पुस्तकालयभाग १७

१२ मग्घर २०२१ बिक्रमी गुरदीप सिँघ दे गृह तूतां वाली

सचखण्ड निवासी तेरा अगम्मा देस, ब्रह्मवेता ब्रह्मा रिहा जणाईआ। मैं ना जाणां तेरा बिन अक्खरां वाला लेख, निरअक्खर समझ कोए ना आईआ। जिस दी धार विच्चों आदि जुगादि जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत दए भेज, धुर संदेसा इक सुणाईआ । लोक परलोक दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड देवें संदेस, सोहले राग नाद सुणाईआ। नित नवित निरवैर निराकार धार अव्वलड़ा भेस, भेखाधारी आपणी खेल खिलाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी खेलें खेड, शाह पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। निउँ निउँ चरण कँवलां उत्ते करां आदेस, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तूं आदि जुगादि रहें हमेश, कोटन कोटि ब्रह्मे गए तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सचा वर, भेव अभेदा दे जणाईआ। ब्रह्मे मेरी किताब वक्खरी, सो साहिब आप जणाईआ। जिस नूं समझ ना सके कोए बावन अक्खरी, सरगुण रूप ना कोए दृढ़ाईआ। जेहड़ी लिखी ना जाए उत्ते कागज़ पत्रीं, कलम शाही ना कोए जुड़ाईआ। जिस नूं समझ पाए ना कोए शूद्र वैश ब्राह्मण खत्री, चारे खाणी चारे बाणी ध्यान ना कोए लगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी विष्न ब्रह्मा शिव तुहाथों तिन्नां तों रखी वक्खरी, भेव अभेद ना कोए समझाईआ। तिस दा लेखा हरफां विच ना सतरीं, हरूफ सके ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणे विच छुपाईआ। ब्रह्मा कहे मैं ना सकां वाच, समझ रमज़ ना कोए लगाईआ। हउँ बालक नढ्ढा तेरा दास, बेअन्त तेरी सरनाईआ। हुक्मे अंदर वेखां खेल तमाश, नित नित सेव कमाईआ। दोए जोड़ करां अरदास, बेनन्ती इक्को इक जणाईआ। आपणा भेव खोल्ह के राज़, पड़दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे ब्रह्मे मेरा अक्खर निराला, आदि जुगादि ना सके समझाईआ। जिस दा मालक इक्को पुरख अकाला, अकल कल धारी आपणी रचन रचाईआ। जो वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, सच दवारे सोभा पाईआ। जिस दा मार्ग घर साचे सच सुखाला, औझड़ राह ना कोए जणाईआ। जिस दा निरगुण नूर जोत उजाला, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। ब्रह्मा कहे मेरी मंग, दर ठांडे सीस झुकाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शहिनशाह तेरी सरनाईआ।

विच्चों खोल्ह के दस्स इस दा अंक, पहला दूजा सफ़ा दे उठाईआ। तीजे दवारयों खोल्ह के बंक, चौथा अक्खर दे पढ़ाईआ। नमो नमो तेरा कोई ना जाणां अन्त, अन्तर आपणा भेव चुकाईआ। दर दरवेश भिखारी खड़्हा मंगत, याचक आपणी झोली डाहीआ। किरपा कर श्री भगवन्त, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दर दवारे करां मिन्नत, नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। तेरा हरफ पढ़न दी नहीं कोई हिम्मत, हौसला नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी लेखा वेखां जीव जंत, जो भाण्डे, दिते बणाईआ। चौदां विद्या बणा के बणत, अक्खरां नाल दित्ता समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, कीती मात पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे दृढ़ाईआ। श्री भगवान किहा इशारे, सैनत नाल जणाईआ। ब्रह्मे एथे कोटन कोटि बण के गए वणजारे, हुक्मे अंदर फेरीआं पाईआ। एस अक्खर नूं लभ्भदे गुरू अवतारे, पीर पैगम्बर बण बण पाँधी राहीआ। किसे हथ्थ ना आया लिख्या लेख लिख्त लखारे, जगदीश आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। उठ वेख नेत्र रोंदे जुग चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देण दुहाईआ। गल विच पल्लू पा के खड़्हे तेई अवतारे, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। पीर पैगम्बर ईसा मूसा मुहम्मद झुक झुक करन नमस्कारे, सजदा सीस निवाईआ। नानक गोबिन्द दहि दिशा लग्गे वेख अखाड़े, सोहला ढोला इक्को नाम ध्याईआ। भगत सुहेले बण वणजारे, हट्टो हट्ट वेख वखाईआ। कागत कलम लिख लिख हारे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। राह तक्कण ज़िमीं असमान सूरज चन्न सतारे, मण्डल मण्डप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लख चुरासी जीव जंत वेखे पनिहारे, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भज्जे फिरन दर दवारे, आप आपणा बल धराईआ। मेरा अन्त ना पारावारे, बेअन्त मेरी वड्याईआ। मेरा निरअक्खर ना कोए विचारे, चोटी सिखर चढ़के साख्यात रूप ना कोए वटाईआ। जो दीसे सो चरण दवारे, थिर घर बहि के सारे ढोले गाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर निरँकार परवरदिगार धुरदरगाही आप जणाईआ। ब्रह्मा कहे मैं खोल्हदा बस्ता, अविद्या विद्या दोवें नज़री आईआ। तेरा मार्ग वक्खरा रस्ता, बेपरवाह समझ कोए ना पाईआ। जिस दवारे नाम ख़ुमारी चाढ़े मस्ता, आपणा रंग रंगाईआ। लेख चुकावें कीटां हस्तां, ऊँचां नीचां वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा सिफ्त सालाही नाम दस्सदा, जुग चौकड़ी रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। भगत सुहेला तेरा आस लोकमात रखदा, कवण वेला निरगुण सरगुण हो के मेल मिलाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत तेरा ढोला गावे जस दा, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। तूं सब तों वक्खरा निराला अगम्म अथाह आपणे घर वसदा, सच दवारे डेरा लाईआ। तेरे हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी बुरज मनारा ढठ्ठदा, लख चुरासी ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ।

शब्द सुहेला गुरू गुर चेला तेरा नाम जपदा, जप जप आपणी ख़ुशी प्रगटाईआ। तेरा वेस अनोखा पुरख समरथ दा, कोई समझ सके ना राईआ। तेरा इशारा ओस अक्ख दा, जिहड़ा नेत्र नेत्रां विच्चों बाहर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव खुल्हा आपणे हट्ट दा, दर दरवाज़ा दे खुल्हाईआ। श्री भगवान कहे मेरा हट्ट अनोखा, आप आपणी बणत बणाईआ। जिस दे अंदर रख्या आपणा पोथा, पुस्तक पढ़न कोए ना आईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करदे लोचा, अन्तर रुची आत्मक ध्यान लगाईआ। जिथ्थे जोत प्रकाश जगमग जगे जोता, नूरो नूर नूर डगमगाईआ। जिथ्थे लहिणा देणा चुक्के लोक परलोका, जगत सलोकां राग ना कोए सुणाईआ। सच पुछें मेरा शब्दी सुत इक विष्न ब्रह्मा शिव अग्गे बणया पोता, पिता पूत आपणी खेल समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो इक वार देवां सब नूं मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। ब्रह्मा कहे मेरी अरज़, आरज़ू तेरे अग्गे जणाईआ। तेरा खेल प्रभू असचरज, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। तूं सूरबीर मर्दाना मर्द, बलधारी इक अख्वाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी करें अदल, अदालत धुर दी इक लगाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मे दिते बदल, गुर अवतार जुग जुग सेव कमाईआ । तेरी कोए ना जाणे धुर दी मज़ल, मुकामे हक तेरा खेल बेपरवाहीआ। कोटन कोटि शंकर लख चुरासी कर कर थक्के कत्ल, मक्तूल तेरे दर ते बैठे डेरे लाईआ। विष्न भण्डारा तेरा कर ना सके वज़न, तोल तराज़ू कंडा तेरा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, भेद अभेदा अछल्ल अछेदा दे जणाईआ। श्री भगवान कहे इक्को एक, एकँकार रिहा जणाईआ। सब तों वक्खरा मेरा भेख, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। मैं वसां धुर दे देस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी लवां पेख, नेत्र आपणा अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सदा सदा सद भेज, धुर दा हुक्म मनाईआ। जुग चौकड़ी खेल के खेड, बण खडारी ख़ुशी मनाईआ। जोती जलवा दे के तेज, शब्दी नाद करां शनवाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराणां लिख के लेख, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। तिन्न जुग दे दे जाण संदेश, सोहले ढोले जगत जणाईआ । सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक नर नरेश, निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया रूप ना कोए वखाईआ। लख चुरासी अंदर घट घट हो प्रवेश, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा धार अव्वलड़ा भेस, धुर दी कार कमाईआ। भाग लगा के सम्बल देस, सोहणा मन्दिर इक सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरसावणहारा इक वर, धुर संदेसा आप जणाईआ। ब्रह्मा कहे प्रभू सम्बल

खेड़ा नगर, चार जुग रहे जस गाईआ। जिस दी तेरे दवारे होवे कदर, कुदरत विच्चों बाहर वखाईआ। जिथ्थे गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी पूरी होवे सधर, आसा मनसा वेख वखाईआ। जिस दवारे विष्न ब्रह्मा शिव उठ उठ नठ्ठण, भज्जण वाहो दाईआ । जिथ्थे भगत भगवान अग्गे दुखड़ा दस्सण, नेत्र नैणां रो रो नीर वहाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म आए हस्सण, मिल साहिब ख़ुशी मनाईआ। जिथ्थे शब्द अगम्मी सुत दुलारा तीर अणयाला आए कसण, चिल्ला कमान ना हथ्थ उठाईआ। जिथ्थे अबिनाशी करते भगतां पत आवे रखण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों बाहर आए कढ्ढण, जम की फास तुड़ाईआ। जिथ्थे सति सतिवादी इक कराए अदल, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। ब्रह्मे मेरी सत्तां कतारां वाली इक किताब, जिस दे विच लेखा दित्ता लिखाईआ। सत लोक दा मालक इक जनाब, आहला अदना बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा कदे ना होए बेबाक, लहिणा सके ना कोए चुकाईआ। जिस दा सब तों उच्चा महराब, महबूब हो के डेरा लाईआ। जिस दी सब तों वक्खरी आवाज़, शब्दी नाद सुणाईआ। जिस दे अंदर डूँग्घा राज़, समझ कोए ना पाईआ। जिस दा दो जहान खेल तमाश, लख चुरासी रिहा समाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी सारे रखदे गए आस, तृष्ना नाल मिलाईआ। जिस नूं कैहिंदे पुरख अबिनाश, अबिनाशी हो के खेल खिलाईआ। सो सच दवारे करे निवास, अस्थान भूमिका दए वड्याईआ। उह सम्बल नगर ख़ास, जिस दी ख़सूसीअत समझ सके ना राईआ। जिथ्थे मन मनुआ ना कोए बदमाश, नारी नर रूप ना कोए वटाईआ। ना पवण ना स्वास, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हलाईआ। ना पृथ्मी ना आकाश, गगन मण्डल सोभा पाईआ। ना गोपी ना काहन पाए रास, ना सुरती राम होए जुदाईआ। ना गुरू अवतार पीर पैगम्बर दासी दास, सेवक रूप ना कोए वखाईआ। ना कोए समुंद सागर डूँग्घा खात, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह पहाड़ नज़र कोए ना आईआ। इक्को इक परम पुरख परमात्म वसे साख्यात, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा लेखा सदा सद बिनां कलम दवात, मसावणी संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक्को इक समझाईआ। ब्रह्मा कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, नमस्ते कहि बुलाईआ। तूं दाता परवरदिगार, नर नरायण तेरी वड्याईआ। तूं कातब अगम्मड़ा लिखार, कुतबख़ान्यां तेरी समझ कोए ना पाईआ। जो आया सो बेअन्त बेअन्त बेअन्त गया उच्चार, अन्त विच अंदर अन्तष्करन गया समाईआ। तेरे कोटन कोटि जुग बीत गए विच संसार, संसारी भण्डारी बणके सारे सेव कमाईआ। जिस नूं लए दीबाण दा दित्ता अख्त्यार, उह वी दर ते सीस निवाईआ। सुण सुण तेरा फ़रमान, फ़ुरने सारे बैठे बन्द कराईआ। तेरा निरअक्खरां

वाला उह निशान, जो निशाने तीर निराले रिहा चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग किसे ना पर्चा प्या विच इमतयान, सवाल हल्ल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे वखाईआ। ब्रह्मे लेखा लिखण सुणन तों बाहर, पढ़यां हथ्थ किसे ना आईआ। मेरा खेल गुप्त ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर बेनज़ीर आपणी कल वरताईआ। जद करां जन भगतां प्यार, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। साचा मार्ग दयां वखाल, अन्तर आत्म कर पढ़ाईआ। काया मन्दिर बणा के सच्ची धर्मसाल, शिवदुआले मठ्ठ खहिड़ा दयां मुकाईआ। नाता तोड़ के काल महाकाल, दीन दयाल देवां मिलाईआ। आपे वेख मुरीदां हाल, मुर्शद मिल मिल ख़ुशी वखाईआ। घर सुहा के अमृत ताल, रस इक्को जाम प्याईआ। जोती दीपक दीआ बाल, अन्ध अन्धेर दयां मिटाईआ। सद लै के जावां नाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे भगतां आपणा भेव खुल्हाईआ। जन भगत मेरा जाणे मंत्र, मंतव सब दा हल्ल कराईआ। मेरा मेला आत्म अन्तर, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। त्रैगुण माया पंज तत बुझावां बसन्तर, अमृत मेघ इक बरसाईआ। पन्ध मुका के गगन गगनंतर, गृह मन्दिर दयां सुहाईआ। भेव चुका के ब्रह्म निरंतर, निरवैर दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां खोज खुजाईआ। ब्रह्मा कहे वाह प्रभू तेरे भगत चंगे, मैं सुण के ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे आत्म अंदर निरगुण हो के लँघें, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नाम निधान वजाएं मृदंगे, अनहद रागी राग अल्हाईआ । अमृत धार देवें जल ठंडे, निझर झिरना इक झिराईआ। गीत सुहागी सुणाएं इक छन्दे, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। बन्दगी विच्चों बाहर कढ्ढ के बन्दे, बन्धन सारे दएं तुड़ाईआ। प्रेम प्रीती नाल रहन्दे रंगे, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरे हथ्थ सच्ची वड्याईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेखे भगत सुहेले, सईआं विच्चों सोहणे नज़री आईआ। जिन्हां दे हरि जू तेरे नाल मेले, हरि का मन्दिर वेख ख़ुशी मनाईआ। उह वसण धाम नेवेले, निज घर बैठण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां जोगा, जुग जुग आपणी सेव कमाइंदा। बदल देवां काया चोगा, चोली आपणा रंग रंगाइंदा। अंदर वड़ के देवां होका, सोई सुरती आप उठाइंदा। नाम सुणा के सच सलोका, इक्को राग दृढ़ाइंदा। मेल मिला के धुर दी जोता, जोती जोत जोत मिलाइंदा। जन्म मरन दी कट के सोचा, आवण जावण गेड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेले गोद बहाइंदा। ब्रह्मा कहे मैं वेखे भगत गोदी चुक्के, दरगाह बैठे ख़ुशी मनाईआ। उन्हां दे पैंडे मुक्के, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ।

उह पार लँघे सुक्के, कूड़े वहिण ना कोए वहाईआ। उह गूढ़्ही नींद सुत्ते, सच दवारयों सके ना कोए उठाईआ। उहनां दे लेखे चुक्के काया माटी जुस्से, तत्तव तत फेर ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे भगत मेरा मीत, आदि जुगादि दयां जणाईआ । जिस नाल चले मेरी रीत, निरगुण सरगुण वज्जे वधाईआ। जिस दा मार्ग सदा बारीक, तिक्खी धार रखाईआ। जिस दा रूप नीकण नीक, हँकारी गढ़्ह ना कोए दृढ़ाईआ। जिसदा नज़र ना आवे कोई शरीक, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। साचे भगत विच इक तौफीक, तवारीख सिफ्तां नाल सालाहीआ। उस नूं इक्को इक उडीक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिले चाँईं चाँईंआ। मेरा अंदर बाहर करदे सीत, अग्नी तत रहिण ना पाईआ। जिस नूं मिलयां लेखा छुट्ट जाए मन्दिर मसीत, काया काअबा दए दुहाईआ। जिस नूं मिलयां तन मन होए ना कदे पलीत, पाकी पाक दए जणाईआ। जिस मिलयां लेखा चुक्क जाए ऊँच नीच, ज़ात पात दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बख्श के सच प्रीत, प्रीतम आपणे नाल मिलाईआ। ब्रह्मा कहे वेखे मैं जन भगत मिलदे, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। कीते कौल कदे ना फिरदे, इकरार सकण ना कदे भुलाईआ। पड़दे चुक्क के बजर कपाटी सिल दे, सनमुख हो के दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जन भगत कहे मेरा शुकराना, प्रभ आपणी दया कमाईआ। घर मिल्या श्री भगवाना, गृह मन्दिर विच्चों उठ के दरस दिखाईआ। नाम सुणाया इक तराना, तुरीआ मुख शरमाईआ। दीपक जगाया इक महाना, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दिती आप वड्याईआ। जन भगत कहे घर पाया ठाकुर, हरि मिल्या बेपरवाहीआ। जिन भाग लगाया काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जी वधाईआ। सुरत सवाणी दित्ता आदर, शब्दी माण वधाईआ। निर्मल कर्म कीता उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। बण के सूरबीर बहादर, कूड़ी क्रिया कोलों लया बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहे मैं पाया भगवन्त, आसा पूर कराईआ। घर स्वामी मिल्या कन्त, ख़ुशीआं रंग रखाईआ। नाता तोड़ के लख चुरासी जीव जंत, यातरू आपणा लया बणाईआ। घर रिहा ना गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म रिहा समझाईआ। मेल मिला के धुर दी संगत, संग आपणा दित्ता समझाईआ। हरि का भगत दूजे दर कदे ना जावे बण के मंगत, झोली अग्गे ना किसे फैलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस नूं नाम ख़ुमारी चाढ़ी रंगत, जगत ललारी कम्म किसे ना आईआ। जन भगत कहे मोहे मिल्या स्वामी, सोमा अमृत दित्ता प्रगटाईआ। अंदर वड़ के सुणाई आपणी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ।

मेरा नाता तुट गया चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लेखा दित्ता मुकाईआ। मेरी सुरती हो के सुघड़ सुचज्जी राणी, नेत्र नैण रही उठाईआ। शब्द मिले धुर दा हाणी, घर साचे जोड़ जुड़ाईआ । लेखा चुक्के आवण जाणी, पाँधी बण के फेरा फेर कोए ना पाईआ। दर्शन करां ओस शाह सुल्तानी, जो शहिनशाह नूर ख़ुदाईआ । साचे मन्दिर बहि के चरण कँवल करां ध्यानी, दूसर अक्ख ना कोए उठाईआ। जिस किरपा करके कीती मेहरवानी, महबूब मुहब्बत विच लया मिलाईआ। जन भगतां दिती उह निशानी, जिस निशानी ब्रह्मा बैठा राह रिहा तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी हुक्मरान, हकूमत इक्को घर वखाईआ।

१२ मग्घर २०२१ बिक्रमी निहाल कौर दे गृह गोलेवाला

ब्रह्मा कहे मेरा मिटया माण, मेरी विद्या ना कोए चतुराईआ। बिन अक्खरां वाला दे प्रभ ज्ञान, धुर दी धार जणाईआ । चारे वेद होए हैरान, सिर सके ना कोए उठाईआ। सिमरत पुराण सर्ब कुरलाण, कूक कूक सुणाईआ। नेत्र रोवे अञ्जील कुरान, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। अठ्ठ दस वेख होए हैरान, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। खाणी बाणी हो गुलाम, आपणी सेव कमाईआ। सिफ्त सालाही तेरा गाउँदे रहे नाम, जुग चौकड़ी दे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदे गए पैगाम, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। कलम कागज़ शाही उत्ते लिखदे गए ब्यान, हरफ़ हरूफ जोड़ जुड़ाईआ। शंदेसे सुणांदे गए ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड राग अल्हाईआ। सति धर्म दे दस्सदे गए निशान, धुर दा हुक्म जणाईआ। चिले धनुष चुकदे गए कमान, भथ्थे संग रखाईआ। खण्डा खड़ग चमकाउँदे गए कृपान, तिक्खी धार जणाईआ। सजदयां विच करदे गए सलाम, नमस्ते कहि कहि सीस निवाईआ। डण्डौत बन्दना करदे गए प्रणाम, निउँ निउँ लागण पाईआ। जुग जगत जग बणाउँदे गए निज़ाम, नौबत तेरा नाम वजाईआ। राह तक्कदे रहे सुबह शाम, घड़ी पल दिवस रैण आपणी अक्ख खुल्हाईआ । तेरा भेव किसे ना पाया श्री भगवान, बेअन्त कहि कहि शुकर मनाईआ। तेरा धुर संदेसा बिन तेरी किरपा सुणे ना कोई इनशान, मन मति बुध समझ किसे ना आईआ। सचखण्ड निवासी तेरा जाणे ना कोए विधान, पड़दा सके ना कोए उठाईआ । उह आदि जुगादी सब दा हुक्मरान, हाकम बेपरवाहीआ। सच दवारा तेरा मकान, मुकामे हक सोभा पाईआ। सचखण्ड तेरा निशान, एकँकार इक्को नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेलया खेल महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। ब्रह्मा कहे मेरी होई बस, निउँ

निउँ सीस झुकाईआ । कलयुग अन्तिम खाली हथ्थ, सच दवारे दयां दरसाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, मेरी समझ विच ना आईआ। मैं नाता जोड़दा रिहा तत अठ्ठ, नौ दर नाता जगत बंधाईआ। दसवें नूर जहूर रख, आत्म तेरी वंड वंडाईआ। ब्रह्म हो के लया हक, हकीकत विच टिकाईआ। जुग चौकड़ी सेवा कर कर गया थक्क, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। अन्तिम लहिणा देणा तेरे हथ्थ, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जिवें भावे तिउँ लैणा रख, दर तेरे ओट तकाईआ। कलयुग अन्तिम खेड़ा हुन्दा दिसे भठ्ठ, सगल सृष्टी रही कुरलाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। दो जहानां रखे कोई ना पत, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गए नस्स, कलयुग अन्त पल्लू लोकमात छुडाईआ। शब्द इशारे नाल गए दस्स, दहि दिशा आप जणाईआ। सदी वीहवीं शाह सुल्ताना श्री भगवाना निरगुण निरवैर निरँकार आवे नठ्ठ, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। जोत सरूप शाहो भूप सति सतिवादी होए प्रगट, बोध अगाधी धार चलाईआ। सच दवारा एकँकारा धुर दा खोल्हे हट्ट, अबिनाशी करता बण वणजारा वेखे चाँईं चाँईंआ। लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले सज्जण लए रख, रक्षया करे हर घट थाँईंआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण मुख पड़दा लैण ढक्क, चार कुण्ट नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल अगम्मी घट घट, ऊँच नीच नज़री आईआ। तेरा सिँघासण खटोला वेखीए अगम्मी खाट, खटीआ इक्को नज़री आईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अबिनाशी करते फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरी रात, नूरी चन्द होए रुशनाईआ। सति धर्म दी उपजे इक प्रभात, सुहञ्जणी घड़ी नाल मिलाईआ। वाक् भविख्त जो गए आख, आखर संदेशे दे जगत लोकाईआ। साहिब स्वामी प्रगट होवे साख्यात, सखा सुहेला इक्को नज़री आईआ। कलमा पढ़ाए कायनात, नबी रसूलां दए समझाईआ। जाम प्याला प्याए आबेहयात, अमृत मुख चुआईआ। दो जहानां वेखे हालात, हालत सब दी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ब्रह्मा कहे मैं वेख्या जग, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। काअबे वालयां भुल्ला हज्ज़, मक्का रो रो रिहा सुणाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, शिवदुआले मारन धाहीआ। नेत्र नीर वरोलन अठ्ठ सठ्ठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती धीर ना कोए धराईआ। खाणी बाणी जगत रसना रहे रट, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ । हउमे हंगता माया ममता सब नूं लग्गा फट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। तेरे प्रेम दा रस कोई ना लवे चख, अन्तर रस ना कोए समझाईआ। सब दे काया चीथड़ रहे फट, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। कलयुग खेल करे बण नटुआ नट, घर घर आपणा स्वांग वरताईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पांधे बुध बिबेकी होए ना कोई मति, सति दुआर नज़र कोए ना आईआ । काम क्रोध लोभ मोह हँकार चारों कुण्ट रिहा नच्च,

मुख घूँगट दित्ता लाहीआ। काया खेड़ा अंदर दिसे भठ्ठ, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेख्या चार कुण्ट जगत जहान रोंदा, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। सुख आसण सेज कोई ना सौंदा, कूड़ी सेजा सारे रहे हंढाईआ। पतिपरमेश्वर तेरा दर्शन कोई ना पाउँदा, निज नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। हरि जगदीश तेरे चरण कँवल सीस ना कोए झुकाउँदा, पत्थर पाहन सिल पूजस वक्त लँघाईआ। तेरे नाम दा अगम्मी ढोला कोई ना गाउँदा, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त रसना जिह्वा बत्ती दन्द करन पढ़ाईआ। तेरा इष्ट देव स्वामी, दर्शन अंदर ना कोए समाउँदा, गृहस्ती वैरागी सारे रहे कुरलाईआ। चार कुण्ट जगत अन्धेरा कूड़ी क्रिया ना कोए मिटाउँदा, नूर अगम्मी जोती चन्द ना कोई चमकाईआ। आवण जावण पतित पावन लख चुरासी फंद ना कोए कटाउँदा, साचे दर ना कोए बहाईआ। जुग चौकड़ी विछड़या तेरे नाल ना कोए मिलाउँदा, आत्म परमात्म गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख विरला तेरा राह तकाउँदा, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया नाता जगत तुड़ाउँदा, माया ममता मोह तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। ब्रह्मा कहे मैं होया हैरान, दहि दिशा वेख वखाईआ। चार जुग दा गुर अवतार जो दे के गए ब्यान, लेखा कलमबन्द कराईआ। संदेसा दे के आए दो जहान, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। सब दा मालक हुक्मरान, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी होए हैरान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। लेखा जाणे सीता राम, गोपीआं वाली रास काहनां कोलों पुआईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे पैग़ाम, कलमे हक जणाईआ। जन भगतां जुग जुग सिध्धा मिले आण, साख्यात नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेखे कलयुग रुलदे, ज्ञान ध्यान तेरी सार किसे ना आईआ। पंडत पांधे वेखे भुल्लदे, पुस्तक वाच ना कोए समझाईआ । मुल्ला शेख़ मुसायक वेखे डुलदे, धीरज धीर ना कोए धराईआ। शाह सुल्तान बूटे वेखे हुलदे, पत डाल्ही नज़र कोए ना आईआ । कोटां विच्चों भगत सुहेले तेरी प्रीती जुड़दे, आप आपणा घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दे वड्याईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेख के दुनिया, दुनीदार तैनूं दयां समझाईआ। जगत प्यार ·षीआं मुनीआं, मंत्र सति ना कोए सहाईआ। सब दीआं चोटीआं गईआं मुन्नीआं, ओढण नज़र कोए ना आईआ। भरमे भुल्ले वड वड गुणीआं, गहर गम्भीर तेरा संग ना कोए निभाईआ। तेरे सन्त सुहेले राह तक्कण साढे तिन्न हथ्थ काया कुल्लीआं, मन्दिर महल अटल गए तजाईआ। जिन्हां दीआं अंदरों सुरतीआं खुल्हीआं, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। उन्हां दीआं बाहरों हिलदीआं कदे ना बुल्ल्हीआं, होठां वाला राग ना

कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लैणा मिलाईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेख होया असचरज, अचरज लील्हा वेख के तेरी बेपरवाहीआ। तूं लख चुरासी जोड़ जुड़ाया नार मर्द, स्त्री पुरुष दिती वड्याईआ। कलयुग अन्तिम सब दे अन्तर वेखी छुरी निराली करद, माया ममता रूप वटाईआ। जिस दे अंदर नहीं कोई दर्द, दुखियां रहे दुखाईआ। एसे कारण प्रभ तेरे अग्गे करां अरज़, आरज़ू इक सुणाईआ। जुग चौकड़ी पिछली छड्ड पढ़त, लिख्त आपणी फोल फुलाईआ। जीव जंत साध सन्त जो तेरे नाम दा लैंदे धड़त, तेरी कीमत रहे पाईआ। ओहनां दी फोल पिछली फरद, पड़दा ओहला दे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा धुर दा वेख वखाईआ । ब्रह्मा कहे मेरी शरमाए अक्ख, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। मैं वेख आया प्रतख, कलयुग अन्तिम साध सन्त धीआं भैणां रहे तकाईआ। तूं गफ्लत विच प्रभ किथ्थे रिहा वस, दूर दुराडा डेरा लाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, गुरदवारे रहे कुरलाईआ। घर घर नाड़ बहत्तर उबले रत्त, रत्ती रत्त तेरा नाम नज़र किसे ना आईआ। साचे भगतां रखे कोए ना पत, पतिपरमेश्वर जो तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे चुकाईआ। ब्रह्मा कहे क्यों होया भोला, निरगुण निरवैर वेख वखाईआ। तेरा नाम रसना सुणया ना कोए ढोला, ढोलक छैणे सारे रहे खड़काईआ। तेरा जीव होया गोला, काया गोलक सच वस्त ना कोए टिकाईआ। मन वासना प्या रौला बुद्धि करे पढ़ाईआ । काया बदले कोई ना चोला, चोले रंग ना कोए वखाईआ। क्यों करके बैठा पड़दा ओहला, पुरख अबिनाशी आपणा मुख छुपाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा दस्सदे वेला, सदी वीहवीं इशारयां नाल समझाईआ। तूं सब दा मालक ख़ालक बेपरवाह मौला, मेहरवान तेरी वड्याईआ। धरनी वेख आपणी धौला, धवल रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे वरताईआ। ब्रह्मा कहे मैनूं तेरे उत्ते ग़ुस्सा, प्रभू बेनन्ती नाल जणाईआ। जे तेरा ग़रीबां वरगा होवे जुस्सा, नंगा दर दर नज़री आईआ। उहनां विच रखां भुक्खा, विष्नूं दयां समझाईआ। तेरे हथ्थ फड़ावां टुक्कर रुक्खा, आपणा मुख भुआईआ। मुड़के फेर कदे ना पुच्छां, सार लैण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलकाती वेख वखाईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेख्या कलयुग वेला, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। झगड़ा प्या गुरू गुर चेला, चेला गुर ना कोए समझाईआ। तूं किथ्थे वस्या धाम नवेला, तूं किथ्थे रिहा सच आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण कहे पुरख अकाल, ब्रह्मे दयां जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखणहारा अहिवाल, सब दा खोज खुजाईआ। ग़रीब निमाणयां निर्धनां सर्ब सुणां आवाज़, जो अन्तर

आत्म देण दुहाईआ। जुग चौकड़ी मेरा खेल तमाश, नित नवित वेख वखाईआ। गुर अवतारां पूरी करां ख़ाहिश, पीर पैगम्बरां मनसा दयां मिटाईआ । भगत सुहेले कर तलाश, तालब आपणे दयां बणाईआ। लेखा जाण के पवण स्वास, साह साह खोज खुजाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, मेरी ख़ुशी लए अंगड़ाईआ। धन्न भाग जे सारे मैनूं करदे याद, चार जुग दे मालक ध्यान लगाईआ। मैं जा के सुणां फ़रयाद, निरगुण वेस वटाईआ। अंदर वड़ के खोल्हां राज़, पड़दा इक चुकाईआ। जन भगतां पूरी करां आस, तृष्ना दयां बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान दया कमाउँदा ए। ब्रह्मे धुर दा संदेश इक सुणाउँदा ए। मैं वसां सचखण्ड साचे देस, दो जहानां खोज खुजाउँदा ए। गुर अवतार लिख के गए लेख, पीर पैगम्बर कलम चलाउँदा ए। कलयुग अन्त श्री भगवन्त इक्को आवे सच नरेश, नर निरँकारा नाउँ प्रगटाउँदा ए। सति सतिवादी खेडे खेड, ख़ालक ख़लक भेव चुकाउँदा ए। जोती जलवा कर के तेज, नूरी चन्द इक रुशनाउँदा ए। भगत भगवान लए पेख, लख चुरासी विच्चों आप प्रगटाउँदा ए। शब्द सुनेहड़ा इक्को भेज, सोई सुरती आप जगाउँदा ए। सच सुहञ्जणी वखा के आपणी सेज, आत्म परमात्म पड़दा लाहाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाउँदा ए। धुर दी करनी कार कमावांगा। लख चुरासी कार कमावांगा। भगत सुहेले मेल मिलावांगा। गुर चेले जोड़ जुड़ावांगा। सज्जण सुहेले नाल रलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्तिम रंग रंगावांगा। कलयुग अन्तिम रंग रंगावेगा। अबिनाशी करता वेख वखावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया रेख मिटावेगा। सति संदेश इक जणावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव गणपति गनेश सीस झुकावेगा। करोड़ तेतीसा करे आदेस, सुरप्त इन्द सिर ना कोई उठावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन हेत, हितकारी इक्को नज़री आवेगा। जन भगतां रुत सुहञ्जणी मौले चेत, फल फुलवाड़ी आप महकावेगा। सच दवारा वखा के आपणा देस, नाता जगत नालों तुड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमावेगा। धुर दी करनी कार कमावेगा। वरनी बरनी डेरा ढावेगा। साची तरनी इक सखावेगा। नेत्र हरनी फरनी आप खुल्हावेगा। भगतां मरनी डरनी भेव चुकावेगा। साची सरनी इक रखावेगा। ब्रह्मे उह पट्टी दस्सां पढ़नी, जिस विच आपणा राग जणावांगा। साची पट्टी दस्सां पढ़नी दो जहानां पन्ध मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खेल खिलावांगा। जन भगत खेलण आउणगे। घर साचे दर्शन पाउणगे। जन्म जन्म दी हरस मिटौंणगे। अर्श फर्श दोवें पन्ध मुकौंणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा ढोला इक्को गौंणगे। साचा ढोला इक पढ़ावांगा।

शब्द विचोला नाल मिलावांगा । सोहला धुर दा राग सुणावांगा। पड़दा ओहला आप चुकावांगा। बण के मौला नज़री आवांगा। जन भगतां अंदर मन मनुआ पाए कोई ना रौला, इक्को धुर दा हुक्म सुणावांगा। सच प्रीती प्रेम प्यार दा खेल के होला, हौली हौली आपणा रंग चढ़ावांगा। जो अक्खरां वाला सुण के सोहला, दोहरी आपणी धार प्रगटावांगा। विच्चों कढ्ढ के पंजां चोरां, पंचम पंजां आप प्रगटावांगा। जन भगत बणा के बांका छोहरा, जोबन इक्को इक वखावांगा। जन भगत दी प्रभ नूं सदा लोड़ा, लुड़ींदां साजन घर मिलावांगा। भगत भगवान दा आदि जुगादी जोड़ा, ब्रह्मे बिन भगतां प्रभ कम्म किसे ना आवेगा। इक्को सस्से उपर ला के होड़ा, हँ ब्रह्म आप जणावांगा। कर प्रकाश कलयुग अन्ध घोरा, नूरो नूर नूर चमकावांगा। अगला वक्त कोई ना जाणे रह गया थोड़ा, पाँधी हो के पन्ध मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां वेख वखावांगा। जन भगतां वेखण आवेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। आत्म अन्तर राह वखावेगा। कलयुग लग्गी बसन्तर आप बुझावेगा। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ मंत्र इक सुणावेगा। कूड़ी क्रिया चुक्क के डेरा, घर आपणे अन्त लयावेगा। जिथ्थे वसदा सदा खेड़ा, खहिड़ा जगत कोलों छुडावेगा। हकीकत विच्चों करे हक नबेड़ा, लाशरीक वेख वखावेगा। सद वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकावेगा। ब्रह्मे जन भगतां इक्को मेरा अक्खर बथेरा, बिनां विद्या पार लँघावांगा। जिथ्थे आदि जुगादि कदे ना होवे अन्धेरा, बिन सूरज चन्द जोत जगावांगा। कूड़ी क्रिया अन्तिम डोब के बेड़ा, सति सच इक प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणावांगा। ब्रह्मावेता सीस निवौंदा ए। बिन रसना जिह्वा बोल सुणाउँदा ए। जिस वेले प्रभ आवे भगतां कोल, उह वेला वक्त सुहाउँदा ए। मैं वेखां उठ अडोल, सद तेरा राह तकौंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सच तेरी आस तकौंदा ए। जन भगतां कोल मैं आवांगा। ब्रह्मे इक्को राग सुणावांगा। तूं मैं झगड़ा मेट मिटावांगा। जिस घर स्वामी इक्को रहे, दूजा इष्ट ना कोए दरसावांगा। कूड़ी क्रिया कर के खै, ख़ालस ख़ालसा आप वखावांगा। जिथ्थे जोत प्रकाशे शक्ती सवे, शंकर ब्रह्मा विष्न तेरा नैण अक्ख खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वड्यावांगा। ब्रह्मा कहे प्रभू तेरे पुत्त वड्डे होणगे। नित तेरा नाम गाउणगे। दूजा इष्ट ना कोई मनाउणगे। तेरी आत्म सेजा सौणगे। पीआ कन्त भतार इक हंढाउणगे। दूजा अंग ना कोई लगाउणगे। कूड़ी क्रिया कोलों नहीं शरमाउणगे। जन भगतां वेख वेख ख़ुशी मनाउणगे। तेरे नाल मिला के अन्तिम रुची, रचनातमक रंग रंगाउणगे। आपणी सुरती करके सुच्ची, अकाल मूर्ती तेरे घर वसाउणगे। जिन्हां दी मंज़ल सब तों उच्ची, उह उच्चे

हो के तेरा नाद वजाउणगे। उहनां दी वक्खरी सब तों ख़ुशी, ख़ुशहाली विच डेरा लाउणगे। तूं उहनां वात पुच्छीं, जिहड़े तेरे मैखाने विच झट लँघाउणगे। उह भगत लख चुरासी विच्चों इक्को मुठ्ठी, कलयुग अन्तिम नज़री आउणगे। जिन्हां दी भाग लग्गा साढे तिन्न हथ्थ काया कुटी, कुटीआ इक्को इक दरसाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, जन भगत सुहेले तेरा राह तकाउणगे। जन भगतां दरस दिखावांगा। जन्म जन्म दी हरस मिटावांगा। अर्श फर्श दा पन्ध मुकावांगा। साख्यात नज़री आवांगा। जन भगत बणा के पारजात, आपणे घर वसावांगा। जिन्हां दी कथा कहाणी जुग चौकड़ी चले गाथ, शब्दी रागां नादां विच सुणावांगा। वस्त अमोलक दे के दात, धुर दे दाते आप बणावांगा। नाता तोड़ के नार कमजात, गुर शब्दी आप प्रनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मंगल आप सुणावांगा। धुर दा मंगल धुर दी बाणी, जन भगतां करे पढ़ाईआ । धुर दा रस अमृत ठंडा पाणी, निझर जाम प्याईआ। जन भगतां मालक शब्द हाणी, सच सवाणी लए गल लाईआ। महल अटल दिसाए इक मकानी, सच मुकाम दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मुश्किल कर आसानी, एहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। जन भगतां सिर ना कोए एहसान, हरि जू आपणी सेव कमाईआ। सच पदार्थ देवणहारा दान, दाता हो वरताईआ। भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ मकान, मुकम्मल आपणा राह वखाईआ। बिन पढ़यां दे के ज्ञान, धुर दे ज्ञानी दए बणाईआ। नाता तोड़ के जगत जहान, बिधाता आपणे रंग रंगाईआ। पिता माता बण के श्री भगवान, भगत सुहेले आपणी गोद उठाईआ। लेखे ला के नौजवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे लए वसाईआ। ब्रह्मा उठे हस्सदा हस्सदा, हरि हस्ती वेख ख़ुशी मनाईआ। मैं भगत सुहेला वेखां तेरे घर वसदा, घर साचे सोभा पाईआ। अबिनाशी करता शब्द इशारे नाल दस्सदा, धुर दा हुक्म अल्हाईआ। मेरा भगत कदे विछोड़ा सह ना सकदा, झल्ले लोकमात ना कदे जुदाईआ। उहदे अंदर प्रेम प्यार हट हठ्ठ दा, हठी तपी समझ कोए ना पाईआ। ला के प्रीत पिच्छे ना हटदा, नाता छड्ड जगत लोकाईआ। इक्को नाम पुरख अकाल रटदा, रट्टे कूड़े दए चुकाईआ। जिंन्हां चिर दर्शन करे ना पुरख समरथ दा, आपणी अक्ख ना लए बदलाईआ। ब्रह्मे हरि का भगत सदा मेरे दवारे वसदा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । ब्रह्मा कहे प्रभू मैं तेरे भगत वेखे भोले, विद्वान नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करता कहे ब्रह्मे मैं वसां उहनां दे चोले, काया अन्तर डेरा लाईआ। हौली जेही पड़दा देवां खोल्हे, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। उह ख़ुशीआं अंदर काया मन्दिर डूँग्घी कंदर मेरे गाउँदे ढोले, धुर

दा राग अल्हाईआ। उह कदे ना अक्कदे कदे ना थक्कदे भुक्खे खा के कच्चे छोले, छत्ती पदार्थ रस ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। ब्रह्मा कहे प्रभू तेरा खेल अज़ीब, मैं जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। तूं सदा वसें घर ग़रीब, शाह सुल्तानां दएं तजाईआ। कोझयां कमलयां बणावें नसीब, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। काया माटी काची हाटी करके ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। जिस दे अंदर वड़ के आपणा दस्स दएं गीत, उह गोबिन्द मिले चाँईं चाँईंआ। उहदे छत्तर झुलदा सीस, जगदीस दए वड्याईआ । लेखा मुक्क जाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां तेरा सहारा, एका इक्को नज़री आईआ। जगत छड्ड के तट किनारा, नईआ नौका तेरा नाम चलाईआ । इक्को बोल हक जैकारा, ज़ाहरा पीर रहे मनाईआ। जिस दा आदि अन्त ना पारावारा, परवरदिगारा नूर ख़ुदाईआ। सो साहिब मिल्या सांझा यारा, लग्गी यारी तोड़ निभाईआ। जगत जन्म जो करदा रिहा अधारा, कलयुग अन्तिम लेखा रिहा झोली पाईआ। पतिपरमेश्वर दीन दयाल ठाकर स्वामी कल कल्की लै अवतारा, कालख़ टिक्के दुरमति मैल धोवे शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा दरस दीदारा, दीदां विच्चों दीद ईदां विच्चों ईद, आत्म परमात्म जोत करे रुशनाईआ।