पुस्तकालयभाग १७

२ मग्घर २०२१ बिक्रमी जेठूवाल

सतिगुर प्रसाद जिन्हां मिल्या काया चोली, झलक झल्लयां दए वखाईआ। अंदरे अंदर बदल देवे आपणी बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। सच दवारा देवे खोल्ही, पड़दा सति उठाईआ। बदल देवे काया चोली, चोला साचा तन पहनाईआ। वेख वखाणे साढे तिन्न हथ्थ डोली, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती वड्याईआ। प्रसाद कहे मेरा लेखा लग्गा, मिली माण वड्याईआ। जन भगतां वधे अग्गा, पिछली रीत चुकाईआ। पुरख अकाल सज्जण सका, इक्को घर वखाईआ। भज्जणा पए ना मदीना मक्का, काअबा घर घर दए दरसाईआ। लेख चुका के अठ्ठां सठ्ठां, तीर्थ तटां पन्ध मुकाईआ। पन्ध मुका के चौदां हट्टां, विद्या चौदां डेरा ढाहीआ। हरि मिलण दीआं खोल्ह के अक्खां, आखर भेव मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती वड्याईआ। मिली वड्याई चाओ घनेरा, प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां अंदर मेरा डेरा, घर साचे दित्ता बहाईआ। जिथ्थे ढोला इक्को तेरा, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। ना कोई सञ्झ ना सवेरा, संध्या रूप ना कोए वटाईआ। नज़री आया नेरन नेरा, निज घर बैठा सोभा पाईआ। वसदा वेख्या साचा खेड़ा, खिड़की आप खुल्हाईआ। चुक्कदा वेख्या झूठा झेड़ा, झगड़ा दए मिटाईआ। गुआंदा वेख्या जगत अन्धेरा, सच प्रकाश कराईआ। सति धर्म दा आया वेला, गुर चेला रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। प्रसाद कहे मेरा अंदर ख़ात, ख़ाता नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशीआं गांदे गाथ, ढोलयां राग अल्हाईआ। सतिगुर किरपा सति आवे स्वाद, रसना जिह्वा समझ सके ना राईआ। जिस ने रचना रची आदि, मध अन्त वेखे थाउँ थाँईंआ। शब्द अगम्मी वज्जे नाद, विजय आपणी लए कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। प्रसाद कहे मोहे मिल्या अस्थान, भूमिका इक वड्याईआ। जिस घर वसे श्री भगवान, निरगुण डेरा लाईआ। सो मन्दिर सच मकान, गुरुदुआर इक समझाईआ। जिथ्थे झुलदा धर्म निशान, कूड़ कुड़यार इक मिटाईआ। उथे मिलदा इक ज्ञान, वरनां चार पढ़ाईआ। चढ़ाउँदा सच बबान, शब्दी राह वखाईआ। भगतां देंदा दान, सन्तां गले लगाईआ। गुरमुखां कर परवान, गुरसिखां वेख वखाईआ। सख़ियां मिले सच्चा काहन, बंसुरी नाम सुणाईआ। सईआं सुहेला इक्को राम, रमता हो के आया धुर दा माहीआ। गुरमुख वेखे बाल अंञाण, बाली बुध दए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा कराईआ। प्रसाद कहे मैं वड़ के अंदर, घर घर ख़ुशी मनाईआ। सयदे करदे वेखे सूर्या चन्दर, रवि शशि सीस निवाईआ। भय विच वेख्या

हुन्दा मनुआ बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। दीवा जगदा वेख्या अन्धेरी कंदर, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। शरअ दा तुटदा वेख्या संगल, दीन मज़्हब ना कोए चतुराईआ। झुकदा वेख्या मण्डल, अक्ख नैण शरमाईआ। भगतां सुणयां इक्को मंगल, सोहँ ढोला रहे गाईआ। अग्गे लोड़ रही ना जाण दी जंगल, उजाड़ पर्बत ना कोए भवाईआ। सतिगुर प्रीती साचा बन्धन, बन्दगी वाला बंदयां विच पाईआ। नाम भबूती ला के चन्दन, नूर चन्द करे रुशनाईआ। जुग जन्म दी तुट्टी आया गंढ्ढण, डोरी आपणा तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। प्रशाद कहे मैं पाया पिर, प्रीतम दिती वड्याईआ। जिस दी उडीक रखी चिर, चरितरां विच वक्त लँघाईआ। दहि दिशा वेख्या फिर, भज्ज भज्ज वाहो दाहीआ। रूप नज़र ना आया निरवैर निर, निरँकार ना कोए मिलाईआ। घर ना दिस्या किसे थिर, सच दुआर ना कोए बहाईआ। कुसंभड़े फुल्ल रहे खिड़, पंखड़ीआं जोड़ जुड़ाईआ। बिन सतिगुर पूरे दो जहानां कोई ना आवे धुर दे पिड़, पिण्डा ख़ाली देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ । प्रसादि कहे मेरा अनोखा लुतफ़, लतीफ़िआं विच ना कोए गिणाईआ। पुरख अबिनाशी वंडयां मुफ्त, मरदयां रिहा जिवाईआ । गुरमुख सब तों उत्तम श्रृेष्ट चुस्त, जो बणया पाँधी राहीआ। जिस दी महिमा अथवा उसत, उस्तत करे लोकाईआ। उस दे हथ्थ रख्या पुश्त, पनाह दिती शरनाईआ। अंदरों हँकारी मेट के दुष्ट, दृष्ट दए खुल्हाईआ। लहिणा चुक्के बालिशत अंगुशत, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दिती आप वड्याईआ। प्रसाद कहे मेरा चुक्कया लेखा, अलख दिती सरनाईआ। तिन्नां मिल के कीता एका, उस एकँकार विच समाईआ। सब दा अग्गों मुके ठेका, बोली मात ना कोए चढ़ाईआ। नज़री आए सौहरा पेका, भईआ सौहरा वंड ना कोए वंडाईआ। हुक्मरान धुर दा नेता, नर निरँकार सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा भुल्लया सृष्टी चेता, दृष्ट ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। प्रशाद कहे मेरी आसा पुन्नी, पूरन सतिगुर पाया। गुरमुख मिल्या धुर दा गुणी, गहर गम्भीर जोड़ जुड़ाया। जिस दी कहाणी जुग जुग सुणी, सो साहिब होए सहाया। जिस नूं गाउँदे ·षी मुनी, गुर अवतार ध्यान लगाया। जिस दी रागां नादां अंदर धुनी, शब्दी ताल वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब होया सहाया। प्रसाद कहे मेरा गया हउका, हउँ भाव इक जणाईआ। सहारा मिल्या साचे नाउँ का, नईआ नाम दृष्टाईआ। भुलेखा चुक्कया दूजे भाउ का, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। दर्शन कीता पूरे शाहो का, शहिनशाह नज़री आईआ। अग्गे लेखा रहे ना किसे के दाउ का, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, धुर दा लेखा आप समझाईआ। प्रसाद कहे मैं होया प्रसंन, प्रसन्ता नज़री आईआ। अक्खी वेख के भगतां चिन्न, मेरी चिन्ता मुख छुपाईआ। वक्खरा विहार कीता तिन्न, त्रैलोक रहे जस गाईआ। लेखा कोई ना जाणे भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी रैण वज्जे वधाईआ। कर के खेल अगम्मी छिन्न, शहिनशाह हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। प्रशाद कहे उह आया अख़ीर, आख़र मिली वड्याईआ। हरि जू बदल दिती तकदीर, मेहर नज़र उठाईआ। बिरहों विछोड़ा कट के पीड़, धुर दा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रख तदबीर।

२ मग्घर २०२१ बिक्रमी इंद्रप्रसत मार्ग अमृतसर

सुणो साचा सच अभ्यास, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। सेवा ला के पवण स्वास, साह साह समझाईआ। परम पुरख दी रख के आस, तृष्ना जगत मिटाईआ। निरगुण समझया सरगुण साथ, निरवैर वेख वखाईआ। नाता तोड़ के पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल पन्ध चुकाईआ। सदा सुहेला वस के साथ, संगी इक जणाईआ। बिन माला मणके कीता जाप, मन का मणका दित्ता भवाईआ। नाता तोड़ के तीनों ताप, त्रैगुण लेख मुकाईआ। सच दवारयों सिक्खी इक जाच, जिस दी जाचक सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोग अभ्यास इक्को इक रखाईआ। अभ्यास कीता काया अन्तर, आत्म रंग रंगाईआ। पारब्रह्म दा गावण मंत्र, सोहला सच गाईआ। लेख चुका के गगन गगनंतर कूड़ा पन्ध मुकाईआ। घर सच बणा के साची बणतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अभ्यास इक्को इक कराईआ । सच अभ्यास रंग नवेला, घर वक्खरे आप कराईआ। लेख चुका के गुरू चेला, भेख ना कोए बदलाईआ। जिस अभ्यास विच्चों मिल्या सज्जण सुहेला, सहज सुभाओ नज़री आईआ। कलयुग सन्तां नालों हो के वेहला, प्रेमीआं नाल प्रेम वधाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल सच अभ्यास दा सच्चा वेला, सोहणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक अभ्यास दित्ता समझाईआ। इक अभ्यास धुर दरगाहों सिख्या, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। जिस दा लेख सिफ्तां विच किसे ना लिख्या, निर अक्खर दए वड्याईआ। अगम्मी अगम्म पाई भिच्छया, मार्ग सच दित्ता समझाईआ। मेरा मार्ग किसे ना दिस्या, जग नेत्र रोवण देण दुहाईआ। भगतां मार्ग सदा अनडिठया, रहिबर नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अभ्यास इक्को इक कराईआ। सच अभ्यास अंदर करया, बाहरों करी ना कोए पढ़ाईआ। पंच विकारा काम क्रोध लोभ मोह हँकार डरया, आसा तृष्ना

माया ममता हउमे हंगता मुख छुपाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन टेडी बंक वेखी क्रिया, सर सरोवर ख़ुशीआं ताल सुहाईआ। कँवल कँवला फूल खिड़या, महराबी महिताबी जोत रुशनाईआ। नाद अनादी अगम्मी सुणया, ताल तलवाड़ा इक वखाईआ। जिस अभ्यास नूं करके पिच्छे कोए ना मुड़या, सच दवारे जावण चाँईं चाँईंआ। जिस अभ्यास विच रहे ना कोए निगुरया, पुरख अकाल सतिगुर बेपरवाहीआ। जिस दा मन इक्को फुरना फुरया, फुरने विच वेखे सर्ब लोकाईआ। जिस अभ्यास दा मार्ग सब तों निराला तुरिया, तुरीआ तुरत दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अभ्यास इक वखाईआ । सच अभ्यास जगत कीता, कर्मां करनी नाल मिलाईआ। बिन अक्खरां वाली पढ़ी गीता, अठ्ठ दस वज्जी वधाईआ। बिन कुण्डलां वाली वेखी सीता, बिन मुंदरां राम नज़री आईआ। सच अभ्यास इक्को डीठा, जिस दी मुरली धुनां रागां बाहर रही गाईआ। ओस विच्चों मिल्या इक अतीता, त्रैगुण त्रैभवन धनी सोभा पाईआ। चार वेद जस जिस ने कीता, छे शास्त्र कर पढ़ाईआ। ओस दा अभ्यास इक अणडीठा, मार्ग निक्का दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अभ्यास घर सिखण किसे ना जाईआ। सच अभ्यास मिल्या काया तन, तत्तव तत बूझ बुझाईआ। जगत वासना मेट के मन, मनुआ मणका दित्ता उल्टाईआ। पंच विकारे दे के डंन, शब्द अगम्मी दित्ता सुणाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के किहा धन्न धन्न, वज्जी सच वधाईआ। जिस अभ्यास उत्ते गुर अवतार पीर पैगम्बर दिते बन्न्ह, पंडत पांधे मुल्ला शेख़ मुसायक जोगी अभ्यासी जपी तपी हठी सती बैठे ध्यान लगाईआ। ओस अभ्यास दी करे ना कोए अज़माइश, पैमाइश विच कदे ना आईआ। जिस घर परम पुरख दी रिहाइश, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बैठा आसण लाईआ। ओस मार्ग दी ओसे तों सिक्खी हदायत, जिस दी हद्द हदूद सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दिती जणाईआ। सच अभ्यास पाया तन काया, चोली पंज तत रंगाईआ। कूड़ी क्रिया छुट्टी माया, ममता मोह मिटाईआ। अबिनाशी करता नज़री आया, नर नरायण नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। इक्को अभ्यास घर साचे पाया, जिस दा लेखा वेद व्यास बिना विद्या गया दृढ़ाईआ। जो बिन पावा चूल खाट उत्ते डेरा लाया, सच सिँघासण सोभा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अभ्यास इक वखाईआ। बहुता कहिणा बहुता चंगा, चंगयां कोल चंगी मिली वड्याईआ। जिउँ रविदासे कसीरा मिल्या गंगा, कबीरा सोभा पाईआ। सन्त साजण धुर दे चन्दा, जोत नूर रुशनाईआ । बेशक बाहरों पंज तत दा बन्दा, अंदर बेपरवाहीआ। जेकर खोल्ह के वेखे आपणा जंदा, कुंजी साचा नाम लगाईआ। ओथे इक्को ढोला इक्को छन्दा, इक्को गीत इक्को ढोला राम सुणाईआ। विच समावे परमानंदा, निजानंद अनन्द

विच रखाईआ। साधां नूं मिलणा सदा चंगा, मनमुखां कोलों पल्लू लैणा छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी खेल खलाईआ । बहुता बोलया लिखे चार वेद, बहुती विद्या जगत टिकाईआ। जिन्हां दे अंदर लख चुरासी दा भेत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन चारे खाणी चारे बाणी बैठी मुख छुपाईआ। उहनां अंदर आत्म परमात्म दा जलवा नूरी तेज, पारब्रह्म ब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। बोलण कारण साध सन्त लोकमात देवे भेज, भजन बन्दगी देण सुणाईआ। उह सौण नहीं औंदे बिस्तरयां वाली सेज, तकीआं नाल आसण लाईआ। उह दस्सण नेतन नेत, दूर दुराडा घर घर वसे माहीआ। एहो सन्त जी अनोखा वक्खरा भेत, जो काया भाण्डे अंदर दित्ता छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बहुता बोलणा बोल सच, सचयां दिती वड्याईआ। बहुता बोलों जे जग सच, कूड़ी रीती रहिण ना पाईआ। कलयुग सृष्ट जो रही मच्च, अग्नी तत जलाईआ। सच बोलयां मिले अमृत रस, अमृत बाणी निझर धार वहाईआ। सच बोलयां मिले समरथ, जिसदी महिमा अकथ, शास्त्र सिमरत वेद रहे जस गाईआ। ओथे नहीं बोलणा जिथ्थे बन्दा नहीं जिसदा नक्क मूँह नहीं हथ्थ, बिन तत्तां जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुच्छणहारा सच दर, घर साचा दयो जणाईआ। सब कुछ इस विच जो गया आ, अग्गे होर वी नज़री आईआ। जुग चौकड़ी सन्त सतिगुर बणे मलाह, बेड़ा लोकमात तराईआ। चप्पू नाम सहारा देवे ला, वञ्झ मुहाणा इक वखाईआ। साचे पौड़े देवे चढ़ा, मंज़ल पिछली पन्ध चुकाईआ। जिस दे वेद शास्त्र बणन गवाह, शहादत आपणी रहे भुगताईआ। उस नाल चलो मिलीए जा, जिस विच्चों लख चुरासी विष्न ब्रह्मा शिव रिहा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा अगले घर वखाईआ। मारफ़त विच मिले महबूब, मुहब्बत इक जणाईआ। जिस दा अर्श कुर्श तों उच्चा अरूज़, आश्रम इक सुहाईआ। जिस दा लेखा आपणी मंज़ले मक्सूद, सच दवारे दए वड्याईआ। सो साहिब स्वामी सदा सदा मौजूद, घर घर डेरा लाईआ। आओ रल मिल के दोवें लईए ढूंड, किथ्थे बैठा मुख छुपाईआ। की उह लड़न वाला भरिंड है के भूंड, डंग किथ्थों देवे चुभाईआ। किथ्थों आपणा बदल देवे ख़ून, कत्लगाह प्रगटाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाउँदे मज़मून, मुजस्सम चश्म कसम खा के दयो वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, काया मन्दिर खोज खुजाईआ। संसारी नाम जगत पूरन, सिँघ मिली वड्याईआ। दूजा नाम दूर दूरन, ज़िमीं आसमानां परे डेरा लाईआ। सच्चा नाम हाज़र हज़ूरन, सनमुख हो के आपणा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम नाल नाम दए वड्याईआ।

२ मग्घर २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

विष्नूं उठ शब्दी मुंडे, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सच भण्डार दे खोल्ह कुण्डे, भगतां दे वरताईआ। पहले भगत बणे रहे गुंगे, हुण कूक कूक सुणाईआ। साथों दिते नहीं जाणे तेरे भुंगे, हिस्से वंड ना कोए वंडाईआ। जगत तृष्ना नंगे भुक्खे, दुखी रहे कुरलाईआ। जो तेरे घर ना मिले सुक्खे, सांतक सति ना कोए वरताईआ। काहनूं पाया जनणी कुक्खे, माणस दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ। विष्नूं वेख भगत की कहिण, तेरी करनी रहे जणाईआ। जगत दु:ख दा भाणा सैहण, सुख सति बैठे विच छुपाईआ। मैं वी वेख के आपणे नैण, कन्नी रिहा कतराईआ। उह मंगण आपणा लहिण, लहिणेदार झोली डाहीआ। हुण देणा पैणा देण, देवणहार रिहा समझाईआ। सुण के सनेहां चौदां रतनां विच्चों रो पई कामधेन, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दुहाई पाउँदा आ गया सैण, कबीरा नाल कुरलाईआ । बैणी नेत्र नीर वहावे नैण, छहबर इक्को लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म रिहा सुणाईआ । श्री भगवान मारे दाबा, विष्नूं अक्ख खुल्हाईआ। उठ वेख आपणा अगला छाबा, पिछला पिच्छे दे हटाईआ। सूमां विच्चों सूम दुआबा, अग्गे शाह दे वखाईआ। शाहां विच्चों शाह माझा, मजलस इक लगाईआ। मजलस विच्चों आई आवाज़ा, गोबिन्द राग अल्हाईआ। गोबिन्द दा उह सच्चा साका, सज्जण इक अख्वाईआ। जिस नूं लोकीं कैहिंदे आका, राज राजान वड्याईआ। जिस दे घर गया बण के निक्का काका, गेंद इक सुटाईआ। प्यार नाल मिली राणी बणके माता, मता आपणे नाल पकाईआ। एहो जेही मिल जाए दाता, वस्त अमोलक हथ्थ फड़ाईआ। अन्तर आत्म उस पछाता, अन्तरजामी वेख वखाईआ। साचा हुक्म सुणाए गाथा, अगम्म अथाह दृढ़ाईआ। सच पकवान जो तुसां खादा, ख़ालस दयो वखाईआ। चनयां भरया इक्को बाटा, राजयां घरों वस्त इक्को नज़री आईआ। गोबिन्द किहा नाल हासा, हौली जही समझाईआ। मैं विच्चों खाणा इक्को माशा, तोला छटांक हथ्थ ना कोई उठाईआ। इसदे विच खेल तमाशा, अजब गया समझाईआ। राणी कहे मिठ्ठीआं बातां, प्रेम प्यार वड्याईआ । गोबिन्द किहा सुण माता, सच दयां समझाईआ। शब्दी हो के जोड़ावां नाता, माता कुक्ख गुजरी इक्को वार इक सुहाईआ। कलयुग अन्तिम बदलां साका, साकी आपणी नाल मिलाईआ। पंज तत खेल काया माटी ख़ाका, ख़ालस आपणा रंग वखाईआ। तेरे चणयां पिच्छे अग्गे भगतां दा कट दए फ़ाका, फक्के मारन वाले सारे दए बणाईआ। किरपा करे बहु बिध भांता, भाग सुभाग सभदी झोली पाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर दूर नेड़े सुणनहारा आवाज़ां, आदि जुगादि जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। अग्गे पैण ना देवे नागा, वस्त

अमोलक घर घर गोलक विच टिकाईआ। शब्द डोर दा सच्चा तागा, साची गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शिश आपणी दए कराईआ। बख्शिश विच राजन राज, राज नरायण दया कमाइंदा। जिस ने क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बदल देणा समाज, साजण आपणा फेरा पाइंदा। जिस भुक्खे नंगे कोझे कमले करने आप आबाद, साचे मन्दिर तेरे हुजरे दए सुहाईआ। जिस ने रसना जिह्वा बत्ती दन्द देणे स्वाद, भोजन योजन विच नज़री आईआ। विष्नूं कोलों भण्डारे लेवे काढ, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां दे के दात, झोली लोकमात भराईआ। परलोक वक्खरी इक सुग़ात, जो मेहरवान मेहर नज़र इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा अख्वाईआ। भुक्ख नंग उठ उठ नठ्ठे, सच दवारे रहिण ना पाईआ। वाहो दाही जांदी डिग्गे ढठ्ठे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । किधरों जुग जन्म दे विछड़े होए इक्ट्ठे, पटने वाले पटे रहे लिखाईआ। पिछले लेखे सब दे डूँग्घे खाते सुट्ठे, अग्गे धुर दा हट्ट खुल्हाईआ। सतिगुर दा तोल कोई ना तोले वट्टे, धड़ी सेर पसेरी पासा ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान कहे वेख विष्न भण्डारी, विष्न हरि जणाइंदा। चारों कुण्ट दिसे ख्वारी, हाहाकार सर्ब सुणाइंदा। नेत्र रोवे नर नारी, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। भुखयां भुक्ख ना जाए सहारी, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाइंदा। साचा मिले ना कोई वणजारा हट पसारी, अतोट अतुट वस्त झोली कोए ना पाइंदा। जन भगत सुहेले रहे पुकारी, कूकां नाल सर्ब सुणाइंदा। प्रभू जिन्हां दी लग्गी तेरे नाल यारी, यराना इक्को घर वखाइंदा। उन्हां दे अंदरों कट उह बीमारी, जिस दा बीमा समझ कोए ना आइंदा। जे बख्शे ते प्रेम ख़ुमारी, प्रीतम आपणा रंग वखाइंदा। तूं दाता वड दरबारी, नर निरँकारी सोभा पाइंदा। तेरा खण्डा शब्द तेज कटारी, साचा घाउ घायलां तिक्खा इक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे इक वर, धुर दा लेखा आप जणाइंदा। विष्नूं कहे प्रभ दे उह कुंजी, जिहड़ी कंजूस बण के आपणे हथ्थ छुपाईआ। मैं देवां उह पूंजी, जिस दी पुजारन जगत लोकाईआ। खेल चुक्के तूं मैं दी, मैं तूं इक्को घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। विष्नूं सुण एह कुंजी रखी, चार जुग हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। काहन रासां पा के गया नाल सखी, सखीआं मंगलाचार सुणाईआ। राम सीता दा बण के पती, जंगलां विच भवाईआ। मूसा मूँह दे भार सुट्टी, मदहोश दित्ता कराईआ। यूसफ़ विका के उत्तों अट्टी, कीमत ना कोए पाईआ। ईसा मंग मंगे दरस देणा अक्खीं, फट्टा फाँसी गल लटकाईआ। मुहम्मद किहा मेरी नरद ना पवे नट्टी, सार पाशा तेरे हथ्थ फड़ाईआ । नानक गोबिन्द किहा असां वेखणा अखीं, अक्ख प्रतख रूप वटाईआ। गुरमुख

गुरसिख हरिजन हरिभगत कहिण साथों भरी नहीं जांदी चट्टी, डंन सैहण कोए ना पाईआ। तेरी पढ़नी इक्को पट्टी, पट्टेदारी दूजी देणी गंवाईआ। पतिपरमेश्वर तेरी कमाई दी खाणी असां खट्टी, सानूं खट्टी कमाउण दी लोड़ रहे ना राईआ। जे तैथों चलणी नहीं एह हट्टी, क्यों लख चुरासी दिती बणाईआ। की लोड़ सी एह घर घर जगाउण दी दीवा बत्ती, तेरा नूर इक्को तेरे घर करे रुशनाईआ। हुण वेख लै आपणी अक्खीं, पलकां अपणीआं उपर रखाईआ। तेरे भगतां दा वास कुली कक्खीं, कुल्ली कक्ख रहे कुरलाईआ। सानूं नहीं पता अग्गे किहो जेही देवे गती, एथे भगतां नींद ना आईआ। किसे घर रोटी पक्की किसे घर नहीं पक्की, पकवान पिच्छे तेरा नाम बैठे भुलाईआ। तेरे पिच्छे लोई चक्की पीह के अक्की, रसोई तेरी बेपरवाहीआ। हुण तेरी जोत अकालण होणी जट्टी, जट्टां दे वस पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। उह विष्नूं वेख जट्ट किरसाण, तैनूं दयां समझाईआ। योद्धे सूरबीर बलवान, बल आपणा रहे प्रगटाईआ। नाल रलाया उह तरखाण, जिस दा रूप रंग ना कोए वखाईआ। विष्नूं तेरा नाँ लै के फेर कहिण भगवान, भागां वाल्या आपणी गंढ्ढ दे खुल्हाईआ। भगतां वरगे लभ्भणे फेर नहीं महिमान, जो आवण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। विष्नूं कहे मैनूं आई याद, प्रभ सच दयां सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पहलों मार के इक आवाज़, सहज नाल समझाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा हो के देवां दाज, दौलत इक वरताईआ। जगत सहारा बख्श के ख़ाज़, भुक्ख नंग मिटाईआ। भूपत भूप बण के शाह नवाब, नौबत इक वजाईआ। जिस वस्त दा गुरमुख लैण ख्वाब, सो ख़ाह मखाह सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के बख्शे दात, प्रभात पहली चेत नाल रलाईआ।

३ मग्घर २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

वड्याई नालों दर्शन चंगा, सनमुख हो के नज़री आईआ। बिना बन्दगीउँ तेरा बन्दा, बन्दनां विच सीस निवाईआ। बख्शिश कर उह अनन्दा, सच अनन्द सहज सुभाईआ। तेरा लाल क्यों फिरे अन्धा, जगत अन्धेर जणाईआ। घर चाढ़ दे आपणा चन्दा, जोत नूर रुशनाईआ। नित नहीं हुन्दा साथों पैंडा, मंज़ल इक्को वार दे मुकाईआ। जे तूं हर घट अंदर रहन्दा, सनमुख हो के कट जुदाईआ। चरण कँवल सरनाई ढहंदा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस पुली दे उत्ते बहिंदा, उह सतरां नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण वड्याईआ। उह पुली नहीं दो जहानां

पुल, पतन बेपरवाहीआ। जिस दे उत्ते बहि के तेरे हिलदे बुल्ल्ह, रसना ढोला गाईआ। उस वेले हुन्दा तेरे कोल, साढे तिन्न हथ्थ चारों कुण्ट आपणा पन्ध रखाईआ। सद वेखदा रहां अडोल, गुरमुख डुल कदे ना जाईआ। निरगुण हो के अंदर जावां मौल, सरगुण मुख छुपाईआ। अग्गे तेरे नाल कौल, इकरारनामा दयां लिखाईआ। जिस दी समझ ना पाए पंडत पांधा रौल, खाणी बाणी समझ ना सकी राईआ। तेरी जिंदड़ी जो चरणां उत्तों दिती घोल, हउँ वारी घोल घुमाईआ। बूटा फुलवाड़ी गुलशन जाए मौल, रुत्त बसन्त सुहाईआ। गल्लां बाता वाला जगत सज्जणां नाल मखौल, मुखवाक मुखारबिन्द लेखा मुख वखाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। पुली कहे मेरी इट्ट इट्ट, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। रविदास वेले दी उह चिट, तेरा लहिणा रही मुकाईआ। जिस वेले नौ कदम ते बैठा वेंहदा रिहों बिट बिट, मथ्थे उत्ते हथ्थ टिकाईआ। उस वेले रविदास ने दूरों पानही तेरे उत्ते दिती सिट्ट, टका इक्को मंग मंगाईआ। नाले हौली जेही फड़्ही दे थल्ले लेख दित्ता लिख, अक्खर इक्को नाल रलाईआ। मेरे बिना तैनूं अग्गे अगली मिले ना बिध, बिधना लेख ना कोए चुकाईआ। एसे करके लालन तेरी जिद, हरि करता दए समझाईआ। वेख बहाने नाल बणाई बिध, चवानी इक्को नाल रलाईआ। घर वसेरा कर के तेरे निज, निज आत्म करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र रिहा टिकाईआ। इट्ट कहे ओए तूं क्यों रोया, मैं आपणी कहाणी दयां सुणाईआ। पूरब जन्म दा बीज बोया, पत्थरां विच्चों रिहा उगाईआ। लाल सिँघ नहीं लाल सोया, लालन सुत्ता आप उठाईआ। जग जन्मया नहीं जग मोया, मोयां जन्म रिहा बदलाईआ । अग्गे बूटा अर्शी बोया, फ़र्शी वेख वखाईआ। सनमुख साहिब तेरे होया, होका दे जणाईआ। मुहब्बत विच प्यार मोहया, महबूब करी कुड़माईआ। करे प्रकाश साची लोया, साढे तिन्न करोड़ दए गवाहीआ। दूर नेड़े आपे होया, कटे जगत जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिखण पढ़न दा झगड़ा दए मुकाईआ। लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना चिठ्ठी, चिठ्ठी रसैण इक्को दए वड्याईआ। खेल वखाए उह अनडिठी, घर बैठयां दूर दुराडा नज़री आईआ। तूं ना जाणया की नाता सरस्वती बीबी, बीबिआं वांग दयां समझाईआ। किसे वेले उह मेरी भतीजी, भईआ बेटी सोभा पाईआ । जिस वेले गोबिन्द दी कीती रीझी, गोदी लया टिकाईआ। मैं उहदा सदा करीबी, जो किबलयां काअब्यां विच्चों बाहर डेरा लाईआ। मेरा नाम शब्द उह कुरान मजीदी, जिस दी अल्फ़ हरफ़ समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। बीबी नहीं उह मेरा बाबल, बावा नौ जन्म दा नज़री आइंदा। जिस वेले रूप सी सुंदर साँवल, काहन बंसुरी इक वजाइंदा। जिस वेले राम ने दर्शन पाया

रावण, रावण दरस राम आपणे नैण तकाइंदा। उस वेले एस ने पकड़या दामन, जो रावण दा नफ़र अखवाइंदा। मिल्या मेल पतित पावन, मेहर नज़र इक टिकाइंदा। सरगुण बणया धुर दा ज़ामन, निरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। एसे करके दर्शन आहमणो साहमण, विछोड़ा कोए रहिण ना पाइंदा। विछोड़े अंदर तेरा तरंग, पीआ भज्जे वाहो दाहीआ। बीबी नाल मिल के तैनूं मिले उह अनन्द, जो अनन्द पटणे वालयां दित्ता वखाईआ। क्यों एह मालक ख़ालक गुजरी चन्द, चन्दां तों बाहर डेरा लाईआ। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश आपणी रिहा वरताईआ। मेरे पिच्छे नहीं आपणे कारण मारया पन्ध, तेरा लहिणा तैनूं खिच्च ल्याईआ। हुण तूं क्यों ना पावें डण्ड, तेरे अंदर वड़या बेपरवाहीआ। जिन्ना चिर ना आउँदी, सरस्वती दे किथ्थों लिखे जांदे छन्द, जन्म जन्म दा भेव कौण चुकाईआ। एहो सतिगुर दा वड्डा फंद, बण के फांदकी सारे रिहा फसाईआ। भुल्ल के ना कहिणा जेठूवाल विच बन्द, बन्दीआं सब दीआं रिहा तुड़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पूरी लोअ आकाश पाताल सारे जावे लँघ, दो जहानां चरणां हेठ दबाईआ। जिस वेले दर्शन मंगो निशंग, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। एह निक्की घुंडी पहलों तुट्टयां लए गंढ्ढ, आपणा जोड़ जुड़ाईआ । फेर वसे सदा संग, धुर मालक खैर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी पुली वले पुलसदार, बण के ध्यान लगाईआ। पुली कहे मैं दस्सां गल्ल, पिछली कहाणी दयां जणाईआ। इक वार एथे राम आया सी चल्ल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ओस वेले एहदे कोल सी वड्डी डल, जिस विच बसीअर डेरा लाईआ। इक पासे भरया सी जल, जिस विच भीलणी रूप समाईआ। ओथे निगाह मार के वेख्या थोड़ा पल, राम अक्ख उठाईआ। ओथे नज़री आया कलयुग कल, चौथा जुग आपणा रूप वटाईआ। अन्धेरे किहा तेरे मिलण दा की फल, सच दे समझाईआ। राम किहा जिस वेले मेरे राम दा लाल आवे चल्ल, तुहाडे दुखड़े दए गंवाईआ। मैं ओस दे पिच्छे पिच्छे उहदे वल्ल, चारों कुण्ट आपणा फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणे देणे सब दे रिहा चुकाईआ। पुली नहीं उह राम दी चरण धूढ़ी, गद्दीआं नालों चंगी नज़री आईआ। एसे कर के तेरे लई ज़रूरी, जिस उत्ते बहि के नाम ध्याईआ। एहदी बिन कीमतों पूरी करा मज़दूरी, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कोई ना समझिउ लाल सिँघ दी मग़रूरी, पिछला लहिणा रिहा मुकाईआ। एह दातन उह ज़रूरी, जिहड़ा राम निशानी गया टिकाईआ। एस दी वेखो सबर सबूरी, जो बनस्पति विच हो के ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा करे पूरी, निराशा रहिण कोए ना पाईआ। पुली कहे मेरे थल्ले वेखीं उह झाड़ी, लाल वेखी ध्यान लगाईआ। जिस दे विच इक उह अगम्मी धारी, लाल पीले दोवें रंग वटाईआ। इक व्याही इक कुँवारी, सुरती

शब्दों बाहर टिकाईआ। शब्द नाल फेर शब्दी यारी, सुरती आपे अंदर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ । तुहाडे नालों केहड़ी चंगी यारी, यराने सब दे दिते तजाईआ। लेखा मुका के गुर अवतारी, पीर पैगम्बरां सफ़ा दिती उठाईआ । भज्जा फिरदा विष्नूं भण्डारी, कुमेर बैठा ध्यान लगाईआ। ब्रह्मा करे जोड़ निमस्कारी, निउँ निउँ लागे पाईआ। शंकर कहे तेरी ख़ाकसारी, अंग भबूत रमाईआ। त्रैगुण माया कहे मैं पनिहारी, जुग जुग सेव कमाईआ। जन भगत कहिण तेरे नाम दी चढ़े ख़ुमारी, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। विछोड़ा कटया ना जावे बण के विच संसारी, संसार दे मालक तैनूं लज्जया ज़रा ना आईआ। बिरहों वैरागण फिरदी जंगल जूह पहाड़ी, टिल्ले पर्बत वेखे थाउँ थाँईंआ। सुण पुकार हरि मीत मुरारी, सज्जण बेपरवाहीआ। तेरे नाल जे लग्ग गई यारी, क्यों ख्वारी रिहा जणाईआ। तूं धुरदरगाही सच्चा दरबारी, दो जहानां वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहों बेएतबारी, तेरा एतबार ना कोए रखाईआ। अछल छल तेरी खेल न्यारी, वल छल आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, नित नवित तेरा दर्शन पाईआ। पुली कहे वेख रोंदे खट दर्शन, अठ्ठ दस्स ध्यान लगाईआ। लाल तेरे अन्तर वी उह तड़पण, दर्दीआं दर्द रही उठाईआ । पूरब जन्म दी साची भटकण, भटकयां रही जलाईआ। अग्गे रहे कोए ना अटकण, अटक वाला बंध दए तुड़ाईआ। आप आया खोटे खरे परखण, परीख्या आपणे हथ्थ जणाईआ। सति सतिवादी दे के दर्शन, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। विछोड़े वाली कट के मर्ज़न, मरीज़ तबीब आपणे लए उठाईआ। लेखा जाणे सरधन निर्धन, निरवैर सदा सहाईआ। नाता जोड़या पिर धन, सेज सुहञ्जणी दोहां इक्को रंग रंगाईआ। जिंन्हां चिर ना लए मन्न, मनसा मन ही विच खपाईआ। एसे कारण बख्शया तन, तारनहार दया कमाईआ। कोट जन्म दा पिछला धन, दौलत सारी वेख वखाईआ। भुक्ख्यां नाल सी पहलों कम्म, दुखियां नाता जोड़ जुड़ाईआ। इक्को वार चाढ़ दए सच्चा चन्न, दो जहान करे रुशनाईआ। सब दा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दर्शन कहे प्रभ बण विचोला, विचली घुंडी दे खुल्हाईआ। सारे तैनूं कैहिंदे गोला, गुझी रमज़ ना किसे समझाईआ। जे किसे नूं सुणाया अक्खरां वाला ढोला, कोई ओम कोई राम कोई कृष्न कोई अल्ला कोई सतिनाम कोई वाहिगुरू रहे जणाईआ। सब तों रख के आपणा ओहला, पड़दा लया छुपाईआ । पोच पाच के सोहणा भड़ोला, कुंजी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। विष्नूं कहे मैं बाहरों बणया रिहा तेरा तोला, बण सेवक सेव कमाईआ । अबिनाशी करते हौली जेही सुणाया बोला, अनबोलत राग जणाईआ। विष्नूं सुण तेरा मेरा अज्ज तक्क सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किसे ना गाया ढोला, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे देण दुहाईआ। हुण भगतां

कोलों पवाणां रौला, हौली हौली रिहा उठाईआ। उह रविदास दे घर दा इक चौला, जगत भण्डारा वरताईआ। अग्गे खेल करे प्रभ मौला, मेहरवान होए सहाईआ। संकट कट के धरनी धौला, धवल दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा मेल मिलाईआ। पटणा नहीं प्रभू सरस्वती, सुरती शब्द मिलाईआ। इक वार राम ने चुक्की सी ओस दी असथी, अर्थी आपणे कंध उठाईआ। एसे कारण बख्शी धुर दी मस्ती, ख़ुमारी नाम चढ़ाईआ। प्रभ दी दात सब तों सस्ती, जो बिन पैस्यों धेल्यों झोली पाईआ। तेरी ओसे तर्हां बणा के वस्ती, नगर खेड़ा सोभा पाईआ। एह विहार जुगा जुगां दा जगती, जुगत नाल वखाईआ। इस तों वक्खरी प्रभू दी भगती, जो भगतां दिती समझाईआ। प्रभू वी बण के इन्सानां वरगा व्यक्ति, वक्त आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी दात हौली हौली सब नूं रिहा वरती, बेवतन हो के वतन वाली सब नूं रिहा बणाईआ। एह खेल ओसे घर दी, जिस दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दे कोलों दो जहान सृष्टी दृष्टी डरदी, भय भउ सर्ब रखाईआ। सिर्फ़ गुरमुखां आत्म सोहँ ढोला पढ़दी, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। एसे कारण तुहाडा दर्दी, दादू दिहोरे वाला दुखियां दु:ख मिटाईआ। चार जुग जे पिछले गवाही देण प्रभू दी नामर्दी, अग्गे मर्द बण के दए वखाईआ। उह पुली पुलीआं नहीं वरगी, वलगण पिछला रही पाईआ। एह खेल नरायण नर दी, समझ किसे ना आईआ। गल्लां बातां नाल भुक्ख मिटे ना सर्दी, गुरमुख सच रहे सुणाईआ। पूजा होवे ना संध्या सरघी, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। प्रभू जे तेरे घर विच अन्धेर गर्दी, दुखियां दु:ख ना कोए वंडाईआ। सानूं लोड़ नहीं एहो जेहे पिर दी, जो सेज सुहञ्जणी ना दए सुहाईआ। एह मंग पुराणी चिरदी अज्ज दी घड़ी दए गवाहीआ। एहो सेज सच्चे घर थिर दी, जिथ्थे पुरख अकाल चरण टिकाईआ। अंदरे अंदर लठ्ठ वेखो गिड़दी, गेड़े आपणे नाल भवाईआ। लाल सिँघ दी बुद्धि नहीं सी भिड़दी, बुद्धी दा मालक आपणा हुक्म मनाईआ । अंदरों इक्को धार किरदी, जो हौली हौली रही उठाईआ। उह बजर कपाटी वाली गीटी अग्गे किवें रिड़दी, साचे पड़दे दए उठाईआ । जन्म कर्म दी विछड़ी आ गई फिरदी फिरदी, फेरीआं विच्चों आपणी फेरी पाईआ। एह कोई मिसल मिसाल नहीं रांझे हीर दी, जो जगत यराने यार हंढाईआ। एह मंग उस दर्शन तस्वीर दी, लाशरीक इक्को नज़री आईआ। एह आस लाल ग़रीब दी, ग़रीबां दे उठाईआ। जे तेरे कोल लेखणी नहीं नसीब दी, फिर तेरी की वड्याईआ। एहो खेल प्रभू अज़ीब दी, अंदर वड़ के अजे तक्क ना दिती समझाईआ। साडे वेंहदयां वेंहदयां एह वीहवीं इकीवीं सदी जाए बीतदी, पिछले अगले चेते रही कराईआ। हुण लोड़ नहीं गाउण गीत दी, ढोलयां राग अल्हाईआ। चिन्ता चुक्क गई मन्दिर मसीत दी, शिवदुआले मठ्ठ गुरुदुआर नज़र कोए ना आईआ। इक्को मंगी मंग प्रीत दी, प्रीतम आपणे

नाल जुड़ाईआ। मैनूं लोड़ नहीं आपणे सीस दी, सतिगुर तेरा सीस तेरी झोली पाईआ। जे तेरे कोल रहमत नहीं बख्शीश दी, क्यों सानूं लया मिलाईआ। सानूं लोड़ नहीं कलमे हदीस दी, हज़रत मिल आ के चाँईं चाँईंआ। एह मंग इक्को वार पूरी कर दे मंगी जुझार अजीत दी, अजित्त तेरी वड्याईआ। झोली भरदे भिच्छया भीख दी, भिखिअक रहे सुणाईआ। हुण लोड़ नहीं तेरी कोई वसीअत दी, मिसल साची दे वखाईआ। एह मंग असलीअत नीच दी, नीचों ऊँच दे बणाईआ। तेरे हुंदयां लोड़ रहे क्यों किसे तबीब दी, नाल राज नरायण रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद दर्शन देण दा चाओ रखाईआ। बिना दर्शन दे दस्स केहड़ा कम्म, की हरि जू खेल कराइंदा। की उह हड्ड नाड़ मास विच बन्द, तत्तां विच डेरा लाइंदा। जो वेख नहीं सकदा आपणे चन्द, पुरख अकाल क्यों अखवाइंदा। क्यों उह इट्टां विच होवे बन्द, जो मालक घट घट अंदर डेरा लाइंदा। मनसा विच्चों आसा मंग, मनसा विच्चों भरवासा आप दवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे नच्चे वांग मलंग, मुख घूँगट ना कोए रखाइंदा।