१४ मग्घर २०२१ बिक्रमी हरदेव सिँघ दे गृह फिरोज़पुर छौणी गवाल टोली
जन भगतां वरग लाए एक, इक इकल्ला दया कमाईआ। सच प्रीती बख्श के टेक, चरण कँवल दए सरनाईआ। बुद्धि करके आप बिबेक, सति सरूप दए बणाईआ। अंदर वड़ के लए पेख, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वरग सर्ब समझाईआ। साचा वरग जिन्हां लग्गा, वेला वक्त गए भुलाईआ। पिछला लेखा छड्ड सुआरयां अग्गा, अगम्म मिली वड्याईआ। जन्म कर्म दा हीण जो फिरे भज्जा, तट किनारे फेरी पाईआ। माणसां वाले जो खांदा रिहा हड्डा, ढोरां खल्ल लुहाईआ। जोबन हंडौदा रिहा बुढ्ढा नढ्ढा, मस्त जवानी विच समाईआ। हथ्थ फड़ाउँदा रिहा चक्कर गद्दा, धनुषधारी रूप वटाईआ। डूंम हो के घर घर देंदा रिहा सद्दा, सेवा सच कमाईआ। प्रभ दी किरपा वरग इक्को लग्गा, जिस दा वरम अंदर दित्ता कराईआ। सच प्रेम अंदर बध्धा, बन्दना इक्को दिती सुणाईआ। सच मुकाम करा के हज्जा, हाजत पूरी रिहा वखाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर मधा, मधु सूदन वेख वखाईआ। सच प्रकाश विच जगा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वरग लगाईआ। जुग जुग वरग लगावणहारा, हरि करता इक अख्वाईआ। भगत सुहेले जगावण वाला, जुग चौकड़ी फेरी पाईआ। नाम संदेस सुणावणहारा, सुत्यां लए उठाईआ। सच भण्डारी बण वणजारा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। पार करा के तट किनारा, नईया नौका नाम चढ़ाईआ। सज्जण मिला के इक निरँकारा, निरगुण सरगुण लेख मुकाईआ। महल्ल वखाए इक घर बारा, सोहणा मन्दिर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाईआ। जुग चौकड़ी वेख्या वरग लग्गदा, समझ वाला समझ कोए ना पाईआ। वरगां अंदर अबिनाशी करता सदा भज्जदा, बण बण पाँधी राहीआ। पन्ध मुका के दूर हद्द दा, नेरन नेरा नज़री आईआ। वेख नज़ारा आपणे जग दा, जग जीवण दाता भगतां लए मिलाईआ। सच नाम अंदर रंगदा, ख़ाकी तन मिले वड्याईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा मुका के ख़ुशी ग़म दा, सद इक्को रंग चढ़ाईआ। वरग कहे मैं कदे किसे ना लग्गा, मेरा खेल समझ कोए ना पाईआ। जन भगत कहे मैं तेरे मगर लग्गा, नाते सारे दिते तुड़ाईआ। वरग कहे मैं प्रभ दे हुक्म अंदर बध्धा, बिन हुक्मे कार ना कोए कमाईआ। जन भगत कहे मैं तैनूं घर साचे लभ्भा, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। वरग कहे बिन मेरी किरपा साचा किसे कीता ना हज्जा, हाजत पूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा मुकाईआ। साचा सिक्खो वरग लाउणा, हरि कुण्डी आप खुल्हाईआ। पहलों
प्रभ दा दर्शन पाउणा, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । दूजे ढहि ढहि चरणीं सीस निवाउणा, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तीजे बहि बहि मंगल गाउणा, साचा नाम अल्हाईआ। चौथे माण अभिमान मिटाउणा, गढ़्ह हँकार नज़र ना आईआ। पंजवें पंजां इक्को रंग रंगाउणा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। छेवें काया छप्पर छन्न छहाउणा, सोहणा मन्दिर लैणा बणाईआ। सतवें सति सतिवादी अंदर वसाउणा, सोहणी कर सफ़ाईआ। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां सेवा लाउणा, अग्गे सीस ना कोए उठाईआ। नौवें नौ दर पन्ध मुकाउणा, लेखा रहे ना राईआ। दसवें दर घर साचे वेख वखाउणा, वेख वेख आपणी ख़ुशी मनाईआ। इक दस दी वंड वंडाउणा, दस दो वज्जे वधाईआ। तिन्न दस दा तन्द बधौणां, दस चार ना होए जुदाईआ। पंज दस दा संग निभाउणा, दस छे पड़दा दए उठाईआ। सत्त दस दा सोहणा रंग चढ़ाउणा, अठ्ठ दस वेखणा चाँईं चाँईंआ। नौ दस दा मलंग नचाउणा, दस दस बीस दा इक्को इक गोसाँईंआ। बीस इक दा अंक बणाउणा, दूआ एका गंढ्ढ पवाईआ। इक्कीआं वाला वक्त सुहाउणा, इकीसा जगदीसा सोभा पाईआ। जन भगतां वरग लौण दा तरीका इक रखाउणा, मेहर नज़र आप उठाईआ। वड्डयां छोटयाँ भेव चुकाउणा, बालां बृद्धां नौजवानां देवे आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। ब्राह्मण वरग की सके ला, विद्या ब्रह्म पढ़न ना पाईआ। जिन्हां रहमत करे ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर दए गंवाईआ। जो कर्मां कारण होए जुदा, हुक्मे विच भवाईआ। तिन्हां लेखा दए चुका, भुलेखा बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। वरग कहे मैं सच्चा, मैनूं आखे सके ना कोए लगाईआ। मैं उस परम पुरख दा बच्चा, जिस नाल नाता पक्का लया जुड़ाईआ। मैं सदा वेखां काया माटी भाण्डा कच्चा, साढे तिन्न हथ्थ गगरीआ नज़री आईआ। जिस वेले मेरे साहिब दा मैनूं हुक्म संदेसा मिले पता, पतिपरमेश्वर दए जणाईआ। मैं खोल्ह के वेखां अक्खां, आपणी पलक इक उठाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, दोवें रंग जणाईआ । मैं मार दोहथ्थड़ हथ्थ मथ्थे रखां, सोच समझ ना आए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा कराईआ। वरग कहे मैं धुर दा साथी, आदि जुगादि नज़री आईआ। जिस वेले जन भगत दा लहिणा मुकणा होवे बाकी, बहुतिउँ थोड़ा नज़री आईआ। ओस वेले मैं करां इक चालाकी, आपणा बल प्रगटाईआ। अंदर वड़ के ठोकर लावां उत्ते छाती, सीना सुत्ता दयां उठाईआ। शाहरग दे उत्तों खोल्हण दी जाच दस्सां ताकी, हौली जही समझाईआ। लोकीं मैनूं कहिण वरग मैं वरग उह नाम वाला साथी, जिस नूं नमस्ते कहि कहि सारे सीस निवाईआ। मेरी सिख्या सुण के साध सन्त जुग चौकड़ी चढ़े मंज़ल घाटी, पन्ध आपणा आप मुकाईआ। इक गल्ल उच्चे मन्दिर बहि के कबीर जुलाहे मैनूं
आखी, ख़ुशी नाल सुणाईआ। अग्गे कलयुग आउणी अन्धेरी राती, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। प्रगट होवे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। उहदी कोई समझ ना सके साखी, साख्यात हो के खेल वखाईआ। जिस वेले तैनूं हुक्म देवे तूं भगत उठावें साथी, अंदर वड़ वड़ सारयां नूं इक्को वरग लगाईआ। जे मिलावें ते मिलावें कमलापाती, पतिपरमेश्वर नाता दएं जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल रिहा खिलाईआ। वरग कहे सुण भगत कबीर, मैं नकर्मण दयां जणाईआ । मेरा तत्तां वाला नहीं शरीर, सडौल रूप नज़र कोए ना आईआ। मैं पैगम्बरां वरगा नहीं पीर, गुरुआं वरगा गुरू ना कोए अख्वाईआ। मेरी कागजां उत्ते नहीं कोई तस्वीर, मणकयां वाली तसबी हथ्थ ना कोए उठाईआ। मैं किसे भंडारिउं खाधी कदे ना खीर, पूड़ी कड़ाह मंग ना कोए मंगाईआ। मैं कदी ना नहावण गया अठसठ नीर, तट किनारा फेरा कदे ना पाईआ। मैं मन्दिरां मस्जिदां विच पन्ध लया ना चीर, बण के पाँधी राहीआ। मैं टिल्लआं पर्बतां पहाड़ां चोटी चढ़या ना कदे अख़ीर, जंगल जूहां विच फेरा ना पाईआ। मैं जकड़या गया ना किसे ज़ंजीर, शरअ डोर ना कोए वखाईआ। जिस वेले मेरा साहिब दाता गुणी गहीर, मेरे वल्ल अक्ख लए उठाईआ। मैं दूर दुराडा नेड़े आवां नज़दीक, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । ओस वेले प्रभू आपणा हुक्म देवे ठीक, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। जिहड़े भगत मेरी करदे रहे उडीक, ओन्हां दे अंदर वड़ के मेरे नाम दा वरग दे लगाईआ। साची बज्झ जाए इक प्रीत, प्रीतम नालों ना होए जुदाईआ। जुग चौकड़ी गए बीत, बीती कहाणी अग्गे मार्ग रही जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। कबीर कहे एह रखीं याद, सच सच दित्ता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम अवल्लड़ा चले रिवाज, रसम समझ कोए ना पाईआ। अबिनाशी करता आत्म परमात्म करन आवे काज, शब्द विचोला विच बणाईआ। सति धर्म दा सति सतिवादी लै के नाल दाज, दात धुर दी इक प्रगटाईआ। धुर संदेसा मार आवाज़, दर तैनूं लए बुलाईआ। हौली जेही देवे आख, इक्को हुक्म सुणाईआ । जा मेरे भगतां दी खोल्ह जाग, सुत्तयां रैण ना कोए विहाईआ। वरग लगा के कहो चलो बेड़े चढ़ो जहाज़, बेड़ीआं नईआ किशतीआं नौकां सारे दिउँ तजाईआ। जगत नाते तोड़ समाज, समझ इक्को नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे लहिणे दए मुकाईआ। वरग कहे धन्न भगत, दित्ता मोहे समझाईआ। जिस वेले आवे सुहञ्जणा वक्त, भगत दुआर ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी खेल करे विच जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, दो जहानां वेख वखाईआ। मेरे उत्ते कर के तरस, धुर संदेसा दए सुणाईआ। मैं आ के निमाणां हो के करां अरज़, दोए जोड़ सीस निवाईआ । हे प्रभू मेरा की फ़र्ज़, सच
सच दे जणाईआ। श्री भगवान कहे मेरे भगतां नाल वंड जा के दर्द, दर्द दु:ख भय भंजन आप जणाईआ। उन्हां दे अंदर वड़ के खेल करां असचरज, अचरज लीला दए वखाईआ। भावें नार भावें मर्द, स्त्री पुरुष वंड ना कोए वंडाईआ। सच प्रेम दी फड़ के करद, कूड़ी क्रिया अंदरों कत्ल देणी कराईआ। तेरा कोई ना होवे ख़र्च, बिन पैसे धेले आसा पूर वखाईआ। तूं पोपां हथ्थ ना आवें विच चर्च, मन्दिर मस्जिद सारे बैठे तेरा राह तकाईआ। वरग कहे मेरे उत्ते करीं तरस, मेहर नज़र उठाईआ। मैं वी तेरे विछोड़े अंदर रिहा तड़प, कबीर जुलाहा गया समझाईआ। मैं तेरा ढोला सुणावां कड़क, उच्ची उच्ची नाद वजाईआ। जन भगतों मार्ग सिध्धा वेखो सड़क, साढे तिन्न हथ्थ अंदरों पार लँघाईआ । जिस नूं मेरा वरग लग्गा उह कदे ना जावे अटक, राह विच ना कोए ठहराईआ। ओथे की करे पंच विकारा कटक, जिथ्थे मेहरवान तेरा हुक्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देणा साचा दरस, आपणी आस सुणाईआ । वरग कहे मैं जिस दर वड़या, सुत दयां उठाईआ। जिस पौड़े जा के चढ़या, डण्डे दयां हलाईआ। जिस मन्दिर जा के खड़्हया, धुर दी अलख सुणाईआ। जिस घर जा के साचा ढोला पढ़या, सोया कोए रहिण ना पाईआ। इक्को तेरा पल्लू फड़या, जग सके ना कोए छुडाईआ। किरपा कर नरायण नरया, निरवैर तेरी वड्याईआ। मैं साची सेवा घर साचे करया, कर कर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लैणा बहाईआ। वरग कहे तेरा वेख्या वलगण, हड्ड मास नाड़ी चार दीवारी इक बणाईआ। ओस दे अंदर यातरी तिलकण, संभल पैर ना कोए टिकाईआ। चार जुग कलयुग सन्त साध सारे विलकण, नेत्र रोवण देण दुहाईआ। जिथ्थे प्रभ तूं वसें कूड़ कुड़यारे उथों खिसकण, भज्जण वाहो दाहीआ। तेरे भगत सुहेले नूर अगम्मी चन्द चमकण, मण्डल मण्डप नैण शरमाईआ। योद्धे सूरबीर नौजवान तक्कण, बलधारी रूप वटाईआ। जिन्हां दी पत आइयों रखण, रक्षक हो के सेव कमाईआ। दरस दिखाएं नेत्र लोचण अक्खण, नैण देवें वड्याईआ । उह माही तेरे बहिके पत्तण, गठड़ी भार तेरे उत्ते टिकाईआ। मैं बाकी सुत्तयां नूं फेर जावां दस्सण, अंदर वड़के दयां हलाईआ । उठो वेखो जिस जहाज़ तराया लबाणे मक्खण, बेड़ा कंध उठाईआ। जिस माण रखाया सम्मण मूसण, मुश्किल हल्ल कराईआ। जिस दा वसेरा चारे कूटन, दहि दिशा वेख वखाईआ। जिसदा हुलारा भगत सुहेले झूटण, दो जहानां आप जणाईआ। सो साहिब स्वामी आया पुच्छण, पुश्त पनाही फेरा पाईआ। गुरमुखां दे अंदर आया लुकण, निरगुण हो के डेरा लाईआ। कूड़ी क्रिया आया कुट्टण, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । वरग कहे मैं बाल्यां विच्चों निक्का बाला, बचपन आपणा इक बणाईआ। जिस दा कबीर दे के गया अहिवाला,
अहिलकार इक्को नूर ख़ुदाईआ। जिस दा रंग रूप चिट्टा गोरा दिसे ना काला, सूहा पीला वेस ना कोए वटाईआ। जिस दे उत्ते रखणा ना पए कोए रुमाला, दरवाज़िआं विच ना बन्द कराईआ। जिस दे उत्ते रखणा पए ना कोए ग्वाला, गऊआं पूज ना सेव कमाईआ । जिस दा मन्दिर मठ्ठ ना शिवदुआला, मढ़ी गोर ना सीस निवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को घर सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड साचा रिहा सुहाईआ। सो ख़ालक ख़लक खेल करे निराला, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सो लहिणा तेग़ बहादर सिँघ पाला, पल्लू आपणे नाल गंढ्ढाईआ। सो लहिणा गोबिन्द सोहणा पुत्तर लाला, पूरन पुरख रिहा समझाईआ। सो हुक्म सदा काल महाकाला, आदि जुगादि रिहा वरताईआ। वरग कहे मैं ओसदा सदा हथ्थ उठावण वाला प्याला, गुरमुखां भर सुराही जाम प्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा नाल मुकाईआ। वरग कहे जन भगत सच्चे सज्जण, सच दयां सुणाईआ । तुहाडे नाल मिल के मैं वी करां मजन, सरोवर साचे नहाईआ। मेरी अगली पिछली चार जुग दी मिटे अग्न, तत्ती वाओ ना कोए तपाईआ। तुहाडे नाल रल के प्रेम प्यार दा मेरे मुख लग्ग जाए सगन, सगली सृष्टी दयां तजाईआ। उसे दी याद विच हो जावां मग्न, मगरली गल्ल सारी दयां बुझाईआ। जिस पार कराया बधक अधिक आपणी धार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वरग कहे इक बधक ते इक साथी, जो नौ कदम पिच्छे डेरा लाईआ। सतारां साल उमर उस दी आखी, हिनसयां नाल समझाईआ। जिस वेले बाण लगा कृष्न मुक्खों हरदेव एह गल्ल आखी, वाह वाह तेरी वड्याईआ। बधक दा साथी बुद्धू जिस दे कोल ढाई उंगलां वाली इक ग्लासी, उस विच पाणी भर के कृष्न दे हथ्थ दित्ता फड़ाईआ। उस ने किहा मेरी लथ्थी हुण उदासी, प्यार तेरे विच्चों नज़री आईआ। ओस निउँ के मारी झाती, चरण कँवल ध्यान रखाईआ। कृष्न पुठ्ठा हथ्थ मार के छाती, सिर उपर दित्ता टिकाईआ। तुहाडा दोहां दा लहिणा कुछ बाकी, लेखा अग्गे दयां रखाईआ। जिस वेले कलयुग होवे अन्धेरी राती, हरि करता फेरा पाईआ। दोहां दा प्यो पुत्रां वाला रिश्ता जोड़ के नाती, नाता फेर आपणे नाल रखाईआ। बेशक एस जन्म दे इक्को जिहे वड्डे छोटे जमाती, माता पिता वक्खो वक्खरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी पूरी कर के आखी, आख़र आपणे नाल रखाईआ।
१४ मग्घर २०२१ बिक्रमी अजमेर सिँघ दे गृह डेरी फ़ारम फिरोज़पुर छौणी
चारे खाणी प्या झगड़ा, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे अग्गे अरज़ोईआ। कोई मार्ग समझे ना अगला, चारे बाणी दए दुहाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी कहे कलयुग होया पग़ला, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। लेखा मुक्के किसे ना सगला, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर हंढा के गए बंगला, नित नवित आपणा फेरा पाईआ। भगत भगवान लभ्भदे गए जूहा जंगलां, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। रागां नादां गाउँदे गए कीर्तन विच मंगला, ढोले सोहले रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणाईआ। साध सन्त सीस जगदीस झुका के करदे गए बन्दना, डण्डौत विच आपणा आप मिटाईआ। दर दरवेश भिखारी भिच्छया रहे मंगणा, मांगत हो के लैणी झोली डाहीआ। धूत अवधूत हथ्थीं पाउँदे रहे कंगणा, तन माटी ख़ाक रमाईआ। पंडत पांधे मस्तक लाउँदे रहे चन्दना, तिलक ललाटी भेव ना आईआ। सच दवारे साचा करे कोई ना अदला, अदावत सके ना कोए मिटाईआ। जुग चौकड़ी लेखा कदे किसे ना बदला, लहिणा देणा ना कोए मुकाईआ । लोकमात प्रभ वेख आपणा वतना, बेवतन हो के देण दुहाईआ। साचा कन्ढ्ढा लभ्भे किसे ना पत्तणा, शौह दरया रुढ़ी दिसे लोकाईआ । मन हँकारी करे कोई ना कत्ला, मक्तूल रूप ना कोए वटाईआ। तन माटी ख़ाकी दिसे सब दा सक्खणा, हिरदे हरि हरि नाम ना कोए वसाईआ। निज नेत्र खोल्हे कोई ना अक्खणा, दोए लोचण जगत राह तकाईआ। तेरे मन्दिर कोई ना जाणे वसणा, भगत दवारा खोजण कोए ना आईआ। अमृत रस कोई ना जाणे रसना, जिह्वा रस नौ हल्काईआ। कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा माया ममता करे नख़रा, तेरा भेव कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़दे नाल अक्खरां, निरअक्खर तेरा नज़र किसे ना आईआ। कलम शाही कागज लेखा लिखदे विच सतरां, सति सतिवादी तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ अंकां वाला बदलन पत्रा, बजर कपाटी पड़दा सके ना कोए उठाईआ। बाहरों ठग्गां चोरां कोलों समझण सारे ख़तरा, पंज विकारा अंदरों बाहर ना कोए कढाईआ। प्रेम प्यार नाल तेरा गीत गाउँदे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। चारे बाणी किहा प्या रौला, हाहाकार लोकाईआ। चारे खाणी चुक्के कोई ना ओहला, अन्तर आत्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। मन हँकारी होया बवला, अंदर राग धुन शब्द सुणन कोए ना पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जाणे ना कोए ढोला, गीत गावत गा गा जगत ख़ुशी मनाईआ। तेरा समझ ना आए धुर दा सोहला, सलोकां नाल राग रागनी रहे गाईआ। कोई ना जाणे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा नाम अनमोला, अनमोली दात वस्त झोली कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर
सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब नूं दस्स के गए हरि का शब्द सदा विचोला, एथे ओथे दो जहानां बेड़ा पार कराईआ। जो अन्तर अन्तर उलटा करे नाभ कँवला, झिरना इक्को दए झिराईआ। एहो जेहा कलयुग अन्तिम घट सुहेला मिले विरला, वरलाप विच रोंदी वेखी सर्ब लोकाईआ। चारे बाणी कहे प्रभू ठाकर हो के मन्न लै तरला, स्वामी तेरे चरणां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। चारे बाणी कहे मैं वेख्या जग, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। समरथ स्वामी नव सत्त लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। साचे काअबे करे कोई ना हज्ज, महल अटल चढ़ मनार दरस कोए ना पाईआ। जगत वासना सारे रहे भज्ज, तृष्ना तृप्त ना कोए बुझाईआ। घर दा ठाकर आपणा छड्ड, बन खण्ड खोजण जाईआ। बाहरों ताल वेखदे रहिण जो हथ्थां नाल रहे वज्ज, अन्तर ताल सुणन कोए ना पाईआ। विशा विकार आशा तृष्ना भग, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। खाली दिसे भण्डारे काया माटी हड्ड, सच वस्त ना कोए टिकाईआ। तेरा प्रेम प्यार भगती भाव जगत तृष्ना गए छड्ड, नेत्र नैण अक्ख राह ना कोए तकाईआ। विश्व रूप बणे कोए ना साची यद्द, विष्न ब्रह्मा शिव देण गवाहीआ। कलयुग क्रिया कूड़ी हो गई हद्द, हज़रत तेरे अग्गे अरज़ोईआ। अल्फ़ ये नाता गई छड्ड, कातब कलम ना कोए चलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। चारे बाणी कहे सुण फ़रयाद, तुध बिन दूजा नज़र कोए न आईआ। तूं सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरा खेल ब्रह्म ब्रह्माद, विष्न ब्रह्मा शिव सेवक धुर दे नज़री आईआ। त्रैगुण माया पंज तत भण्डारा तेरी दात, जगत वणजारा बण के खेल खिलाईआ। रसना पढ़ पढ़ सारे थक्के गाथ, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ गुरूदवारे फेरीआं पाईआ। अन्तर आत्म किसे ना खुल्ल्हया ताक, दीआ बाती कमलापाती जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। जिधर वेखां तक्कां अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। बुद्धी नाल करन वाक, लेखा बेबाक ना कोए कराईआ। तेरा खेल वेख पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते हैरानी इक्को आईआ। कल्मयां वाली वेखी तेरी निमाज़, सजदयां वाला सीस नज़री आईआ। अंदरों मन ठीक ना होया गुस्ताख़, गुस्सा ग़म चिन्ता रोग ना कोए मिटाईआ । मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे कलयुग साधां अंदरों खुल्ल्हया किसे ना राज़, रस्ता हक ना कोए वखाईआ। गृह मन्दिर चढ़ के तेरे दर मारे ना कोए आवाज़, अलख अलख ना कोए सुणाईआ। हउँ शाकर तेरे मुहताज, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख डूँग्घा ख़ात, भण्डारा बेपरवाहीआ। साचे भगतां पुच्छे कोए ना बात, जो बातन तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा इक्को अक्खर हिरदे अंदर लैण वाच, वाचक करन ना कोए पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तैनूं बणावण धुर दा साक, सगला संग तजाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चारे बाणी कहे प्रभ वेख आपणी अगम्मी पत्री, जिस दा लेखा समझ कोए ना आईआ। रोंदे वेखे ब्राह्मण शूद्र वैश खत्री, ख़तरा सब नूं रिहा डराईआ। साचा तोल तराज़ू तोले कोए ना तक्कड़ी, नाम कंडा हथ्थ ना कोए उठाईआ। सगनां वाली तेरे प्यार दी बन्न्हे कोई ना रखड़ी, सौगंधी तन्द ना कोए जणाईआ। तेरा लेखा कुण्डलीआं रासां विच लभ्भदे नक्षत्री, निशाने आपणे रहे चलाईआ। ठाकर स्वामी तेरी धार सब तों वक्खरी, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा खेल खिलाईआ। लेखा चुका के अंदरों सिला पत्थरी, पड़दा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। चारे खाणी कहे जगत विद्या रही रो, चौदां लोक चौदां तबक तेरी सार किसे ना पाईआ। हरि का मार्ग बैठे खो, ब्राह्मण हो के बणे ना पाँधी राहीआ। सच प्रकाश ना मिली लोअ, अन्धेरा अन्ध ना कोए चुकाईआ। परमात्म नाल आत्म करे कोई ना मोह, कूड़ी करया करी जुदाईआ । सच प्रीतम नाल जाए कोई ना छोह, अंगी अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। दुरमति मैल देवे ना कोई धो, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। लख चुरासी जीव जंत सारे लए जोह, अंदर वड़ वड़ वेख वखाईआ। इक दूजे नाल ज़ात पात करन धरो, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चारे बाणी कहे प्रभू मेरा गया अदब, आदाब सीस ना कोए निवाईआ। झगड़ा करदे दीन मज़्हब, जात पात रही कुरलाईआ। सदी चौधवीं होई हैरानी ग़ज़ब, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। लाशरीक कर मद्दद, सच तोफीक इक ख़ुदाईआ। कूड़ी क्रिया मेट तशदद्द, तसव्वर आपणा आप कराईआ। सतिजुग वेला सोहे वक्त, सति दुआर दए गवाहीआ। नज़री आए इक्को फकत, जो फ़िकरा इक्को दए जणाईआ। जिस दे दरस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे रहे तरस, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। सो किरपा निधान मेहरवान मिटा सब दी हरस, हवस अग्गे रहिण कोए ना पाईआ। तूं मालक अर्श फर्श, फलक उपर आपणा डेरा लाईआ। तेरा पहला लेखा सारे करदे तरक, उठ वेख तुरीआ रो रो रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। चारे बाणी कहे आपणी वेखी पैंदी कीमत, टकया नाल हट्ट विकाईआ। दरोही ख़ुदाए की होई ग़नीमत, गहर गम्भीर समझ कोए ना आईआ। कोई ना लभ्भे साडी असलीअत, असल रूप ना कोए जणाईआ । पैगम्बरां मुर्शदां मुरीदां दे नाम ते कीती वसीयत, सज़रा हुज़रा सच ना कोए समझाईआ। साडे अंदर उह नसीहत, जिस दी नकल करे लोकाईआ। कलयुग कोई ना जाणे सच्ची ख़सूसीअत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेहरवान तेरी वड्याईआ। चारे बाणी कहे मैं सिफ्तां करां तेरे नाम, जुग चौकड़ी अक्खरां
नाल वड्याईआ। धुर संदेसा देवां सदा पैग़ाम, पीर पैगम्बरां नाल मिलाईआ। अमृत रस प्यावां जाम, धुर दी धार वरताईआ। सदा सेवा करां निष्काम, आपणी आस ना कोए रखाईआ। तेरे बरदे बणावां गुलाम, बन्दीखाना जगत तुड़ाईआ। तेरे घर दा दस्सां निशान, सचखण्ड निवासी तेरा हुक्म मनाईआ। कलयुग अन्तिम मैनूं सारे करन बदनाम, रसना पढ़ पढ़ अंदरों सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। चारे बाणी कहे प्रभू तेरा भुल्लया मंत्र, मंतव हल्ल ना कोए कराईआ। मैं वेख के आई सब दे अन्तर, मानस मनुक्ख मनुष तेरा ध्यान ना कोए लगाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता लगी बसन्तर, दिवस रैण अग्नी तत रही जलाईआ। कोई चढ़ ना वेखे आपणे गगन गगनंतर, गहर गम्भीर तेरा दरस कोए ना पाईआ। नेत्र रोवे जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। कोई भेव ना जाणे पाधां पंडत, ग्रन्थी पन्थी समझ कोए ना आईआ। मुल्ला शेख़ चढ़ाए कोई ना रंगत, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जिधर वेख्या गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। भगतां वाली मिले कोई ना संगत, हँस काग रूप वटाईआ। दर दर घर घर जगत भिखारी फिरन मंगत, तेरे अग्गे झोली कोई ना डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी इक्को मन्न मिनत, दर तेरे रही सुणाईआ। चारे बाणी कहे प्रभ होया अन्धेरा, अन्ध आत्म ना कोए मिटाईआ। उलटा गिड़े कोई ना गेड़ा, अन्तर लठ्ठ ना कोए भवाईआ। बिन तेरी किरपा चुक्के ना किसे तेरा मेरा, तूंही तूं राग ना कोए अल्हाईआ । तेरे नाम दा इक्को अक्खर बथेरा, जुग जुग जो जन भगतां दित्ता सिखाईआ। उसे विच्चों करके मेहरां, अन्तिम आपणे नाल मिलाईआ । हकीकत विच्चों करें हक नबेड़ा, हाकम हो के बेपरवाहीआ। साचा काया वसे ना साढे तिन्न हथ्थ काया खेड़ा, घर ख़ुशीआं राग ना कोए अल्हाईआ। पतिपरमेश्वर सर्ब स्वामी क्यों लाई देरा, दूर दुराडे धुर दे माही आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, चार चार चार तेरा ध्यान लगाईआ।