७ मग्घर २०२१ बिक्रमी बलवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड चढ़दी तलवंडी
जन भगत कहे प्रभ तेरा नाम केहड़ा, निरअक्खर दे समझाईआ। दीन मज़्हब दा रहे ना झेड़ा, झगड़ा ज़ात पात ना कोए वखाईआ। नज़री आवे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। इक्को रंग वखाए सञ्झ सवेरा, काली रैण रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म कहे तूं मेरा मैं तेरा, धुर दा साचा मेल मिलाईआ। जगत धार डुब्बे ना बेड़ा, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ । काया मन्दिर वसे खेड़ा, बन्द खिड़की दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नाम दे समझाईआ । जन भगत कहिण प्रभ नाम दस्स, आपणा भेव खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया होवे भस्स, अग्नी तत
बुझाईआ। निझर मिले तेरा रस, अमृत बेपरवाहीआ। मनुआ मनसा होवे वस, दहि दिशां ना उठ उठ धाईआ। निज लोचण दर्शन पाईए अक्ख, स्वच्छ सरूपी इक्को नज़री आईआ। अगला पिछला मुक्के पन्ध, मंज़ल रहिण कोए ना पाईआ। सच सुणा दे ढोला छन्द, अगम्मी भेव खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी गए लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण तेरा नाम की, इक्को इक जणाईआ। निर्मल होवे आत्म जी, पतित पवित्त पुनीत बणाईआ। लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीं, जन्म मरन रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दे खुल्हाईआ। जन भगत कहिण की तेरा नाम मलाह, खेवट खेटा नज़री आईआ। अबिनाशी करते दे सलाह, सिख्या सच समझाईआ। कोटन कोटि तेरे सिफ्ती नाँ शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे गा, अञ्जील कुरान हू हू नाअरा लाईआ। अक्खरां नाल रहे पढ़ा, खाणी बाणी वंड वंडाईआ। सतरां नाल रहे लिखा, नाता जोड़ कलम शाहीआ। तेरा भेव निहकेव सके कोई ना पा, आपणा पड़दा दए उठाईआ। जिस नाम विच्चों गुर अवतार पीर पैगम्बर लए प्रगटा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। उस दा मतलब दे समझा, आपणी मेहर नज़र उठाईआ। जिस दे विच ज़ाहर करे नूर ख़ुदा, जल्वागर तेरी रुशनाईआ। सच दवारे मुकामे हक डेरा बैठा ला, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। रहिबर इक्को दे समझा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जो सिध्धा भगतां मिले आ, दूजी लोड़ रहे ना राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मंत्र दे जणाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा नाम मंत्र, समझ किसे ना आईआ। खेलें खेल जुगा जुगन्तर, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। लख चुरासी बणाएं बणतर, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। माण दवा के जगत सन्त, सन्त सज्जण होएं सहाईआ । तेरा किसे ना पाया अन्त, बेअन्त कहि सुणाईआ। सानूं दस्स दे उह मंत, जो तेरा तेरे विच्चों नज़री आईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। एका नाम दस्स दे मंत, की उस दे विच वड्याईआ। जो मेल मिलावा करे नार कन्त, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। जो चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। जो गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र दे दृढ़ाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा नाम निधाना, नैण नज़र किसे ना आईआ। जो आदि पुरख आदि दित्ता फ़रमाना, सो हुक्म दे सुणाईआ। जिस दा रागां नादां विच्चों बाहर तराना, तुरीआ समझ सकी ना राईआ । जिस दा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां
कोलों बाहर टिकाणा, दूर दुराडा डेरा लाईआ। जिस दा थिर घर होए मकाना, सचखण्ड निवासी दे समझाईआ। जिस दा कोई समझ ना सके माप पैमाना, पैमाइश विच कदे ना आईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव गावण बिन रसना ज़बाना, इक्को धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मंत्र दे समझाईआ । जन भगत कहिण तेरे नाम दी की वड्याई, हरि करते दे दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी जिस ने धार बंधाई, चार कुण्ट करे रुशनाईआ । निरगुण सरगुण जिस खेल खलाई, लख चुरासी रिहा समाईआ। छप्पर छन्न जिस नाल छुहाई, महल अटल डेरा लाईआ। जिस दी नज़र ना आई कोई माई, पिता पूत ना गोद उठाईआ। जिस दा सज्जण ना कोई भाई, सगला संग ना कोई बणाईआ । जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराणां ना कोए लिखाई, काग़ज़ कलम ना दए कोए वड्याईआ। जिस दी घाड़त बणत बण ठठयार ना किसे घड़ाई, रूप रंग समझ किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम दे दरसाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आपणे नाम दा दे दरस, दूजा दरस कोए ना पाईआ। बिन रसना जिह्वा बोलयां मिट जाए हरस, हस्ती दे बदलाईआ। रहमत करके कर तरस, मेहर नज़र उठाईआ। बिरहों विछोड़े रहे भटक, भटकणा दे बुझाईआ। तेरे मिलण दा सुहञ्जणा होवे वक्त, घड़ी पल पिछला पन्ध मुकाईआ। लहिणा जगत मुक्क जाए अर्श फर्श, ज़िमीं असमान चरणां हेठ दबाईआ। तेरे नाम दी अगम्मी सुणीए तर्ज, नादां विच्चों बाहर जणाईआ। तेरा कुछ नहीं होणा हर्ज, शहिनशाह शाह पातशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगत सुहेले करन अरज़, निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा नाम दे समझाईआ। धुर दा नाम दस्स श्री भगवान, आपणी दया कमाईआ। वाहिगुरू अल्ला सारे कैहिंदे राम, गाॅड ख़ुदा कृष्न कहि कहि रहे ध्याईआ। जिस नाल सब दा करें इंतजाम, बन्दोबस्त उसे दे हथ्थ फड़ाईआ। जिस दा बदल ना जाए निज़ाम, रईयत रूप ना कोए वटाईआ। जिस दा आदि जुगादि इक्को कलमा इक कलाम, इक्को मंत्र दए दृढ़ाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सलाम, बिन हुजरयों सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, धुर दा मंत्र इक दृढ़ाईआ। जन भगत कहिण तेरा मंत्र कोई ना सके समझ, समझ विच किसे ना आईआ। कर किरपा मार उह रमज़, इशारा इक्को इक वखाईआ। जिस नाल मिले मेल सूरबीर मर्दाने मर्द, मद्ददगार इक्को नज़री आईआ। जो दो जहानां वंडे दर्द, दीनां होए सहाईआ। जिस दे हथ्थ किसे ना आए छुरी कसाई करद, खण्डा खड़ग ना कोए उठाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर स्वर्ग नरक, दोज़ख़ बहिश्त वंड वंडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो नाम देणा समझाईआ। सो पुरख निरँजण
दस्स आपणा नाम, नर हरि नरायण इक जणाईआ। हरि पुरख निरँजण दस्स आपणा नाम, निरगुण निरवैर दे दृढ़ाईआ। एकँकार दस्स आपणा नाम, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। आदि निरँजण दस्स आपणा नाम, बेअन्त बेपरवाहीआ। अबिनाशी करते दस्स आपणा नाम, नाउँ निरँकारा इक दरसाईआ। श्री भगवान दस्स आपणा नाम, बिन अक्खरां दे समझाईआ। पारब्रह्म दस्स आपणा नाम, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ । ब्रह्म आत्म करे सलाम, बन्दना सीस झुकाईआ। कल्मयां वाली सानूं ना चाहीए कलाम, अल्फ़ ये दी लोड़ रहे ना राईआ । बिन रसना जिह्वा दे पैग़ाम, पैगम्बर इक्को इक आवाज़ सुणाईआ। हउँ बालक बाल निधान, हथ्थ तेरे वड्याईआ। की ढोला गाईए गाण, रसना ज़बान नाल हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा नाम वर, वरदाते तेरी सरनाईआ। साचा नाम दे इक, इक इकल्ला तूं ही नज़री आईआ। साचा नाम दे इक, इक दवारे सीस जाए टिक, चरण कँवल इक वड्याईआ। इक घर बाहरे मिले भिख, भिच्छया इक वरताईआ इक निरँकारा आवे दिस, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। इक बैठा साहिब अनडिठ, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। इक आदि जुगादी मात पित, पतिपरमेश्वर नाउँ धराईआ। इक्को करे सच्चा हित, प्रीती आपणे नाल रखाईआ। इक्को चार कुण्ट आए दिस, दूजा रूप ना कोए धराईआ। इक्को नाम निरँकारा लईए लिख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, जन भगत मंग मंगाईआ । सच नाम दा खोल्ह पड़दा, आपणा भेव चुकाईआ। कोट नाम कलयुग जीव पड़दा, तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। त्रैगुण अग्न विच सड़दा, पंज तत करे लड़ाईआ। भय भउ विच कोए ना डरदा, निर्भय तेरा माण ना कोए रखाईआ। तेरा भगत अन्तर आत्म तेरा राह तक्कदा, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। रसना जिह्वा बोल कुछ ना दस्सदा, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। शब्द उडारी अगम्मी नस्सदा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस घर स्वामी प्रीतम वसदा, वेखां सहज सुभाईआ। एह लेखा ओस अक्ख दा, जिस दा नेत्र ना कोए समझाईआ। तूं मालक ख़ालक घट घट दा, प्रितपालक बेपरवाहीआ। तेरा भगत प्रभू केहड़ा नाम रटदा, जिस नाल रट्टे दएं मुकाईआ। माण रखावें धन्ने जट्ट दा, नामे गऊ जिवाईआ। कबीर जुलाहा घर सद्ददा, रविदास चमारे वज्जे वधाईआ। नाता जोड़ के प्यो पुत्त दा, घर साचे मेल मिलाईआ। होवे वेला सुहञ्जणी रुत्त दा, रुतड़ी इक महकाईआ । तेरा भगत तेरे कोलों पुछदा, सच सच दे समझाईआ। नाता तुटे उल्टे रुक्ख दा, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम दे दरसाईआ। आपणे नाम दा चुक्कदे ओहला, दर ठांडे मंग मंगाईआ। तेरा गाईए इक्को सोहला, सो पुरख निरँजण सिफ्त सालाहीआ। अगम्म अथाह दस्स दे ढोला, धुर दा ढोआ झोली पाईआ। निरगुण सरगुण
बण विचोला, विचला भेव दे खुल्हाईआ। मिलणी जगदीस मिले मौला, मुहब्बत नूर ख़ुदाईआ। लेखा चुक्के धरनी धरत धौला, धाम इक्को दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भिच्छया झोली पाईआ। जन भगत कहे तेरे नाम दा की रंग, रंगां विच्चों नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करते दे दे संग, सगला संग तजाईआ। अनोखा वक्खरा बख्श अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। नूर नुरानी चाढ़ दे चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। पन्ध मुका के खण्ड ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड डेरा ढाहीआ। सच दस्स दे आपणा चिन्न्ह, जिस दा रूप ना कोए समझाईआ। निरगुण कोलों मंगदे निरगुण मंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। श्री भगवान सुण के बात, आपणी लए अंगड़ाईआ। जन भगतो वेखो कलयुग अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरा नाउँ रसना गाउँदे बहु भांत, कोटी कोट सिफ्त सलाहीआ । दीन मज़्हब बण जमात, शरअ शरीअत नाल मिलाईआ। अञ्ज़ील कुरानां वाली आयत, तीस बतीसा रहे गाईआ। वेद पुराणां वाली हदायत, हद्दां विच समझाईआ। ज्ञान ध्यान वाली रिहाइश, रहिबर रहे दृढ़ाईआ। खाणी बाणी कर अज़माइश, इस्म आज़म रहे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगतो सुणो हरि का नाम, हरि करता आप जणाईआ। जिस दा नज़र ना आए निशान, निशाने तीर रिहा चलाईआ। जिस दा आदि जुगादि पैग़ाम, पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। जिस दा नित नवित ढोला गाण, सिफ्तां नाल सालाहीआ। जिस दे उत्ते सब दा माण, दर बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेला दए वड्याईआ । जन भगतो सुणो सोहला सच, हरि करता आप जणाईआ। भाग लगावे काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह रूप वटाईआ। सच संदेसा देवां हस्स हस्स, हस्ती आपणे नाल मिलाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुक्कया नस्स नस्स, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर इक्ट्ठ, सचखण्ड दवारे प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। नेत्र रो पुकारन तीर्थ तट, अठसठ देण दुहाईआ । पुरख अबिनाशी बदल आपणी करवट, सनमुख आपणी दया कमाईआ। सच दवारा खोल्ह के हट्ट, बण हटवाणा दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नाम रिहा दृढ़ाईआ। सच नाम दा सच टिकाणा, हरि करता आप जणाईआ । सो पुरख निरँजण हो मेहरवाना, सच प्रेम दए दरसाईआ। शाहो भूप बण राज राजाना, महाबली अख्वाईआ। योद्धा सूरबीर बलवाना, बलधारी इक हो जाईआ। प्रितपालक बणे दो जहानां, लख चुरासी सेव कमाईआ। जै जैकार गावे इक तराना, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत सुणो हरि नाम अगम्म, अगम्मड़ी धार जणाइंदा।
जो आदि जुगादि ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन विच ना आइंदा। हरख़ सोग़ ना कोए ग़म, चिन्ता रोग ना कोए सताइंदा। पवण स्वास ना कोए दम, नेत्र नीर ना कोए वहाइंदा। माल ख़ज़ाना ना दौलत धन, शाह कंगाल नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच्चा नाम इक दृढ़ाइंदा। साचा नाम सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, आदि अन्त समझ किसे ना आईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छो पुरख अकाल आपे लए, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जन भगतां अंदर वड़ के बहे, निरगुण आपणा आसण लाईआ। गढ़्ह हँकारी तोड़ के मैं, ममता कूड़ी दए मिटाईआ। प्रेम प्रीती अंदर करके लै, लहिणा देणा दए चुकाईआ। इक्को नाम आदि जुगादी रहे, जो अबिनाशी करता आपणा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे सब दे दए मुकाईआ। इक्को नाम तेरा बथेरा, जन भगत ख़ुशी मनाईआ। जिस नाल डुब्बदा तरे बेड़ा, वंञ मुहाणा दए लगाईआ। उजड़या वसे खेड़ा, घर बहार लगाईआ। सोहणा लग्गे डेरा, घर दिसे बेपरवाहीआ। नाता तुट्टे तेरा मेरा, रूप तूं ही नज़री आईआ। जन भगतां मन चाओ घनेरा, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। हकीकत विच्चों हक निबेड़ा, सच तौफ़ीक नूर ख़ुदाईआ। महबूब मुहब्बत विच करे मेहरा, मेहरा मज़लस इक लगाईआ। परवरदिगार नूरानी दस्स के आपणा चेहरा, चमक इक चमकाईआ। अबिनाशी करता वेखणहारा नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक समझाईआ। साचा मंत्र गाउणा सच जीभ, जिह्वा रसना मिले वड्याईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो मिल्या अजीब, अजब निराली धार वखाईआ। पुरख अकाल आपणे नाम दी दस्स के आप तरतीब, तर्ज़ राग समझाईआ। जन भगतां जागे उह नसीब, जिस दी निसबत ना कोए कढाईआ। जिस दी सिफ्त करे कुरान मजीद, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। सो दूर दुराडा आया करीब, काया काअबा वेख वखाईआ। ग़फलत विच कोई ना सोए नींद, सुत्यां रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा नाम इक पढ़ाईआ। धुर दा नाम गुरमुख पढ़या, भगत मिली वड्याईआ। घर मन्दिर साचे चढ़या, निज घर आपणा पड़दा लाहीआ। सच सरोवर अंदर हरया, अग्नी तत बुझाईआ। राग अगम्मी सुणया, अनहद ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सच नाम दी सिफ्त सलाह, साहिब आप जणाईआ। आपणे नाम पिच्छे सचखण्ड निवासी लोकमात मिल्या आ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। भगत भगवान लए जगा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोग अभ्यास ना दित्ता कोई करा, साधना जगत ना कोए वड्याईआ। बोध अगाधा इक्को मंत्र दित्ता दृढ़ा, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ । शाहरग दे उपर डेरा ला, नौ
दवारे पन्ध चुकाईआ। रातीं सुत्यां दरस दिखा, दीद ईद करी रुशनाईआ। इस तों अग्गे नहीं ख़ुदा, जो वक्खरा डेरा लाईआ। जन भगतां मेला सहज सुभा, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। नानक कबीरा बण गवाह, शहादत आपणी रहे भगताईआ। जिस नूं लभ्भणा उत्ते आसमां, सो लबां उत्ते वेख वखाईआ। आपणी रसम रिहा बदला, अदल इक्को इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। साचे नाम दा साचा जोश, जोग जुगत आप जणाईआ। अंदर टिक्का के नाड़ी पोश, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। इक्को नाम ख़ुमारी दे मदहोश, मद इक्को जाम प्याईआ। मन बुध दी जाए सोच, समझ इक्को दए समझाईआ। नेत्र अक्ख खोल्ह के लोच, लोचन लए मिलाईआ। भाग लगा के काया कोट, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। शब्द अगम्मी लगावे चोट, सोई सुरती आप उठाईआ। मन वासना कढ्ढे खोट, ममता मोह मिटाईआ। जन्म जन्म दा कढ्ढे रोग, धुर संजोग मिलाईआ। जिन्हां सुणाया आपणा सलोक, सो सोहले गाउँदे चाँईं चाँईंआ। उन्हां नूं लोड़ रही कोई ना मोख, अन्तिम जोती जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर भगतां हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो तुहाडा मन्दिर इक, मंज़ल आपणी दए समझाईआ। जिथ्थे पैंडा जाए मुक्क, पाँधी नज़र कोए ना आईआ। प्रगट होवे जो बैठा लुक, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। दरस देण दी प्रभ नूं भुक्ख, जुग चौकड़ी आपणी धार चलाईआ। इस तों परे नहीं होर कुछ, धुर दा लेखा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मानस मनुष आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत कहिण तेरा सच जैकारा, जै जैकार जणाईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, हदूद बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं वसें धाम न्यारा, सचखण्ड सोभा पाईआ। चरण कँवल गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। भिखारी ब्रह्मा विष्न शिव मंगण वारो वारा, दर ठांडे अलख जगाईआ। तेरा खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग उतरया पार किनारा, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण खेल न्यारा, पंज तत करे कुड़माईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, नेत्र रोवे मारे धाईंआ। तेरा भगत तेरा वणजारा, नित नवित तेरी आस तकाईआ। कर किरपा हरि निरँकारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत मंगण इक वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ । वस्त अमोलक मिली दात, दाते दानी दया कमाईआ। धुरदरगाही सच सुगात, सौगंध खा के झोली पाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, सिध्धा आपणा मेल मिलाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सति सतिवादी चन्द चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा सच्ची गाथ, सोहँ अक्खर इक पढ़ाईआ। सयदे करदे सीस झुकांदे त्रिलोकी नाथ, गोपी काहन निउँ निउँ
लागण पाईआ । तूं आप स्वामी हर घट वस्या पास, लख चुरासी डेरा लाईआ। तेरे मिलण दी इक्को ख़ाहिश, जन भगत रहे जणाईआ। जंगलां विच ना होवे तलाश, बन खोजण कोए ना जाईआ। कर किरपा आ जा पास, विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। तूं साहिब स्वामी अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। साडी निम्ही निम्ही सुण आवाज़, निरगुण निरवैर लए अंगड़ाईआ। पन्ध मुका पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। घर साचे वसें साथ, संगी बण के नज़री आईआ। आपणे नाम दा दस्सदे इक्को जाप, कोट पाप मिटाईआ। सतिजुग साची थापणा दे थाप, कलयुग कूड़ा परे हटाईआ। तेरा नाउँ रसूल पाक, परवरदिगार तेरा नूर रुशनाईआ। जन भगतां तेरी याद, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। आपणे भेव दा खोल्ह आगाज़, ग़रज़ सब दी पूर कराईआ। सानूं पढ़नी ना पए निमाज़, वुज़ूआं विच ना वक्त लँघाईआ। तेरा भगतां नाल बणे सच्चा समाज, चार वरन दे वड्याईआ। तेरे सीस ते सोहे ताज, हुक्मरान तेरी सरनाईआ। जन भगत तेरे मुहताज, मुहब्बत विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ करा दे सोमन, सोए मात उठाईआ । एका रंग रंगां दे काफर मोमन, मुर्शद मुरीद मेल मिलाईआ। तेरे विछोड़े अंदर सन्त रोवण, नेत्र नीर देण वहाईआ। गुरमुख गूढ़्ही नींद कदे ना सोवण, राती उठ उठ राह तकाईआ। गुरसिख हन्झूआं हार परोवण, लड़ी लड़ी नाल बंधाईआ। तेरा मुखड़ा वेखण कोमल कँवल नैण तेरा दर्शन पाईआ। तूं आवीं दुरमति धोवण, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अमृत रस आवीं चोवण, निझर धार वहाईआ। साचा बीज आवीं बोवण, फुल्ल फुलवाड़ी इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे वड्याईआ। जन भगत मेरा नाम अलेख, लिख्त ना कोए समझाईआ। जन भगत मेरा नाम अभेख, अवल्लड़ा भेख वटाईआ। जन भगत मेरा नाम संदेश, धुर दा राग अल्हाईआ। जन भगत मेरा नाम प्रवेश, अन्तर आत्म जाए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले लए वेख, वेखणहारा इक अख्वाईआ। वेखणहारा इक स्वामी, हरि करता बेपरवाहीआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, जलवा नूर रुशनाईआ। जिस दे नाम दी सिफ्त करे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा ढोला गाईआ। सो जन भगतां देवे इक निशानी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सच दवारे दा पद निरबाणी, इक्को वार समझाईआ। प्रभ नूं मिल के भगतो अग्गे मुक्क जाए कहाणी, लिखण पढ़ण दी लोड़ रहे ना राईआ। सच दवारे दी बण के साची राणी, रंग रत्ता वेखे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतो नाम तुम्हारा मीत, मित्र हरि अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गीत, वाहवा राग अल्हाईआ। नाता छुट्ट जाए मन्दिर मसीत, काया काअबा
सोभा पाईआ। नज़री आवे इक अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। लहिणा चुक्क जाए ऊँच नीच, ज़ात पात ना कोए वखाईआ। साचा कलमा दस्से हदीस, हरि मंत्र नाम दृढ़ाईआ। चरण कँवल उपर धवल दे के आप प्रीत, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। जिस दवारे दा आप वसनीक, हरिजन ओसे घर बहाईआ। लोकमात नाम शहादत पा के आपणी करन आया तस्दीक, दूजा संग ना कोए ल्याईआ। कूड़ा ठीकर भन्न के ठीक, ठाकर आपणा मेल मिलाईआ। जन भगतां करके धुर दी रीझ, राज़ी ख़ुशी दए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेखे आमदीद, आमद विच सोभा पाईआ। जन भगत तुमारा गृह मन्दिर, तुम ठाकर आप बणाया। घर स्वामी खोल्ह के जंदर, जगत तमाशा इक दृढ़ाया। भाग लगा के डूँग्घी कंदर, दीपक दीआ इक जगाया। प्रभास भवा के जंगल, मन्दिर इक्को घर रुशनाया। शरअ ज़ंजीर तोड़ के संगल, प्रेम डोरी तन्द बंधाया। आपणे प्यार दा सुणा के मंगल, मंगलाचार इक जणाया। जन्म कर्म दा तोड़ के बन्धन, बन्दगी साची बन्दा आप आपणे रंग रंगाया। ढोला सुणा के सोहँ छन्दन, संसा रोग मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले रख के अंगण, निरगुण आपणी गोद उठाया। आपणी गोद उठा के निरगुण, निरवैर दया कमाईआ। निराधार सुणा के साची धुन, धुनी राग बेपरवाहीआ। आपणे अन्तर जणा के आपणे गुण, गुणवन्ते गुरमुख दिते बणाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां लया सुण, सो सरोते सनमुख बहि बहि दर्शन पाईआ।
८ मग्घर २०२१ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह मनावां
जन भगत करन पुकार, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। किरपा कर सिरजणहार, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। चारों कुण्ट रैण अँध्यार, साचा चन्द नज़र ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के जगत संसार, शास्त्र सिमरत वेद नाल मिलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ वेखे किवाड़, दर दर अलख जगाईआ। तीर्थ तट्टां पन्ध आए मार, भज्ज भज्ज वाहो दाहीआ। उच्चे टिल्ले पर्बत सर्ब वेखे पहाड़, जंगल जूह खोज खुजाईआ। जल धारा तन लया ठार, अग्नी तत तपाईआ। तन माटी ला के छार, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। गदागर हो के फिरे दर दर दवार, भिच्छया मंगी वाहो दाहीआ। गुफ़ा अंदर बैठ कर दे रहे ध्यान, नेत्र अक्ख बन्द कराईआ। पंडतां कोलों लैंदे रहे ज्ञान, अक्खरां वाली पढ़ाईआ। मुला शेख़ां कोलों सिखदे रहे कलाम, कलमा नबी सालाहीआ। नेतयां कोलों जाणदे रहे नाम, सति सति दृढ़ाईआ। जल विच करदे रिहे इश्नान, मैंडक रूप वटाईआ। हे प्रभू तेरा नूर ज़हूर मिल्या ना कोए श्री भगवान, साख्यात नज़र कोए ना आईआ। जन भगत होए
हैरान, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ बेईमान, बेवा रूप वटाईआ। किरपा कर नौजवान, हरि नौबत नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देणा दरस दिखाईआ। जन भगत कहिण असीं फिर फिर थक्के, बण बण पाँधी राहीआ। वेख के आए मदीने मक्के, काअबे कबरां फोल फुलाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के मन्दिर मठ्ठे, अठसठ्ठे खोज खुजाईआ। कूड़ कुड़यारा गल धागे घत्ते, पंडे पिण्ड ना कोए समझाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द मणकयां वाले नाम रटे, जिह्वा नाल पढ़ाईआ। सच ना मिल्या किसे हट्टे, चौंदा लोक रहे कुरलाईआ। चौदां तबक चीथड़ फटे, अल्फी सच ना कोए हंढाईआ । दीन मज़्हब दे झगड़े वेखे रट्टे, ज़ात पात करे लड़ाईआ। किसे ने खाधे सूअर किसे ने वच्छे कट्टे, काया पलीत सब दी नज़री आईआ। तेरे नाम कोए ना दिसे रंगे, धुर दा रंग ना कोए रंगाईआ। बिन हरि ओढन सारे फिरदे नंगे, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे, वहिंदी धार रिहा वहाईआ। कोई ना चढ़या आपणे डण्डे, सच डण्डौत ना कोए जणाईआ। अमृत धार ना मिल्या खण्डे, रसीआ रस ना कोए चखाईआ। मन वासना होए गंदे, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ । बिन हरि कन्त सुहागी दिसण रंडे, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाईआ। आत्म मिल्या ना किसे अनन्दे, परमानंद ना कोए समाईआ । श्री भगवान तुध बिन तुटी कोई ना गंढ्ढे, नाता धुर दा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जन भगत सुहेले दर ठांडे रहे मंगे, मांगत हो के अलख जगाईआ। हउँ ख़ाकी तेरे बन्दे, बन्दीखाना दे तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहिण असीं गए थक्क, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरी बेपरवाहीआ । साथों हुंदा नहीं कोई तप, हठ नज़र कोए ना आईआ। साडी झोली पा दे हक, हकीकत तैनूं दिती समझाईआ। जे कोई अन्तर साडे शक, शिकवा पिछला दे गंवाईआ। हिरदे अन्तर आ के वस, निरगुण डेरा लाईआ। साडे जोड़े दोवें हथ्थ, ढहि पए सरनाईआ। तेरे मिलण दी खुल्हे अक्ख, दोए लोचन कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाईआ। जन भगत कहिण असीं रहे रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साडी फ़रयाद सुणे ना को, गुर अवतार पैगम्बर बैठे मुख छुपाईआ। जुग चौकड़ी तेरी सुणदे रहे सो, सो पुरख निरँजण तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण कर मोह, सरगुण इक्को ओट तकाईआ। आत्म परमात्म नाल जाह छोह, दूर दुराडा फेरा पाईआ। साचा अमृत निहकर्मी हो के चोअ, वरन बरन डेरा ढाहीआ। बिन दीवा बाती करदे लोअ, कमलापाती तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दे माण वड्याईआ। जन भगत कहिण तेरा जुग जुग पूजा पाठ, सिमरन जोग
अभ्यास आए कमाईआ। कलयुग अन्तिम इक्को मंगदे दात, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। सानूं खोल्ह दे आपणा राज़, नुकता इक्को दे समझाईआ । तूं मेरा मैं तेरा होवां दास, घर साचे वज्जे वधाईआ। सानूं लोड़ रहे ना गोपीआं वाली वेखण दी रास, कान्हा नाल ना ख़ुशी मनाईआ। सिध्धी तेरे नाल करीए बात, बातन ज़ाहर तेरा खेल वेख वखाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सगला संग बणना साथ, समरथ दया कमाईआ। तेरा पत्तण वेखीए घाट, किनारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत कहिण साथों होए ना पूजा, सिल पत्थर पूजन कोए ना जाईआ। तुध बिन अवर ना दिसे दूजा, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। आपणा भेव खुल्हा दे गूझा, गहर गम्भीर पड़दा दे उठाईआ। कँवल नाभ कर ऊँधा, अमृत झिरना इक झिराईआ। तूं हथ्थ ना आयो किते ढूंडा, ढूंड वेखी सर्ब लोकाईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहों गूंगा, गुर अवतारां कोलों कराएं पढ़ाईआ। तेरे नाम दा दो जहान वज्जदा रिहा हूंगा, हू हू पीर पैगम्बर रहे सुणाईआ । तूं ना मरया ना जिउदा, जन्म मरन दोवें वेख वखाईआ। तेरा अमृत रस बरखे बूँद बूँदा, आपणी धार दे बरसाईआ। होए प्रकाश अन्धेरा मुक्के साढे तिन्न करोड़ लूं लूं दा, नूर ज़हूर इक वखाईआ। नाम जपा के रसना जिह्वा मूँह दा, हिरदे आपणा डेरा लाईआ। झगड़ा चुक्के मैं तूं दा, तूं ही तूं ही नज़री आईआ। लेखा मुक्के बुत्त रूह दा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ । वसेरा चुक्के काया भँवरी डूँग्घे खूह दा, डल डेरा देणा ढाहीआ। माण तुट्टे पहले ध्रू दा, जन भगतां आपणी गोद लए उठाईआ । हुण वेला नहीं बहणा तेरी बरूह दा, तेरे तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। जन भगत कहिण साथों होए ना तप, कोटन कोटि तपीश्र बैठे ध्यान लगाईआ। इक्को ओट अकाल तेरी बैठे तक्क, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, महिमा अकथ दे दृढ़ाईआ। साचा नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ । निरगुण हो के वस साथ, सगला संग निभाईआ। तेरे निरअक्खर दा करीए इक्को पाठ, बाकी छुट्टे सर्ब पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दे समझाईआ। जन भगत कहिण ना जाए पढ़या, पढ़यां हथ्थ किछ ना आईआ। जन भगत कहिण ना अग्नी जाए सड़या, धूणी ताअ ना डेरा लाईआ। जन भगत कहिण जल ना जाए ठरया, गंगा धार ना तारीआं लाईआ। जन भगत कहिण डूँग्घी कंदर ना जाए वड़या, नेत्र मीट ना खोज खुजाईआ। जन भगत कहिण टिल्ले पर्बत जाए ना चढ़या, प्रभास हथ्थ कोए ना आईआ। जन भगत कहिण शाह सवार बण के जाए ना फड़या, पाँधी तेरा पन्ध ना कोए मुकाईआ। जन भगत कहिण कलयुग तरनी जाए ना तरया, अणतारू बैठे डेरा लाईआ। जन भगत कहिण जगत तृष्ना जाए ना मरया, मर
जीवत रूप ना कोए वटाईआ। जन भगत कहिण इक्को तेरा लड़ फड़या, नाता तोड़ के सर्ब लोकाईआ। किरपा कर नरायण हरया, हरयावल आपणी दे वखाईआ। सच सरनाई तेरी परया, परा पसन्ती मद्धम बैखरी लोड़ रही ना राईआ। आपणा खोल्ह वखा दे धुर दा घरया, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिथ्थे सीस चरणां धरया, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए मनाईआ। जन भगत कहिण असीं रहे गाउँदे, रसना जिह्वा कर हल्काईआ। जगत नेत्र रहे उठाउँदे, दोए लोचन सेव लगाईआ। बाहरों मथ्था रहे रगड़ाउँदे, पत्थरां नाल घसाईआ। सरवण सुण सुण रहे ख़ुशी मनाउँदे, मन मिली वड्याईआ। अन्तिम खाली हथ्थ वखाउँदे, झोली सच ना कोए भराईआ। दोए जोड़ के वास्ता पाउँदे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ पढ़यां सुणयां मुक्कया ना पन्ध, बैठे ढेरीआं ढाहीआ। दूई द्वैती ना ढठ्ठी कंध, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। अंदर बाहर ना चढ़या रंग, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। शब्द अनाद ना वज्जा मृदंग, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। धुर दा ढोला सुणया कोए ना छन्द, जो सहिँसा दे चुकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर दुआर रिहा बन्द, कुण्डा खिड़की ना कोए खुल्हाईआ। प्रेम प्यार अंदर लाए ना कोए अंग, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। एसे कारण अबिनाशी करते तेरे कोलों रहे मंग, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। किरपा कर सूरे सरम्बग, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को अनन्द दे वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ बख्श अनन्द, परम पुरख तेरी सरनाईआ। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, अन्तर आत्म कर पढ़ाईआ। सच दुआर दस्स सच्चा संग, सगली चिन्त मिटाईआ। पंच विकार करना पए ना जंग, कूड़ी क्रिया ना कोए लड़ाईआ। मन वासना मेट दे मंद, मंदिउँ चंगे दे कराईआ। नाम डोरी पा तन्द, शरअ ज़ंजीर दे कटाईआ। रूप वखा के हँ ब्रह्म, सो साहिब हो सहाईआ। सोहँ ढोला तेरा छन्द, विचोला दो जहां अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत ढोला गाउणा इक, इक ओंकार लए मिलाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कैहिंदे गए भविख, भविख्त दए दृढ़ाईआ। जिस दी धार विच्चों गुरमुख बणदा सिख, वालों निक्की खंडिउँ तिक्खी दए जणाईआ। जग नेत्र आवे ना दिस, रसना सके ना कोए समझाईआ। ओथे हरि जू करे हित, प्रीतम बेपरवाहीआ। अगला पिछला लेखा लए नजिठ्ठ, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत तेरा सिमरन एक, पूजा पाठ प्रभू दृढ़ाईआ। हरि सरनाई साची टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। अंदर वड़के खोल्हे भेत, भेव दए
जणाईआ। होर लभ्भदे केती केत, कोटन कोटि नैण उठाईआ। बिना भगतां किसे ना मिल्या आपणे देस, साचा घर ना कोए समझाईआ। आदि जुगादी अव्वलड़ा वेस, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। गुरमुखां माणे आपणी सेज, सुहञ्जणी दए वड्याईआ। ना कोई लोड़ रहे निहाली लेफ़, तकिया नाल ना कोए मिलाईआ। ना कोई मोढे धरे खेस, खूंडी हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जिस दवारे मिल्या आ के गुर दसमेश, सो दिशा दए जणाईआ। जिथ्थे आदि जुगादि रहे हमेश, सदा स्वामी डेरा लाईआ। निरवैर पुरख बण नरेश, नर निरँकारा हुक्म सुणाईआ। जन भगतो तुहाडा उथे लिख्या लेख, जिथ्थे लेखा कोए ना कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत पढ़न लिखण दी रहे ना लोड़, पूजा पाठ ना कोए कराईआ। जिस नूं आपणे नाल लए जोड़, जोड़ी धुर दी लए बणाईआ। लग्गी प्रीत निभावे तोड़, अद्ध विचकार ना कोए तुड़ाईआ। उहनां दा कारज गया सौर मानस जन्म लेखे पाईआ। मुड़के फेर ना आवे बौहड़, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। उहनां दे सिर ते झुलदा चौर, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जन भगत तेरा पाठ ना को, हरि करता आप जणाईआ। परम पुरख नाल सच्चा मोह, मुहब्बत इक्को इक वखाईआ। उह तेरा तेरे जोगा जावे हो, होका दे के आप सुणाईआ। बिन दीवा बाती करके लोअ, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। धुर दा ढोआ देवे ढो, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आत्म नाल आपे जाए छोह, परमात्म आपणा मेल मिलाईआ। नाम दृढ़ा के आपणा सोहँ सो, ब्रह्म लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। जन भगत की रसना पढ़ना, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। हरि किरपा साची मंज़ल चढ़ना, राह विच ना कोए अटकाईआ। सच दवारे दर्शन करना, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। सनमुख हो के चरणी पड़ना, मिले सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा तराईआ। जन भगत तेरा मुक्के पन्ध, पाँधी मात रहिण ना पाईआ। दीन दयाल हरि बख्शंद, बख्शिश आपणी रिहा कमाईआ। जुग जन्म दी विछड़ी गंढ्ढ, टुट्टी तोड़ निभाईआ। सचखण्ड दुआर चाढ़ के तेरा चन्द, आपणे घर करे रुशनाईआ। तेरा प्रेम दा प्रेमी आनंद, प्रेमिका रूप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दर बहाईआ। बिन पढ़यां लिखयां पूरी आसा, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। जिन्हां दित्ता सच भरवासा, भव सागर पार कराइंदा। कोटन कोटि साध सन्त सच दवारे लिखके दे रहे दरखासां, दरखासत मन्ज़ूर ना किसे कराइंदा। बिन भगतां किसे नाल नहीं मेरा साका, सज्जण अवर ना कोए बणाइंदा। पहलों उहनां दा पूरा करना घाटा, घाटी मंज़ल आप चढ़ाइंदा। जिन्हां दे पिच्छे
मारे वाटां, निरगुण हो के फेरा पाइंदा। पहलों लिखके उहनां साका, साथी जगत जहान वखाइंदा। जिन्हां दा मालक इक्को आका, बिन अक्लों पार लँघाइंदा। जिन्हां दा ओस दे अंदर ख़ाका, बिन शकलों गोद बहाइंदा। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी पूरा कर भविख्त वाक, भाख्या आपणी इक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पुरख समराथा, समरथ आपणी कार कमाइंदा। जन भगत तेरा सच स्वामी, स्वागत इक्को करन आईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तर आत्मा वेख वखाईआ । जन भगतां पढ़न दी इक्को बाणी, सोहँ सदा समझाईआ। जिसदा रूप चारे खाणी, चार जुग वड्याईआ। जिस दा हुक्म चोज वडाणी, चारों कुण्ट आप वरताईआ। जिस दा हुक्म खेल महानी, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। जिस दा पद इक निरबानी, निरवैर पुरख अख्वाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर मात निशानी, भगतां दए वड्याईआ। सो खेल खेले शाह सुल्तानी, कलयुग अन्तिम बेपरवाहीआ। जन भगत दवारे खा के इक वार महिमानी, अग्गे महिमान सदा दे लए बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एहो करन आया वड्डी मेहरवानी, मेहर नज़र नाल आपणे रिहा तराईआ।