१० मग्घर २०२१ बिक्रमी गहिणा सिँघ दे गृह पिण्ड कलाश
दीना नाथ सहज सुखदायक, सर्ब स्वामी दया कमाईआ। निर्धन सरधन होए सहायक, मेहर नज़र उठाईआ। जन्म कर्म दी कर अनायत, बख्शिश आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग निभाईआ। दीना नाथ दर्द दु:ख भय भंजन, भय भ्यानक दया कमाईआ। जन भगतां बण के सच्चा सज्जण, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। दु:ख दलिद्र करे दजन, मेहर नज़र उठाईआ। सच प्रीती रखे मग्न, देवे सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे विच्चों लेखा रिहा वरताईआ। लेखे विच्चों लेख अपारा, अपरम्पर झोली पाइंदा। डुबदयां लावे पार किनारा, नईआ आपणी आप चढ़ाइंदा। साजन बण के मीत मुरारा, सिर सतिगुर हथ्थ टिकाइंदा। जन्म कर्म दा रोग निवारा, चिन्ता सोग गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सच सहारा साहिब स्वामी, हरि करता इक जणाईआ। सच प्रीती प्रभ चरण ध्यानी, ज्ञानी उत्तम दए वड्याईआ। धुर दी धूल सति इश्नानी, दुरमति मैल धवाईआ। वेखदयां वेखदयां दु:ख दर्द दी बदल देवे कहाणी, मेहरवानी आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विष्न फ़रमानी इक सुणाईआ।
१० मग्घर २०२१ बिक्रमी संपूरन सिँघ दे गृह पिण्ड फिरोज़शाह
सचखण्ड दुआर पुरख समरथे, सति सतिवादी दया कमाईआ। धुर फ़रमाने नाल सद्दे, शब्द सुनेहड़ा इक घलाईआ। गुर अवतार आओ अग्गे, पीर पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। भगत सुहेले आओ भज्जे, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सीस निवाओ तीर्थ अठ्ठ सठ्ठे, माण अभिमाण मिटाईआ। वेद पुराण, हो इक्ट्ठे, विछोड़ा दूर कराईआ। शास्त्र सिमरत हुक्में अंदर बद्धे, आपणा पन्ध लवो मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। धुर फ़रमाना देवे हुक्मरान, हरि करता आप जणाईआ। अठ्ठ दस्स दा गीता ज्ञान, दर ठांडे लए मंगाईआ। भेव चुका अञ्ज़ील कुरान, कुरा आपणा दए समझाईआ। सजदा सीस झुका करो सलाम, आदाब इक दृढ़ाईआ। खाणी बाणी करो प्रणाम, धुर संदेसा इक जणाईआ । सतिजुग उठ मार ध्यान, त्रेता आपणा नैण खुल्हाईआ। द्वापर वेख गोपीआं वाला काहन, चारों कुण्ट राह तकाईआ। कलयुग धुर दा वेख निशान, हरि करता आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी हरि निरँकारा, इक्को नाम जणाईआ। करे कराए ख़बरदारा, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। पंज तत दए हुलारा, सोया रहिण कोए ना पाईआ। लख चुरासी खोल्हे किवाड़ा, चारे खाणी वेख वखाईआ। चारे बाणी बोलो जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा राग सुणाईआ। चारे कुण्ट आवो वारो वारा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण आपणा पन्ध मुकाईआ। नौ खण्ड वेखो सच अखाड़ा, दीप सत्त नाल मिलाईआ। छे रुत्त करो प्यारा, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। मास बरख़ ना कोई रहे बाहरा, दिवस रैण घड़ी पल नाल जोड़ जुड़ाईआ। कागज़ कलम शाही दए इशारा, सैनत नाल समझाईआ। कातब उठे सर्ब लिखारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाना देवे भगवान, हरि करता आप जणाईआ। आप खुल्हाए दीन मज़्हब इस्लाम, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। कलमां छोहवां आपणा कलाम, कायनात दृढ़ाईआ। जल थल महीअल वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबान, डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ। हुक्मे अंदर खेल खिलाए ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार जणाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा मर्द मर्दाना नौजवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सारे रिहा मिलाईआ। सच दवारे सद निरँकार, इक्को हुक्म सुणाईआ । नेत्र खोलो्ह गुर अवतार, पीर पैगम्बर नैण उठाईआ। लोकमात करो विचार, चार यारी भेव खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई कूड़ा वज्जे ताल, तलवाड़ा सके ना कोए जणाईआ। जो सिख्या जुग जुग लोकमात आए सिखाल, धुर मंत्र नाम पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण बण के आए दलाल, जगत विचोले सेव
कमाईआ। सच प्रीती किसे ना निभे नाल, नाते सारे गए तुड़ाईआ। फुल्ल ना दिसे किसे डाल्ह, लख चुरासी सिम्मल रुख लहराईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलयुग नगारा रिहा वजाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दृष्टी इष्टी होई बेहाल, सच्चा गृहस्ती रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे नेत्र रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोलो्ह अक्ख, नेत्र नैण नैण उठाईआ। सृष्ट सबाई रही दग, कलयुग अग्नी रिहा लगाईआ। साचा होया ना किसे हज्ज, हाजत पूर ना कोए कराईआ। मन वासना सारे रहे भज्ज, दिवस रैण वाहो दाहीआ। किसे ना मिल्या मेल पुरख समरथ, शिवदुआले मठ्ठ मस्जिद कूक कूक सुणाईआ। नेत्र रोवण तीर्थ अठसठ गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नैणा छहबर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। नेत्र खोलो्ह पीर पैगम्बर, हरि करता आप जणाइंदा। कलयुग कूड़ा वेख अडम्बर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। सुरती शब्दी दिसे ना कोए सुअम्बर, धुर दा मेल ना कोए मिलाइंदा। दाता मिले ना किसे पीर पीआ भरतम्बर, पुरख अकाल सीस ना कोए झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां आप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठ उठ कैहिंदे, बिन रसना रहे जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल असीं फिरदे आए चढ़दे लहिंदे, नठ्ठ नठ्ठ आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया अंदर कलयुग वहिण वेखे वहिंदे, साचे नाम तारी कोए ना लाईआ। कूड़ी क्रिया हँकारी बुरज बिन तेरी किरपा मूल ना ढहंदे, साडा अक्खर वक्खर तेरा नाम गए भुलाईआ। दीन मज़्हब वेखे खैहन्दे, झगड़ा जात पात नज़री आईआ। तेरे मन्दिर सच सनमुख हो कोए ना बहिंदे, सति सरूपी तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भरन हौका, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। कलयुग वेला अन्तिम नाता तुटया पिता प्यो दा, पूत सपूता रूप ना कोए वटाईआ। तेरी सरन सरनाई कोए ना रखे ओट, तन चोट नगारे नाम ना कोए लगाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता कढ्ढे कोई ना खोट, मन वासना सर्ब हल्काईआ। फिरी दरोही चौदां लोक, चौदां तबक देण दुहाईआ। तेरा गाए ना कोई सलोक, सोहला सच ना कोए सुणाईआ। प्रभ एह वी तेरे अनोखे चोज, जिस दी सार कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी करदे आए सारे खोज, खोजत खोजत फेरीआं पाईआ। तूं सदा सुहेला इक अकेला सद वसें आपणी मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ । उथे किसे दी कोई ना दिसे पहुंच, दूर दुराडे सारे सीस निवाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी साडी चले ना कोई सोच, समझ सके ना कुझ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ ।
श्री भगवान कहे सुणो गुरू अवतार, गुर करता आप जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग वेला अन्तिम आईआ । कौल इकरार कीते कदे ना भुल्ले सिरजणहार, वाक् भविख्तां खोज खुजाईआ। लेख लिख्त तों वसे बाहर कलमे विच बन्द ना कोए कराईआ। इष्टां विच्चों इष्ट निरँकार, दूजा इष्ट ना कोए जणाईआ। बहिश्तां विच्चों बहिश्त बख्शे चरण दवार, सच्चा घर बार इक दृढ़ाईआ। उठो चारों कुण्ट करो ध्यान, बेपहचान दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चलो संग, हरि करता आप जणाइंदा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड वेखो लँघ, लोकमात राह जणाइंदा। भगत सुहेला इक अकेला साहिब स्वामी जन भगतां वसे संग, निरगुण विछड़ कदे ना जाइंदा। जिस ने गोबिन्द पुरी अनन्द दित्ता अनन्द, सो नंद चन्द नूरो नूर रुशनाइंदा। शब्दी धार अगम्म अपार आपे गंढ्ढ, दो जहानां मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वखाइंदा। गुर अवतार चलो दवारे, द्वारका कम्म किसे ना आईआ। वेखो खेल सिरजणहारे, हरि करता खेल कराईआ। कागत कलम ना लिखणहारे, शास्त्र सिमरत बैठे मुख भवाईआ। पीर पैगम्बर कर निमस्कारे, सजदा सीस झुकाईआ। अठसठ रोवण ज़ारो ज़ारे, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। कलयुग खेल करे आप करतारे, कुदरत कादर आपणा रंग रंगाईआ। भगत सुहेले आप उठाले, सोई सुरती आप जगाईआ। लेख मुका के शाह कंगाले, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। काया मन्दिर बणा के सच्ची धर्मसाले, धर्म दवारा इक बणाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोत इक्को बाले, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो मन्दिर, हरि करता आप जणाईआ। जिथ्थे शरअ दिसे कोई ना संगल, मज़्हब दीन ना कोए लड़ाईआ। मन वासना भवे कोए ना बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। कूड़ी क्रिया ना दिसे जंदर, माया ममता मोह मिटाईआ। भगत सुहेले ला के अंगण, इक्को गोद सुहाईआ। जिन्हां दे अंदर बाहर इक्को रंगण, रंग अगम्मड़ा दित्ता रंगाईआ। सदा वसण परमानंदन, निजानंद विच समाईआ। मथ्थे लावे धुर दा टिक्का चन्दन, चन्द आपणे लए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार वेख जन भगत, भगवन रहे जणाईआ। प्रभ तेरे हथ्थ तेरी शक्ति, शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। कलयुग तेरा सोहे वक्त, साडी चले ना कोए चतुराईआ। तेरा लेखा सृष्टी जगत, दो जहानां सोभा पाईआ। तूं मालक अर्श फर्श, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। ग़रीबां उत्ते कर के तरस, रहमत आप कमाईआ। अमृत मेघ दित्ता बरस, अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार
कहिण प्रभ तेरे भगत चंगे, कलयुग अन्तिम नज़री आईआ। जिन्हां दे चरण चुम्मे गंगे, गोदावरी बैठी सीस झुकाईआ। जिन्हां दे अंदर वजदे नाम मृदंगे, धुर दे राग सुणाईआ। जिन्हां दे अंदर जोती नूर चमकदे चन्दे, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। उह बाहरों बंदयां वरगे बन्दे, अंदर वड़या बेपरवाहीआ। नाम अगम्मी रंगण रंगे, रंग मजीठी नैण शरमाईआ। तेरे नाल मिल के तेरे गाउँदे छन्दे, सोहँ इक पढ़ाईआ । तेरा दर्शन पा के ठंडे, तत्ती वा ना लागे राईआ। लख चुरासी जीव जंत सदी चौधवी होए अन्धे, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे, ढाह सारे रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा साचा वर, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरे भगत तक्के, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जिन्हां दे अंदर ठाकर हो के वसें, ठोकर नाम लगाईआ। प्रीतम हो के प्रेम दसें, प्रीती इक्को नाल लगाईआ। सज्जण हो के करें इक्ट्ठे, विछड़े लए मिलाईआ। जन्म कर्म दे मेट के रटे, झगड़ा लख चुरासी दएं चुकाईआ। की होया जे धन्ने मिल्या वट्टे, कलयुग अन्तिम जन भगतां सनमुख हो के दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सज्जण लए मिलाईआ। गुर अवतार कहिण तेरे भगत जोगी, जोगीशरां विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां मिल्या धुर संजोगी, जुगती आपणी दिती जणाईआ। आत्म सेजा बण के भोगी, धुर दा मेला आपणे घर कराईआ। जन्म जन्म दे दुखीए वेखे रोगी, सुख सागर विच समाईआ। कोई ना जाणे टिक्का जंझू बोदी, मुच्छ दाढ़ी केस इक्को रंग वखाईआ। तेरा खेल न्यारा वेदी सोढी, शरअ विच वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत देणी सरनाईआ। तेरे भगत प्रभू वेखे तरदे, कलयुग अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। इक्को ढोला तेरा पढ़दे, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। दूजा दर कोई ना मंगदे, भिच्छया झोली ना कोए रखाईआ। इक्को मन्दिर तेरा लँघदे, आपणा पन्ध मुकाईआ। रस मानण उस अनन्द दे, जिस अनन्द विच्चों अनन्द आपणा दएं चखाईआ। तेरी सच प्रीती नाल हंढदे, जन्म मरन दोवें दिते तजाईआ। सुरती शब्दी डोर गंढ्ढदे, एथे ओथे सके ना कोए तुड़ाईआ। दर्शन करके गुजरी चन्न दे, चन्द तेरे विच डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव खुल्हा दे हँ ब्रह्म दे, ब्रह्म तेरी अंस अख्वाईआ। गुर अवतार कहिण तेरा वेख्या ब्रह्म, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ । तूं भगतां इक्को धर्म, अधर्मी नज़र कोए ना आईआ। झोली पा के तेरी कर्म, कर्म कांड डेरा बैठे ढाहीआ। नाता तोड़ के वरन बरन, सरन तेरी इक तकाईआ। जिधर वेखण ठाकर स्वामी तेरे चरण, चरणोदक अमृत मुख जाम लाईआ। नेत्र खुल्हे हरन फरन, रातीं सुत्यां दिने जागदयां नित नवित कर कर हित अबिनाशी अचुत तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, जन भगतां दएं वड्याईआ। भगत सुहेला बणया सज्जण, हरि सतिगुर दया कमाईआ। चरण धूढ़ी दे के मजन, दुरमति मैल धवाईआ। जन्म कर्म दा तोड़ के बन्धन, लख चुरासी फाँसी दिती तुड़ाईआ। सति सति दा पा के कंगण, हथ्थो हथ्थ वेख वखाईआ। निरगुण निरवैर निराकार लावे आपणे अंगण, अनुभव आपणी खेल वखाईआ। नाम निधान वजा मृदंगण, मर्द मर्दाना दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा तराईआ । गुर अवतार कहिण भगत सुहेले, सईआ धुर दा वेख वखाईआ। सचखण्ड दवारे आपे मेले, थिर घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ । आदि निरँजण चाढ़ के तेले, जोत निरँजण सगन मनाईआ। अचरज खेल प्रभू रिहा खेले, सरगुण समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दर मिलाईआ। जन भगत कहे मैं आया दर, प्रभ पिछला पन्ध मुकाईआ । निरवैर हो के पल्लू फड़, आपणी गंढ्ढ पवाईआ। सच दवारे जावां चढ़, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। दर्शन तेरा करां खड़्ह, सनमुख नज़री आईआ। इक्को ढोला लवां पढ़, तेरी वज्जे नाम वधाईआ। सच सरनाई डिगां दड़, आपणा आप गंवाईआ। पुरख अबिनाशी लैणा फड़, धुर दी गोद सुहाईआ। तेरा नाउँ नरायण नर, तूं आदि जुगादी पिता माईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी देंदा रिहा वर, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन साचे लए तराईआ। जन भगत कहे खोल्ह दरवाज़ा, दर तेरे आस तकाईआ। तूं साहिब ग़रीब निवाजा, निमाणयां गले लगाईआ । तेरे सीस सोहवे ताजा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। तूं भूपत राजन राजा, शहिनशाह अख्वाईआ। तूं दो जहानां करें काजा, निरगुण सरगुण खेल वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा करदे गए अरदासा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हुजरयां अंदर पढ़दे गए निमाजां, काअब्यां विच ध्यान लगाईआ। मन्दिरां विच मारदे गए अवाज़ां, कूक कूक सुणाईआ। ग्रन्थां विच लिख के गए तेरी गाथा, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। तूं नित नवित जुग चौकड़ी जन भगतां देवे साथा, सगला संग निभाईआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरयां तेरी रखी आसा, दूजी तृष्ना ना कोए वधाईआ। सच पुछें प्रभ तेरे उत्ते सच भरवासा, कूड़े भरम दिते मिटाईआ। निज घर आत्म आ के कर वासा, वसल सच दे कराईआ। तेरे नालों तुट्टे ना नाता, नाता छड्डया जगत लोकाईआ। तूं धुर दा पिता माता, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। तेरा सिफ्तां वाला सुणदे आए साका, चारे बाणी दए गवाहीआ। तेरा हरफ़ां वाला वेखदे आए ख़ाका, अक्खरां वाली पढ़ाईआ। तेरा रसना वाला पढ़दे आए पाठा, बत्ती दन्दा ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम आपणे विच समाईआ। जन भगत कहिण प्रभ अन्तर आत्म बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। तेरे नाम दा वज्जे ढोल, अनहद नाद बेपरवाहीआ। अमृत
आत्म दे दे पौल्ह, रस इक्को इक चखाईआ। एथे ओथे रहीए अडोल, डुल सके कोए ना राईआ। सदा सुहेले वस कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। काया अंदर आपे मौल, मौला हो के नज़री आईआ। पूरा कर दे कीता कौल, इकरार आपणी झोली पाईआ। हो सहाई उपर धौल, धरनी धवल ख़ुशी मनाईआ। सदा प्रीती चरण रहे घोल, घोल घुमाई वेख वखाईआ। तेरा लेखा कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ मुसायक समझ किसे ना आईआ। तेरा मार्ग आत्म परमात्म इक निरोल, निरवैर सिख्या दे समझाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरी पापां भरी ना गठड़ी फोल, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दे माण वड्याईआ। जन भगत कहे मैं कलयुग रोंदा, रो रो दयां दुहाईआ। बिरहों विछोड़े विच ना सौंदा, भिन्नड़ी रैण ना कोए वड्याईआ। नित नवित तेरा ढोला गाउँदा, सोहँ राग अल्हाईआ। हे प्रभू तूं क्यों मुख छुपांदा, करवट लै ना पिठ बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, जन भगत मंग मंगाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। शब्द अनादी राग सुणाउँदा ए। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाउँदा ए। आदि जुगादी फेरा पाउँदा ए। वड स्वांगी स्वांग रचाउँदा ए। जन भगतां वेख के सच्ची तांघ, जोती जामा वेस वटाउँदा ए। अन्तर आत्म पूरी करे मांग, मांगत भिच्छया झोली आपे पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप दृढ़ाउँदा ए। जन भगत दया कमावांगा। घर साचा वेख वखावांगा। दर ठांडे अलख जगावांगा। प्रतख हो के दरस करावांगा। लख चुरसी विच्चों रख, आपणी गोद बहावांगा। कूड़ कुड़यारे नालों कर वक्ख, वक्खरी धार इक समझावांगा । सति सतिवाद झोली पा के हक, हकीकत इक्को इक दृढ़ावांगा। नाम अगम्मी चाढ़ के रथ, लोआं पुरीआं पार करावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव राह जांदयां दोवें जोड़न हथ्थ, नमो नमो सर्ब वखावांगा। सुन अगम्म सके कोए ना डक, थिर घर आपणा रंग रंगावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच अनन्द, अनन्द इक्को इक वखावांगा। अनन्द साचा इक वखावांगा । लख चुरासी तोड़ के फंद, फाँसी जम दी अन्त मुकावांगा। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल दीन दयाल इक अखवावांगा । भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म विच समावांगा। लेखे ला के पौण स्वासी दम, उनन्जा पवण डेरा ढावांगा। निहकर्मी हो के करां आपणा कम्म, क्रिया अग्गे ना कोए रखावांगा। जगत तृष्ना मेट के तम, माया ममता मोह चुकावांगा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिन्ता दु:ख ना कोए वखावांगा। इक वार जणेंदी जन भगत प्या जम्म, दूजी वार गर्भ ना फेर लयावांगा । माणस जन्म बेड़ा बन्न्ह, अन्तिम आपणे कंध उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सच वसावांगा। जन भगत ख़ुशी मनाउँदे
ने। दर इक्को सीस निवाउँदे ने। वर धुर दा साचा पाउँदे ने। डर राए धर्म गवाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे मेल मिलाउँदे ने। जन भगत कहे घर तेरा केहड़ा, सच सच दे समझाईआ। श्री भगवान कहे जिथ्थे होए ना कोई झेड़ा, झगड़ा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरा किहो जेहा खेड़ा, दर साचा दे जणाईआ। श्री भगवान कहे जिथ्थे रूप इक्को तेरा मेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहे तेरा किहो जेहा डेरा, हरि पड़दा दे खुल्हाईआ। श्री भगवान कहे जिथ्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होवे अन्धेरा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरा किहो जेहा नबेड़ा, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ । श्री भगवान कहे मेरा हकीकत वलों सब तों वड्डा जेरा, शरीकत वलों लाशरीक नज़री आईआ। महल अटल उच्च अगम्म अथाह चंगेरा, सचखण्ड दवारा मुकामे हक सोभा पाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना समझे सञ्झ सवेरा, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक समझाईआ। जन भगतो मन्दिर सोहणा महल्ला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिथ्थे वसे इक इकल्ला, एकँकार आपणा डेरा लाईआ। आपणे प्रकाश आपे बला, जोती जोत करे रुशनाईआ। सच सिँघासण शाहो भूप आपे मल्ला, शहिनशाह शाह पातशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां शब्दी फड़ाए पल्ला, डोरी आपणे नाल बंधाईआ। जिधर वेखो जलां थलां, महीअल रिहा समाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ सच दुआर मल्ला, समुंद खाई डूँग्घी कुंदर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। भगत प्यार सदा जुग चार विच संसार प्रेम प्यार अंदर होवे झल्ला, बन खण्ड खोजण आपे जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूई द्वैती मेटणहारा सल्ला, असल वसल आपणा दए समझाईआ। जन भगतो हरि मन्दिर सच मुकाम, कयामगाह इक अख्वाईआ। जिथ्थे कदे ना बदले निज़ाम, शाह पातशाह इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे बरदा इक गुलाम, सति दवारा बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। उथे ना सजदा ना सलाम, नमो सति सति ना कोए सुणाईआ। ना सीता ना राम, राधा कृष्न ना कोए वड्याईआ। ना पैगम्बर ना कलमा ना कायनात ना नग़मा ना अमाम, रूह बुत्त खाकी तत्तव तत ना कोए दरसाईआ । इक अकेला सदा सुहेला नौजवान श्री भगवान, भगवन आपे सोभा पाईआ। जन भगतां उत्ते हो मेहरवान, मिहबान बीदो मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुश्किल करके आप आसान, मुरीद मुर्शद मुरासले इके दए पहुंचाईआ। जन भगतो हरि का मन्दिर सोहणा, सोहणयां विचों नज़री आईआ। ना हस्सणा ना रोणा, ख़ुशी ग़म ना कोए वड्याईआ। ना जागणा ना सौणा, आलस निंद्रा रूप ना कोए वखाईआ।
जिधर वेखो उधर जोत सरूप नज़री आउणा, बिन रंग रूप रेख बेपरवाहीआ। जिस ने आपणी गोद बहौंणा, फड़ बाहों लए उठाईआ। हिरदा सोध जिस दरस दखौंणा, घर घर फेरा पाईआ। आपणी मौज विच मजलस लौंणा, महबूब मुहब्बत इक रखाईआ। बिन भगतां श्री भगवान दरस किसे ना पौंणा, तरस विच बैठी सर्ब लोकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जुग विछड़े जन्म रुठड़े आपणे संग रखाउणा, संगी साथी बण के धुर दा मालक वेख वखाईआ। सतिजुग साचा राह चलौंणा, चार वरन अठारां बरन इक्को नाम जपौंणा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी इक सरनाईआ। भगत सुहेला गुरू गुर चेला आपणे घर बहाउणा, पूरन ब्रह्म पारब्रह्म निरंतर ब्रह्म माया ब्रह्म विच्चों बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी करे आपणा कर्म, कलकाती डेरा ढाहीआ।
११ मग्घर २०२१ बिक्रमी सुंदर सिँघ दे गृह फिरोज़शाह
पुरख अकाल वेखी दुनी, निरगुण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। झगड़ा पाया जगत ·षी मुनी, चार कुण्ट दुहाईआ। भरम भुलेखे अंदर विद्वानी गुणी, भरम भउ ना कोए मिटाईआ। सच पुकार ना किसे सुणी, जीव जंत रहे कुरलाईआ। काया माटी भाण्डा खाली कुंनी, वस्त हक ना कोए टिकाईआ। सिर ओढण सीस ना दिसे चुन्नी, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। नाम निधान सुणाए कोए ना धुनी, अनहद नाद ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अकाल वेख्या जग, कलयुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। नव नौ चार लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। नाम प्याला पीए कोई ना मध, अमृत रस ना कोए चखाईआ। कूड़ी वासना सृष्टी रही भज्ज, दृष्टी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पुरख अकाल वेखी धरनी, धरत धवल वेख वखाईआ। झगड़ा प्या वरनी बरनी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। नेत्र खुल्हे ना हरनी फरनी, दोए लोचण जगत तकाईआ। साची मंज़ल मिले ना चढ़नी, रहिबर राह ना कोए वखाईआ। अगम्मी पौड़ी मिले ना पढ़नी, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा वेस वटाईआ। पुरख अकाल वेख जहान, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। झुलदा दिसे ना कोए निशान, धर्म दुआर ना कोए वड्याईआ। हिरदे हरि ना कोए वसाण, मन्दिर दर ना कोए सुहाईआ। कुड़यारी गोपीआं रास मिल के गाण, घनईआ नज़र किसे ना आईआ। भथ्थयां वाला बणावण राम, रमईआ रंग ना कोए रंगाईआ। साचा दिसे ना कोए अमाम, अमल सति ना कोए कमाईआ। कूड़ी
क्रिया बरदे बणे ग़ुलाम, सेवा सच ना कोए जणाईआ। माया ममता लोभ हँकारी बणी अवाम, आमद प्रभ ना वेख वखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए बदनाम, बदी सके ना कोए गंवाईआ। सच दवारे मिले ना किसे माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल तक्के चारों कुण्ट दुहाई, ग़रीब निमाणे रहे कुरलाईआ। अंदर बाहर होवे ना कोई सहाई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। साचे मन्दिर ना वज्जे वधाई, ख़ुशीआं राग ना कोए अल्हाईआ। नेत्र रोंदी वेखी माई, पूत सपूता गोद नज़र कोए ना आया। पीर फकीर रही मनाई, सिल पूजस सीस झुकाई, मढ़ी गोर फेरा पाईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग वेख्या बिन पुत्रां रोंदी माँ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जगत दिसे कोई ना नाँ, पीड़ी अवर ना कोए वधाईआ। ब्राह्मणां कोल मणस थक्के गाँ, अन्न दान भेंट कराईआ। सिर देवे कोई ना ठंडी छाँ, तृष्ना अग्ग ना कोए बुझाईआ। साचा करे ना कोए न्याँ, अदालत हक ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सृष्टी वेखी मारदी धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साचा मिले ना कोए मलाह, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। डुब्बदे पाहन सके ना कोए तरा, मँझधार बाहर ना कोए कढाईआ। साचा रहिबर मिले कोए ना आ, मार्ग दस्से ना चाँईं चाँईंआ। चार कुण्ट दहि दिशा नेत्र अक्ख रहे उठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। श्री भगवान तक्क के लोकमात, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, कलयुग आपणा जोबन रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दे के गए दात, निरगुण सरगुण हो के मात वरताईआ। समेंं समें लै के गए शाबास, प्रभ देवणहार वड्याईआ । अन्तिम सब दी लेखे लग्गी ख्वाहिश, शाह पातशाह आसा मनसा पूर वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणा अंदर करदे सर्ब तलाश, ग्रन्थां पन्थां अंदर खोज खुजाईआ। शाह सुल्तानां श्री भगवाना किसे ना आवे हाथ, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा फेरा पाईआ। कल पा के फेरा अबिनाशी अचुत, नव नौ चार वेख वखाईआ । साची मौले कोए ना रुत्त, बसन्त खिज़ां रूप वटाईआ। बिन हरि नामे खाली दिसण बुत्त, पंज तत ना कोए सुहाईआ। नेत्र रोवे मात खाली गोद दिसे पुत्त, धुर दा नाता ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। खाली गोद वेख के मईआ, हरि धुर दा हुक्म सुणाईआ। ब्रह्मे उठ वेख आपणी नईआ, नौका रिहा जणाईआ। शाह पातशाह साजण सईआ, सही सलामत रिहा उठाईआ। आपणा लेखा कढ्ढ उपर वहीआ, हिसाब किताब दे दृढ़ाईआ। लेखा चुकया कलयुग ढईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। ब्रह्मा खोल्ह आपणा गुटका, श्री भगवान अग्गे रिहा टिकाईआ। तेरा भाणा कदे ना रुकदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। की प्रभू मेरे कोलों पुछदा, मैं सेवक हो के सेव कमाईआ। तेरा नाता पिउँ पुत्त दा, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जो मनुष नौ जन्म तेरे प्यार प्रेम तों रुसदा, तिस घर अंस नज़र ना आईआ। एह बचन किसे माणस नहीं मनुक्ख दा, ब्रह्मवेता रिहा सुणाईआ। बिन तेरी किरपा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा धुर दा वर, दो जहानां खोज खुजाईआ । श्री भगवान प्या हस्स, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। ब्रह्में मैं सब कुछ कीता तेरे वस, उत्भुज तेरी धार चलाईआ। इक्को जेहा सब नूं देणा हक, खाली नज़र कोए ना आईआ। जे किसे उत्ते पवे शक, उस दा लेखा मैनूं देणा समझाईआ। मैं साहिब पुरख समरथ, सद देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। ब्रह्मा कहे प्रभ वेख मेरी किताब, कुतबखाने विच्चों बाहर कढाईआ। जिस दे अंदर लख चुरासी लिख्या हिसाब, निसबत सके ना कोए समझाईआ। उस दा पहला वेख बाब, इक्को हिस्सा खोल्ह वखाईआ। जिहड़ी गोद ख़ाली दिसे मात, बिन पुत्रां नज़री आईआ । उह तैथों विछड़ी तेरी ज़ात, तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , मेहरवान हो सहाईआ। ब्रह्मा कहे बेशक मेरा ब्रह्म, घर घर नज़री आईआ। हुक्में अंदर करां कर्म, बण सेवक सेव कमाईआ। हुक्में अंदर होवे जन्म, मर जम्मण रूप वटाईआ। सच सुहञ्जणी तेरी सरन, सरनगति वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान कहे वेख आपणा वरका, हिस्सा दूजा फोल फुलाईआ। जिस दे उत्ते नुकते वाला इक्को कतरा, बूँद अगम्मी दित्ता बरसाईआ। जिस दे विच आदि जुगादी निकर्मणा वाला शजरा, निहकर्मी आप रखाईआ। जिस दा लेखा बिन हरि निरँकार किसे ना बदला, बदली सके ना कोए कराईआ। उस दा हिसाब किताब वक्खरा, वक्खरी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेख्या दूजा हिस्सा, पत्रा लया उल्टाईआ। उथे इक्को तेरा नाउँ दिस्सा, अग्गे मेहर करी पढ़ाईआ। जिस दा रूप अनूप सब तों निक्का वड्डयां विच्चों वड्डा सद अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे समझाईआ । वरके उत्ते वेख लकीर, बिन लग्गी कलम शाहीआ। जिस दे विच्चों आउँदे शाह हकीर, पातशाह मिले वड्याईआ। जिस धारों लख चुरासी घत्ते वहीर, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस विच मेरी तस्वीर, बिन नैणां नूर उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। धुर दा लेखा वेख आप, हरि करता आप जणाईआ। जिन्हां दा पुरख अकाल बणे बाप, पतिपरमेश्वर
आपणी गोद उठाईआ। उहनां दा जगत जोड़े नात, नाता धुर दा लए बणाईआ। घर सुहेले बणा के साक, सज्जण दए वड्याईआ। ब्रह्मे हुक्में अंदर अग्गे लेखा लिख दे कलम दवात, शाही मेरा नाम टिकाईआ। खाली गोद दिसे ना कोई विच मात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। ब्रह्मा कहे प्रभ केहड़ी कलम, जो तेरा कलमा दए लिखाईआ। मैनूं समझ ना आवे इलम, हरफां वाली ना कोए पढ़ाईआ। मैं तेरी किरपा नाल लया जन्म, आपणा जन्म समझ सकां ना राईआ। क्यों भरम भुलेखा पावें भरम, भरमीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। जो आ जाए तेरी सरन, सरनगति इक रखाईआ। तूं मालक तरनी तरन, तारनहार तेरी वड्याईआ। तूं सब दा पल्लू फड़न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। मेहरवान कहे भगवान, आपणी दया कमाईआ। सच तेरा फ़रमान, फुरने बन्द वखाईआ। मैं वेखण वाला तुरदा फिरदा इन्सान, इन्सानां विच्चों चोला तत तत हंढाईआ। भगतां वलों शाह पातशाह श्री भगवान, भाग हिस्सा सब दी झोली पाईआ। जिन्हां बख़श्यां सिदक ईमान, सबर सबूरी दिती समझाईआ । वस्त अमोलक पा के दान, सुक्के काष्ट हरे कराईआ। जगत जहान रख के नाम, नाता सृष्टी नाल बंधाईआ। दे के इक्को धुर फ़रमान, धुर लेखा दयां वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। ब्रह्मा कहे तेरी मेहरवानी, शुक्रिया कहि कहि सीस निवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी खेल नूरानी, निरवैर निरँकार तेरे हथ्थ वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सब नूं होए परेशानी, बिन तेरे सिदक भरोसा सच ना कोए रखाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक गल मणकयां वाली पाउँदे गानी, गहर गम्भीर तेरा नाम निधाना समझ कोए ना आईआ। पंडत पांधे जल धारा नहाउँदे ठंडे पाणी, अमृत वेले उठ उठ धाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी अगम्म अथाह पढ़े कोए ना बाणी, बाण निराला तीर ना कोए चलाईआ। जगत अवधूत खेडण विच मसाणी, तन माटी ख़ाकी भस्मी भस्म रमाईआ। आत्म परमात्म तेरा बणे ना कोए ब्रह्म ज्ञानी, जगत विद्या चौदां हट्ट वणजारा बण खड़ी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरे हथ्थ प्रभू वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ दस्से आपणी हस्ती, हासल ज़रब ना कोए वखाईआ। मालक अर्शी फर्शी, दो तरफी धार चलाईआ। जिउँ भावे तिउँ करे मर्ज़ी, मज़लूम मुफ़लस वेखे जगत लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो जुग चौकड़ी पाउँदे गए अर्ज़ी, कागज़ कलम नाल रला के शाहीआ। शाह पातशाह शहिनशाह श्री पत वेखणहारा धाम अगम्म दी, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। खेल अनोखी वक्खरी श्री भगवन दी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सके ना कोए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठा के परम, पुरख परमात्म वेख वखाईआ। आदि
जुगादि कढ्ढणहारा भरम, भरमीआं भरम मिटाईआ। करता पुरख करनी करन, कुदरत कादर वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सब दा झोली पाईआ। ब्रह्मा कहे तूं देवणहारा, हथ्थ तेरे वड्याईआ । तेरा खेल जगत न्यारा, निरँकार तेरी सरनाईआ। भगतां देवे सच सहारा, मेहर नज़र उठाईआ। नईआ डोले अन्त किनारा, वञ्झ मुहाणा दे लगाईआ। साची वस्त अमोलक दे के थारा, थिर आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। ब्रह्मा कहे प्रभ कर किरपा, हथ्थ तेरे वड्याईआ। दुखियां दी दु:ख वाली कट बिप्पता, रोगीआं रोग चुकाईआ। मानस जन्म बीते सुख दा, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। लख चुरासी विच्चों बाणा मिल्या मनुक्ख दा, मनुष हो के तेरी सेव कमाईआ। लेख मुक्का दे खाली कुक्ख दा, नाता पुत्रां नाल जुड़ाईआ। तेरा भण्डारा प्रभू कदे ना मुक्कदा, देंदयां तोट रहे ना राईआ। जुग चौकड़ी विष्न ब्रह्मा शिव रल के रिहा लुट्टदा, अंदर वड़ वड़ बाहर कढाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो तूं साहिब इक्को वार पुछदा, लेखे सब दे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। रखी आस दर दरवेश, ध्यानी ध्यान लगाईआ। तूं आदि जुगादी रहे हमेश, हम साजण बेपरवाहीआ। नमो नमो करीए आदेस, सजदा सीस झुकाईआ। तेरी किरपा सद वसीए तेरे चरणां हेठ, देस सुहञ्जणे सोभा पाईआ। तेरी मेहर तेरा दर्शन लईए पेख, नेत्र नैण नैण रुशनाईआ । तूं स्वामी करनहारा हेत, जन भगतां जोड़ जुड़ाईआ। लख चुरासी जुग चौकड़ी हुन्दी आई खेत, थिर नज़र कोए ना आईआ । जन्म मरन तेरी खेड, घड़न भन्न्हणहार तेरा अन्त कोए ना पाईआ। इक आपणी किरपा नाल इक दुलारा आपणा भेज, वणजारा जगत लोकाईआ। सुहञ्जणी होवे सेज, सोभावन्त वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेखा लेखे विच्चों लिखाईआ।