पुस्तकालयभाग १७

९ मग्घर २०२१ बिक्रमी सीतल सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू

रिख मुन कहिण असां भगत तक्के, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। उहनां अन्त इरादे पक्के, धुर दी आस रखाईआ। नाता तोड़ के भाई भैण सके, पुरख अकाल इक मनाईआ। दूजे दर ना टेकण मथ्थे, मस्तक इक्को सीस झुकाईआ। प्रेम प्यार अंदर फसे, प्रीती सच लगाईआ। दुक्खां विच सुखीए हो के हस्से, आपणी ख़ुशी जणाईआ। सच दवारे आवण नस्से, कूड़ा पन्ध चुकाईआ । सिफ्त सालाह उहनां दी श्री भगवान दस्से, अबिनाशी करता करे वड्याईआ। फड़ बाहों करे लड्डे, गोदी सच उठाईआ। उह सोहणे ढोला गाउँदे लग्गे चंगे, इक्को नाम ध्याईआ। तीर्थ तट ना जावण गंगे, गोदावरी आस ना कोए रखाईआ। धुर दवारा इक्को रहे मंगे, प्रभ अगे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दिती आप वड्याईआ। रिख मुन कहिण भगतां वेख्या राह, हैरानी साडे उत्ते आईआ। जो इक्को ओट रहे तका, दूजी सरन ना कोए सरनाईआ। नाता कूड़ा जगत तुड़ा, साचा बन्धन नाम रखाईआ। प्रभ मिलण दा सदा चाअ, चाओ घनेरा इक समझाईआ। कवण सो वेला नर हरि मिले आ, हरी हरि आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सद आपणा संग निभाईआ । रिख मुन कहिण सानूं आई हैरानी, हैरत अंदर छाईआ। नेत्र वेख होई परेशानी, बुद्धि दए दुहाईआ। जन भगतां खेल दिसे महानी, महिमा अकथ वड्याईआ। जिन्हां ओट इक शाह सुल्तानी, शहिनशाह रहे ध्याईआ। सृष्ट सबाई समझ के फ़ानी, फ़ैसला हक दा रिहा कराईआ। मिले उस महबूब दिलजानी, जो मुहब्बत सच कमाईआ। जिस दे कोलों मिली सोहँ सच निशानी, निशाना तीर नाम चलाईआ। जिस दी तिक्खी वड्डी कानी, कायनात पार कराईआ। ओसदी वेख मेहरवानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहार वड्याईआ। रिख मुन कहिण वेखीए प्रभ दे मीत, मित्रां नालों मित्र नज़री आईआ। जिस दा इक्को सोहणा गीत, धुर दी करन पढ़ाईआ। चरण प्रीती मंग के भीख, भिच्छया झोली पाईआ। अंदरों हो गए सीत, बाहरों अग्न ना कोए तपाईआ। माण हँकार वल्लों नीच, नीचां विच्चों ऊँच नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नाल रिहा तराईआ। रिख मुन कहिण वेख के गृह, आपणा आप बैठे तजाईआ । जिस घर स्वामी सतिगुर रहे, दिवस रैण डेरा लाईआ। ओथे इक्को

ढोला कहे, मेरा तेरा राग अल्हाईआ। उहनां प्रभ कदे ना करे लै, मढ़ी गोर सके ना कोए दबाईआ। उहनां मेला शक्ती शवै, जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। रिख मुन कहिण भगतां दी वेखी वक्खरी बस्ती, काया विच्चों काया नज़री आईआ। जिथ्थे परम पुरख दी हस्ती, हस्त कीटां विच समाईआ। ओथे वस्त अगम्मी सस्ती, बिन टक्कयां रिहा विकाईआ । नाम ख़ुमारी दे के मस्ती, अलमस्त दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे फर्शी अर्शी, अर्शी प्रीतम वड वड्याईआ। रिख मुन कहिण भगतां मकान वक्खरा, वक्खरा डेरा लाईआ। ओथे विछया इक्को सथरा, जो गोबिन्द सेज गया हंढाईआ। ओथे नाज़ अनोखा नख़रा, प्रभ मिलण दा राह तकाईआ। उहनां दा अन्तर आत्म पढ़न वाला पत्रा, वरका अवर ना कोए उल्टाईआ। जिस दे पाटन दा नहीं कोई ख़तरा, ठग्ग चोर ना कोए चुराईआ। उह लेखा अगम्मी अक्खरां, कलम शाही मुख भुआईआ। ओस दे अंदर ढाई सतरां, जो इके साते नाल देण समझाईआ। जो किसे हथ्थ ना आए पीर पैगम्बरां, अडम्बरां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। रिख मुन कहिण असीं वेखी सतर, जो सत्हा उत्ते नज़री आईआ। जिस दा अंक ज़ीरो नाल मिल के होए सत्तर, सति दए समझाईआ । निरगुण सरगुण हो के आवे परत, साता दूआ जोड़ जुड़ाईआ। साता दूआ बणे बहत्तर, नाड़ी नाड़ी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। रिख मुन कहिण सत्त अग्गे वेख्या चौका, चारे कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिस भगतां दिती सच्ची नौका, नईआ नाम वखाईआ। उह साहिब स्वामी अनोखा, निरगुण आपणी कार कमाईआ । जिस दे घर नहीं कोई धोखा, धुखदयां सांत कराईआ। सच प्रीती बख्श के ओटा, ओड़क आपणे नाल मिलाईआ। जिस दा सचखण्ड दवारा कोठा, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। जिस दे गृह इक्को जोता, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिस दा इक्को सच सलोका, सोहँ राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे के मौका, मुफ्त आपणे घर वसाईआ। रिख मुन कहिण असां वेख्या नूर रब्बी, रबाब धुर दी रिहा वजाईआ। जिस दी तन्द सतार आपणे नाल बद्धी, बन्दना धुर दी रिहा दृढ़ाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी बदल ना गई गद्दी, शाह पातशाह दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे हुक्मे अंदर खेल चलदा सुदी वदी, सूरज चन्द करन रुशनाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर सच प्रीती लग्गी, बिन लग मातर करे पढ़ाईआ। जिस दे प्रेम अंदर भगत सवाणी फिरे भज्जी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओस दी महिफ़ल वेखी लग्गी, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जन भगतां दी प्रेम प्यार दी वेख के मंजी, मंज़ल अगली रिहा मुकाईआ। जिहड़ी सब तों

होई चंगी, चंगयाई प्रभू नाल मिली वड्याईआ। जन भगतां बण के संगी, धुर दा संग निभाईआ। जुग जन्म दी कट के तंगी, बहुरंगी खेल वखाईआ। अग्गे किसे दी कटणी ना पए मुंशदगी, मुशंदगी अवर ना कोए जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी लिख के दिती सनदी, सन्नद धुर दी हथ्थ फड़ाईआ।

९ मग्घर २०२१ बिक्रमी मेला सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू

रिख मुन कहिण नाम सोहँ चंगा, सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। जिस वेले भीलणी कोलों सरोवर कराया चंगा, राम एहो नाम पढ़ाईआ। जिस वेले द्रोपत पड़दा होण लगा सी नंगा, ओस वेले कृष्न एहो आवाज़ सुणाईआ। जिस वेले कबीर डुब्बण लग्गा सी गंगा, ओस वेले एहो राग अल्हाईआ। जिस वेले रविदास टुट्टे पाहन लावे गंढ्ढां, ओस वेले एहो नाम ध्याईआ। जिस वेले नानक निरगुण सरगुण बण के आया बन्दा, बन्दगी एहो नाम ध्याईआ। जिस वेले गोबिन्द पुरख अकाल लाया अंगा, ओस वेले गोबिन्द एहो नाम ध्याईआ। जिस वेले भगत जहान होण लग्गे रंडा, ओस वेले एहो नाम आस रखाईआ। एसे कारण ·षी मुनी कहिण श्री भगवान होया बख्शंदा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। सिध्धा आपणा जपा के छन्दा, मुशंदगी सब दी दिती मिटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख चुका के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज चारे खाणी पन्ध दित्ता मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा आत्म अनन्दा अनन्द अन्तर आत्म आपणा आप जणाईआ।

९ मग्घर २०२१ बिक्रमी धन्ना सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू

रिख मुन कहिण एह धार धुर दी, धुर दरगाही आप वरताईआ। एह निशानी पुरख अकाल साचे सतिगुर दी, जो सति सति दए दृढ़ाईआ। जिस दी करनी आदि जुगादि कदे ना मुड़दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एह वस्त नहीं मालक किसे होर दी, ठग्ग चोर यार हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस वेले प्रभ आशा करे भगत लोड़ दी, बिन भगती भाओ इक्को नाम झोली पाईआ। ओथे कहाणी नहीं कोई ज़ोर दी, जाबर ज़बर ना कोए अख्वाईआ। एह वस्त प्रभ दे कोल दी, बिन परमात्म आत्म आत्म परमात्म हरि का रूप ना कोए अख्वाईआ। एह सतार धुर दे ढोल दी, बिन मृदंगयां रिहा वजाईआ । एह वस्त नहीं किसे पंडत पांधे रौल दी, हरिजन साचे हरि करता झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। रिख मुन कहिण शब्दी कड़ी, हरि करता आप बंधाईआ। सोहँ धार इक्को बड़ी, बहुती लोड़ रहे ना राईआ। जिस वेले भगतां मिलण दी सुहञ्जणी आवे घड़ी, ओस वेले करे एह पढ़ाईआ। जिस दी आत्म तत्तां विच खरी, ख़ैरीअत नाल आपणे नाल मिलाईआ। कूड़ कुड़यारां विच्चों करके बरी, बावरी आपणे घर बहाईआ। मेहरवान जिन्हां उपर मेहर करी, मुहब्बत नाल लया मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सुहेला इक अख्वाईआ। रिख मुन कहिण असीं वेखे पढ़दे, पड़दे विच ना मुख छुपाईआ। साचे मन्दिर वेखे चढ़दे, भज्जण वाहो दाहीआ। निर्भय होए मूल ना डरदे, भ्यानक नज़र कोए ना आईआ। जगत जहान नाल लड़दे, लड़ी प्रभ दे नाल बंधाईआ । जन भगत जींदे जग विच मरदे, मर के जीवण लैण बदलाईआ। उह मालक ओस घर दे, जिस घर बैठा शहिनशाहीआ। जिस गृह अमृत फुहार वरदे, अमृत मेघ छहबर लाईआ। दर्शन हुन्दे नरायण नर दे, नर नारी रूप ना कोए वटाईआ । जो गुरमुख हरि सन्त सुहेले सोहँ ढोला पढ़दे, उह पड़दयां विच्चों बाहर डेरा लाईआ। सच दवारे दे बण के बरदे, बन्दीख़ाना गए तुड़ाईआ। ना जम्मदे ना मरदे, जोती जोत विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप नित दर्शन करदे, बिन अक्खां नैणां नेत्रां नज़री आईआ।

९ मग्घर २०२१ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह सद्दा सिँघ वाला

रिख मुन कहिण असां सुणी ख़बर, गुर अवतार पैगम्बर रहे जणाईआ। श्री भगवान जन भगतां पूरी करे सधर, सति सतिवादी वेख वखाईआ। कोझे कमलयां कर के कदर, कादर आपणे रंग रंगाईआ। मन मनुआ देवे बदल, सुरती आपणे शब्द जुड़ाईआ। जगत शरीअत कर के कत्ल, कुदरत आपणी दए समझाईआ। पंच विकारा कर के जलावतन, घर ठांडे करे सफाईआ। गुरमुखां वखाए आपणा वतन, जो बैठे मात भुलाईआ। माणक मोती हीरे बणा के रतन, कीमत आपणी आपे पाईआ। कलयुग अन्तिम अबिनाशी करता आया सद्दण, सद्दा इक्को इक जणाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों आया कढ्ढण, माया ममता मोह चुकाईआ। ताल नगारा हो के आया वज्जण, गृह शब्दी राग अल्हाईआ। खेवट खेटा हो के बैठा पत्तण, पतिपरमेश्वर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा तराईआ। रिख मुन कहिण असां वेख्या कल, कल कल्की वेस वटाईआ। जिस दा वसेरा जल थल, महीअल आपणा डेरा लाईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा घल, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। जिस दा धाम अगम्मड़ा अबचल, थिर घर वासी हुक्म वरताईआ ।

सो भगतां अंदर गया रल, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। पूरब जन्म दा देवण आया फल, फल अमृत रूप वटाईआ। जन्म कर्म दा मेटण आया सल, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। भाग लगावण आया काया माटी खल्ल, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। रिख मुन कहिण असीं वेखे तरदे, अणतारू पार लँघाईआ। हरि सन्त सुहेले बणा के बरदे, तेरे बन्दीखाने विच्चों बाहर कढाईआ। जो इक्को ढोला पढ़दे, सोहँ नाम ध्याईआ। साचे मन्दिर पौड़ी चढ़दे, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ बन्दना करदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। करोड़ तेतीसा हाढ़े कढ्ढदे, बलहीण देण दुहाईआ। गुर अवतार ख़ुशीआं नाल हस्सदे, आपणा रंग वखाईआ। पीर पैगम्बर कलमा साचा पढ़दे, नाअरा इक लगाईआ। वेख खेल अगम्मी हरि दे, हिरदे सारे ख़ुशी मनाईआ। भगत सुहेले गुर चेले वेखे बणदे, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे मेले रिहा मिलाईआ। ·षी मुनी कहिण असीं सुणी अनोखी धुन, धुनी नाद वजाईआ। पहलों खोल्ह के अगम्मी सुन, सुन्न समाधी दिती तुड़ाईआ। फेर जणा के आपणा गुण, अवगुण दिते तजाईआ। लख चुरासी विच्चों चुण, चूंडी सीस वेख वखाईआ। अबिनाशी दस्स के फुन, फुरने सारे बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान इक अख्वाईआ। ·षी मुनी कहिण असीं आए तक्कदे, नैण अक्ख उठाईआ। उथे लहिणे हकीकत हक दे, लाशरीक झोली पाईआ । भगत सुहेले चरण कँवल उहदे वसदे, सच दवारे डेरा लाईआ। गीत गोबिन्द गा गा हस्सदे, आपणी हस्सती लई बदलाईआ । प्रेम प्याले पीते अमृत रस दे, रसना जिह्वा ना कोए हल्काईआ। चरण कँवल सरनाई इक ढठ्ठ दे, दूजा देव ना कोए मनाईआ। झगड़े मुकण तत अठ्ठ दे, नौ दवारे पन्ध चुकाईआ। दस्म दवारे बहि के वसदे, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। होए मेल तीजी अक्ख दे, निज नेत्र होए रुशनाईआ। नाम निधान इक्को रट्टदे, रट्टे कूड़े जगत मुकाईआ। मालक बण के साचे हट्ट दे, ख़जाना आपणी झोली पाईआ। मिटे रोग विछोड़े फट्ट दे, कटी गई जुदाईआ। घर साचे बहि बहि नच्चदे, नारद मुन शरमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चरणां हेठां हथ्थ रख दे, समरथ तेरी वड्याईआ। जैकारे बोल इक अलख दे, अलख अगोचर लया मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। रिख मुन कहिण असीं सुणी बोली, अनबोलत आप जणाईआ। जोत अकालण बण विचोली, धुर दी करे पढ़ाईआ। प्रेम प्यार दी खेलके होली, रंगण नाम रंगाईआ। सति धर्म दी गठड़ी खोल्ही, वस्त इक्को इक वखाईआ। सन्त सुहेले बणके टोली, प्रभ टोलण चाँईं चाँईंआ। सच प्रीती घोल घोली, कँवल चरण मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। ·षी मुनी कहिण असीं सुणया संगीत, रागां विच ना कोए गाईआ। ना कोए देउरा मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ ना कोए वड्याईआ। जन भगतां वक्खरी निराली वेखी रीत, रत्ती आपणा रंग रंगाईआ। दर ठांडे बैठे सीत, अग्नी तत बुझाईआ। पुरख अबिनाशी नाल ला प्रीत, प्रीतम आपणा रहे मनाईआ। जेहड़ा धुर दी करके दए वसीहत, असलीअत अगली दए समझाईआ। जिस दे कोलों गुर अवतार पीर पैगम्बर लैंदे रहे नसीहत, धुर दी करे सच पढ़ाईआ। जिस दी दो जहानां इक वलदीअत, वालद पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हर घट थाँईंआ। ·षी मुनी कहिण असीं वेख्या पढ़दे रुक्का, जो रुकमणी कृष्न गई फड़ाईआ। जिसदे उत्ते अगम्मी लेख लिखा, ढाई अक्खरां नाल रलाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुता, चतुर्भुज बेपरवाहीआ। जिस दे सीस ताज पंज मुखा, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। कलयुग वेले अन्त होए सनमुखा, सति सरूपी वेख वखाईआ। जुग जन्म दा जो गुरमुख होए भुक्खा, तिस आसा मनसा तृप्त कराईआ। प्रेम प्यार दा प्या के अमृत घुट्टा, अग्नी तत दए बुझाईआ। जन्म कर्म दा होवे रुठ्ठा, रुस्सयां लए मनाईआ। गूढ़्हीं नींद विच होवे सुत्ता, सोई सुरती लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। रिख मुन कहिण रुक्के विच्चों वेखे उह हरफ, जिन्हां दी समझ कोए ना पाईआ । उथे फैसला यक्कतरफ, दो तरफी धार ना कोए बंधाईआ। गोपी काहन दी लग्गी शर्त, झगड़े नाल जणाईआ। जिस वेले परम पुरख परमात्म आवे परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। सरगुण निरगुण हो के देवे दरस, निरवैर आपणी कल चलाईआ। वेख वखाए धुर दे भगत, भगवन आपणा खेल खिलाईआ। सोहणा होवे वक्त, घड़ी सुलखणी सोभा पाईआ। गीत गावण अर्श फर्श, दो जहानां ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र अक्ख खुल्हाईआ। रुक्के उत्ते लिख्या लेख सब नूं होवे रुख़सत, गुर अवतार पीर पैगम्बर पन्ध मुकाईआ। लोकमात विच्चों मिले फुरसत, फुरना बन्द वखाईआ। अबिनाशी करता इक्को आवे मुर्शद, मुरीदां वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे ग़ुरबत, माया ममता मोह चुकाईआ । लेख चुका के राजा सुरप्त, इन्द इंद्रासण डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। रुक्के उत्ते लिख्या इक्को लफ़ज़, अल्फ ये समझ कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम कहर होवे गज़ब, तअज्जब होए लोकाईआ। झगड़ा होवे दीन मज़्हब, जात पात लड़ाईआ। श्री भगवान सब दी वेखे पिछली फरद, पूरब लहिणा खोज खुजाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिन्हां भगतां कीती अरज़, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। उन्हां नाल वंडे दर्द, दर्दी हो के दर्द आपणी झोली पाईआ। सूरबीर मर्दाना मर्द,

योद्धा इक्को इक अख्वाईआ। जिसदा नाम खण्डा धुर दी तिक्खी होवे खड़ग, धार धारों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। रुक्का कहे मेरा मज़मून बेनज़ीर, नज़र किसे ना आईआ। मैं वेखां चोटी चढ़ अख़ीर, मंज़ल धुर दी डेरा लाईआ। जिस दे सजदे करदे पीर फकीर, पैगम्बर धूढ़ी खाक रमाईआ। जिथ्थे निरगुण सरगुण बणावणहार तस्वीर, सति सतिवादी दया कमाईआ। जिथ्थे शरअ दे पैंदे ज़ंजीर, शरीअत नाल रलाईआ। जिथ्थे सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आउँदे घत्त वहीर, लोकमात वेस वटाईआ। जिथ्थे नित नवित बदलदी रहे तकदीर, तदबीर आपणी दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरदा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। रुक्का कहे मेरा अक्खर ऊड़ा, ओंकार दित्ता बणाईआ। जिसदा रंग अगम्मी गूढ़्हा, जगत ललारी ना कोए बणाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूढ़्हा, मूर्ख मूढ़्हे आपणे घर वसाईआ। श्री भगवान जिन्हां दे अंदर आप वड़ के वजाए तम्बूरा, तब्हा काया दए बदलाईआ। माया ममता जगत तोड़े मोह ग़रूरा, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। जोती जलवा बख्शे नूरा, ज़ाहर जहूर करे रुशनाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बचन होवे पूरा, जो भविख्त वाक्ां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रुकमणी कहे रुक्का कृष्न, किशना शुक्ला दोवे पक्ख गंवाईआ । जिस वेले भगवान सेवा लाए विष्न, विश्व हुक्म वरताईआ। जिस नूं भगत सुहेले दिसण, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। उहनां दा लेख आपे आवे लिखण, धुर दा मालक फेरा पाईआ। ओदों राम कृष्न नूं होणी अन्तिम पैनशन, गोपी मण्डल रास ना कोए रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। रुकमणी कहे सुण कृष्न घनईआ, सच दयां दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम डोले नईआ, तट किनारा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी साचा सईआ, तेरा मेरा मालक फेरा पाईआ। धुर फ़रमान इक्को हुक्म जणईआ, जग जीवण दाता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। उहदा नावां इक्को अक्खरां वाला ढईआ, ढईआ ढौंके विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा सईआ, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। रुक्के उत्ते खेल अजब, रहमत विच वड्याईआ। होए हैरानी सर्ब तअज्जब, तोबा करे ख़ुदाईआ। मुहम्मद ना दिसे अली मद्दद, दस्तगीर ना कोए सहाईआ। पीर पैगम्बर करन तशदद्, सांतक सति ना कोए वरताईआ। गुर अवतार झगड़ा मज़्हब, मजलस इक लगाईआ। पुरख अबिनाशी तोले सब दा आ के वजन, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा उठ उठ भज्जण, नव नौ चार वाहो दाहीआ। गुरमुख विरले विच्चों बचण, जिन्हां धुर दा बचन लया कमाईआ। काया माटी करके कंचन, कंचन पारस नाल छुहाईआ। नेत्र नाम दा पा के अञ्जण, अञ्जण इक्को रूप वटाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र अक्ख खुल्हाईआ। रुकमणी कहे कृष्न कर तस्दीक, तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिस दी सारे करन उडीक, आकाशां उत्ते डेरा लाईआ। जिस दे विच सच तौफीक, कोटन कृष्न रूप प्रगटाईआ। जो भगतां करे प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जो बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जिस दा वसेरा ऊँच नीच, घट घट रिहा समाईआ। जिस राम दा राम गाउँदा गीत, सीता सुरती ध्यान लगाईआ। उस दा आउणा जाणा ठीक, ना सके कोए बदलाईआ। कलयुग अन्त लोकमात दा बणे वसनीक, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। खेल करे लाशरीक, शिरक्त सब दी दए गंवाईआ। जन भगतां सुणा के आपणा गीत, ढोला सोहला दए वड्याईआ। जिस दे पिच्छे गोबिन्द शहीद कराए जुझार अजीत, छोटे नीहां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कृष्न कहे रुकमणी वेख रुक्का, एका इक्को नज़री आईआ। जिस दा प्यार इक्को शब्दी पुत्ता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो सचखण्ड दुआर रहे सुत्ता, थिर घर ख़ुशी मनाईआ। जो जुग चौकड़ी उठा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। जो नित नवित प्रेम प्यार दा भुक्खा, जन भगतां मेल मिलाईआ। जिस दे कोल दो जहानां सुक्खा, सुख सागर रूप समाईआ। जो कर्म जन्म दा मेटे दुक्खां, दुखियां दर्द वंडाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम पैंडा मुक्का, मुकम्मल आपणा फेरा पाईआ। उहदे हथ्थ ना दिसे हुक्का, हुक्के गठ्ठ ना कोए खुल्हाईआ। ओहदे मुख ना दिसण मुच्छां, चोटी सीस ना कोए मुनाईआ। उहदा तन वजूद ना कोए जुस्सा, पंज तत ना कोए हंढाईआ। हरख़ सोग ना कोई गुस्सा, माया ममता ना कोए रखाईआ। जगत विहार कदे ना रुठ्ठा, सद रुस्सयां रिहा मनाईआ। उहदा लेखा ना हलाली कुठ्ठा, कत्लगाह ना कोए वड्याईआ। उह मेहरवान महबूब सब दा सांझा पिता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जो उस दे सरन सरनाई झुका, फड़ बाहों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल वेला लए सुहाईआ। रुकमणी वेख रुक्के दा सिरलेख, बंसुरी वाला रिहा जणाईआ। जिस ने मैनूं दित्ता भेज, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। उस दा अगम्मड़ा होवे भेख, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। वेद व्यासा कहे उह वसे सम्बल देस, मैं कहां उह आप आपणे विच डेरा लाईआ। जिस दा घर विच घर साचा हेत, दूजे दर ना मंगण जाईआ। जिस दे चरण चुम्मे विष्नूं सोहवणहारा बाशक सेज, ब्रह्मा धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस नूं शंकर करे आदेस, निउँ निउँ लागे पाईआ। जिस दा होए अवल्लड़ा वेस, जुग जुग वेस वटाईआ। जन भगतां खोल्ह के आपणा भेत, भेती आपणे लए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप वखाईआ। कृष्न कहे रुक्के दा मालक, रुकमणी इक्को नज़री आईआ। जिस दी सच

सच्ची अदालत, कोटन कोटि काहन कंस बैठे डेरे लाईआ। जिस दी आदि जुगादि करे ना कोई वकालत, वुकला शब्द इक्को बेपरवाहीआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर करन सिफारिश, सिफ्तां नाल सालाहीआ। एस रुक्के दे उत्ते उह लिखी नहीं इबारत, जो कलमा अमलां विच समझाईआ । एह रुक्का निरगुण निरगुण नाल करे तुआरफ, तरह तरह वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। रुकमणी कहे मैं रुक्का रखां सांभ, आपणी झोली पाईआ। जिस वेले आए प्रभ देस माझ, मजलस आपणी इक लगाईआ। जन भगतां नाल पाए सांझ, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। मैं वसां उहनां गवांढ, आपणा डेरा लाईआ। मेरा लेखा चुक्के कर्म कांड, निहकर्मी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। रुक्का रखे काया ओहले, चोले विच लोकाईआ। पुरख अबिनाशी पड़दा फोले, हौली दए उठाईआ। निरगुण हो के तोल तोले, नाम कंडा इक जणाईआ। रिख मुन सब वेखण कोलें, चार जुग दे नेत्र अक्ख उठाईआ। कलयुग अन्तिम भाले भोले, भगत सुहेले लए मिलाईआ। सच दुआर दे करके गोले, गुलशन आपणा मात महकाईआ। लख चुरासी विच्चों विरोले, नाम मधाणा इक्को पाईआ। अंदर वड़ के साहिब सतिगुर बोले, अनबोलत राग सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ मिल के गाओ ढोले, दो जहानां वज्जे वधाईआ। पुरख समरथ सद वसे कोले, नेरन नेरा दूर दुराडा विछड़ कदे ना जाईआ। सब दे भार करे हौले, हालत अंदरों बाहरों दए बदलाईआ। सुरती अंदर शब्दी हो के मौले, मौला आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारा इक्को खोल्हे, ख़ालक ख़लक मख़लूक दए समझाईआ।

१० मग्घर २०२१ बिक्रमी बीबी पंजाब कौर दे गृह सदा सिँघ वाला

रिख मुन कहिण जन भगत कौण, जै जैकार करे लोकाईआ। चरण प्रीती इक रखौण, अवरी ओट ना कोए तकाईआ। सीस कदमां उत्ते झुकौण, पतिपरमेश्वर ध्यान लगाईआ। दर ठांडे ख़ुशी मनौण, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। अबिनाशी करता कल अन्तिम आए उठौण, सुत्तयां अक्ख खुल्हाईआ। प्रेम प्यार दी ठंडी बख्श के पौण, पवण स्वासी वेख वखाईआ। मन हँकारी मार के रौण, सीता सुरती लए बचाईआ। उजड़े खेड़े आया वसौण, डुब्बदे पाहन पार कराईआ। साचे बेड़े आया चढ़ौण, निरगुण नईआ नौका नाम चलाईआ। सच दवारा आया वखौण, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। सचखण्ड दवारे

आया बहौण, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत आया समौण, नाता तत्तां दए तुड़ाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आया मिलौण, मुनी मुनीश्र खोज खुजाईआ। वाधा आया वधौण, बिध आपणे हथ्थ रखाईआ। सति सतिवादी मार्ग आया लौण, सतिजुग सच्चा राह चलाईआ। कलयुग क्रिया आया मिटौण, कूड़ कुड़यारा दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल करंदा, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। भगत सुहेले मेल मिलंदा, मिलणी जगदीश इक कराईआ। धाम सुहञ्जणा इक सुहंदा, सोभावन्त समझाईआ। नाम निधाना इक जगंदा, जो गुर अवतार पैगम्बर गए समझाईआ। साची विद्या इक पढ़ंदा, जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव पढ़ पढ़ सीस निवाईआ। साचा मार्ग इक दसंदा, दहि दिशा करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर इक सुहंदा, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। अगम्मी नाद आप वजंदा, वजावणहार बेपरवाहीआ। लेख चुका के सारंगी सारंगा, तम्बूरी इक्को इक जणाईआ। जिस दे अंदर उह अनन्दा, जो अनन्द ध्रू कबीर प्रहिलाद दित्ता चखाईआ। किरपा कर सूरा सरबंगा, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। सोहँ ढोला सुणाके छन्दा, मुशंदगी सारी दिती गंवाईआ। बिन बन्दगी बणा के बन्दा, बन्धन अगले दिते तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को इक वखाईआ। मार्ग दस्से एकँकार, अकल कला अखवाइंदा। जिस घर वसे आप निरँकार, निरगुण आसण लाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। सीस निवावण गुर अवतार, पैगम्बर सजदा इक कराइंदा । देवणहार वस्त भण्डार, अमोलक आप वरताइंदा। सन्त सुहेले वेखे जुग चार, चौकड़ी आपणा हुक्म मनाइंदा। भगत वछल बण गिरधार, गिरधर आपणी खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लए अवतार, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां पावणहारा सार, अञ्जील कुराना फोल फुलाइंदा। खाणी बाणी ढोल ढमक्का वजाए विच संसार, रागां नादां सिफ्त सालाइंदा। पूरी लोअ वेख ज़िमीं आसमान, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज पड़दा लाहइंदा। लख चुरासी जानणहारा जीव जहान, जोती जाता पुरख बिधाता गृह गृह बन्धन फोल फुलाइंदा। चारों कुण्ट जगत अन्धेरा कूड़ी क्रिया वेखे आण, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दहि दिशा आपणा फेरा पाइंदा। वरन बरन शरअ शरीअत मन वासना लड़े शैतान, दूई द्वैती हउमे हंगता हँ ब्रह्म ना कोए समझाइंदा। दीवा बाती कमलापाती जगाए ना कोए मकान, बंक दवारा हरि निरँकारा खाली सर्ब जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, धुर दी करनी कार कमाइंदा। धुर दी करनी करने आया, करता पुरख करतार। पतिपरमेश्वर वेस वटाया, निरगुण नूर जोत उज्यार। शब्द अगम्मी डंक वजाया, दो जहानां करे ख़बरदार। सन्त सुहेले लए उठाया, गुर चेले मेलणहार। साचा

मार्ग इक समझाया, भेव अभेदा खोल्ह किवाड़। नाम पदार्थ झोली पाया, किरपा कर सच्ची सरकार। जगत स्वार्थ पैज रखाया, परमारथ बख्शे चरण प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा परवरदिगार। परवरदिगार मुरीदां मुर्शद, मुश्किल हल्ल कराईआ। लख चुरासी नालों करके फुरसत, ख़ाकी पाकी लए उठाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के ग़ुरबत, गुरमति इक्को इक समझाईआ। पापां भरी धो के दुरमति, स्वच्छ सरूपी दे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। रिख मन कहिण वेखे भगत हसंदे, हस्ती आपणी गए बदलाईआ। उह माणस रूप बाहरों दिसदे बन्दे, अन्तर आत्म परमात्म नाल मिलाईआ। घर किवाड़ दे खोल्ह के जंदे, कुंजी धुर दी निरगुण लगाईआ। मरन जन्म दी चुक्की चिन्दे, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। परम पुरख दी बण के बिन्दे, सुत अनादी रूप वटाईआ। लेख चुका के जीउ पिण्डे, ब्रह्मण्ड खण्ड खोजे घर साचे ख़ुशी मनाईआ। भउ चुकया सुरप्त राजे इन्दे, विष्न ब्रह्मा शिव डर ना कोए रखाईआ। सच दवारे इक्को ताल वजंदे, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान आपणे लाए अंगे, अंगीकार इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दए मिटाईआ। धुर दा लेखा वेख्या मुक्कदा, जन भगत मिले वड्याईआ। साहिब सतिगुर पुरख अबिनाशी पुछदा, घर घर फेरा पाईआ। जिस दा भाणा कदे ना रुकदा, गुर अवतार मेट ना कोए मिटाईआ। जो आपणी धारों उठदा, जन्मे कोई ना माईआ। कृपालू हो के तुठदा, दयालू हो के गोद उठाईआ । उसदा खेल नहीं कोई लुकदा, ज़ाहर जहूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेख वखाईआ। रिख मुन कहिण हरिजन वेख तरदे, तारनहारा दया कमाईआ। सच दवारे इक्को वड़दे, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ । महल अटल उच्चे चढ़दे, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दे, ढोलक छैणा ना कोए वजाईआ। दर्शन कर नरायण नर दे, निरगुण रूप समाईआ। अन्तिम जोती जोत मिलदे, मिलणी जगदीश जगदीशर आपणे नाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अगम्मी पिर दे, पीआ प्रीतम आपणे नाल रखाईआ।

१० मग्घर २०२१ बिक्रमी जोरा सिँघ दे गृह सदा सिँघ वाला

रिख मुन कहिण जन भगतां वेख्या नेम नित, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। श्री भगवान मन्नण इक्को पित, पतिपरमेश्वर ओट तकाईआ। अन्तर आत्म करन हित, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जो धुर दा लेखा रिहा लिख, पूरब रेखा रिहा

मिटाईआ । दर्शन देवे घर निज, गृह मन्दिर पड़दा लाहीआ। चारों कुण्ट आए दिस, दहि दिशां भेव खुल्हाईआ। जन्म कर्म दी पूरी करे इच्छ, इच्छया पूर वखाईआ। नाम पदार्थ पा के भिच्छ, भुक्ख्यां दए रजाईआ। किरपा कीती उपर जिस, जिस्म ज़मीर दोवें दिते बदलाईआ। करवट लै बदल लए पिठ्ठ, सनमुख हो के नज़री आईआ। अबिनाशी हो के वसे चित, सुरती चेतन दए कराईआ। विछोड़ा होण ना देवे निमख, घड़ी पल ना कोए जुदाईआ। सो गुरमुख कहीए सिख, जिस सतिगुर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। ·षी कहिण प्रभ वेख्या भगतां मित्र, मस्त अलमस्त खोज खुजाईआ। नाम निधाना दस्स के आपणा अक्खर, आखर लेखा दए मुकाईआ। धुर दी चोटी चाढ़ के सिखर, सक्खणे भाण्डे दए भराईआ। लख चुरासी मेट के फिकर, फाकयां विच्चों बाहर कढाईआ। लहिणा चुका के गृह नक्षत्र, मंत्र इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत कहे मैं अदना नीच, कीटां विच्चों कीट नज़री आईआ। श्री भगवान कहे तूं मेरा मीत, मित्र प्यारा सदा सखाईआ। जन भगत कहे मैं समझ ना सकां प्रीत, प्रेमी रूप ना कोए वटाईआ। श्री भगवान कहे तूं मेरा धुर दा गीत, तुध बिन चले ना कोए पढ़ाईआ। जन भगत कहे मैं सदा पलीत, पतित नज़री आईआ। श्री भगवान कहे तूं मेरी असलीअत, असल वजूद दएं समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग आप बणाईआ। जन भगत कहे मैं सदा निकम्मा, निकर्मण नज़रीं आईआ। श्री भगवान कहे तूं सच दवारे जन्मा, जन्म सतिगुर घर पाईआ। जन भगत कहे मेरा लेखा वरनां बरनां, ज़ातां पातां विच समाईआ। श्री भगवान कहे तूं अगम्मी नूरी किरणा, आत्म ब्रह्म रूप प्रगटाईआ। जन भगत कहे मेरा लख चुरासी आवण जावण फिरना, जूनी जून डेरा लाईआ। श्री भगवान कहे तेरा फेर ना होवे मरना, प्रभू मिली सच्ची सरनाईआ। जन भगत कहे मैं मंज़ल केहड़ी चढ़ना, मार्ग नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करता कहे तूं पल्लू मेरा फड़ना, दो जहानां लेख चुकाईआ। जन भगत कहे मैं ढोला केहड़ा पढ़ना, छत्ती रागां समझ कोए ना आईआ। अबिनाशी करता कहे तूं मेरा मेरा करना, मैं ममता देणी तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मंज़ल दए बहाईआ। जन भगत कहे मैं कोझा कमला, बुद्धी मति ना कोए चतुराईआ। श्री भगवान कहे तेरी साची सरना, सरनगति मिले वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभू मैं तेरे नाल लड़ना, झगड़ा इक रखाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं तैनूं आपणी गोदी धरना, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। जन भगत कहे मैं कलयुग अन्तिम जगत सुहेला छड्डणा, छुट्टे सर्ब लोकाईआ। सच दवारा तेरा लभ्भणा, पड़दा इक उठाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं शब्द अगम्मी

धार विच सद्दणा, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ । लेख मुका के आहला अदना, ग़रीब निमाणयां होवां सहाईआ। जन भगत कहे मैं दवारा इक्को मंगणा, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। आत्म परमात्म लैणा अनन्दना, शास्त्र सिमरत वेद पुराणां वाली छड्डी पढ़ाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं नूरी देवां चन्दना, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सच दवारे तेरी मन्ज़ूर कर के बन्दना, बन्दीख़ाना दयां तुड़ाईआ। मस्तक टिक्का नाम दा ला के चन्दना, जोती नूर करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द नाद वजावे मृदंगना, अनहद राग सुणाईआ। जन भगत कहे मैं सुणां अनहद ढोला, अनबोलत देणा जणाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल बण विचोला, विचला पड़दा देणा उठाईआ। तेरा मेरा रहे कोई ना रौला, दूई द्वैती झगड़ा देणा मिटाईआ। साचे मन्दिर सुणाउणा धुर दा सोहला, सो पुरख निरँजण इक्को कर पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ तेरे अन्तर मौला, फुल्ल फुलवाड़ी तेरी वेख ख़ुशी मनाईआ। तेरा अमृत रस झिरना झिरे नाभ कौला, बूँद बूँद इक टपकाईआ। तेरा नूर ख़ुदाई नज़री आवे अव्वला, आलमीन तेरी सरनाईआ। तेरी धार विच होवे बिस्मिला, बिस्मिल तेरा रूप वेख विच समाईआ। तेरा नाअरा इललिल्ला, अल्ला हू तेरी वड्याईआ। तेरा गोबिन्द वाला चिल्ला, शब्द कमान खिचाईआ। बजर कपाटी तोड़ के सिला, सिल्ल पाथर बाहर कढाईआ । पड़दा लाह के अम्बर नीला, सच वसीला इक्को नज़री आईआ। तूं मालक ख़ालक शहिनशाह शाह छैल छबीला, जोबन वन्ता सूरा सरबंगा इक अख्वाईआ। जन भगत तेरा कबीला, एथे ओथे दो जहान तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरे मिलण दा बिन तेरी किरपा किसे हथ्थ ना आवे हीला, जहालत विच वेखी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लै मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभू कर मिलाप, दर तेरे इक अरज़ोईआ। तूं दो जहानां माई बाप, पिता परमेश्वर इक्को आप अख्वाईआ। तेरा इक्को नाम जाप, सोहँ ढोला दे समझाईआ। त्रैगुण माया तुट्टे ताप, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जिधर वेखीए नज़री आवें साथ, सगला संग निभाईआ। सब कुछ प्रभ जी तेरे हाथ, समरथ तेरी सरनाईआ । हउँ दीनन अनाथां के नाथ, नथावें तेरे दर ते सीस झुकाईआ। तेरा खेल बाहर पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर समझ कोए ना आईआ। कर किरपा रख लै आपणे दास, दासन दासी हो के सेव कमाईआ। भगत वछल तेरे अग्गे इक अरदास, बेनन्ती सच सुणाईआ। भगत सुहेले गुर चेले रहे आख, धुर दे मेले लै मिलाईआ। तेरा नाउँ रसूल पाक, पैगम्बर तेरी देण गवाहीआ। मुरीद मुर्शदां उत्ते मुशताक, मुश्किल अगली हल्ल कराईआ। जे बच्चे होए गुस्ताख़, गुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। जिउँ भावें तिउँ लैणा राख, रक्षया करनी हर घट थाँईंआ। तेरे नाम दी पढ़ीए निमाज़, हुजरा इक्को देणा सुहाईआ। तेरे नग़मे दी आवे आवाज़, धुन इक्को

राग अल्हाईआ। तूं साहिब स्वामी पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। जन भगत सच प्रीती मंगदे दात, चरण कँवल कँवल चरण मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो पूरी होणी आस, आसा तृष्ना तृष्ना आशा आपणे विच समाईआ।

१० मग्घर २०२१ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे गृह सदा सिँघ वाला

भगत आसा कहे मैं सब तों उच्ची, मिली सच वड्याईआ। सूखमां नालों सूख़म सुच्चीआं नालों सुच्ची, सोहणीआं नालों सोहणी नज़री आईआ। जिस दी परम पुरख प्रीतम नाल रुची, रुच आत्मक आपणा रंग रंगाईआ। पतिपरमेश्वर निरगुण सरगुण वेख के साचा मुखी, मुश्किल आपणी हल्ल कराईआ। लोक परलोक दो जहान जुग जुग होई उग्घी, आपणा माण वधाईआ। तेरी खेल कदे ना रही गुज्झी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सर्ब दित्ता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा मेरे सिर ते हथ्थ टिकाईआ। भगत आशा कहे मेरी सच महूरत, घड़ी सलखणी दए गवाहीआ। हरि पाया आसा पूरत, होए सदा सहाईआ। मेरी तृष्ना होई दूरत, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। मैं चतुर सवाणी होई मूढ़्हत, मूर्ख धन्दे लाईआ। मैं वेख्या चमकया नूरत, नूर नूर रुशनाईआ। मैनूं इक्को प्रभ दी सच्ची ज़रूरत, जो ज़ाहर ज़हूर नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति मेरा संग निभाईआ। भगत आशा कहे मेरा होया वाधा, वदी सुदी समझ कोए ना पाईआ। जिस ने सुणया धुर दा रागा, हरि अगम्मी राग सुणाईआ। मेरा सोया हिरदा जागा, मेरी सुरत लए अंगड़ाईआ। मेरा दुखड़ा दूर भाजा, भाण्डा भरम भनाईआ। हरि मिल्या सज्जण साका, नाते कूड़ावे दिते तजाईआ। काया मन्दिर अंदर बदलके आपणा आप समाजा, सच समग्री दे वखाईआ। जिथ्थे वजे अनहद वाजा, वजंतीमाला बैठी मुख शरमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा कर्म करे सुभागा, सोभावन्त दए सुहाईआ। भगत इच्छया नच्चे कुद्दे, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। नी सखीओ कोई अज्ज मैनूं पुछे, आपणा भेत दए समझाईआ। जिहड़ा नेत्र साहिब किसे ना दिसे, तूं मेरा बणया माहीआ। सदा हथ्थ रखे पिठ्ठे, साची ओट इक जणाईआ। एथे ओथे दो जहान करे रच्छे, रक्षक हो के वेख वखाईआ । मेरी पूरन होई इच्छे, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। अगला लेखा आपणे नाल लिखे, लिख्त भविख्त दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। भगत इच्छया कहे मैं सखी सहेली, सज्जण दयां समझाईआ। मैं फिरां मात अलबेली, जोबनवन्ती वाहो दाहीआ। मैं चेरी इक

अकेली, जिस दी सोहणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। भगत इच्छया कहे मैं वडभागण, भागां भरी रही जणाईआ। गुरमुख विरले कलयुग जागण, सुत्ती मात लोकाईआ। मैं सच सुनेहड़ा आई आखण, धुर दा राग जणाईआ । जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी अबिनाशी करता आखण, पतिपरमेश्वर कहि के रहे गाईआ। सो सर्ब स्वामी मेरा बणया साथण, धुर दा संग निभाईआ। निज घर आत्म करके वासण, घर बैठा डेरा लाईआ। मेरी सुहञ्जणी होई प्रभातण, संध्या बैठी मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा पूरब कर्म आया वाचण, वाचक ज्ञान ना कोए सुणाईआ। भगत इच्छया कहे मैं पाया रस, हरि रसीआ दया कमाइंदा। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, घर साचे जोड़ जुड़ाइंदा। मार्ग धुर दा इक्को दस्स, भाण्डा भरम भनाइंदा। हरिसंगत संग कर इक्ट्ठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन भगतां गावे जस, अंदर वड़ के मेरा राह तकाइंदा।