पुस्तकालयभाग १७

१४ मग्घर २०२१ बिक्रमी सुरजन सिँघ दे गृह फिरोज़पुर शहर

चारे बाणी कहे मेरा समझे कोई ना नुकता, बुद्धि बल ना कोए रखाईआ। जिस नूं जाणयां पैंडा मुक्कदा, मंज़ल पन्ध चुकाईआ। घर स्वामी आ के पुछदा, बेपरवाह फेरा पाईआ। पड़दा लाहवे आपणी लुक दा, नकाब नज़र कोए ना आईआ । दरस करावे सति सरूप दा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। लेखा मुका दे जूठ झूठ दा, साचा नाम इक दृढ़ाईआ।

नाता जुड़ जाए पिता पुत्त दा, जगत चलित्र रहिण कोए ना पाईआ। मार्ग मिल जाए प्रभ साचे दे रुख़ दा, रहिबर इक्को नज़री आईआ। खहिड़ा छुट्ट जाए जनणी कुक्ख दा, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। झगड़ा मुक्क जाए कूड़ी भुक्ख दा, माया तृष्ना रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चारे बाणी कहे मेरा समझया किसे ना कन्ना, कन्नां वालयां राग ना कोए जणाईआ। साहिब स्वामी इक किसे ना मन्ना, धुर दा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस दी हद्द ना कोई बन्ना, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। जिस दा नूर अगम्मी इक्को चन्ना, सच दुआर करे रुशनाईआ। नित नवित फिरे भन्ना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चारे बाणी कहे मेरा जाणे कोए ना मुक्ता, जो मुफ्त दात वरताईआ। जिस दे बिना अग्गे कोई ना पुछदा, लख चुरासी रही कुरलाईआ। जिथ्थे लेखा मुकदा दु:ख सुक्ख दा, सच्चा रंग इक रंगाईआ। ठाकर हो के गोदी चुक्कदा, फड़ बाहों गले लगाईआ । कोई भेव ना जाणे उसदा, जिस दी उसतत्त मैं रागां नादां विच गाईआ। उह धुर दा मालक कदे ना रुस्सदा, सदा रुस्सयां लए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चारे बाणी कहे मेरी समझ ना सक्या कोई सिहारी, सईआ सच ना कोए मिलाईआ। साची प्रीत प्रीतम करे ना कोए प्यारी, पीआ प्रेम ना कोए वधाईआ । सच दवारे लाए कोए ना सच्ची यारी, जगत यराने रहे हंढाईआ। मात मेटे ना कोए ख्वारी, अन्धेरी रात ना कोए चुकाईआ । लख चुरासी सृष्टी बिन खुल्ही दृष्टी हारी, बन्द किवाड़ी कुण्डा ना कोए लाहीआ। मैं नेत्र वेखे रोंदे नर नारी, नरायण नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चारे बाणी कहे मेरी वेखे ना कोए बिहारी, जो बाबल दए मिलाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारी, उह उसे दी सेवा करन आईआ। अग्गे हो के हर अक्खर नूं रही वंगारी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं सब दे होवां अगाड़ी, अग्गे हो के मिलां माहीआ। जिस दी मंज़ल उच्च अटारी, दरगाह साची सोभा पाईआ। सचखण्ड जिहदी सिक्दारी, वाली दो जहान अख्वाईआ। मैं उस दी पनिहारी, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चारे बाणी कहे मेरा औंकड़ वाला समझया ना किसे डण्डा, जो सब दे थल्ले दित्ता लगाईआ। इस दे विच्चों माणस मानुख उपज्या बन्दा, बन्दगी धुर दी रिहा पढ़ाईआ। सच प्रेम चाढ़े आपणा रंगा, रंग इक्को दए वखाईआ। पतित पापी साफ़ करके गंदा, निर्मल निरवैर दए बणाईआ। सदा सुहेला बण के संगा, राह साचा दए वखाईआ। जिथ्थे अमृत जल मिले ठंडा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। चारे

बाणी कहे मेरे दुलैंकड़े जाणे कोई ना दो, सद दोहरी धार चलाईआ। निरगुण सरगुण आपे हो, हरि करता वेस वटाईआ। लख चुरासी घट घट अन्तर आपे टोह, हाटी माटी वेख वखाईआ। सच प्रकाश कर के लोअ, दीवा बाती दए जगाईआ। आपणे नाल करा के मोह, मुहब्बत इक्को घर वखाईआ। आपणे नाम दी दे के सो, सोई सुरती लए उठाईआ। किसे नाल ना करे धरो, मेहरवान दया कमाईआ । जिस दे नाल आपे जाए छोह, आपणे वरगा लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दए वखाईआ। चारे बाणी कहे मेरा रूप किसे ना जाणया ए, एकँकार दिती वड्याईआ। मेरा उसे नाल नेंह, जो निरँकार आप अख्वाईआ। जो अमृत बरखे मेंह, अग्नी तत बुझाईआ। जिस दी किसे नज़र ना आवे देह, बिन तत्तां खेल खिलाईआ। जिस दी कदे ना उडदी खेह, माटी ख़ाक ना कोए रलाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जो सदा पदार्थ धुर दा दए, देवणहार इक अख्वाईआ। जिस दा नाम जुग चौकड़ी सारे रहे लै, कोटन कोटि सिफ्त सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। चारे बाणी कहे मेरीआं समझे कोए ना दुलावां, तारीफ नज़र कोए ना आईआ। एह प्रभ दीआं सच्चीआं भुजां बाहवां, जिन्हां उत्ते भगतां लए उठाईआ। हँस रूप बणाए फड़ के कावां, कागों हँस उडाईआ। दरगाह साची ला के नावां, नाम आपणे विच समाईआ। उस नूं केहड़ी सिफ्त सलाहवां, कवण करां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चारे बाणी कहे मेरा वेख्या किसे ना होड़ा, होड़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जो सब तों लम्मा वड्डा चौड़ा, पैमानयां विच नाप ना कोए रखाईआ। जिस दी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रखी लोड़ा, धुर दा ध्यान इक लगाईआ। जो साहिब सच्चे दा बांका छोहरा, बालक रूप सखाईआ । जिस दे कोल अगम्मी घोड़ा, चाल बांकी इक चलाईआ। जिस दे हथ्थ विच सब दी डोरा, धुर दा बैठा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चारे बाणी कहे मेरा वेख्या किसे ना कनौड़ा, कमलापाती मेल ना कोए मिलाईआ। लेखा अवर ते अवरा, बौहड़ जन्म ना पाईआ। जिस दा नाम निधाना ढोला, अनबोलत राग सुणाईआ । जिस दा छन्दां बन्दां बाहर सोहला, सोहणी करी पढ़ाईआ। जिस दे दवारे कोई ना पाए रौला, आपणी दस्से ना कोए चतुराईआ । जिस दा आदि जुगादि सब दे नाल इकरार कौला, करनी करता भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस दा लेखा ज़िमीं आसमान धरनी धौला, धवल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला आप चुकाईआ। चारे बाणी कहे मेरी समझी किसे ना टिप्पी, जो टिक्के घर घर मस्तक लाईआ। जिस दे विच्चों गोबिन्द कढ्ढी सिक्खी, सिख्या इक्को वार

समझाईआ। जिस दी सिफ्त सम्बल धार होए लिखी, सुख सागर विच समाईआ। जिस दा अन्त आदि जुगादि कोई समझ ना सके इक्की, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल कराईआ। जिस दी वाच ना सक्या कोई चिठ्ठी, चिठ्ठी रसैण कोटन फेरीआं गए पाईआ। अक्खरां वाली किसे ना दिसी, सतरां नाल ना कोए पढ़ाईआ। जिस दे इशारे नाल कोटन तर गए मुनी ·षी, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी कोई समझ ना सके सम्मतां वाली मिती, मित्र प्यारा भेव ना किसे जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे प्रगटाईआ। चारे बाणी कहे मेरी सब तों अगम्मी बिन्दी, बिन्दराबन वाला बैठा मुख छुपाईआ। खाणी बाणी बाहर कोई समझ ना सके फारसी उर्दू हिन्दी, चौदां विद्या समझ कोए ना आईआ । रसना जिह्वा बत्ती दन्द कोए ना सके निन्दी, निंदया विच कदे ना आईआ। ना बोले ना हस्से ना कुंदी, चुप चाप आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चारे बाणी कहे मेरा पंज सत्त खेल, समझ किसे ना आया। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेल, आपणा भाग चलाया। जुग चौकड़ी दस्सदा रिहा नवेल, वक्खरा धाम प्रगटाया। निरगुण सरगुण हो के खेलदा रिहा खेल, गुर अवतार पीर पैगम्बर धुर दा हुक्म मनाया। सगनां वाली मेरी करदे रहे वेल, वाहवा आपणा रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा माण ताण रखाया। चारे बाणी कहे मैं वेखे चारे जुग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख खुल्हाईआ। सदी वीहवीं सारे आ के अख़ीरी नुकते उत्ते गए रुक, अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बैठे रहे लुक, सिर सके ना कोए उठाईआ । अबिनाशी करते इन्हां कोलों पुछ, सनमुख आपणे लए मंगाईआ। तेरे दवारे कोई ना रहे चुप्प, सुन्न समाध ना कोए समाईआ । जिस तर्हां असां फोलया आपणा दुःख, एसे तर्हां सारे बीती कहाणी देण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। चारे बाणी कहे मेरा लिखदे रहे कलमा विच कलाम, कायनात दृढ़ाईआ। पढ़न वालयां किसे हथ्थ ना आया अमाम, सनमुख दरस कोए ना पाईआ। एसे कारण होई हैरान, दर तेरे सीस निवाईआ। सदी चौधवीं घर घर वड़या शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। साचा सुणे ना कोई फ़रमान, फुरने मन दे रहे सताईआ। मैं रोंदी वेखी कुरान, अञ्जील धीर ना कोए धराईआ। प्रभू सब दे लए ब्यान, लेखा वेख थाउँ थाँईंआ। काअबे विच्चों मिले ना कोई ज्ञान, मक्के मुख नकाब, ना कोए खुल्हाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, सबूरी सच ना कोए जणाईआ। अल्फ ये हरफां वाली चलदी वेखी दुकान, नव नौ चार फेरा पाईआ। तैनूं कोई ना मिले सिध्धा आण, सति सरूपी नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा वेख वखाईआ।

चारे बाणी कहे मैनूं सारे पढ़दे लिखदे, आपणा लेखा समझ कोए ना पाईआ। साची सिख्या मूल ना सिखदे, साखी घर घर रहे जणाईआ। भेव ना जानण धुर दे पिर दे, पतिपरमेश्वर तेरी ओट ना कोए तकाईआ। अक्खरां अंदर वेखे विकदे, पत्थरां सीस झुकाईआ। ब्राह्मणां कोलों पुछदे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरी मिले इक सरनाईआ। चारे बाणी कहे तूं सुण दीन दयाला, दर ठांडे इक सुणाईआ। काया माटी खाली दिस्या जगत प्याला, वस्तू सच ना कोए टिकाईआ। तेरे नालों विछड़ के कूड़ कुड़यारा होया मुख काला, शाही कूड़ ना कोए धवाईआ। तैनूं पढ़ के मन्दिर चढ़ के घर वेखे ना कोई सच्ची धर्मसाला, मन्दिर हक ना कोए सुहाईआ। सच सरोवर मारे ना कोए उछाला, अठसठ भज्जण वाहो दाहीआ। अंदरों खोल्हे कोई ना ताला, बाहरों मठ्ठां, कुण्डे रहे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। चारे बाणी कहे मैं वेखी पंडतां वाली धोती, थल्ले उपर ध्यान लगाईआ। मैं वेखी मुन्नी चोटी, चूंडा नज़र कोए ना आईआ। उहनां दे अंदर सुरत सवाणी रही सोती, सुत्ती अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैं मेंढी खुल्ही वेखी गुत्ती, सीस सुहाग ना कोए सुहाईआ। मैं खिज़ां बहार वेखी रुत्ती, बसन्त गुलज़ार ना कोए खिलाईआ। मैं मति वेखी जगत पुठ्ठी, जो प्रभ तैनूं गए भुलाईआ। साध बणे कलयुग माया कारण रोटी, आपणा माण ना कोए रखाईआ। मंज़ल चढ़या ना कोई चोटी, चुटकीआं मार के सारे ख़ुशीआं रहे मनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोई सुणावे पढ़ के पोथी, कोई गुरू ग्रन्थ ध्यान लगाईआ। मेरे स्वामी तेरे मिलण दी किसे ना आई सोझी, इट्टां पत्थरां मिट्टी गारे सारे सीस निवाईआ। शब्दी बणया कोई ना खोजी, खोजत खोजत तेरा भेव किसे ना आईआ। मैं रोंदे वेखे वेदी सोढी, जिन्हां नानक गोबिन्द दे के मति गया समझाईआ। उह कर्म कांड माया ममता दे हो गए रोगी, कूड़ी क्रिया करी पढ़ाईआ। तेरा नाम अंदर वड़या ना धुर दा धोबी, पापां गढ़्ह ना साफ़ कराईआ। मैं रुलदे वेखे जंगलां विच जोगी, जिन्हां जुगत ना कोए जणाईआ। मैं फिरदे वेखे विजोगी, भज्जण वाहो दाहीआ। मैं टप्पदे वेखे अखाड़यां वाले मोढी, जो आपणा बल वखाईआ। मैं भुल्लदे वेखे जो बुध मति दे बोधी, सच संदेश ना कोए सुणाईआ । मैं वेख्या अन्धेरा चौदां लोकी, सच प्रकाश ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। चारे बाणी कहे मैं दस्सां हाल, हरि साचे आप जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मेरे नाल, रल के सारे देण गवाहीआ। कलयुग अन्तिम सृष्टी होई बेहाल, बेवा रूप नज़री आईआ। साडा छड्ड के सारे माण, अभिमान आपणे घर दिसाईआ। तेरे नाम नूं वेच के लैंदे दान, श्री भगवान तेरी कीमत कोए ना पाईआ। तेरे नाम दे पिच्छे करन हराम, ईमान सारे बैठे गंवाईआ।

कोई कहे राम कोई कहे काहन, कोई इष्ट देवा देव आत्मा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को मार्ग दे जणाईआ। चारे बाणी कहे प्रभू मेरा बन्न्ह दे बस्ता, कलयुग जीवां लोड़ रही ना राईआ। मेरा वेख हाल होया ख़सता, ख़ालस रूप ना कोए वटाईआ। तेरा नाम करके सस्ता, मैनूं टकयां नाल हट्टां विच विकाईआ। कोई ना देवे भेद कागज़ां वाला दस्ता, रिमां विच्चों बाहर कढाईआ। कोई कहे एहदे उत्ते की करना निस्चा, निहफल जन्म गंवाईआ। कोई हट्टां विच मेरे उत्ते वेचदा पिसता, पिसर सारे गए भुलाईआ। जे तूं किसे नूं होवें दिसदा, तेरा भेव ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक जणा आपणा घर, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ । चारे बाणी कहे मैं चार जुग दी राणी, तेरे नाल मिली वड्याईआ। मेरे अन्तर ठंडा पाणी, पीवण वाला नज़र कोए ना आईआ । मैं सब तों सुघड़ सुचज्जी सवाणी, घर सोहणा साफ सुथरा दयां बणाईआ। सदा तेरी सिफ्त दी गावां बाणी, दूजी करां ना कोए पढ़ाईआ। तेरे घर दी दस्सां निशानी, सुनेहड़े धुर दे आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चारे बाणी कहे मैं कढ्ढया तरला, दर तेरे अलख जगाईआ। साहिब स्वामी मैनूं वर लै, कलयुग मैंथों झल्ली ना जाए जुदाईआ। मैथों लोकमात कोई ना डरदा, भय सीस ना कोए रखाईआ। रसना जिह्वा बेशक मैनूं जगत जहान पढ़दा, अन्तर अन्तर ना कोए वसाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदवारयां विच वेख ग्रन्थी पन्थी पंडत पांधा मुल्ला शेख़ लड़दा, शेख़ी आपणी रहे जणाईआ। मेरा माण गया साचे घर दा, अन्तिम खहिड़ा दे छुडाईआ। मैं रंग माणां तेरे दर दा, दर ठांडे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे पाईआ। चारे बाणी कहे मैं तेरी दासी, सेवक नज़री आईआ। कलयुग जीव मैनूं करदे हासी, तेरी हस्ती गए भुलाईआ। उह वेख नेत्र रोंदे पंडत काशी, हरि मन्दिर वाले रहे कुरलाईआ। सब दी अग्नी लग्गी छाती, सीना शांत ना कोए कराईआ। त्रैगुण माया अंदर सड़दे वेखे पाठी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सारंगीआं विच रोंदे वेखे रागी, माया कारण ताल वजाईआ। प्रेम प्यार दा मिल्या ना कोए वैरागी, जो विछोड़े अंदर दए वखाईआ। प्रभू मैं तेरी दुनिया कूड़ी सर्ब त्यागी, झूठयां नाल करां ना कदे कुड़माईआ । अग्गे चंगे नहीं लगदे मैनूं गवांढी, नाता सब नालों लवां तुड़ाईआ। मैं तेरे दर दी बांदी, बन्दना करके सीस निवाईआ। मैं तेरा गीत गांदी, सिफ्तां नाल सालाहीआ। जुग चौकड़ी थक्की मांदी, दर ते आई बण के पाँधी राहीआ। मेरे सीस ना कोए परांदी, सच सच दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साख्यात वेख वखाईआ। चारे बाणी कहे मेरी लै ख़बर, ख़बरे तैनूं की होया, आपणी ना अक्ख खुल्हाईआ। मेरी याद करन वाले पैगम्बर लुक गए

विच कबर, काअब्यां वाले बैठे मुख छुपाईआ। जो पिच्छे उम्मत छड्ड के गए आपणा टब्बर, मुर्शदां नाल करन लड़ाईआ। उन्हां दे अंदरों गया सबर, साबत रहिण कोए ना पाईआ। मैं उन्हां दे नहीं लग्गणा मगर, जो कूड़ी करन पढ़ाईआ। तेरे घर जे धुर दा अदल, इन्साफ़ तेरे नाल कमाईआ। मैं कट के आई मज़ल, मंज़ल तेरी इक तकाईआ। मेरी पूरी करदे सधर, सदके वारी घोल घुमाईआ। आपणा खेल दे बदल, बदली सब दी दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडे लैणा बहाईआ। चारे बाणी कहे मैं वेखे सारे सीस निवाउँदे, ठग्ग चोर यार बेनन्ती कर ख़ुशी मनाईआ। मैं वेखे ध्यान लगाउँदे, माया ममता कारण आपणी आस वधाईआ। मैं वेखे फेरीआं पाउँदे, जो धीआं भैणां रहे तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम दए वड्याईआ। श्री भगवान मार के आवाज़, चारे बाणी रिहा बुलाईआ। आओ नेड़े तुहानूं दस्सां इक बात, हौली हौली जेही सुणाईआ। बेशक कलयुग अन्धेरी रात, हरि का चन्द छुप कदे ना जाईआ । तैनूं वखावां सच तमाश, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। उह तक्क भगत जनां नूं मेरे मिलण दी आस, बैठे नैण खुल्हाईआ। प्रभ मिलण दी रख प्यास, दुखड़े दु:ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। चारे बाणी उह तक्क सज्जण, सोहणे दयां वखाईआ। जिन्हां दा इक्को इक भजन, तूं मेरा मैं तेरा ढोला रहे गाईआ। एहो मेरा इन्साफ अदल, सच अदालत रिहा वखाईआ। अंदर वड़ के जिन्हां दी ख्वाहिश दिती बदल, आप आपणा नाल मिलाईआ। आसा तृष्ना करके कत्ल, सध्धर आपणे नाल जणाईआ। जिहड़ा छड्ड के आए वतन, अन्त उसे वतन पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। चारे बाणी कहे मैं वेखां भगत निराले, जो निरगुण रहे मनाईआ। जिन्हां दी ओट इक अकाले, दूसर इष्ट ना कोए रखाईआ। उह लख चुरासी विच्चों लभ्भया हथ्थ ना आवण भाले, भगतां विच्चों थोड़े लए मनाईआ। जो इक्को वसण सच काया धर्मसाले, दूजे मन्दिर कोए ना जाईआ। जिन्हां दे स्वामी सदा वसे नाले, घर बहि बहि ख़ुशी वखाईआ। उहनां दे अग्गे सब ने देणे अहिवाले, शहादतां नाल गवाही सर्ब भुगताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान नया रंग रंगाईआ। चारे बाणी कहे तेरे भगत धन्न, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। जिन्हां इक्को तैनूं लया मन्न, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। प्रभू उहनां नूं केहड़ा देवे डंन, राए धर्म उहनां दे चरण चुम्म चुम्म ख़ुशी मनाईआ। जिहनां दे आप होइउँ वल, वलवले सारे दएं मुकाईआ। उहनां दा नाता तुट्टा कलयुग कल, कालख टिक्का गए धवाईआ। उहनां दा दुई द्वैती मिटया सल्ल, सलल इक्को तेरा इष्ट वेख वखाईआ। विछोड़ा सह ना सकण पल्ल, पलक अक्ख ना कोए झमकाईआ। उहनां दे अन्तर

अमृत भर के ठंडा जल, सांतक सति दित्ता कराईआ। शब्द अगम्मी वजा के टल्ल, सोई सुरती दिती उठाईआ। दीपक जोती गया बल, अन्ध अन्धेरा नज़र ना आईआ। तेरा दवारा बैठे मल्ल, घर साचे सोभा पाईआ। तूं किरसाना बण के उहनां अंदर चलाया हल, बीज इक्को नाम पाईआ। मैं दो जहानां दा अमृत लग्गा फल, जिस नूं नेत्र वेखण नैण उठाईआ। मैं वी उन्हां दे अंदर जावां रल, परा पसन्ती मद्धम बैखरी कहे सच सिँघासण ख़ुशी मनाईआ। जो तेरे दवारे आए चल, जगत चलित्र सर्ब तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंगीकार लैणा कराईआ। चारे बाणी कहे सुणों जन भगतो, मैं आपणी कहाणी दयां सुणाईआ। मैं वी मंगां नित उसे दर तों, जो मालक बेपरवाहीआ। पल्ला छुडा दे कूड़े कलयुग जग तों, जगत मालक आपणी दया कमाईआ। आपणा मेल मिला के उपर शाहरग तों, थल्ले लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया बचा ले अग्ग तों, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो मैं तुहाडी सच शहादत, शहिनशाह अग्गे सुणाईआ। इन्हां दी केहड़ी बाकी इबादत, जो तैनूं मिल के तेरा दर्शन पाईआ। इन्हां नूं की लोड़ लिखी होई पढ़न दी इबारत, जिन्हां नूं आपणे घर लया समाईआ। मुक्ता कन्नां सिहारी बिहारी औकड़ दुलैंकड़े लावां दुलावां होड़ा कनौड़ा एहनां दी करे सिफारिश, अबिनाशी करते अग्गे सीस निवाईआ। तेरी वेखी इक अदालत, अदल करना धुर दरगाहीआ। तेरे भगत रहिण सदा सही सलामत, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। दरगाह साची दी सच अमानत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे लैणा मिलाईआ। चारे बाणी कहे भगतो तुसां गाया उह गीत, जिहड़ा नानक गया गाईआ। झगड़ा छुट्ट गया मन्दिर मसीत, मसला इक्को वार हल्ल कराईआ। तुहाडी ठाकर नाल प्रीत, ठोकर जगत ना कोए लगाईआ। नाता तुट्टा हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक इक्को रंग वखाईआ। तुहाडी काया सीतल सीत, मन मनुआ उठ ना दहि दिश धाईआ। तुसी जीवदयां जग गए जीत, मरयां पिच्छो जम्मणा फेर नेड़ कदे ना आईआ। एह प्रभ दी वड्डी बख्शीश, जिहड़ा तुहानूं आपणा नाम दित्ता समझाईआ। मेल मिला के नाल कल्गीधर जगदीश, ईश आपणी दिशा दिती वखाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त सलाह करदे राग छत्तीस, तीस बतीस हदीस कल्मयां विच पढ़ाईआ। एह सारे करदे गए उडीक, जो आखर मिल्या निरगुण धुर दा दाता सच्चा माहीआ। जिस दा चारे बाणी सिफ्तां वाली करे तारीफ, सो तुआरफ आपणा रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक इक गुसाँईंआ। चारे बाणी कहे मैनूं होई ख़ुशी, ख़ुशहाली सच घर नज़री आईआ। जिन्हां दी इक्को नाल लग्गी रुची, रस्ता इक्को वेख वखाईआ। उहनां आत्म हो गई सुच्ची, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। उहनां

दी अगली मंज़ल मुक्की, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा रिहा चुकाईआ। चारे बाणी कहे मैं बणदी रही मलाह, प्रभ हुक्म दे सुणाईआ। अबिनाशी करते किहा नी तूं हुण बण गवाह, शहादत दे भुगताईआ। जन भगतां इक्को इक एकँकार सदा मिले आ, आप आपणा फेरा पाईआ। फड़ गोदी लए उठा, गल आपणे नाल छुहाईआ। जिहनूं मिलयां पढ़न लिखण दी लोड़ रहे ना रा, रागां नादां वाले गीत ना कोए सुणाईआ। जिधर वेखे उधर इक्को नज़री जाए आ, निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल जोत सरूपी जोती जोत कर रुशनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां हो सहा, साहिब सही सलामत आपणे घर रखाईआ।

१५ मग्घर २०२१ बिक्रमी बलबीर सिँघ दे गृह फ़ाज़िलका

आदि अन्त भगवान सदा मालक जगत, दो जहानां वाली इक अखवाइंदा। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण देवणहारा शक्ति, जोती जाता पुरख बिधाता दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त वेखणहारा भगत, भगवन आपणे रंग रंगाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटणहारा विच संसारा, कल कल्की जाणे आपणा वक्त, घड़ी वार थित आपणे घर रखाईआ। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा सृष्ट सबाई इक्को दस्से पुरख अकाला इष्ट, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को राह वखाईआ। अन्तर आत्म ब्रह्म पारब्रह्म खोल्हणहारा दृष्ट, शब्द अनादी नाद धुर दा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। विष्नूं कहे मैं सेवादार, श्री भगवान कहे हुक्मे अंदर खेल खिलाईआ । गुर अवतार कहिण जुग चौकड़ी करीए कार, नित नवित हुक्मे अंदर फेरा पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, अञ्ज़ील कुरान चारे खाणी चारे बाणी रही जणाईआ। सब दा मालक एकँकारा हरि निरँकारा धुर दरगाही परवरदिगार, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मुकामे हक डेरा लाईआ। जिस दा भविख्तां विच करदे गए विचार, लिख्तां विच सुनेहड़े दिन्दे गए संसार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणाईआ। कल कल्की लए अवतार, जोती जाता वड बलकार, निहकलंक आपणा डंक वजाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप शाह सुल्तानां राज राजानां करे ख्वार, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। नाम डंका राउ रंकां आप सुणा के करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। जगमग जोत जोत जगे अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह करे सच रुशनाईआ। गुरमुख गुरसिख सज्जण सुहेले लए उठाल, गुर चेले मेल मिलाईआ। धुर दी सिख्या इक्को दए सिखाल, साची करे पढ़ाईआ। उठ लाडले मेरे लाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी करे निरँकार, करते हथ्थ वड्डी वड्याईआ। बीस इकीसा होया ख़बरदार, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ। सदी चौधवीं मारे मार, चौदां तबक दए हिलाईआ। चौदां लोक रोवण धाहीं मार, ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब कुरलाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देवे ना कोए आधार, चार वरन अठारां बरन धीरज धीर ना कोए धराईआ। खड़ग खण्डा नाम कटार, तेज प्रचण्डा इक्को इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे विष्नूं भगवाना, वड्डी वड वड्याईआ। सति धर्म दा इक निशाना, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आप झुलाईआ। गुरमुखां गुरसिखां देवे नाम निधाना, अमृत रस इक्को जाम प्याईआ। भाग लगाए काया मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ मकाना, घर विच घर करे रुशनाईआ। शब्द सुणाए अगम्मी गाना, अनहद नादी नाद वजाईआ। हरि का रोक ना सके कोई भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा तख्तों लाहे राजा राणा, सीस छत्र ना कोए झुलाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। जोत सरूपी पहरे बाणा, निहकलंक बली बलवाना, भेद अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन बख्शे सच सरनाईआ। निहकलंक वड राजन राज, पारब्रह्म अखवाइंदा। जिस दे सीस सोहे इक्को ताज, तख्त निवासी सारे मेट मिटाइंदा। करनी करता करे आपणा काज, कुदरत कादर खेल वखाइंदा। जन भगतां रखे लाज, गुरमुखां आपणे रंग रंगाइंदा। रातीं सुत्यां दिने जागदयां शब्द सरूपी मारे आवाज़, सोई सुरत आप उठाइंदा। साचे बेड़े नाम चढ़ा के जहाज़, नईआ नौका पार कराइंदा। एथे ओथे दो जहानां दे के साथ, धुर दा संगी वेख वखाइंदा। साचा सिमरन पूजा पाठ, जोग अभ्यास हठ तप साधन इक्को नाम जणाइंदा। काया मन्दिर अंदर सुरती शब्दी गोपी काहन पवाए रास, घनईआ सईआ इक्को नज़रीं आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण पूरी करके आस, नानक गोबिन्द आपणी खेल वखाइंदा। निहकलंक हरि गोबिन्द सूरा, शब्दी रूप वटाईआ। एथे ओथे दो जहानां हाज़र हज़ूरा, हज़रतां विच्चों बेपरवाहीआ । सेवकां विच्चों सेवक चाकर बणे मज़दूरा, माण अभिमान नेड़ कोई ना आईआ। रागां विच्चों नाद अगम्मी वजाए अनहद साची तूरा, धुर दी बाणी आप सुणाईआ। भविख्त वाक्ां करके पूरा, लेखा लिख्त दए कराईआ। कलयुग क्रिया साफ़ करे कूड़ा, सतिजुग साचा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। निहकलंक हरि गोबिन्द आया, शब्दी धार जणाईआ। त्रैगुण कूड़ी मेटणहारा माया, ममता मोह चुकाईआ। साचा मार्ग इक रखाया, सृष्ट सबाई दए समझाईआ। पुरख अकाल सब दा इष्ट जणाया,

दृष्ट दिभ दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। निहकलंक हरि का रूप, हरि ही नज़रीं आईआ। आदि जुगादी सति सरूप, सति सतिवादी खेल खिलाईआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाईआ। गुरमुख वेखे सच सपूत, सन्त सुहेले गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ । साहिब सुल्तान श्री भगवन्त, एकँकारा इक अखवाइंदा। वेखणहारा लख चुरासी जीव जंत, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा । कलयुग वेला आया अन्त, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। अंदर वड़के रोंदे गुरमुख सच्चे भगत, नेत्र निज ध्यान सर्ब लगाइंदा । किरपा कर वाली अर्श फर्श, आश्रम तेरा सच्चा नज़र किसे ना आइंदा। जगत तृष्ना माया ममता काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा भड़क, अग्नी अग्ग अमृत सिंच ना कोए बुझाइंदा। सति धर्म जत सील सन्तोख तुट्टा तग, डोरी नाम तन्द ना कोए वखाइंदा। कलयुग जीव हँस बुद्धि होई कग, बगला बप्प नज़री आइंदा। अन्तर वेख खेल पुरख समरथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा राह तकाइंदा। निहकलंक हो प्रगट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरा दर सुच्चा नज़रीं आइंदा। विष्नूं भगवान तेरी आशा, आसा आसा विच्चों प्रगटाईआ। नित नवित तेरा भरवासा, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया वेख तमाशा, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। जीवा जंतां साधा सन्तां अंदरों खाली कासा, नाम पदार्थ वस्तू सच झोली ना कोई टिकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ थक्के गाथा, विद्या नाल करन लड़ाईआ । जिधर वेखो सब नूं दिसे घाटा, कन्नी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। तुध बिन साहिब स्वामी कल दिसे कोई ना राखा, रक्षया करे ना कोई थाउँ थाँईंआ। गोबिन्द सूरा लिखा के गया साका, साखी आपणी इक समझाईआ। कलयुग अन्तिम सदी वीहवीं लहिणा देणा देवां बाका, लेखा अगला पिछला झोली पाईआ। अग्गे रहिण ना देवां कोई आका, अक्ल सब दी दयां भवाईआ। सच दुआर दा खोल्ह के साचा ताका, सतिजुग सच्चा राह चलाईआ। सब दा बणके माई बापा, पिता पुरख अकाल देणा मिलाईआ । जिस दी ज़ात पात ना कोई वरन बरन ज़ाता, ऊँच नीच राउ रंक नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी दया कमाईआ। सति सतिवादी साचा कर्म, हरि करता आप कमाईआ। इक वखाए सृष्टी धर्म, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। भेव चुकाए आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म पड़दा दए उठाईआ। गोबिन्द दस्से साची सरन, पुरख अकाल मिलाईआ। ठग्गां चोरां यारां आवे फड़न, कूड़ कुड़यारां बन्धन देवे पाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां नाल आया लड़न, साचा खण्डा खड़ग तेग खिच इक्को हथ्थ उठाईआ। साची मंज़ल आया चढ़न, सचखण्ड निवासी पुरख

अबिनाशी आपणा फेरा पाईआ। कलयुग किरपा आया करन, गुरमुख गुरसिख वेख वखाईआ। जो नित नवित आत्म अन्तर ध्यान करन, बिन समाधी समाधी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र खोल्हके हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ। विष्नूं भगवान जोत मैं जाता, अकल कला अख्वाईआ। आदि जुगादि बण ज्ञाता, ज्ञान इक्को इक दृढ़ाईआ । सुरती शब्दी बन्न्ह के नाता, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम वेखणहार तमाशा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पावणहारा रासां, मण्डल मण्डप सारे बंक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची बंसुरी नाम वजाईआ। साची बंसुरी वजावे बीन, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ । लेखा चुक्के लोक तीन, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। मार्ग दस्स इक महीन, सुखमन पन्ध मुकाईआ। तेरा नाम लईए चीन, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तेरे उत्ते सब दा आवे यकीन, भरोसा इक्को दे कराईआ। स्वामी तेरी सृष्टी तेरे होए अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। हुक्मे अंदर नर मदीन, नारी नर दोवें सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दो जहानां वेख वखाईआ। दो जहानां हरि जू मालक, एकँकार आप अख्वाईआ। सृष्ट सबाई बण प्रितपालक, विष्नूं हो के सेव कमाईआ। नूर ख़ुदाई ज़ाहर ज़हूर हो के ख़लक ख़ालक, मख़लूक आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग अन्तिम सब दी सूरत रखे साबत, सतिजुग साचा राह चलाईआ। जिस करनी करन आया बाबत, बाबल आपणा फेरा पाईआ । सो सब दी पूरी करके हाजत, हुजरा हक दए वखाईआ। जिथ्थे वज्जे इक्को नौबत, डंका नाम सुणाईआ। परम पुरख दी होवे सोहबत, इक्को नाम ध्याईआ। कलयुग अन्तिम मुक्की वेखो मोहलत, वेला वक्त दए दुहाईआ। सब दी खाली होणी कूड़ी गोलक, माया मोह रहिण ना पाईआ। गोबिन्द डंका वज्जणा इक अमोलक, दो जहानां करे शनवाईआ। परम पुरख दा मेला होणा ओड़क, नाता तुट्टे सर्ब लुकाईआ। जिसनूं खोजदे गए कोट कोटन, कोटी कोट ध्यान लगाईआ। उह चढ़के वेखे काया मन्दिर अंदर सब दी चोटन, सच दवारे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। श्री भगवान कहे सुणो लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड दयां जणाईआ। कलयुग अन्तिम शब्द संदेसा देवां धुर सलोक, सोहला आपणा नाम सुणाईआ। निहकलंक निरगुण जोत, रूप रंग रेख समझ किसे ना आईआ। सति दवारे बिन सतिगुर पूरे कोई ना सके पहुंच, कोटन कोटि पाँधी राही राह विच बैठे डेरा लाईआ। बुद्धि नाल किसे ना आवे सोच, कलयुग जीव अनुभव अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग लेखा दए मुकाईआ। कलयुग कूच होणा डेरा, लोकमात

रहिण ना पाईआ। शब्द गुर गोबिन्द मारे फेरा, वेस आपणा आप वटाईआ। लख चुरासी उलटा देवे गेड़ा, शब्दी लठ्ठ भवाईआ। एस भाणे नूं रोके केहड़ा, राजे राणे सर्ब ख़ाक मिलाईआ। कूड़ी क्रिया मात विच्चों चुक्के झेड़ा, सच सुच्च वज्जे वधाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वसदा उजड़े सारा खेड़ा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ देण दुहाईआ। अठ्ठां सठ्ठां तीर्थ तट्टां होया अन्धेरा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नेत्र नैणां नीर रही वहाईआ। बिन साहिब स्वामी अन्तरजामी कोई ना बन्न्हे बेड़ा, शौह दरया पार ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा रिहा सुणाईआ। कलयुग अन्तिम सारे रहे दौड़, भज्जण वाहो दाहीआ। कोई कहे ओ ब्राह्मण गौड़, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कोई कहे उस जाणा बौहड़, जो अमामां दा अमाम बेपरवाहीआ। कोई कहे उसने वेखणा तक्क के गौर, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे आदि जुगादि सिर ते झुलदा चौर, सो साहिब स्वामी लासानी इक्को इक अख्वाईआ। नानक गोबिन्द किहा कल कल्की जाए बौहड़, निहकलंक आपणा नाम रखाईआ। जिस दे हथ्थ विच लख चुरासी डोर, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्मे विच भवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे उसदे अग्गे खड़्हे हथ्थ जोड़, नमो नमो सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह निहकलंक निहकर्मी, कर्म कांड नज़र कोए ना आईआ। धुर दा मालक सब दा धर्मी, धर्म इक्को इक लगाईआ। वसे बाहर वरनी बरनी, ज़ात पात विच वड़के आपणा आप ना कदे फसाईआ। जीव जंत साध सन्त सब नूं बख्शे इक्को सरनी, सरनगति इक्को दए दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को तुक पढ़नी, सोहँ सति सरूप समाईआ। साची मंज़ल गुरमुख चढ़नी, काया मन्दिर अंदर पौड़ी डण्डा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कल कल्की बेपरवाहीआ। कल कल्की हरि फेरा पाया, पाररब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जिस दा रूप रंग किसे नज़र ना आया, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी रही सुणाईआ। साचे नगर डेरा लाया, उच्च मुनारा इक सुहाया, सम्बल मिली वड्याईआ। अदल इन्साफ करने आया, जगत गुस्ताख़ मेटण आया, भगत उदास वेखण आया, गुरमुख लए जगाईआ। पृथ्मी आकाश खोजण आया, ब्रह्म ब्रह्माद वरोलण आया, शब्द अगम्मी बोलण आया, धुर दा राग सुणाईआ। लख चुरासी नाम कंडे तोलण आया, सच दुआर सृष्ट सबाई इक्को खोल्हण आया, एका दूजा भउ सर्ब मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। कल कल्की वरते आपणी कल, कालख टिक्का दए मिटाईआ। आदि जुगादी जिस दा छल, अछल्ल छल धारी आपणा खेल वखाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन दीन दयाल बैठा मल्ल, छप्पर छन्न चार दीवार नज़र कोए ना पाईआ। जोत

शब्द शब्द जोत गया रल, रल मिल आपणा हुक्म वरताईआ। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी डल्ल, समुंद सागर खोज खुजाईआ। करे खेल घड़ी घड़ी पल पल, छिन छिन आपणी कार कमाईआ। शाह पातशाहां राज राजानां देवे दल, आपणयां चरणा हेठ दबाईआ। साचा तख्त दिली दवारा लए मल्ल, मालक इक अख्वाईआ। धाम वखा के इक निहचल, निस्चा सब दा दए बंधाईआ। प्रभ नूं सृष्टी दृष्टी बदलण लग्गयां कोई ना होवे खेचल, अंदरो अंदरे सुरती सुरत दए भुआईआ । सन्त सुहेले गुरमुख सच्चे मुरीद मुर्शद नाल मिल के वेखण, बिन अक्खां आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलकाती दए मिटाईआ। कलयुग कूड़ा वेला चुक्कणा, चार कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। सफा मलेश उठणा, बस्ते सब दे बन्न्ह वखाईआ। हँकार विकार कुट्टणा, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। झूठा बूटा पुट्टणा, शौह दरया सुटाईआ। सन्त सुहेलयां पुच्छणा, हरिजन मेल मिलाईआ। प्रभ दा तीर निशान्यौं कदे ना उकणा, अणयाला आप रिहा चलाईआ। सृष्ट सबाई उस दे अग्गे झुकणा, जो झुकदयां रिहा तराईआ। दूई द्वैती मेटे दुक्खणा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ । भुक्ख्यां दी कढ्ढे भुक्खणा, तृष्ना तृप्त वखाईआ। एसे कारण गुरू अवतार पीर पैगम्बर कलयुग अन्त श्री भगवन्त दे औण दीआं सुक्खदे गए सुक्खणां, लिख्तां भविख्तां वाकां विच गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ।