पुस्तकालयभाग १७

११ मग्घर २०२१ बिक्रमी अर्जन सिँघ दे गृह बस्ती खलील

ब्रह्मा कहे मैं वरका दित्ता उल्ट, प्रभू तेरे हुक्मे कार कमाईआ। विच्चों मिल्या अमोलक तेरा लिख्या होया दरुस्त, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। चार मुख कर ना सकण उस्तत, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तूं गहर गम्भीर दाता धुर दा मुर्शद, मैं मुरीद तेरा गुसाँईंआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मिली तैनूं फुरसत, लेखा वेख्या बेपरवाहीआ। गुर अवतार तेरी करदे गए उलफत, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा

आपणे हथ्थ रखाईआ। वरके अंदर लिख्या वक्त, वेला रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा फिकरा इक्को फकत, फैसला हक सुणाईआ । जुग चौकड़ी कलयुग आवे अन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। किरपा कर श्री भगवन्त, भगवन आपणी खेल रचाईआ। लहिणा देणा वेख लख चुरासी जीव जंत, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। लेखा जाण ब्रह्मे पंडत, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आपणे विच छुपाईआ। ब्रह्मा कहे वरका लिख्या बिन अक्खर, तेरी किरपा नाल नज़री आईआ। जिस दी लिख्तां वाली ना कोई सतर, छन्द बन्द ना कोए वड्याईआ। संदेश्यां वाला ना कोई पत्र, सुनेहड़ा राग ना कोए सुणाईआ। यारां वाला ना कोई सत्थर, सेजां वाली सेज ना कोए सुहाईआ। ज़ीरो सिफ़रा ना कोई कसर, इशारीआ अंक ना कोए बणाईआ। वजूद तत ना कोए वसल, असल भेव इक दरसाईआ। लख चुरासी ना कोई नसल, वंडण वंड ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को तेरा लेखा हम वतन, दूजा हुक्म ना कोए सुणाईआ। लेखा कोई लेख ना सके लिखण, कातब चले ना कोए चतुराईआ। मैं आया हिसाब दस्सण, दर बरदा सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे दृढ़ाईआ। ब्रह्मा कहे पत्रे उत्तों मिल्या हिसाब, पुस्तक इक्को दयां जणाईआ। निउँ के सजदा करां आदाब, नमो नमो सीस निवाईआ। सिफ्त कर तेरी महाराज, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। चरण कँवल हो के दासी दास, बरदा दर दा नज़री आईआ। खोल्ह के दस्सां आपणी उह लुगात, जिस विच अल्फ ये नज़र कोए ना आईआ। बिन हरफ़ां वाली किताब, बिन नादां शब्दां कल्मयां दिती लिखाईआ। जिस दे अंदर इशारा आदि जुगादि, रमज़ां नाल समझाईआ। जिस विच जुग जुग लहिणा देणा होवे बेबाक, लेखा सब दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर अन्तर देणा जणाईआ। ब्रह्मा कहे मैं पढ़या बिन अक्खर, तेरी रमज़ नज़री आईआ। बिन अक्खां वेखी सतर, जो सति सति समझाईआ। परम पुरख जिस जणाया धुर दा मित्र, मीत इक्को इक अख्वाईआ । निरगुण धारों आवे निकल, जगत जन्में कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतर कहे वरका तीजा खोल्ह, हौली जेही जणाईआ। मैं चुक्क के वेख्या अडोल, तेरा ध्यान लगाईआ। अग्गो सुणया अगम्मी बोल, बिन रसना जिह्वा गाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादि जुग चौकड़ी पूरा करे कौल, कीता कौल भुल्ल कदे ना जाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार प्रगट होवे उपर धौल, जोती जामा वेस वटाईआ। जोती शब्दी जाए मौल, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। साचे कंडे तोले तोल, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। कोई समझ ना सके पंडत पांधा रौल, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तीजा वरका कहे मेरी सतर तीजी, तिन्नां लोकां बाहर नज़री आईआ। जिस दी समझ किसे ना कीती, विद्या विच ना कोए पढ़ाईआ। जिस दे अंदर पारब्रह्म दी इक्को रीती, गुर गुर धार ना कोए वखाईआ। जिस दी खेल सदा अनडिठी, जग नेत्र नज़र ना आईआ । जो करे सच हदीसी, धुर दा नाम पढ़ाईआ। जो बख्शे सच प्रीती, पीआ प्रीतम मेल मिलाईआ। जो जणाए धुर दी नीती, रीती इक समझाईआ। जिस दे विच मेहर मुहब्बत सच बख्शीशी, बख्शिश इक्को इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा रिहा वखाईआ। तीजी सतर कहे ब्रह्मे मेरा वेख किनारा, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिथ्थे लिख्या इक्को एकँकारा, ओम आकार विच वेखी सर्ब लोकाईआ। जिथ्थे भरया अतुट भण्डारा, बेअन्त रिहा वरताईआ। शाह पातशाह शहिनशाह बण सच्चा सिक्दारा, हुक्मी हुक्म इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। किनारे अग्गे वेख नुकता, कोना कोना रिहा जणाईआ। जिस दा खेल कदे ना मुक्कदा, उह करता वेस वटाईआ। जिस दा भगत जन बूटा कदे ना सुक्कदा, दो जहानां आदि जुगादि सदा लहराईआ। जो ब्रह्मे तेरे कोलों बैठा पुछदा, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नुकते अग्गे वेख सिफर, इक्को रंग वखाईआ। ब्रह्मे करना पवे फिकर, फिकरा तैनूं रिहा समझाईआ। श्री भगवान किसे ना जावे विसर, भुल्ल विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाईआ। तीजी सतर कहे वेख चौथी, चौथे जुग मिले वड्याईआ। जिस दी मंज़ल सब तों सौखी, बिन पौड़ी डण्डे पार कराईआ। पढ़नी पए कोई ना पोथी, पुस्तक होर ना हथ्थ फड़ाईआ। पैंडा चुक्के लोक परलोकी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। साचा मेल निरगुण जोती, जोती जोत जोत समाईआ। मंज़ल चढ़नी पए इक्को चोटी, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। श्री भगवान जन भगतां बणे गोती, नाता आपणे नाल रखाईआ। उस किताब दी गंढ्ढ पाई पुरख अकाल आप बणके मोची, तागा आपणा नाम अंदर बाहर दित्ता लँघाईआ। ब्रह्मे मार के इक सोटी, शब्द इशारे नाल हिलाईआ। ब्रह्मे इक्को ख़ाहिश अंदर सोची, सच कँवल चरण ध्यान रखाईआ। मैं मारया गया बेदोषी, दोष समझ कोए ना पाईआ। पुरख अकाल फड़ के हलाया उत्तों ठोडी, चारे मुख दिते भवाईआ। तैनूं देवां अगली पिछली सोझी, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। मैं ठाकर तेरा मौजी, मौजूदा हो के करां पढ़ाईआ । तूं कदे ना बणना लोभी, ममता विच ना कदे ललचाईआ। ब्रह्मे किहा मैं तेरे दर सीस निवाके सुणां इक सलोकी, सोहला आपणा देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ।

चौथी सतर कहे चौथे अक्खर उत्ते लिख्या सच्चा यार, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। जिस दा खेल अगम्म अपार, अपरम्पर धार दए चलाईआ। आदि जुगादी हो उज्यार, जुग चौकड़ी खेल वखाईआ। लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म मनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ला अखाड़, गोपी काहन नाच नचाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलकार, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। धनुष बाण चिल्ला लै कमान, ज़िमीं आसमान दए हलाईआ। कल्मयां वाली बोल कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। मंत्रां वाला सतिनाम, सति सतिवादी दए समझाईआ। फतहि वाला डंका दो जहान, निरगुण सरगुण दए सुणाईआ। जोबनवन्ता नौजवान, छैल छबीला इक अख्वाईआ । शाहो भूप बण सुल्तान, राजन राज वड्डी वड्याईआ। चौदां लोक खोल्ह दुकान, चौदां तबक वेख वखाईआ। चारे खाणी देवणहार ज्ञान, चारे वेदां सिफ्त सालाहीआ। अठ्ठ दस कर प्रधान, तत्तव तत रंग रंगाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। ब्रह्मे नेत्र खोल्ह मार ध्यान, चौथी सतर की रही समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान, हर घट होवे मिहवरान, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत खेल करे महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। मोची वाला रूप धारके बणे आप चम्यार, चमरेटा हो के गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । चौथी सतर कहे मेरा वेखो अग्गा, इक्को वार रही जणाईआ। मेरा मालक शाह पातशाह सूरा सरबगा, जो लेखा लिखे बिन कलम शाहीआ। जिस दे हुक्में अंदर आदि जुगादि बध्धा, दो जहान सीस निवाईआ। जिस दा हिसाब किसे ना कढ्ढा, अंकड़े सके ना कोए समझाईआ। जिस दा रूप बाल जवान ना कदे नढ्ढा, बृद्ध वेस ना कोए वटाईआ। आदि अन्त रहे सदा, सदके वारी घोली घोल घमाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन बहि के सजा, सति सतिवादी डेरा लाईआ। ब्रह्मवेता हुक्मे अंदर फिरे भज्जा, बण के पाँधी राहीआ। चौथी सतर कहे मेरे प्रेम अंदर वज्जे मृदंगा, मर्द मर्दाने आप वजाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो अबिनाशी करता शब्दी धार होए नंगा, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। चौथी सतर कहे मैं गई मुक्क, आपणा पन्ध मुकाईआ। पंजवीं सतर कहे ब्रह्मे मेरे वल्ल कर मुख, पहला अक्खर दयां समझाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी तुक ना जाए मुक्क, गावणहारे गा गा आपणा शुकर मनाईआ। ओसदा लेख जन भगतां प्रभ सदा मंगे सुख, सुख सागर रूप वखाईआ। मेहर नज़र करके मेटे दुःख, जन्म मरन दा वड्डा दु:ख रहिण ना पाईआ। सफल कराके जननी कुक्ख, कूकर सूकर पार कराईआ। पंजवीं सतर कहे जे कोई मैनूं लए पुच्छ, मैं सच सच दयां समझाईआ। लख चुरासी ओसे दी इक्को ओट, जिहड़ा ओड़क इक्को नज़री आईआ। जिस दी कोटन कोटि

ब्रह्मे सोच ना सकण सोच, समझ नाल ना कोए समझाईआ। एह उसदा ओत पोत, पिता पूत खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पंजवीं सतर कहे मैनूं वेखो विच अद्ध, आपणा हिस्सा रही वंडाईआ। ओथे इक जैकारा बोलां गज्ज, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। अबिनाशी करता आवे भज्ज, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अग्गे हौली जेही देवे दस्स, इशारे नाल समझाईआ। पंजवीं सतर अद्ध नालों अग्गे वध, वाधा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिस वेले मैं आवां ओसे वेले प्रगट होवे भगतां यद्द, बिन भगवान भगत ना कोए बणाईआ। ओथे ब्रह्मा जोड़ के दोवें हथ्थ, कर बन्दना सीस निवाईआ। जो कुछ प्रभ तेरे वस, हउँ सेवक रूप सिखाईआ। तेरे चरण कँवल टेकां मथ्थ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अबिनाशी करता प्या हस्स, इशारयां नाल रिहा दृढ़ाईआ। ब्रह्मे खोल्ह के वेख आपणी अगली अक्ख, अगला अक्खर की समझाईआ। ब्रह्मे भगत भगवान कदे ना होए वक्ख, वक्खरी धार ना कोए चलाईआ। तेरे चारे वेद एहनां दा गावण जस, सिफ्तां नाल करन सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। छेवीं सतर कहे मेरी ना सिहारी ना बिहारी, नुकता कन्नां नज़र कोए ना आईआ। मेरी इक्को सज्जण नाल यारी, जो आदि जुगादि विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दा खेल अगम्म अथाह बेअन्त न्यारी, निरवैर पुरख अख्वाईआ। जिस दी दो जहान सदा सिक्दारी, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। छेवीं सतर कहे वेख मेरा घर, थिर देवां इक जणाईआ। जिथ्थे शब्दी सुत बैठा वड़, आपणा आसण लाईआ। ना कोई सीस ना धड़, तत्तव तत ना कोए रखाईआ। ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, डाल्ही पत्त नज़र कोए ना आईआ। ना कोई विद्या रिहा पढ़, ना कोई नादां रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा बणाईआ। छेवीं सतर कहे मेरी होई अख़ीर, अक्खर अगला दयां समझाईआ। सति सतिवादी बेनज़ीर, सत्तवीं धार रिहा चलाईआ। जिस दे हथ्थ सर्ब तदबीर, तकदीर सब दी रिहा बणाईआ। जिस दे अंदरों निकलदे गुर अवतार पैगम्बर पीर, विष्न ब्रह्मा शिव सदा प्रगटाईआ। अग्गे मार के आपणे हुक्म दी इक लकीर, कलमे कलमां वाले बन्द वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सत्तवीं सतर कहे मैं दस्सां सति, दो इक जणाईआ। ब्रह्मे जिस तेरे नूर कीता उत्पत, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस ने आपणा लेख लिख के तेरे फड़ाया हथ्थ, भेव आपणे विच छुपाईआ। तेरी खुल्हा के खब्बी अक्ख, सज्जी पहलों बन्द कराईआ। हेठली पुतली थाणी चारे वेद दिते दस्स, उत्तों पलक ना कोए हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सत्त सतरां कहिण सति पुरख

निरँजण, इक्को नज़री आईआ। जो ब्रह्मा तैनूं पाए नेत्र अंजन, अक्ख इक खुल्हाईआ। उसदी चरण धूढ़ी कर मजन, आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सत्तवीं सतर कहे जिस वेले मैं होवां बन्द, बन्दना सब दी वेख वखाईआ। मेरे नूर दा चमके इक चन्द, एका एक करे रुशनाईआ। मेरे नाम दा इक्को छन्द, मेरे विच्चों ढोला गाईआ। मेरे प्रेम दा इक्को अनन्द, अनन्द विच्चों लवां प्रगटाईआ। मैं हो के बिन कलम बन्द, बन्दगी इक्को दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवणहार वड्याईआ। सत्त सतरां कहिण साडी उह कतार, जिहड़ी हरि जू आप बणाईआ। जिहनूं वेखे इक निरँकार, पढ़े बेपरवाहीआ। ब्रह्मे फिरदे वेखे बेशुमार, दर घर साचे सीस निवाईआ। नित नवित देंदे रहे हिसाब, लहिणा अन्त चुकाईआ। मेरा भेव जिस किसे ना दित्ता किताब, कुतबखाने ना किसे टिकाईआ। कीती बन्द ना किसे महराब, छप्पर छन्न ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। सत्त सतरां कहिण साडा इक्को सईआ, साहिब सुल्तान नज़री आईआ। साडा लेखा इक्को वहीआ, पुस्तक पोथी वंड ना कोई वंडाईआ। साडा इक्को मात पित भाई भैण भईआ, सज्जण सैण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। सतवीं सत्तर कहे मैं देंवा इशारा, धुर दी धार जणाईआ। कलयुग अन्त प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दा खेल होए जुग न्यारा, जगत जुगत ना कोए जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इक्ट्ठे करे इक्को वारा, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। लेखा मंगे गुर अवतारा, पीर पैगम्बर कोल बहाईआ। हुक्म देवे शाह सिक्दारा, दो जहानां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। सत्तवीं सतर कहे मैं दस्सां शत्रु मित्र, मीतां विच्चों मीत इक अख्वाईआ। सब दा बणे पितर, पिसर बेपरवाहीआ। चोटी चढ़के बहि सिखर, अद्ध विचकार ना कोई अटकाईआ। जिस नूं भगतां सदा फिकर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। साची धारों आपे निकल, नकलीए सारे दए गंवाईआ। ब्रह्मे तैथों इक वार शब्दी पुच्छे जिकर, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। ब्रह्मा कहे मैं मज़दूर, प्रभ सेवा सच कमाईआ। चरण कँवल सदा हज़ूर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। माण अभिमाण ना कोए गरूर, निमाणा हो के दयां दुहाईआ। तेरी मेहर दा सदा मशकूर, शुकराना गा गा ख़ुशी वखाईआ। तेरे भगतां दी मंगां धूढ़, टिक्का इक रमाईआ। जिन्हां नूं मिले आप ज़रूर, ज़ाहर हो के दरस वखाईआ। जोती जलवा देवे नूर, अन्ध अन्धेरा इक मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा मुकाईआ। श्री

भगवान कहे सत्तां सत्तरां वाली लै किताब, तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिस दे विच हुक्म इक जनाब, जनाबेआली रिहा समझाईआ। एहनूं जुग जुग करदा रहीं आदाब, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस वेले मैं निरगुण हो के मारां तैनूं अवाज़, हाजर हो के अग्गे देवीं टिकाईआ। इस दे विच इक्को हुक्म लिख्या वाहिद, लाशरीक रिहा समझाईआ। जिस दा काइदा समझ सके ना कोई कानून कवाइद, आदत सब दी दए बदलाईआ। जन भगतां कर इशायत, इस्म आपणा दए समझाईआ। इस विच ब्रह्मे तैनूं करन ना देवे कोई कफ़ायत, काफर रूप ना कोई वखाईआ। एह किताब पोथी नहीं पुस्तक एह तेरी करे हमायत, हम घर साजन लए मिलाईआ। ब्रह्मा निउँ के कहे प्रभू तेरे हथ्थ मेरी पैदाइश, मैनूं समझ ना आया कवण पिता माईआ। श्री भगवान किहा तेरी मेरे चरणां हेठ रिहाइश, लामुकाम बेमुकाम सच मकान रिहा समझाईआ। ब्रह्मे किहा मेरी ठाकर कदे ना करी अज़माइश, अज़मावण विच कदे ना आईआ। तेरी किताब मेरे कोलों ना होवे गायब, अग्गे पिच्छे ना कोई चुराईआ। श्री भगवान किहा एह खेल मेरा अजाइब, अजब लील्हा रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ । किताब कहे मैं प्रभ दी अमानत, ब्रह्मे तेरे हथ्थ फड़ाईआ। मैं रहिणा सही सलामत, जुग जुग वेख वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छो देणी भगतां इक ज़मानत, ज़ामन हो के लवां छुडाईआ। प्रभू दवारे जाण दी मैनूं कोई नहीं ममानत, महिमानखानयां विच ना कोई अटकाईआ। मेरी अक्खरां वाली नहीं बनावट, पत्थरां वाली नहीं लिखाईआ। मेरे अंदर प्रभू दे प्रेम दी सखावत, खाली झोलीआं दयां भराईआ। मैं किसे दवारयों ना होवां बरामद, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरी करदे जाण ख़ुशामंद, वरका खोल्हण कोई ना पाईआ। जिस वेले मेरे प्रभ दी होवे आमद, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। किताब कहे मैं धुर दी पूंजी, ब्रह्मे हथ्थ फड़ाईआ। मैं ना बोलदी ना कूंदी, रागां विच राग ना कोए अल्हाईआ। मैं किसे हथ्थ ना आवां ढूंडी, दो जहान फिर फिर थक्के पाँधी राहीआ। मेरे प्रभ दे हथ्थ मेरी कुंजी, कुफल सके ना कोए खुल्हाईआ। मैं जुग चौकड़ी रहिवां गूंगी, बिन भगतां किसे नाल बोल के ख़ुशी ना कदे मनाईआ। मैं जुग चौकड़ी सब दी सो रहवां सुणदी, बिन कन्नां कन्न टिकाईआ। खेल वेखां गुण अवगुण दी, लख चुरासी फोल फुलाईआ। सुरती वेखां रिख मुन दी, मुल्ला शेख़ मुसायक बचया कोई नज़र ना आईआ । जिस वेले घड़ी सुहञ्जणी आवे मेरे मालक पिर दी, पीआ प्रीतम फेरा पाईआ। मैं वी आ जावां ओथे फिरदी फिरदी, जिस दवारे बहि के आपणा रंग रंगाईआ। एह मेरी आस चिर दी, जुग चौकड़ी पिच्छो पूरी दए कराईआ। मैं वसणहारी ओस घर थिर दी, जिस दा मालक इक अख्वाईआ।

गुस्से विच आ के कदे ना चिढ़दी, हौकयां विच हा ना कोई लगाईआ। बसन्त बहार विच आ के गुलशन विच गुल हो कदे ना खिड़दी, पंखड़ी पंखड़ी रूप ना कदे वटाईआ। मैं वेखां इक्को धार निरगुण निर दी, जो निरवैर निराकार निरँकार पुरख अकाल अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणी झोली पाईआ। किताब कहे मैं धुर दी बरदी, प्रभ साचे दिती वड्याईआ। मैं मालकन ओस घर दी, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। मैं आसां राह तकदी, जिथ्थों निराशा नज़र कोए ना आईआ। मैं प्रेमण ओस रस दी, जिस दा रस रसां विच्चों बाहर समझाईआ। मैं इशारन ओस अक्ख दी, जिहड़ी प्रतख मिले गोसाँईंआ। मैं ओस दे कोल वसदी, जो मेरे प्रभ नूं रहे ध्याईआ। मैं ब्रह्मे कदे ना सच दस्सदी, अंदर वड़ के मुख छुपाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान पिच्छे भगतां दवारे नठ्ठदी, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं कहाणी दस्सां सच दी, सच सच दयां दृढ़ाईआ। मैं सन्त सुहेले वेख के हस्सदी, मेरी हस्ती पिछली पिच्छे माही दिती बदलाईआ। मैं ब्रह्मे हुण अगला हाल दस्सदी, ऐहवाल दयां जणाईआ। मेरी वेख आस जुग चौकड़ी हब्ब दी, कोटन कोटि काल तेरे कोल बैठी रही ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा पूर करे सब दी साहिब बेपरवाहीआ। किताब कहे मेरीआं सत्तां सतरां विच रमज़ इक, बिन रमईआ समझ कोए ना पाईआ। जिस ने मेरा लेख दित्ता लिख, अन्तिम उहो रिहा समझाईआ। मैं जुग चौकड़ी किसे ना आई दिस, आपणा घूँगट ना सकी मुख उठाईआ। सारयां वल करके पिठ्ठ, आपणी करवट लई बदलाईआ। ब्रह्मे मैं कदी ना कीती ज़िद, होछी बण ना गल सुणाईआ। भावें वसदी रही तेरे कोल तेरे पिण्ड, तेरे कोल तेरे दर ते आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी महिमा आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मा कहे मैं नहीं टोलयां बस्ता, वरका तेरा ना कोई उल्टाईआ। मैनूं समझ ना आया रस्ता, जो भगवन दित्ता लिखाईआ। मैं अग्गे की किसे नूं दस्सदा, चारे मुखां कर पढ़ाईआ। मैं हरफ वेख्या खेल इक्को खब्बी अक्ख दा, जिस दी ख़बर हेठां हेठां रिहा जणाईआ। तेरे कोलों सज्जी अक्ख दब्बदा, शरम नाल शरमाईआ । मैं नहीं जाणा श्री भगवान तेरे विच वसदा, मेरे कोल आ के मुख छुपाईआ। विच्चों नुकता बोलया एह खेल पुरख समरथ दा, हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जुग चौकड़ी वेला वक्त वेख्या लँघदा, बणके पाँधी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख्या मंगदा, झोलीआं अग्गे डाहीआ। भगवान भगतां सूली वेख्या टंगदा, मुर्शद हो के मुरीदां खल्ल लुहाईआ। सूफीआं धार तिक्खी नाल रंगदा, पुठ्ठी खल्ल लुहाईआ। तत्ती लोह बहा के रस वखाए सेज पलँघ दा, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। मेरा बेड़ा अज्जे ना उल्ट दा, घट घट वेखणहार बेपरवाहीआ। ब्रह्मे बेशक तेरे कोल रखदा, अनभोल बणा के दित्ता सवाईआ।

जिस वेले हुण वक्त आया होण प्रगट दा, प्रगट हो के रिहा जणाईआ। मेला मेल के साचे भगत दा, भाव दए जणाईआ । लहिणा तोड़ के पिछली हरस दा, अग्गे हवस दए बुझाईआ। मालक बणके रहमत तरस दा, दर्दीआं दर्द दु:ख वंडाईआ। एहो खेल इक असचरज दा, जो समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस वटा के मर्दाने मर्द दा, मद्दद करन आया थाँईं थाँईंआ। किताब कहे मैं अंदरों बाहरों बन्द, पड़दा सक्या ना कोई खुल्हाईआ। इक वारी मेरीआं तिन्न सतरां तक्कीआं गुजरी चन्द, जिस वेले सूलां सेज आसण लाईआ। उसे वेले किहा तूं ही साहिब बख्शंद, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा एहो ढोला सोहला तेरा तेरे पसंद, सोहँ राग दित्ता सुणाईआ। भथ्थे वाले हथ्थ नाल मुट्ठी वेखी गंढ्ढ, कमान धनुष कंधे नालों हिलाईआ। दूजी वारी तेरे दवारे आवां टंग, इस दी लोड़ रहे ना राईआ। प्रभू मैं किस दे नाल करां जंग, जो तेरा सो मेरा नज़री आईआ। मेरे कोल नहीं किसे दी वंड, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा रूप समाईआ । तेरा प्रेम वेख के परमानंद, परम पुरख तेरी वड्डी वड्याईआ। अग्गों हस्स के श्री भगवान किहा सूरे सरबंग, सहज नाल सालाहीआ । वाह मेरे लाडले गुजरी दे चन्द, अन्तिम गोद आपणी लवां उठाईआ। सत्त सतरां वाली किताब जो रखी बन्द, तेरे हथ्थ देवां फड़ाईआ। गोबिन्द किहा मैं वसणा सदा गुरमुखां संग, मैथों झल्ली ना जाए जुदाईआ। पुरख अकाल किहा भगतां दा घर तेरा पुरी अनन्द, दीवा बाती कमलापाती इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ब्रह्मा रख के हथ्थ पेशानी, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। अंदरे अंदर आई हैरानी, बाहरों सके ना कुछ सुणाईआ। श्री भगवान करे खेल आपणी महानी, मेहरवानी विच समाईआ। मैं समझया इस किताब विच कोई कहाणी, जिहड़ी कहावत लई बणाईआ। जां वेख्या इस दा लेखा बाहर दो जहानी, दो जहानां मालक आपणे हथ्थ रखाईआ। इस दे विच्चों लभ्भी उह निशानी, जिस दा निशाना गुर अवतार पीर पैगम्बर गए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। किताब कहे मेरे विच उह इबादत, जो बिन अमलां पार कराईआ। प्रभ किरपा नाल भगतां दी बदल देवां आदत, अदने आहला लवां तराईआ। मेरा लेखा नहीं किसे उत्ते कागज़, कलम शाही नज़र कोए ना आईआ। मैं उन्हां दे दर दी होई आजज़, मस्कीन हो के फेरा पाईआ। जिन्हां नूं प्रभ ने आपणे मिलण दी दिती इजाज़त, बन्धन सारे दिते तुड़ाईआ। सच पुछो मैं सच दवारे खलो के भगतां दी करां सिफ़ारिश, शहादत आपणी दयां भुगताईआ। उह प्रभू मेरी लिखी नहीं इबारत, एसे तरह इन्हां दा लेखा पार कराईआ। जे तेरी ऐडी होवे वड्डी अदालत, वाहिद आपणा हुक्म मनाईआ। वुकला क्या कोई करे वकालत, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ।

तेरे भगत तेरी अमानत, अन्तिम तेरे हथ्थ फड़ाईआ । तूं सदा रख सही सलामत, अलामत कोई नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे पाईआ। किताब कहे मैं भगतो तुहाडी, जुग जुग आस रखाईआ। मैनूं कोई गा ना सक्या ढाडी, रागां विच अल्हाईआ। मैनूं कोई समझ ना सक्या काया विच बाडी, जिस्म ज़मीर रमज़ ना कोए लगाईआ। मेरा भेव ना पाया किसे रागी नादी, कलाम कलमा ना कोए समझाईआ। मैं सब तों रही गवाची, फड़ के हथ्थ ना कोए उठाईआ। अन्तिम कल हुक्मे अंदर बण के दासी, सेवकण हो के सेव कमाईआ। जिन्हां पारब्रह्म मिल्या शाहो शबाशी, शहिनशाह आपणा रंग वखाईआ। उन्हां दस्सां खेल साची, सच सच दयां दृढ़ाईआ। बिना श्री भगवान जन भगत कोई ना अग्गे साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। सत्तां सतरां दा मूल जिस नूं समझ के शंकर हथ्थों सुट दए त्रिसूल, विष्नूं बाशक सेजां जाए भूल, सांगोपांग ना कोए हंढाईआ । जिस दा इक्को इक असूल, माअकूल, दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। ब्रह्मे वेख सत्तां सतरां दा उपरला किनारा, अपरम्पर रिहा जणाईआ। जिस दे उत्ते लिख्या सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, जिस दे हुक्मे अंदर जै जैकार करन थाउँ थाँईंआ। तेरयां वेदां विच्चों अक्खर बणया ना कोए लिखारा, लिख्त भविख्त ना कोए समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुरू अवतारां पीर पैगम्बरां नाल कीता उधारा, नकदो नकदी सौदा हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। रमज़ां नाल समझाया प्रगट होवे निहकलंक अवतारा, नर नरायण फेरा पाईआ । इशारयां नाल दस्सया अमाम अमामां परवरदिगारा, सांझा यारा वेस वटाईआ। अन्तिम खेल करे न्यारा, निरवैर आपणा हुक्म मनाईआ। भगतां करे प्यारा, भगवन आपणी गोद उठाईआ। इक्को चरण कँवल दे सहारा, महारथी जगत सागर पार लँघाईआ। धुर धाम बख्श दवारा, राम साचा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे तेरे अक्खरां दा अगला नज़ारा, आपणयां अक्खरां विच्चों दए समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत सुहेला इक इकेला विच संसारा, दूजा संग ना कोए रखाईआ।

१२ मग्घर २०२१ बिक्रमी हरी सिँघ दे गृह खलील बस्ती

सत्तवीं सतर कहे मैनूं पढ़ो उलटी, बिन अक्खरां अक्खर जुड़ाईआ। मैथों परम पुरख दी पीहड़ी तुरदी, लेखा दयां समझाईआ । समझ जणावां शब्दी गुर दी, जो थिर घर डेरा लाईआ। जिथ्थों हुक्मे अंदर धार तुरदी, चल्ले वाहो दाहीआ। जिथ्थे विष्न ब्रह्मा शिव उपजावण दी तृष्ना फुरदी, आसा इक वखाईआ। जिथ्थे लोड़ नहीं किसे होर दी, अवरा रूप ना

कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणे विच समाईआ। सत्तवीं सतर कहे मैनूं पढ़ो पिच्छो, अग्गे अगला लेखा दयां समझाईआ। जिस दा भेव ना लग्गा अजे, अज्ज तक्क समझ कोए ना पाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी काल लँघे, विष्न ब्रह्मा शिव गए फेरीआं पाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पैगम्बर बहि के गए सिँघासण उत्ते मंजे, मजलस निरगुण सरगुण सच लगाईआ। कोटन कोटि बेड़े पार लँघदे वेखे कन्ढ्ढे, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा हिस्सा घर साचे कोई ना वंडे, वंडणहारा नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले पुरख अकाल गोबिन्द धार दिती खण्डे, मेरा रस अद्ध विचकारों दित्ता चवाईआ। मैं गा के किहा इक्को छन्दे, तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा वसेरा इक्को घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नाता सदा जुड़ाईआ। सत्तवीं सतर कहे मेरा वेखो चुक्क के पड़दा, नकाब नज़र कोए ना आईआ। ओथे लेख उस घर दा, जिस घर दा मालक बेपरवाहीआ। बिन पुरख अकाल दूजा कदे ना कोई पढ़दा, सिख्या विच ना कोए समझाईआ। भय अंदर भउ विच सर्ब डरदा, सिर सके ना कोई उठाईआ। जिस वेले प्रभ आपणी किरपा करदा, मेहरवान दया कमाईआ । उस वेले मेरे नाल रलदा, आपणी ख़ुशी मेरी ख़ुशी विच मिलाईआ। मैं करां ना वसाह घड़ी पल दा, विछोड़ा वंड ना कोए वंडाईआ। ओथे झगड़ा इक्को गल्ल दा, मैं अग्गे हो के दयां सुणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा भगत लोकमात क्यों रुलदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अबिनाशी करते किहा उहदा हन्झू अथ्थरू जो डुल्हदा, प्रेम रस मेरा नज़री आईआ। मैं मालक ओस कुल दा, जिस कुल विच्चों सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मुड़ मुड़ फेरीआं पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सत्तवी सतर कहे मेरी सब तों पिच्छे घुंडी, घूँगट नज़र कोए ना आईआ। मेरी ओस दे हथ्थ कुंजी, जो कंजूसां विच्चों कंजूस शहिनशाहां विच्चों शहिनशाह अख्वाईआ। मैं परम पुरख दी पूंजी, वस्त अमोलक मेरा नाम धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सत्तर कहे मेरा अग्गा आया पिच्छे, पिछला लेखा वेख वखाईआ। साहिब सुल्तान इक्को दिसे, दूजा रूप ना कोए जणाईआ। जो मेरा लेख लिखे, लिख्ती मिले ना कोए वड्याईआ। धुर दरगाही बण के पिते, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार दए समझाईआ। पिछला हिस्सा कहे मेरा नाता नाल ओस शक्ति, जिस दी शनाख़त समझ किसे ना आईआ । जे मिल्या जगत सज्जण साचे भगत, भगतां आपणा घर वखाईआ। तोड़ निभावण दी ला के शर्त, शरीअत आपणी दए समझाईआ। जुगां पिच्छो मिलण दा आवे वक्त, चौकड़ी बैठी राह तकाईआ। अग्गे जाण वाला दे कोई ना ख़र्च, दरज आपणे घर कराईआ। कर खेल आप असचरज,

अचरज लीला दए वरताईआ। सच दवारे कर के मेरी लिख्त पढ़त, पत्रा चौथा दए सफ़ाईआ। नाता तोड़ के अर्श फर्श, फ़ासला अगला दए वखाईआ। रहमत विच ना किसे करे तरस, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए वखाईआ। मेरा अग्गा पिच्छा इक्को रंग, सतर सत्तवीं रही जणाईआ। अद्ध विचकार मेरा इक्को मृदंग, अनुरागी राग अल्हाईआ। वड्डे छोटे हिसयां विच मेरा संग, साचा संग निभाईआ। मेरे अंदर जन भगतां ख़ाहिश उमंग, आसा रूप वटाईआ। उसे आसा कारण मिले सूरा सरबंग, बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। सत्तर वाले सारे अक्खर हिन्दसे, अणगिणत रहे जणाईआ। असीं उपजे प्रभ दी बिन्द से, दूजा नज़र कोए ना आईआ। असीं लेखे लिखे विष्न ब्रह्मा शिव इन्द दे, धुर दी बणत बणाईआ। असीं मालक ओस पिण्ड दे, जिस घर वसे हरि रघुराईआ। जुग चौकड़ी काल मनवन्तर रहीए गिणदे, हिसाब आपणे घर लिखाईआ। दो जहान रहीए मिणदे, तोले बण के सेव कमाईआ। वेखीए खेल भिन्न भिन्न दे, पुरख अबिनाशी की की रचन रचाईआ। लहिणे देणे जाणीए रैण दिन दे, घड़ी पल धुर दा हुक्म मनाईआ। नज़ारे वेखीए भंगर छिन दे, पलक सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा साडा रिहा जणाईआ । अक्खरां नाल नज़र आवण वाले डण्डे वड्डे छोटे सारे रहे जणाईआ। असीं बैठे ओस कन्ढ्ढे, जिस दा पत्तण इक अख्वाईआ। ओथे मुर्शद मुरीद कदे कोई ना लँघे, दवारे आ के नानक कबीरा सीस निवाईआ। फेर अग्गे झोली डाह के वस्त मंगे, वास्ता आपणा इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणे विच टिकाईआ। डण्डे कहिण आदि जुगादि सानूं करदे रहे सर्ब डण्डौत, बन्दना कर कर सीस निवाईआ। साडे अंदर कोई ना सके पहुंच, जंदर सके ना कोए खुल्हाईआ। कोटन कोटि रोंदे वेखे पीर पैगम्बर कुतब गौंस, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। अक्खरां वाले डण्डे कहिण वेखो साडा मोड़, आपणा रंग बैठे बदलाईआ। जिस वेले प्रभ नूं पए आपणी लोड़, ओस वेले साडा पड़दा लाहीआ। जिस वेले गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात देवे तोर, ओस वक्त साडा वरका ना कोए उल्टाईआ। ओस दे अग्गे किसे दा नहीं कोई ज़ोर, हुक्मे अंदर सारे सेव कमाईआ। जिस वेले जन भगत सिध्धे प्रभ मिलण दा पावण शोर, कूकण देण दुहाईआ। जगत वेख अन्धेरा घोर, अन्ध अंध्यारा छाईआ। ओस वेले सहज नाल साडा पड़दा खोल्ह, इशारे नाल समझाईआ। ब्रह्मे हुक्म देवे अडोल, मेरी किताब लै उठाईआ। ब्रह्मा उठे आप अनभोल, समझ कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी पहला दूजा तीजा चौथा वरका लए फरोल, वरके विच्चों सतरां

अक्खरां वालीआं दए समझाईआ । जिस दे उत्ते लेखा अनमोल, अनमुलड़ी वस्त विच टिकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो आपणे रखे कोल, जिस विच्चों कुल भगतां लए प्रगटाईआ।