पुस्तकालयभाग १७

पहली मग्घर २०२१ बिक्रमी लाल सिँघ हेरां वाले दे नवित पिण्ड जेठूवाल हरि भगत दुआर

बलिहारी मेरे गुरमुख लाल, हरि सतिगुर घोल घुमाईआ। तेरे काया मन्दिर अंदर मेरी धर्मसाल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर वज्जे अगम्मी ताल, शब्द अनादी नाद जणाईआ। अमृत सरोवर सुहाए सच्चा ताल, रस इक्को इक वखाईआ। दीवा बाती कमलापाती घर साचा बाल, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जगत निराली वक्खरी चाल, अवल्लड़ी आप समझाईआ। साहिब प्रीती निभे नाल, सति सतिवादी होए सहाईआ। पाना गढ़्ह नहीं, तेरा काया मकान, जिस घर बैठा बिन जगत अक्खां नज़री आईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी मिलणा किसे ना होया आसान, मुश्किल सब नूं रिहा समझाईआ। जिस दे उत्ते गुर अवतार पीर पैगम्बर लयाउँदे रहे ईमान, सरगुण निरगुण सीस झुकाईआ। जिस दी सिफ्त करे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान, खाणी बाणी ढोला सिफ्ती राग अल्हाईआ। जिस नूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भगतां मन्नया निरगुण रूप भगवान, सचखण्ड निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी

नित नवित घर घर विच मिले आण, दूर दुराडा नेरन नेरा आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दवारे जिस गृह गुरमुख गुरसिख होए मुकाम, मालक हक मुकामे तिसे दए वड्याईआ। गुरमुख सिफ्त गा के जिह्वा ज़बान, रसना राग अल्हाईआ। जग नालों बेशक विछड़या रहे भगवान, भगतां कोलों वक्ख ना डेरा लाईआ। कर किरपा बिना पढ़यां दित्ता ज्ञान, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। नेड़ ना आए कूड़ा शैतान, मन शरअ दिती गंवाईआ। सुरत मिलावा शब्दी नौजवान, गोबिन्द आपणा रंग रंगाईआ। जिन्हां करे आप परवान, धुर संदेसा नाम सुणाईआ। तिन्हां आवण जावण रोवण धोवण चुका विच जहान, जहां तहां होए आप सहाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना वेखे कोई मैदान, समुंद सागर डूँग्घी खाई लोक परलोक दो जहान दए वड्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण रूप फिरे बेपहचान, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख लाल लाल रंगीला, हरि सतिगुर रंग रंगाया। शब्द अगम्मी इक वसीला, वसल हक दा दए कराया। लख चुरासी विच्चों थोड़ा कबीला, भगत भगवान आप बणाया। कोए समझ ना सके नाल दलीला, रमज़ इशारा ना कोए जणाया। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोल जिन्हां सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कीतीआं अपीलां, लेखा उन्हां रिहा मुकाया। रुत्त नाल रुतड़ी रुतड़ी नाल महीना, मास बरख़ दिवस रैण घड़ी पल सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख बलिहारी जिस आपणा बल धराया। गुरमुख बलिहारी प्रेमी सच्चे, सच तेरी वड्याईआ। लख चुरासी भाण्डे कच्चे, कच्ची गगरीआ कम्म किसे ना आईआ। मन वासना सृष्ट सबाई नच्चे, नव नौ फिरे हल्काईआ। जिन्हां दे अंदर हरि जू वसे, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। उह दरस करन नूं आवण नठ्ठे, जगत कूड़ा पन्ध मुकाईआ। जिस वेले होड़ा लग्गा उपर सस्से, निरगुण सरगुण इक्को रूप दरसाईआ। हाहा कहे हँ ब्रह्म टिप्पी बिन्दी पारब्रह्म मिल होई इक्ट्ठे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एसे कारण सन्त सज्जण सतिगुर सरनाई ढठ्ठे, ढहि ढहि आपणी ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे अंदर वड़के सच स्वामी हो के वसे, उह नार सुहागण गुरमुख नारी आपणी ख़ुशी मनाईआ । लिख्ती पढ़न दे कलम शाही दे रह जाण पटे, पतिपरमेश्वर रातीं सुत्तयां लए जगाईआ। जिस काया अंदर वड्डे वड्डे मदीने मक्के, हुजरयां वाला हाज़र पीर हज़रत बैठा आसण लाईआ। उह किसे कोलों की सद्दे पुच्छे, शब्द अगम्मी आपणी तार हिलाईआ । एहो इशारे परम पुरख दे गुज्झे, जिसदा गुर अवतार ढोला गए गाईआ। दूर दुराडयां सब दे पैंडे मुक्के, जिन्हां मुकम्मल आपणी दया कमाईआ। आवण जावण लख चुरासी गेड़े चुक्के, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। बलिहारी गुरमुख नग नगीने सुच्चे, लालां विच्चों लाल अनमुलड़े गुरमुख नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, सच दवारयों आपे उठे, जिस घर बैठा सोभा पाईआ। गुरमुख लाल आया भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर पूरा अंदर वड़के दर्शन करे हज्ज, नेत्र नेत्र करे रुशनाईआ। तीर अणयाला उह जाए वज्ज, जिहड़ा पुरख अकाल गोबिन्द अंदर दित्ता लगाईआ। जिस ने आर पार करके हद्द, दो जहान चरणां हेठ दबाईआ। प्रेम प्यार दी पी के मदि, अमृत जाम दित्ता वरताईआ। सो साहिब गुरमुखां सदा रखे लज्ज, एथे ओथे होए सहाईआ। जे कोई वेखे ओहदा वड्डा उच्चा लम्मा कद्द, वेक्खयां नज़र किसे ना आईआ। सच पुच्छो गुरमुखां अंदर रिहा वस, वसीला आपणा दए समझाईआ। पानागड़्ह नहीं, उह लाल गुरमुख तेरी अक्ख, जिस विच्चों प्रतख नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, गृह मन्दिर बैठा डेरा लाईआ। गुरमुख मेरे सच्चे लालन, लाल लाल तेरी वड्याईआ। सेवा करे जोत अकालन, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। प्रेम प्यार दे गुंद के हार मालण, गुरमुखां गल पहनाईआ। अंदर वड़के दीप जगाए जलवा नूर जलालन, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ । सोई सुरती आए उठालण, शब्दी आवाज़ लगाईआ। लेख चुका शाह कंगालण, ग़रीब निमाणयां गोद बहाईआ। किरपा कर श्री भगवानन, भगवती भगौती भौणी सब दी सेव लगाईआ। जिन्हां अन्तर किरपा होई महानन, महिमा अकथ कथ सुणाईआ । तिन्हां मिल्या उह ज्ञानन, जिस विच्चों अक्खरां वाली गाथा गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुख वड्याई तेरी चंगी, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे सुरंगी, सुरंगा ताल तलवाड़ा बैठे मुख छुपाईआ। नेत्र खोल्ह वेखण नव चन्दी, राम कृष्न त्रलोकी नाथ अक्ख उठाईआ । पुरख अबिनाशी घट घट वासी तेरा संगी, सति स्वामी अन्तरजामी सोहणा संग निभाईआ। तेरे अन्तर अमृत धार वहाए उह गंगी, गंगा यमुना सरस्वती गोदावरी जिस दा राह तक्कण आपणा घूँगट मुख उठाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंदी, बख्शिश रहमत तेरी झोली पाईआ। पूरब जन्म दी आस पूरी होए मंगी, मनसा मन मन ही विच समाईआ। एहो खेल सदा बहुरंगी, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। शब्द डोरी तन्द पतंगी, आकाश पाताल इक्को वार उडाईआ। बलिहारी जिस गुरमुख सतिगुर प्रेम प्यार दी वस्त वंडी, हिस्सा हिस्सया विच्चों रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जणावणहारा इक्को छन्दी, संसा रोग रिहा चुकाईआ।

सफ़री पिच्छे रह गया पिछला सफ़र, अग्गे मिले वड्याईआ। जिस दे विछोड़े अंदर कीता सबर, सो साबत नज़री

आईआ। कूड़ कुटम्ब खपावणहारा टब्बर, वेखे थाउँ थाँईंआ। सब दी इक्ट्ठी पुट्टे कबर, मुरीद मुर्शद दोवें गए दबाईआ। निरगुण हो के लग्गा मगर, अगल वांडी वेख वखाईआ। तुहाडी पूरी करे सधर, सद्दा दे दे नाम जणाईआ। तख्त निवासी करन आया अदल, अदालत आपणा नाम वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे बदल, बदला चुक्के सर्ब लोकाईआ। पन्ध मुक गया नेड़े आ गई मज़ल, मक्सूद आपणी झोली पाईआ। तेरी लेखे लग्गी गाई उह ग़ज़ल, जो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं नाअरा दित्ता लाईआ। पहली वार दा पहला सगन, हरिसंगत नाल जुड़ाईआ। रातीं सुत्यां दिने जगदयां रखे मग्न, अन्तर आत्म कर रुशनाईआ। अंदरे अंदर खेल कराके विच छुपाए बदन, पंज तत वेख वखाईआ। जिहड़ा हथ्थ ना आया करदयां यतन, यथार्थ मिल्या शहिनशाहीआ। फेर वखावे पिछला उह वतन, जिथ्थों पाँधी बणके आया राहीआ। जिस घर वसे मोहन मदन, मूर्त अकाल डेरा लाईआ। ओथे त्रैगुण माया पोह ना सके अग्न, तत्तव तत ना कोए जलाईआ । घर विच दीपक साचे जगण, हरि करे सच रुशनाईआ। सच प्रीती रखे मग्न, मतलब पूरा हल कराईआ। अन्तर देवे इक अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। स्वामी होके आया गंढ्ढण, टुट्टी जोड़ जुड़ाईआ। धुर दी प्रीती आया वंडण, प्रेमी बणके हरि गुसाँईंआ। गुरमुखां अंदर आया लँघण, अद्ध विचकार ना कोई अटकाईआ। ढोला सुणावण आया आपणा छन्दन, अनहद राग अल्हाईआ। मस्तक टिक्का लगावण आया चन्दन, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सफ़र वेखे थाउँ थाँईंआ। सफ़री सफ़र सफ़र विच मुकया पन्ध, हरि जू दया कमाईआ। लहिणा चुकया इक्को गा के छन्द, शंके सारे गए गंवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करके बन्द, शौह दरयाए दए सुटाईआ। शाह सुल्तान करके खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। माया ममता हउमे हंगता दे के डण्ड, डण्डावत साची दए सिखाईआ। दूई द्वैती ढाह के अंदरों कंध, साचा चन्द करे रुशनाईआ। सच वस्त अमोलक लई मंग, सोहणी आस रखाईआ। मेल मिलावा गुजरी चन्द, चन्न चानणा करे रुशनाईआ। सुरती होण ना देवे रंड, हरि कन्ती शब्द हंढाईआ। अंगीकार हो के लावे अंग, साची गोद लवे बहाईआ। किसे ने पानागड़्ह तों कीता पन्ध, दूजा बीकानेरों उठ धाईआ। दोवां विचोला इक बख्शंद, जिस दा ना कोई भैण पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सफ़री वेख चुक्कदा पैंडा, मंज़ल दए दुहाईआ। मिले मुकाम जिथ्थे श्री भगवान रहन्दा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सच संदेसा इक्को कैहिंदा, नर नरेशा आप जणाईआ। जिस दा अन्त ना आवे लहिंदा, चढ़दा दक्खण पहाड़ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सफ़री पन्ध होया दूर, दूर दुराडा आप चुकाईआ। अंदरों अर्ज़

होई मन्ज़ूर, बाहरों बेनन्ती वेख वखाईआ। जिस वेले सूली चढ़या मनसूर, ओस वेले तेरा संगी उह अख्वाईआ। तेरे हथ्थ विच इक तम्बूर, जो इशारे नाल दित्ता वजाईआ। ओस वेले महबूब हाज़र हज़ूर, हज़रत बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। मनसूर दा सज्जण इक रफ़ीक, रफ़ता रफ़ता आप जणाईआ। जिस दी बाबूपुर विच उडीक, तरीख समझ कोए ना आईआ। जिस वेले समां आवे नज़दीक, हौली हौली सर्ब लए उठाईआ। मालक हथ्थ वड तौफ़ीक, तोहफ़ा देवे चाँईं चाँईंआ। रहमत करनवाला बाला इक अज़ीज़, हरि आज़ज़ वेख वखाईआ। मनसूर ने गलों लाह के आपणा अन्त कमीज़, तेरे तन विच दित्ता पहनाईआ। तेरा राखा होवे लाशरीक, वाहिद नूर ख़ुदाईआ। जिहड़ा एथे ओथे दो जहानां ना होवे पलीत, पलीतां पाक रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । मनसूर कहे सुण यार मीत, मित्रा हाल सुणाईआ। जिहड़ा वस्या नीचां नीच, नीचों ऊँच दए बणाईआ। मेरी ओस दे नाल प्रीत, जिस सूली दित्ता चढ़ाईआ। मेरे अंदर वेख निक्की जेही झीत, बारी नज़र कोए ना पाईआ। सज्जण किहा मैनूं दस्स मैं किस दी रखां उडीक, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। मनसूर किहा सोलां जामे बदलणे पैण ठीक, हर जामा सोलां कत्तक तेरा जन्म दुआईआ। सत्त विच्चों आवण कीट, पंज चार पाए वड्याईआ। दो पंखेरू अन्धेरे विच तारीक, उडारीआं जगत लगाईआ। इक बनस्पति तेरी सच प्रीत, लालो वेख वखाईआ। सोल्हवें जामें साहिब मिले जो बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ । माणस मनुक्ख पंज तत विच्चों आपे लए घसीट, दूर दुराडा वेख वखाईआ। सफ़री सफ़र विच्चों जे उह मिल जाए आ नज़दीक, अग्गे पैंडा दए मुकाईआ। जो पिच्छे गया बीत, उस दा चेता दयो भुलाईआ। अग्गे काया कर के ठंडी सीत, अमृत मेघ दए बरसाईआ। जिस दे छत्र झुलदा सीस, एह गोबिन्द मालक ख़ालक खैर ख़ुदाईआ। एह सब नूं देवणहारा अशीश, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। शाह सुल्तानां कर के ख़ाली खीस, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा हरि रघुराईआ। सफ़र कहे मैं आया कदम कदम, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। मैं वेख्या नज़ारा अदालत अदम, आदल इक अख्वाईआ। जिस दी चार जुग करदे गए नक्ल, बण नकलीए स्वांग वरताईआ। मनमुख किसे ना वेखी शक्ल, शहिनशाह मेल ना कोए मिलाईआ। कलयुग अन्तिम पिछले सारे कर देणे मुअत्तल, हाकम नज़र कोए ना आईआ। बिन खंडिउँ धारों करके कत्ल, मक्तूल वखाए सृष्ट सबाईआ। जिहड़ा आ गया चल्ल के साचे पत्तण, धुर दे बेड़े दए चढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों वरोल मक्खण, गुरमुख थोड़े बाहर कढाईआ। कूड़ी क्रिया आपणा भाणा आपे आया डक्कण, चार जुग दे गुर अवतार बैठे सीस निवाईआ। सच

सुनेहड़ा आया दस्सण, सति सतिवादी करे पढ़ाईआ। जन भगतां हिरदे आया वसण, निज आत्म डेरा लाईआ। कूड़ कुड़यारा आया कढ्ढण, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सफ़र कहे मैनूं होई ख़ुशी, सफ़री सेव कमाईआ। मैं वेखी संगत उह सुच्ची, माणक मोतीआं नालों उच्ची प्रभू बणाईआ। जिन्हां दी इक्को नाल रुची, जो गोबिन्द गया समझाईआ। इन्हां दी सुरत सवाणी सुत्ती उठी, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। कोई पूजा पाठ ना करदा बहि के गुठीं, उच्चे ढोले रहे गाईआ। प्रभ दा दर्शन पावण सदा सनमुखी, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। सफ़ल करां के माँ दी कुक्खी, घर मिली वड्याईआ। चारों तरफ़ फिरदे अड्डी उच्ची, निक्के वड्डे दिते बणाईआ। कूड़ी क्रिया औध वेखो मुक्की, मुक्कयां नाल डराईआ। सब दी खल्ल लाहवे पुट्ठी, चरखड़ीआं उत्ते दए चढ़ाईआ। ठग्गां चोरां पंज तत काया जाए कुट्ठी, हड्डी हड्डी तोड़ तुड़ाईआ। जिहड़ी आत्मा परमात्म नालों रुस्सी, लख चुरासी विच फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप शहिनशाहीआ। सफ़री कोटन कोटि गए फिरदे, फेरीआं जगत पाईआ। उन्हां वड्याई जिन्हां वस्या हिरदे, सन्त दा हिरदा समझ कोए ना पाईआ । जिन्हां दर्शन कीते सच्चे पिर दे, पीआ प्रीतम इक हंढाईआ। जो विछड़े पुराणे चिर दे, प्रभ छेती रिहा मिलाईआ। वेखो काया मन्दिर अंदर गेड़ किवें गिड़दे, उलटी लठ्ठ भवाईआ। अमृत झिरने वेखो झिरदे, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। खेल अनोखे वक्खरे नरायण निर दे, निरँकार सच्ची सरनाईआ। एह मेले गुर चेले सच्चे दिल दे, वेहले कम्म किसे ना आईआ । कलयुग कूड़ कुड़यार वेखो रिड़दे, कूड़े ठीकर दए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। सफ़र कहे मैं सब दा प्यारा, जो गुरमुख हरि जू मिलण आईआ। आदि जुगादी बण वणजारा, जुग जुग हट्ट चलाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, मस मसावणी ना कोए चतुराईआ। रसना जिह्वा ना बोलणहारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। जिन्हां मिल्या हरि जू हरि सज्जण मीत मुरारा, सो घर बैठे ख़ुशी मनाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल करन दीदारा, दिदार सिँघ आपणी कहाणी पहलों दिती सुणाईआ। लालो वेले दा एह वणजारा, जो नानक कुकड़ां सौदे रिहा कराईआ। एह गौतम लुकण वाला विच गारा, सेवा संगत रिहा कमाईआ। एह पाल त्रेते जुग दा इक इशारा, जिन्हां पिच्छे शरअ रिहा बदलाईआ। पानागड़्ह तों चल्ल के आया उह जिस दा प्रीतम इक मुरारा, मुरली हथ्थ ना कोए उठाईआ। जिस नूं मनसूर दित्ता सहारा, सो सोभा सुण के फेरा पाईआ। अग्गे हुक्म देवे निरँकारा, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। साध सन्त दा सच विहारा, सचखण्ड निवासी वेखण आईआ। विष्नूं उठ लै हुलारा, हुलीआ तेरा दए समझाईआ । ब्रह्मे वेख

ब्रह्म पसारा, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। शंकर वेख धूंआँधारा, हथ्थ त्रिसूल टिकाईआ। त्रैगुण माया चारों कुण्ट लग्गा अखाड़ा, कूड़ी क्रिया नाच नचाईआ। ठग्ग चोर यार मारन धाड़ा, दिवस रैण लुट्टी जाए लोकाईआ। पीर फ़कीर पैगम्बर कोई ना मद्ददगारा, नाअरा हक ना कोए सुणाईआ। नाता तोड़ गए गुरू अवतारा, सगला संग ना कोए निभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करे पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अञ्जील कुरान लावे नाअरा, तोबा तोबा दए दुहाईआ। साचा दिसे ना कोए वणजारा, हट्ट सति ना कोए खुल्हाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ धूंआँधारा, दीवा बाती अग्न हवन पवण सुगंध ना कोए समाईआ। मिलाए मेल ना कोई करतारा, कुदरत कादर समझ किसे ना राईआ। सनमुख होए ना कोए दीदारा, दीद ईद ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। धुर दा हुक्म देवे हुक्मरान, हरि करता वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, सति सतिवादी ख़ुशी मनाईआ। हरि पुरख निरँजण नौजवान, बलधारी लए अंगड़ाईआ। एकँकार हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता वड बलवान, बलधारी बल प्रगटाईआ। श्री भगवान सच निशान, सति सतिवादी इक झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे मार ध्यान, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सचखण्ड दवारा कर परवान, सिँघासण आसण दए वड्याईआ। चरण कँवल खेल महान, थिर घर सोभावन्त रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड निवासी वेखे थिर घर, दरगाह साची फोल फुलाइंदा। जिस दवारे इक्को सुत दुलारा रिहा वड़, शब्दी नाउँ जणाइंदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, तत्तव तत ना वंड वंडाइंदा। निहकर्मी हो के आपणी करनी रिहा कर, दूजा संग ना कोए मिलाइंदा। हुक्म संदेसा सुण नरायण नर, सीस जगदीश झुकाइंदा। तूं मालक बेपरवाह किरपा कर, सच तेरी ओट रखाइंदा। मुकामे हक लाशरीक तेरा डर, बेपहचान तेरी आस तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक सुणाइंदा। साचा हुक्म आदि पुरख, आदिन आदि जणाईआ। दए संदेसा आपणा तुरत, तुरीआ राग ना कोए अल्हाईआ। नज़री आए अकाल मूर्त, मूर्ती आपणी ना किसे समझाईआ। सब तों वक्खरी निराली सूरत, रूप रंग रेख ना कोए रंगाईआ। आदि जुगादि सदा हाज़र हज़ूरत, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। आसा मनसा आपणी पूरत, पूर रिहा सब ठाईंआ। जिस वेले आदि पुरख अबिनाशी करते आपणी कीती महूरत, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच दए समझाईआ। सच संदेसा एक, एकँकार जणाया। सच सच साचा भेख, श्री भगवान आप वटाया। सच सच साचा देस, सचखण्ड

दवारा इक सुहाया । सच सच सति संदेश, हरि धुर दा राग अल्हाया। सच सच सच नरेश, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाया। सच सच सच खेल सदा हमेश, हरि करता आप कमाया। सच सच सदा दरवेश, घर आपणे अलख जगाया। सच सच लिखणहारा लेख, लेख आपणी धार बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाया। साची करनी करे करतार, आदि आदि वड्याईआ। सुत दुलारा इक उठाल, थिर घर ख़ुशी मनाईआ। उठ लाडले मेरे लाल, पुरख अकाल समझाईआ। सति दुआर तेरी धर्मसाल, इक्को वार बणाईआ। तैनूं घालणी पए कोई ना घाल, मुशकत हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। सदा करां प्रितपाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। तेरा खेल महान, महिमा आप जणाईआ। तेरे घर उपजावां बाल, विष्न ब्रह्मा शिव नाउँ धराईआ। उन्हां नूं इक्को सिख्या देणी सिखाल, साची कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत दित्ता जणाईआ। शब्दी सुत कर निमस्कार, नमो नमो सीस निवाया। हरि ठाकर मिले दातार, वड दाता बेपरवाहया। तेरा लेखा अगम्म आपार, अगोचर भेव कोए ना राया। तूं किरपा कीती आपार, अपरम्पर हो सहाया। मैं सेवा करां बणके बरख़ुरदार, बरदा नाउँ वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाया। सुण सुत शब्द मेरे बच्चे, आदि पुरख समझाईआ। मेरे हुक्म ना होवण कच्चे, इक्को वारी गंढ्ढ पवाईआ । मेरे धुर संदेशे पते, पाती लिखण वाली नज़र कोए ना आईआ। तेरे अन्तर आपे रखे, घर ठांडे दए टिकाईआ। तेरी झोली पा के आपणा हके, हाकम अगला दए बणाईआ। जिस नूं समझ कोई ना सके, बिन प्रभू ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दित्ता जणाईआ। सुत दुलारा शब्द सुणके बोली, चरण ध्यान लगाईआ। मेरे साहिब वारी घोली, सदकड़े इक अख्वाईआ। तेरे प्रेम दी वेख अगम्मी होली, आपणी ख़ुशी बणाईआ। तूं ठाकर साहिब तोल पूरा तोलीं, अतुल तेरी सरनाईआ। सच इकरार करीं कौली, कौल आपणा तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सुत शब्द सुण मेरे आज़ज़, पुरख अकाल सुणाया। थिर घर तेरा रहे साबत, सफ़री तेरा पन्ध जणाया। एथे कोई ना आवे आफत, सद उल्फ़त बेपरवाहया। तेरा मेरा होवे तुआरफ़, दूजा रूप ना कोए धराया। बिन मेरे तेरी करे ना कोए सिफ़ारिश, साहिब सच ना कोए अख्वाया। शब्द सुत तेरी वड्याई जगत विच इबारत, लेखा अक्खरां नाल वडियाया। विद्यावान बणाके आरफ़, अल्फी चोली तन रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अगम्मा रिहा खुल्हाया। शब्द सुत कहे प्रभ की दस्सी इबारत, मोहे समझ ज़रा ना आईआ। मैं इक्को जाणां तूं मेरा मैं तेरी करां इबादत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे हथ्थ सर्ब सख़ावत,

वस्त अमोलक रिहा वरताईआ । मैं तेरे प्यार प्रेम चरणां कोल अमानत, अमलां नाल समझाईआ। तेरे दर दी तक्क के इक ज़मानत, ज़ामनी आपणी लई बणाईआ। तेरे मिलण दी होए ना कोए ममानत, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दे जणाईआ। शब्द सुत वेख मेरी धार आह निरअक्खर, जो तेरे विच समाईआ। जिस वेले तेरे विच्चों करां वक्खर, वक्खरा राह बणाईआ। पहलों पत्थरां उत्ते घसा के पत्थर, हिन्दसयां अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण मेल मिलाके तत्तां नाल लगावां टक्कर, ठोकर इक जणाईआ। हरफ़ हरूफ़ बणा चलावां सतर, थोड़ी थोड़ी सत्हा दयां समझाईआ । बनस्पतिी विच्चों उपजाके पत्र, पातन रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा जणाईआ । शब्द सुत कहे की दृढ़ावेंगा। अगला भेव की खुल्हावेंगा। साची सेव की लगावेंगा। तूं वड देवी देव, दूजा राह की चलावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, की आपणा खेल खिलावेंगा। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। आदि गुर समझाउँदा ए। शब्द सुत उठाउँदा ए। बिन अक्खां अक्ख खुल्हाउँदा ए। अगला राह जणाउँदा ए। विष्नूं विश्व प्रगटाउँदा ए। ब्रह्मा ब्रह्म उठाउँदा ए। शंकर धूंआं धार समाउँदा ए। त्रैगुण वाहवा वंड वडाउँदा ए। पंचम जोड़ जुड़ाउँदा ए। चारे खाणी चारे बाणी चारे जुग रंग रंगाउँदा ए। अक्खरां वाली अकथ कहाणी, ढोले धुर दे आप सुणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दस्स इक निशानी, निशाना अवल्लड़ा तीर चलाउँदा ए। निशाना अवल्लड़ा तीर चलावांगा। गुणी गहीर हो के खेल खलावांगा। ला तस्वीर तस्वीर इक प्रगटावांगा। बेनज़ीर नज़र आपणी आप छुपावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी कर वखावांगा। शब्द सुत तेरा हुक्म वरतावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव साचा तुख्म, तासीर तेरे नाल मिलावांगा। धुर दी धारों आपे उतर, तेरे पुत्तर माण दवावांगा। तूं मेरा करनां शुकर, सिर तेरे हथ्थ टिकावांगा। साची गोदी चुक्क के कुच्छड़, लोरीआं देके आप उठावांगा। वेखीं आदि अन्त ना जावीं मुक्कर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमावांगा। सुत शब्द कहे मैं मन्नदा हां। तेरे हुक्म अंदर बण जणनी जन जनदा हां। साचा बेड़ा इक्को बन्न्हदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, लेखा पुच्छां इक्को गल्ल दा हां। इक्को गल्ल पुच्छ पुछाउँदा हां। तेरे अग्गे सीस निवाउँदा हां। दोए जोड़ वास्ता पाउँदा हां। आपणा भरम दूर कराउँदा हां। तेरा कर्म सच कमाउँदा हां। विष्न ब्रह्मा शिव जन्म दवाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाउँदा

हां। दर तेरे मंग मंगावांगा। आदि पुरख आदि इक्को अर्ज़ सुणावांगा। जिस वेले तेरा ब्रह्मण्ड खण्ड होवे आबाद, पुरी लोअ आकाश पाताल सोभा पावांगा। निरगुण सरगुण हो के करां खेल तमाश, चारे खाणी वंड वंडावांगा । सति सरूपी हो के मारें आवाज़, ढोला तेरा नाद सुणावांगा। जिस वेले खोल्हें आपणा राज़, पड़दा ओहला सर्ब चुकावांगा। जुग चौकड़ी तेरा ला के जगत रिवाज़, समाज तेरा इक समझावांगा। शहिनशाह तेरे सिर ते तक्क के ताज, तख्त निवासी तैनूं सीस निवावांगा। माणस मानुख कोटन कोटि बेशक करके जाण राज, रईयत सृष्टी तेरी मैं प्रगटावांगा। अन्त भगवन्त जुग चौकड़ी वेख के खेल तमाश, ख़ालक ख़लक तेरी वेख वेख ख़ुशी मनावांगा। सच दस्स मेरी किस वेले पूरी करें आस, आसा नाल भरवासा इक रखावांगा। तूं दाता साहिब सर्ब गुणतास, दूजे दर ना मंगण जावांगा। श्री भगवान किहा शाबाश, बच्चया सिर तेरे हथ्थ टिकावांगा। जिस वेले कोटन कोटि गोपी काहन पा के जाण रास, सीता राम वनवास विच फरावांगा। पीर पैगम्बर हो के जाण उदास, उदासी बैरागी सन्यासी सर्ब दरसावांगा। गुरू गुर मार के जाण आवाज़, उच्ची उच्ची राग अलावांगा । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो तेरा बदलके अन्त रिवाज, रवायत आपणी इक समझावांगा। जन भगतां रचके सोहणा काज, धर्म समाज इक बणावांगा। गोबिन्द माली बणा के बूटे बाग, बग़ीचा सोहणा वेख वखावांगा। दुरमति मैल धो के दाग़, चतुर सुघड़ रूप प्रगटावांगा। हँस बणा के काग, हँसा डार मिलावांगा। जिस वेले बेड़ा डुब्बदा दिसे जहाज़, गुरमुख साचे बाहर कढावांगा। शब्द सुत मेरी निशानी पंज मुख दा सीस ते ताज, सोहँ रूप रखावांगा। पिछली फेर करा के याद, यद आपणी आप उठावांगा। धुर दा मालक ख़ालक बण के गाॅड, लाशरीक नूर चमकावांगा। वाहिगुरू अल्ला बण के पाक, राम रहीम आप अखवावांगा। दरगाह साची खोल्ह के ताक, थिर घर कुण्डा आप खुल्हावांगा। लहिणा देणा सब दा कर बेबाक, हिस्सा तेरी झोली पावांगा। मेरे मिलण दा होए जगत इतफ़ाक, इतफ़ाकिया फेरा पावांगा। मैं अक्खरां दा होवां ना कदे मुहताज, सतरां विच ना वंड वंडावांगा। अलख अगम्म अथाह मेरा खेल तमाश, कोटन नटूए नाच नचावांगा। सब दी पूरी करनहारा आस, असल आपणा रूप दरसावांगा। जिस नूं सुणया सचखण्ड करदा वास, सो वास्ता भगतां नाल जुड़ावांगा। दूरों चल के नेड़े आवां पास, सफ़री हो के पन्ध मुकावांगा। जो जीव जगत होण बदमाश, बुद्धि सब दी अन्त खपावांगा। डोरी धुर दी पा के नकेल नाक, चौदां तबक चौदां लोक नचावांगा। सब दी वक्खरी अनोखी मैनूं जाच, आपणी सिख्या ना कोए समझावांगा। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर जावण भाख, भाषा सब दी अन्त उलटावांगा। मैनूं सारे कैहिंदे योद्धा सूरबीर राठ, रट्टे घर घर वेख वखावांगा। की होया जे बीकानेर तों चल के आ गया घाट, चार

जुग दे विछड़े दो जहान दे मेली पार करावांगा। सोलां कत्तक दी उह याद आई रात, जिस रात विच रातीं रुत्त सुहावांगा। संगत विच्चों लाल वरगी विछड़न वाली सी ज़ात, ज़ात आपणी उहनूं समझावांगा। उह केहड़ी जगत वफ़ात, फ़ातया किस दा अन्त पढ़ावांगा। अजे मिलण वाली सी पिछली जमात, जिन्हां दा अक्खर इक समझावांगा। रविदास चमारे पिछली चवन्नी अग्गे रखी याद, धुर दा भेव खुल्हावांगा। ब्राह्मण फेर आण पई अफ़ात, नौ जन्म दा विछड़या जोड़ जुड़ावांगा। चार कहारां डोली वाला लेखा करना बेबाक, तेली लहिणा झोली पावांगा। शब्द सुत ने मारी इक आवाज़, प्रभू तेरे अग्गे सीस निवावांगा। जिस वेले मेरी रचना रची आदि, वेला चेता उह करावांगा। अबिनाशी करते किहा मैं लेखा लवां काढ, आपणा हिसाब वखावांगा। मैं धुर दा शाह नवाब, कीती करनी भुल्ल ना जावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अर्ज़ सुणावांगा। श्री भगवान लेखा आप कढाउँदा ए। सुत दुलारे सच समझाउँदा ए। पिछली याद कराई आपणी मत्त, मतालया फेर उह वखाउँदा ए। औह वेख उह सरूप सति, सति जिस विच्चों धार चलाउँदा ए। तेरा इन्हां उत्ते हक, हकीकत तेरे हथ्थ फड़ाउँदा ए। जिस वेले शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्ज़ील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी जावे थक्क, थकावट विच सर्ब वखाउँदा ए। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत प्रभ लभ्भण नूं पैण नठ्ठ, चारों कुण्ट आप भवाउँदा ए। फिरे दरोही तीर्थ अठसठ, मक्का काअबा मात कुरलाउँदा ए। झगड़ा होवे शिवदुआले मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, गुरुदुआर गुरू मुख ना कोए वखाउँदा ए। तेरी करनी सारे जाण छड्ड, हिरदे हरि ना कोए वसाउँदा ए। धुर मालक नालों होवण अड्ड, साचा जोड़ ना कोए जड़ाउँदा ए। कूड़ी क्रिया करन लाड, आत्म परमात्म प्रेम ना कोए वधाउँदा ए। धी पुत्तर बणा के सज्जण साक, नार कन्त जगत हंढाउँदा ए। माया ममता मंगण दात, तृष्ना लोभ मोह हँकार वरताउँदा ए। लेखा कोए ना होए बेबाक, बाकी सब दी वेख वखाउँदा ए। थोड़यां भगतां दे के आपणी याद, यदी आपणा नाम समझाउँदा ए। ओस वेले तैनूं सुणावे अगम्मी बात, कहाणी इक वखाउँदा ए। सफ़र करदयां करदयां जम्मदयां मरदयां जींदयां जागदयां भागां भरी आवे उह रात, जिस दा राह पंद्रां कत्तक तकाउँदा ए। सोलां कत्तक दी दस्सां गाथ, अकथ कहाणी आप दृढ़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आप समझाउँदा ए। धुर दा लेखा दस्से अकाल, अकल कला वड्याईआ। जिस वेले हुक्म दित्ता धुर दे लाल, शब्द करी जणाईआ। विष्नूं अग्गे रख्या इक सवाल, सत्त पत्रे दिते फड़ाईआ। ब्रह्मे तूं वी पत्त रख संभाल, श्री भगवान आप समझाईआ। शंकर तेरे निभण नाल, देवणहार वड्याईआ। तिन्ने लिखो सत्तां सत्तां सत्तां उत्ते अहिवाल, किस बिध तुहाडी बणत बणाईआ। सारे हो गए हैरान,

नज़री आए ना पिता माईआ। अगम्मी हुक्म किहा श्री भगवान, सच दयां सुणाईआ। शब्द सुत रखणा ध्यान, ध्यानी ध्यान दृढ़ाईआ। जिस वेले आप होवां प्रधान, लोकमात वेस वटाईआ। साची खेल करां महान, महिमा अकथ सुणाईआ। नाता तोड़ शास्त्र सिमरत वेद पुराण, इक्को ढोला राग समझाईआ। साचा मार्ग दस्स विच जहान, जहालत कूड़ी दयां गंवाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वक्खरा वक्खरा मिलदा रिहा भगतां आण, नित नवित आपणा वेस वटाईआ। नव नौ चार पिच्छो होवां प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। जन भगतां देवां धुर दा दान, दाता हो के झोली नाम भराईआ। घर सुरती स्वामी मिल जाए काहन, बाहरों ढूंडण कोए ना जाईआ। जिहड़ा राम दशरथ बेटा विच जहान, तिस दा राम रहमत आप कमाईआ। पीर पैगम्बर मुहम्मद ईसा मूसा जिसदा कलमा गाण, कायनात ख़ुशी वखाईआ। नानक गोबिन्द जिस दा सुणन फ़रमान, सो धुर संदेसा रिहा जणाईआ। शब्द सुत तेरा रखां माण, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां सिध्धा मिलां आण, साधक सिध समझ ना राईआ। समाज समझे ना कोए ज्ञान, बेपहचान वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रखणा ध्यान, दहि दिशा अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले आप प्रभू होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। इक्की पत्रे तुहाडे छड्डे ओस वेले करे परवान, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे चलदा पिच्छे ओसे घर पहुंचाईआ। ओसे घर जाओ आ, जो सोलां कत्तक दए वड्याईआ। जिस दा खेल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जो ठाकर सर्ब मलाह, बेड़ा कंध उठाईआ। जो गुरू अवतार पीर पैगम्बर बणाए गवाह, खाणी बाणी शहादत नाल रलाईआ। जो भगत भगवान दए सलाह, धुर दी सिख्या इक पढ़ाईआ। जो लेख लिखाए कलम शाह, काग़ज़ दए वड्याईआ। जो वेखे थल अस्गाह, घट घट रिहा समाईआ। जो रहिबर नूर ख़ुदा, जल्वागर सच्चा शहिनशाहीआ। जो मुकामे हक बैठा डेरा ला, सचखण्ड दवारे सच सिँघासण इक बणाईआ। जिस दा लहिणा दो जहां, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जिसनूं ब्रह्मा शिव विष्न रहे ध्या, करोड़ तेतीस लागण पाईआ। जिस नूं गण गंधर्ब रहे गा, किन्नर जच्छप नाच नचाईआ। जिस दीआं मधुर धुनां रहे गा, सुन्न समाध समाईआ। जिस नूं आदि पुरख रहे मना, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। जिस नूं लाल सुरख रंग रहे चढ़ा, सो सब दीआं सुरख़ीआं फोल फुलाईआ। जिन्ह छोटे छोटे तुख्म आपणे विच्चों लए प्रगटा, हुक्म इक्को इक जणाईआ। सो मौके उत्ते मालक हो के जावे आ, वेखे ख़ालक ख़लक ख़ुदाईआ। सफ़री जे पन्ध मुकया शुकर करो ओस ख़ुदा, जो ख़ुद घर घर बैठा डेरा लाईआ। ओस दे चरणां होवो फ़िदा, जेहड़ी सब दी फ़ितरत वेख वखाईआ। सोल्हां जन्म बैठा रिहों जुदा, जुगती हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। तिन्हां दी भुलणा पिच्छे मिलिउं आ, गुर प्रसाद दए गवाहीआ।

रविदास चमारा लेखा लिखे नाल चाअ, चाओ घनेरा इक जणाईआ। दुआबे दोहरा ताल दित्ता वजा, दुतीआ भाओ चुकाईआ। हरिसंगत मेल मिला, मिलणी जगदीश कराईआ। जिस दा समझ ना आवे किसे राह, सो रहिबर बण के ख़ुशी वखाईआ। कोई भेव ना जाणे क्यों रुवावे क्यों लवे हसा, हस्ती विच मस्ती किवें चढ़ाईआ। रुत्त बसन्ती देवे जणा, नार कन्ती मेल मिलाईआ। इक्कीआं वरकयां दी इक्को पंगती दिती छुड़ा, पंडती धार ना कोए बंधाईआ। साची बन्दगी दए समझा, बन्दना इक सरनाईआ । मशंदगी दूज्जयां दी छड्ड के प्रभ दा वेखो इक्को सिध्धा राह, गोबिन्द इशारयां नाल जणाईआ। निरगुण हो के बण के आया मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जिस नूं फेर जम्मे ना गुजरी माँ, उह गोबिन्द नूर ख़ुदाईआ। बिस्मिल रूप हो के रिहा समा, इस्म आज़म इक दृढ़ाईआ। ओस दी किस्म जाणे ख़ुदा, जिस दी कसम ओस ने खाईआ। जिस ने आपणी भस्म दीद चश्म जिस्म समेत दिती जला, ख़ाकी ख़ाक विच उडाईआ। कोई ना जाणे क्यों उड गई विच हवा, पाताल आकाश फिराईआ। गोबिन्द किहा मैं ज़िमी तों उत्ते असमानां तों परे गुरमख जांदयां दयां समझा, सब दा मालक इक अख्वाईआ। एसे करके अंगीठा नहीं दित्ता फुला, हड्डीआं गोदावरी ना कोए रुढ़ाईआ। मेरे अंगीठे अंदर कोटन कोटि गुरमुख जाण समा, जिन्हां दी समाप्ती मेरे विच नज़री आईआ। गुरमुख कोए ना चढ़े पौड़ी पाप दी, जिन्हां नूं डण्डा इक्को नाम चढ़ाईआ। गोबिन्द राख सब नूं आखदी, कूक कूक सुणाईआ। एह खेल पुरख अबिनाश दी, जो विछड़े रिहा मिलाईआ। एह कहाणी नहीं गल्ल बात दी, पूरब लहिणे झोली पाईआ। सफ़रां थक्की रात की एह आखदी, भिन्नड़ी रही जणाईआ। मेरी ख़ुशीआं नाल चोली पाटदी, अंगण तणीआं रही तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं तक्कां अक्खां, नेत्र नैण उठाया। चारों कुण्ट उठ उठ नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहया। कलयुग रैण अन्धेरी ढठ्ठां, फड़ बाहों ना कोए उठाया। कितों नज़र ना आए माही सच्चा, बच्चा बच्चा दए दुहाया। साढे तिन्न हथ्थ माटी भाण्डा कच्चा, कलयुग गुरू रहे अख्वाया। मन वासना जगत नच्चा, नौ दुआर होया हल्काया। सच परमेश्वर मिले ना पता, पत्त डाल्ही भेव कोए ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्को दस्सां, धुर दा हुक्म सुणाया। भिन्नड़ी रैण कहे मैं सुणया ढोला, भगत सुहेले रहे गाईआ। सोहँ सोहणा लग्गा बोला, अनबोलत राग जणाईआ। परम पुरख प्रभ इक विचोला, लख चुरासी वेख वखाईआ। जिस ने गोबिन्द नाल कीता कौला, इकरार आपणा तोड़ निभाईआ। जिस दे कारण झूठे ताल वजा के पाउँदे रौला, पंडत पांधे आपणा राग अल्हाईआ। उन्हां दे सिर विच कूड़ कुड़यारा वज्जण वाला पौला, पानही उठ उठ लए अंगड़ाईआ। हौला होवे भार धौला, धवल मिले वड्याईआ।

जिस नूं कैहिंदे इलाही नूर अव्वला, आलमीन समाईआ । सो साहिब स्वामी भगत वछल जन भगतां पिच्छे होया बवला, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। किसे हथ्थ ना आवे घृत दीप सुगंधी हवना, पवणी पवण ना वेख वखाईआ। उह गुलशन वेखे चमना, गोबिन्द माली बेपरवाहीआ। जिहनूं पहलों कैहिंदे दुष्ट दमना, अन्त शब्दी रूप वटाईआ। जिस दे हथ्थ दो जहानां अमना, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। उहनूं कोई नहीं आपणी तमन्ना, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। बुरज तों सुट्ठ के आपणी अम्मां, हड्डी हड्डी दिती तुड़ाईआ। प्यो दा ला के लेखे चम्मां, सीस धड़ अड्ड वखाईआ। ना हरख़ ना कोई ग़मां, गहर गम्भीर सहज सुखदाईआ। उस ने गुरमुखां बन्न्ह के बन्नां, बन्दन इक्को दिती जणाईआ। बिन पुरख अकाल सृष्ट सबाई जीव जगत जहान होवे नकम्मा, अन्त लेखा लगे ना राईआ। अबिनाशी करता श्री भगवान कलयुग अन्त मेरे दवारे आवे भन्ना, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। वेख वखाए साची छप्पर छन्ना, महल अटल ना दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं तक्कां तिन्न, त्रिलोकी नाल मिलाईआ। मैनूं याद आया सोलां कत्तक दिन, दीदा दानिस्ता दयां समझाईआ। करया खेल अगम्मी भिन्न, भिन्नड़ी रैण मिले वड्याईआ। जिन्हां दा मनुक्खां वरगा चिन्ह, अंदर जोत नूर बेपरवाहीआ। जिन्हां दा तत्तां बणया पिण्ड, ब्रह्मण्ड अन्तर खेल वखाईआ। किरपा कर गुणी गहिंद, भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। तिन्नां लेखा अगम्म अपारा, जुग जुग वेख वखाईआ। सति सति दा सति वरतारा, सति सतिवादी दए समझाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर सर्ब स्वामी हो उज्यारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। लेखा जाणे आप करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द मन वासना नहीं इशारा, धुर दी खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, बणत आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे हथ्थ बणत रखे बनवारी, खेल अगम्म कराइंदा । जगत जुगत जोग भेव निरँकारी, निरवैर हुक्म वरताइंदा। जिन्हां लग्गी पिछली यारी, धुर दा मेला मेल मिलाइंदा। गुरमुख सुरत ना रहे कुँवारी, हरि कन्त वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा । तिन्नां पिच्छे सफ़र कीता, सफ़री सफ़र जणाईआ। प्रभ खेल अगम्मी करे अनडीठा, जग नेत्र नज़र ना आईआ। याद रख मनसूर दा कुड़ता पा के ढाई मिन्टां पिच्छो फिरन ग्यों चीता, लहिंदी दिशा मुख रखाईआ। ओथों मिली इक रसीदा, जिस दे उत्ते अक्खर अल्फ़ इक्को नज़री आईआ। नाल सूई कढ्ढण वाली कसीदा, नक्के विच धागा लाल रंग टिकाईआ। जिस दा पिछला सिरा पीढा, घुट्ट घुट्ट के गंढ्ढ पवाईआ। परत के वेख्या मनसूर सूली चढ़ के विछड़ गया नालों हमीदा, हम दोस्त नज़र

कोए ना आईआ। अग्गे नेड़े आई बकरीदा, बक्करे फड़े कसाईआ। याद आई फिर तैनूं उह उडीका, जो सज्जण गया समझाईआ। सयदे विच झुक के आज़िज बण के नीकण नीका, निक्की अर्ज़ इक सुणाईआ। मैं बन्दा ख़ाकी नाचीज़ा, बुद्धि चले ना कोए चतुराईआ। उधरों गमस आया जिस दा तूं भतीजा, फुफी बेटी जिस प्रनाईआ। अंदर लँघ के वेख्या दहिलीज़ा, साढे तिन्न हथ्थ बुरका सोभा पाईआ। तिन्नां तक्कया ला के नीझा, अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। गलों लाह के मनसूर वाली कमीज़ा, किली उत्ते टिकाईआ। आवाज़ अगम्मी आई तेरीआं अन्त उस नाल लग्गण प्रीतां, जिस नालों ना होवे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूर दुराडे कर इक्ट्ठे, लालन रिहा मिलाईआ। की होया जे सफ़र कीता, बण बण पाँधी राहीआ। की होया जे सुणदा रिहों अठारां ध्याए गीता, मन्दिर मठ शिवदुआले बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। की होया अठसठ इश्नान लीता, गंगा जल सूरज देवता चढ़ाईआ। की होया देंदा रिहों सब दे अग्नी कोल अंगीठा, धूंणीआँ तन तपाईआ। की होया जे रमायण सुणदा रिहों राम सीता, सीता राम चतुर्भुज दर्शन पाया थाउँ थाँईंआ। की होया अष्टभुज दीआं वेंहदा रिहों रीझां, सिँघ सवार बैठी आसण लाईआ। की होया मसलयां विच सुणदा रिहों तमीजा, तबा तबीअत सिख्या ना कोए बदलाईआ। की होया पक्का खांदा रिहों सीधा, घर घर ख़ुशी मनाईआ। की होया चल के आयो नेर बीका, बिकरी वेखी सहज सुभाईआ। जिन्हां नूं धुर दे नाम दा हो गया टीका, टिक टिकी इक्को नाल लगाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर मारन चीकां, नेत्र रोवण देण दुहाईआ। जिस दीआं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदे गए उडीकां, सो आया बेपरवाहीआ। जिस दी काया चोली चाड़्हया रंग मजीठा, उतर कदे ना जाईआ। गोबिन्द फल खवा दे मीठा, मालक हो के सेव कमाईआ। उह गुरमुख सदा जीता, जो जीवण सतिगुर झोली पाईआ। उह सब कुछ देवे आपणा कीता, मेहर नज़र उठाईआ। नाता तुट्ट जाए मन्दिर मसीता, घर घर विच लए मिलाईआ। तन मन अन्तर कर के ठंडा सीता, अग्नी तत बुझाईआ। लहिणा देणा चुका के ऊँचां नीचां, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लए मिलाईआ। सच फुलवाड़ी मौले सोहणा बाग़ीचा, बाग़वान फेरा पाईआ। सच सिँघासण बहि अतीता, त्रैभवण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सफर सब दे वेख वखाईआ। की होया जे सफ़र करया, सूरज चन्द चन्द भज्जण वाहो दाहीआ। की होया जम्म जम्म मरया, मर जीवत रूप वटाईआ। की होया अनेकां सन्तां गुरुआं लड़ फड़या, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। की होया ग्रन्था पढ़या, जगत विद्या नाल रखाईआ। की होया जगत सरोवर तरनी तरया, जल जल नहावण जाईआ। की होया संगत प्रीती विच गया जड़या, हरि धुर दी जड़त जड़ाईआ। एथे सज्जण मिले इक्को इक अड़या, दूजा रहिण कोए ना पाईआ । लेखा चुक्के

गोर मड़्हया, लख चुरासी फंद कटाईआ। दो जहानां विच्चों कर के बरया, आपणे चरण देवे सरनाईआ। गोबिन्द बूटा कर के हरया, हरीदवारे लए लगाईआ। जिथ्थे भउ रहे ना डरया, निरभउ होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। लाल कहे मैं भन्ना आया, रातीं रातीं पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी कहे तैनूं सद्दा घलाया, सोई सुरत उठाईआ। राज नरैण कहे मैं तेरा भेव ना पाया, ढोला आपे वेख वखाईआ। प्रीतम सिँघ किहा मैं दोहां दा हिस्सा वंडाया, सांझी धार चलाईआ। लाल सिँघ मेरे तेरे रुपईए त्रैगुण तेरी भेंटा लाया, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। नहीउँ बेटा माँ प्यो जाया, हुण सतिगुर घर मिली वड्याईआ। एहो जेहा लेखा अग्गे ना किसे चुकाया, लिख लिख थक्की कलम शाहीआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाया, आप आपणा फेरा पाईआ। दस दस्मेस नाल मिलाया, शब्दी रूप वखाईआ। धुर दा हित्ता करन आया, पिता बण के बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दा पूरब लेखा पूरा दए कराया, भरम भुलेखा बाहर कढाईआ। सब दा ठेका दए चुकाया, ठेकेदारी नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दी भेंटा इक वखाया, तिन्ने प्रशाद देण गवाहीआ। कलयुग कहे मैं पंडत पांध्यां ग्रन्थीआं पन्थीआं मुल्ला शेख़ां डेरा ढाया, मुसायक रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा देवणहार वड्याईआ। सद वड्याई देवण जोग, जुगती इक जणाइंदा। आत्म परमात्म सच सलोक, सोहँ ढोला राग सुणाइंदा। की होया जे ताअने मारन लोक, यराने आपणे नाल लगाइंदा। तुहाडे पैरां हेठ दबा के मुक्ती मोख, अन्तर जोती जोत मिलाइंदा। जिस दी कोई सोच ना सक्या सोच, समझ समझ नाल आप मिलाइंदा। एथे ओथे दे के ओट, ओड़क आपणे रंग रंगाइंदा। सचखण्ड दवारे लै के जावे आपणे कोट, किला कोट इक वडियाइंदा। लेखा चुका के हरख़ सोग, चिन्ता ग़म सर्ब मिटाइंदा। सच दवारे दी दस्से अगम्मी खोज, मजलस आपणे नाल रखाइंदा। जे कोई पुच्छे नाता थोड़ा जेहा फ़ौज, अग्गे फ़ैसला हक कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र तक्क के आखण प्रशाद, तिन्ने रहे जणाईआ। प्रभू साडी वी पुच्छ वात, सोल्हां कत्तक याद रात्री जिथ्थे आईआ। जिहड़े विछड़े उह मेले आज, अजब तेरी वड्याईआ। पहली मग्घर रच के काज, गुरमुख लए बहाईआ। अगला खोल्ह दे राज़, मुख नकाब उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। प्रशाद कहे मेरा रविदास नाता चवन्नी, चौदां जोड़ जुड़ाईआ। मैं घुट्ट के रखी कन्नी, कन्नीं वाज सुणन किसे ना आईआ। मेरे प्यार दी गंढ्ढ सुखी बावी जीतो चन्नी, सूरज चन्द देण गवाहीआ। प्रेम वैरागण आई भन्नी, प्यारी प्यार विच मिलाईआ। रविदास बण के धुर दा धनी, दौलत रिहा वरताईआ। भिन्नड़ी रैण

कहे मैं सुण के आई कन्नीं, जो प्रभू गल्ल समझाईआ। मैं भाग लग्गा वेख्या छप्पर छन्नी, छहबर नाम वखाईआ। पुरख अकाल पिता सब दा धनी, तन नाता जोड़ जुड़ाईआ। उह सब तों वक्खरा निराला ढंगी, अछल छल बेपरवाहीआ। जिस ने जन भगतां वल्ल भेज के गंढ्ढी, लाल वरगे दूरों लए मंगाईआ। जिस दी काया हो जाणी सी ठंडी, माँ पित भाई कम्म किसे ना आईआ। जिस दी नार जोबन रती हो जाणी सी रंडी, जो हरिसंगत ख़ुशीआं सेव कमाईआ। तुहानूं नहीं चेता चार कत्तक वीह सौ वीह बिक्रमी रात लिखाया छन्दा बन्दी, विच ढाई सतरां दित्ता समझाईआ। प्रभ ठाकर बड़ा पखण्डी, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। जिस दी सब तों निराली डण्डी, वखरा राह वखाईआ। कटणहारा ख़ाना बन्दी, बन्दा बन्दगी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। प्रशाद कहे मैं कुड़म कुड़मेटा, माझा मालवा दित्ता मिलाईआ। दुआबे विच्चों कढ्ढया इक्को बेटा, जिस दी पिछली गंढ्ढ रखाईआ। जिस दा तन होणा सी खेता, नाता तुटणा जगत लोकाईआ। वसणा जा प्रभू सच देसा, सांझ इक्को घर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। तीजा प्रशाद कहे मैं बणाया संगत, संगी साथी नज़री आईआ। दर दवारे बणया मंगत, झोली इक वखाईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़ दे रंगत, कूड़ा रंग चुकाईआ। कोई लोड़ रहे ना किसे पंडत, धुर दी कर पढ़ाईआ। प्रभू तेरे अग्गे साची मिन्नत, सीस जगदीस निवाईआ। साडे कोल नहीं कोई हिम्मत, कलयुग बैठा बल वधाईआ। साध सन्त करदे इलत, गुरदर मन्दिर धीआं भैणां रहे तकाईआ। शाह सुल्तानां कूड़ा ख़िलत, सच पोशाक ना कोए पहनाईआ। तेरे अग्गे इक्को मिन्नत, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दे वड्याईआ। प्रसाद कहे सफ़र कीता जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हंढाईआ। भेंटा चढ़दे रहे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ गुरूदवार, आपणा आप तेरे घर टिकाईआ। सानूं खांदे रहे ठग्ग चोर यार बेशुमार, गफ्फे मात लगाईआ। सच पुच्छें प्रभू सानूं तेरे उत्ते रिहा नहीं कोई एतबार, दाअवे कूड़े नज़री आईआ। जेहड़े मेरे विच तेरा नाम लै फेरन कटार, ओहो मैनूं खा खा काम क्रोध रहे वधाईआ । नार विभचार करन शृंगार, कूड़ कुड़यार चतुराईआ। तेरा दिसे ना कोए प्यार, सच प्रीत ना कोए लगाईआ। असीं दुखी रहे जुग चार, बिन गोबिन्द साडा रस ना कोए भराईआ। सदी वीहवीं होए लाचार, लाचारी तैनूं दिती सुणाईआ। धन्न भाग तूं आइयों हरि निरँकार, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी सोल्हां कत्तक दिवस विचार, सुहञ्जणी रैण नाल मिलाईआ। ओथे थोड़ा कलयुग लहिणा दित्ता झोली डार, पिछला मूल चुकाईआ। गुरमुखां कोलों जगत करा विहार, रसना जिह्वा बोल बुलाईआ। हुक्मे अंदर कढ्ढ के बाहर, कलयुग अग्गे दित्ता लाईआ।

तिन्न जुग फेर ना वड़या एस दरबार, जिथ्थे गुरमुख सोभा पाईआ। अग्गे जुग दा इक भगत होवे दीदार, दूजे गिरधार मिले वड्याईआ। तीजे पाल होवे सिक्दार, पतिपरमेश्वर सीस हथ्थ टिकाईआ। कलयुग रोंदा गया ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी जो बोले आपणा शब्द अपार, मैं सुणां चाँईं चाँईंआ। पारब्रह्म प्रभ हर घट जानणहार, आपणी कल वरताईआ। गुरमुखां वाला छड्ड के ओथे विहार, पहली मग्घर लेखा दित्ता समझाईआ। जिथ्थे होवे भगत दवार, भगवन फेरा पाईआ। ओथे विछड़े मिलण यार, यारी तोड़ निभाईआ। हँस मिलण कागां डार, काग हँस रूप वटाईआ। सतिगुर दा शब्द शृंगार, माला तन पहनाईआ । मन का मणका करे इज़हार, इक्को राग सुणाईआ। तूं ही तूं मेरा निरँकार, तेरी बेपरवाहीआ। तिन्ने उठो इक्को वार, गुर प्रसाद रिहा बुलाईआ। सेवा करो हो के ख़बरदार, प्रभू ख़बर आप जणाईआ। बाबूपुर नहीं एह बाबल दा विहार, जिस कुआरे सारे लए प्रनाईआ। सब दा मालक कन्त भतार, पुरख अकाल अख्वाईआ। ओथे नार कन्त दा नहीं सवाल, नारी पुरुष इक्को रंग रंगाईआ। सचखण्ड दी सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा दए वखाईआ। जिथ्थे बैठण शाह कंगाल, गुरमुख साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, राज नरैण विच रखाईआ। राज नरैण दी एह चालाकी, हरि साची सच जणाईआ। लाल सिँघ दा बण के साथी, इकानवें जन्म दा लेखा दित्ता मुकाईआ। संदेश्यां वाली घल्ल के पाती, पत्तण दित्ता मिलाईआ। कर के अर्ज़ ओस सी रातीं, रुतड़ी रुत्त सुहाईआ। जो पिच्छे रह गया बाकी, बाकी नवीस कोलों लया कढाईआ। जे तूं बख्श नहीं सकदा तन ख़ाकी, की रूहां पार कराईआ। जे तूं जगा नहीं सकदा घर घर दीवा बाती, तेरी जोत कम्म किसे ना आईआ। जे तूं भगतां अंदर वड़ के बण नहीं सकदा पाठी, तेरी चले ना कोए वड्याईआ। गुरमुख कहिण असीं तेरे नाल मिल के बण गए कीन राटी, रट्टे पिछले दिते चुकाईआ। सफ़र करदयां सफ़री अन्त मुक्कदी वाटी, वट्टा अग्गे ना कोए लगाईआ। जिस दा रूप रंग रेख ना दस्सदे ज़ाती, सो ज़ात सफ़ाती आपणा मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार सदा अख्वाईआ। प्रशाद कहिण प्रभू जगत खांदा वेख्या प्रसादे, टुकड़यां ढिड्ड भराईआ। भुल्ल गए बचन जो पिता गोबिन्द सुणाए पुरख अकाल दादे, दहि दिशा जणाईआ। कोई ना वड़े घर ठांडे, अग्नी अग्ग रहे तपाईआ। सफ़र करदयां केती तुरे जांदे वांडे, जूनी जून विच फेरा पाईआ। सफ़रां विच कोटन कोटि फिरदे गांदे, ढोले राग सुणाईआ। सफ़रां विच कोटन कोटि थक्के मांदे, बैठे ढेरीआं ढाहीआ। कोटन कोटि चारदे ढांडे, बिना धन्ने प्रभू हथ्थ किसे ना आईआ। कोटन कोटि पींदे खांदे, रसना जिह्वा रस लगाईआ। कोटन कोटि पाठशाला जाण पांधे, पुस्तक बग़ल उठाईआ। कोटन कोटि

फिरदे नहांदे, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। कोटन कोटि लभ्भण आंढ गवांढे, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। सफ़र करदयां जे रिश्ते हो जाण सांझे, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। फेर लोड़ रहे ना फिरन दी नांगे, भबूती तन ना कोए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। प्रशाद कहे प्रभ कर तरस, दयावान दया कमाईआ। अर्शोंं आ जा उत्ते फर्श, फ़ासला पन्ध मुकाईआ। तेरा होणा की हर्ज, हज़रत बेपरवाहीआ। गोसाँईं स्वामी सुण अरज़, आरज़ूआं नाल जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लग्गा दर्द, दुखी देण दुहाईआ। किसे ना सिरों लथ्थे कर्ज़, मकरूज़ होई लोकाईआ। शाह सुल्तान पूरा करे कोई ना फ़र्ज़, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ । असीं वेख होए असचरज, अचरज लील्हा की वरताईआ। नव नौ चार अन्धेरा गर्द, उडे ख़ाक सबाईआ। भुल्लया राग तेरा वक्खरी गाउँदे तरज़, पिच्छे तमां रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दे चुकाईआ। प्रसाद कहे असीं आए तिन्ने, तिन्न तिन्न सुणाईआ। साडा लेखा कोई ना गिणे, गिणती सर्ब भुलाईआ। साडा पैमानां कोई ना मिणे, नाप हथ्थ ना कोए उठाईआ। साडा प्यार ना जाणे कोई दिनें, रात सुत्यां सर्ब लँघाईआ। गट्टीआं वाले तारे गिणे, तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। कूड़ कुड़ावे साध वेखे जिंने, जिंन भूत ख़बीस रूप वटाईआ। सच टिकाणयो सारे हिले, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। काचे घड़े वांग पिल्ले, बिन ठोकर भज्ज जाईआ। ठग्गी कारण कढ्ढदे चिल्ले, चालीसा नाउँ धराईआ। दुद्ध कटोरे पीवण बण के बिल्ले, आपणी जूनी बदलाईआ। पाहन पत्थर पूजण सिले, उपर सीखां सूट पवाईआ। मस्तक तिलक लावण चिट्टे, तिलक ललाट ना कोए रुशनाईआ। हँकार विकार दे घड़के किले, कलमा काम रहे पढ़ाईआ। ग़रीब निमाणे जीव नन्न्हे, भुक्ख्यां रहे तरसाईआ। श्री भगवान एन्हां नूं इक्को वार करदे बन्नें, बन्न्हण धुर दा पाईआ। सतिजुग जननी जन एहो जेहा मूल कोई ना जणे, जो तैनूं बैठे भुलाईआ। कलयुग माया कीते अन्न्हे, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। प्रसाद कहिण सानूं उडीके त्रिलोकी, त्रिलोकी नाथ ध्यान लगाईआ। एहो जेहा ठाकर मिलणा नहीं मौजी, जो मजलस रिहा वखाईआ। गोबिन्द वरगा मिलणा नहीं चोजी, जो चोज निराले दए जणाईआ। शब्द वरगा मिलणा नहीं खोजी, जो अंदरों खुरा कढाईआ। सतिगुर वरगा मिलणा नहीं बोधी, जो अगाध बोध समझाईआ। विछोड़े वरगा मिलणा नहीं रोगी, जो दिवस रैण कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे मुकाईआ। प्रसाद कहिण सानूं दो जहान तक्कण, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। धन्न गुरमुख जो हरि भगत दवारे छकण, संसा रोग मिटाईआ। दिवस रैण कदे ना अक्कण, अक्ख ना कोए बदलाईआ। हज्ज छड्ड के मदीना मक्कण,

काअब्यां कबरां गए भुलाईआ। इक दूजे नूं हौली हौली दस्सण, बिना पुरख अकाल ना कोए सरनाईआ। जिस ने लै जाणा फेर आपणे वतन, वत फेर कोए ना आईआ। जो साहमणे बहिके करे बचन, बच्चयां वांग गोद उठाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह आया पट्टण, बूटा गुरमुख देवे लाईआ। जो हरि दा नाम रटण, इक्को ध्यान रखाईआ। सूरबीर योद्धे कमरकसे उह कसण, सोहणा बल प्रगटाईआ। जिन्हां दे अंदर प्रभू आया वसण, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। उह ख़ुशीआं नाल हस्सण, रोंदया लैण हसाईआ। प्रेम प्यार नाल साचा रस चक्खण, अमृत मुख भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। प्रशाद कहे असीं सफ़र करया, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। सफ़री तूं क्यों डरें अड़या, एथे कोटन कोटि गए फेरीआं पाईआ। हरिसंगत संग नाता जुड़या, जड़त आप जड़ाईआ। वेख्यो नज़ारा जिस वेले अंदर वड़या, खिड़की दिती खुल्हाईआ। लेखा चुक्क जाए सीस धड़या, धरनी वज्जे वधाईआ। गुरमुख कहे मैं जीवत मरया, मर के जीवण पाईआ। ओन्हां दा कारज सरया, जो चल आए सरनाईआ। माणस जन्म किसे ना हरया, हरि जू हरि की पौड़ी दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। प्रसाद कहिण प्रभ किरपा निधान, तेरी इक सरनाईआ। तेरे दर ते असीं महिमान, बैठे आसण लाईआ। सुण के तेरा अगम्म ज्ञान, वज्जी सच वधाईआ । तेरे भगत सोहण निशान, दो जहान झुलाईआ। तेरे मन्दिर सोहण मकान, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। तेरे गुरमुख चतुर सुजान, जो तेरा नाम ध्याईआ। धन्न वड्याई जो सानूं खाण, खा खा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। प्रशाद कहे मैं पहला इक, एकँकार दिती वड्याईआ। सृष्ट सबाई आपे जित्त, मेहर नज़र उठाईआ। करवट लै बदली पिठ, सनमुख रूप धराईआ। आपणे मिलण दी पूरी कर के सिक, चोटी सिख़र दित्ता चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। प्रशाद कहे मैं आया दूजा, दो धारी खेल खलाईआ। भेव खुलावां आपणा गूझा, गुज्झी रमज़ लगाईआ। बिबेक करां उत्तम बुधा, बुध बिबेक वखाईआ। नज़री आए जो बैठा लुका, पड़दा इक उठाईआ। प्रेम प्यार दा जो गुरमुख भुक्खा, सो ख़ुशीआं नाल खाईआ। जन्म कर्म दा मेटां दुक्खां, दुखियां दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तीजा प्रशाद कहे मैं नेत्र खोल्हां तीजा, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। सफ़र करदयां वेखो अन्तिम निकले की नतीजा, कदम कदम वेखणहारा बेपरवाहीआ। हरिसंगत विच इक्ट्ठा होया पिछला चाचा भतीजा, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। सब तों उत्तम गोबिन्द दा एह बाग़ीचा, जो जुग जुग दे बूटे रिहा प्रगटाईआ। आपणी हथ्थीं तन मन साचा सीजा, हरी सिंच

क्यारी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। प्रशाद कहिण असीं आए दर ते, इक्को आस रखाईआ। दर्शन करीए अगम्मी हरि दे, जो हर घट हिरदे डेरा लाईआ। जिस दे कलमे सारे पढ़दे, चरणा सीस झुकाईआ। जिस दे सारे बरदे, ग़ुलाम नज़री आईआ। सारे आईए उस दर ते, जिथ्थे दर्दीआं दर्द वंडाईआ। गुरमुख मंज़ल वेखीए चढ़दे, दर किरपा नाल चढ़ाईआ। साचा राग वेखीए पढ़दे, सोहँ ढोला गाईआ। आत्म परमात्म वेखीए वर दे, नार कन्त मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। प्रसाद कहिण साडा सफ़र मुक्का, सिफ़रा दित्ता बणाईआ। गुरमुख गोद उठा के आपणा पुत्ता, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। लहिणा चुकावे अबिनाशी अचुता, चेतन आप कराईआ। जन्म कर्म दा पिछला रुठ्ठा, अन्तिम लया मनाईआ। उत्तम श्रृेष्ट निर्मल कर के सुच्चा, सुच्च संजम विच समाईआ। दुरमति मैल धो के मुखा, सोहणा चन्द चमकाईआ। जन भगतां वेला ढुका, भिन्नड़ी रैण सुहाईआ। हरि स्वामी उठया सुत्ता, सुत्तयां रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सब दा जुस्सा, घट घट फोल फुलाईआ। प्रसाद कहे मैनूं ला ला भोग, आपणी दया कमाईआ। मेरा पूरा हो जाए जोग, जगत मिले वड्याईआ। तेरयां भगतां नाल मेरा संजोग, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। सदा वसेरा काया कोट बंक दुआर ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा झोली पाईआ। प्रसाद कहिण असीं आए अग्गे, आपणा हाल सुणाईआ। जिहड़े पहलों बग बप्पड़े बगे, अग्गे हँस रूप वटाईआ। दीपक हो के गुरमुख जगे, जगत करन रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया लँघ के हद्दे, हद्द आपणी इक बणाईआ। सफ़र करदयां करदयां सब नालों अग्गे वध्धे, वाधा सतिगुर घर रखाईआ। बिन सतिगुर किरपा कोई पार ना लँघे, कोटन कोटि बैठे डेरे लाईआ। एह ना जाणो किस बिध बैठा उपर पलँघ मंजे, मंज़लां सारीआं रिहा चुकाईआ। इस नूं सारे इक्को जेहे केसां वाले सिरों गंजे, आत्म नाता सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सफ़र कहे मैं होया ख़ुशहाल, मेरा गुरमुख पन्ध मुकाईआ। गुरमुख गुर दा सच्चा लाल, लालन दए वड्याईआ। एथे ओथे रखे संभाल, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस वेले चाहे लख चुरासी विच्चों लए भाल, आपणी दया कमाईआ। अन्तिम पूरा हल्ल करे सवाल, जो सवाली दर ते आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। प्रशाद कहे असीं वस्त्र वेखे चिट्टे, चन्द चांदनी नैण शरमाईआ। जिन्हां माणस जन्म जित्ते, सो मेरी सेव कमाईआ। जिन्हां मिल्या पुरख अबिनाशी अचुते, चतुर सुघड़ स्याणे नज़री आईआ। ओन्हां वास ना होवे मात गर्भ उल्टे रुक्खे, दस दस

मास ना कोए तपाईआ। जे कोई सच सानूं पुच्छे, प्रसाद कहिण असीं सच देईए समझाईआ। जिन्हां दे अंदर वड़ गए असीं जुस्से, जिस्म दी किस्म देईए बदलाईआ। ओन्हां नूं अग्गे कोई ना पुच्छे, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सफ़रां विच ओन्हां दे पैंडे मुक्के, मुफ्त बैठे पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे रिहा लगाईआ। पहला प्रशाद कहे मेरी आई वारी, वारता सच सुणाईआ। रविदास नाल जिन्हां दी यारी, सोहणी बणत बणाईआ। परम पुरख कर के खेल न्यारी, निरगुण लहिणा देणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रसाद आपणे लेखे लाईआ। प्रसाद कहे मैं माणया रस, हरि रसीआ रस वखाइंदा। मैं किस बिध गावां जस, मेरा मुख ना कोए वडियाइंदा। मैं इक्को पवां हस्स, रोयां जगत हसाइंदा। जिन्हां अंदर गया वस, वास्ता आपणे नाल कराइंदा। सारे खोल्ह के वेखो अक्ख, आख़र इक्को नज़री आइंदा। जोत सरूपी हो प्रतख, प्रतख पारखू आपणा डेरा लाइंदा। वेंहदयां वेंहदयां तुहाथों हो जाए वक्ख, वक्खरा घर बसाइंदा। एहो खेल पुरख समरथ, जिहड़ा समझ कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी झोली पाए हक, ख़ाली कोए नज़र ना आइंदा। प्रसाद कहे दूजा मैं मेटा द्वैत, दूई दयां गंवाईआ। लेखा चुका के शरअ शरायत, शख्सीअत दयां समझाईआ। कर के इक अनायत, वस्त अमोलक इक वखाईआ। मैं भगतां करां हमायत, हम घर साजण दयां मिलाईआ। बेशक मैनूं थोड़ा खाइयो करके कफायत, कुफ़ल अंदरों दयां खुल्हाईआ। गुरमुखो तुहाडी इक जमात, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। बख्शिश विच्चों बखशिस कीती अनायत, जिहड़ी अनायत बुल्हे मंग मंगाईआ। सति पुरुष दी सच हदायत, हज़रत इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा वखाईआ । प्रशाद कहे मैं वेख्या परस, नेत्र नैण उठाईआ। मेरी पिछली मिट गई हरस, हवस रही ना राईआ। मैं तक्कया अर्श फर्श, मालक बेपरवाहीआ। जिहड़ा आपणा पूरा करन आया फ़र्ज़, फ़ैसले हक कराईआ। सफ़र करदयां वेख्या खेल असचरज, अचरज लील्हा हरि वखाईआ। बाहरों बैठयां नज़री आवे मर्द, अंदर मर्द मर्दाना नूर ख़ुदाईआ। जिस दे कोल लख चुरासी दा दर्द, दुखियां आपणी गोद उठाईआ। उस दा भाणा केहड़ा सके वर्ज, अग्गे पिच्छे ना कोए कराईआ। जिस वेले चाहे सब दी पुट्ठी कर देवे नरद, पाशा ख़ाली दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे बन्द करके धड़त, पूजा पाठ सब दी लए गंवाईआ। तीजा प्रशाद कहे मैं बड़ा शौकीन, शकवे सर्ब मिटाईआ। जिस वेले मेरी मन्दिरां मस्जिदां गुरूदवारयां विच होई तोहीन, मैं धुर दी आवाज़ दिती सुणाईआ। मेरे उत्ते करके यकीन, मेरा महबूब फेरा पाईआ। जिस दी धार बड़ी महीन, बारीक तों बारीक नज़र किसे

ना आईआ। जिस दा ना कोई मज़्हब ना कोई दीन, शरअ विच ना शरअ लड़ाईआ। उहदा लेखा उपर असमान ज़मीन, ज़ामनी सब दी आपणे उत्ते रखाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए तलकीन, ताकत नाल समझाईआ। उस दे दो जहान अधीन, आहला अदना सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। प्रसाद कहे मैनूं खाओ पीओ रज्जो, रजो तमो सतो सीस झुकाईआ। सफ़र करदे प्रभ सरनाई भज्जो, भजन बन्दगी लेखे पाईआ। कूड़ी क्रिया जगत तज्जो, छुट्टे सर्ब लोकाईआ। प्रेम प्रीती अंदर लग्गो, मुफ्त रिहा लुटाईआ। सच प्यार अंदर बज्झो, बन्धन इक वखाईआ। हौली जेही जे इक वारी सद्दो, रातीं सुत्यां घर घर दरस वखाईआ। बेशक तुहानूं नज़री आवे वड्डा कद्दों, निक्कयां नालों निक्का डेरा लाईआ। तुसीं एसदी पिछली पुराणी उह यद्दो, जिस यद्द विच यादाशत आपणी आप बणाईआ। किस कारण भगतो भगवान छड्डो, आपणा मुख भवाईआ। जिस दे अंदर रच्या उस दे कदी बाहर ना होया हड्डों, निरगुण निरवैर आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणे देणे हरिसंगत रिहा चुकाईआ। हरिसंगत सफ़र दा करना ना कदे विचार, सफ़र विच्चों सफ़ा दित्ता उल्टाईआ। जिस सफ़े दे उत्ते बिना अक्खरां वाला एकँकार, ओम जिस ने शाख़ चलाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव प्रशाद छक्कण नूं सारे तैयार, बैठे झोलीआं डाहीआ। जे किरपा करे आप करतार, मेहर नज़र उठाईआ । भज्जे आवण गुर अवतार, नठ्ठण वाहो दाहीआ। चल्ल के वेखीए उह दवार, जिस घर बैठा सच्चा माहीआ। जिस नूं लभ्भदे रहे जुग चार, चौकड़ी ध्यान लगाईआ। उह ग़रीब निमाणयां बणया यार, नाता सच्चा जोड़ जुड़ाईआ। उस दे दो जहान अख्त्यार, आख़र आपणा हुक्म मनाईआ। जिस नूं कैहिंदे ठठयार, लख चुरासी भाण्डे रिहा घड़ाईआ। सो वेखण आया निरगुण धार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सच प्रसाद करा तैयार, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। तिन्नां दा तिन्नां जुगां दा इक विहार, तिनाढां तिन्नां नाल जुड़ाईआ। हरिसंगत तेरा सच प्यार, प्रेमी प्रेम रूप वखाईआ। सब दी सुण के सच पुकार, पक्का पकाया सब दी झोली पाईआ। साची भिच्छया नाल भरे भण्डार, खाली दुआर ना कोए रखाईआ। देवणहारा इक निरँकार, जुग जुग रिहा वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा कोई ना करे एतबार, बेएतबारी होई लोकाईआ। जन भगतां लए उठाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। राह तक्के गोपीआं वाला गोपाल, गुआला आपणी अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुखां हल्ल होया सवाल, अहिवाल पिछला ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे ला के शाह कंगाल, कंगालों शाह बणाईआ।