पुस्तकालयभाग १७

४ मग्घर २०२१ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे घर जेठूवाल

जन भगत कहिण प्रभ तेरी ओट, आदि अन्त तकाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, घर घर विच होवे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी ला चोट, धुन नाद शनवाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढदे खोट, सच सुच्च समझाईआ। भेव चुका दे लोक परलोक, दो जहानां अक्ख खुल्हाईआ। नाम सुणा दे सच सलोक, ढोला बेपरवाहीआ। चरण कँवल दी दे दे मौज, मजलस सच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछड़े लए मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ किरपा कर, हथ्थ तेरे वड्याईआ । निरभउ चुका भय डर, नूरो नूर कर रुशनाईआ। घर विच खोल्ह के आपणा घर, गृह मन्दिर दे सुहाईआ। नज़री आ नरायण नर, दूजा इष्ट ना कोई वखाईआ। आत्म परमात्म लए फड़, सुरती शब्द जुड़ाईआ। साचे मन्दिर आ के वड़, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तेरा खेल नरायण नर, निरगुण

आदि जुगादि नज़री आईआ । सच दवारे दे वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । जन भगत कहिण प्रभ चुक्क दे ओहला, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। शब्द अगम्मी बण विचोला, आपणा मेल मिलाईआ। बोध अगाध सुणा ढोला, अक्खरी शब्द ना कोई जणाईआ। लेख चुका दे धरनी धरत धौला, आपणा घर वखाईआ। तेरे बिरहों विछोड़े अंदर होया कमला, बुद्धी रही ना राईआ। हथ्थां नाल वजाया ना जाए तबला, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लै तराईआ। जन भगत कहिण प्रभ आ अग्गे, निरगुण आपणा दरस दिखाईआ। तेरा दीपक जोती इक्को जगे, दो जहान करे रुशनाईआ। तेरे पिच्छे सज्जण साक सैण छड्डे, नाता तोड़या भैण भाईआ। अमृत रस दे दे मज़े मंज़ल आपणी दे वखाईआ। प्रेम प्रीती अंदर बद्धे, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। सच सिँघासण बहि बहि सजे, आत्म सेजा इक विछाईआ। काग रूप बग्ग बप्पड़े बग्गे, हँस दे बणाईआ। धुन आत्मक वजा नदे, अनहद राग दे सुणाईआ। पंच विकार जाण भज्जे, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। पवण अगम्मी ठंडी वगे, तत्ती वा ना लागे राईआ। दिवस रैण रहिणा सज्जे खब्बे, चारों कुण्ट सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग आपणा मेल मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ खोल्ह अक्ख, आपणा नैण उठाईआ। सर्ब स्वामी हो प्रतख, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा गा गा थक्के जस, वेद पुराण शास्त्र सिमरत सलाहीआ। सच दुआर हो प्रगट, प्रगट आपणी धार चलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा प्या ज़ात पात, सच जमात नज़र कोई ना आईआ। अल्फ़ ये वाली पढ़के थक्के लुगात, तेरा निर अक्खर समझ किसे ना आईआ। लेखा लिखदे रहे नाल कलम दवात, शाही जोड़ जुड़ाईआ। सारे मंगदे, गए आबे हयात, पीर पैगम्बर तेरे अग्गे झोली डाहीआ। भगतां दी सब दी वक्खरी बात, बातन मंग मंगाईआ। पूरा कर भविख्त वाक्, जो वाक्य गया लिखाईआ। सच महल्ला वेख महराब, महबूब आपणा फेरा पाईआ। तेरे कदमा इक आदाब, चश्मदीद नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुरीद मुर्शद लए मिलाईआ। जन भगत कहे उठ प्रभ ठाकर, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। कलयुग वहिण डूँग्घा सागर, बिन तेरे तरन कोई ना पाईआ। बेड़ी नईआ पार ना करे काग़ज़, चप्पू नाम ना कोई लगाईआ। पंडत पन्धे मुल्ला शेख़ भुल्ले तेरी इबादत, कलमा हक ना कोई पढ़ाईआ। सच वस्त दी करे ना कोई सख़ावत, नाम निरँकारा झोली कोई ना पाईआ। मन मनुआ घर घर दिवस रैण करे बग़ावत, भय भउ ना कोए रखाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी

सही सलामत, शहिनशाह अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिन्हां दी दे के गए ज़मानत, अन्तिम बरी दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ जन भगत कहिण प्रभ चुक्क दे पड़दा, मुख नकाब उठाईआ। सन्त सुहेला वेख सड़दा, त्रैगुण अग्नी रही तपाईआ। गुरमुख तेरा सृष्टी कोलों डरदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरमुख घर आपणे मूल ना वड़दा, बेवतन होयां होई जुदाईआ। मुरीद मुर्शद किसे ना मिलदा, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। तूं मालक हर घट दिल दा, दिलबर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी उडीक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सया ठीक, शब्द निशाना तीर चलाईआ। कलयुग अन्तिम होए अन्धेरा तारीक, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। सतिगुर नाल करे ना कोई प्रीत, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। झगड़ा पै जाए ऊँच नीच, आत्म प्रेम ना कोए दृढ़ाईआ। तैनूं घर विच वेखे ना कोए नज़दीक, दूर दुराडे सारे रहे सुणाईआ। पारब्रह्म तेरे बिन बण जाण सारे शरीक, लाशरीक तेरी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगत मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। सचखण्ड निवासी बख्श दान, नाम निधाना झोली पाईआ। नज़री आ इक्को काहन, ओम रहीम बेपरवाहीआ। साचा मंत्र दस्स गाण, गहर गम्भीर समझाईआ। तेरा झुल्ले इक निशान, दो जहान सीस निवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, पढ़ पढ़ रहे गाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के गए ब्यान, लेखा लिख के कलम शाहीआ। योद्धा सूरबीर इक बलवान, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जो सिध्धा जन भगतां मिले आण, राह विच ना कोए अटकाईआ। निरगुण सरगुण खेल करे महान, निरवैर वड्डी वड्याईआ। हरिजन वेखे बाल अंञाण, गुरमुख गोद उठाईआ। गुरमुखां दे फ़रमान, फुरने कूड़े बन्द कराईआ। सच्चा मन्दिर दस्स इक मकान, महबूब दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। जन भगत कहिण प्रभ दस्स दे जोग, जुगत इक जणाईआ। जन्म जन्म दा कटया जाए विजोग, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। तेरे नाल होवे संजोग, सुरती शब्द कुड़माईआ। साडयां चरणां हेठ दबा दे मुक्ती मोख, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाईआ। आवण जावण लख चुरासी दी मिट जाए सोच, अवण गवण ना कोए भवाईआ। नाम ख़ुमारी दे मदहोश, मधुर धुन ना राग सुणाईआ। खहिड़ा छुट्ट जाए लोक परलोक, झेड़ा चुक्के जगत लोकाईआ। वसेरा मिले धुर दे कोट, सचखण्ड साचा दे वखाईआ। जिथ्थे बिन तेरी किरपा कोई ना सके पहुंच, शाह सुल्ताना हथ्थ किसे ना आईआ। प्रभू तेरे चरण

दवारे माणीएं सच्ची मौज, ग़मी ख़ुशी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां तेरी आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ पूरी करदे आसा, इक तेरा ध्यान लगाईआ। चरण कँवल दा दे भरवासा, भावनी पूर वखाईआ। अन्तर आत्म दे दे साथा, सगला संग निभाईआ। बिन अक्खरां वाला दस्स दे पाठा, पूजा इक जणाईआ। प्रेम प्यार दा जोड़ दे नाता, होवे ना कदे जुदाईआ। धुर दा मालक बण जा सज्जण साथा, सगला संग वखाईआ। तैनूं पैगम्बरां मन्नया आपणा आका, गुर गुर पुरख अकाल जणाईआ। तूं सदा सहाई अनाथ अनाथा, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। कबीर जुलाहा मार के गया आवाज़ां, सुत्यां जगत हिलाईआ। जिन्हां मिल्या पुरख समराथा, उहनां हरस रही ना राईआ। कलयुग अन्तिम वेख खेल तमाशा, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया भोग बिलासा, सृष्टी दृष्टी रही वखाईआ। लेखा चुकया पिता माता, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। भईआ भैण ना कोए साका, नार कन्त दुहागण रूप वटाईआ। झगड़ा प्या विच समाजां, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। किरपा कर ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे रहे कुरलाईआ। गोबिन्द दस्सया सम्बल नगर तेरा वासा, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। जन भगतां तेरे उत्ते भरवासा, भटकणा सब दी दे बुझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे घर की घाटा, देंदयां तोट कोए ना आईआ। तूं शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। सन्त सुहेला रखें लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कर मिलाप, मिलणी जगदीश कराईआ। आपणा दस्स अगम्मी जाप, जिस दा छत्ती राग भेव ना पाईआ। धुर दरबारों मार आवाज़, बिन कन्नां दे सुणाईआ। वस्त अमोलक बख्श दात, सति खज़ाना दे भराईआ। उठ के वेख आपणी ज़ात, आत्म परमात्म तेरा रूप नज़री आईआ। सज्जण सुहेले जोड़ नात, आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। जन भगत कहे उठ निरँकार, निरगुण आपणी लै अंगड़ाईआ। सन्त सुहेले कर ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। तैनूं मन्नया सब दा सांझा यार, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। कलयुग द्वापर त्रेता सतिजुग विच संसार, वेखें चाँईं चाँईंआ। सदी वीहवीं हाहाकार, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। कूड़ी क्रिया वज्जे नगार, डंका नाम ना कोए सुणाईआ। ग़फलत विच सुत्ते पैर पसार, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कूड़ीआं सख़ियां मंगलाचार, सुरती शब्दी गोपी काहन रूप ना कोए वटाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द राम नाल प्यार, आत्म राम मिलण कोए ना पाईआ। अक्खरां वाला पढ़न सतिनाम, सति सरूप ना कोए समाईआ । वाहिगुरू कहि के सारे गाण, गुर गुर रंग ना कोए रंगाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद कुरान, शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान रहे जणाईआ।

कल्मयां नाल कर कल्याण, तीस बतीसा राग अल्हाईआ। मसले करके अञ्जील कुरान, काअबे सीस झुकाईआ। तैनूं मिले ना कोई श्री भगवान, पारब्रह्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदवारे मठ तेरा करन ध्यान, अंदरों अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फिरन सवान, बजर कपाटी कुण्डा कोए ना लाहीआ। अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती करन इश्नान, आत्म सरोवर नहावण कोए ना जाईआ। पूजा पाठ करके वंडदे दान, दाते दानी तेरे चरणां सीस ना कोए निवाईआ। गुर अवतार कहिण असीं होए हैरान, पीर पैगम्बर कहिण साडी अक्ख शरमाईआ । तेरा साचा सुणे ना कोई फ़रमान, जो दिवस रैण अठ्ठे पहर काया मन्दिर रहे जणाईआ। कूड़ी क्रिया जगत होया अभिमान, माया ममता करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर मस्तक वेख वखाईआ । धुर मस्तक लेखा वेख आप, आपणी दया कमाईआ। रूह बुत्त दिसे ना कोई पाक, ख़ाकी ख़ाक ना कोए चतुराईआ। बन्द कुआड़ी खुल्ल्हया ना किसे ताक, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। जगत नैणां नाल सारे रहे झाक, निज नेत्र अक्ख ना कोए प्रगटाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए भविख्त वाक्, रागां नादां विच सुणाईआ। जन भगतां आपे देवे साथ, सगला धुर दा संग निभाईआ। प्रगट हो पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता फेरा पाईआ। काया मण्डल पा के रास, अचरज लील्हा दए वखाईआ। जन भगतां रखे पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। भेव चुका के पृथ्मी आकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड लेखा दए मुकाईआ । अन्त मिला के आपणी ज़ात, जोती जोत जोत विच समाईआ। किरपा करे कमलापात, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। सच महल्ल वखा महराब, अर्श कुर्श दोवें पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा सहारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण रूप तेरा निरँकारा, जोती जोत डगमगाईआ। शब्द अगम्म तेरा जैकारा, दो जहानां करे शनवाईआ। महल अटल तेरा मनारा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। दीआ बाती तेरा उज्यारा, निरगुण जोत इक अख्वाईआ। अगम्म अथाह तेरा नगारा, नौबत नाम सुणाईआ। तेरा अमृत ठंडा ठारा, जलधारा इक वहाईआ। त्रैगुण माया तेरा अंग्यारा, पंज तत तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल न्यारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप वखाईआ। निरगुण सरगुण तेरा अवतारा, गुर अवतार तेरा रूप नज़री आईआ। पीर पैगम्बर तेरा अखाड़ा, लोकमात रहे वखाईआ। जन भगत तेरा नज़ारा, बेनज़ीर नज़री आईआ। कर किरपा दे उह इशारा, जिस विच आशक माशूक रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण तेरी महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारा

रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। वसणहारा घट घट, लख चुरासी रिहा समाईआ। सच दवारा खोल्हण वाला हट्ट, बण वणजारा फेरी पाईआ। लख चुरासी वेखे आपणी अक्ख, चारे खाणी फोल फुलाईआ। भगत सुहेले विच्चों कढ्ढ, गुर चेले मेल मिलाईआ। जगत रीती विच्चों कर के अड्ड, मन्दिर मसीती खहिड़ा दए छुडाईआ। जगत दवारा करके पार हद्द, नव नौ चार लेख मुकाईआ। धुर दरगाही सुणा के छन्द, संसा सारा दए मिटाईआ। आत्म परमात्म चाढ़ के रंग, कसुंभड़ा रूप दए गंवाईआ। निज घर दे के सच अनन्द, परमानंद विच समाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, सो पुरख करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे आपणा मंम, मेहरवान वड गुसाँईंआ। भगत उधारन जिस दा कम्म, निहकर्मी इक अख्वाईआ। नित नवित बेड़ा बन्न्ह, नईआ नौका नाम टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान इक अख्वाईआ। जन भगत प्रभ मारन ताहना, इक्को वार जणाईआ। कलयुग वेख जगत जहाना, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सति धर्म ना दिसे कोई निशाना, कूड़ी क्रिया वज्जी वधाईआ। चारों कुण्ट माण अभिमाना, हँकार विकार करे लड़ाईआ। मनुष दिसे ना कोई दाना, मूर्ख मुग्ध नज़री आईआ। भरमे भुल्ले राज राजाना, शाह सुल्ताना सार ना पाईआ। किरपा कर श्री भगवाना, हरि भगत रहे जणाईआ। साडा तेरे उत्ते माणा, सिदक तेरे नाल रखाईआ । तूं हर घट जाणी जाणा, गृह गृह वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा फेरा पाईआ । श्री भगवान सच दृढ़ाउँदा ए। अबिनाशी करता आख सुणाउँदा ए। सो पुरख निरँजण साची कार कमाउँदा ए। हरि पुरख निंरजण नर निरँकार वेस वटाउँदा ए। सुहावण हारा साचा सचखण्ड देस, दसन्तर आपणा फेरा पाउँदा ए। मालक दो जहानां नरेश, निरगुण आपणी खेल वखाउँदा ए। ना मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुडाया नज़र कोए ना आउँदा ए। जिसनूं पुरख अकाल मन्नया दस दस्मेस, दहि दिशा खोज खुजाउँदा ए। जो आदि जुगादि रहे हमेश, जीवण मरन ना रूप वटाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर भेजे दे संदेश, सुनेहड़ा इक सुणाउँदा ए। लख चुरासी रचके खेड, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खाणी बाणी आपणा राह वखाउँदा ए। नज़री आ के नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाउँदा ए। रुत्त सुहा के बसन्ती चेत, गुलशन आप महकाउँदा ए। जन भगतां अंदर वड़के दस्से भेत, बाहरों विद्या ना कोए पढ़ाउँदा ए। सच स्वामी बण के खेवट खेट, बेड़ा आपणे कंध उठाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जणाउँदा ए। जन भगतां आप जणाउँदा ए। दीन दयाल दया कमाउँदा ए। श्री भगवान वेख वखाउँदा ए। नौजवान फेरा पाउँदा ए। लोकमात डेरा लाउँदा ए। सम्बल नगर इक सुहोंदा ए। संभल संभल चरण टिकाउँदा ए। जग नेत्र नज़र किसे ना आउँदा ए। जन भगतां दया कमाउँदा ए।

आपणे मिलण दा सोहणा समां, सुहञ्जणी रुत्त वखाउँदा ए। नाम दृढ़ावे दम दमां, दामन पल्लू आप फड़ाउँदा ए। राग सुणाके धुर दा कन्नां, अनुरागी राग अलाउँदा ए। फड़ उठावे उठ मेरया चन्नां, चन्द चांदना नूर चमकाउँदा ए। नेत्र वेख शरमाए धन्ना, नामा निउँ निउँ सीस झुकाउँदा ए। धुर दा ठाकर जिन्हां नाल मन्नां, मनसा आसा पूर कराउँदा ए। कलयुग अन्तिम जीव जहान अन्न्हां, हरि का दरस कोए ना पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाउँदा ए। जन भगत कहिण प्रभ तेरा नगारा, इक्को इक वजाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेपरवाह अख्वाईआ। तन्द तार ना कोए सतारा, रूप रंग ना कोए वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, माण मिले ना किसे शाहीआ। जिस घर बहि के भगतां करे प्यारा, मन्दिर महल अटल इक अख्वाईआ। ना कोई दीसे चार दवारा, मिट्टी गारा ना कोए लगाईआ। ना कोई बाडी बणाए तरखाणा, घाड़त आपणे हथ्थ रखाईआ। दीवा बाती करके इक उज्यारा, कमलापाती सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रंग रंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ चाढ़ रंग, रंगण इक रंगाईआ। धन्न भाग जे मिल्या तेरा संग, संजोगी बेपरवाहीआ। अन्तर आत्म दे अनन्द, अनन्द इक वखाईआ। तेरे नाल मिल के सांझा ढोला गाईए छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच दुआरा हरि करतार लईए मंग, बणके मांगत भिक्खक आपणी झोली डाहीआ । तूं साहिब सूरा सरबंग, दाता गहर गम्भीर अख्वाईआ। नाम वस्त अमोलक वंड, आपणी हथ्थीं झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाईआ। जन भगत कहिण वेख कलयुग आया, प्रभ आपणी धार चलाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, चार वरन रिहा डराईआ। चारे खाणी होए हल्काया, चारे बाणी माण मिटाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा नज़र ना आया, दहि दिशा वेख्या अक्ख उठाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत रहे कुरलाया, ऊँची कूक कूक सुणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ देण दुहाया, गुरुदुआर ना कोए वड्याईआ। साचा मेल ना कोए मिलाया, पुरख अबिनाशी घट घट वासी तेरा रंग ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती नाम जीव जंत रहे गाया, साध सन्त रसना जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। प्रभू सनमुख हो के तेरा दरस किसे ना पाया, स्वच्छ सरूपी नज़र किसे ना आईआ । किसे नूं जंगलां विच फिराया, किसे नूं धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। किसे नूं पाणी विच ठराया, किसे नूं अग्नी नाल जलाईआ । किसे नूं निओली कर्म विच लाया, किसे नूं कर्म कांड दित्ता समझाईआ। किसे नूं माया भरम भुलाया, किसे नूं चक्करां विच चलाईआ। किसे नूं पत्थरां दी पूजा करन डाहया, किसे नूं सत्थरां सेज सुआईआ। किसे नूं अक्खरां नाल पढ़ाया, किसे नूं वक्खरा राह बताईआ। किसे नूं सफ़रां विच पाया, सेली टोपी सीस

टिकाईआ। किसे नूं मंत्रां विच गाया, किसे नूं नेत्रां नाल करी कुड़माईआ। किसे नूं मन्दिरां विच बहाया, किसे नूं जंगलां विच रुलाईआ। किसे नूं कंदरां विच फसाया, किसे नूं चोटी पर्बत टिल्ले दित्ता चढ़ाईआ। किसे नूं मुंदरां नाल भरमाया, किसे दे मुरली हथ्थ फड़ाईआ। किसे नूं सीता नाल प्रनाया, किसे नूं जंगलां विच जुदाईआ। किसे नूं गीता नाल समझाया, किसे नूं प्रीतां विच मेल मिलाईआ। किसे नूं अंगीठे विच तपाया, किसे नूं तत्ती लोहां उत्ते टिकाईआ। किसे नूं जीते जी दित्ता बदलाया, किसे नूं रीत आपणी इक समझाईआ। किसे नूं नीचो नीच दित्ता दरसाया, किसे नूं ऊँचो ऊँच नज़री आईआ। किसे नूं दहिलीज़ां विच बहाया, किसे नूं गोदी रिहा उठाईआ। किसे नूं कमीज़ां नाल परचाया, किसे नूं नग्न कर कर ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। किसे नूं घर घर मंगण डाहया, किसे नूं देवे रिज़क सबाईआ। किसे नूं गुर अवतार जणाया, किसे नूं पीर पैगम्बर दिती वड्याईआ । किसे नूं भगत भगवान अख्वाया, किसे नूं सन्त सज्जण जणाईआ। किसे नूं गुरमुख वंड वंडाया, किसे नूं गुरसिख राह वखाईआ । किसे नूं चारे बाणी नाल पढ़ाया, किसे नूं भण्डारा वरतावण सेवा लाईआ। किसे नूं मारन हक रखाया, लए दीबाण आप जणाईआ। प्रतख रूप साख्यात ना किसे वखाया, आखर सब नूं आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी वस्त दे वरताईआ। जन भगत कहिण तैनूं मंगदे वेखे असंख, संख्या गणित विच ना आईआ। तैनूं लभ्भदे परम हँस, चोटीआं सीस मुनाईआ। तैनूं सन्त बणाउँदे कन्त, नार सुलखणी रूप वटाईआ। तैनूं मालक कैहिंदे जीव जंत, ख़ालक ख़लक ख़ुदाईआ। तेरे दर ते बैठे कोट मंगत, दर दरवेश अलख जगाईआ। तैनूं पढ़दे सारे पंडत, विद्या नाल दृढ़ाईआ। तैनूं समझण जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। तैनूं विष्न ब्रह्मा शिव करदे बन्दन, करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। तैनूं आरती करदे लगा के मथ्थे चन्दन, त्रिसूली रूप वटाईआ। तैनूं लभ्भदे बण बण मात मलंगण, भज्जण वाहो दाहीआ। जन भगत तैनूं घर आपणे सद्दण, प्रभू बाहर खोजण कोए ना जाईआ। तूं आ के वेख भगतां दा गगन, जो काया मन्दिर अंदर दित्ता टिकाईआ। जिस भूमिका रहें मग्न, मगध देस उह अख्वाईआ। दीपक निराले अगम्मी जगण, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। तेरा रूप सरूप अनूप मूर्त मदन, पंज तत बदन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे फेरा पाईआ। जन भगत कहे तैनूं घर मंगाउंणा, इक्को ओट रखाईआ। प्रेम प्यार दा वास्ता पाउणा, बिरहों तीर चलाईआ। आहिस्ता आहिस्ता तेरा पन्ध मुकाउणा, वास्ता तेरे नाल जुड़ाईआ। सिमरत शास्त्रां पन्ध मकाउणा, गायत्री मंत्र ना कोए वड्याईआ। नाम गात्रा इक्को पाउणा, जिस नूं लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। पृथ्मी आकाश दा डेरा ढाउणा, गगन गगनंतर वेख वखाईआ।

समरथ स्वामी तेरा दर्शन पाउणा, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा पूरब दे चुकाईआ। जन भगत कहे तूं मेरा मकरूज़, कर्ज़ेदार अख्वाईआ। साडा असल नाल देदे हुण सूद, लेखा सब दा झोली पाईआ। भगत वी हाज़र भगवान वी मौज़ूद, दोहा जुड़या जोड़ा इक्को थाँईंआ। दोहां दी सांझी बणी हदूद, वंडण वंड ना कोई वंडाईआ। मैं नफ़र तूं मालक मेरा महबूब, मंज़ले मक्सूद चढ़के आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे दर ते देवां सच सबूत, सबर नाल समझाईआ। ठाकर तेरे प्रेम प्यार अंदर भगत गए झूज, झुक झुक आपणा सीस निवाईआ। विच्चों कढ्ढके द्वैती दूज, दूए नाल सिफ़रा दित्ता मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी इक समझाईआ। जन भगत कहिण की तैनूं ख़तरा, प्रभ सच दे समझाईआ। तेरे नूर दा इक्को कतरा, कातिल मक्तूल पार कराईआ। तेरे नाम दा इक्को पत्रा, बिन हरफ़ां नज़री आईआ। तेरे नाम दा इक्को अक्खरा, निरअक्खर रिहा जणाईआ। तेरे नुहार दा अनोखा नख़रा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा सोहणा सथरा, गोबिन्द गया हंढाईआ। तेरा धाम निराला वक्खरा, सचखण्ड सोभा पाईआ। जिथ्थे कोई भेंटा देणा पए ना बकरा छत्रा, वढ्ढी खोर ना कोए अख्वाईआ। पंडत पांधा मुल्ला शेख़ मुसायक कोई पढ़ाई करे ना विच सतरां, कलम शाही ना कोए लिखाईआ। जन भगत कहे प्रभ लै जा ओस वतना, जिस वतन दा मालक तूं अख्वाईआ। साडा चले कोई ना यतना, यातरू तेरे दर ते सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सद वड्याई देवे भगवन्त, जन भगतां माण रखाइंदा । लेखा जाण जुगां जुगन्त, जुग चौकड़ी भेव खुल्हाइंदा। सति धर्म बणा के बणत, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, निवण सो अक्खर इक पढ़ाइंदा। नाता तुड़ा के स्वर्ग बहिश्त जंनत, चरण कँवल इक समझाइंदा। लेख मुका के उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण सिमत, सिर्फ़ इक्को राह जणाइंदा। जन भगतो तुहाडी अगम्मी सिफ्त, अबिनाशी करता आपे गाइंदा। जिस दे प्रेम प्यार अंदर होया गृफ्त, पल्लू अवर ना कोए छुडाइंदा। नाता तोड़ के सारी सृष्ट, जन भगतां मेल मिलाइंदा। काया मन्दिर खोल के दृष्ट, दृष्टी आपणी इक्को पाइंदा । आत्म परमात्म मिल के माणो साचा गृहस्त, आश्रम इक्को इक जणाइंदा। जन भगत सदा रहो निसचिन्त, चिन्ता रोग सर्ब गवाइंदा । पुरख अकाल साचा पित, पतिपरमेश्वर गोद उठाइंदा। एथे ओथे दो जहान करे हित, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। धुर दा लेखा देवे लिख, पिछला अगला लहिणा झोली पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म करे हित, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। अबिनाशी करता वसे चित, चेतन सुरती आप उठाइंदा। करवट लै बदले पिठ, सनमुख आपणा रूप धराइंदा।

जन्म कर्म दा लहिणा लए नजिठ, लेखा धुर दा झोली पाइंदा। कर के खेल प्रभू अनडिठ, अनडिठ्ठी कार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां वेखे चार कुण्ट, कुण्डा खिड़की आप खुल्हाईआ। मेहरवान हो निवासी बैकुण्ठ, दहि दिशा फोल फुलाईआ। लेखा जाणे जिन्हां कराई सुनत, मूंड मुंडाए खोज खुजाईआ। केसा धारी दस्से मुल्क, मालक बेपरवाहीआ। जो आपणी धारों परत के आया उल्ट, उलटी आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां हथ्थ रखाए पुश्त, पनाह इक्को घर वखाईआ। साचे घर देवे पनाह, मेहरवान नज़र टिकाईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, दुरमति मैल धवाईआ। साचा मंत्र सुणा के नाँ, नाउँ निरँकार दित्ता दृढ़ाईआ। साचा खेड़ा वसाके ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ ख़ुशी वखाईआ। नौ दवारे कर इंतजाम, नौ रस बैठे डेरा ढाहीआ। धुर दा दे के इक पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा तराईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी तरनी तरना, तरल जवानी तेरी झोली पाईआ। तेरे दवारे हरि जू मरना, बौहड़ मरन ना कोए रखाईआ। तेरे दवारे अन्तर वड़ना, बाहरों पन्ध मुकाईआ। तेरे मन्दिर साचे चढ़ना, सोहणी सेज सुहाईआ। तेरा ढोला नाम इक्को पढ़ना, सोहँ राग अल्हाईआ। नाता तोड़ के वरनां बरनां, साची सरन इक रखाईआ। नेत्र खोल्ह के हरना फरना, निज घर तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिल्या मेल ना होए जुदाईआ। जुदाई जगत गंवावांगा। जन भगत वड्याई इक रखावांगा। घर साचे कर कुड़माई, ख़ुशी इक प्रगटावांगा। गृह मन्दिर वज्जे वधाई, अगम्मी राग सुणावांगा। लेखा जाण के थाउँ थाँईं, रातीं सुत्यां आप उठावांगा। करां प्यार जिउँ पुत्रां माई, पूत सपूत गले लगावांगा। चार वरन दयां वड्याई, झीवर छींबे नाई आपणे रंग रंगावांगा। कर के खेल बेपरवाही, बेपरवाही विच समावांगा। जन भगतां साचे मन्दिर दयां बहाई, बहि के आपणा दरस दिखावांगा। जिथ्थों सके ना कोए हिलाई, हालत सब दी वेख वखावांगा। जन भगतो तुहाडी झल्ले ना जुदाई, जुदा रूप ना कोई वटावांगा। जैंह वेखो तैंह होवां सहाई, उगण आथण खेल करावांगा। लिख्या लेख कोई ना मेटे राई, रईयत दो जहान बणावांगा। कूड़ा रहे ना कोए कसाई, कज़ल अज़ल सब दे नाल प्रनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा । भगत कहिण प्रभ ना दे लारा, इक्को वार सुणाईआ। तैनूं लभ्भदे रहे जुग चारा, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। अठारां मिल्या तेरा सहारा, अठ्ठ दस करी कुड़माईआ। गुरू दस कीता प्यारा, नस्स नस्स पन्ध मुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कर उज्यारा, रमज़ इक्को इक लगाईआ। नाता जोड़ तेई अवतारा, निरगुण सरगुण

माण वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे भण्डारा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। शब्दी सुत कर प्यारा, थिर घर साचे दित्ता टिकाईआ। सचखण्ड सच मनारा, अस्थिल दवारा लया बणाईआ। दीवा जगा के अगम्म अपारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह हो जाईआ। सीस जगदीस ताज अपारा, तख्त निवासी सोभा पाईआ। हुक्मे अंदर कर वरतारा, हुक्मी हुक्म फिराईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, सारे बैठे मुख भवाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरे मिलण दा उह इशारा, जिस नूं अश अश करके सारे रहे गाईआ। तैनूं मिल के कबीर जुलाहे तेरा शुकर गुज़ारा, रविदास चमारा तेरा रंग रंगाईआ। तूं सदा सुहेला भगतां प्यारा, गुर चेला मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण निरवैर दित्ता कराईआ। प्रीतम हो के मिल सच्चे दिलदारा, दिल दी आस पूर कराईआ। वाहिद नूर तेरा उज्यारा, इक इकल्ला आदि जुगादि अख्वाईआ। जन भगत तेरे चरण करे निमस्कारा, दूसर सीस ना किसे निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत कर रुशनाईआ । जागरत जोत कर उजाला, कल अन्धेर मिटाईआ। किरपा कर हरि गोपाला, गोपीआं वाला काहन ध्यान लगाईआ। भगत दवारा वेख सच्ची धर्मसाला, महल अटल वज्जे वधाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जीवन जुगत दे बदलाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सद वसे नाला, विछड़ कदे ना जाईआ। आ के वेख मुरीदां हाला, मुर्शद फेरा पाईआ। जन भगत तेरे अंञाणे बाल, बुद्धि चले ना कोए चतुराईआ। तूं आ के सुरत संभाल, सुरती शब्द मिलाईआ। तेरा लेखा शाह कंगाल, कोझे कमले गले लगाईआ। तूं दो जहानां बण दलाल, अदालत इक्को इक लगाईआ। तेरा नाउँ श्री भगवान, भगवन हिस्सा सब दा झोली पाईआ। तूं देवणहारा दान, दाता दानी इक अख्वाईआ। तेरे भगत तेरा मंगण दरस महान, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, लेखा आपणे विच रखाईआ। श्री भगवान आप जणाउँदा ए। जन भगतां आख सुणाउँदा ए। साची रंगत नाम चढ़ाउँदा ए। पांध्यां पंडतां कोलों पल्लू छडाउँदा ए। साची संगतां विच मिलाउँदा ए। किसे दर होण ना देवे मंगता, प्रेमी भुखयां आप रजाउँदा ए। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगता, प्रेम प्रीती इक सिखाउँदा ए। दरस दखा के बहु बिध अनन्ता, अकल कल धारी आपणी कल वरताउँदा ए। दीन दयाल हो बख्शंदा, बख्शिश आपणी इक वखाउँदा ए। मालक बण के गुजरी चन्द दा, चन्द चांदना आप चमकाउँदा ए। लेखा मुका के जेरज अंड दा, उत्भुज सेत्ज पार कराउँदा ए। भेव खुल्हा के आपणे छन्द दा, शमां बुझी फेर जगाउँदा ए। जन भगतां वेला सुहाए आत्म अनन्द दा, परमात्म जोड़ जुड़ाउँदा ए। पड़दा लाह के द्वैती कंध दा, आपणा मुख वखाउँदा ए। लेखा चुका के कूड़ी क्रिया गंद दा, अक्खर

नाम पढ़ाउँदा ए। माण गंवा के ढोलक मृदंग दा, अनहद राग सुणाउँदा ए। लख चुरासी विच्चों गुरमुख विरला पार लँघदा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाउँदा ए। एह आदि जुगादी खेल सूरे सरबंग दा, जन भगतां वेख वखाउँदा ए। नाता जोड़ के आपणे अंग दा, अंगीकार कराउँदा ए। इश्नान बख्श के साची गंग दा, चरण धूढ़ नहाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र लोचण अक्ख खुलाउँदा ए। नेत्र लोचण अक्ख कहे मैं खुल्ही, भगतां अंदर डेरा लाईआ। सोहणी लग्गे साढे तिन्न हथ्थ दी कुली, जिस विच प्रभ ने आपणी कुल उपजाईआ। भगतां नाल मिल के होई बहुमुली, मेरी कीमत ना कोए चुकाईआ। मैनूं गाउणा हुण किसे नहीं बुल्ल्हीं, रसना नाल सालाहीआ। मैनूं ओढण देणा नहीं किसे कोई जुली, तकिया लेफ़ निहाली नज़र कोए ना आईआ। जिस तों विछड़ के रही भुल्ली, अन्तिम ओसे लया मिलाईआ। मैं ख़ुशीआं अंदर फुल्ली, दुगणी चौगणी हो के नज़री आईआ। मेरे नेत्रां विच्चों प्रेम दी धार इक्को डुल्ल्ही, जेहड़ी समुंद सागरां विच्चों हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। अमृत धार कहे मैं बूँद स्वांती, मेरी समझ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी मैं वेखां मार झाती, झरोखा आपणा इक खुल्हाईआ। मेरी समझ ना आई किसे नूं ताकी, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। मेरे कोल सब दा लहिणा बाकी, लख चुरासी दयां जणाईआ। मैं वेखां माणस मनुक्ख तन ख़ाकी, पंजां तत्तां फोल फुलाईआ। मेरे कोल जोत नुरानी बाती, बातन ज़ाहर करां रुशनाईआ। मेरा संगी कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ । मैं उस दी गाथा गावां बातीं, वातावरन दयां जणाईआ। जिस वेले जन भगतां कोल सुत्यां जावे रातीं, रंग रतड़ा सच्चा माहीआ। हौली जेही खोल्ह के अंदरों ताकी, मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहार वड्याईआ। ताकी कहे मेरा कोई ना जाणे कुण्डा, कुण्डलीआं सारे रहे पाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को मुंडा, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। बिन भगतां किसे नाल कदे ना कूंदा, सनमुख हो ना दरस कराईआ। लभ्भयां हथ्थ ना आवे ढूंडा, ढूंड थक्की जगत लोकाईआ। जुग चौकड़ी प्रभू रिहा गूंगा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों कीती पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मस्तक भाग लगाईआ। सिर मस्तक लग्गा भाग, भगत मिले वड्याईआ। घर दीपक जगे चिराग़, चार कुण्ट रुशनाईआ। निरगुण सरगुण दर्शन दे के आप, आपणा मेल मिलाईआ। पिता पुरख अकाल बण के बाप, सन्त सुहेले गोद उठाईआ। जिन्हां सोहँ जपया जाप, कोटन पाप गए गंवाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सदा साथ, सगला संग निभाईआ।।