६ मग्घर २०२१ बिक्रमी करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला
जन भगत बहणा साची गोदी, श्री भगवान दए वड्याईआ। जिस विच बहिंदे रहे बेदी सोडी, आपणा आसण लाईआ । तूं वी उस बाग़ दी डोडी, गुलशन विच्चों ग़ुंचा फुल्ल रूप वटाईआ। मेल मिलाया बणके धुर संजोगी, विछोड़ा पन्ध चुकाईआ । अन्तर आत्म आपे सोधी, बुध बिबेक कराईआ। दीन दयाल बणके चोजी, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जन्म जन्म दे जाणे रोगी, दुखड़ा रिहा मिटाईआ। लभ्भदे फिरदे कोटन कोटी, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। ताल वजाउँदे कारण रोटी, चारों कुण्ट दुहाईआ। बिन भगतां मंज़ल चढ़े कोए ना चोटी, घर सच ना कोए सुहाईआ। सतिगुर पूरा वासना कढ्ढे खोटी, सच सुच्च समझाईआ। तेरा नूर निर्मल निराला जोती, जोती जोत जोत समाईआ। साची मंज़ल दस्से सौखी, पौड़ी डण्डे आप चढ़ाईआ। पढ़नी पए ना कोए पोथी, पुस्तक हथ्थ ना कोए वखाईआ। भावें ताहने देवण लोकीं, परलोक वज्जे वधाईआ। गुरमुख हीरा माणक मोती, रतन जवाहर इक्को नज़री आईआ। जिस दी सुरत उठाई सोती, सुत्तयां लया जगाईआ। मेल मिलाके नाल रविदास चमारे मोची, ब्रह्मण रंग रंगाईआ। कसीरे वाला बण के खोजी, राजन आपणा फेरा पाईआ। भाईआं नाल मेल मिला के वक्खरी अनोखी कहाणी सोची, सच सुच्च आप जणाईआ। जिस दवारे तरदे दोषी निर्दोशी, पापियां पुनीत दए बणाईआ । सोहणी सुहञ्जणी उत्तम श्रृेष्ट जिस दी इक्को गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द गया सुणाईआ। सच दुआर दा ठाकर मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत सुहेले गोदी बहणा, हरि करता आप जणाइंदा। दर्शन करना सनमुख नैणां, नेत्र नैणां अक्ख खुल्हाइंदा। प्रेम प्यार दा भूष्ण गहिणा, तन चोला इक वखाइंदा। हरि सरनाई साची रहिणा, दूजा इष्ट ना कोए वडियाइंदा। चरण दवारे धुर दे बहणा, अस्थान भूमिका इक्को इक सुहाइंदा। जुग जन्म दा लहिणा देणा, पुरख अकाला झोली पाइंदा। कूड़ी क्रिया मात ना वहिणा, शौह दरयाए ना कोए रुढ़ाइंदा। सर्ब स्वामी मिले सज्जण सैणा, साक इक्को इक अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे रंग रंगाइंदा। प्रभ दी गोदी सब तों चंगी, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। दए शहादत माता गंगी, यमुना सरस्वती नाल रलाईआ। सृष्ट सबाई कलयुग अन्धी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जगत वासना होई गंदी, सुगंधी नज़र कोए ना पाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। जगत दुहागण बणके रंडी, आसा तृष्ना मारे धाहीआ। चढ़या चन्द ना कोए नवचन्दी, मस्सया रैण ना कोए मिटाईआ। तुट्टा ख़ाना मूल ना बन्दी, बन्दना हक ना कोए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ला के गए डण्डी, आपो आपणा राह जणाईआ। पुरख अकाल
दीन दयाल सर्ब बख्शंदी, लख चुरासी होए सहाईआ। जिस दी गोद सुहञ्जणी इक सुहंदी, जन भगत बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। वज्जे तन रबाब अगम्मी तन्दी, राग ताल ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । प्रभ दी गोद कहे मैं की की दस्सां, धुर दा हाल सुणाईआ। जन भगत वेखां आपणी अक्खां, आख़र पड़दा लाहीआ। सच सरनाई ओन्हां ढठ्ठा, जो ढहि ढहि रहे मनाईआ। नाता तोड़के तत्तां अठ्ठां, नौ दर पन्ध चुकाईआ। ख़ुशीआं नाल बहि बहि हस्सां, हँस मुख आपणा रूप वटाईआ। सच सुनेहड़ा इक्को दस्सां, धुर दा हाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहे प्रभ गोदी इक, एकँकार आप जणाईआ। जिथ्थे ठाकर स्वामी आए दिस, दहि दिशा होए रुशनाईआ। आत्म परमात्म करे हित, नाता तत्तां दए तुड़ाईआ। निरगुण हो के सरगुण लए खिच्च, अध विच मेल मिलाईआ। धुर दा मालक बण के पित, पूत सपूते होए सहाईआ। करे खेल आप अनडिठ्ठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा तराईआ। गोद बहण दा जिन्हां चाअ, चाओ घनेरा दए जणाईआ। पुरख अबिनाशी बणाओ इक मलाह, बेड़ा दो जहान तराईआ। शब्द अगम्मी दए सलाह, करे सच पढ़ाईआ। गोद उठाए जिउँ पुत्रां माँ, बालक अंग लगाईआ। ख़ालक ख़लक रूप ख़ुदा, ख़ुद मिले बेपरवाहीआ। परवरदिगार सच्चा शहिनशाह, जलवा नूर नूर ख़ुदाईआ। मुरीदां मुर्शद वेखे आ, भगतां भगवन जोड़ जुड़ाईआ। रहिबर हो के दस्से राह, मार्ग इक्को इक समझाईआ। सिर आपणा हथ्थ टिका, जगत जगदीश वेख वखाईआ। हरि का लेखा लिखे ना कोई कलम शाह, कागज़ मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी गोदी वेख, वेख वेख बिगसाईआ। जिस दा समझ ना सके कोए भेत, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। जिस दे अंदर भगत सुहेले रहे लेट, तेरी ख़ुशी मनाईआ। एहो जेही विष्नूं लभ्भी कोई ना सेज, सांगोपांग दए दुहाईआ। तेरे घर विच जोती जलवा तेज, दीवा बत्ती ना कोए जगाईआ। ना कोई मुल्ला ना कोई शेख़, पंडत पांधा नज़र कोए ना आईआ । वक्खरा निराला अगम्मड़ा तेरा देस, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्द ना कोई तेज, जल्वागर तेरी रुशनाईआ। भगत सुहेले ओथे भेज, जिथ्थे भजन बन्दगी दी लोड़ रहे ना राईआ। जिधर चाहे तैनूं लईए वेख, चारों कुण्ट नज़री आईआ। दर सजदा करीए आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर देणा सुहाईआ । जन भगत कहिण प्रभ तेरी गोद वक्खरी, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। किसे नूं हथ्थ ना आवे पढ़यां अक्खरी, अलिफ़ ये ना कोए समझाईआ। कोई
पंडत पांधा लभ्भ ना सके विच्चों पत्री, हिसाब किताब ना कोए दृढ़ाईआ। किसे समझ ना आवे ब्रह्मण क्षत्री, शूद्र वैश ना कोए जणाईआ। कोई भेव ना पावे गृह नक्षत्री, कुण्डलीआं विच ना बन्द कराईआ। हथ्थां नाल किसे ना पकड़ी, लेफ निहाली नाल ना किसे सुहाईआ। गोबिन्द दस्सया उह सेज अगम्मी सथरी, जेहड़ी सूलां नाल विछाईआ । उह रोड़यां वाली पत्थरी, पत्थर हिरदे दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी ओट इक तकाईआ। जन भगत कहिण गोद प्रभ दे उह, जिस दा मालक तूं अख्वाईआ। जिस उत्ते सुत्ता छब्बी पोह, सति सरूपी डेरा लाईआ। जगत जहानों हो निर्मोह, नाता भगतां नाल जुड़ाईआ। कर प्रकाश साची लो, दीआ बाती दित्ता जलाईआ । आपणे जेहा आपे हो, होका धुर दा इक सुणाईआ। पुरख अकाल दी सुणो सो, हँ ब्रह्म आप समझाईआ। जन भगतां अमृत आत्म दित्ता चो, निझर झिरना धार वहाईआ। धुर दा ढोआ दित्ता ढो, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। गुरमुख विरला जाणे को, लख चुरासी समझ ना राईआ। जिहड़ा तेरे नाल जाए छोह, छोहरा बांका दो जहानां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची गोदी इक टिकाईआ। साची गोदी लए टिका, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। सन्त सुहेले लए बहा, हरि पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। साची सिख्या दए दृढ़ा, एकँकार आप पढ़ाइंदा। जोत निरँजण दए जगा, आदि निरँजण वेख वखाइंदा। दो जहानां होए सहा, श्री भगवान दया कमाइंदा। साचा मार्ग दए जणा, अबिनाशी करता पड़दा लाहइंदा। पारब्रह्म प्रभ मेला लए मिला, दूर विछोड़ा पन्ध चुकाइंदा। सच सिँघासण दए वखा, सचखण्ड निवासी आपणा भेव खुल्हाइंदा। सन्त सुहेले भगत भगवान लए उठा, आलस निंद्रा जगत मिटाइंदा। फड़ बाहों गले लगा, गलवकड़ी इक्को पाइंदा। दर्दीआं दर्द वंडा, रोगीआं रोग चुकाइंदा। विछड़यां मेल मिला, धुर संजोग कराइंदा। साची सेजा इक सुहा, सोहणा रंग रंगाइंदा। धुर दी गोदी दए वखा, वक्खरा धाम वडियाइंदा। जिथ्थे वसे बेपरवाह राम आपणा आसण लाइंदा। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, मेहर नज़र टिकाइंदा। कर प्यार जिउँ पुत्रां माँ, बालक आपणे घर वसाइंदा । सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, ओढन इक्को इक टिकाइंदा। जिन्हां जपाया आपणा नाँ, नर निरँकार वेख वखाइंदा। सो सन्त सुहेले गोदी बैठे आ, धुर दा मन्दिर इक वखाइंदा। किरपा करे सच्चा शहिनशाह, पुरख अकाल सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन भगतां पूरा करके चा, जुग जुग आपणे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने लया ध्या, धीरज सब दी आप बंधाइंदा। धीरज अंदर पुत्तर धीआं, बंस सरबंस दए वड्याईआ। गोबिन्द जणाए मालक पीआ, प्रीतम हथ्थ वड्याईआ। जिस ने बालक रखे हेठां नीहां, गुरमुख गोद उठाईआ।
लहिणा देणा चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सीआं, रविदासे नाल मिलाईआ। निर्मल करके आत्म जीआ, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां मिल दा आपे करके हीआ, हरि जू आपणे नाल मिलाईआ। क्या कोई जाणे प्रभ का किया, करनी समझ किसे ना आईआ। पूरब जन्म कर्म फल जो बीआ, सो सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन भगवान वेख वखाईआ।