५ मग्घर २०२१ बिक्रमी जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फिरोज़पुर
हरि सज्जण स्वामी ठाकर मेरे, जन भगत रहे जणाईआ। अबिनाशी करते आ वस नेड़े, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। सच दवारे काया मन्दिर अंदर ला के डेरे, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जुग चौकड़ी कोटन काल बीते बथेरे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड मारके वेखे गेड़े, पुरी लोअ आकाश ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि तेरा खेल कोई ना जाणे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। जन भगत कहे प्रभ साहिब सच्चे, सच तेरी वड्याईआ। लोकमात जगत नेत्र पंज तत किसे ना लभ्भे, लख चुरासी सार कोए ना पाईआ। जगत वैरागी खोजण शिवदुआले मठ्ठे, मन्दिर मसीत ध्यान लगाईआ। गुरूदवारे फिरन नठ्ठे, तीर्थ अठसठे वाहो दाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ थक्के, जगत विद्या कर पढ़ाईआ। नेत्र खोल्ह वेखण मक्के, काअब्यां वल्ल नैण उठाईआ। जगत दवारे पार करन हद्दे, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। ढोल नगारे मृदंग जगत दवारे वज्जे, राग रागणीआं नाल मिलाईआ। साध सन्त फिरन नंगे, तन धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अग्नीआं कोल बहि बहि मघे, तत्तव तत जलाईआ। चारों कुण्ट वेख अन्धेरी मस्से, जन भगत देण दुहाईआ। अबिनाशी करते श्री भगवान तेरा मार्ग कोए ना दस्से, पड़दा सच ना कोई खुल्हाईआ। चार वरन अठारां बरन कोई ना वेखे इक्को अक्खे, आख़र मेल ना कोए मिलाईआ। नाता तुट्टया भैण भाई सके, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया घर घर जूठ झूठ पाए रट्टे, रसना नाम ना कोई ध्याईआ। जगत मिसाल धन्ने मिल्या वट्टे, बजर कपाटी फट्टे परे ना कोई हटाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तुध बिन पत कोए ना रखे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट मिलण धक्के, गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान हो सहाईआ। जन भगत कहे मेरे भगवन्त, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। तूं मालक ख़ालक धुर दा कन्त, कन्तूहल तेरी सरनाईआ। तेरी महिमा सदा बेअन्त, कथनी कथ ना कोए जणाईआ। तूं आदि जुगादी पंडत, विष्न ब्रह्मा शिव करें पढ़ाईआ। सच दवारे तेरे गुर अवतार सदा मंगत, भिक्खक झोलीआं रहे भराईआ। तेरा लेखा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज तेरी धार नज़री आईआ। तेरे दवारे इक्को मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जन भगतां अन्तर वेख आपणी सिम्मत, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। जगत ख्वारी मेट ज़िलत, बेनज़ीर हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरी ओट, ओट अकाल रखाईआ। शब्द अगम्मी ला चोट, सोई सुरत उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत,
अन्ध अन्धेर गंवाईआ। आपणे मिलण दी बख्श सोच, दूजी समझ रहे ना राईआ। लहिणा चुका दे चौदां लोक, चौदां तबक चरणां हेठ दबाईआ। सच सुणा दे इक सलोक, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। तेरा दर्शन करीए रोज़, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। रंग चढ़ादे काया माटी पोश, तन ख़ाकी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म जोड़ जुड़ाईआ। जन भगत कहिण प्रभ अन्तर पेख, बाहरों नज़र कोए ना आईआ। सच महल्ला तेरा देस, रविदास चमारा गया समझाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अंदर अवल्लड़ा भेस, बिन रंग रूपी सोभा पाईआ। सेजा छड्डके बाशक सेज, लेख करें बेपरवाहीआ। सच सुनेहड़ा धुर दा भेज, शब्द अगम्मी राग अल्हाईआ। जोती जलवा दे तेज, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात छड्ड के गए देस, थिर रहिण कोए ना पाईआ। कोई मूंड मुंडाया किसे रखाए केस, केशव तेरा भेद कोए ना आईआ। सच संदेसा नर नरेशा दे के गया गुर दसमेश, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर बदल के आपणा भेस, पुरख अकाला फेरा पाईआ। वेख वखावे मुसायक मुल्ला शेख़, पंडत पांधे पड़दा लाहीआ। जन भगतां खोल्हे आपणा भेत, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दे मुकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ उठ सुत्ते, आपणी लै अंगड़ाईआ। तेरा वेखीए खेल अबिनाशी अचुते, पतिपरमेश्वर तेरी की वड्याईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां वात पुच्छें, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम केहड़ी गल्लों रुस्सें, नेत्र अक्ख बदलाईआ। केहड़े मन्दिर लुकें, सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव दे खुल्हाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तैनूं लभ्भदे, दो जहान ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सयदे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जन भगत कहिण लेख मुका दीन मज़्हब दे, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। भेव खुल्हा आपणे अदद दे, अदालत इक्को इक लगाईआ। हुक्म दे अगम्मी मद्दद दे, मालक सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेख खेल मातलोक जगत दे, कलयुग जीव तैनूं बैठे भुलाईआ। तेरे भाण्डे बूँद रक्त दे, पंज तत काया चोले रहे हंढाईआ। एह भरे कूड़ कुड़यारी शरक्त दे, लाशरीक तेरी समझ कोए ना आईआ। जन भगत तेरे दरस नूं तरसदे, निज नेत्र अक्ख उठाईआ। अमृत मेघ अनोखा बरस दे, झिरना इक झिराईआ। आपणे मिलण दा सोहणा सुहञ्जणा वक्त दे, घड़ी पल राह तकाईआ। पड़दे लाह के अर्श फर्श दे, सनमुख हो के सोभा पाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर बण वैरागी तड़फदे, मीन जल मिसाल ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कर निबेड़े हक दे, हकीकत वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो गए दस्सदे, चारे जुग फ़रमान सुणाईआ। तेरे मिलण दीआं आसां आए रखदे, भरवासा
दे धराईआ। बिन तेरी किरपा साडे काया खेड़े मूल ना वसदे, घर वज्जे ना नाम वधाईआ। प्रेम प्रीती अंदर चोली रंगदे, काया चोला दे बदलाईआ। वस्त अमोलक इक्को मंगदे, दर ठांडे झोली डाहीआ। नाम पदार्थ धुर दा वंड दे, अतोट तोट रहे ना राईआ । भेव खुल्हा दे हँ ब्रह्म दे, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। बेशक असीं पुतले माटी चम्मदे, हड्ड नाड़ी जोड़ जुड़ाईआ। असीं सहारे पवण दम दे, साह साह तेरा रूप नज़री आईआ। भेव खुल्हादे आपणे अगम्म दे, अलख अगोचर तेरी ओट रखाईआ। कोटन कोटि जीव जंत जननी हो के जन जणदे, बच्चे गोदीआं विच टिकाईआ। बिन तेरी किरपा तैनूं कोए ना मन्नदे, मनसा पूर ना कोए कराईआ। कलयुग खेल अन्धेरे अन्ध दे, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। गुरमुखां मेले होण ना गुजरी चन्द दे, चारों कुण्ट जगत हल्काईआ। नाते जुड़े नार दुहागण रंडदे, नर हरि कन्त ना कोए मिलाईआ। करन इश्नान अठसठ तीर्थ गंग दे, दुरमति मैल ना कोई धुआईआ। रस जाणे ना कोई आत्म अनन्द दे, रसना जिह्वा जगत हल्काईआ। वेख झगड़े भेख पखण्ड दे, जन भगत देण दुहाईआ। तेरा नाम कोटन कोटि फिरन वंडदे, मालक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां हो सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ सच्ची अरदास, अरज़ोई इक सुणाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी वसणा पास, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। दीवा बाती कमलापाती सच घर कर प्रकाश, जोती नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। तूं मालक ख़ालक दाता सतिगुण तास, गहर गंभीर तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण पावें रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। लख चुरासी जीव जंत खेलें खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल आपणी धार वखाईआ। बोध अगाध शब्द नाद वजावें आप, जाप धुर दा दएं समझाईआ। परवरदिगार सांझे यार बणाके पाक, पतित पापी दएं तराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करके दासी दास, सेवा सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरे गुसाँईं, सति सच तेरी ओट तकाईआ। आ जा बण के पाँधी राही, रहिबर नूर ख़ुदाईआ। कलयुग मेट अन्धेरा छाही, चार कुण्ट होवे रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़ बांहीं, कोझे कमलयां गले लगाईआ। माण दवा दे छींबे नाई, झीवर रंग रंगाईआ। दरस दिखा जा धुर दे माही, शाह सवारे फेरा पाईआ। तेरे पिच्छे गोबिन्द बूटा पुट्टया इक्को काही, कायर समझ कोए ना पाईआ। नानक गाया दाया दाई, दो जहानां इक अख्वाईआ। पीर पैगम्बरां किहा तेरी सरनाई, वाहिद इक्को ओट तकाईआ। देवत सुर किहा आदि शक्ति माई, शख्सीअत समझ कोए ना पाईआ। गुर अवतार पुरख अकाल कहि के रहे सुणाई, ढोले सोहले छन्दा बन्दां विच गाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरलाई, उच्ची कूक कूक जणाईआ।
चार वेद देण दुहाई, अठ्ठ दस ध्यान लगाईआ। अञ्जील कुरान रही सुणाई, तीस बतीस वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी समझ किसे ना आई, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। कर किरपा जन भगतां रमज़ इक लगाई, जिस दी लग मातर जग नज़र कोए ना आईआ। बण सुहेला देवीं ठंडीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग आया, काली रैण अन्धेरी छाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, छहबर आपणी इक लगाईआ । बन्धन पाया त्रैगुण माया, ज़ंजीर सके ना कोए तुड़ाईआ। पंच विकारा दए दुहाया, काम क्रोध लोभ मोह हल्काईआ। मन मति करे लड़ाया, बुद्धी धीर ना कोए धराईआ। हरि का नाउँ सर्ब भुलाया, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मस्तक सीस ना कोए झुकाया, नास्तिक दिसे लोकाईआ। साचा शस्त्र ना किसे उठाया, शत्रु सके कोए ना घाईआ। गुर का मंत्र ना किसे कमाया, काम कामनी वज्जी वधाईआ। गगन गगनंतर चढ़ के दरस किसे ना पाया, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जन्म कर्म दी हरस ना कोए मिटाया, हवस सके ना कोए बुझाईआ। अर्श फर्श तेरा राह तकाया, दहि दिशा अक्ख खुल्हाईआ। श्री भगवान तूं ही तरस कमाया, जन भगत रहे कुरलाईआ। सम्मत सम्मती बीत गए सम्मत इकीसा आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। जन भगत नाल कहिण गुस्से प्रभू इक जणाईआ। साडे कोलों काहनूं लुकें, करें आप जुदाईआ। गुरमुखां पैंडे पिछले मुक्के, अगला राह वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सच वड्याई देवे आप प्रभ, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। भगत भगवान साचे लभ्भ, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाईआ। सन्त सुहेले बणा के आपणी यद, एकँकार करे कुड़माईआ। गुरमुख लख चुरासी नालों करके अड्ड, आदि निरँजण जोती नूर करे रुशनाईआ। गुरसिखां पार कराके कूड़ी हद्द, अबिनाशी करता भेव चुकाईआ। मुरीद मुर्शद लए सद्द, श्री भगवान साहिब गुसाँईंआ। पारब्रह्म ब्रह्म वजाए नद, धुर दा राग अल्हाईआ। कूड़ कुड़यारा जगत विहारा देवे छड्ड, सच दवारा इक दरसाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, हरिजन साचे वेख वखाईआ। धुर दा मार्ग इक्को दस्स, आत्म अन्तर करे पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, सोहँ इक्को रूप समाईआ । अमृत झिरना दे के रस, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा जणाईआ । जन भगत सुणो सच, हरि साचा सच जणाईआ। करे खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों लए लभ्भ, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। चरण दवारे लए सद्द, सद्दा नाम सुणाईआ। कूड़ कुड़ावे देवे छड्ड, हबों साक वंजाईआ । सन्त सुहेले प्रेम प्रीती लए बंध, बन्धन
नाम रखाईआ। निज आत्म दे के परमानंद, सुख सागर विच समाईआ। सीतल धार पाए ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा जणाईआ। जन भगत कर ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निंरजण मेहरवान, महबूब आपणी अक्ख खुल्हाइंदा। एकँकार देवे दान, दाता दान आप वरताइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वड बलवान, योद्धा सूरबीर अखवाइंदा। श्री भगवान सच निशान, निरगुण सरगुण आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखे मार ध्यान, ब्रह्म पड़दा आप उठाइंदा। शब्द संदेसा धुर फ़रमान, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। तख्त निवासी मर्द मर्दान, मददगीर इक हो जाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, करोड़ तेतीसा अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। त्रैगुण माया पंज तत रोवण कुरलाण, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करे ना कोए पहचान, बेपहचान आपणी खेल खिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए हैरान, सचखण्ड दवारे हरि का अन्त कोए ना आइंदा। अबिनाशी करता आपे जाणी जाण, जानणहारा आपे दया कमाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीते विच जहान, पिछली कहाणी वेख वखाइंदा। जो सन्त सुहेले गुर चेले मंगदे रहे दान, दाता दानी धुर दी भिच्छया झोली पाइंदा । जो सख़ियां बण के राह तक्कदे रहे काहन, तिन्हां बंसुरी नाम सुणाइंदा। जो जंगलां विच विछोड़ा कटदे रहे खेल कीता सीता राम, सईआ इक्को वेस वटाइंदा। जो ईसा मूसा मुहम्मद मुहब्बत विच देंदा रिहा पैग़ाम, धुर संदेसा राग सुणाइंदा। जो नानक निरगुण दस्सदा रिहा सतिनाम, मंत्र सच सच समझाइंदा। जो गबिन्द प्याउँदा रिहा अमृत जाम, रस रसक रसक टपकाइंदा। सो खेल करे श्री भगवान, जन भगतां आप उठाइंदा। पन्ध मुका ज़िमीं असमान, गुरमुखां माण रखाइंदा। बाल अंञाणे वेखे आण, बाली बुध दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रंग रंगाइंदा। जन भगतां रंग रंगाउँदा ए। दीन दयाल दया कमाउँदा ए। कलयुग अन्तिम वेस वटौदा ए। निहकलंका नाउँ रखाउँदा ए। शब्दी डंका इक वजाउँदा ए। दुआर बंका इक सहाउँदा ए। राउ रंकां आप समझाउँदा ए। सोहणा खेल करे आदिन अन्ता, अन्तष्करन सब दा वेख वखाउँदा ए। नाम जणावे धुर दा मंता, सोहँ राग इक अलाउँदा ए। पकड़ उठाए साचे सन्ता, सुरती शब्द नाल मिलाउँदा ए। भेव खुल्हा के पूरन भगतां, भाग सब दी झोली पाउँदा ए। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगता, हँ ब्रह्म समझाउँदा ए। कर प्रकाश नूरी चन्द दा, दीवा बाती इक्को डगमगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाउँदा ए। जन भगतां वेख वखावांगा। कलयुग सोए आप उठावांगा। दुरमति मैल धो के, उजल आप करावांगा। पूरब जन्म
दा दे के ढोए, वस्त अमोलक झोली पावांगा। लख चुरासी कूड़ी रोए, नेत्र नैणां नीर सर्ब वहावांगा। फिरे दरोही त्रैलोए, चौदां लोक चौंदा तबक धुर दा हुक्म सुणावांगा। जन भगत सुहेले जींदे मोए, जिन्हां दा जीवण आपणी झोली पावांगा। हरि का भेव समझ सके ना कोए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां वेख वखावांगा। जन भगत कहिण प्रभ वेख झट्ट, क्यों आपणी देरी लाईआ। राह तक्कदे तक्कदे गए थक्क, सदी वीहवीं दए गवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल वक्खरा निराला खोल्ह हट्ट, वस्त इक्को इक वरताईआ। कूड़ी क्रिया खेल चुक्के बाजीगर नट, स्वांगी स्वांग ना कोए वखाईआ। इक्को तेरा नाम लख चुरासी लए जप, तूं मेरा मैं तेरा नाता जुड़या एका थाँईंआ। लहिणा मुका दे सींआ साढे तिन्न हथ्थ, रविदास चमारा दए गवाहीआ। आपणे मिलण दी इक्को दे दे अक्ख, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। हिरदे अंदर आ के वस, वसल महबूब सच कराईआ। प्रेम प्यार दा दे दे रस, रस्ते कूड़े बन्द कराईआ। असां सुणयां तूं वसें घट घट, लख चुरासी डेरा लाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान रहे दस्स, खाणी बाणी नाल रलाईआ। अक्खरां वाला गाउँदे तेरा जस, अल्फ ये सिफ्त सालाहीआ। साहिब स्वामी ठाकर धुर दे तूं किसे ना आयो हथ्थ, बिन भगतां तेरा संग ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा सहारा बैठे तक्क, ओट तेरे उत्ते तकाईआ। आ के लहिणा दे हक, हाकम बण के नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फड़ बाहों बाहर कढाईआ। श्री भगवान कहे नाल प्यार, जन भगतां आप जणाईआ। जुग जन्म दा पूरब उधार, लहिणा दयां मुकाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े यार, घर साचे लवां मिलाईआ। भगत उधारन मेरा अख्त्यार, दूजा संग ना कोए वखाईआ । मेरी महिमा बेअन्त बेशुमार, शमा दीप गुरू अवतार जुग जुग दिते जगाईआ। उच्च अगम्म अथाह अटल मेरा मनार, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। जिथ्थे कोई ना पहुंचणहार, गुरू गुर करन निमस्कार, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरा वेखणा उह मुकाम, जिस नूं मुकामे हक कहि सुणाईआ। सचखण्ड तेरा की निज़ाम, शाह पातशाह हुक्म की जणाईआ। शहिनशाह झुल्ले तेरा की निशान, हुक्म की सुणाईआ । कवण नूर प्रकाश होवे भान, कवण सच करे रुशनाईआ। कवण मंगे दान, दानी झोली अग्गे डाहीआ। कवण तैनूं कहे भगवान, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दे वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरा घर लईए वेख, सच दवारा नज़री आईआ। जिथ्थे ना कोई रूप रंग रेख, चिन्न सके ना कोए समझाईआ। ना कोई खटीआ निहाली लेफ़, तकिया संग ना कोए निभाईआ। ना कोई बाल बृद्ध जवान,
रिहा खेड, गोदी गोद ना कोए सुहाईआ । ना कोई बाशक माणे सेज, विष्नूं सांगोपांग ना कोए हंढाईआ। ना कोई गुरू परवरदिगार कहे आदेस, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। ना कोए ब्रह्मा विष्न महेष, गणपति गणेश ना कोए वड्याईआ। ना कोई पुरी लोअ आकाश दिसे देस, ज़िमीं आसमान ना कोए वखाईआ। ना कोई गुरू चेला करे हेत, मुरीद मुर्शद वेखण कोए ना पाईआ। ना कोई रुत्त मौले बसन्ती चेत, फुल फुलवाड़ी ना कोए लगाईआ। ना कोई जाणे नेतन नेत, दूर दुराडा ना कोए समझाईआ। ना कोई मोढे धरे आपणा खेस, खूंडी हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। ना कोई तत्तां वाला पंज तत ख़ाकी दिसे दस दसमेश, दहि दिशां वंड ना कोए वंडाईआ । ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान देवे संदेस, अञ्जील कुराना तीस बतीसा हदीस ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई गुरू ग्रन्थ उपदेश, चारे खाणी चारे बाणी चार कुण्ट चार जुग चार वरन ना कोए समझाईआ। जिस घर साहिब स्वामी तूं वसे इक्को एक, एकँकार डेरा लाईआ। तेरे भगत कलयुग अन्तिम तेरी रख के टेक, टिक्के पिछले रहे धवाईआ। कर किरपा बुध कर बिबेक, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया ना लग्गे सेक, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। तेरा दवारा लईए वेख, बिन अक्खां दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा आपणा घर, जिस घर बहि के सोभा पाईआ। जन भगतां साचा घर वखावांगा। दर इक्को इक खुल्हावांगा। नर नरायण नज़री आवांगा। नाता तोड़ के भाई भैण, सज्जण इक्को इक अखवावांगा। जुग जन्म दा दे के लहिणा देण, वस्त अमोलक झोली पावांगा। भगत भगवान इक्को घर इक्ट्ठे रहिण, सचखण्ड दुआर सुहावांगा। भय चुका के लाड़ी मौत डैण, लख चुरासी विच्चों पार करावांगा। राए धर्म अक्ख ना तक्के नैण, चित्रगुप्त पन्ध मुकावांगा। धुर दा बण के सैण, सगली चिन्त गंवावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां वेख वखावांगा। जन भगत कहिण की करें तरस, दर्दी दर्द वंडाईआ। जन्म कर्म दे रहे भटक, बिरहों रोग सताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चढ़या कटक, चारों कुण्ट लड़ाईआ। माया ममता देवे कोई ना झटक, खण्डा नाम ना हथ्थ उठाईआ। प्रभू तेरे मिलण दा जिहड़ा लभ्भदे रहे वक्त, घड़ी पल खोज खुजाईआ। हो सहाई विच जगत, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। तैनूं लभ्भदे तेरे भगत, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। नेत्र रोवे धरनी धरत, धवल रही कुरलाईआ। गोबिन्द नाल तेरी शर्त, कलयुग अन्तिम शरअ देणी बदलाईआ। बण के आवां योद्धा सूरबीर मर्द, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जन भगतां सुण के अरज़, आरज़ू आपणी झोली पाईआ। राग सुणावां अगम्मी तरज़, सोहँ ढोला इक जणाईआ। जन्म जन्म दी मेट के मर्ज़, मर्ज़ी आपणे नाल रलाईआ। एहो खेल सदा असचरज, जिसदी समझ किसे ना आईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां
दु:ख वंडाईआ। छुरी कसाई फड़े कोई ना करद, कत्लगाह ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। जन भगत वेखे दिवस रैण, घड़ी पल ध्यान लगाईआ। रसना सके कोई ना कहिण, जिह्वा ज़बान ना कोए वड्याईआ। किस बिध आवे देणा देण, दाता बेपरवाहीआ। गुरमुख विरले हिस्सा लैण, हस्ती आपणी आप मिटाईआ। कूड़ी क्रिया मूल ना वहिण, वहिम झूठा देण गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दिखाए साचे नैण, नैण मतिवाले दए बणाईआ। जन भगत कहिण नहीं होया मतिवाला, मुतलाशी हो के वेख वखाईआ। जिस नूं कैहिंदे हरि गोपाला, गोबिन्द रूप समाईआ। जिस दी सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर नूर उजाला, जोती जोत डगमगाईआ। जिस दा नित नवित खेल निराला, निरवैर पुरख अख्वाईआ। जिस दा मार्ग सदा सुखाला, जन भगतां दए समझाईआ। जिस दा फल अगम्मी डाल्हा, पत्त टहणी आप महकाईआ। जिस दा गुरू अवतार देंदे गए अहिवाला, पीर पैगम्बर इशारयां नाल गए जणाईआ। जिस दे हथ्थ काल महाकाला, मालक इक अख्वाईआ। जिस दा जलवा नूर जलाला, जोबन इक हंढाईआ। सो जन भगतां देवे आपणे नाम दी माला, मन का मणका दए भवाईआ। तूं ब्राह्मण तेरा सब तों मार्ग इक सुखाला, साची धुर दी करें पढ़ाईआ। त्रैगुण नाता तोड़ जंजाला, हरि दाता होए सहाईआ। जिस दा गुर अवतार दे के गए ब्याना, अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। प्रगट हो के नौजवाना, जोबन रत्ता बिनां तत्तां आवे सच्चा माहीआ। सति झुलाए इक निशाना, वेख वखाए दो जहानां, ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी विष्नूं भगवाना, भगत भगवन्त भगौती भगवन इक जणाईआ। योद्धा सूरबीर वड मर्द मर्दाना, नैण मतिवाला इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए जगाईआ। जन भगत जगाए आपणे वेला, भेव जगदीश खुल्हाईआ। भेव चुकाए गुरू गुर चेला, चेला गुरू दए समझाईआ। धाम वखा के इक नवेला, विछड़े राम दए मिलाईआ । काया मन्दिर जंगल जूह उजाड़ भ्यानक बेला, ठग्ग चोर यार अंदर बैठे डेरा लाईआ। जिन्हां मिल्या प्रभ सज्जण सुहेला, साहिब सतिगुर सहज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले चाँईं चाँईंआ। हरिजन तेरा मेल अपार, जगत नैण वेखण ना पाईआ। आत्म अन्तर इक प्यार, प्रेमी प्रेम दए समझाईआ। बिन रसना जिह्वा कर गुफ़तार, गुफ़त शनीद वेख वखाईआ। साचे मन्दिर लए उठाल, अंदरे अंदर जोड़ जुड़ाईआ। साची सुरती लए संभाल, मेहर नज़र उठाईआ। लेखा जाण शाह कंगाल, कंगालों शाह बणाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद फेरा पाईआ। भगत भगवन्त देवे माण, अभिमान दए चुकाईआ। तूं मेरा
मैं तेरी करां पहिचाण, सच संदेसा दए सुणाईआ। इक्को अक्खर दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशी मनाण, तालीआं ताल वजाईआ। जन भगतां हरि जू मिल्या आण, हालत सब दी वेख वखाईआ। लेखे ला के बृद्ध जवान, बुढ्ढे नढ्ढे दए तराईआ। जिन्हां गोबिन्द सेवा कीती महान, उच्च दा पीर कंधे उत्ते रखाईआ। तिन्हां दा लेखा विच जहान, ज़ाहर हो के रिहा चुकाईआ। आसा मनसा पूरी करे आण, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत तेरी मिटे तृष्ना तृखा, सांतक सति दए कराईआ। तूं आत्म परमात्म बणया सिक्खा, सिक्खी सच सच दृढ़ाईआ। जिस दा तीर निराला तिक्खा, अणयाला आप चलाईआ। जिस दा अमृत सब तों मिठ्ठा, अनडिठा रस चखाईआ। सो साहिब करे हित्ता, प्रेम प्रीती इक वधाईआ। रूप वखा के आपणा अनडिठा, चेतन सुरती रिहा कराईआ। जन भगतां दी सेजे सुत्ता, आत्म अन्तर डेरा लाईआ। गुरमुख कोई ना रहे रुस्सा, रुस्सयां रिहा मनाईआ। भगत भगवान दा काहदा गुस्सा, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। प्यार नाल कहे प्रभ उठ मेरे लाडले पुत्ता, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। उन्हां दा आवण जावण मुक्का, जिन्हां मुकम्मल मिली सरनाईआ। जन्म कर्म दा मिटे दुखा, दलिद्र रोग रहे ना राईआ। जनणी करा के सफ़ल कुक्खा, धन्न जणेंदी माईआ। जन भगत दवारे खा के टुक्कर रुक्खा, श्री भगवान ख़ुशी मनाईआ। शाह पातशाह राज राजानां कदे ना पुच्छा, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सब तों उत्तम शृेष्ट सति सरूप गुरमुखां, जो मुख विच्चों सोहँ नाम ध्याईआ। प्रभ दा खेल नहीं कोई लुका, पड़दा उत्ते ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले रिहा तराईआ। भगत कहिण प्रभ कल डूँग्घा सागर, नईआ नज़र कोए ना आईआ। भँवर होई काया गागर, पार ना कोए कराईआ। साचा वणज ना करे कोई सौदागर, हट्ट सति ना कोए खुल्हाईआ। निर्मल कर्म ना होए उजागर, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सच दवारे देवे कोई ना आदर, अन्तर दृष्ट ना कोए खुल्हाईआ। प्या विछोड़ा करते कादर, करीम रहीम ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस देणा आपणा बातन, बैतल धाम देणा वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ खोल्ह ताकी, तुख्म तासीर दे जणाईआ। तेरी वेखीए चाल बांकी, निरगुण बेपरवाहीआ। तूं आदि जुगादी साथी, सगला संग निभाईआ। तूं धुर दा मंत्र पाठी, तेरे पाठ दा भोग कोए ना पाईआ। तूं सब दा कमलापाती, लख चुरासी नार रिहा हंढाईआ। तूं सदा सदा पुरख अबिनाशी, जीवण मरन विच ना आईआ। तेरा नाम संदेसा धुर दी पाती, जन भगत सुनेहड़ा दे समझाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाईआ। लहिणा देणा मुक्के ज़ात पाती, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नज़र कोए ना
आईआ। जन भगतां बदल दे हयाती, हाज़र हो के दया कमाईआ। मेरे नाम दी वज्जे इक रबाबी, रब्बी नूर दे दरसाईआ। आवण जावण दी मिले आज़ादी, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। तेरे दवारे होईए पाकी, भाग हिस्सा झोली देणा पाईआ। भगत उधारना तेरी धुर दी वादी, वाधा अग्गे दे कराईआ। तेरे सचखण्ड दी सोहे सुहञ्जणी आबादी, अबादत तेरा इक्को नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत साचे सन्त गुरमुख गुरसिख तेरी मंगण इक सरनाईआ ।
६ मग्घर २०२१ बिक्रमी गुरदास सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला
जन भगत हरि दवारे घुंमदा, घुंमण घेरी जगत तजाईआ। शब्द अगम्मी नाम सुणदा, सुरती शब्द मिलाईआ। लेख मिटा के पूरब अवगुण दा, गुण साचा झोली पाईआ। रस माणे अगम्मी धुन दा, अनहद राग जणाईआ। पड़दा लाह के डूँग्घी सुन्न दा, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। साक छुट्ट जाए रिख मुन दा, पतिपरमेश्वर मिले बेपरवाहीआ। चोटी सीस कोए ना मुन्नदा, साबत सूरत इक वखाईआ। लेखा मुक्क जाए रसना जिह्वा बुल्ह दा, अन्तर आत्म जोड़ जुड़ाईआ। निझर रस कदे ना डुल्हदा, सच प्याला जाम प्याईआ। त्रैगुण माया विच ना रुलदा, रुलदयां लए तराईआ। बूटा बणा दे साची कुल दा, कुलवन्ता होए सहाईआ। आदि जुगादि फलदा फुलदा, पत्त डाल्ही नाल महकाईआ। प्रेम हुलारे अंदर झुलदा, सोहणी रुत्त सुहाईआ। सच प्रीती अंदर घोली घुलदा, घाल आपणी लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाईआ। गुरमुख घुंम घुंम लाए चक्कर, चक्रवर्ती वेख वखाईआ। जिस दे सीस झुलदा छत्तर, छत्रधारी इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा अगम्मी पत्र, बुद्धि समझ सके ना राईआ। जिस दे गुर अवतार पैगम्बर पुत्तर, भगतां दए वड्याईआ। जो निरगुण धारों आवे उतर, निरवैर पुरख इक अख्वाईआ। उसदा सदा करीए शुकर, शाकर आपणे उत्ते कराईआ। कीता कौल जाए ना मुक्कर, गोबिन्द गुर समझाईआ। सन्त सुहेले चुक्के कुच्छड़, गुरमुख गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। गुरमुख घुंमण घर चाओ घनेरा, वज्जे नाम वधाईआ। पुरख अबिनाशी बन्न्हे बेड़ा, समरथ आपणे कंध उठाईआ। जन्म जन्म दा कट के गेड़ा, लख चुरासी दए कटाईआ। आवण जावण चुक्के झेड़ा, झगड़ा रहे ना कोए लोकाईआ। काया मन्दिर वसे खेड़ा, सोहणी बणत बणाईआ। नज़री आए
तूं मेरा मैं तेरा, दूजा रूप ना कोए वटाईआ। शब्द अनादी सतिगुर शेरा, शहिनशाह वड्याईआ। प्रेम प्रीती पा के घेरा, डोरी तन्द बंधाईआ। नज़री आवे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख घुंमण चार कुण्ट, भज्जण वाहो दाहीआ। ठाकर मिल्या वासी बैकुण्ठ, निवासी इक्को नज़री आईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी लभ्भदे सन्त, भगत अक्ख खुल्हाईआ। जो मालक धुर दा कन्त, विछड़यां रिहा मिलाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, तन माटी ख़ाक आपणे नाम रंगाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, निवण सु अक्खर करे पढ़ाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, साचा नाम दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जानणहारा हर घट थाँईंआ । गुरमुख घुंमण इरद गिर्द, आस पास सोभा पाईआ। जिस स्वामी धुर दी दर्द, दुखियां वेख वखाईआ। उस अग्गे इक्को अर्ज़, बेनन्ती सच जणाईआ। जन्म कर्म दी मेट दे मर्ज़, आवण जावण रहिण ना पाईआ। तेरा प्रभ की होणा हर्ज, मेहर नज़र उठाईआ। शरअ कसाई ना मारे करद, छुरी हलाल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। घुंम घुंम के सारे थक्के, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। फिर फिर आए मदीने मक्के, काअबा कबरां विच ध्यान लगाईआ। लभ्भदे रहे तीर्थ तट्टे, अठसठ खोज खुजाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद फिरदे भज्जे, बण के पाँधी राहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ अक्के, अक्ल बुध ना कोए चतुराईआ। साचा मार्ग तेरा स्वामी मूल ना लभ्भे, खोजी सृष्ट सबाईआ। चारों कुण्ट तत्ती वा वगे, सांतक सति ना कोए कराईआ। कलयुग जीव बगड़े होए बप्पे, हँस रूप ना कोए वटाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर तपे, जन भगत देण दुहाईआ। कवण वेला प्रभ सिर आपणा हथ्थ रखे, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ। साडे लेखे ला लए टेके मथ्थे, मस्तक जोती नूर करे रुशनाईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थे, दु:ख रोग रहिण ना पाईआ। नाम रंगण विच आपणे रत्ते, रत्ती रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे वड्याईआ। जन भगत कहिण घुंम घुंम रहे फिरदे, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। प्रभू आ के वस आपणे हिरदे, हरि अन्तर पड़दा लाहीआ। भेव खुल्हा अनोखे दिल दे, दिलबर आपणा जोड़ जुड़ाईआ। आत्म परमात्म वेखीए मिलदे, मेल मिलावा दे समझाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे दिल दे, तिलक ललाटी नूर करे रुशनाईआ। सुख दे साचे वसल दे, असल आपणा रूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फिरदे फिरदे आ गए घर, गृह मन्दिर दे वखाईआ। जिथ्थे वसे नरायण नर, हरि जू डेरा लाईआ। ओस मंज़ल जाईए चढ़, जिस दा मार्ग समझ कोए ना पाईआ। तेरी सरनी डिगीए दड़्ह, आपणा आप मिटाईआ। साहिब स्वामी
किरपा कर, किरपण लए उठाईआ। निरभउ चुका भय डर, भ्यानक हो सहाईआ। स्वच्छ सरूपी अग्गे खड़, सनमुख दरस देणा चाँईं चाँईंआ। तेरा नाउँ निरँकारा लईए पढ़, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। फिरदे फिरदे आए आसण, असलीअत दे समझाईआ। तेरा नाउँ पुरख अबिनाशण, अबिनाशी तेरे हथ्थ वड्याईआ । भगत सुहेले दासी दासण, गुर चेले सीस निवाईआ। पन्ध मुका दे पृथ्मी आकाशण, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। तेरा मण्डल वेखण रासण, सोहणा वेस धराईआ। कर बेनन्ती सारे आखण, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। प्रभू तेरे आए पातन, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। दो जहानां बण साथण, सगला संग निभाईआ। कोट जन्म उतार पापण, पतित पुनीत कराईआ। तूं धुर दा माई बापण, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। असां तेरा करना इक्को जापण, सो इक्को सोहँ राग अल्हाईआ। गुरू अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सया भविख्त वाक्ण, वेला वक्त गया आईआ। तेरा भगत ना होए निराशण, निराशा आसा विच बदलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। घुंमदे घुंमदे आ गए अग्गे, आपणा पन्ध मुकाईआ । किरपा कर सूरे सरबग्गे, सच तेरी सरनाईआ। दीपक दीआ कमलापाती इक्को जगे, अन्धेरी राती दए मिटाईआ। पवण सुगंधी अगम्मी ठंडी वगे, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। हँस बणा बगड़े बप्पे, दुरमति मैल धवाईआ। तेरा नाम तेरा भगत इक्को जपे, जीवण जुगत इक समझाईआ। सच प्रीती सीस जगदीश तेरे अग्गे, दूसर अवर ना कोए झुकाईआ। धुर दरबारा हरि निरँकारा भगत भगवान तेरा लँघे, साचे मन्दिर चढ़ चढ़ ख़ुशी मनाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी सच सिँघासण सोहें पलँघे, छत्रधारी डेरा लाईआ। नाम निधान नौजवान श्री भगवान तेरा वज्जे मृदंगे, अगम्म अगम्मड़ा राग सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सरन सरनाई सारे ढठ्ठे, सिर सके ना कोए उठाईआ। भगत सुहेले प्रेमी प्रेम आपे सद्दे, सच सुनेहड़ा नाम जणाईआ। दर दुआर तेरे आईए भज्जे, भजन बन्दगी तेरी झोली पाईआ। लख चुरासी विच्चों फड़ फड़ कढ्ढे, एहो तेरी वड्याईआ। पार उतारे बुढ्ढे नढ्ढे, नौजवानां होए सहाईआ। जो सरनाई तेरी लग्गे, आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्हां लेखा लेखे लाईआ। घुंमदे घुंमदयां मिल्या दरवाज़ा, पड़दा दे उठाईआ । तूं सर्ब स्वामी ग़रीब निवाजा, कोझे कमलयां गले लगाईआ। भगत सुहेला मार आवाज़ां, सुत्यां लै उठाईआ। अंदर वड़ के खोल्हे राज़ा, रहमत आप कमाईआ। होएं सहाई नाथ अनाथां, निमाणयां दे वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरा साथा, सगला संग इक्को नज़री आईआ। तेरे भगतां तेरा गाउणा पाठा, तेरा नाम ध्याईआ। तूं मालक ख़ालक पुरख समराथा, सचखण्ड निवासी इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पूरी करदे आसा, आसा तृष्ना
मेट मिटाईआ। तेरे चरण सच भरवासा, भाण्डा भरम दे भनाईआ। पिछला खोल्ह के वेख ख़ाता, जन्म कर्म दा लेखा तेरी झोली पाईआ। तूं गहर गम्भीर वड्डा दाता, बेनज़ीर नज़री आईआ। तेरे नाल जुड़या भगतां नाता, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। दो जहानां बण सज्जण साका, सगला संग नभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दे चुकाईआ। घुंम घुंम के मेटया पन्ध, पाँधी रहे जणाईआ। तूं स्वामी हरि बख्शंद, बख्शिश झोली पाईआ। आपणे प्रेम दा दे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । घर मिलावा सोहवे चन्द, गुर शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। सुरत सवाणी ना होए रंड, सुहागी कन्त मिलाईआ। सति सरूपी इक्को छन्द, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। भरम भुलेखा ढहि जाए कंध, भाण्डा भरम भनाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे गंद, माया ममता मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लै तराईआ। घुंमदे घुंमदे आ गए कोल, जन्म जन्म दा पन्ध मुकाईआ। आपणे कंडे हरि जू तोल, तराज़ू अवर ना कोए टिकाईआ। अंदर वड़ के निरगुण बोल, सरगुण दे समझाईआ। एथे ओथे रहीए अडोल, डुल सके कोए ना राईआ। सच दवारा अन्तर खोल्ह, पड़दा आप उठाईआ । जोत सरूपी हो के मौल, मौला इक्को नज़री आईआ। तेरे भेव जाणे ना कोई पंडत पांधा रौल, विद्या नाल ना कोए वड्याईआ । जन भगत सुहेले तेरा दर्शन मंगण उपर धौल, धरनी धवल ध्यान लगाईआ। पूरा करदे आपणा कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाउणा सहज सुभाईआ। घुंमदे घुंमदे वड़ गए अंदर, बंक दवारा वेख वखाईआ। सोहणा लग्गा सतिगुर मन्दिर, हरि जू दए वड्याईआ। बजर कपाटी खोल्हदे जंदर, कुफ़ल कूड़ा दे तुड़ाईआ । भाग लगा दे काया खण्डर, जोती जोत होए रुशनाईआ। मन वासना बन्न्हदे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। दूई द्वैती ढाह दे कंधन, पड़दा परे हटाईआ। चरण धूढ़ दा ला दे चन्दन, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। सच प्रेम दा पा दे बन्धन, डोरी सके ना कोए तुड़ाईआ। पुरख अकाल हो के रख अंगन, गोदी इक उठाईआ। धुर दा दर आए मंगण, इक्को मंग मंगाईआ। काया चोली चढ़ जाए रंगण, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म परमात्म मिले अनन्दन, ब्रह्म पारब्रह्म इक समाईआ। तूं भगत सुहेला टुट्टी गंढ्ढण, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंदन, जुग जुग रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। घुंमदे घुंमदे मन्दिर लभ्भा, वज्जी सच वधाईआ। हौका फेर ना निकले हाए रब्बा, तोबा तोबा ना कोए सुणाईआ। तूं सब दा पिता इक्को अब्बा, अम्मीं मंमी इक्को तूं अख्वाईआ। तेरे प्यार दा भगत बध्धा, बन्धन सारे रिहा तुड़ाईआ। तूं प्यार दे दे आपणे हथ्थां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं तेरा गावां
जस्सा, जस वेद पुराण ना सिफ्त सलाहीआ। जुग चौकड़ी फिरां नठ्ठा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। धन्न भाग जे मिलयो पुरख समरथा, सच स्वामी दया कमाईआ। मैं दर्शन करके अक्खां, नेत्र नैणां तृखा लई बुझाईआ। साचे सन्तां हस्स हस्स दस्सां, गुरमुखां दयां जणाईआ। मैं उहदे चरणां वस्सां, जिस दिती माण वड्याईआ । मैं राग गावां वांग भट्टां, धुर दी धार जणाईआ। तूं तारनहारा जट्टां, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वेख वखाईआ। तेरे कोलों पिच्छे कदे ना हटां, चरण कँवल मिली सरनाईआ। इक्को तेरा नाम रट्टां, तू ही तू ही राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए तराईआ। जन भगत कहे मैं फिरदा फिरांदा, फेरी तेरे दर ते पाईआ। तेरा नाम ध्यांदा, धरनी धरत धवल भज्जां वाहो दाहीआ। तूं ही तूं राग अलांदा, रागां नादां खहिड़ा लया छुडाईआ। इक्को तेरा दर्शन पांदा, पाँधी हो के आपणा पन्ध चुकाईआ। तेरी चरण धूढ़ी नहांदा, दुरमति मैल धुआईआ। तूं स्वामी वरतया स्वांगा, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। तेरे मिलण दीआं गुर अवतार पीर पैगम्बर रखदे गए तांघां, नित नवित ध्यान लगाईआ। तेरा मन्दिर अंदर डूँग्घा ठांडा, सति सरूपी नज़री आईआ। जिथ्थे बिना भगतां कोई ना जांदा, सच दवारे दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लया मिलाईआ। घुंम घुंमाके होया मिलाप, मेला हरि कराईआ। जन्म कर्म दे मिट गए पाप, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। सति सच दा दस्स के जाप, जीवण मुक्त कराईआ। कूड़ी क्रिया कटके पाप, पतित पुनीत लए बणाईआ। धुर दा मालक बणके बाप, भगत सुहेले गोद उठाईआ । एथे ओथे हो के साथ, सगला संग निभाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द चमकाईआ। भगत बणा के आपणी ज़ात, अन्तिम आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहार वड्याईआ। वड्याई देवे आप प्रभ, दीन दयाल दया कमाइंदा। सन्त सुहेले सज्जण लभ्भ, गुरमुख जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, नाता इक्को इक वखाइंदा। विश्व रूप बणा के विश्व यद्द, विशा इक्को इक दृढ़ाइंदा। सच दवारे आपे सद, सदके वारी घोली घोल घुमाइंदा। धुर दरगाही सुणा नद, अनादी राग अल्हाइंदा। दे वड्याई वड्डा जस, वड वड्डा आप बणाइंदा। एह खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ कथ जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां झोली पावे हक, हकीकत धुर दी वेख वखाइंदा।