१५ मग्घर २०२१ बिक्रमी रतन सिँघ दे गृह पिण्ड २५ बी० बी० राजस्थान
सो पुरख निरँजण महल अटल बैठा उच्च उच्चेरे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ नेड़े, शब्द इशारे नाल जणाईआ। कलयुग वेखो अन्तिम झगड़े झेड़े, झंजट प्या सर्ब लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप साचे दिसे कोई ना डेरे, सत सतिवादी नज़र कोए ना आईआ। हकीकत हक झगड़ा कवण नबेड़े, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता भरे बेड़े, साची नईआ नज़र कोए ना आईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पाए घेरे, पल्लू सके ना कोई छुडाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़न बथेरे, हिरदे हरि सके ना कोए वसाईआ। जगत हन्झूआं नेत्र सब ने केरे, बिरहों वैरागी नज़र कोए ना आईआ। नार कन्त जीव जंत मानुख मानुष चार लावां वाले लै लए सब ने फेरे, आत्म परमात्म नाल ना कोई प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ अग्गे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तुहाडा लहिणा
दे वखाईआ । सृष्ट सबाई अग्नी दगे, त्रैगुण माया रही तपाईआ। हँस रूप होए कग्गे, रसना काग वांग कुरलाईआ। घर स्वामी कोई ना सद्दे, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ भज्जण वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया अंदरों बाहर कोई ना कढ्ढे, अठसठ तीर्थ नहा नहा ख़ुशी मनाईआ। सच जैकारा एकँकारा रसना जिह्वा कोई ना दस्से, हिस्सयां विच भरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लओ अंगड़ाई, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण रिहा समझाई, एकँकारा हुक्म अल्हाइंदा। आदि निरँजण कहे वेखो आपणी रुशनाई, जगत अन्धेरा दूर ना कोए कराइंदा। अबिनाशी करता वेखणहारा चाँईं चाँईं, चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वेख वखाइंदा । श्री भगवान बेपरवाही, बेपरवाह आपणी कल धराइंदा। पारब्रह्म प्रभ सच गुसाँईं, गहर गम्भीर धुर दी कार आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक सुहाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्हो नैण, नेत्र इक्को इक जणाईआ। कूड़ी क्रिया वहिन्दा वेखो वहिण, चार कुण्ट नज़री आईआ। नाता तुट्टा मात पित भाई भैण, साक सज्जण सैण संग ना कोए निभाईआ। आत्म परमात्म कोई ना देवे लहिणा देण, जगत वणजारे व्यपारी घर घर फेरीआं पाईआ। नाम कसवट्टी किसे हथ्थ ना आई रसैण, कलयुग साध सन्त वाचक बचन रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लओ तक्क, लोकमात ध्यान लगाईआ । प्रभ मिलण दी किसे ना मिली अक्ख, सुंञी वेखी जगत लोकाईआ। दीआ बाती घर जोत ना कोए प्रकाश, शब्द अगम्मी नाद ना कोए वजाईआ। चार वरन अठारां बरन भज्जे फिरन विच प्रभास, गृह मन्दिर खोजण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ तक्को आपणी दुनियां, हरि करता आप जणाईआ। मिल्या मेल ना किसे रिषीआं मुनीआं, कलयुग नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तेई अवतार वेखो चोटीआं मुनीआं, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेखो सुन्नीआं, कलमा हक ना कोए समझाईआ। नानक गोबिन्द वेखो धुनीआं, अनहद नादी नाद आत्मक धुन ना कोए शनवाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द माया कारण सब दीआं हिलदीआं बुल्ल्हीआं, मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी ढोले रहे गाईआ। धुर पुकार हरि निरँकार किसे ना सुणीआं, बोध अगाधा शब्द अनादा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो कलयुग अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। भगतां वाली किसे ना मिली प्रभात, प्रभाती उठ के सारे मजन रहे कराईआ। मन मति दूर ना
होई कमज़ात, कुलखणी घरों बाहर ना कोए कढाईआ। मनुआ करे ना कोए घात, हँकार अंदर बहि बहि डेरा लाईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म जोड़े कोई ना नात, धुर दा सज्जण मेल ना कोए मिलाईआ। बन्द किवाड़ी बजर कपाटी खोल्हे कोई ना ताक, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। झगड़ा प्या वरन बरन ज़ात पात, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित जो कलमा लिख के आए कायनात, हरफ हरूफ़ अल्फ़ ये वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कलयुग लेखा रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्ह वेखो दरवाज़ा, दीन दुनी दोवें रहे कुरलाईआ। किसे ना मिल्या ग़रीब निवाजा, आत्म अन्तर स्वच्छ सरूपी दर्शन कोई ना पाईआ। फिर फिर आए मक्का काअबा, काया हुजरा वेखण कोए ना पाईआ। पंज वक्त पढ़दे रहे निमाज़ा, साचा वुज़ू हक हलाल गृह मन्दिर ना कोए वखाईआ। वेद पुराणां शास्त्रां पढ़दे पूजा पाठा, हवन दीप घृत आरती सुगंधी नाल मिलाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नहाउँदे तीर्थ ताटा, तट किनारे फिरन वाहो दाहीआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी किसे ना मिल्या साथा, घर साचे मिल मिल ख़ुशी ना कोए मनाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तुहाडा मन्ने कोई ना आखा, सदी वीहवीं दए दुहाईआ । करवट लै आपणा बदलो पासा, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो मातर भूमी, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ। कोई ना दिसे गहर गम्भीर बेनज़ीर साचा गुणी, अवगुण घर घर नज़री आईआ। सच आवाज़ धुर दरगाही ना किसे सुणी, सरवण समझ किसे ना आईआ । लख चुरासी सृष्टी दृष्टी इष्टी सारी पुणी, जीव जंत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी इक कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे वल तक्कण, प्रभ चरण सीस निवाईआ। सदी चौधवीं कोई ना जाणे हकीकत हकन, हकूक आपणे सारे बैठे गंवाईआ। बण बण पाँधी सारे थक्कण, मंज़ल नज़र किसे ना आईआ । कूड़ कुड़यारा कुठ्ठा छकण, आबे हयात अमृत जाम ना कोए प्याईआ। मन वासना उठ उठ नस्सण, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, निउँ निउँ सारे लागण पाईआ। तेई अवतार उठ खलोते, आपणा बल धराईआ। आपणी सोच कोई ना सोचे, समझ समझ ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे अथाह सागर विच सारे खांदे गोते, तारू तरन कोए ना पाईआ। साध सन्त वेखे रोंदे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दुरमति मैल बिन तेरी किरपा कोई ना धोंदे, सति सरूप ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक
उठाईआ। ईसा मूसा कहे मुहम्मद, मेहरवान तेरी सरनाईआ। लाशरीक तेरी समझे कोई ना रमज़, इशारा नज़र किसे ना आईआ। सदी चौधवीं वेख के असीं होए तुअजब, हैरानी उत्ते छाईआ। या महबूब एह की होया ग़ज़ब, तेरी ग़रज़ किसे रही ना राईआ। सिदक सबूरी तुट्टी नार मर्द, मर्द मर्दाने तेरा दरस कोए ना पाईआ। हथ्थ कसाई सब ने फड़ी करद, कातिल मक्तूल भरम ना कोए मुकाईआ। दीनां अनाथां कोई ना वंडे दर्द, दुखियां दु:ख झोली कोए ना पाईआ। सारे वेख होए असचरज, अचरज लीला की वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे दरसाईआ। अग्गे हो के जाण गुरदेव, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआ। असीं ला के आए साची सेव, सेवक रूप बणाईआ। तेरा धाम दस्स के आए इक निहकेव, निहचल बैठा डेरा लाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी अमृत रस देवे मेव, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जिस नूं दाता दानी गहर गम्भीर कैहिंदे अलख अभेव, अगम्म अथाह अगोचर इक्को नज़री आईआ। जिस दी सिफ्त सलाह सदा करे रसना जिहव, जीवण जुगत जगत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा देणा दे चुकाईआ। श्री भगवान सहज सुभाउ हस्सदा, बीस इकीसी ख़ुशी मनाईआ। बेशक मैं सब दे अंदर वसदा, घट घट डेरा लाईआ। कोटन कोटां विच्चों भगत विरले आपणा भेव दस्सदा, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। बाकी सब दे अंदर वड़ के लुकदा, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो एसे कारण तुहानूं पुछदा, क्यों तुहाडे नालों उहनां दी होई जुदाईआ। जो मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ जा के झुकदा, तिन्हां दा मेल ना कोए कराईआ। अंदर वड़ के कूड़ा बूटा जड़्ह कोई ना पुट्टदा, सच फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। कलयुग भरया वेखो दु:ख दा, दलिद्र दए दुहाईआ। कोझयां कमलयां कोए ना पुछदा, ग़रीबां गले ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुण के होए चुप्प, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। प्रभू वेख अन्धेरा घुप्प, साडी चले ना कोए चतुराईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग जीव कीते बेमुख, सनमुख नज़र कोए ना आईआ। तैनूं भुल्ल के पावण दुःख, साडे नालों होई जुदाईआ। कोई ना फड़े किसे दा सगनां वाला गुट्ट, धुर दा संग ना कोए रखाईआ। सब दी अन्तर आत्म लिव गई छुट, छुटकी लिव ना कोए जुड़ाईआ। बिन हरि नामे खाली दिसे बुत्त, पंज तत कूड़ विकारा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा दे वखाईआ। श्री भगवान दीन दयाला, दयानिध दया कमाइंदा। सब नूं देवां इक अहिवाला, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। पतिपरमेश्वर आदि जुगादि सदा रखवाला, रक्षक इक्को नजरीं आइंदा। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, मुकामे हक डेरा लाइंदा। गुर अवतार
पीर पैगम्बर छोटे बच्चे नन्न्हे नन्न्हे बाला, लालन आपणा हुक्म मनाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्मे अंदर घालन आए घाला, सेवक सेवा साची सच कराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिख के आए जहान, कलम शाही कागज़ वंड वंडाइंदा। कोटन कोटि सिफ्ती नाम दे के आए पैग़ाम, पीर पैगम्बर सिफ्तां नाल सलाहइंदा। लेखा जाणे शाह सुल्तान नौजवान श्री भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाइंदा। अबिनाशी करता कहे सुणो पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी समझ कोए ना आईआ। श्री भगवान कहे सुणो नाम, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भेव कोए ना पाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह कहे सुणो राम, जो हर घट रमया लख चुरासी अंदर गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। पतिपरमेश्वर कहे सुणो धुर दा काहन, जो घनईआ नईआ नौका नाम बंसुरी गृह गृह रिहा सुणाईआ। शाहो भूप कहे सुणो अमाम, जो पीर पैगम्बरां मुल्लां शेख़ां मुसायकां कलमा इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। पीर पैगम्बर गुरू अवतार दोए जोड़ सारे गए झुक, प्रभू चरण कँवल ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम साडा पैंडा गया मुक्क, अग्गे पन्ध ना कोए वखाईआ । तेरे दर ते सारे बैठे हो सनमुख, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तूं साहिब सुल्तान श्री भगवान शब्द दुलारा इक्को भेज आपणा सुत, सति सतिवादी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी बणत दे बणाईआ। श्री भगवान कहे सुणो संदेश, सद्दा इक जणाईआ। उह वेखो दर ते आए विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर निउँ निउँ सीस निवाईआ । करोड़ तेतीसा नेत्र नैण नीर वहा करे आदेस, सुरप्त इन्द रिहा कुरलाईआ। चारों कुण्ट वेख कूड़ी खेड, धीरज सके ना कोए धराईआ। मुल्लां शेखां मुसायकां कोई ना सुणे हदायत, हाज़र हो के हुक्म ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो सच ना कोई सजदा, धूढ़ी टिक्का ख़ाक ना कोए रमाईआ। परम पुरख बणे कोई ना बरदा, गुलाम नफर सारे घर घर इक दूजे दे नज़री आईआ। अंदरों साफ़ गुस्ताख़ किसे ना होया हिरदा, हरदम हरि हरि ध्यान ना कोए लगाईआ। नेत्र झिरना ना वेखे किसे दा झिरदा, बूँद स्वांती ना किसे टपकाईआ। काया मन्दिर अंदर सच मनारे चढ़ के कोई ना वेख्या फिरदा, बन्द किवाड़ी कुण्डा कोए ना लाहीआ। साची सेजा बहि के आत्म रस माणे कोई ना पिर दा, कूड़ी क्रिया सेज सर्ब हंढाईआ। दरस पाया ना किसे घर थिर दा, रसना गा गा सारे रहे सुणाईआ। वेरवा किसे ना करया निरवैर निराकार निरँकार निर दा, सरगुण बुध मति मन चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा इक
सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी ओट, ओड़क इक ध्यान लगाईआ। साडी चले ना कोई सोच, सोच समझ ना कोई रखाईआ। तूं मालक ख़ालक निरवैर पुरख अगम्मी जोत, घर घर तेरा नूर रुशनाईआ। तेरा खेल ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ कोटन कोटि, धरत धवल ज़िमीं आसमान तेरा लहिणा देणा चौदां तबक चौदां लोक, चौदां विद्या सार कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी छाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे हुक्मे अंदर सेव कमाया, सिर सके ना कोए उठाईआ। त्रैगुण माया भज्जे वाहो दाहया, पंज तत काया रचन रचाया, पंज दस पंझी वंड वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अठ्ठां तत्तां जोड़ जुड़ाया, नौ दर राह वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर काया गढ़्ह बंक सुहाया, महल अटल वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घर विच घर इक प्रगटाया, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दीवा बाती कमलापाती इक जगाया, जोती जोत करे रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ताल तलवाड़ा इक वजाया, अनहद नादी नाद सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सच, सच तेरी वड्याईआ। काया माटी भाण्डे वेखे कच्च, साढे तिन्न हथ्थ सोहणी बणत बणाईआ। मन मनुआ विच रिहा नच्च, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। जो मार्ग असीं आए दस्स, कलयुग जीव गए भुलाईआ। अन्तर अन्तर मिले किसे ना साथ, सब तों होई जुदाईआ। अक्खरां वाला पढ़ पढ़ थक्के पाठ, निरअक्खर भेव ना कोए खुल्हाईआ। पत्तनां उत्ते बहि बहि आए घाट, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। दरोही ख़ुदा दी साडी मुक्की वाट, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ तूं साहिब सदा साख्यात, सज्जण सखा इक अख्वाईआ। असीं लेखा लिख के आए कलम दवात, भविख्तां विच शहादत एका पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण आवे कमलापात, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जिस दी सब तों वक्खरी निराली ज़ात, रूप रंग नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग दे वखाईआ। श्री भगवान कहे तक्को ज़िमीं आसमान, रवि शशि मण्डल मण्डप रिहा कुरलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे रहे कुरलाण, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पढ़यां किसे ना आया ज्ञान, गुणीआं समझ कोए ना आईआ। चार कुण्ट मन वासना भज्जे सवान, उठ उठ दहि दिश धाईआ। काया मन्दिर खोजे ना कोए मकान, मकबरयां जा जा सीस निवाईआ। घर स्वामी किसे ना मिल्या आण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ढूंडण मूर्ख समझ कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो सिख्या दे के आए जहान, जहालत बाहर ना कोए कढाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गहर गम्भीर बेनज़ीर लातस्वीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग अन्त सारे दे दयो असतीफा, मालक नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी लख चुरासी आपणा वेखे आप बागीचा, नव नौ चार खोज खुजाईआ । साचा नाम साचा कलमा कायनात सृष्ट सबाई देवे इक हदीसा, हज़रत हो के करे पढ़ाईआ। भेव चुकाए राउ रंकां ऊँचां नीचां, ज़ात पात वरन बरन रहिण कोए ना पाईआ। माण दवाए हस्त कीटां, धाम वखाए इक अनडीठा, त्रैगुण अग्नी ना तपे अंगीठा, अमृत जाम दए प्याईआ। सतिजुग चलाए आपणी रीता, नाता छुट्टे मन्दिर मसीता, इक्को ढोला गाउणा गीता, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। काया तत करे ठांडा सीता, मिठ्ठा कौड़ा होवे रीठा, अमृत रस इक भराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला हुक्म आप वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दवारे दयो दरखासत, बेनन्ती आपणी इक सुणाईआ। साडा लहिणा देणा होवे बरखासत, लोकमात हुक्म रहिण कोए ना पाईआ। असीं प्रभ दे सहारे आए मारफत, महबूब दा हुक्म मात सुणाईआ। पतिपरमेश्वर दी कराके गए तुआरफ, धुर दा राग अल्हाईआ । अन्तिम सारे होए आज़िज़, सिर सके ना कोए उठाईआ। हुक्मे अंदर दस्सी इबादत, लोकमात पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी आपे वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख के दयो आपणी अरज़, आरज़ू इक जणाईआ। कलयुग जीव कोई ना सके वर्ज, भय भउ ना कोए रखाईआ। दुखियां वंडे कोई ना दर्द, दीनां गले ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना रिहा सुणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अन्तर आई चिन्द, इक्को ध्यान लगाईआ। की साहिब हुक्म देवें बख्शिंद, शाह सुल्तान रिहा सुणाईआ। गहर गम्भीर अग्गों बोलया गुर गोबिन्द, सूरबीर अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मैं तेरी अनादी बिन्द, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। मैं तेरा अमृत रस पीता सागर सिन्ध, जो जगत अन्धेरी संध्या दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, धुर संदेश दयां सुणाईआ। गोबिन्द किहा सुण भगवान, इक्को वार जणाईआ। तेरा मेरा इक निशान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। माछूवाड़ा वक्त पहचान, सूलां सेज सुहाईआ। दित्ता सुनेहड़ा हरि फ़रमान, धुर दी धार जणाईआ । गोदी चुक्क के किहा मेरे बाल अंञाण, लाल तेरी वड्याईआ। तैनूं थोड़ा रखां आपणे नाल, दो जहान ना होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे विच रखाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ मेरी सधर, इक्को वार जणाईआ । तूं ठाकर हो के करीं अदल, मैं सेवक हो के सेव कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दईए बदल, बदला चुक्के
सर्ब लोकाईआ । सब दे अंदरों कूड़ी क्रिया नाम खण्डे नाल करीए कत्ल, सीस धड़ अड्ड ना कोए कराईआ। मार्ग भुल्लयां एहनां दस्सीए पिछला वतन, जिस घर तों विछड़ के होई जुदाईआ। एह गुरमुख लाल रंगीले रतन, रत्ती रत्त रंग नाल रंगाईआ। तेरी प्रीती प्रेम अंदर मग्न, दूजी लिव ना कोए रखाईआ। सच दवारा हरि निरँकारा धुर दरबारा महल अटल उच्च अगम्म अथाह लँघण, अग्गे सके ना कोए अटकाईआ। दर दरवेश नर नरेश वस्त अमोलक तेरे घर चों मंगण, खाली झोली अग्गे डाहीआ। नाम पदार्थ पा दे धुर दा सगण, सगली चिन्ता दे मिटाईआ। नेत्र नाम निधान छुहावे कजल, दुरमति मैल धवाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा सच्चा सज्जण, साध सन्त तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गोबिन्द कहे सुण मेरे बाप, पिता पुरख अकाल जणाईआ। इक्को दस्स सृष्ट सबाई जाप, धुर दा नाम आप दृढ़ाईआ। त्रैगुण माया मेट तीनो ताप, पंज तत अग्नी दे बुझाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा राख, इक तेरी सरनाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी सारे गए आख, कलयुग अन्तिम आवे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन बणा इक जमात, धुर दी पट्टी सच पढ़ाईआ। गोबिन्द कहे मैं कदे ना लिखदा असतीफा, हथ्थ ना तेरे फड़ाईआ। प्रभू मैं राखा उस सिख दा, जो तेरे चरण ध्यान लगाईआ। मैं बिन अक्खां जगत दिसदा, अंदर वड़ वड़ दरस दिखाईआ। नाता जोड़ के प्यो पुत्त दा, पिता पूत गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख लिखाईआ। गोबिन्द कहे मेरा इनकार, प्रभ सच देणा सुणाईआ। मेरा भगतां नाल प्यार, गुरमुखां आप वधाईआ। गुरसिखां घर बार, गृह गृह डेरा लाईआ। साढे तिन्न हथ्थ खोल्ह किवाड़, जोती जोत करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेरा लेखा आपणे नाल रखाईआ। गोबिन्द कहे मैं नहीं गुस्ताख़, ख़ुशीआं नाल जणाइंदा। कलयुग अन्तिम सदी वीहवीं जन भगतां जन्म जन्म करना मुआफ़, मेहर नज़र उठाईआ। फड़ के बाहों तोरना साथ, सगला संग बणाईआ। तेरा मेरा दस्सणा जाप, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। जो नानक निरगुण गया आख, गोबिन्द अन्त अन्त सुणाईआ। जिस भविख्त नूं कोई ना सक्या वाच, ज्ञानी ध्यानी समझ किसे ना आईआ। जो लिख्या जाए ना कलम दवात, कागज़ उत्ते वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, श्री भगवान तेरी आस रखाईआ। श्री भगवान कहे शाबाश, सीस तेरे हथ्थ टिकाईआ। तेरे नाल मेरी आस, आस नाल ख्वाहिश, ख्वाहिश नाल स्वास वज्जे वधाईआ। गोबिन्द तेरा बूटा कदे ना होवे नास, फुल्ल डाल्ही पत्त पतिपरमेश्वर आप महकाईआ। तेरे भगत सुहेले गुरू गुर चेले सदा
रखां साथ, सगला संग बणाईआ। इक्को दस्स के आत्म परमात्म जाप, जीवण जुगत दयां जणाईआ। रूह बुत्त दोवें करके पाक, सुरती शब्द विच समाईआ। जिस दा कदे ना होवे नास, सो नास्तिकां दए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरी करनहारा ख्वाहिश, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। ख़ालस रंगे रंग राता, रंगणहारा इक अख्वाईआ। परम पुरख प्रभ सर्ब विधाता, बिध आपणी दए जणाईआ। जन भगतां निरगुण निरगुण जोड़ के नाता, सरगुण सरगुण वेख वखाईआ। दीआ बाती कर प्रकाशा, जोती जाता करे रुशनाईआ। लेखा जाण पवण स्वासा, उनन्जा पवणां डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण प्रभू तेरे उत्ते इक भरवासा, तेरी भावी भाणे विच आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वेखणा साचा घर, सचखण्ड निवासी पड़दा लाहीआ । गोबिन्द कहे मैं तेरा बच्चा, बचपन तेरी झोली पाईआ। तेरा बचन सुणावां सच्चा, सच सच दयां सुणाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्चा, सम्बल नगर खेल वखाईआ। जिस दा किसे ना लग्गा पता, पत्री वाच के वंड ना कोए वंडाईआ। जगत नेत्र नज़र ना आया अक्खां, लख चुरासी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैं कुल्ली वसां कदे ना कक्खां, महल्लां विच ना डेरा लाईआ । जन भगतां अंदर प्रेम प्रीती नाल हस्सां, हस्ती विच आपणी हस्ती दयां छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आओ गुर अवतार वेखो अजब नज़ारा, हरि करता आप वखाईआ। जिन्हां मिल्या प्रीतम प्यारा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तिन्हां दे अंदर नाम ख़ुमारा, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। कागज़ कलम ना लिखणहारा, कातब चले ना कोए चतुराईआ। सो साहिब सुल्तान दा बोलण इक जैकारा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। तिन्हां मिल्या वड भण्डारा, अतोट अतुट वरताईआ। उह कलयुग पार करन किनारा, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। जगत मिटया धूंआँधारा, सच प्रकाश इक्को नूर रुशनाईआ। दोए जोड़ समरथ स्वामी करके निमस्कारा, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा दए वखाईआ। घर ठांडा हरि दरबारा, धुर दरबारी आप वखाइंदा। जिस गृह वसे नर निरँकारा, निरगुण आसण लाइंदा। दीआ बाती इक उज्यारा, तेल बाती ना कोए टिकाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे नगारा, नौबत आपणा नाम सुणाइंदा। अमृत भरया रस भण्डारा, निझर झिरना इक झिराइंदा। जन भगतां कर प्यारा, सच प्रीती इक वखाइंदा। सदी चौधवीं मुरीद मुर्शद इक दूजे दा करन दीदारा, दीद ईद चन्द नैण शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर परमेश्वर वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सलाह, साह साह जणाईआ। कलयुग अन्तिम बण प्रभू मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। कूड़ी क्रिया पार करा, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ । सतिजुग
सच्चा मार्ग ला, जन भगत आप प्रगटाईआ। कागों हँस बणा, सोहँ माणक मोती चोग इक्को मुख वखाईआ। धुर दी गोद इक्को आप बहा, बाहर सके ना कोए कढाईआ। सब दा हिरदा सोध साची बूझ दए बुझा, बुध बिबेक कराईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश तेरा जपण इक्को नाँ, हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई मज़्हबां विच वंड ना कोए वंडाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान दयावान हो के बख्श गुनाह, पतित पापी पुनीत दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म दे दे प्रभ ठाकर, दर तेरे इक अरज़ोईआ । कलयुग वेख के डूँग्घा सागर, नेत्र सारे रहे रोईआ। धुर दा मिले किसे ना आज़ज़, दरगाह सच ना कोए ढोईआ। निर्मल कर्म ना कोए उजागर, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। साचा वणज करे ना कोए सौदागर, सौदा हट्ट ना कोए विकाईआ। भाग लगा दे काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। तूं मालक ख़ालक करीम करता कादर, कुदरत रूप तेरा नज़री आईआ। सदी चौधवीं करदे सच्चा अदल, अदालत इक्को इक वखाईआ। आपणे हुक्म नाल सृष्ट सबाई दे बदल, बदला आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा पूर कराईआ। श्री भगवान सच जणाउँदा ए। शब्द अगम्मी इक सुणाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां भेव खलाउँदा ए। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा लेखा सब दा वेख वखाउँदा ए। कलयुग अन्तिम जावे मुक्कदा, पन्ध आपणा आप मिटौंदा ए। सतिजुग साचा जाए उठदा, आलस निंद्रा अक्ख आप खुल्हाउँदा ए। पुरख अकाल इक्को तुठदा, बण विचोला खेल खिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी कार कमाउँदा ए। धुर करनी कार कमावांगा। दयावान अखवावांगा। सतिजुग साचा राह चलावांगा। कलयुग कूड़ खपावांगा। भगत सुहेले मेल मिलावांगा। गुर चेले गोद बहावांगा। सन्त सज्जण अंग लगावांगा। गुरमुख धूढ़ी मजन आप करावांगा। गुरसिख धुर दे मेल के सज्जण, सगला संग रखावांगा। तूं मेरा मैं तेरा बन्दगी दस्स के धुर दा भजन, भगवन रूप सर्ब समझावांगा। जोती जोत करके मग्न, मालक इक्को इक दरसावांगा। घर नाद अनादी वज्जण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशी मनाउणगे। धुर दा गीत इक्को गाउणगे। विष्न ब्रह्मा शिव नर हरि अलाउणगे। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त उच्ची कूक सुणाउणगे। जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी बणाई बणत, उसदा इष्ट इक धराउणगे। जो लख चुरासी दा मालक सुहागी इक कन्त, कन्त कन्तूहल वेख वखाउणगे। जिस दी महिमा अगणत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अन्त कहिण ना पाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे वेख वखाउणगे।
घर साचे सच वखावांगा। दीन दयाल हो के दया कमावांगा। कलयुग कूड़ा कालख टिक्का मस्तक लाहवांगा। सतिजुग दा साचा सिक्का, इक्को नाम चलावांगा । चार वरन दा गुरमुख सिक्खा, सिक्खी इक दृढ़ावांगा। लेखे ला के वड्डा निक्का, बुढ्ढा बाल बृद्ध जवानां इक्को घर वसावांगा । पुरख अकाल बण के पिता, भगत भगवान आपणी गोद उठावांगा। जो जुग चौकड़ी निरगुण हो के रिहा सुत्ता, अन्तिम आपणा वेस वटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां तृष्ना आप मिटावांगा। तृष्ना अन्त बुझाएगा। सति स्वामी खेल खिलाएगा। अन्तरजामी वेख वखाएगा। धुर दी बाणी राग अल्हाएगा । अमृत पाणी जाम पिलाएगा। शब्द हाणी सुरत मिलाएगा। जाण जाणी अकाल मूर्त नज़रीं आएगा। भेव खोल्ह चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पड़दा लाहेगा। सेवा ला चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग अल्हाएगा। जन भगतां साचे सन्तां आपणी दे के सच निशानी, निशाना इक्को इक झुलाएगा। मेहरवान हो के सब दे उत्ते करे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नाता बिधाता आपणे नाल जुड़ाएगा।
१६ मग्घर २०२१ बिक्रमी रतन सिँघ दे गृह २५ बी० बी० राजस्थान
गफ्फा बख्शणहारा सतिगुर दानी, आदि जुगादि जुग चौकड़ी दया कमाइंदा। शब्द अगम्मी दए निशानी, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। अमृत बख्शे ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिराइंदा। निर्मल जोत जगाए महानी, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त अमोलक सति वरताइंदा। साचा गफ्फा नाम मंत्र, गुरमुख गुर गुर झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे लग्गी बसन्तर, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। खेल वखाए गगन गगनंतर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। माणस जन्म बणाए बणतर, पंज तत लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सहज सुखदाईआ। साचा गफ्फा अमृत रस, गुर सतिगुर झोली पाइंदा। मन मनुआ होए वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, नौ दवारे पन्ध चुकाइंदा। खेल खिला पुरख समरथ, महिमा अकथ कथ दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। साचा गफ्फा हरि महबूब, मुहब्बत विच जणाईआ । काया काअबा वसे सच अरूज, अर्श कुर्श भेव खुल्हाईआ। चाढ़े सच मंज़ले मक्सूद, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा घर वखाईआ । कूड़ी क्रिया परे करे हदूद, गृह मन्दिर इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा गफ्फा सति सतिवादी झोली पाईआ। साचा गफ्फा देवे मीत, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। अन्तर आत्म परखे नीत, काया कपड़ खोज खुजाइंदा। घर विच घर दिसे ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाइंदा। दूर दुराडा नज़री आवे नज़दीक, घर बैठा सोभा पाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म निरगुण निरगुण करे सच प्रीत, सरगुण आपणी कारे लाइंदा। तन माटी खाकी तत्तव तत करे ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। दिवस रैण घड़ी पल वसे चीत, मन चित ठगोरी अवर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाइंदा। सच्चा गफ्फा देवण जोग, सतिगुर पूरा इक अख्वाईआ। जुग जन्म दी विछड़ी आत्म परमात्म करे सच संजोग, धुर दा मेला लए मिलाईआ । कर प्रकाश काया कोट, बंक दवारा दए सुहाईआ। शब्द अगम्मी ला के चोट, सोई सुरती आप उठाईआ। पड़दा लाह के लोक परलोक, दो जहानां भेव खुल्हाईआ। मेल मिला के साची जोत, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दाता दानी बेपरवाहीआ। जिस नूं नाम गफ्फा दित्ता, मेहर नज़र इक उठाईआ। उह गुरमुख बणया सच्चा बच्चा, बचपन आपणा गया भुलाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्चा, गगरीआ सोहणी दिती सुहाईआ। मन वासना कोए ना नच्चा, बुध बिबेक दए वखाईआ। नाम रंगण चाढ़ के रत्ता, रत्ती रत्त आपणे रंग रंगाईआ । चरण सरन बख्श के साची रीता, रीतीवान दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। गफ्फा देवणहार स्वामी, नित नवित वेख वखाइंदा। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, लख चुरासी वेख वखाइंदा। जीव जंत करे ध्यानी, ब्रह्म ज्ञानी आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। गफ्फा लैण दा जिन्हां चाअ, चाओ घनेरा इक रखाईआ । सतिगुर पूरा लभ्भणा मलाह, बेड़ा बन्ने दए लगाईआ। इक्को चप्पू दए लगा, वंञ मुहाणे लोड़ रहे ना राईआ। इक्को सिख्या दए सिखा, चौदां विद्या कम्म किसे ना आईआ। इक्को मंत्र दए पढ़ा, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। इक्को मन्दिर दए वखा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। इक्को जाम दए पिला, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। इक्को राग दए सुणा, शब्द अनादी राग अल्हाईआ। इक्को जोत दए जगा, जोती जोत करे रुशनाईआ। इक्को चोट दए लगा, आलस निंद्रा दए मिटाईआ । हउमे हंगता दए गंवा, माया ममता नेड़ ना आईआ। लेखा जाण पवण स्वास सच हवा, पवण उनन्जा डेरा ढाहीआ। सच दवारे लए मिला, मिलणी जगदीश आपणे नाल कराईआ। आवण जावण लख चुरासी लहिणा देणा दए मुका, दस दस मास अग्न अग्ग ना कोए तपाईआ। जम की
फाँसी दए तुड़ा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा सके ना कोए वखा, लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाईआ। मढ़ी गोर सके ना अन्त कोए दबा, खाकी खाक ना कोए मिलाईआ। साहिब सतिगुर सदा स्वामी जिन्हां आपणा गफ्फा दए छका, आवण जावण पतित पावन दो जहानां लेख मुकाईआ। सतिगुर गफ्फा जो जन छकदा, अन्तर आत्म रस दए वखाईआ। वेखे खेल पुरख समरथ दा, घर विच घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना उठ उठ नठ्ठदा, बन खण्ड खोजन कोए ना जाईआ। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ तट दा, घर सरोवर इक नुहाईआ। लहिणा मुका के चौदां हट्ट दा, चौदां तबक चरणां हेठ दबाईआ। इक्को राग तूं मेरा मैं तेरा साचा ढोला रटदा, रट्टे कूड़े सर्ब गंवाईआ। नेत्र खोल्ह पड़दा आपणी अक्ख दा, निज लोचन दर्शन पाईआ। सदा प्रेम प्यार प्रीती विच वसदा, प्रीतम आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा जिस जन झोली पाईआ । साचा गफ्फा जिस चख्खया मुख, सतिगुर पूरा दए वरताईआ। जन्म कर्म दा मिटे दुःख, सहिँसा रोग रहिण ना पाईआ। उजल होवे मात मुख, दो जहान मिले वड्याईआ। सफल होवे माता कुक्ख, जन जननी लेखे लाईआ। घर मौले बसन्ती रुत्त, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। भाग लग्गे काया बुत्त, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गफ्फा हरिजन साचे आप छकाईआ। साचा गफ्फा जिस जन खाधा, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। उस नूं नज़री आए इक्को माधो माधा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस नूं गोबिन्द पिता मन्न के किहा पुरख अकाल दादा, दूजा संग ना कोए वखाईआ। बिन मक्के काअब्यों घर विच घर वेखीए सच्चा हाजा, हाजी बणके बाहर फेरा कोए ना पाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर वज्जदा रहे वाजा, अनहद रागी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। साचा गफ्फा सदा अगम्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी परम पुरख परमात्म देवणहारा धन, अनमुलड़ी दात आप वरताइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण लए लभ्भ, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। दूर दुराडा निरगुण निरवैर पुरख अकाल आवे भज्ज, शाह सुल्तान आपणा फेरा पाइंदा। आत्म परमात्म धुर दा मार्ग देवे दस्स, ईड़ा पिंगल सुखमन अद्ध विचकार ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गफ्फा जिस हथ्थ फड़ाइंदा । साचा गफ्फा गुरमुख विरला लैंदा, कोटां विच्चों नज़री आईआ। रसना बेशक सृष्ट जहान कहिंदा, बत्ती दन्दां नाल सुणाईआ। सतिगुर सरनाई बिन गुरमुख पूरे कोए ना ढहंदा, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक ना कोए रमाईआ। साचा लहिणा साचे घरों कोई ना लैंदा, देवणहारा जुग चौकड़ी राह तकाईआ। जिस वेले गुरमुख गुरमुखां दी पंगत बहिंदा, उस
वक्त गफ्फा अमृत भण्डारा रस दए छकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। गफ्फा छकाउणा धुर दी वादी, निरगुण सरगुण दया कमाईआ। जन भगतां दे के होवे राजी, गुरमुखां झोली भराईआ। जिन्हां आसा उहनां दा साथी, सगला संग निभाईआ। साहिब सतिगुर सद बेनन्ती मन्ने आखी, आरज़ू अर्ज़ आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गफ्फा चंगा देवे अंदर वड़के पौड़े चढ़के हौली जेही खोल्ह देवे ताकी, पड़दा ओहला दए उठाईआ। साख्यात नज़री आवे पुरख समराथी, रूप अनूप सति सरूप आपणा इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। एना नहीं अजे बहुत, बहुत्यां विच्चों बहुत नज़री आईआ। जिन्ना चिर गुरमुखां दा अंदरों ना खुल्हे सोत, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। नाम नगारा ना लाए चोट, तन वजूद महबूब दए मिलाईआ । मन वासना ना चुक्के सोच, बुध बिबेक ना दए कराईआ। लेखा चुक्के ना लोक परलोक, दो जहानां इक्को नज़रीं आईआ। जब तक गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत मिले ना प्रभ दी जोत, जोती जोत विच ना कोए समाईआ। ओनां चिर कदी ना जाणो गफ्फा बहुत, सतिगुर गफ्फा जिस नूं मिल्या, उह जुग चौकड़ी फेरा लोकमात ना पाईआ। अजे पूरी नहीं होई मेहर, मेहर गल्लां बातां वाली नज़री आईआ। जिन्ना चिर सतिगुर पूरा ना जाए बौहड़, साचा संग ना कोए जणाईआ। कूड़ी क्रिया लहिणा देणा दए नबेड़, माया ममता दए चुकाईआ। हौली जेही सुरत सुआणी लए छेड़, शब्द इशारे नाल उठाईआ। आपणा गेड़ के अगम्मा गेड़, उलटा गेड़ा दए वखाईआ। दूर दुराडा नज़री आवे नेरन नेर, घर घर विच सच्चा माहीआ। उस वेले कहीए साहिब सतिगुर तेरी मेहर, जिस वेले सुत्तयां जागदयां सनमुख नज़री आईआ। मेहरां दा दाता होवे बेनज़ीर, नज़र आपणी लए उठाईआ। उह सदा स्वामी नज़री आए बे शरीर, तत्तव तत ना कोए वखाईआ। कर किरपा बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाईआ। चोटी चाढ़के मंज़ल ओस अख़ीर, घर घर विच करे रुशनाईआ। जिथ्थे शरअ दा टुट्टे ज़ंजीर, लाशरीक इक्को बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर मुहब्बत आपणे हथ्थ रखाईआ।