पुस्तकालयभाग १७

८ मग्घर २०२१ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ ते चन्द कौर दे गृह पिण्ड रामूवाला नवां

जन भगत कहे प्रभ कर रक्षया, रक्षक इक्को नज़री आईआ। जन्म कर्म दी पूरी कर इच्छया, नाम अमोलक वस्त झोली पाईआ। चरण प्रीती दे दे भिच्छया, मेहर नज़र उठाईआ। आपणे मिलण दी दस्सदे सिख्या, साची कर पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई दिसे मिथ्या, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तूं माण दवावें निक्कयां वड्डयां, नीचों ऊँच बणाईआ। तेरी किरपा मन जाए जित्तया, दूजी वासना रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । जन भगत कहे प्रभ वेख हाल, हालत दयां जणाईआ। वस्त अमोलक दे माल, दौलत नाम झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया टुट्टे जंजाल, सति सच इक समझाईआ। भाग लगा काया माटी खाल, तत्तव तत दे दृढ़ाईआ। साचे ढांचे लैणा ढाल, सच कुठाली आप उपाईआ। हउँ नढ्ढे तेरे बाल, बाली रूप सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ सिर दे ताज, तेरी इक सरनाईआ। जुग चौकड़ी रखीं लाज, सदा सदा सहाईआ । दो जहानां तेरा रिवाज, रसम जगत बणाईआ। भगतां करीं आप काज, करनी दईं समझाईआ। मस्तक टिक्का सीस गुरू महाराज, पातशाह निवाईआ। दूसर खेल सृष्ट तमाश, वेखे जगत लोकाईआ। कूड़ी क्रिया करे नाच,

घर घर डौरू वाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ किरपा कर, करते तेरी इक सरनाईआ। तेरे लेखे लाया जरम, जन्म तेरी झोली पाईआ। बिरहों विछोड़े ज़ख़मां उत्ते ला मरहम, पट्टी आपणा नाम बंधाईआ । लेख मुका दे पिछले कर्म, कांड नाम दे समझाईआ। सच दवारे मिले सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। तूं साहिब स्वामी तारन तरन, तारीं हर घट थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन साचे वेख वखाईआ। जन भगत कहे मेरा धुर दा तरला, निउँ निउँ सीस निवाईआ। भेव खुल्हादे आपणे घर दा, पड़दा आप चुकाईआ। वस्त अनोखी मंग मंगदा, नाम पदार्थ दे वरताईआ। सुणां नाद अगम्मी मृदंग दा, धुन आत्मक राग सुणाईआ। रंग चाढ़ दे आपणे रंग दा, दुरमति मैल धुआईआ। लेखा चुक्के द्वैती कंध दा, भाण्डा भरम भनाईआ। होए प्रकाश जोती चन्द दा, सूरज चन्द मुख छुपाईआ। वेखां खेल सूरे सरबंग दा, सच दवारे दे बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा दे चुकाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी आसा, तृष्ना दे बुझाईआ। चरण कँवल सच भरवासा, भओ दे मिटाईआ। आपणे मिलण दा खोल्ह के दस्स ख़ुलासा, ख़ुशीआं नाल समझाईआ। रसना गाईए स्वास स्वासा, सिमरन इक बणाईआ। करवट लै बदल लै पासा, आपणा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे लए मिलाईआ। जन भगत कहे मैं निक्का बच्चा, बच्चयां विच्चों नज़री आईआ। काया माटी भाण्डा कच्चा, तत्तां बणत बणाईआ। हिरदे अंदर तूं ही वसा, निरगुण डेरा लाईआ। आपणे मिलण दी खोल्हदे अक्खा, आख़र पड़दा दे उठाईआ। आपणा हाल तैनूं दस्सां, हकीकत दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। जन भगत कहे मैं तेरा बरदा, बन्दीख़ाना दे तुड़ाईआ। तूं मालक घर घर दा, लख चुरासी वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तैथों डरदा, गुर अवतार सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर तेरा कलमा पढ़दा, तोबा तोबा रहे सुणाईआ। तेरा रूप नरायण नर दा, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। तूं मालक ख़ालक हुक्म अगम्मी करदा, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। तेरे अग्गे कोए ना अड़दा, दो जहान बैठे ढेरीआं ढाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा नाम लख चुरासी जीव जंत पढ़दा, सिफ्तां नाल सालाहीआ। तूं मालक ओस दर दा, जिस दा दरवाज़ा नज़र किसे ना आईआ। तेरा भगत सुहेला इक्को मंग मंगदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। बिन तेरी किरपा अग्गे कोए ना लँघदा, पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। सुख माणे ना तेरी सेज पलँघ दा, सुख आसण बहि ना ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अंग लगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कर मिलाप, मिलणी तेरे हथ्थ रखाईआ। कोट जन्म दे उतरन पाप,

दुरमति मैल धुआईआ। तूं धुर दा सज्जण साक, साहिब इक अख्वाईआ। कर किरपा खोल्ह ताक, बजर कपाटी पड़दा लाहीआ। सच प्रीती जोड़ नात, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। तेरा ढोला गाईए गाथ, सोहँ इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। जन भगत कहिण जग जीवण दाते, सति तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी पुरख अबिनाशे, पतिपरमेश्वर तेरी वड्याईआ। जन भगतां जुड़े तेरे संग नाते, सगला संग बणाईआ। दूसर अग्गे करने होर ना कोए अरदासे, बेनन्ती तेरे अग्गे सुणाईआ। साडी होर अर्ज़ कोई ना वाचे, फ़र्ज़ तेरा नज़री आईआ। तूं लभ्भें मात गवाचे, लख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। अन्तिम ढाल आपणे सांचे, सच्चा इक्को दे समझाईआ। भाग लगा दे काया माटी काचे, कच कंचन रूप वटाईआ । दरस दिखा दे ज़ाहर बातन बाते, बैतल धाम दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रंग रंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ रंग रंगीला, रंग रत्ता इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी बणे वसीला, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। जिस दा सन्त सुहेले सच कबीला, किबला देवणहार वड्याईआ। जन भगतां हो अधीना, शाह सुल्ताना सेव कमाईआ । ग़रीबां अन्तर हो मस्कीना, मुश्किल हल्ल कराईआ। लेख चुकाए लोक तीना, त्रैभवण धनी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा तराईआ। भगत सुहेला सदा स्वामी, हरि करता इक अखवाइंदा। आदि जुगादि सदा निहकामी, निहचल धाम डेरा लाइंदा। सन्त सुहेला बण के बानी, रहिबर इक्को राह समझाइंदा। नाम निधाना दे निशानी, निरअक्खर आप पढ़ाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा पद इक निरबानी, निरवैर पुरख समझाइंदा। भगत भगवान सदा सदा सद गाए इक कहाणी, कहावत जगत विच चलाइंदा। कोटन कोटि कोट खोल्हदे जगत विद्वानी, विद्या अन्तर भेव कोए ना पाइंदा। बिन हरि भगतां सब दे होए हैरानी, हरि का मंत्र ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां उपर करे आप मेहरवानी, मेहरवान आपणे घर वसाइंदा।

८ मग्घर २०२१ बिक्रमी उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड रामूवाला

जन भगत कहे प्रभ कट दुःख, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जन भगत कहे प्रभ कट भुक्ख, तृष्ना तृखा बुझाईआ। जन भगत कहे प्रभ उजल कर मुख, दुरमति मैल धवाईआ। जन भगत कहे प्रभ आत्म दे सुख, ब्रह्म निरंतर इक दृढ़ाईआ । जन भगत कहे प्रभ गोदी चुक्क, धुर दे कोझे कमले गले लगाईआ। जन भगत कहे प्रभ सुहा आपणी रुत्त, पत्त डाल्ही

तन महकाईआ । जन भगत कहे जुग जन्म दे विछड़यां आ के पुच्छ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जन भगत कहे बख्श साची सुच, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। जन भगत कहे । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहे प्रभ बख्श प्रीत, विप्रीत दे तजाईआ। जन भगत कहे तेरी वेखीए साची रीत, मंत्र नाम इक्को दे दृढ़ाईआ। जन भगत कहे नाता छुट्ट जाए मन्दिर मसीत, काया काअबा दे वखाईआ। जन भगत कहे लहिणा देणा चुका ऊँच नीच, राउ रंक नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहे रंग वखा हस्त कीट, घर घर पड़दा लाहीआ। जन भगत कहे सच कलमा दस्स हदीस, हज़रत कर पढ़ाईआ। जन भगत कहे तेरे हथ्थ प्रभू बख्शीश, रहमत झोली इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। जन भगत कहे प्रभ आसा पूरन, पूरी इच्छया दे कराईआ। लोकमात उतरन सगल वसूरन, विख रहिण कोए ना पाईआ। तेरे बरदे दर मजदूरन, सेवक चाकर पाख़ाक नज़री आईआ। तूं साहिब हाज़र हज़ूरन, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। हउँ मूर्ख मुग्ध मूढ़्हन, अज्ञान अन्धेर दे मटाईआ। तेरे चरण मंगीए धूढ़न, मस्तक टिक्का दे लगाईआ। नाता तुट्टे कूड़ो कूड़न, कूड़ी क्रिया दे खपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग दे समझाईआ। जन भगत कहिण तेरा सहारा, सईआ इक्को नज़री आईआ। कलयुग वेख जगत किनारा, नईआ डौले थाउँ थाँईंआ। मिले कोई ना वंञ मुहाणा, चप्पू नाम ना कोए लगाईआ । नेत्र रोंदा राजा राणा, शाह सुल्तान दए दुहाईआ। साधां मिले ना कोए टिकाणा, सन्त भज्जण वाहो दाहीआ। कोई ना समझे तेरा भाणा, भावी सब दे सिर ते छाईआ। तूं शहिनशाह पातशाह श्री भगवाना, पारब्रह्म प्रभ तेरी आस रखाईआ। तूं देवणहारा दाना, दाता इक्को इक इक्क तेरी वड्याईआ। तेरा झुलदा रिहे निशाना, दो जहान सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बेनन्ती कर परवाना, परम पुरख तेरे अग्गे इक सुणाईआ। जन भगत कहिण तूं ही तौफ़ीक, तेरी ओट तकाईआ। तूं सज्जण सच्चा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। तेरे नाउँ दा गाईए गीत, गोबिन्द इक सालाहीआ। हर घट वसणा सदा चीत, ठगोरी मन ना कोए रखाईआ। अर्शी फ़र्शी दर ठांडे पा भीख, भिच्छया इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम भण्डारा झोली पाईआ। जन भगत कहे मैं मांगत दर दा, दरवेश नज़री आईआ। तूं मालक अगम्मी घर दा, भण्डारा इक्को दे वरताईआ। तूं रहिबर सचखण्ड दा, थिर घर तेरी सुणी चतुराईआ। तूं भगतां पैज रखदा, जुग जुग वेख वखाईआ। सन्तां दे अंदर वसदा, हिरदे हरि हरि डेरा लाईआ। प्यारा गुरमुखां दे रस दा, रस आत्म दे चखाईआ। गुरसिखां नाल बहि बहि हस्सदा,

हस्ती आपणी दे समझाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा रैण घट दा, चारों कुण्ट चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ दा, अकथ तेरी वड्याईआ। भगत सुहेला दर इक्को वस्त मंगदा, ख़ाली झोली दे भराईआ। मैं भुक्खां फिरां अनन्द दा, निजा नंद दे चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां हो सहाईआ। जन भगतां हो सहा साहिब, गुरमुख रहे जणाईआ। तेरी आदि जुगादि सुणदे रहे हदायत, हज़रत करन पढ़ाईआ। कलमे विच्चों कर अनायत, काअबा दए दुहाईआ। आपणे नाम दी दस्स शरायत, शरअ दे बदलाईआ। तेरे हथ्थ सदा हमायत, हम साजण हो के घर आईआ। तेरे मन्दिर अंदर करीए रिहाइश, सच दवारे डेरा लाईआ। तेरी करे ना कोई अज़माइश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, लेखा आपणे विच समाईआ। जन भगत कहिण प्रभ सुरत संभाल, सोई सवाणी लए उठाईआ। नाता तोड़ जगत जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सन्त सदा तेरे कंगाल, भुक्ख्यां विच्चों भुक्खे नज़री आईआ। दीना बंधप दीन दयाल, दया निध ठाकर ठोकर आपणी दे लगाईआ। वसल असल दे जमाल, असलीअत वसीअत दे कराईआ। ग़फलत विच होए कंगाल, उल्फ़त विच वड्याईआ। मुहब्बत तेरी बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। किरपा कर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग सब दा झोली पाईआ।

८ मग्घर २०२१ बिक्रमी माधो सिँघ दे गृह रामूवाला

जन भगत कहे प्रभ कर किरपा, किरपा निधान तेरी ओट तकाईआ। तुध बिन अवर ना दूजा दिसदा, नेत्र नैण ना दर्शन पाईआ। तीजे उत्ते कदे ना विसदा, आसा अवर ना कोए वखाईआ। मेहरवान हो के कट दे बिप्पता, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। जन भगत कहे मेरा वंड दर्द, दर्द दु:ख भय भंजन नज़री आइंदा। तेरे अग्गे अरजोई अरज़, नमों करके सीस झुकाइंदा। तेरा कुझ ना होवे हर्ज, जुग चौकड़ी जन भगतां सदा तराइंदा। तूं मर्द मर्दाना मर्द, मद्दद तेरी इक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। जन भगत कहे कट दे बन्धन, फाँसी रहिण कोए ना पाईआ। मस्तक टिक्का ला दे चन्दन, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दूजे दर ना जाए मंगण, घर इक्को बेपरवाहीआ। तेरा साहिब साचा संगण, सगला नाता दे निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, चरण कँवल बख्श सरनाईआ । जन भगत कहे मेरा कट ज़ंजीर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिन तेरे वंडे कोए ना पीड़, दर्दी नज़र

कोए ना आईआ। तेरे अग्गे बेनन्ती इक अख़ीर, आख़र रिहा सुणाईआ। तूं ज़ाहर ज़हूर सच्चा पीर, पैगम्बर इक अख्वाईआ। प्रभ बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी आप समझाईआ। कर्मां उत्ते मार लकीर, शाह हकीर पार लँघाईआ। इक्को तेरी नज़री आवे तस्वीर, तालब हो के मंग मंगाईआ। तूं दाता गुणी गहीर, गहर गवर अख्वाईआ। तेरे हथ्थ नाम शमशीर, खण्डा इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे बख्श साची धीर, धीरज आपणे चरण बंधाईआ।

८ मग्घर २०२१ बिक्रमी कपूर सिँघ दे गृह मोगा

जन भगत नाता अन्तर आदि, ब्रह्माद वज्जे वधाईआ। जन सन्त नाता जुगा जुगादि, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। गुरमुख नाता सगला साथ, एथे ओथे संग निभाईआ। गुरसिख नाता साख्यात, सनमुख दया कमाईआ। किरपा करे पुरख समराथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। लहिणा देणा हथ्थो हाथ, देवणहार सदा चुकाईआ। पूरब जन्मां करे आस, आसा पूरी आप कराईआ। सच प्रीती दे भरवास, प्रभात ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। जन भगत मिलावा सहारा एक, एकँकार दए वड्याईआ। सन्त मिलावा धुर दी टेक, ओट इक रखाईआ। गुरमुख मिलावा प्रभ दस्स अन्तर भेत, पड़दा दे खुल्हाईआ। गुरसिख मिलावा सुरती कर चेतन चेत, शब्दी धार वहाईआ। अबिनाशी करता हर घट रिहा वेख, लख चुरासी खोज खुजाईआ। मंगणहारा साची भेंट, प्रेम प्यार वस्त अमोलक इक्को दे समझाईआ। दो जहानां बण के खेवट खेट, नईआ नौका जीवन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत नाता चरण दवार, सच मिले सरनाईआ। सन्त नाता नेत्र लोचन नैण दरस दीदार, दीद ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख नाता चरण धूढ़ी मंगे छार, दुरमति मैल धवाईआ। गुरसिख नाता दोए जोड़ करे निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। अबिनाशी करता सगला साथा, सगला संग रखाईआ। देवणहारा धुर दी दाता, मेहर नज़र उठाईआ । जगत नाल जगत बिधावां वाला नाता, बन्धन नाल रखाईआ। तिन्नां बच्चीआं पिच्छो आए उह काका, जिस दा कर्म प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ।

८ मग्घर २०२१ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह निधांवाला

भगत सुहेले वेख के सुखी, धरनी धरत धवल लए अंगड़ाईआ। आसण उठे मुनी ·षी, मुनीश्र अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम होए दुखी, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। तेरे नालों प्रीती टुट्टी, प्रभू सके ना कोए जुड़ाईआ। प्रेम प्यार दी डोरी मुक्की, अग्गे तन्द ना कोए बंधाईआ। होया अन्धेरा चारे गुठ्ठीं, दहि दिशा ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर अक्ख इक खुल्हाईआ। ·षी मुनी मारन धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर बेपरवाह, बेपरवाह वेख वखाईआ। साडे अन्तर अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरा भुल्लया नर हरि नाँ, नाउँ निरँकारा ना कोए ध्याईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ धक्के रहे खा, बाहों फड़ गले ना कोए लगाईआ। अठसठ तीर्थ फेरीआं रहे पा, बण बण पाँधी राहीआ। शिवदुआले मठ्ठां राह रहे तका, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुण सुण मिल्या ना तेरा राह, रहिबर इक्को नज़री आईआ। कल्मयां विच्चों बाहर दस्सया ख़ुदा, ख़ालक ख़लक तेरी वड्याईआ । तेरे नालों होए जुदा, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा वेख वखाईआ। मुनी मनीशर नेत्र रोंदे नैणां नीर वहाईआ। ग़फलत विच गूढ़्ही नींद सौंदे, अन्तर लए ना कोए अंगड़ाईआ। मन वासना सारे भाउँदे, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। हिरदे हरि ना घर वसाउँदे, वसल यार ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट उठ उठ धाउँदे, भज्जण वाहो दाहीआ। आपणा भेव मूल ना पाउँदे, पड़दा सके ना कोए खुल्हाईआ। घर ठाकर स्वामी सेजा सच ना मूल बहाउँदे, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। ·षी मुन कढ्ढण तरला, तरह तरह जणाईआ। पुरख अबिनाशी साचे वर ला, कन्त सुहागी फेरा पाईआ। इक्को पल्लू तेरा फड़ना, छड्डी सर्ब लोकाईआ। घर स्वामी तेरे चढ़ना, जग मन्दिर दिते तजाईआ। इक्को ढोला तेरा पढ़ना, शब्दी राग अल्हाईआ। सच सरनाई साची पड़ना, सनमुख तेरे तेरी ओट तकाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। तेरी चरण धूढ़ी कलयुग साची तरना, बेतरन पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच्चे दे वड्याईआ। ·षी मुनी कहिण असीं वेखण आए, प्रभ आपणा पन्ध मुकाईआ। सच दवारे डेरे लाए, अलख निरँजण सीस निवाईआ। दोए जोड़ वास्ते पाए, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। माण अभिमान सर्ब मिटाए, हँकार रहिण कोए ना पाईआ। ख़ादम हो दरवेश फेरा पाए, अल्फी तन ना कोए रंगाईआ। नर नरेश प्रभ दया कमाए, विष्न ब्रह्मा शिव महेष ना कोए छुडाईआ। सहँसर मुख शेष राग ना गाए, त्याग सब दे दए कराईआ।

आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो खेल कराए, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। ओस साहिब दे लागो पाएं, जो डुब्बदे रिहा तराईआ। कलयुग अन्त जिस भगत सुहेले आण मिलाए, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ·षी मुनी कहिण प्रभ छड्ड दे तट्ट, तट्ट किनारा तेरा नज़री आईआ। ख़ाली वेखे चौदां हट्ट, चौदां तबक देण दुहाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द नाम आए जप, बारां अक्षर गायत्री नाल पढ़ाईआ। जां वेख्या ते खाली हथ्थ, झोली सके ना कोए भराईआ। भय भीत भ्यानक अंदर आए नठ्ठ, नैणां नाल जणाईआ। सरन सरनाई गए ढठ्ठ, चरण कँवल सीस टिकाईआ। दुरमति मैल दर दवारयों कट, अमृत मेघ बरसाईआ। सच्चा मार्ग इक्को दस्स, जिस बिध भगत रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सनेहड़ा देवे हस्स, नर हरि साचा आप जणाईआ। ·षी मुनी करो सब ध्यान, हरि करता आप जणाईआ। सब तों वखरा मेरा ज्ञान, समझ कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब शरमाण, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मंगण दान, दर ठांडे झोली डाहीआ। मेरा वक्खरा सब तों जहान, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ । जिथ्थे खेल करां महान, ख़ालस आपणी धार चलाईआ। दूजा विच ना कोए बलवान, चौदां विद्या रोवे मारे धाईंआ। शरअ विच ना कोए शैतान, शरीअत विच ना कोए लड़ाईआ। जिस नूं बख्शे चरण ध्यान, सो धरनापत मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। रिख मुन पुच्छो कोलों जा के ब्रह्मा, ब्रह्मा इक दे जणाईआ। जिस दा निहचल धर्मा, की नाम रिहा पढ़ाईआ। जिस दा आदि जुगादि कर्मा, निहकर्मी खेल खिलाईआ। जिस दा लेखा बाहर वरनां बरनां, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। जिस दा सहारा गुर अवतारां चरणां, चरणोदक इक्को जाम प्याईआ। जिस दे कोलों दो जहान डरना, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। जिस दा कलमा नबी रसूलां पढ़ना, कायनात दयां जणाईआ। जिस नूं मिल के भगतां तरना, अणतारू पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दे खुल्हाईआ। ·षी मुनी कहिण दस्स ब्रह्मे, प्रभ दी की वड्याईआ। कलयुग अन्तिम असीं होए निकम्मे, निकर्मन रहे जणाईआ। मावां घर ऐवें जम्में, दस दस मास अग्न तपाईआ। असीं सीर चुंघिआ मंमे, ममता मोह वधाईआ। बिन हरि किरपा रहे अवगुणे, गुण सके ना कोए समझाईआ। सच दस्स लख चुरासी कौण जाणे छाणे पुणे, जीव जंत खोज खुजाईआ । कौण लगावे धुर दी धुने, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , धुर दा लेखा दे दृढ़ाईआ। ·षी मुनी कहिण ब्रह्मे दस्स, कहाणी धुर दी दे जणाईआ। हउँ हो के तेरे वस, वास्ता इक्को वार पाईआ। कलयुग क्रिया कोलों आए नस्स, दूर दुराडा

पन्ध मुकाईआ। तीर्थ तट आए छड्ड, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती दिती तजाईआ । समाजां विच हो के अड्ड, अड्डरा राह तकाईआ। सानूं दे उह मति, मंत्रां विच्चों पार कढाईआ। असीं माणीएं उहदा रस, जो रसीआ बेपरवाहीआ। जो भगतां अंदर रिहा वस, साख्यात अपणा डेरा लाईआ। उस दे अग्गे जोड़ीए हथ्थ, सच सिँघासण दे दृढ़ाईआ। उह महिमा जणाए अकथ, आपणा पड़दा दए उठाईआ। उहदी चरणी जाईए ढठ्ठ, निउँ निउँ लागे पाईआ । उह पुरख साहिब समरथ, सदा सदा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । ब्रह्मा कहे सुणो मुन रिख, ·षीशर दयां जणाईआ। उस दे मिलण दी जो लग्गी तृख, तृखा रोग गंवाईआ। जे जा के वेखीए ओहदे गुरसिख, जिन्हां सिख्या झोली पाईआ। जिन्हां दी पुश्त पनाह हथ्थ रख्या पिठ्ठ, सीस जगदीश होए सहाईआ। सब तों वक्खरी उहनां दी रीत, मन्दिर मसीत कोए ना जाईआ। इक्को स्वामी वसे चीत, चित वित ठगोरी ना कोए रखाईआ। इक्को ढोला गाउँदे गीत, तूं मेरा मैं तेरी ओट तकाईआ। इक्को रंग वसण ऊँच नीच, ज़ात पात ना कोए समझाईआ। इक्को कलमा पढ़न हदीस, इक्को हज़रत रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ । ब्रह्मा कहे रिख मुन सुणो ला कर कान, धुर संदेश सुणाईआ। जिस नूं कैहिंदे श्री भगवान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सो निरगुण रूप खेल करे महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। जन भगतां देवण आया दान, लोकमात वेस वटाईआ। जिस नूं सीस झुकांदे गोपी काहन, राम सीता सेव कमाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद करन सलाम, सजदयां नाल मिलाईआ। जिस नूं गुर अवतार करन प्रणाम, टिक्का मस्तक इक्को इक छुहाईआ। जिस दा वक्खरा अक्खरां बिना कलाम, कुदरत कादर रिहा समझाईआ । सो साहिब भगतां मिल्या आण, भगवन आपणा फेरा पाईआ। बाली बुध वेख अंञाण, कोझे कमले लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। ब्रह्मा कहे रिषी मुनी पिछला बन्न्ह लओ बस्ता, पुस्तक कम्म कोए ना आईआ। प्रभ मिलण दा इक्को रस्ता, सच सच दयां समझाईआ। जो गुरमुख हिरदे हरि हरि नाम रटदा, रट्टे सारे दए चुकाईआ। उह मालक आपणे हक दा हकीकत वेख वखाईआ। पतिपरमेश्वर परम पुरख उसे दी पत्त रखदा, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम हिरदे अंदर वसदा, वसल इक्को सच कराईआ। अन्धेरा चुका के रैण मस दा, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणे सब दे झोली पाईआ। ·षी मुनी कहिण ब्रह्मे तैथों बलिहारी, बलि बलि सारे जाईआ। असीं मिलीए उस निरँकारी, जो निरगुण सरगुण रिहा तराईआ। चरण कँवल करीए निमस्कारी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। वेखीए दरस सच्चा दरबारी, सच सिँघासण

सोभा पाईआ। चार कुण्ट होए उज्यारी, दीवा बाती इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाईआ। जन भगत कहे बिन भगतां किसे ना मिलदा, रिषी मुनी नेड़ कोए ना आईआ। उह मालक आत्म साचे दिल दा, दिलबर दाता बेपरवाहीआ। उह पड़दा हटावे बजर कपाटी सिल दा, नेत्र अक्ख इक खुल्हाईआ। उह नूर जणावे अगम्मी तिल दा, तिलक ललाट लगाईआ। उह आत्म सेजा चढ़ के मिलदा, बाहरों हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। ·षी मुनी कहिण उह केहड़ा आसण, ब्रह्मे सच दे जणाईआ। जिथ्थे मिले पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता फेरा पाईआ। असीं उस दे होईए दास दासण, बण सेवक सेव कमाईआ। उह मालक नाथ अनाथण, दीनण गले लगाईआ। सच मिलण दी दस्स दे जाचण, जाचक वास्ता रहे पाईआ। उहदा जलवा नूर बातन, कि ज़ाहर करे रुशनाईआ । कि दिसे पृथ्मी आकासण, मण्डल मण्डप उपर डेरा लाईआ। किस दवारयों जाईए भालण, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभ मिले धुर दा लालण, लाल रंग दए चढ़ाईआ। कि रूप वटाईए गवालण, गगरीआ सीस उठाईआ। कि बण के जाईए मालण, फुल्लां हार पवाईआ। कि बण के जाईए कवालण, भगतां राग सुणाईआ। कि बण के जाईए सवालण, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। ब्रह्मा कहे जे जाणा मैं आवां जाच सिखालण, साची सिख्या दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ब्रह्मा कहे जे प्रभ मिलण दा चाओ, धुर दी धार दयां समझाईआ। पहलों उहदयां भगतां पकड़ो जा के बाहों, आपणा आप मिटाईआ। फिर रो रो हाल सुणाओ, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। गलवकड़ी आपणी पाओ, पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। रुट्ठयां लओ मनाओ, आपणा आप मिटाईआ। उहनां नाल मिल के दो अक्खरां वाला ढोला गाओ, गीत गोबिन्द गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। ·षी मुनी भगतां लभ्भो, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। दहि दिशा उठ उठ भज्जो, अपणा पन्ध मुकाईआ। जगत सिँघासण कूड़े तजो, अभिमान रहिण ना पाईआ। जे कोई गुरमुख मिले अग्गों, सीस देणा झुकाईआ। फिर आपे बण जाओ हँस कगो, कागों हँस वखाईआ। दर्शन करके गुरमुख रज्जो, आपणी तृखा बुझाईआ। उहनां नाल अग्गे वधो, वाधा धुर दा दए समझाईआ। प्रेम प्रीती अंदर मघो, नूरी चन्द चमकाईआ। जिन्हां नूं मिल्या उपर शाह रगों, उह शहिनशाह तुहानूं देण मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी देण वखाईआ। ·षी मुनी कहिण सानूं मन्ज़ूर, तेरी वड वड्याईआ। असीं जा के वेखीए हज़ूर, आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां दा बण मज़दूर, धुर दी सेव कमाईआ। नाता छोड़ के कूड़ो कूड़, गुरमुख सज्जण जोड़ लैणा जुड़ाईआ। उहनां दी मस्तक

ला के धूढ़, टिक्का इक्को देणा रमाईआ। उहनां दा माण अभिमाण तोड़ ग़रूर, ग़ुरबत बाहर देणी कढाईआ। जिन्हां भगतां दे दर्शन करन आया मनसूर, शमस तबरेज़ ध्यान लगाईआ। असीं वी उहनां दे होए मशकूर, मुश्किल हल्ल देण कराईआ। उन्हां नाल उहनां दा महबूब, मुहब्बत सच रिहा कमाईआ। जिस दी मंज़ल चढ़ के मुक्के अग्गे हदूद, मक्सूद इक्को नज़री आईआ। जो हर घट थाँ दिसे सदा मौजूद, विछड़ कदे ना जाईआ। उस दे नाल मिल के आपणा दईए सबूत, साबत सूरत इक्को नज़री आईआ। जिस दा रूह ना बुत्त कलबूत, पंज तत ना कोए वखाईआ। महल अटल वसे अरूज, अर्शां उपर डेरा लाईआ। जन भगतां देवे आपणी सूझ, बुध बिबेक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला लए तराईआ। जन भगत कहिण उह वेखो आ के मुनी ·षी, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां दे कोल गठड़ी निक्की, बोझयां रहे उठाईआ। उहनां दे भार लग्गा पिठ्ठी, रोवण देण दुहाईआ। उहनां दे कोल किहो जेही चिठ्ठी, कबीर जुलाहा गया फड़ाईआ। जिस दी धार सब तों तिक्खी, निराली समझ कोए ना आया। उह रखी पिच्छे गुझी, होछी मति रखाईआ। उस दी किसे ना समझी बिधी, भेव सके ना कोए समझाईआ। उस दे उत्ते डण्डी रखी सिध्धी, सिध्धा राह इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। ·षी मुनी चुक्क के आए बोझे, बोझल देण दुहाईआ। दर आ के भार डिग्गे गोडे, कुहणीआ धरत उत्ते टिकाईआ। साडे प्रभ जी थक्क गए मोढे, गठड़ी सीस ना कोए उठाईआ। साडे चूंडे हो गए रोडे, चोटीआं लईआं मुनाईआ। सानूं हथ्थ ना आयो ढूंडे, ढूंड वेखी सर्ब लोकाईआ। अन्तिम हार के तेरे दर ते होए मूंधे, मुख घास विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान भेव खुल्हाईआ। मेहरवान प्रभू होया दयाल, दयावान जणाईआ। भगत सुहेला मेरा लाल, लालन रंग चढ़ाईआ। आपणी चिठ्ठी दयो वखाल, जो मुनी ·षी अक्खर पढ़न कोए ना पाईआ। जिस दे उत्ते इक सवाल, सवा सवा अंक रिहा वखाईआ। सवा रत्ती दा लाल निशान, केसर टिक्का लाईआ। पिछला देवे आप अहिवाल, हालत सब दी रिहा वखाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। दरगाह साची मिले ना कोए दलाल, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। फल दिसे ना किसे डाल्ह, सिम्मल रुक्ख रहे लहराईआ। ·षी मुनी होए बेहाल, बिहबल हो के मारन धाईआ। बिन तेरी किरपा श्री भगवान, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लहिणा झोली पाईआ। ·षीआं मुनीआं सुणयां चिठ्ठी खोल्ह रखी, वरका हरि जू लए उल्टाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं पढ़दा आपणी अक्खीं, केहड़े अक्खरां नाल बणाईआ। जिस दे उत्ते लिख्या प्रभ सब दा इक्को कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ।

जिन्ना चिर उसदी बणो ना सच्ची सखी, साख्यात नज़र किसे ना आईआ। कबीर जुलाहे पढ़ी इक्को पट्टी, जिस दा लेखा लिख्या बिन कलम शाहीआ। एह उसदे नाम दी रत्ती, जिहड़ी इसदे उत्ते टिकाईआ। जिस दे नाल त्रिलोचण दी चलदी रही हट्टी, भण्डारा मेरा दित्ता वरताईआ। उह अजे तक्क ना मुक्की, अग्गे नालों वड्डी नज़री आईआ। उह भगतां पिच्छे प्रभ ने चुक्क रखी, तुहाडी गिच्ची पिच्छे टिकाईआ। जे तुसां वसणा सुखी, सच संदेसा दयां जणाईआ। जे आत्म तुहाडी भुक्खी, प्रभ दर्शन पाउणा चाँईं चाँईंआ। जिस दी खेल नहीं जग लुकी, दो जहानां दए वड्याईआ। उहदी भगतां नाल मीटी पुग्गी, दूजा संग ना कोए रखाईआ। उह वड़या भगतां दी झुग्गी, महल अटल दिते तजाईआ। उथे खा के मिस्सी रुक्खी, रुख आपणा लया बदलाईआ। जाओ सारे मुनी ·षी, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चिठ्ठी कहे कोई बणो चिठ्ठी रसैण, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा नुकता नज़र ना आया ग़ैन, ऐन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। हमज़ा हो बैठा तरफ़ैन, ये युकती ना कोए समझाईआ। अल्फ़ इक्को आई कहिण, धुर संदेसा रही सुणाईआ। जो सब दा मालक सज्जण सैण, दाता बेपरवाहीआ। भगत सुहेले उसदे दर ते रहिण, आपणा आसण लाईआ। इक्को ढोला कहिण, सोहँ करन पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । चिठ्ठी कहे मेरा दस्सो मज़मून, अक्खरां नाल बणाईआ। मेरे विच उह कानून, जो काइदे आज़म सके ना कोए समझाईआ। जो मेरा होया ममनून, मैं उस नाल दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । चिठ्ठी कहे मेरा फोलो पड़दा, सच दयां सुणाईआ। साहिब मेरा की कुछ करदा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। उसनूं वेख के गुरमुख तरदा, भगतां होए सहाईआ। उह मालक घर घर दा, ख़ालक इक अख्वाईआ। निर्भय कदे ना डरदा, भय सब नूं आप जणाईआ। ·षी मुनी उहदे चरणां जा के तरदा, जो ढहि प्या सरनाईआ। उह रूप अगम्मी धरदा, जोती जामा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। चिठ्ठी कहे कबीर वजाया डंक, निरगुण धार सर्ब समझाईआ। जिस दे नाम दा इक्को अंक, अंकड़े सर्ब मुकाईआ। जिस दा इशारा धुर दी तनक, तन्द सतार हिलाईआ। जिस दा दवारा सचखण्ड बंक, थिर घर वज्जे वधाईआ। जिस दा लहिणा आदि अन्त, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जिस नूं कैहिंदे श्री भगवन्त, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो लख चुरासी कन्त, चारे खाणी रिहा हंढाईआ। सो अन्तिम आवे हो के निहकलंक, बिन अक्खरां कबीर जुलाहा गया जणाईआ। ·षीओ मुनीओ उहदी किरपा बिना कोई ना बणना सन्त, सत्हा सब दी दए बदलाईआ। उहदा फुरना इक्को मंत, मंतव सब दे वेख वखाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेशे आप सुणाईआ। चिठ्ठी कहे मेरी अगली वेखो सतर, सत्तां हिन्दसयां नाल बणाईआ। उह आपणे दवारयों आवे उतर, ना कोई जम्मे पिता माईआ। इक्को शब्द बणाए पुत्तर, पोतरे गुरमुख रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ओसे दा करन शुकर, शुक्रिया कहि के सीस निवाईआ। भगत सुहेले चुक्के कुच्छड़, आपणी गोद उठाईआ। कीता कौल ना जाए मुकर, लग्गी प्रीती तोड़ निभाईआ। सन्त सुहेलयां आए पुछण, दुखियां दर्द वंडाईआ। गुरमुख कोई ना देवे लुकण, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। गुरसिख कोई ना देवे रुस्सण, रुस्सयां लए मनाईआ। शेर बघेला हो के आए बुक्कण, इक्को भबक नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। चिठ्ठी कहे मेरे अग्गे वेखो ढाई उंगलां वाली लकीर, जो इक्को दिती लगाईआ। जिस दे विच्चों अल्फ दी बणी तस्वीर, असलीअत रहे दृढ़ाईआ । जिस दी मंज़ल बेनज़ीर, शाह हकीर समझ ना पाईआ। जिस दी चोटी इक अख़ीर, आखर बहि के डेरा लाईआ। जिस दे हथ्थ आदि जुगादी तदबीर, तकदीर रिहा बणाईआ। जिस दा हुक्म मन्नदे पीर फ़कीर, कलमा मसलयां विच गाईआ। जिस दा तिक्खा निराला खण्डा शमशीर, शमा दीप रिहा जगाईआ। उसदे उत्ते लेखा लिख्या प्रभ ना शहिनशाह ना ग़रीब, अमीर उमराउ विच ना कदम टिकाईआ। ना पातशाह ना वज़ीर, शाह सवार ना कोए चतुराईआ। उह दाता गुणी गहीर, गहर गवर अख्वाईआ। जिस वेले गंगा विच्चों कबीर दे कटे ज़ंजीर, खण्डा आपणा नाम फिराईआ। उस वेले किहा एह पीरां दा पीर, पैगम्बर नूर ख़ुदाईआ। चिठ्ठी उत्ते मार के आप लकीर, जगत निशाना गया बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप सरनाईआ। लकीर कहे मैं चिट्टी ना काली, शाही रंग ना कोए रंगाईआ। मेरी खेल सर्ब तों निराली, निराकार आप जणाईआ। मेरा लहिणा नाल जोत अकाली, दूजे समझ ना सकण राईआ। मैं हथ्थ ना आवां भाली, नौ खण्ड निशान ना कोई वखाईआ। कर किरपा प्रभ जू आपे रखी संभाली, ·षी मुनीआं दी चोटी विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। चिठ्ठी कहे मैं रही पटक, आपणा ध्यान लगाईआ। तुसीं खोल्हो मैनूं छेती चटक, तीजा वरका दयो उल्टाईआ। जिस उत्ते भगवान नाल कबीर ने लिखी शर्त, शहादत आपणी दिती पाईआ । जिस वेले प्रभू निरगुण हो के आवें परत, तेरे भगतां तों झल्ली ना जाए जुदाईआ। तेरा वेखण खेल असचरज, घर घर बैठयां ख़ुशी मनाईआ। जे तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मददगार इक अख्वाईआ। तेरे हुंदयां दूजा क्या कोई करे तशदद्, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चिठ्ठी कहे मेरा चौथा वरका तक्को, इक

ध्यान लगाईआ। जन भगतो प्रभ नूं मिलदे कदे ना थक्को, थकावट नज़र कोए ना आईआ। जे वसो ते उहदी चरणीं वसो, बाकी जीवन दी लोड़ रहे ना राईआ। जे हस्सो ते ओसे नाल हस्सो, बाकी ख़ुशी कम्म किसे ना आईआ। जे बचो ते ओसे दी गोदी बचो, लख चुरासी जुग जुग काल रिहा खाईआ। जे मघो ते ओसे दे नूर अंदर मघो, जोती जोत होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चौथा अंक कहे वेखो करदे दस्तखत, खतरा भगतां रिहा चुकाईआ। जे प्रभू मुड़ के आ गया वत, वतन तुहाडा वेख वखाईआ। बण के कमलापति, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। तुहाडे नाल मिलाए अक्ख, अक्खरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। रिख मुन जे पहलों तुहाडी चरणी जाण ढठ्ठ, फेर आपणे नाल मिलाईआ। गुरसिख सरोवर अठसठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती निउँ निउँ लागे पाईआ। जिन्हां मिल्या साचा साहिब पुरख समरथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। उहनां दा जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाउँदे जस, अञ्ज़ील कुरान ढोले रहे सुणाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां अन्तर रिहा वस, सच दवारे डेरा लाईआ। चिठ्ठी अनोखी वक्खरी बिन अक्खरीं रही दस्स, दहि दिशां हाल सुणाईआ। भरमदी भटकदी अटकदी मटकदी कोल आई पुरख समरथ, जिस लटकदी आपणे हथ्थ उठाईआ। जिस दे उत्ते लाईन सिध्धी सड़क दी, प्रेमी तार खड़कदी, मार्ग इक्को रही वखाईआ। एह खेल ओस मर्द दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। चिठ्ठी कहे सुनेहड़ा कबीर, कबरां विच्चों बाहर सुणाईआ। उह मालक आया जिस दा तन ना कोए शरीर, तत नज़र कोए ना आईआ। दाता हो के गुणी गहीर, गहर गवर खेल खिलाईआ। जिहदा नूर जहूर लातस्वीर, तसबीआं वाला कोई समझ ना सके राईआ। करनीआं कर के मशहूर, करता वड वड्याईआ। जिस ने मेरा पन्ध मुकाया दूर, नेरन नेरा हो के वेख वखाईआ। सब तों अख़ीरी लिख्या अबिनाशी करता जन भगत दवारे बणे मज़दूर, मज़दूरी गुरमुखां आप कमाईआ। निहकलंक नरायण नर आवे ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। ओस वेले भगत होए मशकूर, जिस वेले मुसीबत विच्चों बाहर कढाईआ । बेशक दु:ख दलिद्र दर्द प्रभ दे दर ते सारे रोवण ज़रूर, धाईं मारन वाहो दाहीआ। प्रभू साडी किरपा नाल हँकारीआं तुटदा ग़रूर, माण अभिमान देण तजाईआ। दु:ख कारण तेरा नाम लैण ज़रूर, सुख विच सारे जाण भुलाईआ। असीं तेरे बरदे बण के मज़दूर, तेरयां भगतां रहे उठाईआ। भूत प्रेत बताले बण के रहे घूर, जिन ख़बीस हो के भज्जीए वाहो दाहीआ। उह वी साडे शुक्रिए दा करन मशकूर, जिन्हां दे विचोले हो के रहे मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी तेरा दस्तूर,

एथे ओथे दो जहान पुरी लोअ बहिमंड खण्ड आकाश पाताल, ज़िमी आसमान दीन दयाल काल महाकाल कोए मेट ना सके राईआ।