७ मग्घर २०२१ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला
जन भगत कहे प्रभ दस्स घराना, गृह आपणा दे जणाईआ। जिस घर निरगुण जोत जगे महाना, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ। शब्द अगम्म वज्जे तराना, अनरागी राग सुणाईआ। अमृत रस मिले पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख ना कोए रखाईआ । चरण कँवल रहे ध्याना, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। सति धर्म दिसे निशाना, शहिनशाह तेरा नज़री आईआ। भाग लगा दे काया साढे तिन्न हथ्थ मकाना, पड़दा ओहला आप चुकाईआ। हर घट स्वामी जाणी जाणा, बेअन्त तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे उत्ते माणा, अभिमान सब दा दे गंवाईआ। हउँ बाली बुध गुरमुख बाल अंञाणा, लोकमात ना कोए वड्याईआ। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना, शहिनशाह अख्वाईआ। सचखण्ड निवासी राज राजाना, भूपत भूप बेपरवाहीआ । सूरबीर मर्द मर्दाना, योद्धा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा दे बुझाईआ। जन भगत कहे प्रभ दस्स दे झुग्गी, जिस अंदर डेरा लाईआ। जिस दी जोत कदे ना बुझी, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। जिस दी शान सब तों उच्ची, आलीशान नज़री आईआ। जिथ्थे भगतां लगदी रुची, आत्म मिले वड्याईआ। जिथ्थे सुरती हुन्दी सुच्ची, दुरमति मैल धवाईआ। जिथ्थे नज़र हुन्दी उपठी, उलटी लठ्ठ गिड़ाईआ। माण दवावे आपणी हथ्थीं, गुरमुख गोद उठाईआ । जन भगत कहिण प्रभ तेरा घर वेखीए अक्खीं, सुत्यां शांत कोए ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो कथा दस्सी, लेखा लिख के कलम शाहीआ। तेरी वेखीए उह निराली हट्टी, जिस विच वस्त आप टिकाईआ। माणस जन्म दी खट्टीए खट्टी, अग्गे खटका रहे ना राईआ। तेरे प्रेम दी पढ़ीए पटी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कम्म किसे ना आईआ। नाम पदार्थ दे दे रती, रतन अमोलक हीरे लाल जवाहर लै बणाईआ। लेखा चुक्क जाए राग छत्ती, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। जोत निरँजण तेरी निक्की बत्ती, आदि निरँजण आपणे विच लै मिलाईआ। तूं धुर दा कमलापती, पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ । गुरमुख आत्म परमात्म तेरे अग्गे ढठ्ठी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साडी आसा तृष्ना इच्छया पूरब कर इक्ट्ठी, बन्धन इक्को देणा पाईआ। माया ममता हउमे हंगता पंच विकार सुटाउणा भठ्ठी, त्रैगुण अग्नी तत तपाईआ। चरण प्रीती साची रीती नाता जोड़ना पुरख समर्थी, दूजा अंगण अंग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच देणा वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा घर केहड़ा, निरगुण सच दे समझाईआ। जिस दा ब्रह्मण्डां खण्डां नालों खुल्ल्हा वेहड़ा, पूरी लोअ समझ कोए ना आईआ। जिथ्थे आवण जावण चुक्के झेड़ा, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। जिथ्थे नगर ग्राम सोहणा वसे खेड़ा, महिफ़ल तेरा नाम ख़ुदाईआ। जिथ्थे डुब्बदा तरदा बेड़ा,
शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। जिथ्थे नज़री आवें नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे गुरमुख सख़ियां पाया घेरा, सोहणा धुर दा राग अल्हाईआ। जिथ्थे वसें हरि जू सिँघ शेरा, शहिनशाह आपणा डेरा लाईआ। जिथ्थे हकीकत होए निबेड़ा, हको हक दए समझाईआ। जिथ्थे ग़रीब निमाणयां उत्ते करें मेहरां, मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पा के गए फेरा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दे वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ घर दस्स दे ओह, जिस विच तेरी वड्याईआ। तेरे नाल जाईए छोह, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। तेरे वरगे जाईए हो, दूजा तत ना कोए हंढाईआ। जगत नालों कर निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। सच प्रकाश दे लोअ, जोती जोत डगमगाईआ । दुरमति मैल दे धो, पतित पापी पुनीत आप वखाईआ। आपणे नाम दी सुणा साची सो, सोहँ ढोला इक दृढ़ाईआ। अमृत रस निझर चो, झिरना इक झिराईआ। कूड़ी क्रिया लै खोह, तन मन्दिर रहिण ना पाईआ। धुर दा ढोआ देणा ढो, नाम पदार्थ इक वरताईआ। सति धर्म दा बीज देणा बो, पत डाल्ही फुल्ल आप महकाईआ। तेरे चरण दवारे सदा सद जाईए खलो, सनमुख हो के दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को दे समझाईआ। जन भगत कहिण दस्स निरँकार, की घर तेरे वड्याईआ। जिथ्थे दीवा बले अगम्म अपार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। छप्पर छन्न दिसे ना चार दीवार, मण्डल मण्डप माड़ी नज़र कोए ना आईआ। सूरज चन्द ना कोए उज्यार, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। घड़ी पल ना कोए विचार, मास बरख़ ना कोए समझाईआ। ज़िमीं आसमान ना कोए पहाड़, जंगल जूह ना कोए वड्याईआ। करें खेल आप करतार, कुदरत मालक इक अख्वाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, तख्त निवासी साचे तख्त डेरा लाईआ। दो जहानां बण के हुक्मरान, नाम संदेसा इक सुणाईआ। जुग चौकड़ी कर फ़रमान, फ़ुरने सब दे आप खुल्हाईआ। गुर अवतार बरख़ुरदार, पीर पैगम्बर बच्चे नन्हे लएं प्रगटाईआ। जन भगतां दएं दीदार, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। असीं वेंहदे रहे सदा जुग चर, चौकड़ी तेरा ध्यान लगाईआ। राह तक्कदे तक्कदे गए हार, थक्क थक्क तेरी मंज़ल पन्ध मुकाईआ। हक दे सच्ची सरकार, आदल अदल इक कमाईआ। दर ठांडा वेख दरबार, अलख अगोचर इक्को अलख जगाईआ। साचा मन्दिर दे वखाल, जिस घर बहि के ख़ुशी मनाईआ। एह गुरमुख तेरे लाल, लालन तेरी ओट तकाईआ। तूं शहिनशाहां दा शाह हउँ कंगालां दे कंगाल, कंगले हो के तेरे अग्गे करी अरज़ोईआ। तूं धुर दा बण दलाल, ज़ामनी इक्को इक रखाईआ। सचखण्ड दवारा वेखीए तेरी धर्मसाल, जिस घर बहि बहि डेरा लाईआ। जिथ्थे वज्जे अगम्मी ताल, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। साडा मन्न लै इक सवाल, सवाली हो
के रहे जणाईआ। तूं आदि जुगादी श्री भगवान, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गृह मन्दिर देणा समझाईआ। जन भगत कहिण प्रभू दस्स दे मन्दिर, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। सारे वसीए ओसे अंदर, जिथ्थे दु:ख ना लागे राईआ। इक्को नाम जपीए तेरा मंत्र, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। लेखा चुक्क जाए गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां चरणां हेठ दबाईआ। तेरे नाल मिल के तेरी बण जाए बणतर, घड़न भन्न्हण समरथ स्वामी तेरा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरवाज़ा देणा खुल्हाईआ। भगत कहिण प्रभ तेरा घर अवल्ला, अवल्लड़ी धार चलाईआ। आदि जुगादी रहें इकल्ला, बैठा बेपरवाहीआ । तेरा वसदा रहे महल्ला, मुहब्बत विच समाईआ। जुग चौकड़ी तैनूं राम रहीम वाहिगुरू मन्नदे रहे अल्ला, आलमीन अख्वाईआ । तेरा नाम निधाना अगम्मी भल्ला, दो जहानां रिहा डराईआ। तूं साहिब स्वामी अछल अछल्ला, वल छल धारी खेल खिलाईआ । गुर अवतार पैगम्बर घल्ला, भगतां हुक्म सुणाईआ। सन्तां अंदर रला, गुरमुखां दएं वड्याईआ। गुरसिख फड़ा के पल्ला, आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। दो जहान फिरें हो के झल्ला, झलक नुरानी इक चमकाईआ। समझ ना आई गोबिन्द डल्ला, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। जन भगत कहिण तेरा चरण दवारा इक्को मल्ला, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे दे वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ खोल्ह दे खिड़की, पड़दा आप उठाईआ। तेरे चरणां लग्गे साची बिरती, बिरथा जन्म ना कोए गंवाईआ। नज़री आवें सुरती निरती, निरवैर तेरी वड्याईआ। दवारे आई फिरदी फिरदी, गुरमुख आसा रही जणाईआ। मैं ढूंडदी रही पिच्छे चिरदी, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। किसे समझ ना दस्सी घर थिरदी, थिर घर भेव ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम वेखां लठ्ठ गिड़दी, उलटा गेड़ा देणा दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मन्दिर देणा वखाईआ। जन भगत कहिण तेरा घर अनोखा, वक्खरी धार जणाईआ। जिथ्थे होवे कदे ना धोखा, कूड़ा रूप ना कोए वटाईआ। मिलणा होवे सौखा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। मिले अगम्मी नईआ नौका, नाम लए तराईआ। जिस ने छड्डया पटणा पौंटा, पाटल होके वेख वखाईआ। गुरमुख मिलण दा रख के शौंका, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। सच दवारे आपे पहुंचा, मंज़ल पन्ध चुकाईआ। दे वड्याई विच्चों चौदां लोकां, लोक परलोक दए सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए समझाईआ। जन भगत मेरा घर सोहणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। ना हस्सणा ना कोए रोणा, ख़ुशी ग़म ना कोए वड्याईआ। ना उजल ना मैला धोणा, इक्को रंग चढ़ाईआ। ना जागण ना कोई सौंणा, आलस निंद्रा ना कोए वखाईआ। ना घड़या ना कोई
ढाउणा, अचरज लील्हा इक रचाईआ। ना उजड़या ना कोए वसाउणा, सद ख़ुशीआं वेख वखाईआ। ना मैल ना तीर्थ नहाउणा, जल धार ना कोए वहाईआ। ना मन्दिर ना दीवा बाती जगौंणा, इक्को जोत जोत रुशनाईआ। ना गुरू अवतार पीर पैगम्बर मनाउणा, पुरख अकाल इक्को इष्ट समझाईआ। ना कोई ख़ाकी तन हंडाउणा, पंज तत सोभा कोए ना पाईआ। निरगुण जोत निरगुण विच समाउणा, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। गुरमुख विरला दर ते आउणा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्तिम वक्त सुहाउणा, जन भगतां अक्ख खुल्हाईआ। साचा मन्दिर इक वखाउणा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चारे कुण्टां नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बूझ बुझाईआ। जन भगतो हरि मन्दिर अच्छा, हरि करता आप जणाईआ। ओथे धन्ने वाला बन्न्हणा पए कोई ना वच्छा, नाले गऊ ना कोए चवाईआ। तेड़ पाउणा पए ना कच्छा, बोदी सीस ना कोए टिकाईआ। भाईआं नाल करनां पए ना मता, नार कन्त ना कोए हंडाईआ। दर्शन करना पए ना लोचण अक्खां, हथ्थां नाल ना सेव कमाईआ। रसना नाल गाउणा पए ना जसा, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। अग्नी वाला ताउणा पए ना भठ्ठा, भठियाला रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा घर दए वखाईआ। जन भगतो घर सोहणा चंगा, नर हरि नरायण बणत बणाईआ । जिथ्थे ना कोई सूर्या ना कोई चन्दा, जोती नूर नूर रुशनाईआ। ना कोई तन ख़ाकी दिसे बन्दा, बन्दगी विच ध्यान ना कोए लगाईआ। ना कोई ब्रह्मण्ड खण्ड दिसे वरभण्डा, जेरज अंड ना वणज कराईआ। ना कोई सन्त साजण दिसे संगा, मजलस रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई वैंहदी दिसे धार गंगा, जल थल महीअल नज़र कोए ना आईआ। ना कोई नगर खेड़ा ग्राम दिसे पुरी अनन्दा, मक्का काअबा रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई ढोला ना कोई छन्दा, ना कोई रागी राग सुणाईआ । ना कोई दीन ना बख्शंदा, ना कोई आजज़ नज़री आईआ। जिस दवारे प्रभ भगतां मेल करंदा, सो दवारा सोभा पाईआ। ओथे ना कोई साज ताल वजे सरंगा, ना कोई सरंगी किंग हिलाईआ। ना कोई हथ्थ दिसे मृदंगा, नौबत नाम ना कोए जणाईआ । प्रभ साहिब दा वक्खरा अनौखा सब तों ढंगा, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा दृढ़ाईआ। जन भगतां सच दृढ़ावांगा। धुर दा मन्दिर इक वखावांगा। डूँग्घी कंदर भेव चुकावांगा। घर साचे तोड़ के जंदर, जींवदयां जगत वड्यावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां घर वखावांगा। जन भगतां घर वखाएगा। प्रभू आपणी दया कमाएगा। निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाएगा । लग्गी प्रीती तोड़ निभाएगा। मेट अन्धेरा घोर, चन्द चमकाएगा। मार के पंजे चोर, होर का होर रंग
वखाएगा। सुरती बन्न्ह के शब्दी डोर, तन्द इक्को इक प्रगटाएगा। जन भगतां प्रभ दी सदा लोड़, बिन भगतां प्रभू कम्म किसे ना आएगा। जुगा जुगन्तर जाए बौहड़, कलयुग अन्तिम वेख वखाएगा। आपणे अग्गे लए तोर, तुरत आपणा हुक्म सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाएगा। जन भगतां दया कमावेगा। फड़ बाहों आप उठावेगा। साचे राहे आपे पावेगा। तन माटी साथ छुडावेगा। साची हाटी तन विकावेगा। मंज़ल घाटी आप चढ़ावेगा। दूर दुराडा पन्ध मुकावेगा। गुरमुखां संग निभावेगा। अगम्मी रंग रंगावेगा। मार्ग धुर दे आप लावेगा। अद्ध विचकार ना कोए अटकावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकावेगा। गुर अवतार पैगम्बर जस्स ढोला राग अलावेगा। भगत भगवान मेला करे हस्स हस्स, सचखण्ड साचे सोभा पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां माण दवावेगा। जन भगत ख़ुशी मनाउँदे ने। इक दूजे नूं आख सुणाउँदे ने। कोट जन्म दे लथ्थे पाप, प्रभ दी झोली पाउँदे ने। रल मिल गाया इक्को जाप, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाउँदे ने। रूह बुत्त दोवें हो गए पाक, पतित पापी भेव चुकाउँदे ने। हरि चरण जुड़या नात, नाता इक्को नाल रखाउँदे ने। जिस दे विच्चों उपजी साडी ज़ात, अन्तिम ओसे विच मिलाउँदे ने। सचखण्ड दवारे जा के दर्शन पाईए अगम्मी बाप, पिता पुरख अकाल सीस निवाउँदे ने। साडा खहिड़ा छुट्ट जाए जाप, तीर्थ तट नहावण ना कोए नहाउँदे ने। जे प्रभ जू मिल जाए आप, दूसर राह ना कोए तकाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा वेख वखाउँदे ने। जन भगतो साचा घर वखावांगा। मंज़ल पौड़ी आप चढ़ावागा। राग गौड़ी ना कोए पढ़ावांगा । अग्गे गली जो दिसे भीड़ी, फड़ बाहों पार करावांगा। जिउँ नर सिँघ रूप धार के कीड़ी, प्रहिलाद आपणी गोद उठावांगा। जिस दे हथ्थ विच मीरी पीरी, दो जहानां वेख वखावांगा। तुहाडे गलों कट के शरअ ज़ंजीरी, अशायत इक्को इक समझावांगा । चोटी चाढ़ के ओस अख़ीरी, आख़र आपणा मेल मिलावांगा। लख चुरासी विच्चों मेल होया तकदीरी, तदबीर आपणी आप समझावांगा । बिन भगत प्रभ दी चले कदे ना पीड़ी, वाधा भगतां नाल रखावांगा। तुहाडी जन्म जन्म दी कट दिलगीरी, कूड़ा दलिद्र परे हटांवांगा। महल्ल वखा बेनज़ीरी, नज़र आपणे नाल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। जन भगत ध्यान लगाउँदे ने। नेत्र अक्ख उठाउँदे ने। प्रभ साचे राह तकाउँदे ने। वेला वक्त सुहाउँदे ने। अन्तर अन्तर गीटीआं गिण गिण, आपणा हाल सुणाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलौंणा साचे घर, घर इक्को वेख वखाउँदे ने। घर साचे मेल मिलावांगा। जगत विछड़े जोड़ जुड़ावांगा। निरगुण हो के जावां बौहड़, सरगुण
पड़दा लाहवांगा। सति सरूपी चाढ़ के घोड़, शब्दी वांग फड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख आपणे घर वसावांगा। गुरमुख कहिण घर साचे वसांगे। ख़ुशीआं नाल बहि बहि हस्सांगे। प्रीतम तांईं आपणा हाल दस्सांगे। चरण सरनाई साची ढठ्ठांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पिछली करनी उहदे अग्गे रखांगे। पिछली करनी जब अग्गे मेरे टिकाओगे। नेत्र हरन फरन आप खुल्हाओगे। जग मरन मात चुकाओगे। वरन बरन डेरा ढाओगे। पट्टी इक्को पढ़न, ढोला इक्को राग गाओगे। साची पौड़ी चढ़न, मुड़ दे फेर मात ना आओगे। प्रभ दरस दीद दीदार नेत्र लोचण करन, कर्मां काडां पन्ध मुकाओगे। किरपा निधान ठाकर स्वामी आपणी किरपा करन, मुहब्बत प्यार विच मिलाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर इक्को दर्शन पाओगे। गुरमुख कहिण घर सच्चा तक्कया, तकवा इक जणाईआ। लेखा मुक्का मदीने मक्कया, मकबरयां सीस ना कोए झुकाईआ। लहिणा चुक्का तीर्थ तट्टया, अठसठ ना उठ उठ धाईआ। पतिपरमेश्वर स्वामी मिल्या सच्चया, सच दिती वड्याईआ। लेखे ला के भाण्डा कच्चया, काया कंचन दिती बणाईआ। मनुआ वासना विच ना नच्चया, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। सिर हथ्थ स्वामी रख्या, अन्तरजामी दया कमाईआ। जन भगत उठ मेरे बच्चया, सचखण्ड तैनूं दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगत कहे मैं वेख्या सचखण्ड, बिन अक्खां नज़री आईआ। ओथे वसे सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। दीन दयाल हो बख्शंद, रहमत आप कमाईआ। भगत सुहेले ला के अंग, आपणी गोद उठाईआ। अन्तर पावे इक्को ठंड, अग्नी तत ना लागे राईआ । भगत भगवान इक्को पै जाए गंढ्ढ, बद्धी गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। आसा मनसा पूरी होई मंग, मंगता आपणी ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच अनन्द, जिस अनन्द विच्चों गुर अवतार चन्द चमकाईआ।
७ मग्घर २०२१ बिक्रमी महिंदर कौर दे गृह शाहवाला
जन भगत कहिण की पढ़ीए पुस्तक पोथी, पुश्त दर पुश्त मिले वड्याईआ। साडी मंज़ल हो जाए सौखी, बिखड़ा पन्ध चुकाईआ । जिस नाल चढ़ीए धुर दी चोटी, सो सिख्या देणी समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सानूं लंमी चौड़ी दिसे बहुती, सिफ्तां वाली राणी नज़री आईआ। बिन तेरी किरपा पढ़न वालयां किसे ना आई सोझी,
पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। हथ्थ फेरदे रहे उत्ते बोदी, ब्राह्मण जञ्ञूआं हार बणाईआ। चौंके रहे सोधी, गोबर नाल पोचाईआ। झुकदे रहे उत्ते गोडीं, सीने हथ्थ टिकाईआ। अक्खरां वाले बणदे रहे खोजी, रागां ताल अल्हाईआ। जां तक्कया दिसे सर्ब वजोगी, धुर संजोगी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, पुस्तक धुर दी इक समझाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दस्स दे ग्रन्थ, जिस विच तूं ही नज़री आईआ। ना मज़्हब दीन कोई पन्थ, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। राग नाद ना कोए शंख, ना कोए संध्या आरती दए जणाईआ। ना कोई तिलक लगावे पंडत, ललाट त्रिसूल ना कोए वखाईआ। ना कोई काअबा होवे मस्जिद, निमाज़ पंज ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई गेरू पावे वस्त्र, ना कोई माला गल लटकाईआ। ना कोई हवन पूजा होवे जंतर, घृत दीप ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची पुस्तक दे फड़ाईआ। पुस्तक दे प्रभ उह कुरान, जिस दा कुरा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे वसे ना कोए शैतान, शरअ ना कोए लड़ाईआ। ना हिन्दू ना मुसलमान, बोदी टिक्का वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई दिसे बेईमान, बेवा रूप ना कोए वखाईआ। जूठ झूठ ना कोए नज़ाम, कूड़ा राज ना कोए कमाईआ। ना नफ़र ना कोए ग़ुलाम, सफ़रां विच पन्ध ना कोए मुकाईआ। ना सजदा ना सलाम, तोबा तोबा ना कोए सुणाईआ। ना पैगम्बर ना अमाम, ना मसले कोए पढ़ाईआ। ना हुजरा ना निशान, मुजरा नाच ना कोए नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची पुस्तक दे पढ़ाईआ। साची पुस्तक दस्स उह अञ्ज़ील, जिस विच अज़ल नेड़ ना आईआ। आत्म ना होए कुचील, जुदा रूप ना कोए वटाईआ। तेरे हुक्म दी होए ताअमील, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओथे देवे ना कोई दलील, वकील नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दीवारां ना दिसे फ़सील, फ़ैसला हको हक सुणाईआ। अग्गे होर ना कोए अपील, बरीखाना अवर ना कोए रखाईआ। इक्को तेरे रहीए मस्कीन, मुश्किल धुर दी हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या देणी समझाईआ। सच्ची पोथी दे भगवान, आपणी दया कमाईआ। नाता छुट्ट जाए अठारां पुराण, अठ्ठ दस ना कोए सुणाईआ। बिन पढ़यां आवे ज्ञान, पाठशाले दी लोड़ रहे ना राईआ। सिल पाथर पूजन कराए ना कोए इश्नान, सिंदूर तिलक ना कोए लगाईआ। लभ्भणा पए ना बंसुरी वाला काहन, सीता वाला राम जंगल ढूंडन कोए ना जाईआ। मसलयां वाला पैगम्बर करीए ना किसे सलाम, सजदा अवर ना कोए जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तक्कीए ना कोए निशान, निशाना इक्को देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी पुस्तक इक दृढ़ाईआ। साची पुस्तक दे दे गीता, ज्ञाना विच्चों बाहर कढाईआ। आपणे
मिलण दी दस्स दे रीता, रीतीवान तेरी सरनाईआ। त्रैगुण तपे ना तत अंगीठा, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। भेव चुका दे ऊँचां नीचां, नीचों ऊँच दे बणाईआ। तेरे प्रेम दा खा लईए सीधा, अमृत रस मुख चखाईआ। मिल सज्जण पाईए गिध्धा, दो हथ्थां ताल वजाईआ। तैनूं मिल के धुर दे पिता, बहु ख़ुशी ख़ुशी विच समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे समझाईआ। साचा लेखा दस्स दे आप, आपणी दया कमाईआ । तूं वड्डा कि वड्डा तेरा जाप, किस दी सेव कमाईआ। तूं पिता कि तूं माई बाप, दोवें अंग वखाईआ। तूं सज्जण तूं सगला साथ, आदि जुगादि तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो उपज्या सो गया विनास, थिर कोए रहिण ना पाईआ। एसे कर के कोटन कोटि तेरे सिफ्ती नाम रसना करदी पाठ, जिह्वा नाल मिलाईआ। कोई कहे रसूल पाक, कोई राम राम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे इक वर, धुर दा लेखा दे समझाईआ । जन भगत कहिण प्रभ दस्स दे अक्खर, अक्खरां विच्चों आप प्रगटाईआ। जिस नाल होईए सब तों वक्खर, तेरे विच समाईआ। बजर कपाटी पाड़ के पत्थर, पत्तण आपणा दे जणाईआ। तेरा सदा विछाईए सत्थर, यारड़े तेरा राह तकाईआ। विछोड़े अंदर वहाईए अथ्थर, नैणां नीर इक वखाईआ। अग्गे रहिण ना देवे कोई कसर, कसम खा के कहीए कटी ना जाए जुदाईआ। जे तूं आदि जुगादि भगत वछल, जन भगतां मेल मिलाईआ। क्यों कीता सानूं बे वतन, घर आपणे लै बहाईआ। पढ़या सुणया कीते बहुत यतन, यथा योग आपणी ताकत दिती लाईआ। तेरा मुख ना लग्गा सोहणा सगन, सगली चिन्त ना कोए मिटाईआ। जिधर वेखीए लग्गी अग्न, पढ़न वालयां दी अग्ग ना कोए बुझाईआ। बिन तेरी किरपा दीपक सच मूल ना जगण, घर घर विच ना कोए रुशनाईआ। असीं आए इक्को दात मंगण, दर तेरे अलख जगाईआ। साथों दरोही ख़ुदा दी बन्दगी कल ना हुन्दा भजन, बन्दगी कहिण कोए ना पाईआ। बिन हरि करतार फिरदे नंगन, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ । सच स्वामी कर दे आपणा अदल, अदालत इक्को इक लगाईआ। साडी क्रिया दे बदल, बदला दे चुकाईआ। साडा तोलीं मूल ना वज़न, तोले माशे टांक रत्ती नाल ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची पोथी दे समझाईआ। साची पोथी दस्स दे पुस्तक, प्रभ तेरे अग्गे अरज़ोईआ। इक्को तेरी करीए उस्तत, उसतवा इक्को इक मनाईआ । बाकी सब तों लईए रुख़सत, छुट्टी लईए कराईआ। सानूं बिना तेरे मिलण दी दूजी रहे कोई ना फुरसत, फ़ुरने सारे बन्द कराईआ । तूं डाहढा पीर अगम्म मुर्शद, मुरीदां ईदां दीदां चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दे वखाईआ। ओथे पोथी दस्स दे प्रभू निराली, जन भगत मंग मंगाईआ।
तेरी वेखीए जोत अकाली, अकल कलधारी नज़री आईआ। किस बिध सचखण्ड दवारे बाली, आपणी आप करी रुशनाईआ। तूं धुर दा बण के माली, बैठा मुख छुपाईआ। साडे चेहरयां तों उठ गई लाली, बिन तेरे रो रो दईए दुहाईआ। कलयुग वेख रैण अन्धेरी काली, चारों कुण्ट चन्द ना कोए चमकाईआ। पढ़ पढ़ थक्के तूं हथ्थ ना आया भाली, चार कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। जां तक्कया गुर अवतार पैगम्बर तेरे दर दे सवाली, बैठे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव झोली ख़ाली, निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र दे जणाईआ। पोथी पुस्तक दे दे एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। जिस विच मिले साची टेक, टिक्का इक्को नूर ख़ुदाईआ। बुद्धी होई बिबेक, मन मति ना कोए वड्याईआ। तेरे मिलण दा लभ्भे भेत, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। तूं अन्तर करें हेत, प्रीतम हो के प्रेम कमाईआ। तेरा दर्शन करीए नेतन नेत, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । तेरी गोदी लईए खेड, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। तेरा जलवा वेखीए तेज, नूरी जोत रुशनाईआ। तेरी माणीएं सोहणी सेज, सुहञ्जणी रुत्त सोभा पाईआ। साडा जन्म कर्म दा बदल दे रेख, रेखा आपणी दे जणाईआ। मिलीए तेरे देस, देस दसन्तर पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे दृढ़ाईआ। श्री भगवान कहे जन भगतो लओ गुटका, इक्को इक जणाईआ। जिसदा मेरे बिना समझे कोई ना नुकता, मुफ्त मात ना कोए वरताईआ। उस नूं पढ़यां पैंडा मुक्कदा, एथे ओथे ना रहे जुदाईआ। उह आपे आ के भगतां पुछदा, सुत्यां लए उठाईआ। उह मालक लोक परलोक दा, दो जहानां होए सहाईआ। उह आपणी सोच अगम्मी सोचदा, जिस दी समझ अगम्मी ना किसे पाईआ। उह मालक ख़ालक मुक्ती मोख दा, मुक्ती गुरमुखां चरणां हेठ दबाईआ। उह लख चुरासी जीव जंत साध सन्त खोजदा, भगतां अन्तर फोल फुलाईआ । उह रसीआ आपणे भोग दा, कुड़ावी सेज ना कोए हंढाईआ। उह मालक आपणे चोज दा, चोजी प्रीतम इक अख्वाईआ। उह तबीब दुखड़े रोग दा, बिरहों रोग रिहा गंवाईआ। उह कन्त सुहागी संजोग दा, हरिजन मेले चाँईं चाँईंआ। लेखा जाणे दोष निर्दोश दा, गुरमुख मनमुख वेखे थाउँ थाँईंआ। पढ़ना जाणे रसना जिह्वा होंठ दा, बत्ती दन्द भेव चुकाईआ। रस्ता जाणे आपणी जोत दा, जिस घर बहि करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । श्री भगवान कहे मेरा गुटका निक्का, निक्कयों वड्डा दए बणाईआ। उह मेल मिलावे इक्को पिता, पतिपरमेश्वर जोड़ जुड़ाईआ। उह देवे साची सिक्खा, सिख्या इक समझाईआ। जिस दा तीर निराला तिक्खा, अणयाला दए चलाईआ। जिस दा लेख गोबिन्द लिखा, अन्तिम गया समझाईआ। सो रूप अगम्म अनडिठ्ठा, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत तेरी पोथी सोहँ सो, सुरती शब्द मिलाईआ। दूजा अवर ना जाणे को, कोटी कोट बैठे ध्यान लगाईआ। सिध्धा आत्म परमात्म नाल होवे मोह, मुहब्बत इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंत्र सति सच समझाईआ। जन भगत गाउणा सोहँ ढोला, तूं मेरा मैं तेरी करां वड्याईआ। साहिब स्वामी बण विचोला, विछड़े लए मिलाईआ। आदि जुगादी धुर दा बोला, अनबोलत दए समझाईआ। दीन मज़्हब दा इस विच रहे कोई ना रौला, झगड़ा ज़ात ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर एसे दा इकरार करदे रहे कौला, इश्तिहार खाणी बाणी मात चलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां मिले प्रभ साचा मौला, मौलवी मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुटका कहे मैं फड़ां गुट, आपणा बल धराईआ। भगत नाता ना जाए छुट्ट, छुट्टे सर्ब लोकाईआ। सन्त सुहेला ना जाए रुठ्ठ, रुट्ठयां लवां मनाईआ। गुरमुखां उपर आपे तुठ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुरसिखां दे के साचा सुख, सुख आत्म इक समझाईआ। पिता नालों विछड़यां फेर मिले पुत्त आत्म परमात्म विच समाईआ। सच दवारे मौले उह रुत्त, जिस रुत्त दी रुत्त बसन्त बहार समझ सकी ना राईआ । खेल खलाए अबिनाशी अचुत्त, चतुर सुघड़ सुजान दए वड्याईआ। भगतन मीता ठांडा सीता नीकण नीका घर आ स्वामी लए पुच्छ, पुश्त दर पुश्त खोज खुजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सरूप पैंडा जाए मुक्क, पाँधी पन्ध ना कोए कराईआ। परम पुरख जननी जन भगत वछल रखे आपणी कुक्ख, कुक्ख सुहञ्जणी इक सुहाईआ। जन भगतां आवण जावण जन्म कर्म मेट के दुख, सुख सागर सागर सुख चरण हरि सरनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला बदल के सारा रुख, अगे रुख़सत छुट्टी सब तों दिती दवाईआ।