पुस्तकालयभाग १७

३ मग्घर २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

हरि भगतां दे आदी मित्र, प्रभ आपणी लै अंगड़ाईआ। साची धारों आपे निक्कल, तुध जन्मे कोए ना पिता माईआ। राह तक्कदे तेरा यतल बितल सितल, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। चौदां चौदां करके ज़िकर, ज़ाहर करन वड्याईआ। जगत अन्धेरे सब नूं प्या फ़िकर, फ़िकरां विच ध्यान लगाईआ। भगत कहिण क्यों गया विच्छड़, सद विछड़यां मेल मिलाईआ । तेरा प्रेम सदा निरइच्छक, इच्छया जगत ना कोए वखाईआ। खड़े सवाली दर ते भिखिक, भिच्छया दे वरताईआ। तत्तां वाला छड्ड के इष्ट, तेरा नाम सालाहीआ। किरपा निधान खोल्ह दे दृष्ट, दर्दी दर्द वंडाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा साचा गृहस्त, आत्म सेजा मिल के लईए हंढाईआ। चरणां हेठां दब के स्वर्ग बहिश्त, उपर तेरा राह तकाईआ। की तैनूं आदत सदा कराउण दी मिन्नत, ख़ुशामदां विच ख़ुशी मनाईआ। तेरे विच अगम्मी हिम्मत, हम साजन हो के गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा दे उठाईआ। पड़दा खोल्ह ठाकर स्वामी, जन भगत रहे जणाईआ। हर घट बैठा अन्तरजामी, अन्तष्करन वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी सिफ्तां वाली दस्सदा रिहों बाणी, अक्खरां नाम वड्याईआ। सुरती काया मन्दिर विच बणा के राणी, करदा रिहों सदा कुड़माईआ। अमृत बख्शदा रिहों ठंडा पाणी, निझर धार वहाईआ।

शब्द मिलाउँदा रिहों हाणी, सोहणी सेज सुहाईआ। हुण भगत सुहेला सखी रिहा नहीं बाल अंञाणी, बाली बुध ना कोए वखाईआ। साडे ते आई तरल जुआनी, तर्हां तर्हां रहे समझाईआ। तेरी रसना वाली छड्डणी कहाणी, बत्ती दन्द ना कोए पढ़ाईआ तूं मालक धुर दा साचा दिलजानी, रहिबर इक अख्वाईआ। तेरा मेला विच पेशानी, चश्म तेरी रुशनाईआ। तेरा घर इक नुरानी, जोती जोत डगमगाईआ। तेरा नाउँ शहिनशाह सुल्तानी, भूपत भूप भूप अख्वाईआ। तेरा खेल सदा करनी मेहरवानी, क्यों बैठा देर लगाईआ। नेत्र तक्के अष्टभुज आदि भवानी, अक्ख अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। जन भगत कहे क्यों बैठा लुक, आपणा आप छुपाईआ। जे तेरा नाता प्यो पुत्त, पिता पूत लै बणाईआ। आपणे अंगण ओस गोदी चुक्क, जिथ्थे भार लग्गे ना राईआ। झिड़क झम्ब के पर्हे देवीं ना सुट्ठ, गुस्से नाल ना कदे डराईआ। साडे नाल कदी ना बहीं चुप्प, भेव खुल्हाउणा चाँईं चाँईंआ। तेरे मिलण दी लग्गी भुक्ख, अमृत जाम देणा प्याईआ। जे प्रभू तेरे कोल नहीं है कुछ, क्यों श्री भगवान नाम धराईआ। सच्चखण्ड दवारयों जाह उठ, तेरी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दे वड्याईआ। जन भगत कहे जे तूं भुक्खा नंगा, क्यों आपणी रीत चलाईआ। जे तूं मंदिउँ बणा नहीं सकदा चंगा, चंगी की तेरी वड्याईआ। जे तूं बिना बन्दगीउँ तार नहीं सकदा आपणा बन्दा, बन्धन ना सके तुड़ाईआ। फेर तूं आदि जुगादि रहो रंडा, तेरा सुहाग सोभा कोए ना पाईआ । जे तूं दे नहीं सकदा अन्तर आत्म अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा दे जणाईआ। जन भगत कहे वेख सचखण्ड निवासी, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। साडे उत्ते आई उदासी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मिल्या कोई ना पंडत काशी, कछिहरयां वाला पन्ध पार ना कोए कराईआ। मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, वाटी पन्ध ना कोए मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ थक्के गाथी, गायत्री मंत्र नाल मिलाईआ। बावन अक्षर बणांदे रहे सवार्थी, सवाधान ना कोए कराईआ। धूप दीप घृत वाली करदे रहे आरती, पवणा हवण जणाईआ । तेरी सिफ्त सुणदे रहे हिन्दी उर्दू अंग्रेज़ी फार्सी, गुरमुखी जोड़ जुड़ाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक तेरे बणे वेखे आड़्हती, धड़त वट्टयां रहे लगाईआ। तेरी सिफ्त सुणी लिखी इबारती, अक्खरां नाल रलाईआ। गुर चेले तरदे वेखे सिफ़ारिशी, जुग जुग कार कमाईआ। एह खेल अगम्मी धार दी, जो भगतां मंग मंगाईआ। इक सिक तेरे दीदार दी, दूजी लोड़ रहे ना राईआ । सानूं प्रीत चाहीए उस यार दी, याराना ला ना मुख भवाईआ। मुहब्बत मिल जाए उस ग़मख़ार दी, जो ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ । वस्त मिल जाए उस प्यार दी, जिस प्यार विच्चों मुहब्बत लई प्रगटाईआ।

तेरी गुरमुख सवाणी आपणा आप संवारदी, सोहणा रूप धराईआ। मैं सेज सुहाउणी उस कन्त भतार दी, जिस दा झूला नज़र किसे ना आईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द तैनूं वाजां मारदी, तरह तरह जणाईआ। एह गल्ल नहीं विचार दी, बुद्धी समझ ना सके राईआ। जे मिलणी होवे निरँकार दी, नाते सारे दईए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। जन भगत कहे मैं तेरा बच्चा, बचपन तेरी झोली पाईआ। जे तूं पिता पुरख अकाल मेरा सच्चा, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। आ के चुक्क आपणे हथ्थां, सोहणा प्रेम वधाईआ। फेर तैनूं आपणा दुखड़ा हाल दस्सां, दर्दीआं दर्द दयां जणाईआ। मैं रोवां बिन अक्खां, बिन मुक्खों हस्स वखाईआ। तेरे भगत सदा रुले विच कक्खां, गोदड़ीआं डेरा लाईआ। फिर वी तेरा गाउँदे रहे जसा, सिफ्ती सिफ्त तेरी वड्याईआ। तूं हो के लापता, पतिपरमेश्वर आपणा मुख छुपाईआ। जगत ख्वारी देंदा रिहों धक्का, धक्के नाल आपणी कार कमाईआ। अगला बचन सुणाईए सच्चा, सच दईए दृढ़ाईआ। जे तूं हैं पुरख समरथा, क्यों कचयां नाल रलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ छड्ड के तैनूं इक्को टेकया मथ्था, मस्तक भाग दे बदलाईआ। जिहड़ा खज़ाना चार जुग दा ढका, कुंजी आपणे हथ्थ रखाईआ। सानूं सदा प्या विष्नूं उत्ते शका, सच दईए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ दे दे कुंजी, कुफ़ल आपणा दे खुल्हाईआ। सति सच दी बख्श पूंजी, क्यों बैठा आप दबाईआ। तैनूं तरस नहीं आउँदा असीं थक्क गए खा खा दाल मूंगी, जगत जुग तेरा ध्यान लगाईआ । हुण रसना साडी रहिणी नहीं गुंगी, गहर गवर दईए जणाईआ। साथों साभीं नहीं जांदी मिर्चां वाली कूंडी, तेरे अग्गे दईए टिकाईआ। सानूं नहीं कोई लोड़ स्वाद लैण दी बूँदी, मिठ्ठे रस ना कोए लुभाईआ। असां वस्त लैणी उह जेहड़ी हथ्थ किसे ना आए ढूंडी, चार कुण्ट दहि दिशा लख चुरासी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा झोली पाईआ। जन भगत कहिण प्रभ खोल्ह ख़ज़ाना, ख़ुशीआं नाल वरताईआ। नहीं ते तैनूं किसे नहीं कहिणा दाना बीना, ढोला सिफ्त ना कोए सुणाईआ। हउँ बालक खालक तेरे मस्कीना, मुश्किल हल्ल दे कराईआ। छड्ड के मक्का मदीना, काअबा तेरा वेख वखाईआ। रहमत करके ठांडा करदे सीना, सीतल धार वहाईआ। साथों खाधा ना जाए चीना, चिन्न तेरा इक्को नज़री आईआ। नाम ख़ुमारी रंग चाढ़ दे भीना, भिन्नड़ी रैण मिले वड्याईआ। नाता तुट्ट जाए लोक तीनां, त्रैगुण लेखा दे मुकाईआ। सब तों वड्डा जाण के तेरा वसीला, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। तेरे दवारे हो अधीना, अदने हो के रहे जणाईआ। लभ्भदयां लभ्भदयां साडा अजे ना सुक्कया पसीना, ठंडा सीत ना कोए रखाईआ। सानूं दे दे अगम्मी उह नगीना, जिस दी ज़ौहरी कीमत

कोए ना पाईआ। तूं साहिब स्वामी ना नर ना मदीना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत कहिण असीं हो गए वड्डे, रीती निक्कयां वाली भुलाईआ। प्रेम प्यार निशाने गड्डे, तेरे दुआर झुलाईआ। प्रभू क्यों प्यार असाडे छड्डे, प्रीती परत ना क्यों लगाईआ। असीं तेरे हुक्मे अंदर बद्धे, बन्दना करके सीस झुकाईआ। जे नहीं आपणे भण्डार दे खोल्हणे जिंदे, फिर की जम जंदार तों लएं बचाईआ। तेरे नालों वक्खरे चंगे, जे आसा ना पूर कराईआ। जे तेरे नाल मिलके रहिणा भुक्खे नंगे, फिर की तेरी कुड़माईआ। असीं बंदयां वरगे बन्दे, बन्धन सारे जाईए तुड़ाईआ। जे किरपा करके टुट्टी गंढ्ढें, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। फिर शौह बण के नाल हंढें, शोहर इक्को इक अख्वाईआ। घर दे के परमानंदे, परमारथ आपणा दएं समझाईआ। पाटे चीथड़ जावण रंगे, रंग मजीठी इक चढ़ाईआ। साचे पौड़े चाड़के डण्डे, डण्ड दूतां दएं तजाईआ। गोदी चुक्कके आपणे कंधे, मंज़ल अगली पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लहिणा झोली पाईआ। लहिणा दे दे धुर दे ठाकर, क्यों ठोकरां नाल ठुकराइंदा । बेशक तूं गहर गम्भीर वड्डा गुण सागर, बिन भगतां कम्म किसे ना आइंदा। बेशक तूं योद्धा सूरबीर बहादर, बिन भगतां तेरा निशाना सीने विच ना कोए लगाइंदा। बेशक तूं वणज व्यपारी बड़ा सौदागर, बिन भगतां तेरा हट्ट ना कोए चलाइंदा । बेशक तूं करता करीम कादर, बिन भगतां तेरी कुदरत भेव ना कोए खुल्हाइंदा। बेशक तूं आदि जुगादी धुर दा आदल, बिन भगतां तेरी कचहिरी भुगतण कोए ना आइंदा। बेशक तेरा खेल अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर बातन, बिन भगतां तेरे नाल नाता ना कोए जुड़ाइंदा। असीं सारे रलके तैनूं आए आखण, अक्ख नैण ना कोए शरमाइंदा। जे वड्याई देवें कर कर भाषण, सिफ्तां नाल सालाहइंदा। जिन्ना चिर आपणा देवें ना साचा राशन, रच्छया सच ना मात कराइंदा। असीं नहीं कहिणा तैनूं पुरख अबिनाशन, अबिनाशी तेरा संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरा सच्चा नज़री आइंदा। जन भगत कहिण प्रभ अक्ख उग्घाड़, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। असीं मंगीए दिन दिहाड़, रैण अन्धेरी ना कोए रलाईआ। साडा तेरे अग्गे हाढ़, हाढ़ा कढ्ढके रहे सुणाईआ। जे जग नालों वक्खरे करके सानूं दित्ता उजाड़, जग उजड़यां घर आपणे लए वसाईआ। बिन भगतां तैनूं कदी कोई ना करे ज़ाहर, तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। क्यों बैठा बण के कायर, सूरबीर ना अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग लए निभाईआ । जन भगत कहे प्रभ आदत छड्ड दे पुठ्ठी, निर्भय हो रिहा जणाईआ। हुण क्यों लुक के बैठा गुट्ठी, यारी भगतां नाल लगाईआ । जिन्हां दी तेरे विच रुची, उह रो रो देण दुहाईआ। उहनां दी आत्म तेरे प्यार दी भुक्ख़ी,

परमात्म हो सहाईआ। विछोड़े अंदर हो के दुखी, बेबल होए नैणां नीर वहाईआ। बिरहों विछोड़े प्रेमण सुरती कुट्ठी, अगम्मी सट्ट लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सज्जण वेख वखाईआ। जन भगत कहिण आ के तक्क, ताकतवर फेरा पाईआ। झोली पा ग़रीबां हक, हकीकत वेख वखाईआ। पिछला लहिणा पिच्छे छड्ड, अग्गे दे वड्याईआ। तैनूं रहिण नहीं देणा अड्ड, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। तैनूं आपणे दवारे रहे सद्द, सद्दा प्रेम जणाईआ। जे ला के यारी जाए भज्ज, भगवन आपणा मुख भवाईआ। फिर तेरी अग्गे वधे ना कोई यद्द, बंस सरबंस ना कोई बणाईआ। तेरी सृष्टी दी ओथे हो जाए हद्द, ब्रह्मण्ड ना कोए शनवाईआ। जे भगतां जावें छड्ड, पल्लू गंढ्ढ खुल्हाईआ। फिर तेरी करनी सारी हो जाए रद्द, कीमत कोए नज़र ना आईआ। तैनूं असीं कहीए गज्ज, जन भगत रहे जणाईआ। जे ना रखें साडी लज, मेहर नज़र उठाईआ। तैनूं छजीए पा के विच छज्ज, हथ्थां नाल फटकारा दईए लगाईआ। फिर किथ्थे जावें भज्ज, प्रभ आपणा आप छुपाईआ। सच सच दईए दस्स, बिन दस्सयां रहिण ना पाईआ। साडे बिरहों दी हो गई बस, बस्ते सारे दिते बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मिलणा चाँईं चाँईंआ। जन भगत कहे तूं देंदा रिहों धोखे, जुग जुग वेस वटाईआ। असीं सारे तैथों औखे, बोलण विच कोए ना आईआ। धन्न भाग जे दिते मौके, धुर दा हुक्म सुणाईआ। भगत सुहेले वेख के रोंदे, दुखियां दर्द वंडाईआ। तूं आया मुड़ के उहनां पैरीं भाउँदे, भवजल विच्चों लए तराईआ। जो आपणी नींदे सौंदे, उहनां ग़फलत विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत कहिण तैनूं दईए अलामा, सिध्धे सादे रहे जणाईआ। असीं की जाणीए तूं धुर दा रामा, रामा जगत सीता लए प्रनाईआ। असीं की जाणीए तूं कृष्ना कान्हा, गोपीआं रास रचाईआ। असीं की जाणीए तूं वड बलवाना, चिलयां तीर चलाईआ। असीं की जाणीए तूं वड विद्वाना, शास्त्र सिमरत वेद पुराण करें लिखाईआ। असीं की जाणीए तूं वड अमामा, ईसा मूसा मुहम्मद बणत बणाईआ । असीं की जाणीए तूं श्री भगवाना, नानक गोबिन्द धार चलाईआ। असीं की जाणीए तेरा झुलदा सदा निशाना, दो जहानां वज्जे वधाईआ। असीं की जाणीए तूं मर्द मर्दाना, बेपरवाह अख्वाईआ। असीं की जाणीए तूं आदि जुगादी मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। जिन्ना चिर भगत गोदी ना चुक्कें बाल निधाना, अंञाणा आपणी उंगली लाईआ। मूर्ख मुग्ध बणा दे सुघड़ स्याणा, इक्को पट्टी नाम पढ़ाईआ। फिर तैनूं कहीए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, जिस सुरत दिती बदलाईआ। सनमुख नज़री आएं तां जाणां, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तूं करनहार सर्ब कल्याणा, कला तेरी कलयुग विच बिन कल्मयों

पार कराईआ। जन भगत कहिण की करीए तेरा कलमा, पढ़ पढ़ थक्की जगत लुकाईआ। जन भगत कहिण की करीए तेरा कर्मां, कर्म कांड दी सार किसे ना पाईआ। जन भगत कहिण की करीए तेरे धर्मा, जगत धर्मां करी लड़ाईआ। जन भगत कहिण की करीए तेरे वरना, वरनां विच्चों तेरी प्रीत ना नज़री आईआ। जन भगत कहिण की करीए गुरुआं चरणां, जिहड़े गुरू तेरे चरणां ध्यान लगाईआ। जन भगत कहिण की करीए उहनां नेत्रां हरनां फरनां, जिन्हां नेत्रां विच्चों तेरी निक्की धार इक चमकाईआ। सेज सुहञ्जणी ते सिध्धे तैनूं मिलणा, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। तेरे दवारे तों खाली कदी ना मुड़ना, ख़ाह मख़ाह करीए लड़ाईआ। जे तूं मालक ते तेरे नाल जुड़ना, क्यों कटीए मात जुदाईआ। साडे नहीं एह वस एह तेरा फुरनां, जिहड़ा फुरनयां विच उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लए मिलाईआ। जन भगत कहे सुत्ता उठ, वेला गया आईआ। सानूं नवयां नूं आ के पुच्छ, जो रो रो देण दुहाईआ। खाली हथ्थ कोल नहीं कुछ, कच्छहिरा लंगोटी तेड़ ना कोए बंधाईआ। जगत नालों असीं गए रुस्स, जे तूं रुस्या सानूं थाँ लभ्भे ना राईआ। जां कहि दे नहीं तुसीं मेरे पुत्त, पिता पुरख अकाल ना मैं अख्वाईआ । फिर काहनूं तेरे अग्गे जाईए झुक, आपणा सीस तेरी भेंट चढ़ाईआ। असीं भवा के आपणा मुख, तैनूं आपणी पिठ दईए वखाईआ । तैनूं कितों नहीं मिलणा साडे वाला सुख, श्री भगवान तेरा ज्ञान सुणन कोए ना आईआ। पहलों जम्म के माँ दी कुक्ख, हुण तेरी गोदी बैठे सुख मनाईआ। आपणा तेरी झोली पा के दुःख, भार तेरे उत्ते चुकाईआ। वेखांगे किस तर्हां साथों जावें छुट्ट, आपणा पल्लू छुड़ाईआ। असां दामन फड़या उह घुट्ट, जिहड़ा कमरकसे वेले गोबिन्द आपणे नाल जुड़ाईआ। जिस दे अगले हिस्से दोवें ढाई ढाई फुट्ट, गोबिन्द गोडयां हेठां तांईं रखाईआ। ओस वेले इक दिन अजीत वड्डे पुत्त लया पुच्छ, साहिब की एहदी वड्याईआ। गोबिन्द किहा आ लाडले सुत, तैनूं हौली हौली दयां समझाईआ। जिहड़ा गुरसिख मेरे कमरकसे तों नीचे जावे झुक, मुख वेखण तों पहलों चरणां सीस निवाईआ। चरण डिगदे नूं पुरख अकाल लए चुक, आपणी गोद लए बठाईआ। मैं वेखां गुरमुखां दा साचा सुख, जिस सुख नाल तेरी भेंटा रिहा चढ़ाईआ। अजीत किहा मैं वेखां उह अबिनशी अचुत, जो अचन अचेत आपणी खेल खलाईआ। गोबिन्द किहा उह शब्दी मौले रुत्त, तत्तां वाली छडे लड़ाईआ। खण्डा खड़ग चिल्ला तीर कमान सारे देवे सुट्ट, सोटा डांग हथ्थ ना कोए उठाईआ। हौली जही गुरमुखां दे अंदर वड़ जाए चुप्प, पड़दा आपे लाहीआ। प्रेम प्यार नाल कहे तुसीं गोबिन्द दे सच्चे पुत्त, पोतरे मेरे दो जहान अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेटणहारा सदा दुःख, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। अजीत किहा साहिब उह है कौण, जिन्हां दी करें वड्याईआ। गोबिन्द किहा उह मेरे

पुरख अकाल नाल औण, आ के लोकमात ख़ुशी मनाईआ। इक्को धुर दा ढोला गौण, दूजी करन ना कोए पढ़ाईआ। उह आत्म सेजा सौण, जगत लेफ तलाई कम्म किसे ना आईआ। वैरागां अंदर गौण, ख़ुशीआं अंदर भौण, पकवान दी पका के तौण, कठ्ठे लैण खाईआ। उन्हां दा मुक्क जाए अवण गवण, मन हँकारी कोल ना रहे रौण, सेवा करे उणंजा पौण, दो जहान निउँ निउँ सीस झुकाईआ। उन्हां दे दुखड़े आप आए मिटौण, दरगाह साची सच बहौण, सचखण्ड दुआर वखौण, वक्खरा राह चलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वाधा आपे आए वधौण, वधीआ आपणा खेल कराईआ। खेल कराए आपणा वधीआ, वाहवा वड्डी वड्याईआ। जिस दा राह तकदयां बीतीआं पिछलीआं सदीआं, सद्दे, दे दे दो जहान सदाईआ। होके देंदीआं रहीआं वदीआं सुदीआं, सुखला किशना पक्ख गाईआ। जिस दे वेंहदयां कोटन कोटि रैणां रातां लँघीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दे पिच्छे कोटन कोटि सवाणीआं पट्टीआं वाहीआं कंघीआं, नेत्र नैणा कज्जल धार बणाईआ। जिस दे पिच्छे साड़ीआं पहन के लाईआ अंगीआं, तणी नाल तणी दिती गंढ्ढाईआ। जिस दे वेखण नूं प्यार अंदर सुहागणां होईआं रंडीआं, जगत कन्त हंढाईआ। एहो जेहीआं मंगां गुरमुखां मंगीआं, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। उह सुहागण जिन्हां दे कन्नी पईआं धुर दीआं डण्डीआं, माणक मोती नाल मिलाईआ। उह मंदीआं होईआं चंगीआं, जिन्हां नूं आपणे नाल मिलाईआ। उह सच सेज सुहंदीआं, सोभावन्त करी कुड़माईआ। उह प्रीतम दे रंग रंगीआं, जिस दा रंग उतर कदे ना जाईआ। उह आदि जुगादि कदे ना होवण नंगीआं, ओढन इक्को दित्ता पाईआ। उह छड्ड जाण सुणना राग सुरंगीआं, तबलयां विच ना मन लगाईआ। उह करके पार हद्दां लँघीआं, आर पार आपणा डेरा लाईआ। साचे मन्दिर बहिके गाउँदीआं छन्दीआं, शहिनशाह तेरी सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां बणे धुर दा संगीआ। जे संगी बणे ना सगला, भगत भगवान तैनूं कोई ना गाईआ। जे लेखा ना चुकावे अगला, ख़बर अगम्म सुणाईआ। फिर तैनूं सारे कहीए पगला, साहमणे हो के दईए जणाईआ। जे तूं लेखा रखें गंधला, गुंझलां विच फिराईआ। की तेरा गाउणा चार मंगला, धुनीआं विच शनवाईआ। तेरे किसे कम्म नहीं आउणा प्रभू बंगला, जिंन्हां चिर भगत मिलण ना आईआ। क्यों लभ्भें विच्चों जा के जंगलां, जंगली फिरदे चोपाए पंखेरू भज्जण वाहो दाहीआ। बिना भगतां तैनूं किसे नहीं करनी बन्दना, किहदे कोलों आपणी कराएं वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत रहे सुणाईआ।

३ मग्घर २०२१ बिक्रमी अमर सिँघ दे घर पिण्ड जेठूवाल

जन भगत कहे चंगा अस्थान, हरि चरण मिले वड्याईआ। जन भगत कहे चंगा मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ । जन भगत कहे चंगा निशान, निरगुण निरवैर इक झुलाईआ। जन भगत कहे चंगा हुक्मरान, नर हरि बैठा सोभा पाईआ । जन भगत कहे चंगा दीप महान, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। जन भगत कहे चंगा इक मैदान, जन भगत भज्जण वाहो दाहीआ। जन भगत कहे चंगा श्री भगवान, बिन भागां भाग रखाईआ। जन भगत कहे चंगा राम, सच सिँघासण दए सुहाईआ। जन भगत कहे चंगा निज़ाम, सिर सके ना कोए उठाईआ। जन भगत कहे चंगा जवान, सूरबीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दए वड्याईआ। जन भगत कहे चंगा दवारा, इक्को नज़री आईआ। जन भगत कहे चंगा घर बारा, पुरख अबिनाशी बणत बणाईआ। जन भगत कहे उच्चा मनारा, महल अटल वेख वखाईआ। जन भगत कहे जलवा नूर परवरदिगारा, मुर्शद बैठा बेपरवाहीआ। जन भगत कहे होवे उजाला, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जन भगत कहे चंगा धर्मसाला, सोहणी बणत बणाईआ। जन भगत कहे चंगा हवाला, ब्यानां नाल ना कोए समझाईआ। जन भगत कहे चंगा प्रितपाला, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप खिलाईआ। जन भगत कहे चंगा राज, राजन इक अख्वाईआ। जन भगत कहे चंगा ताज, पंचम मुख सुहाईआ। जन भगत कहे चंगा नवाब, नौबत इक वजाईआ। जन भगत कहे चंगा रिवाज, भगतां मेल मिलाईआ । जन भगत कहे चंगा अहबाब, मुहब्बत विच समाईआ। जन भगत कहे चंगा आदाब, प्रीती अंदर सीस झुकाईआ। जन भगत कहे चंगा महाराज, महिमा अकथ कथाँईंआ। जन भगत कहे चंगा महिताब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। जन भगत कहे चंगा महल्ला, महिफ़ल इक लगाइंदा। जन भगत कहे चंगा एह कल्ला, अकल कलधारी सोभा पाइंदा। जन भगत कहे चंगा सच सिँघासण मल्ला, सति दवारे डेरा लाइंदा। जन भगत कहे अछल्ल अछल्ला, वल छल धारी खेल खिलाइंदा। जन भगत कहे जोती दीपक बल्ला, नूर इक्को डगमगाइंदा। जन भगत कहे फड़ावे पल्ला, पल्लू आपणे नाल बंधाइंदा। जन भगत कहे बल्ला बल्ला, वाहवा सिफ्त सलाहइंदा। जन भगत कहे मीआं उह अल्ला, जो अलैहदगी विच डेरा लाइंदा। जन भगत कहे उह धुर दा धना, धनाड इक्को इक अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाइंदा। जन भगत कहे चंगा महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। जन भगत कहे चंगा अरूज, सोहणी बणत बणाईआ। जन भगत कहे चंगा महिफूज़, ढाह सके कोई ना राईआ। जन

भगत कहे चंगा मक्सूद, मंज़ल इक दरसाईआ। जन भगत कहे चंगा हदूद, हद्दां विच ना कोए वंडाईआ। जन भगत कहे चंगा मौजूद, सच दवारे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। जन भगत कहे चंगा गहर गम्भीर, गवर नज़री आइंदा। जन भगत कहे चंगा बिन शरीर, सति सरूपी हरि अखवाइंदा। जन भगत कहे चंगा चोटी चढ़ बैठा अख़ीर, आख़र आपणा डेरा लाइंदा। जन भगत कहे चंगा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाइंदा। जन भगत कहे चंगा लातस्वीर, रूप रंग रेख ना कोए बणाइंदा। जन भगत कहे चंगा मशीर, मश्वरा आपणे नाल जुड़ाइंदा। जन भगत कहे चंगा मुनीर, जोती नूर डगमगाइंदा। जन भगत कहे चंगा मद्ददगीर, मुद्दा सब दा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सोभा पाइंदा। जन भगत कहे चंगा शहिनशाह, शाहां सिर अख्वाईआ। जन भगत कहे चंगा पावे राह, रहिबर इक समझाईआ। जन भगत कहे चंगा इक मलाह, बेड़ा कंध उठाईआ। जन भगत कहे चंगा देवे इक सलाह, साची सिख्या सच समझाईआ। जन भगत कहे चंगा इक्को नाँ, नाउँ निरँकारा दए दृढ़ाईआ। जन भगत कहे चंगा इक्को प्यो माँ, आदि जुगादि ना मरे ना जाईआ। जन भगत कहे चंगा पकड़े बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। जन भगत कहे चंगा न्थाव्याँ देवे थाँ, सच दवारा आप सुहाईआ। जन भगत कहे हँस बणाए काँ, कागों हँस बणाईआ। जन भगत कहे चंगा सिर देवे ठंडी छाँ, छहबर नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी आप प्रगटाईआ। जन भगत कहे चंगा चंगेरा, चंगी तर्हां जणाईआ। जन भगत कहे चंगा नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जन भगत कहे चंगा खेड़ा, सोहणा घर वखाईआ। जन भगत कहे चंगा करे निबेड़ा, फ़ैसला हको हक सुणाईआ । जन भगत कहे चंगा बन्न्हे बेड़ा, डुब्बदे पार लँघाईआ। जन भगत कहे नाता जोड़े तेरा मेरा, इक्को घर वसाईआ। जन भगत कहे चंगा सब तों वड्डा रखे जेरा, गम्भीर गहर गवर अख्वाईआ। जन भगत कहे चंगा मेटे अन्धेरा, अन्ध कूप दए गंवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। जन भगत कहे चंगा अबिनाशी, जो आपणयां लए मिलाईआ। जिस दी जोत इक प्रकाशी, प्रकाशवान अख्वाईआ। जो मेटणहारा अन्तर उदासी, धीरज धीर बंधाईआ। आदि जुगादि करे राखी, रक्षक हो के सेव कमाईआ। जन भगतां चुका के लहिणा बाकी, देणा झोली पाईआ। घर मन्दिर खोल्ह के ताकी, तकवा आपणा दए जणाईआ। साहिब संगी साथी देवे दाती, दाता हो के दए वरताईआ। धर्म दुआर दी खोल्ह के हाटी, बण बणजारा दए लुटाईआ। पन्ध मुका के पिछली वाटी, अगले मार्ग लाईआ। मेल मिला के कमलापाती, कँवल नैण रंग रंगाईआ। धुर दा सज्जण बणके साथी, सगला संग

रखाईआ। बण सहारा नाथ अनाथी, अनाथां दए वड्याईआ। जन भगतां सदा पुच्छे वाती, वतनां वाले वेख वखाईआ। सच सुनेहड़ा दे के पाती, पत्रका आपणी दए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे ख़ुशी मनाईआ। जन भगत कहे चंगा उह गृह, जिस घर डेरा लाइंदा । सदा स्वामी इक्को रहे, रहिबर इक अखवाइंदा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्टी करदा लै, उत्पत आप उपाइंदा। सो सच संदेसा धुर दा कहे, हरिजन आप जणाइंदा। सच दवारे जाणा बहि, स्वर्ग बहिश्त नाता दोहां तुड़ाइंदा। जिथ्थे परलो कदे करे ना लै, महापरलो धार ना कोए रुढ़ाइंदा। उह दवारा जन भगतां दए, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जन भगत क्यों करे हाए हाए, जिसदा हासल ज़रबां नाल वधाइंदा। साहिब स्वामी बेपरवाहे, बेपरवाही विच रखाइंदा। धुर दा नाता तोड़ निभाए, अद्ध विचकार ना कोए तुड़ाइंदा। साचे मन्दिर लै के जाए, मंज़ल पन्ध चुकाइंदा। धर्म दवारे लए टिकाए, टिक्का मस्तक नाम लगाइंदा। सत्त पदार्थ गुरमुख खाए, चार पदार्थ पन्ध मुकाइंदा। परमार्थ पिच्छे स्वार्थ रखाए, स्वार्थ विच सिफ़ारिश अगे ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरि भगत कहे चंगा भगवन्त, भावी मेट मिटाईआ। मेल मिलाए बण के कन्त, कन्तूहल ख़ुशी वखाईआ। सो गुरमुख कहीए सच्चा सन्त, जिस सति मिली वड्याईआ। सतिगुर घर बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार वेख वखाईआ। नाम दस के आपणा मंत, मतलब सब दे वेख वखाईआ। दे वड्याई विच्चों जीव जंत, जंता विच्चों बाहर कढाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म समझाईआ। जे कोई प्रभ दा पाउणा चाहे अन्त, अन्त विच किसे ना आईआ। सो तरया जो करे मिन्नत, मिन्नत विच सरनाईआ। बिन भगतां प्रभ मिलण दी किसे कोल नहीं कोई हिम्मत, हौसला सके ना कोए वधाईआ। चारे कुण्टां वेख लओ सिम्मत, समेरू वरगे रोंदे मारन धाईंआ। कोटन कोटि लभ्भदे अणगिणत, गिणतीआं विच ना कोए गिणाईआ। प्रभ सब नाल करके थोड़ी थोड़ी इल्लत, आलणयों बोट भुंजे देवे सुटाईआ। जे किसे नूं धार बख्श देवे किणक, किणका विच टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। जन भगत कहे चंगा जग मोहण, मोहणी नज़री आइंदा। जिस नूं वेख के आवे रोण, रोदयां गले लगाइंदा। जिहड़ा दुरमति मैल आया धोण, धोबी बण के सेव कमाइंदा । जिहड़ा टुट्टयां मंजिआं उत्ते आया सौण, पलँघ रंगीले परां हटाइंदा। जिहड़ा भगतां ढोला आया गौण, आपणा राग ना कोए अल्हाइंदा। जिहड़ा आपणा वाधा आया वधौण, वेल भगतां झोली पाइंदा। जिहड़ा गुरमुख नारी आया प्रनौण, परौहणा दो जहानां इक्को नज़री आइंदा। जिहड़ा कोझी कमली घर आया वसौण, वास्ता आपणे नाल रखाइंदा। जिहड़ा आपणे भगतां दी भेंटे चढ़ौण आया

धौण, तत ना कोए रखाईआ। जिहड़ा उजड़े आया वसौण, साचे मन्दिर दए बहाईआ। ओस दा खेल जाणे कौण, कवण सके समझाईआ। लख चुरासी नाल दग़ा आया कमौण, दाग़ी करे थाउँ थाँईंआ। जन भगतां मज़ा आया चखौण, मज़्हबां विच्चों बाहर कढाईआ। कूड़ी क्रिया आया दुरकौण, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। विछड़यां आया मिलौण, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। नाद अगम्मी आया वजौण, धुर दा ताल सुणाईआ। जगत ग़रीबी आया गवौण, गवाह शहादत गुर अवतार पैगम्बर दए भुगताईआ। आपणा दरस आया दखौण, पड़दा आप उठाईआ। रुलदे बाले लाले आया परचौण, लालच आपणा नाम झोली पाईआ। भगतां दे अंदरों कूड़ी क्रिया आया डरौण, भैड़ी निकम्मी बाहर कढाईआ। साची तरनी आया तरौण, चपू आपणा नाम इक लगाईआ। आपणा नाम पूरा पूरन हो के आया अखवौण, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वज्जे वधाईआ। जन भगतां सचखण्ड दवारे आया बहौण, बैठा सोहण सिँघ ख़ुशी मनाईआ। पिछला उल्हामा आया लौहण, राम रमया बेपरवाहीआ। जन भगतां सुत्यां आया जगौण, जुग विछड़यां रिहा उठाईआ। पिछले लेखे आया कढौण, वही खाता नाल बंधाईआ। रुसयां आया मनौण, रस्ते रिहा पाईआ। गुस्सयां आया गवौण, गिले रिहा चुकाईआ। डिगयां आया उठौण, ढट्ठयां दए तकड़ाईआ। आपणी गोद विच जगत ठरयां निग्घे आया करौण, कूड़ी वा ना लागे राईआ। प्रेम प्रीती अंदर आया हसौण, हस्ती विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणा दरस आया दरसौण, दरस नाल हरस दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बच्चयां बाल्यां नन्हिआं आया परचौण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।