१३ मग्घर २०२१ बिक्रमी राम सिँघ दे गृह गवाल टोली फिरोज़पुर छौणी
सचखण्ड निवासी साहिब सुल्तान, हरि करता खेल कराईआ। शाहो भूप वड राज रजान, शहिनशाह धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। मुकामे हक नौजवान, लाशरीक बेपरवाहीआ। जोती जाता हो प्रधान, नूर नूराना डगमगाईआ। आदि जुगादी हुक्मरान, दो जहानां ख़ालक पालक खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ । धुर दरगाही वड अमाम, हरि करता हुक्म वरताइंदा। पीर पैगम्बर सुणो कलाम, बिन अक्खरां आप पढ़ाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद करो सलाम, सजदा इक्को घर जणाइंदा। जिस दा मज़्हब ना कोए इस्लाम, शरअ शरीअत ना वंड वंडाइंदा। सति सरूपी नौजवान, मर्द मर्दाना इक अखवाइंदा। जिस दा जलवा नूर महान, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता मेहरवान, महबूब इक्को इक अखवाइंदा। पतिपरमेश्वर हो प्रधान, पारब्रह्म प्रभ आपणी कल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप दृढ़ाइंदा। धुर दी करनी अगम्म अथाह, बेपरवाह आप जणाईआ। धुर संदेसा इक सुणा, शब्दी आवाज़ सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, बिन अक्खां रिहा जणाईआ। बिन रसना
जिह्वा बत्ती दन्द बोल ज़बान, बेखबर ख़बर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद अभेदा आप दृढ़ाईआ । भेद अभेदा श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, महबूब आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । एकँकारा नौजवान, मर्द मर्दाना आपणी धार चलाईआ। आदि निरँजण जोती नूर नूर महान, निरगुण आपणी कार कमाईआ । अबिनाशी करता झुलावणहारा सच निशान, सति सतिवादी ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान वेखणहारा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणे विचों प्रगटाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवणहार फ़रमान, धुर संदेसा इक अल्हाईआ। तख्त निवासी राज राजान, सच सिँघासण बहि बहि आपणी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह इक इकल्ला, एकँकार वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सच महल्ला, सच दवारे सोभा पाईआ। जोती शब्दी धार रल्ला, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। आपणे प्रकाश आपे बल्ला, कोए जन्मे ना पिता माईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन सच दवारे आपे मल्ला, मुकामे हक डेरा लाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण आपणा फड़के आपे पल्ला, निराकार निरँकार निरवैर खेल वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर दा खेल पुरख समरथ, हरि करता आप जणाइंदा। सच दवारे रिहा वस, छप्पर छन्न ना कोए सुहाइंदा। मण्डल मण्डप ना कोए रवि शशि, ज़िमीं आसमान नज़र कोए ना आइंदा। रूप रंग रेख ना कोए तत, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। त्रैगुण माया चले कोई ना रथ, पंज दस्स वंड ना कोए वंडाइंदा। पूंजी कुछ ना आवे हथ्थ, खाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। सति सतिवादी आदि जुगादी आपणी खेल करे अकथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्ती ढोला कोए ना गाइंदा। उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह निराकार आपे रिहा वस, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन सोभावन्त डेरा लाइंदा। धुर दा पीर बेनज़ीर लातस्वीर लाशरीक हक तौफीक, तुआरफ आपणे नाल कराइंदा। बैठा रहे सदा अतीत, ना ठांडा ना सीत, अग्नी अग्ग ना कोए तपाइंदा। ना ढोला गाए गीत, ना मार्ग कोए रीत, हस्त कीट रूप ना कोए वखाइंदा। घर स्वामी घर ठाकर घर करे प्रीत, घर मेला सहज मिलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचे घर, सच दवारा इक्को इक सुहाइंदा। सच दवारा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण दए वड्याईआ। आप बणाए आपणी बणत, बाडी संग ना कोए रखाईआ। खेले खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी कार कमाईआ। वेस वटाए नार कन्त, नर नरायण सेज सुहजंणी आपे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण सच दवारे बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। सच दवारा सोभनीक, सचखण्ड मिले वड्याईआ। जिथ्थे अवर ना कोए
शरीक, शिरक्त वंड ना कोए वंडाईआ। हरि कादर करता इक तौफीक, दूजे दर ना मंगण जाईआ। छत्र झुल्ले हरि साचे सीस, सीस जगदीस समझ कोए ना पाईआ। ना कलमा ना कोए हदीस, ना हज़रत करे पढ़ाईआ। मेहरवान आपणी करे आप बख्शीश, बख्शिश आपणी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महल अटल इक्को नूर करे रुशनाईआ। महल अटल सच प्रकाश, प्रकाशवान आप कराइंदा। दीवा बाती कमलापाती कोई ना रखे साथ, धूप दीप हवन वंड ना कोए वंडाइंदा। आदि जुगादि नित नवित आपणे मण्डल आपणे घर आपणे गृह पावे आपणी रास, सति स्वामी अन्तरजामी आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारा एकँकारा महल्ल मुनारा आपणा आप सुहाइंदा। महल्ल मुनारा ऊँचो ऊँच, हरि देवणहार वड्याईआ। दूसर सके ना कोए बूझ, बेअन्त कहि कहि ढोला इक सुणाईआ। आपणे अंदर रखे आपणी सूझ, सच स्वामी बेपरवाहीआ। जिस दी दिशा समझ ना आए कूट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दहि दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जिस दा तत वजूद ना कलबूत, मनसा नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड दवारे हरि करता पुरख, आपणी करनी कार कमाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। आपणी आपे जाणे परख, प्रीख्या विच खेल ना कोए खिलाईआ। आपे ठाकर आपे सेवक आपे चाकर आपे देवणहारा दरस, दीदारी आपे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। आपणा हुक्म करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। सुत दुलारा शब्द उठाल, धुर दा हुक्म सुणाईआ। उठ लाडले मेरे लाल, लालन देवणहार वड्याईआ। थिर घर वेख आपणी सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख्याल, बिन नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । त्रैगुण उठ हो प्रधान, पंज तत आपणा पड़दा लाहीआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा फेरा पाईआ। निरगुण सरगुण खेल खेलदा रिहा हो प्रधान, परम पुरख परमात्म आत्म वंड वंडाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देंदा रिहा निशान, ब्रह्म अपणा रूप दरसाईआ। हुक्मे अंदर हुक्मरान, धुर संदेसा इक समझाईआ। तत्तां वाली खोल्ह दुकान, वस्त धुर दी विच रखाईआ। जिस नूं सके ना कोए पहचान, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, पुरख अबिनाशी आपणी बूझ बुझाईआ। ब्रह्मे इक फुंकारा लाया कान, सुरती सुरत सुरत भुलाईआ। चारे वेदां दे ज्ञान, ज्ञाता इक्को वार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ । धुर दी करनी हरि करने योग, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण सरगुण कर संजोग, पत
पत्नी वेस वटाइंदा। भाग लगा के काया कोट, बंक दुआर हरि सुहाइंदा। आदि निरँजण जोत निरँजण जगा के जोत, दीवा बाती घर घर आप रुशनाइंदा । शब्द अगम्मी ला के चोट, गृह मन्दिर नगारा इक वजाइंदा। आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार भर के पोट, तत्तव तत विच समाइंदा। हड्ड मास नाड़ी रक्त बूँद करके धुर दी सोच, स्वच्छ सरूपी आपणी कार कमाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप खलाइंदा। धुर दी खेल करनेहारा, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। इक्को शब्दी सुत बलकारा, बली बलवान आप उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जो देवणहार सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी बण के सेवादारा, साची सेवा इक वखाईआ। कागत कलम ना लिखणहारा, मसावणी रंग ना कोए चढ़ाईआ। निउँ निउँ सजदा सीस कर निमस्कारा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। चारे खाणी कर पनिहारा, चारे बाणी राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर दी धार आपणे हथ्थ रख, रक्षया करे हर घट थाँईंआ। अबिनाशी करता पुरख समरथ, दाता दानी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी हो प्रगट, गुर अवतार लए प्रगटाईआ। नाम निधाना दे के दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। अन्तर अन्तर जोड़ के नात, धुर दा मेला लए मिलाईआ। बिन अक्खरां वाली दस्से गाथ, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नित नवित आपणा खेल वखाईआ। नित नवित खेल करदा, करता पुरख दया कमाईआ । जुग चौकड़ी वेस धरदा, रूप अनूप आप वटाईआ। शब्दी ढोला इक्को पढ़दा, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। सन्त सुहेले साचे वरदा, जन भगतां मेल मिलाईआ। गुरमुखां अंदर आपे वड़दा, काया मन्दिर अंदर महल अटल सोभा पाईआ। गुरसिखां लेखा आपे करदा, करनी आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ । दए वड्याई आदि जुगादि, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी इक्को नाद, ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणा के आपणी शाख़, शनाख़त विच्चों बाहर कढाइंदा। मेटणहारा सदा अन्धेरी रात, सच प्रकाश जोती जोत डगमगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नित नवित आपणा हुक्म वरताइंदा। नित नवित हुक्मी कार, हरि करता आप कमाईआ। वेखणहारा जुग चौकड़ी चार, कोटन कोटि काल हुक्मे विच फिराईआ। सेवा ला गुरू अवतार, साची सिख्या इक समझाईआ। पीर पैगम्बरां दे अधार, धुर दी सिख्या करे पढ़ाईआ। काया काअबा करके तैयार, हुजरा हक दए वखाईआ। जलवा नूर कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। इक्को मार अगम्मी आवाज़, हू हू नाअरा दए सुणाईआ। हूबहू नज़री आए आप निरँकार, एका
दूआ भउ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई सच्ची उपमा, अबिनाशी करता मेहर नज़र उठाइंदा। गीत ना गावे कोई मुखणा, अनहद नादी अगम्मी राग सुणाइंदा। घर साचा देवे धुर दा सुखणा, सुख सागर रूप वटाइंदा। निरगुण धारों आपे उठणा, आप आपणा बल प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी हुक्मे अंदर राह चलाइंदा। हुक्मे अंदर खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। हुक्मे अंदर सुत दुलार, शब्दी रूप प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर ओम उज्यार, आपणी कल धराईआ। हुक्मे अंदर निरगुण निरगुण बण के सांझा यार, सोहँ रूप समाईआ। हुक्मे अंदर वस के बाहर, सच सिँघासण राम बैठा आसण लाईआ। हुक्मे अंदर भर भण्डार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। हुक्मे अंदर लख चुरासी कर के ख़बरदार, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर घर घर दीआ बाती कर उज्यार, हुक्मे अंदर शब्दी नाद सुणाईआ। हुक्मे अंदर अमृत दे के देवे ठार, हुक्मे अंदर झिरना कँवल नाभ झिराईआ। हुक्मे अंदर धूंआँधार, हुक्मे अंदर सुन्न समाध वखाईआ। हुक्मे अंदर बजर कपाटी ताला मार, हुक्मे अंदर पड़दा दए उठाईआ। हुक्मे अंदर चौदां लोक हाटी कर तैयार, चौदां तबक वेखे चाँईं चाँईंआ। हुक्मे अंदर चौदां विद्या कर तैयार, हुक्मे अंदर अक्खरां वाली करे पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर कलम शाही काग़ज़ कर अधार, हुक्मे अंदर हरफ हरूफ नाता दए जुड़ाईआ। हुक्मे अंदर खेल खेल के जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्मे अंदर भेज तेई अवतार, दुतर पार कराईआ। हुक्मे अंदर भगत अठारां बोल जैकार, धुर दा नाअरा गए सुणाईआ। हुक्मे अंदर ईसा मूसा मुहम्मद कर के ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। हुक्मे अंदर नानक गोबिन्द कर निमस्कार, घर ठांडे सीस निवाईआ। हुक्मे अंदर चारे वेद कर तैयार, चारे खाणी चारे बाणी दिती जणाईआ। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत पावण सार, हुक्मे अंदर गीता ज्ञान दित्ता दृढ़ाईआ। हुक्मे अंदर अञ्जील कुरान अल्फ़ ये बणाया मनार, मज़ार सब दा दित्ता वखाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार दे के गए ब्यान, ग्रन्थ पन्थ मार्ग राह जगत वखाईआ। हुक्मे अंदर दृष्टी इष्टी सृष्टी करया खेल अपार, गृहस्ती जोगी सन्यासी जंगम रूप वटाईआ। हुक्मे अंदर दोज़ख़ बहिश्ती, नरक स्वर्ग रचन रचाईआ। सब तों उत्तम हरि का शब्द, जो गुरमूर्त नज़री आईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना कोई दीन ना मज़्हब, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त करदे अदब, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । जिस दे अग्गे पिच्छे जावण वाला अगम्मा आवे म्कदम, चार कुण्ट दहि दिशा हर घट ज़िमीं असमानां दो जहानां नज़री इक्को वार आईआ। उस दा लेखा कोई ना सके बदल, अदल आपणे हथ्थ
वखाईआ। साचा गुरू कोई कर ना सके कत्ल, मक्तूल रूप ना कोए वटाईआ। पंज तत उस दा तोल ना सके वजन, तराज़ू मात ना कोए चढ़ाईआ। जग नेत्र कोई वेख ना सके चरण, सरन नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हुक्मे अंदर हर प्रकृती, तत्तां विच समाईआ। हुक्मे अंदर सुरती निरती, अगम्मी खेल जणाईआ। हुक्म अंदर बन्न्हे बिरती, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर खोल्हे खिड़की, बन्द किवाड़ी पड़दा लाहीआ। हुक्मे अंदर सेज वखाए पिर दी, पीआ प्रीतम मेल मिलाईआ। हुक्मे अंदर मेल मिलाए विछुन्नी चिर दी, फड़ बाहों गले लगाईआ। हुक्मे अंदर कँवल फुल ग़ुंचा फुल फुलवाड़ी खिलदी, कली कली कली महकाईआ। हुक्मे अंदर सख़ी सहेली मंज़ल चढ़दी, पन्ध आपणा इक मुकाईआ। हुक्मे अंदर आत्म मिल परमात्म सोहँ ढोला पढ़दी, तूं मेरा मैं तेरा दो जहानां झल्ली ना जाए जुदाईआ। तेरे प्रेम प्यार अंदर परम पुरख परमात्म मैं घेरे अंदर घिरदी, बाहर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। आदि जुगादी जिस दा इक धर्म, धर्मात्मा दूजा संग ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त जिस दी सरन, सरनगति सब नूं इक वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर जिसदा ढोला पढ़न, कोटन कोटि सिफ्ती नाम सालाहइंदा। नित नवित साध सन्त जिस दी मंज़ल चढ़न, पाधी बण के पन्ध मुकाइंदा। जिस दी सेवा पंज तत त्रैगुण माया चाकर हो के करन, चाकरी सब दी आपे वेख वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। जुग चौकड़ी दा इक्को करता, परवरदिगार बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घल्लदा, धुर संदेसा इक सुणाईआ। जोती धार हो के अंदर रलदा, शब्दी नाद वजाईआ। भेव चुका के काया डूँग्घी डल्ल दा, महल अटल करे रुशनाईआ। पड़दा लाह के घड़ी पल्ल दा, निमख निमख दा लेखा दए मुकाईआ। आर पार किनारे आपे सल्ल दा, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। मालक बण के जल थल दा, महीअल खोज खुजाईआ। लख चुरासी अन्तर आत्म डेरा मल्लदा, चाओ घनेरा जन भगतां दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी आपणा हुक्म मनाईआ। सति सतिवादी हुक्मनामा, धुर दरबारी आप घलाइंदा। गुर अवतार करो ध्यानां, घर घर विच्चों आप उठाइंदा। पीर पैगम्बर दयो ब्याना, सब दी अक्ख खुल्हाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण आपणा दस्सो ज्ञाना, हरि करता मंग मंगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर तिन्ने करो पहचाना, नेत्र अक्ख खुल्हाइंदा। कलयुग कूड़ कुड़यारा वेखो प्रधाना, चारों कुण्ट नज़री आइंदा। अन्तर आत्म मिले ना किसे श्री भगवाना, धुर संजोगी मेल
ना कोए कराइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले गाउण गाणा, अनहद नादी नाद धुन आत्मक ना कोए सुणाइंदा। कूड़ी क्रिया लग्गा जगत जीव जहानां, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश साचा कर्म ना कोए कमाइंदा। पंडतां विद्या होया अभिमाना, मन का मणका ना कोए भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संदेसा इक सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठ के लओ तक्क, निरगुण हो के लओ अंगड़ाईआ। सब दा लेखा मुक्कया हकीकत हक, निज नेत्र अक्ख मात ना कोए खुल्हाईआ। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां कर्मां कांडां विच गए फस, माया ममता मोह वधाईआ। जो आत्म परमात्म मिलण दा मार्ग आए दस्स, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां सारे करदे पाठ, हवन आहुती दे दे घृत सुगंधी रहे जणाईआ। फिर फिर थक्के तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ गुरदवारयां अंदर करन इक्ट्ठ, सतिसंग ला ला करन पढ़ाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के मनूए उत्ते लाए कोई ना सट्ट, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट साधां खोल्हे हट्ट, बण वणजारे नाम वरताईआ। श्री भगवान किसे ना आया हथ्थ, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। रसना वाला अक्खरां नाल गाउँदे जस, वटणा प्रेम रंग ना कोए रंगाईआ। सच प्रीती जुड़या किसे ना नत, नौ दवारे पार करके हद्द, इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड डेरा पार ना कोए कराईआ। चार यारी नाल मिल मिल करन संग, पंचम बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। भरमां वाली ढाह ना सके कंध, दूई द्वैत ना कोए चुकाईआ। बिन भगतां आत्म परमात्म नाल मिल के सोहँ कोए ना गाए छन्द, संसा सके ना कोए मिटाईआ। जगत वड्याई दा सारे माणदे अनन्द, निजानंद ना कोए समाईआ। शब्दी डोरी तुट्टा तन्द, सुरती बन्धन कोए ना पाईआ। घर स्वामी लाए किसे ना अंग, जगत दुहागण दए दुहाईआ। मास खलड़ी लहू मिझ रत्त पा के वंड, हिसयां वेख वखाईआ। जो मालक ख़ालक सब दा दाता गुणी गहिंद, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। सदा आत्म सेजा सुत्ता रहे पलँघ, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जिस वेले सतिगुर पूरे दा होवे संग, सगला लेखा दए मुकाईआ। ओथे कर्म कांड सारे करके खण्ड, जगत क्रिया दए मिटाईआ। घर सुहागण नार कर देवे अग्गे ना होवे रंड, अग्गे दा रंडेपा दए मुकाईआ। इक्को गीत सुणा के आपणा छन्द, लेखा मन्दिर मसीत दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। श्री भगवान कहे गुर पीर अवतार वेखो मुर्शद, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। परवरदिगार मिलण दी किसे ना मिले फ़ुरसत, वेला नज़र कोए ना आईआ। घर घर अंदर मैल होई दुरमति, वुज़ूआं नाल साफ़ ना कोए कराईआ। काया हुजरे दी करे ना कोए मुरंमत, अंदर वड़ के वेखण कोए ना आईआ। नेत्र रोंदी सारी उम्मत, अमल विच ना कोए जणाईआ। किसे कम्म ना
आई कीती सुन्नत, परवरदिगार दए भुलाईआ। लेखा मुकया ना मूंड मुन्नत, लबां मुच्छ कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बरां रिहा वखाईआ। पीर पैगम्बर वेखो नाल इशारे, हरि करता आप जणाईआ। ख़ाली दिसदे मस्जिदां वाले मनारे, मुल्ला शेख़ मुसायक मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। उच्ची कूक कूक जो बोलदे रहे जैकारे, रसना ढोले धुर दे गाईआ। उह ख़ाली दिसे साढे तिन्न हथ्थ काया जगत अखाड़े, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा वखाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ होए हैरान, हैरानी साडे उत्ते छाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख्या मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। साबत रिहा ना किसे इमान, शरअ शरीअत कीता बेईमान, सच अमाम ना कोए मनाईआ। मन वासना होए ग़ुलाम, बुद्धि करे ना कोई काम, हँकारी वड़या अंदर शैतान, चारों कुण्ट रिहा भवाईआ। मसला हक ना कोए कुरान, इस्म आजम मिल्या ना किसे आण, तुखम तासीर सके ना कोए बदलाईआ। अक्खरां वाला तेरा ब्यान, सत्थरां वाला तेरा निशान, सिफ्तां वाला तेरा पैग़ाम, बेमुकाम समझ कोए ना पाईआ। साचा सजदा करे ना कोए सलाम, भरमे भुल्ली सर्ब अवाम, तमाम तैनूं सीस ना कोए झुकाईआ । कूड़ी क्रिया होए ग़ुलाम, मुश्किल हल्ल ना करे कोई आसान, साचा कलमा उल्मा पढ़न कोए ना आईआ। तेरा बदल गया निज़ाम, तेरे अदल दा दिसे ना किसे किआम, चारों कुण्ट अन्धेरी शाम, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। जो दे के गए पैग़ाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरि तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार अग्गों कैहिंदे, दर ठांडे सीस निवाईआ। शहिनशाह असीं वेख के आए चढ़दे लहिंदे, दक्खण पहाड़ फेरा पाईआ। मानस मानसां नाल वेखे खैहन्दे, मनुष मनुक्ख नाल करे लड़ाईआ। काया मन्दिर अंदर वड़ मूल ना बहिंदे, चार कुण्ट लभ्भण वाहो दाहीआ। अन्तर आत्म तेरा नाम मूल ना लैंदे, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार कहिण असीं मार के वेख्या फेरा, नव नौ चार खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरा, सति नूर ना कोए रुशनाईआ। कलयुग उलटा गेड़ गेड़ा, लठ्ठ अंदरों दिती भवाईआ। बिना भगतां लग्गा झेड़ा, पंज सके ना कोए समझाईआ। साढे तिन्न हथ्थ उजड़दा वेख्या खेड़ा, राखा सके ना कोए बचाईआ। सति धर्म नूं लग्गा उखेड़ा, कलयुग आपणा बल वखाईआ। हँकार करे मेरा मेरा, विकार आपणा रंग चढ़ाईआ। कोटन कोटि कलयुग सन्त ला के बैठे डेरा, तेरा घर ना कोए वखाईआ। माया कारण करदे झेड़ा, मन्दिरां मस्जिदां कारण होए लड़ाईआ। गुरुदुआर ना हक निबेड़ा, हकीकत सके ना कोए समझाईआ। बिन तेरी किरपा किसे उत्ते ना होए मेहरा, जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, धुर दी वस्त दए वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्ट्ठे हो के प्रभ अग्गे पए रो, खाली हथ्थ देण दुहाईआ। पतिपरमेश्वर साहिब स्वामी सदी वीहवीं एह की गया हो, होका दे के रहे जणाईआ। गुर का शब्द सब नालों तुट्टा मोह, मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। साडी सिख्या शास्त्र सिमरत वेद पुराणां वाली सारे बैठे खोह, ख़ाली झोली नज़री आईआ। आपणी दुरमति मैल सके ना कोई धो, तूंबड़ी साफ़ ना कोए कराईआ। ज्ञानीआं अंदर तेरे नूर दी होई ना लोअ, विद्वानां अंदर शब्द नाद ना कोए सुणाईआ। अमृत रस निझर झिरना कोई ना सके चोअ, कँवली कँवल ना कोए उल्टाईआ । दरोही ख़ुदाए दी या पीर दस्तगीर कलयुग अन्त सब नाल कीता धरो, धुर दे मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असां वेख्या लिव सब दी छुटकी, ध्यान ना कोए लगाईआ। जगत दोहागण फिरे सुरती, शब्दी कन्त ना कोए मिलाईआ। बिन हरि स्वामी होई मुरदी, मनुआ आपणा ज़ोर वधाईआ। उहनूं समझ ना आई आपणे पिर दी, पीआ प्रीतम होई जुदाईआ। तेरी खेल निरँकार निरवैर निर दी, निराकार भेव चुकाईआ। उह वासण थिर घर दी, सच दवारे लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा देण संदेसा, सदी वीहवीं हाल सुणाईआ। चौदां लोक वेख्या भेखा, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। कलयुग साधां तेरे नाम दा लया ठेका, ठेकेदारी रहे कमाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के तेरा प्रभू साख्यात दरस किसे ना पेखा, पिछली रसना करन पढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा पाया किसे ना भेता, भेव सके ना कोए जणाईआ। सीस जगदीस करे ना कोई भेंटा, माण अभिमान ना कोए तजाईआ। नज़र ना आवे कोई खेवट खेटा, जो नईआ नौका लए चढ़ाईआ। पारब्रह्म सब तों वड्डा मुर्शद तेरा शब्दी सुत बेटा, ना मरे ना जाईआ। जिस दी धार विच्चों सानूं भेजा, भजन बन्दगी इक सुणाईआ। उह वेंहदा रिहा आपणा तेरे हुक्म वाला संदेसा, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे झुकदे, सीस जगदीस निवाईआ। प्रभ एह खेल नहीं हुण मुक्कदे, निरगुण नूर मन्न अरज़ोईआ। असीं सारे तैथों पुछदे, खाली झोली अग्गे डाहीआ। साडे नाते तेरे नाल पिउँ पुत्त दे, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। तेरे भाणे आदि जुगादि कदे ना रुकदे, दो जहानां मेट ना कोए मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पैंडे वेखे मुक्कदे, कलयुग अन्तिम राह तकाईआ । कोटन कोटि बूटे वेखे सुक्कदे, अमृत सिंच हरा ना कोए कराईआ। कोटन कोटि जीव जंत कर्म कांडा विच वेखे रुस्सदे, लोकमात मुख भवाईआ। कोटन कोटि जीव वेखे खाली कुक्ख दे, खाली कुक्खीं भाग
लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कल तेरी आस वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडी अशीश, उदे असत तेरी सरनाईआ । तूं सर्ब स्वामी इक जगदीश, जगदीशर तेरी ओट तकाईआ। तेरा कलमा सच हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। तेरा मार्ग सदा बारीक, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। तेरे विच सच तोफ़ीक, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। तेरा राह तक्कदे रहे सारे कर उडीक, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। लख चुरासी वेखे नीत, नीतीवान होए सहाईआ। झगड़ा मुका दे ऊँच नीच, ज़ात पात मिटाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन करे ठांडे सीत, अग्नी तत बुझाईआ। सृष्ट सबाई दस्स के इक्को ढोला गीत, सोहँ करे पढ़ाईआ। राम वाहिगुरू अल्ला गौड ख़ुदा कहे ठीक, तारीफ़ विच समझाईआ। जिस नूं कैहिंदे दूर दुराडा सो हर घट वसे नज़दीक, बाहरों खोजण कोए ना जाईआ। सच ब्रह्म दी दस्से प्रीत, धुर दी सिख्या इक समझाईआ। अल्फ वांगराँ खिच्चणी ना पए लीक, नुकत्यां वाली नून ना कोए समझाईआ। हरफ़ां वाला लेखा चुक्के कदीम, मुनीम संग ना कोए रखाईआ। आपणे हुक्म विच कर तरमीम, धुर संदेसा दए जणाईआ। खेले खेल आलमीन, आलम उल्मा शुरफा सारे दए समझाईआ। प्रभ दी किसे हथ्थ ना आई तालीम, तोबा तोबा करके पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। जिस दा घर शान अज़ीम, आज़म इक अख्वाईआ। उस दे हुक्मे अंदर सारे अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। जे उह मालक तक्कीए ना नर ना मदीन, स्त्री पुरुष रूप ना कोए वटाईआ। कर किरपा जिस नूं आपणा देवे आप यकीन, यकतरफ़ा आपणा हुक्म सुणाईआ। उह उसे वेले उस दा सजदा करे तसलीम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। उहनूं पढ़ना ना पए कुरान मजीद, तीस बतीस ना कोए वड्याईआ। जिस दी पीर पैगम्बर कर के तमहीद, सो वाहिद इक्को खेल खिलाईआ। जन भगतां मिले ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार कहिण ऐ धुर दे राम, राम दशरथ रिहा जणाईआ। तेरा वेख के आए निज़ाम, घट घट वासी राम तेरी बेपरवाहीआ। तेरा समझ ना आए कोई काम, सब तों न्यारे राम तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं साहिब इक सुल्तान, शहिनशाह अख्वाईआ। गुर अवतार मंगण दान, बैठे झोलीआं डाहीआ। कलयुग अन्तिम सब नूं भुल्लया ज्ञान, अठ्ठ दस गीता दए गवाहीआ। नेत्र रोवण अठारां पुराण, चार लख सतारां हज़ार सलोक आपणी हालत रहे जणाईआ। कूड़ी क्रिया होई प्रधान, गुर अवतारां पीरां तुटा माण, तीर्थ तट्टां ना कोए अस्थान, सच सरोवर नहावण कोए ना आईआ। तीर निराला मारे ना कोई बाण, शब्द खण्डां तन पहनाए ना कोई कृपान, गात्रे सारे गए लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, कल तेरी आस रखाईआ।
गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी आस, नर हरि नरायण तेरी ओट तकाईआ। तेरा खेल वेख पृथ्मी आकाश, गगन गगनंनतर बैठा डेरा लाईआ। तेरा जोती जलवा तक्क के नूरी प्रकाश, रवि शशि सूरज चन्द नेत्र नैण शरमाईआ। तेरा वेख खेल पुरख अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ जगा दे सुरती, सुत्तयां शब्द उठाईआ। रूप वखा दे अकाल मूर्ती, जिस नूं काल कदे ना खाईआ। नाद वजा दे तूरती, तुरीआ अक्ख शरमाईआ। खेल करा दे आपणे हाज़र हज़ूर दी, हज़रत वेख वखाईआ। एह अर्ज़ ग़रज़ इक मज़दूर दी, आज़िज़ हो के सीस निवाईआ। तेरी ख़ुमारी इक सरूर दी, बीमारी सारी दए गंवाईआ। तेरी मेहर आसा मनसा सब दी पूर दी, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। एथे अक्ल वड्याई ना कोई सऊर दी, शोहरत कम्म किसे ना आईआ। शक्ल वखा दे उस हज़ूर दी, जो घर घर विच रह के आपणा मुख छुपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे वरताईआ। पुरख अबिनाशी करदे निरना, निरवैर तेरी सरनाईआ । परमात्म आत्म तेरी नूरी किरणा, किरण किरण विच्चों प्रगटाईआ। लख चुरासी विच्चों मुक्क जाए एहदा फिरना, चारे खाणी वंड ना कोए वंडाईआ। उलटा गेड़ा हट जाए गिड़ना, उलटी लठ्ठ ना कोए भवाईआ। इक्को सिख लए तैनूं मिलणा, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग दिशा वेख वखाईआ। कलयुग दिशा वेख अन्धेरी रैण, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। माया ममता सब नूं खाए डैण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया वहिन्दा वहिण, रुढ़दी जाए लोकाईआ। सज्जण मिले ना कोई सैण, धुर दा संग ना कोए वखाईआ। लहिणा देवे ना कोई देण, झोली सच ना कोए भराईआ। नाता जुड़या मात पित साक सज्जण भाई भैण, सच स्वामी तेरा मेल ना कोई मिलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ मिल्या बहण, आत्म सेजा बहि के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना उत्तम श्रृेष्ट सब तों वड्डी रसैण, लोहा पारस कंचन रूप दए वटाईआ। सदा सदा सद तेरा दर्शन पेखे नैण, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। मेहरवान मेहर नज़र उठाउँदा ए। धुर संदेसा इक अलाउँदा ए। पीर पैगम्बरां आप सुणाउँदा ए। कूड़ी क्रिया वेख वखाउँदा ए। नर नरेश फेरा पाउँदा ए। देस दसन्तर पड़दा लाहुन्दा ए। कलयुग लग्गी बसन्तर आप बुझाउँदा ए। सर्ब जीआं जाणे अन्तर, लख चुरासी खोज खुजाउँदा ए। भेव चुकाए ब्रह्म निरंतर, पड़दा ओहला आप उठाउँदा ए। वेख वखाए काया गगन गगनंतर, गहर गम्भीर राह तकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र
इक उठाउँदा ए। मेहर नज़र आप उठावांगा। लख चुरासी वेख वखावांगा। जन भगत दासी मेल मिलावांगा। पवण स्वासी रंग रंगावांगा। मण्डल रासी खोज खुजावांगा। काया हाटी पड़दा लाहवांगा। नौ दवारे वाटी पन्ध मुकावांगा। सुखमन टेडी बंक पार करावांगा। ईड़ा पिंगल आपणे हुक्म विच रखावांगा। अमृत धार बूँद सवांत चुआवांगा। बजर कपाटी खोल्ह वखावांगा। दीआ बाती जोत अगम्मी इक जगावांगा। बण के साकी जाम प्यावांगा। माणस वेख बन्दा ख़ाकी, अबिनाशी आपणे रंग रंगावांगा। सुरती शब्द बणा के साथी, धुर दा राह वखावांगा। आत्म सेज सुहा के साची, साची करनी कार कमावांगा। आपे दस्स के आपणी गाथी, तूं मेरा मैं तेरा निरगुण ढोला निरगुण हो सुणावांगा। काया मन्दिर पार करके घाटी, साचे मन्दिर इक्को पावांगा। अलख अगम्म अगाध अगोचर दृष्ट, इष्ट आपणा इक वखावांगा। लहिणा चुका के दोज़ख़ बहिश्त, डेरा स्वर्गां उत्ते लावांगा। ओम रूप सर्ब प्रकाशी, विष्न ब्रह्मा शिव खेल खिलावांगा। जिस दा नूर इक्को ज़ाती, अन्तिम ज़ात विच मिलावांगा । थिर घर दे के साची दाती, वस्त भण्डारा आप भरावांगा। सचखण्ड दवारे चरण कँवल बणा के दासी, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमावांगा। धुर दी करनी कार करांगा। जन भगत सुहेले वरांगा। सन्तां दी सेजे चढ़ांगा। गुरमुख सुहेले फड़ांगा। लख चुरासी नाल लड़ांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आपे करांगा। साची करनी कार कमावांगा। निरगुण सरगुण मेल मिलावांगा। सज्जण सुहेल इक अखवावांगा। बिन बाती तेल दीप आप जगावांगा। सद वसां धाम नवेल, धाम वक्खरा आप बहावांगा। लख चुरासी राए धर्म दी कट के जेल्ह, बन्दीख़ाना तोड़ वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणावांगा। धुर संदेसा इक सुणावांगा। राम रहीम आप अखवावांगा। अग्गे तक्सीम ना कोए करावांगा। धुर दा नेम होर ना कोई बणावांगा। जन भगतां दे के आपणा यकीन, यथा युगत आप आपणा दरस दिखावांगा। उहनां नूं पढ़नी ना पए अक्खरां वाली तालीम, जिन्हां नूं अन्तर आत्म आपणा नाम दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठावांगा। मेहर नज़र प्रभू उठाएगा। रहमत फ़ज़ल आप कमाएगा। कलयुग क्रिया देवे बदल, बदला सब दी झोली पाएगा। जन भगतां करके मदद, मुद्दा आपणा इक दरसाएगा । लख चुरासी विच्चों थोड़े अदद, शुमार आपणे घर रखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाएगा। मेहर नज़र कब उठावेंगा। बिन मक्के किवें जुड़ावेंगा। बिन मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ दरस दिखावेगा । बिन तीर्थ तट इश्नान करावेंगा। बिन लोक परलोक चौदां हट्ट, आपणा घर वखावेंगा।
मेहरवान हो के लए सद्द, सद्दा इक्को इक सुणावेंगा। तेरा प्रभू मन्दिर वेखीए नठ्ठ, पलँघ रंगीला की विछावेंगा। जन भगत कहिण किस बिध अंदर वजाएं मृदंग, राग की अल्हाएंगा। केहड़ी धार वगाएं गंग, अमृत सीर प्याएंगा। किस बिध ओढण देवें नंग, पड़दा आपणा पावेंगा । साडी आसा पूरी होवे मंग, मंगण दी हिरस गवावेगा। इक्को ढोला सुणा के सोहँ छन्द, राम आपणे विच समाएंगा। तेरे लग्ग के धुर दे अंग, नाता दूजा तोड़ तुड़ावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी मेहर विच रखावेंगा। जन भगत आख सुणाउँदे ने। अबिनाशी करते तेरा राह तकाउँदे ने। नेत्र नैण अक्ख ध्यान लगाउँदे ने। तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक्को राग अलाउँदे ने। अन्तर रख चाओ घनेरा, मन मनसा मेट मिटाउँदे ने। लख चुरासी घर घर दर दर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ मारदे फेरा, तट किनारे नज़र किसे ना आउँदा ए। सच स्वामी अन्तरजामी तेरा दस्स केहड़ा डेरा, जिस घर बहि के भगत मनाउँदा ए। ओथे होवे हक निबेड़ा, झगड़ा रहिण कोए ना पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप कराउँदा ए। गुर अवतार कहिण प्रभ वेखी कलयुग चमड़ी, काया माटी नज़री आईआ । जिस दी कीमत अन्त पए ना दमड़ी, हट्टो हट्ट ना कोए विकाईआ। मिले वड्याई ना जन्म वाली अमड़ी, पिता सोभा कोए ना पाईआ। बिन हरि प्यार होई नकमड़ी, नकर्मण दए दुहाईआ। तेरी खेल सदा अगम्मड़ी, अगम्म पुरख बिन तेरे ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मंग मंगाईआ। घर मांगत आए दात मंगण, सचखण्ड निवासी तेरी इक सरनाईआ। चोली चाढ़ दे आपणी रंगण, जगत ललारी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म दे दे इक अनन्दन, दूजी करनी ना पए पढ़ाईआ। धूढ़ी टिक्का मस्तक ला दे चन्दन, दुरमति मैल धवाईआ। बिन तेरे चरणा दूसर होर ना करीए बन्दन, बन्दगी डण्डौत सजदा सीस ना किसे निवाईआ। दूजे घर ना जाईए मंगण, आपणा भण्डारा दे भराईआ । भेव खुल्हा दे इक्को वार हँ ब्रह्मन, पारब्रह्म तेरा रूप नज़री आईआ। ढोला गा के साचा छन्दन, संसे तेरे अंदर टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब देवे वड्याईआ। साहिब कहे मैं सच सुणावांगा । धुर दा राम इक दृढ़ावांगा। शब्दी सुत इक प्रगटावांगा। जोत शब्द सोहँ रूप अखवावांगा। शब्दी सुत हुक्म मनावांगा । विष्न आपणी धार चलावांगा। सोहँ रूप आप अखवावांगा। विष्न अमृत रस प्यावांगा। कँवल नाभ खुल्हावांगा। ब्रह्म रूप प्रगटावांगा। सोहँ रूप बण जावांगा। धूंआँधार समावांगा। सुन्न समाध प्रगटावांगा। आदि शक्ति खेल खिलावांगा । शंकर आपणे रंग रंगावांगा। पिता पूत आप बणावांगा। सति सरूप नज़रीं आवांगा। तिन्नां इक्को माण वखावांगा। शब्दी जोड़ जुड़ावांगा। सोहँ रूप फेर वखावांगा।
सोहँ रूप ओम दा मूल, मंत्र मंत्रां विच्चों दृढ़ावांगा। विष्न भण्डारा कर भरपूर, ब्रह्मे ब्रह्म विद्या दिती पढ़ाईआ। शंकर हथ्थ फड़ त्रिसूल, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला दित्ता सुणाईआ। दाता बण के कन्त कन्तूहल, किरपा करी बेपरवाहीआ। कर के खेल बिन तत वजूद, सच सबूत दित्ता समझाईआ। आपणा बन्न्ह के आप असूल, निरगुण निरगुण करी कुड़माईआ। सोहँ रूप कोई ना जावे भूल, बिन सोहँ हरि का खेल ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सोहँ रूप सति सतिवाद, आदि जुगादि इक अखवाइंदा। सोहँ सरूप विष्न ब्रह्मा शिव मिली दाद, जिन्हां दा नानक दादक समझ कोए ना पाइंदा। सोहँ सरूप त्रैगुण माया पंज तत तत्तव वाली चली शाख़, शनाख़त घर ना कोए समझाइंदा। सोहँ सरूप लख चुरासी आत्म परमात्म बख्श दात, नूर नुराना विच टिकाइंदा। सोहँ सरूप पारब्रह्म ब्रह्म वेख्या खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। हँ कहे मैं होया सो, साहिब देवे वड्याईआ। सो पुरख निरँजण कहे मैं हँ विच गया समो, बिन हँ मेरा नाम ना कोए जणाईआ। दोहां दा रूप इक्को आदि जुगादि सदा निर्मोह, जगत मुहब्बत विच कदे ना आईआ। जिस वेले परमात्म आत्म नाल जाए छोह, जोती जोत नाल जोत करे रुशनाईआ। अगला पिछला लेखा सब कुछ देवे खोह, नाता अवर रहिण कोए ना पाईआ। इक दूजे दे दोवें जावण हो, होका दे के देण सुणाईआ। शब्द गुरू गुरू शब्द बिन शब्द गुरू कोई ना जाणे सो, सोया हँ ना कोए उठाईआ। जिस हँ दी लोकमात विच लोअ, ब्रह्म मिले वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि मध आपणी खेल रचाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा मुकया ना कदे हिसाब, कोटन कोटि गुर अवतार पैगम्बर पीर शब्द राग नाद अक्खरां पत्थरां उत्ते गए लिखाईआ।
गुरमुख सुरत दा सतिगुर मालक, आदि अन्त इक अखवाइंदा। सेवादार हो के सदा करे प्रितपालक, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाइंदा। सचखण्ड निवासी आपणी लाए अगम्म अदालत, अदल इन्साफ़ आपणा आप जणाइंदा। आपणे नाम दी दे के ज़मानत, बरीखाना आप वखाइंदा। जन भगत जुग जुग घर साचे दी सच अमानत, जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कूड़ी क्रिया जगत अलामत दुरमति मैल पुरख अबिनाशी
आप धवाइंदा। सतिगुर स्वामी सदा सद राखा, रक्षक इक्को नज़री आइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर होवे सगला साथा, एथे ओथे दो जहान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। धुरदरगाही बेपरवाह बण के दाता, नाम पदार्थ झोली पाइंदा। दिने जागदयां रातीं सुत्यां मन वासना तों बाहर बख्शे दातां, अन्तर आत्म खोज खुजाइंदा। जिस दे नाल शब्दी जुड़े नाता, धुर दा संग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बण के माई बापा, पिता पुरख अकाल आपणी गोद उठाइंदा। जन भगत सुहेला गुणी गहीर, गहर गवर बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी घत्त के आए वहीर, दो जहानां पन्ध चरणां हेठ दबाईआ। जिन्हां दा अन्तर आत्म प्रभ मिलण नूं होया दिलगीर, साख्यात स्वच्छ सरूपी तस्वीर दए वखाईआ । अंदर वड़ के चोटी चाढ़े उस अख़ीर, जिस नूं कबीर गा गा ख़ुशी मनाईआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब दे कट ज़ंजीर, डोरी आपणी तन्द बंधाईआ। मुर्शदां दा मुर्शद पीरां दा पीर पैगम्बरां दा पैगम्बर शाह पातशाह शहिनशाह दस्तगीरां दा दस्तगीर, दर्दी दीनां इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां होए सहाईआ। भगत सुहेला आप प्रभ, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। ब्रह्मण्ड खंड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर दी छड्ड के हद्द, लख चुरासी विच्चों हरिजन आपणे लए जगाईआ। जिन्हां दे अंदर वड़ के दीपक हो के जाए जग, नाद हो के जाए वज्ज, अमृत हो के बुझाए अग्ग, तृष्ना जगत मिटाईआ। आत्म सेजा बहे सज, दरस कराए रज्ज रज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर वसाईआ। जन भगतां दा सदा संगी, धुर धामी इक अख्वाईआ। सदा वस्त अमोलक देवे मंगी, कदे कदे बिन मंगयां वी झोली पाईआ। जिहनूं प्रभ मिलण दी जणाई ढंगी, तंग रासते विच अंदर वड़ के आपणा नूर दए चमकाईआ। उथे नेत्र रोवे सरस्वती यमुना गोदावरी गंगी, जिस वेले अमृत आपणा मेघ बरसाईआ। गुरमुख सुरती कहे मैनूं मिल गई उह डण्डी, जिस दा मार्ग बाहरों ना कोए समझाईआ। मैं छुट्टी विच्चों बन्दी, बन्दना इक्को करां चाँईं चाँईंआ। मेरी चोटी ना होवे नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चाहे चंगी चाहे मंदी, अन्त उसे दी अख्वाईआ। की होया जे गुरमुख पटयां विच वाही ना कंघी, कलयुग नेत्र कज्जल धार ना कोए बणाईआ। की होया जे गल अल्फी नहीं कोई अंगी, तन लबास ना कोए रखाईआ। सति सच तेरे प्रेम प्यार दी वस्त सब तों चंगी, जिहड़ी हट्ट बाज़ारां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक इकेला साहिब सदा बख्शंदी, बख्शश रहमत आपणी झोली पाईआ। बापू तारनहारा कटे बिप्पता, नाता कूड़ जगत तुड़ाईआ। जिस ने भाग लगाया गोद तृप्ता, उह मालक होए सहाईआ। अंदर वड़ के आपणा आप बंधा दए निस्चा, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। सच
प्रेम दा ला के इश्का, आशक माशूक दोहां माण गंवाईआ। इशारे नाल खोल्ह के दृष्टा, इष्ट इक्को दए वखाईआ। गुरमुख आसा कदे ना जाए बिरथा, सतिगुर पूरा सदा सदा सद गुर शब्दी पूरी आस कराईआ। एहो खेल अगम्मी पिर दा, पिता पुरख अकाल हो के होए सहाईआ। सुरत करन प्रभ ठाकर आया, ठोकर नाम लगाईआ। कूड़ी क्रिया कट दे माया, ममता मोह चुकाईआ। सिर समरथ रखे आपणी छाया, शहिनशाह दया कमाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा झोली पाया, मकरूज़ आपणा कर्ज़ा रिहा चुकाईआ। अगला सूद अजे बाकी रखाया, हौली हौली मंज़ले मक्सूद दए चढ़ाईआ। सच अरूज दए वखाया, महबूब मेल मिलाईआ। मौजूद हो के मुजरा दए लगाया, बिन गोपी काहन आपणी रास दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, घर सज्जण लए मिलाईआ। रंकां विच वड़या राओ, हरि करता बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां पकड़े बांहों, जग डुब्बदयां पार लँघाईआ। सदा सुहेला इक इकेला सिर देवे ठंडी छाउँ, मेहरवान आपणा हथ्थ टिकाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। साची गोद बहाए जिउँ बालक माउँ, पिता पूत सहज सुखदाईआ। कलयुग आया करन हक न्याउँ, हकीकत वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली सर्ब पाईआ। रंकां अंदर राउवड़या, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। बिन पौड़ी डण्डे अंदर चढ़या, साढे तिन्न हथ्थ बंक दए वड्याईआ। सच दवारे जा के खड़या, घर गुरमुख अलख जगाईआ। उठ मित्र मेरे यार अड़या, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जिस वेले तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़या, नाता छुटया सर्ब लोकाईआ। अंदर आ के तेरा आत्म परमात्म वरया, नार कन्त श्री भगवन्त साचा रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला रिहा मिलाईआ। रंकां अंदर रौआ के, आकी मनुआ दए मिटाईआ । पंज चोर हुक्म नाल धमका के, भय विच डराईआ। धुर फ़रमान इक सुणा के, सुत्यां लए जगाईआ। आओ मिलो गलवकड़ी पा के, साची तकड़ी तोल तुलाईआ। नक्लीआं कोलों पल्ला छुडा के, असल दए मिलाईआ। धुर दा मंत्र इक पढ़ा के, पटी आपणी दए समझाईआ। जिस नालों विछड़ी उसे दी याद करा के, अन्तिम ओसे विच मिलाईआ। सज्जण दे घर सज्जण बहा के, मजन इश्नान दए वखाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जन भगतां दा जुग जुग दर्शन पा के, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद रंकां दए वड्याईआ। रंकां अंदर वड़या दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। सोहणी वेखी धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे प्रेम प्यार दा झुलदा इक निशान, मुहब्बत विच लहराईआ। उह मंगदा दरस दा इक्को दान, दूजी हरस ना कोए वखाईआ। जे मिले ते मिले
श्री भगवान, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ओसे दे बाल अंञाण, निक्के नन्हे रूप नज़री आईआ। उह शहिनशाहां दा शाह धुर दरगाही सुल्तान, सुत्यां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वड्याईआ। रंकां अंदर सोहणा सुख, हरि राउदए जणाईआ। बेशक वेखण विच सारे मनुक्ख, बिन ग़रीबां मेरे नाल प्रेम ना कोए कराईआ। उह मेरे लाडले उह पुत्त, जिन्हां नूं पहलां जंम्यां माँ फेर आपणी गोद बिठाईआ। मैं ओन्हां उत्ते ख़ुश, जिहड़े मेरा राह तकाईआ। मैं ओन्हां दे अंदरों पवां उठ, घर विच्चों लवां आप अंगड़ाईआ। निज नेत्र खोल्ह के नज़री आवां सच सुच्च, कूड़ी क्रिया दयां तजाईआ। सच पुच्छो मेरी ना दाढ़ी ना मुच्छ, चोटी सीस ना कदे मुनाईआ। जन भगतां अग्गे गया झुक, माण अभिमान दोवें दिते गंवाईआ। बाकी लख चुरासी तों सदा रिहा लुक, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। कोई ढोला सोहला गाउँदे बाणी तुक, रागां नादां वेदां विच ध्यान लगाईआ। तीर्थ नहौदयां मन्दिरीं जादयां मस्जिदां सीस झुकादयां मेरा पैंडा जाए ना मुक्क, मंज़ल चढ़ दरस कोए ना पाईआ। जिस उत्ते किरपा करां उस दे अंदर वड़ जावां छुप, ओस नूं पढ़न लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । रंक कहिण असीं पाया राणा, जो रईयत वेख वखाईआ। जिस दा हुक्म इक फ़रमाना, दो जहानां रिहा सुणाईआ। जिस दा छत्तीआं रागां तों बाहर गाणा, इलमां तों परे पढ़ाईआ। अल्फ़ ये तों बाहर टिकाणा, सद्दयां नाल सद्द घर ना कोए बहाईआ। जे कदी होया ते भगतां दे घर महिमाना, जुग जुग निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। आपणे प्रेम दा दे के जावे निशाना, निशानी आपणी दए जणाईआ। गीतां विच्चों गीत दस्स के जाए तराना, जो तबीअत दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा दाता, दाता इक्को इक अख्वाईआ। राउकहिण प्रभ पाया दाता, दयावान दया कमाईआ। रंक कहिण नहीं सानूं ओस पछाता, जिस पिछली याद कराईआ। उह मालक ख़ालक धुर दा आका, अक्ल समझ सके ना राईआ। जिस वेले अंदर वड़के खोेल्लया ताका, मेरा पड़दा दित्ता उठाईआ। मैनूं उह वी नज़र आया पिता माता, नाता जगत दित्ता तुड़ाईआ। मैं छड्ड के सर्ब साका, चिन्ता रोग सोग दु:ख भुक्ख ओसे दी झोली पाईआ। इक्को प्रेम अंदर मिलण दी रख के आसा, जग तृष्ना दिती मिटाईआ। जिन्हां नूं सतिगुर पूरा आप देवे भरवासा, ओन्हां नूं कोई कर्म क्रिया करन दी लोड़ रहे ना राईआ।
हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
हरिसंगत तेरा उह दवारा, जिस घर वसे सदा निरँकारा, निरगुण आपणी दया कमाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल
परमेश्वर आया।
हरिसंगत तेरा उच्च मनारा, इक्को वेखे वेखणहारा, दूजे नज़र किसे ना आया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं , घर चल
परमेश्वर आया।
हरिसंगत तेरा अगम्म प्यारा, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहरा, नाता सतिगुर चरण जुड़ाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर
आया।
हरिसंगत तेरा घर बारा, प्रभ नूं मिल्या धाम थारा, सचखण्ड निवासी आपणा फेरा पाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल
परमेश्वर आया।
हरिसंगत तेरा सोहणा आसण, जिथ्थे सोहे पुरख अबिनाशन, सनमुख हो के दरस वखाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर
चल परमेश्वर आया।
हरिसंगत तेरी सोहणी सेज़ा, जोती जलवा नूरी तेजा, शब्दी राग सुणाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कृपानिधान आपणी खेल रचाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर
आया।
गुरमुखो मैनूं दरस दिखाओ, जुग जुग दी प्यास बुझाउ, प्रेम प्रीती रंग चढ़ाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर
आया।
गुरमुखो मैनूं दयो दीदार, आपणे नाल सांझा करो प्यार, वक्खरा रहिणा मैनूं कदे ना भाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर
चल परमेश्वर आया।
गुरमुखो मेरे नाल मिलाउ नैण, मैं तुहाडे अंदर आया बहण, लख चुरासी जगत तजाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल
परमेश्वर आया।
मेरे नाल मिलाओ अक्ख, मैं आपणा भेत देवां दस्स, अंदरों पड़दा द्वैत चुकाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर
चल परमेश्वर आया।
मेरे नाल मिलाओ नेत्र, तुहाडा लहिणा चुकावां छेकड़, अग्गे लेखा मंगण कोए ना आया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
जन भगतो मेरे नाल मिलाओ हथ्थ, मैं ओही पुरख समरथ, जो जुग जुग वेस वटाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
सचखण्ड दवारयों आया नस्स, तुहाडे अंदर जावां वस, वसल इक्को यार कराया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
मेरा नाता होवे पक्क, वेख्यो प्यार करदयां ना जाणा थक्क, थकावट पिछली दयां गंवाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
जे पिच्छे गोबिन्द गया छड्ड, हुण कदे ना होवां अड्ड, वक्खरी धार ना कोए रखाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
जे बधक लया सद्द, मैं पार करके आया हद्द, महिदूद हो के तुहाडे अंदर डेरा लाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
मैं ख़ुशीआं नाल गावां तुहाडा जस, तुसां अग्गों मिलणा हस्स, मैं आपणी हस्ती तुहाडी मस्ती विच रखाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
मार्ग इक्को देवां दस्स, जप तप कोई करना पए ना हठ्ठ, बिन पढ़यां पार लँघाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
एथे ओथे लवां रख, झोली पा के हकीकत हक, हाकम धुर दे देवां बणाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती अंदर तुहाडे अग्गे जाए ढठ्ठ, आपणा बल ना कोइ रखाया ; हरिसंगत तेरे दर्शन नूं, घर चल परमेश्वर आया।