पुस्तकालयभाग १७

६ मग्घर २०२१ बिक्रमी नछत्र सिँघ दे गृह शाहवाला

सब तों अच्छी गुरमुख इच्छया, निरइच्छक दए जणाईआ। जो आदि जुगादि नाम दी मंगे भिच्छया, दूजी वस्त ना मंग मंगाईआ। सच दवारे साची सिक्खे सिख्या, मंत्र गुर पढ़ाईआ। पूरब लहिणा वेखे लिख्या, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। धाम जाणे इक अनडिठया, मंज़ल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया इक समझाईआ । साची इच्छया हरि भगवन्त, जन भगत दए जणाईआ। घर विछोड़ा नार कन्त, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। चोली रंग चाढ़े बसन्त, कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धवाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार इक्को करे पढ़ाईआ । गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जन भगतां करनी अच्छी संगत, सगला संग निभाईआ। लेखा मुक्के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। माणस जन्म बणे बणत, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। हरि मिलावा होवे अन्त, अन्तष्करन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग देवणहार वड्याईआ। साची इच्छया हरि निरँकार, आदि जुगादि रखाइंदा। खेले खेल सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा हुक्म वरताइंदा। सच दवारा खोल्ह किवाड़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। भूपत भूप बण राज राजान, शहिनशाह अखवाइंदा। नाम संदेसा धुर फ़रमान, निरगुण निरवैर आप जणाइंदा । लख चुरासी वेखे मार ध्यान, घट घट पड़दा लाहइंदा। शब्द अगम्मी देवणहारा दान, दाता दानी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म बख्श ज्ञान, अन्ध अन्धेर चुकाइंदा। साचा मन्दिर इक मकान, घर घर विच आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया इक समझाइंदा। साची इच्छया श्री भगवान, भगतां आप जणाईआ। काया मन्दिर सच भूमिका अस्थान, आत्म सेजा दए वखाईआ। दीआ बाती कमलापाती जगाए जोत महान, निरगुण नूर ज़हूर करे रुशनाईआ । अमृत आत्म रस देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। शब्द अगम्मी नाम सुणाए सच्ची धुन्कान,

अनहद रागी राग अल्हाईआ । कूड़ी क्रिया पंच विकारा मेटे निशान, धीरज सति इक धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भिच्छया इक वरताईआ। साची भिच्छया आत्म रस, जन भगतां झोली पाइंदा। आत्म परमात्म करके वस, वसल इक्को आप वखाइंदा। निरगुण नूर कर प्रगट, अन्ध अन्धेरा मेट मिटाइंदा। नाद अगम्मी मार के सट्ट, सोई सुरती आप उठाइंदा । लहिणा चुक्का के चौदां लोक चौदां तबक हट, घर मन्दिर इक वडियाइंदा। जिस घर बैठा पुरख समरथ, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। शब्द अगम्मी महिमा अकथ, छत्ती रागां बाहर समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया इक दृढ़ाइंदा। गुरमुख इच्छया सदा अतीत, त्रैभवण धनी आप जणाईआ। सतिगुर इच्छया सदा बख्शीश, रहमत झोली पाईआ। गुरमुख इच्छया प्रभ मिलण दी उडीक, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। सतिगुर इच्छया जन भगतां देवे सच प्रीत, प्रेमी हो के मेल मिलाईआ। गुरमुख इच्छया लेखा चुक्के ऊँच नीच, राउ रंक ना कोए समझाईआ। सतिगुर इच्छया लहिणा देणा चुकाए हस्त कीट, हस्ती आपणी इक समझाईआ। गुरमुख इच्छया काया चोली चढ़े रंग मजीठ, दुरमति मैल धवाईआ। सतिगुर इच्छया नाम निधाना देवे गीत, गहर गम्भीर गुण इक समझाईआ। गुरमुख इच्छया काया होवे ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सतिगुर इच्छया लहिणा देणा चुकाए मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया इक वड्याईआ। साची इच्छया कहे सुण गुरमुख सच्चे, सच दयां जणाईआ। जुग जुग भगतां राह दस्से, मार्ग इक वखाईआ। नित नित श्री भगवान हिरदे वसे, हरि जू डेरा लाईआ। बिन इच्छया सच प्रीती कोई ना फसे, भगत भगवान मेल ना कोए मिलाईआ। बिन इच्छया गुर चेला होण कदे ना इक्ट्ठे, धुर दा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। बिन इच्छया हरि का नाम कोई ना रटे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। बिन इच्छया नामे दे प्रेम अंदर ना फसे, धन्ने वच्छे ना कोए चराईआ। बिन इच्छया होड़ा लावे ना उपर सस्से, हँ ब्रह्म ना कोए दृढ़ाईआ। बिन इच्छया सच स्वामी ना किसे दिसे, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। बिन इच्छया कदे ना बणाए वड्डउँ निक्के, निक्कयों वडे रूप वटाईआ। बिन इच्छया भगतां लेख कोई ना लिखे, लिखारी कातब नाता जोड़े ना कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इच्छया आपणी आपणे विच रखाईआ। गुरमुख इच्छया धुर संजोग, हरि करता मेल मिलाईआ। आत्म रसना देवे साचा भोग, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। अगम्म अथाह जणा सलोक, ढोला राग अल्हाईआ। मेल मिला के निर्मल जोत, जोती जोत रुशनाईआ। बख्शिश करके इक्को ओट, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । कूड़ी क्रिया कढ्ढ के खोट, साची भिच्छया झोली

पाईआ। गुर चेला घर साचे माणे इक्को मौज, मजलस बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इच्छया अंदर सद्दया लाल, शब्दी हुक्म जणाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। कोई समझ ना सके जीव जहान, बुद्धि कम्म किसे ना आईआ। करनी करता नौजवान, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। जन भगतां इच्छया करे परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अनपढ़यां दे के शब्द ज्ञान, गुरमंत्र इक समझाईआ। हरि चरण कँवल बख्श ध्यान, अवल जणाए नूर इलाहीआ। भेव खुल्हा के हक मुकाम, परवरदिगार वेख वखाईआ। इच्छया अन्तर कर परवान, धुर परवाना इक दृढ़ाईआ। शाहो भूप हरि वड अमाम, मेहरवान अख्वाईआ। साचा कलमा दे कलाम, नौबत नाम वजाईआ। हर घट स्वामी जाणी जाण, लख चुरासी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इच्छया अंदर भगत विजोगा, जगत जोगीशर आप जणाइंदा। इच्छया अंदर दे के होका, हुक्म धुर दा आप सुणाइंदा। इच्छया अंदर दस्स के मार्ग सौखा, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। इच्छया अंदर दे के मौका, जुग विछड़े जोड़ जुड़ाइंदा। इच्छया अंदर गोबिन्द ला के ढईआ ढौंका, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाइंदा। इच्छया अंदर खेल निरँकार, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। इच्छया अंदर विष्न ब्रह्मा शिव रिहा उधार, मेहर नज़र उठाईआ । इच्छया अंदर त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत दिती वड्याईआ। इच्छया अंदर चारे खाणी कर तैयार, उत्भुज सेत्ज अण्डज जेरज जोड़ जुड़ाईआ। इच्छया अंदर चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग अल्हाईआ। इच्छया अंदर चारे जुग कर प्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। इच्छया अंदर पंज तत खेल कीता आकार, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाईआ। इच्छया अंदर खोल्ह नौ दवार, नव रस मेला सहज सुभाईआ। इच्छया अंदर आसा तृष्ना भर भण्डार, माया ममता नाल रलाईआ। इच्छया अंदर काया बंक खोल्ह किवाड़, सुखमन टेडी धार सुहाईआ। इच्छया अंदर ईड़ा पिंगल करके ख़बरदार, धुर दा हुक्म रिहा वंडाईआ। इच्छया अंदर अन्तर आत्म भर भण्डार, रस साचा दित्ता टिकाईआ। इच्छया अंदर शब्द नाद सच्ची धुनकार, घर घर राग सुणाईआ। इच्छया अंदर जोत निरँजण कर उज्यार, दीवा बाती कमलापाती आप टिकाईआ। इच्छया अंदर आत्म ब्रह्म कर पसार, घर घर अंदर दित्ता टिकाईआ। इच्छया अंदर साची सेजा कर तैयार, सच सिँघासण वेख वखाईआ। इच्छया अंदर बण के सांझा यार, सगली चिन्त मिटाईआ। इच्छया अंदर दूर दुराडा करके धूंआँधार, सुन अगम्म खोज खुजाईआ। इच्छया अंदर लेखा जाण सूरज चन्द, वेखणहारा बेपरवाहीआ। इच्छया अंदर बेड़ा बन्न्ह, दो जहानां रिहा चलाईआ। इच्छया अंदर

नाम धन, सच ख़ज़ाना आप वरताईआ। इच्छया अंदर बणके जननी जन, भगत सुहेले लए प्रगटाईआ। इच्छया अंदर देवणहारा डंन, डंका डौरू हथ्थ उठाईआ। इच्छया अंदर करे प्रकाश, इच्छया अंदर अन्हेरा अन्न्ह, इच्छया अंदर जोत जोत रुशनाईआ। इच्छया अंदर मनसा मन, इच्छया अंदर तृष्ना दए बुझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी इच्छया इक वखाईआ। इच्छया अंदर आउणा जाणा, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। इच्छया अंदर हरि जू गाउणा, धुर दा ढोला राग सुणाइंदा। इच्छया अंदर वेस वटाउणा, गुर अवतार रूप वटाइंदा। इच्छया अंदर सृष्ट सबाई मार्ग लाउणा, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाइंदा। इच्छया अंदर आत्म पड़दा भेव खल्हाउणा, मुख नकाब ना कोए जणाइंदा। इच्छया अंदर सच सलोक इक सुणौंणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप जगाइंदा । इच्छया अंदर जन भगतां नाता जोड़ जुड़ौंणा, जुड़या जोड़ ना कोए तुड़ाइंदा। बिन इच्छया खेल ना कोए वखौंणा, हरि करता भेव खुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। इच्छया अंदर होया जन्म, पंज तत मिली वड्याईआ। इच्छया अंदर बणया कर्म, निहकर्मी दए समझाईआ। इच्छया अंदर मिल्या धर्म, अधर्मी पन्ध चुकाईआ। इच्छया अंदर मिल्या वरन, अवरन डेरा ढाहीआ। इच्छया अंदर मिले सतिगुर चरण, सति मिले सरनाईआ । इच्छया अंदर होवे मरन, भय भउ इक वखाईआ। इच्छया अंदर गुरमुख साचे पौड़े चढ़न, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। इच्छया अंदर सति सतिवादी ढोला पढ़न, हरि का नाम ध्याईआ। इच्छया अंदर हरी दवारे खड़न, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। इच्छया अंदर भाउँदा जग, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ । इच्छया अंदर रहे मघ, अग्नी तत जलाईआ। इच्छया अंदर लभ्भदे शिवदुआले मठ्ठ, मन्दिर मसीतां फोल फुलाईआ। इच्छया अंदर मक्के काअबे करदे हज्ज, हुजरयां सीस निवाईआ। इच्छया अंदर खोज के अठ्ठ सठ्ठ, तीर्थ तट देण गवाहीआ। इच्छया अंदर खोल्ह दे हट्ट, बण वणजारे जगत तुलाईआ। इच्छया अंदर मणका मणका माला रहे रट्ट, अठोतरी हथ्थ उठाईआ। इच्छया अंदर शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे दस्स, अञ्जील कुरानां नाल मिलाईआ। इच्छया अंदर बचन बलास हुन्दे हस्स हस्स, रसना जिह्वा बत्ती दन्द मिली वड्याईआ। इच्छया अंदर तपी करके हठ्ठ, बैठे ध्यान लगाईआ। इच्छया अंदर जोगीआं सुका लए हड्ड, अग्नी भेंट चढ़ाईआ। इच्छया अंदर घर बाहर, जावण छड्ड, नाता मोह तुड़ाईआ। इच्छया अंदर चारों कुण्ट वेखण लभ्भ, लोचण नैण जगत उठाईआ। इच्छया अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकार हो के वस, कूड़ी क्रिया नाल प्रनाईआ । इच्छया अंदर रख के धीरज जत्त, सति सन्तोख झोली पाईआ। इच्छया अंदर फिरे मन मति, मनसा मूल ना कोए मिटाईआ। इच्छया

अंदर मिले पुरख समरथ, श्री भगवान सच्चा शहिनशाहीआ। इच्छया अंदर लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना कोए कराईआ। इच्छया अंदर आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। बिन इच्छया जगत जहान खेड़ा होवे भठ्ठ, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत इच्छया रिहा वड्याईआ । भगत इच्छया सब तों न्यारी, निरगुण राह तकाईआ। सति पुरख निरँजण लाई यारी, यार मिले बेपरवाहीआ। जुग जन्म जो विछड़ के रही कुँवारी, अन्त लए प्रनाईआ। प्रेम प्यार दी दे ख़ुमारी, ख़ुशीआं राग वखाईआ। घर विच घर करे कारी, दिलदारी आपणी दए जणाईआ। लख चुरासी विच्चों मानस जन्म मिलण दी वारी, वेला गया हथ्थ ना आईआ। आसा तृष्ना कर कर सृष्ट सबाई हारी, दृष्ट सके ना कोए खुल्हाईआ। होए प्रकाश ना बहत्तर नाड़ी, दीवा बाती ना डगमगाईआ । कलयुग अग्नी रही साड़ी, सीतल धार ना कोए वहाईआ। लभ्भयां हथ्थ ना आए उजाड़ीं, जंगलां विच्चों मिले ना सच्चा माहीआ । जिन्हां दी इच्छया मिलीए मेल जोत निरँकारी, निरगुण आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इच्छया अंदर बणाए भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। इच्छया अंदर वड्याए जगत, जुगत जीवण इक दरसाईआ। इच्छया अंदर देवे शक्ति, शिव शक्ती मात कराईआ। इच्छया अंदर वेखे बूँद रक्त, नाता धुर दा आप बंधाईआ। इच्छया अंदर पन्ध मुकाए अर्श फर्श, सच दुआर इक सुहाईआ। इच्छया अंदर करके तरस, रहमत हक कमाईआ। इच्छया अंदर जो रहे भटक, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। इच्छया अंदर उहनां दा सुहञ्जणा करे वक्त, वेला घड़ी थित नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इच्छया पूरन सद अख्वाईआ । इच्छया कहे मैं बड़ी बलवान, वड्डी सब तों नज़री आईआ। बिना मेरे किसे ना मिल्या भगवान, सतिगुर जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। लोकमात ना होई कल्याण, चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। चरण कँवल ना मिल्या ध्यान, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। भाग लग्गा ना किसे मकान, दीवा बत्ती ना कोए रुशनाईआ। मूर्ख होया ना सुघड़ स्याण, चतुर ना कोए चतुराईआ। अन्तर आया ना किसे ज्ञान, अज्ञान ना कोए मिटाईआ। दरगाह मिल्या ना किसे माण, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी मेरा सहारा सर्ब तकाण, आसरा इक वखाईआ। जन भगतां इच्छया कहे मैं होई परवान, प्रभ साचे लया मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे रंग रंगाईआ। इच्छया कहे मैनूं कैहिंदे कोझी कमली, निहकर्मण सर्ब समझाईआ। मैं प्रभ दी लग्गी सरनी, सरनगति इक रखाईआ। मेरी आशा आशा विच मरनी, जीवण विच ना कोए वड्याईआ। मैं इक्को पौड़ी चढ़नी, जिस दा डण्डा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी

बणत दिती बणाईआ। आशा कहे मेरा घाड़न घड़या, प्रभ दिती माण वड्याईआ। उस दे कोलों निरअक्खर पढ़या, जिसदा भेव किसे ना आईआ। जन भगतां अंदर वसेरा आदि जुगादि करया, घर विच आपणा डेरा लाईआ। तेरा मेरा चुका के डरया, भउ इक्को इक समझाईआ। भगतां मेल मिला के नाल अड़या, आदत पिछली दिती बदलाईआ। मेरी इच्छया नाल मिल के गुरमुख पौड़ी चढ़या, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच स्वामी इक्को वरया, दूजा कन्त ना कोए हंढाईआ। जो आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सनमुख सदा खड़्हया, नेत्र अक्ख ना कोए छुपाईआ। बिन इच्छया खेल कोए ना करया, भगतां प्रभ रिहा दृढ़ाईआ। इच्छया अन्तर तुहाडा पल्लू फड़या, धुर दी साची गंढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इच्छया इक्को इक समझाईआ । इच्छया कहे मैं धुर दी राणी, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। पतिपरमेश्वर मेरा हाणी, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां दी मैं सेव कमाणी, चाकर ख़ाक रूप वटाईआ। सुघड़ सुचज्जी बण सवाणी, घर घर वेख वखाईआ। अमृत लै के ठंडा पाणी, गुरमुखां जाम प्याईआ। प्रेम प्यार दी दे के जावां निशानी, तीर निशाना इक चलाईआ। जिस दी सुणदे रहे कहाणी, सो मिल्या बेपरवाहीआ। जिस दी सिफ्त करे चारे बाणी, रागां नादां विच अल्हाईआ। जिस दा खेल ख़लक महानी, ख़ालक मालक इक अख्वाईआ। जिस दा पद इक निरबाणी, सच दवारे सोभा पाईआ। जो हर घट जाण जाणी, लख चुरासी रिहा समझाईआ। जिस दी महिमा अकथ कहाणी, शास्त्र सिमरत वेद सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इच्छया कहे मैं सब तों उच्ची उच्चयां विच्चों प्रगट हो के आईआ। मैं प्रभ दवारे हो के सुच्ची, नहावण इक्को लया नुहाईआ। मैं गुरमखां दे हिरदिउँ उठी, मैनूं जन्मे कोई ना पिता माईआ। मैं लोकमात लागण बण के जन भगतां दी करां बुत्ती, निमाणी हो के घर घर फेरा पाईआ। जिन्हां दी आत्म सुत्ती, फड़ हलूणे दयां उठाईआ । उहनां दी परमात्मा नाल लावां रुची, जो रुसयां रिहा मनाईआ। मन वासना कढ्ढ के विच्चों कुत्ती, सवान कूकर सूकर हँस रूप वटाईआ। मैं अंदर वड़ के उहनां दे सुफ़ल करां मुखी, जिन्हां दे हिरदिउँ हरि का नाम प्रगटाईआ। मेरे नाल मिल के केहड़ा रह जाए दुखी, दु:ख सागर काया गागर विच्चों बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। इच्छया कहे मैं डंम्ही, मेरी समझ किसे ना आईआ। बिनां भगतां मैनूं सारे कहिण नकम्मी, बैठण मुख भवाईआ। जन भगत कहिण एह साडी अम्मीं, अम्मड़ी कहि के ख़ुशी मनाईआ। मैं उहनां दे पिच्छे फिरां भन्नी, भज्ज भज्ज आपणा पन्ध मुकाईआ। जा के हुक्म सुणावां कन्नीं, मिलो पुरख बेपरवाहीआ। जो मालक सब दा धनी, दौलत नाम सदा वरताईआ । जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। इच्छया कहे मैं भगतां करां तलाश, काया तत फोल फुलाईआ। जिन्हां प्रभ मिलण दी आस, तिन्हां मेले दयां मिलाईआ। मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द करां रुशनाईआ। भरम चुका के कूड़ी ज़ात, दरस दी दात दयां वखाईआ। जिस दे विच अनोखी करामात, कर्मां डेरा ढाहीआ। जिस दा अक्खर लभ्भे ना विच्चों किसे लुगात, अल्फ़ ये ना सिफ्त सुणाईआ। जिस दी आदि जुगादि इक्को जेही प्रभात, संध्यां रूप ना कोए वटाईआ। जो दिसे कायनात, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। जिस दी कदे ना होवे वफात, फातया अन्त ना कोए जणाईआ । मैं उस दी दासी दास, जन भगत दवारे सेव कमाईआ। जन भगतो प्रभ मिलण दी रखो ख्वाहिश, ख़ालस मिले शहिनशाहीआ। बाकी कूड़ी सर्ब तलाश, तबा सके ना कोए बदलाईआ। मेरा वसेरा अंदर हड्ड मास, काया मन्दिर डेरा लाईआ। प्रभ मिलण दी सिख लओ जाच, निवण सो अक्खर दयां समझाईआ। चरण कँवल सच सरन मंगो अबिनाश, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सदा स्वामी वसणहारा पास, हर घट हो के प्रगट हो के दरस दिखाईआ। श्री भगवान भगतां मिलण दी रखे सदा ख्वाहिश, बिन भगतां श्री भगवान कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ । ख़ाहिश कहे मैं बहुढंगी, ठग्गां चोरां यारां विच आपणा राह जणाईआ। सिर तों चोटी करके नंगी, चारों कुण्ट भवाईआ। ओधर मूर्ख पा के वंडी, भुलावां नाम गुसाँईंआ। आत्म करके रंडी, घर घर दुहागण दयां बणाईआ। उह सवाणी किसे ना लग्गे चंगी, जो धुर दा हुक्म गई भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे विच दिती सर्ब वड्याईआ । ख़ाहिश कहे मैं वेखे जोगी, जगत ध्यान लगाईआ। ख़ाहिश कहे मैं वेखे भोगी, काम क्रोध हलकाईआ। ख़ाहिश कहे मैं वेखे रोगी, जिन्हां बिरहों रोग सताईआ। ख़ाहिश कहे मैं वेखे संजोगी, जिन्हां प्रभ आपणी सेज बहाईआ। ख्वाहिश कहे मैं वेखे विजोगी, जिन्हां दा मेल अन्त ना कोए कराईआ। ख़ाहिश कहे मैं वेखी चोटी, घर घर डेरा लाईआ। ख़ाहिश कहे मैं वेख्या वासना खोटी, जो कूड़यां नाल करे कुड़माईआ। ख़ाहिश कहे मेरी ख़ाहिश बहुती, तृष्ना पूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ाहिश आपणे नाल मिलाईआ। ख़ाहिश कहे मैं प्रभू दवारे, आपणा आप मिटाईआ। सन्त सुहेले बणे सर्ब वणजारे, सौदा इक्को हट विकाईआ। जिस घर गुरू अवतार दिसण भिखारे, झोली आपणी अग्गे डाहीआ। उस दा हुक्म सदा जुग चारे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पीर पैगम्बर नच्चदे ओस इशारे, शरअ सर्ब समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि करन निमस्कारे, सिर सके ना कोए उठाईआ। आदि अन्त अतोट अतुट भण्डारे, ख़ाहिशां भरया बेपरवाहीआ । जन भगतो चढ़ के वेखो ओस दे मनारे, जिस दी चार दीवार ना कोए बणाईआ।

जिथ्थे ना कोई सूरज चन्द दिसे सतारे, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। ना कोई नौबत वज्जण नगारे, ताल तलवाड़ा ना कोए वखाईआ। ना कोई दीन मज़्हब पवाड़े, झगड़ा कौम ना कोए रखाईआ। ओथे गुरमुख सोहणे बैठे लाड़े, जिन्हां पुरख अकाल सगण लया मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया दित्ता समझाईआ। इच्छया कहे मैं आई दस्सण, दहि दिशा जणाईआ। भगत सुहेले उठ उठ नठ्ठण, बण के पाँधी राहीआ। चरण कँवल सरनाई हरि की लग्गण, इष्ट देव इक मनाईआ। प्रेम प्रीती इक्को रहिण मग्न, मंगलाचार सुणाईआ। नौ दवारे मंज़ल पन्ध लँघण, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। जोत ललाट लगा के चन्दन, मस्तक टिक्का इक वखाईआ। मिलके मेल सच मुकन्दन, अनन्द इक्को झोली पाईआ। ढोला गावण धुर दा छन्दन, सोहँ राग अल्हाईआ। इच्छया विच परमानंदण, आसा पूर कराईआ। जन भगतां मिलावां धुर दा सज्जण, जो सज्जण विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे रिहा पाईआ। इच्छया कहे सज्जण गहर गवरा, इक इकल्ला नज़री आईआ। धन्न वड्याई जिन्हां दा जन्म सवरा, स्वार्थ परमारथ इक्को रंग रंगाईआ। उह मूर्ख मुग्ध जगत जहान कहे बवरा, भोला भाउ समझ किसे ना आईआ। उह गुरमुख प्रभ मिलण वास्ते जन्मा, जगत कर्म ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इच्छया अंदर मेट के भरमा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। इच्छया कहे मैं सब दी सख़ी, विछड़या काहन दयां मिलाईआ। दरस वखावां निज अक्खीं, नेत्र इक खुल्हाईआ। नाम पढ़ावां धुर दी पट्टी, सच संदेश सुणाईआ। प्रेम प्यार अंदर मुकावां रत्ती, रत्ती रत्त नज़र ना आईआ। जिन्हां आस प्रभ मिलण दी रखी, तिन्हां मेलां सहज सुभाईआ। इच्छया कहे मैं जोड़ जुड़ावां कमलापती, पतिपरमेश्वर नाल मिलाईआ। जन भगतो गुरमुखो गुरसिखो साचे सन्तो मुरीदो मुर्शद नाल मिल के खट्टो खट्टी, अगे खटका कोए रहिण ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इच्छया पत आपे रखी, रक्षक रक्षया करे थाउँ थाँईंआ।

इच्छया अंदर गुरमुख झोला, आपणी आस तकाईआ। पुरख अबिनाशी तेरे कंध उठाणा डोला, जगत कहार रूप वटाईआ । रसना नाल नहीं पाउणा रौला, इशारयां नाल समझाईआ। तूं आदि जुगादी मौला, हर घट रव्या बेपरवाहीआ। मेरा चुक्क के पड़दा ओहला, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। पूरा कर इकरार कौला, कँवल नाभी उलटी मुखी अमृत रस मुख चुआईआ। तेरा खेल वेखां उपर धौला, धरनी धरत धवल वड्याईआ। तूं नूर ख़ुदाई अव्वला, आलमीन तेरी सरनाईआ । तेरे पिच्छे हो के बवला, भज्जां वाहो दाहीआ। तूं रूप साँवल सँवला, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण इक अख्वाईआ। तूं आदि जुगादी

गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवें तग़मा, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैनूं वी सुणा दे उह नग़मा, जिस दी शायरी शायर करन कोए ना पाईआ। मैं दर्शन पावां दीद चश्मां, ईद चन्द रुशनाईआ। मैं खा के आया कसमां, मैथों झल्ली ना जए जुदाईआ। मैं धूढ़ी मंगी भस्मा, तन माटी ख़ाक रमाईआ । मैं नहीं जाणदा पिछलीआं रसमां, गुरमुख आपणी झोली डाहीआ। बिन तेरे मूल नहीं बचणा, लोकमात रहिणा मूल ना भाईआ । मैं हाल तैनूं दस्सणा, खोल्ह के दित्ता सुणाईआ । जे वसां ते तेरे चरण वसणा, कोठे मण्डप माड़ी कम्म किसे ना आईआ। नाले रोवां नाले हस्सणा, ख़ुशीआं विच नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जे तूं साडे प्रेम प्यार विच नहीं फसणा, क्यों भगतां दा अखवावें माहीआ। जिन्ना चिर तूं साडे हिरदे विच ना वसणा, ओन्हां चिर तेरे चरणां उत्ते नहीं ढठ्ठणा मस्तक सीस ना किसे झुकाईआ। जिन्ना चिर प्रेम प्यार दा चाढ़े ना वटना, सच खारे दए बहाईआ। ओन्हां चिर तेरा नाम कदी नहीं रटणा, तैथों बैठणा मुख भवाईआ। बिन भगतां तेरा नाम किसे नहीं जपणा, श्री भगवान तैनूं ना कोए कहि सुणाईआ। जे तूं साथों वसिउँ वक्खरा, तेरी छप्पर छन्न मिले ना कोए वड्याईआ । जे तूं प्रगट होइउँ विच्चों पत्थरां, फिर वी भगतां नज़री आईआ । जे तूं लेख लिख्या नाल अक्खरां, उह वी तिन्हां दी सिफ्त सालाहीआ। प्रभू आपणा परत के वेख पत्रा, वरका अंदरों लए उल्टाईआ । तैनूं भगतां बिनां सदा ख़तरा, सदा भगत तेरा माण वधाईआ। असीं छड्ड के आपणा वतना, बेवतन हो के लोकमात फेरा पाईआ । हुण आ के मिल आपणे पतना, यथार्थ रहे समझाईआ। असां तेरे कोलों नहीं नठ्ठणा, भज्जयां पल्लू ना कोए छुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। झोला कहे मैं काया कपड़, कच्चे तन्द डोर बंधाईआ । तेरे दर ना सकां अप्पड़, मंज़ल पन्ध ना कोए चुकाईआ। तेरा वसेरा उपर छप्पर, शहिनशाह अख्वाईआ। मैं ख़ाक दी सेजा सुत्ता सत्थर, सूलां सेज हंढाईआ। तूं सिख्या रहिणा सदा वक्खर, सचखण्ड डेरा लाईआ। मैं आ के तेरे पत्तन, आसण लया जमाईआ। जिन्ना चिर ना आवें अंगण, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ । झोला कहे मेरे अंदर वस्त, गुरमुख आप टिकाईआ। जिन्हां नूं लग्ग गए कर हस्त, हथ्थां रंग रंगाईआ। नाम ख़ुमारी दे दे मस्त, मतिवाले दे कराईआ। तेरा नज़री आवे इष्ट, दृष्ट दे वड्याईआ। नाता छड्ड के सारी सृष्ट, प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ। तेरे नाल मिल के भोगण गृहस्त, दूजी सेज ना कोए हंढाईआ। चरणां हेठां दब्ब के स्वर्ग बहिश्त, उत्ते अड्डी देणी लगाईआ। तेरे उत्ते करके आपणा निस्च, निस्यचा आपणा लया जमाईआ। साडी कदे ना उके निशाने वाली शिसत, जो गोबिन्द चिल्ले तीर दित्ता चढ़ाईआ। की होया जे राम ने गुरू बणाया वशिष्ट, विषयाँ

वाले गुरू दी सानूं लोड़ रही ना राईआ। तेरा दरस वेखणा सदा अनदृष्ट, निज नेत्र कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लैणा मिलाईआ। झोला कहे मेरी वेख झलक, पट्टीआं रंग रंगाईआ। मैं नाता तोड़ के ख़लक, ख़ाली तेरे दर ते आईआ। मैं वेख के अर्श फर्श, तेरे चरणां धूढ़ रमाईआ। मेरे उत्ते करदे तरस, रहमत हक कमाईआ। मैं जन्म जन्म दा रिहा भटक, अग्नी दे बुझाईआ। बिरहों विछोड़े विच रिहा तरस, अमृत जाम इक प्याईआ । मेरा मेट दे सोग हरख़, चिन्ता ग़म रहे ना राईआ। आपणे दर ते कीमत पा दे निरख़, दूजी हट्टी ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। झोला कहे गुरमुख दे वस्त्र, बस्ती आपणी विच लोकाईआ । आपणे आप दा कर के शस्त्र, लेखा करां थाउँ थाँईंआ। पिछली राती उसने मारी तैनूं नशतर, डूँग्घा घाउ लगाईआ। मेरे अंदर होई धड़कन, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मैं उठके लगा तड़पन, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिस घर बैठा माही मर्दन, मर्दान सोभा पाईआ। ग़रीबां वंडे दर्दन, दुखियां दु:ख गंवाईआ। चलके ओस कोल करां अर्जन, आरज़ू ओस कोल सुणाईआ। उह पूरा करे फ़र्ज़न, फ़ैसला हक दृढ़ाईआ। जिस दा खेल सदा असचरजन, अचरज लील्हा रिहा वरताईआ । जुग जन्म दा पिछला लाहवे कर्ज़न, मकरूज़ हिसाब बेबाक रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे चुकाईआ। झोला कहे मैनूं उत्तों करदे बन्द, बहुतीआं गंढ्ढ पवाईआ। मेरे मुख विच नहीं बत्ती दन्द, रसना जिह्वा प्रभू ना कोए लगाईआ। मैं ना जाणा तूं साहिब सदा बख्शंद, रहमत सर्ब कमाईआ। गुरमुख दे वस्त्र छोहके मैनूं आया अनन्द, जिस विच पगड़ी दिती टिकाईआ। मैनूं नज़री आया तेरा चन्द, जो नूर करे रुशनाईआ। मैं नेत्र पावां ठंड, अक्खीआं तपश बुझाईआ। मैं ओस नाल पावां गंढ्ढ, जिस नालों ना होए जुदाईआ। रातीं सुत्तयां सुत्तयां एहो मंगदा रिहा मंग, दोए जोड़ आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा चुकाईआ। झोला कहे मैं चुकणहारा बोझा, भार आपणे विच रखाईआ। वेखण विच कमला कोझा, तन्द तन्द जुड़ाईआ। भगत हथ्थ विच आ के मैनूं मिल गई सोभा, मिली माण वड्याईआ। अग्गे हो गया तेरे जोगा, जगत जुग दित्ता तजाईआ। मैं सुणावण आया होका, उच्ची दे दृढ़ाईआ । प्रभ मिलण दा इक्को मौका, लख चुरासी विच्चों माणस आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी मेरी बणत बणाईआ। झोला कहे जिस वेले फड़या लाल, आपणीआं उंगलां नाल मिलाईआ। मैनूं नज़री आई तेरी सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा बेपरवाहीआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना चले नाल, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। इक्को तेरे नाम दा वज्जे ताल, दूसर करे ना

कोए पढ़ाईआ। भगत सुहेले मिल मिल तेरा ढोला गान, गावत ख़ुशीआं रैण विहाईआ। गुरमुखां मिल के मैनूं आवे अराम, हराम दिसे जगत लोकाईआ। मैं सारा दिन संदेसा दिन्दा रिहा पैग़ाम, बौहड़ी बौहड़ी कर दुहाईआ। किस वेले मिलां साहिब सुल्तान, जो दुखड़े रिहा गंवाईआ। गुरमुख तैनूं झुक झुक करां सलाम, सजदा इक झुकाईआ। जिस सच दवारे पहुंचाया आण, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरी छोह नाल मैनूं मिल्या ज्ञान, ज्ञान विच मेहरवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । झोला कहे मेरी उत्तम तणी, ताणा पेटा रही जणाईआ। जिसदी पहलों गुरमुख नाल बणी, फिर सतिगुर दए वड्याईआ। मैं बण गया धुर दा धनी, ख़ज़ाना हरि जी अंदर पाईआ। मेरी इक्को अर्ज़ मन्नी, बहुतीआं मिन्नतां ना कोए कढाईआ। जिस वेले हथ्थ लगाया सी बीबी चन्नी, चरण ध्यान रखाईआ। ओस वेले मैं ओन्हां दे विच आ गया सनी, गभ्भे हो के डेरा लाईआ । विचाले बहि के वेखी छप्पर छन्नी, अद्ध विचकार सोहणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। झोला कहे मैनूं अंदरों फोल, ख़ाली नज़री आईआ। जिस उत्ते कीता कौल, उह किताब दे वड्याईआ । तेरा बचन नाम अनमोल, भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस तरह मेरा मुख दित्ता खोल्ह, एसे तर्हां गुरमखां दे अंदरों पड़दे दे खुल्हाईआ । जे दूर दुराडा आ के वस कोल, प्रभू आपणा पन्ध मुकाईआ। साची सेजा बहि के कर अग्गे चोल्ह, साची चोली दे बदलाईआ। तेरे प्रेम प्यार अंदर गए मौल, रुत्त बसन्ती दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। झोला कहे प्रभ चुक्क दे पड़दा, सति तेरी वड्याईआ। गुरमुख बणा लै आपणा बरदा, बन्दीखाना दे तुड़ाईआ। एह आत्म परमात्म तेरे वरगा, जे तूं आपणे नाल मिलाईआ। तेरा कुछ ना होवे हर्जा, हाज़र हो के दरस वखाईआ। गुरमुखां दा पिछला दे दे कर्ज़ा, असल सूद नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । झोला कहे मेरा डूँग्घा राज़, कोई समझ सके ना राईआ। वेखो मैं पढ़ी नहीं कोई नमाज़, हुजरयां विच ना सीस झुकाईआ। हथ्थ जोड़ ना करी अरदास, बेनन्ती कूक ना कोए जणाईआ। हवन कीता कोई ना पाठ, धूप दीप घृत ना कोए जलाईआ। जिस वेले भगत दा मिल्या साथ, गुरमुख उंगली लाईआ। मेरे अंदरों उठी उह ख़ाहिश, जिस ख़ाहिश दे सारे रहे गुण गाईआ । किस वेले चल्लां प्रभ दे पास, आपणा पन्ध मुकाईआ। बण के दासी दास, सोहणी सेव कमाईआ। इक वारी देवां आख, बेनन्ती सच सुणाईआ। प्रभ आपणयां भगतां दी पत राख, रक्षया कर थाउँ थाँईंआ। घर घर दर्शन दे प्रगट हो के साख्यात, सनमुख हो के नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा लेखा लिख के गए कलम दवात, खाणी बाणी देवे मात गवाहीआ ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा झोली पाईआ। झोला कहे मैं करन नहीं आया झगड़ा, बीती कहाणी रिहा सुणाईआ। जे मार्ग मिल जाए अगला, पिछला दयां तजाईआ। लोड़ पवे ना जाण दी जंगलां, पर्बत बण ना खोज खुजाईआ। दूजा घर पए ना मंगणा, झोली ख़ाली ना किते डाहीआ। जे सतिगुर ला लए अंगणा, आपणी गोद उठाईआ । प्रेम प्यार दी चाढ़ दए रंगणा, इक्को रंग रंगाईआ। फेर किलीआं नाल मैनूं किसे नहीं टंगणा, गुरमुख दे हथ्थ आया मेरी कटी जाए जुदाईआ। मैं ओस पार किनारे लँघणा, जिस दा वञ्झ मुहाणा इक्को नज़री आईआ। सच दवारयों मंग मंगदयां कदे ना संगणा, नेत्र रो के देवां हाल दुहाईआ। प्रभू जे तूं भगतां दा बणयो सज्जणा, क्यों ना सानूं पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि समरथ वड्डी वड्याईआ। सुण झोले कर आपणी झोली, धुर दी झलक दयां वखाईआ। तूं समझी भगतां दी बोली, अनबोलत राग अल्हाईआ। सारा दिन वस्त्रां वाली चुक्की रखी डोली, सिर आपणे भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एसे कारण तेरा होए सहाईआ। झोले रख याद पिछली गल्ल, पिच्छा रिहा जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द वड़या सी झल्ल, माछीवाड़े फेरा पाईआ। उस वेले तेरे विच सी इक छोटा जेहा फल, जेहड़ा वस्त्र विच बन्द कराईआ। उस दे उत्ते लेख सी अबचल, निहचल धाम दित्ता जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द तक्कया उहदे वल्ल, उहदे वलवले देण दुहाईआ। तूं सूलां सेज बैठों मल्ल, मेरी सार किसे ना पाईआ। जे सब नूं छड्ड के मेरे कोल आयो चल्ल, क्यों चलित्तर रिहा वखाईआ। किथ्थे तेरा गया दल, संगी साथी नज़र कोए ना पाईआ । इक वेरीं मेहर नज़र करके पलक विच्चों बख्श पल, आपणा ध्यान लगाईआ। की होया जे बच्चयां नूं नहीं दित्ता जल, मैं वी तेरी ओट तकाईआ। जिन्ना चिर मेरा ना मिटया सल, दुखड़ा दर्द वंडाईआ। गोबिन्द किहा जिस वेले आवां अन्तिम कल, निरगुण रूप जोत रुशनाईआ। तेरा भगतां नाल मिल के वधावां बल, बलधारी दयां बणाईआ। तूं पाँधी बण के मेरे दर्शन नूं आवें चल, आपणी इच्छया नाल वधाईआ। फेर तैनूं एसे फल दा देवां फल, वाधा अग्गे होर वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा सब दा झोली पाईआ। लहिणा देणा आया मकौण, पिछला पन्ध मुकाईआ। अगला घर आया दसौण, पिछला रिहा ढाहीआ। जिथ्थे इक्को मिले अगम्मी पौण, हवा विच्चों हवा बाहर वखाईआ । ओथे सेज सूलां वाली कहे मैं आई ख़ुशी मनौण, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मैं उह तक्कां वेखां अक्खां किस वेले गोबिन्द मेरे उत्ते आए सौण, सोहणा रूप वटाईआ। मैं लंमीं कीती धौण, मैं प्रेम विछाया वछौण, सोहणी साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे

विच रखाईआ। झोला कहे मैं तक्क के झलक नूरानी, निरवैर दर्शन पाईआ। परवरदिगार मिल्या जिहड़ा वसे उत्ते असमानीं, आसरा इक्को रिहा रखाईआ। जिस दी महिमा अकथ कहाणी, आदि जुगादि रहे जस गाईआ । जन भगतां कोलों मिली उहदी निशानी, जो निशाने तीर रिहा लगाईआ। दर घर मिल के मुक्क गई आवण जाणी, सूत्र तागा कपास रूप ना कोए वटाईआ। इक लाल सिँघ दी मेहरवानी, जिस विछड़यां दित्ता मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा वखाईआ। झोला कहे मैं मारी झाकी, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। नज़री आई इक्को ताकी, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जिस नूं लभ्भदे बन्दे ख़ाकी, भज्जण वाहो दाहीआ। उह भगवन बणया मेरा साथी, बेजान दिती वड्याईआ। इच्छया अंदर पूरी आसी, तृष्ना दिती बुझाईआ। सच दवारे दा जावां बण के वासी, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ । मंज़ल चढ़ के औखी घाटी, घाटा पिछला पूर कराईआ। मैनूं याद माछूवाड़े दी उह राती, जिस राती प्रभाती प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। जिस दा हुक्म ज़ात सफ़ाती, आफताबी महिताबी नूर रुशनाईआ। जिस दे अग्गे सारे लाजवाबी, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सीस निवाईआ। उह भगतां नाल पंजां तत्तां वाला बणया पंजाबी, पंजे नाल पंजा रिहा भजाईआ। भगत उधारन धुर दी वादी, अछल्ल छल आपणी खेल खिलाईआ। प्रेम प्यार दा बण के साकी, गुरमुखां जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, इच्छया सब दी वेख वखाईआ। झोला कहे मैं इच्छया कारण, जन्म लया वटाईआ। आपणा लेखा आया नवारन, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। बेड़ा पार आया उतारन, बेड़े सच चढ़ाईआ । गुरमुखां आया वंगारन, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। एहो जेहा फेर नहीं लभ्भणा यारन, जेहड़ा यारड़े वाला सत्थर चंगे फेर रिहा कराईआ। कच्चे तन्द नूं आया तारन, बन्दी बन्द बन्द तुड़ाईआ। लाल नाल करके लाल प्यारन, प्यार प्यार विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतां आया पैज स्वारन, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दुष्ट हँकारी आया मारन, खण्डा इक्को नाम चमकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार दे खेड़े वसदे आया उजाड़न, सच सुच्च सति धर्म दे उजड़े खेड़े फेर वसाईआ। कोझे कमलयां ग़रीब निमाणयां आया तारन, डुब्बदे पाथर पाहन पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछले पाटे चीथड़ आया उतारन, अगला जामा रामा इक्को इक वखाईआ।

प्रेम प्यार दी अगम्मी चिठ्ठी, अक्खरी दिती लिखाईआ। आपणे मिलण दी साची बिधी, बिध आत्म विच टिकाईआ। सुरती होवे सहज सुभाओ सिध्धी, सच्चा राह तकाईआ। ओकड़ औझड़ होवे किड्डी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। भगतन करे साची रीझी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख तेरी लग्गी रहे प्रीती, दो जहान ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता बिधाता आप बंधाईआ। पड़दा कहे ओढन कोपन, हिस्सयां विच्चों हिस्सा नज़री आईआ। एह अंचल उह द्रोपत, जो वस्त्र तन पहनाईआ। जिस दा सहारा लोक परलोकन, दो जहान ओट तकाईआ। जिस दवारे साची मौजन, मौजूदा हो के वेख वखाईआ। उह भगत सुहेले आया खोजण, खोजी बण के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कपड़ा कहे मेरा ताणा पेटा, डोरी तन्द तन्द जुड़ाईआ। मैं हथ्थ आया खेवट खेटा, जो मलाह धुर दरगाह अख्वाईआ। जिस ने भगत बणाया बेटा, गुरमुख गोद उठाईआ। नेत्र दर्शन आ के पेखा, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। मैनूं याद आया चेता, सच सच दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले नानक सुत्ता वण हेठां, बाशक तशका सेव कमाईआ। उस वेले प्रेम नाल मैनूं उत्ते मुख लपेटा, बांह सरहाणे हेठ दबाईआ। नानक दे नेत्रां विच्चों पुरख अकाल पेखा, जोती जोत करे रुशनाईआ। उस वेले मैं मंगया आपणा लेखा, झोली अग्गे डाहीआ। धुर फ़रमान आया मेरी आदि जुगादी खेडा, अगला अग्गे होर दरसाईआ। जिस वेले निरवैर पुरख धारे वेसा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोत सरूपी धारे भेसा, पंज तत ना कोए समझाईआ। तेरी याद दा रखे चेता, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। गुरमुखां दे कोलों लै के नेंदा, नींदर अक्ख दए खुल्हाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां सब नूं वेंहदा, ग़फलत आपणे विच ना कोए रखाईआ । तेरे पिच्छे भगत कोलों मरावे पैंडा, कदम कदम आपणे लेखे लाईआ। पिछला लहिणा त्रबैणी नैणी दा, राम सीआ दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा सर्ब चुकाईआ। ओढन कहे मैं कच्चा तन्द सूत, सूत्र धारी समझ कोए ना पाईआ। मेरा तन वजूद वेखो कलबूत, काला कपड़ रूप वटाईआ। मैं भगत दयां हथ्थां विच महिफ़ूज़, जगत कुड़यार हथ्थ ना कोए लगाईआ। कलयुग अन्त मेरा असल नाल मिलण लग्गा सूद, कुल ज़र आपणा रूप वटाईआ। हथ्थ लग्गा उस महबूब, जो मुहब्बत धुर दी रिहा कमाईआ। मैं चढ़ के मंज़ले मक्सूद, फ़ैसला आपणा हल कराईआ। ख़ुशी मनावां चारे कूट, दहि दिशा दयां सुणाईआ। हरि का नाम धुर का शब्द कदे ना होवे झूठ, झूठयां खरे दए बणाईआ। जिस दे उपर साहिब जाए तुठ्ठ, कोझे कमले गले लगाईआ। मैं पिच्छे वेहदां रिहा बहि के चुप्प, केहड़ा रो रो दए दुहाईआ। जिस वेले प्रेम दी मिलण वाली लग्गी भुक्ख, उठ के भज्जा

वाहो दाहीआ। आ के चरणां गया झुक, कर बन्दना सीस निवाईआ। पुरख अबिनाशी हर घट वासी मैनूं पुच्छ, पस्चाताप दे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। कपड़ा कहे मैं काया तत, तत्तव इक जणाईआ। बिन रसना जिह्वा बोलां सच, सच दयां समझाईआ। मैं करां सेवा बिन अक्खां हथ्थ, आपणी आस रखाईआ। चल के आवां बिन पैरां पग्ग, आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगत दे नाल मिल के कीता सच्चा हज्ज, हाजत अवर रही ना राईआ। मैं तेरयां भगतां दे पड़दे रिहा कज्ज, तूं मेरी लाज रखाईआ। मैं दर्शन करां रज्ज, आपणी तृखा बुझाईआ। दोहां दा ताल इक्को जाए वज्ज, नगारा सुणां चाँईं चाँईंआ। मैं सुणया तूं आयो भगतां दे अंदर हद्द, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेरे पिच्छे गुरमुख लाल लया सद्द, सुत्तयां लया जगाईआ। भावें हस्से सारा जग, गुरमुख नेत्र ख़ुशीआं नीर वहाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी पी के मध, ख़ुमारी इक्को नाम चढ़ाईआ। बेशक संगी साथी सारे जावण छड्ड, तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाईआ। तेरी आत्म तैथों ना होवे अड्ड, परमात्म तेरे विच समाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म तेरी यद, विश्व रूप दे वखाईआ। तेरे निउँ निउँ लागे पग, चरण कँवल सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सूत्र तन्द कहे मैनूं लोकी कहिण पगड़ी, जगत दस्तार कहि सुणाईआ। मैं पंजां नाल जावां जकड़ी, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। मैं माण देवां सृष्ट सगली, शाह सुल्तानां दे सिर ते आसण लाईआ। प्रभ बिन तेरे होवां पगली, आपणा आप मिटाईआ। मेरा लेखा चुका दे काया बदनी, अगला तत दे बदलाईआ। मैं इक्को वस्त मंगणी, झोली तेरे अग्गे डाहीआ। जे तूं भगतां दी काया रंगणी, क्यों ना मेरे उत्ते रंग चढ़ाईआ। मैं दर ते आई बण मंगती, मुख घूँगट दित्ता उठाईआ। मेरी अक्ख रहे ना अन्धली, नेत्र नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच लगाईआ। पग्ग कैहिंदी मैनूं कैहिंदे थिगड़ी, दुपट्टयां नाल प्रनाईआ । जे तूं भगतां दी जन्म कर्म दी बिगड़ी, आपणे लेखे लाईआ। मैं हो जावां नफ़िकरी, दर तेरे सीस झुकाईआ। चोटी चाढ़ दे उस सिख़री, जिस घर आपणा डेरा लाईआ। मैं खोजां विच इश्की, माशूक रूप वटाईआ। जां वेख्या भगत दी तेरे चरणां लग्गी बिरती, सुरती निरती दोवें राह तकाईआ। दवारे आ गई फिरदी फिरदी, आपणा पन्ध मुकाईआ। एह आस चरोकी चिरदी, चिरी विछुन्ने रिहा मिलाईआ। मिलणी होणी साचे पिर दी, पीआ प्रीतम दए वड्याईआ। मैं मालक बणां घर थिर दी, जिस घरों फेर ना कोए हिलाईआ। महाराज शेर संघ विष्नूं भगवान, इक्को लोड़ तेरी मेहर दी, मेहरवान मिहबान बीदो बीखैर या अल्लाह इलाही नूर तेरी रुशनाईआ।