पुस्तकालयभाग १७

१६ मग्घर २०२१ बिक्रमी महा सिँघ दे गृह २५ बी० बी० राजस्थान

पुरख अकाल कहे वेखो गुर अवतार पैगम्बर पीर, धुर दा लेखा रिहा समझाईआ। कलयुग वेख्या अन्त अख़ीर, नव नौ चार आपणा पन्ध मुकाईआ। तन अल्फी ना दिसे किसे पीर फकीर, ओढन सीस सन्त ना कोए टिकाईआ। नेत्र रोवण

शाह हकीर, ऊँच नीच देण दुहाईआ। अन्तर अन्तर सारे होए दिलगीर, बसन्तर तत ना कोए बुझाईआ। जो चिट्टे उत्ते काली मार के आए लकीर, कलम शाही वंड वंडाईआ। तिस दी हथ्थ मेरे तदबीर, दूजा समझ सके कोए ना राईआ। खेल अवल्ला बेनज़ीर, इक इकल्ला आप दृढ़ाईआ। दाता दानी गुणी गहीर, गुणवन्ता रिहा सुणाईआ। कूड़ी काया कपड़ तन पाटे चीथड़ वेख चीर, सच पोशाक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो गल दो हरफी, इक्को वार जणाईआ। मैं तक्कया चार तरफी, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा ध्यान लगाईआ। जगत पढ़ाई वेखी हरफी, अक्खरां दी वड्याईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी बरसी, सारे ख़ुशीआं लओ मनाईआ। करे खेल अगम्मी अर्शी, पतिपरमेश्वर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पड़दा ओहला आप उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो इक बात, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग वेखी अन्धेरी रात, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। सनमुख हो के वेखो साख्यात, समरथ स्वामी रिहा समझाईआ। रल मिल सारे बणो इक जमात, झगड़ा दीन मज़्हब मिटाईआ। रसना जिह्वा बिन बोल कहो पुरख समराथ, सच तेरी सरनाईआ। हउँ बालक नढ्ढे तेरे दास, बाली बुध ना कोए चतुराईआ। सच दवारे कर निवास, चरण कँवल मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर घर साचे ख़ुशी वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण मुकाके आए पन्ध, लोकमात ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई दिसी रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। रसना जिह्वा कूड़ा गंद, ममता मोह होई हल्काईआ। अन्तर आत्म मिले किसे ना अनन्द, निजानंद ना कोए समाईआ। अमृत आत्म बरस पाए कोई ना ठंड, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तेरा प्रभ ढोला गाए कोई ना छन्द, धुर दा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ साडी नमो निमस्कार, सजदा सीस झुकाईआ। तेरी सेवा करन जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढाईआ। धुर संदेसा देंदे गए वारो वार, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। उच्ची कूक करदे गए पुकार, तेरा ढोला सोहला राग सुणाईआ । जीवां जंतां साधां सन्तां करदे गए ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे दे धुर दा वर, लेखा आपणी झोली पाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सुणो इक संदेसा, हरि करता आप जणाइंदा। शाह पातशाह हरि वड नरेशा, नर नरायण हुक्म वरताइंदा। लेखा जाणे देस परदेसा, दो जहानां खोज खुजाइंदा। सदी चौधवीं सब दा दीन मज़्हब दा चुक्कया ठेका, ठेकेदारी मात ना कोए

कमाइंदा। सच दवारे रल मिल करो एका, एका एक एकँकार आप समझाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सर्ब निवासी जोत सरूपी वटावे भेसा, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा फेरा पाइंदा। जीव जंत साध सन्त भगत भगवान लख चुरासी जानणहारा लेखा, बोध अगाधा शब्द अनादा अगम्म आपणी कार कमाइंदा। पूरब जन्म सब दा जाणे लेखा, लेख भविख्त दृष्ट इष्ट सृष्ट सर्ब वखाइंदा। ठाकर स्वामी मेहरवान महबूब मुहब्बत विच बण के जाए सब दा नेता, शाह सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान इक अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो सलाम, हरि करता आप जणाईआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त परवरदिगार सांझा यार प्रगट होवे इक अमाम, अमल आमल सब दे वेख वखाईआ। नित नवित एथे ओथे दो जहानां करनहारा काम, करनी करता आपणी दए दृढ़ाईआ। बन्दीखानिओ छुडा के सन्त सुहेले गुरमुख चले गुलाम, बन्दना आपणी दए दृढ़ाईआ। सच संदेसा देवे जहान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज आप जणाईआ । सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक अबिनाशी करता श्री भगवान, परवरदिगार नूर जहूर ज़ाहर इक्को इक ख़ुदाईआ। जिस दा लेखा कोई समझ ना सके विच जहान, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। साहिब स्वामी बेपरवाह, हरि करता आप जणाइंदा। गुर अवतार करो सलाह, पीर पैगम्बर नाल मिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लओ उठा, सोया कोए नज़र ना आइंदा। त्रैगुण माया इशारा दयो जणा, सैनत इक्को इक दरसा, पंज तत पड़दा दयो लाह, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दर ठांडे लओ मंगा, अञ्जील कुरानां इक्को हुक्म वरताइंदा। सारे रल के सच दवारे करो दुआ, धुर दी सिख्या इक दृढ़ाइंदा। प्रगट हो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आ, अबिनाशी करते तेरा राह सर्ब तकाइंदा। लख चुरासी बण मलाह, तुध बिन बेड़ा कंध ना कोए उठाइंदा। कलयुग कूड़ कुड़यार गया छा, शाही टिक्का दुरमति मैल ना कोए धवाइंदा। साचा मन्दिर काया काअबा दए ना कोए वखा, हुजरा हक ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद्दो जत सति, धीरज आपणे नाल मिलाईआ। पकड़ उठाओ ब्रह्म मत्त, क्यों सुत्ती ना लए अंगड़ाईआ। सच दवारे जोड़ो हथ्थ, दस्त बदस्त बन्द वखाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, सच तेरी सरनाईआ। साडा झोली पा दे पिछला हक, जो तेरी सेव कमाईआ। अन्तिम सारे गए थक्क, एह वी तेरी वड वड्याईआ । जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, हउँ बालक रूप सखाईआ। सच्चा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। इक्को नाम हिरदे आपणा रख, घट घट दे

समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे चरण ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद्दो कलयुग, आपणे नाल लओ मिलाईआ। जिस दी औध रही पुग, उस नूं पुच्छो चाँईं चाँईंआ। लोकमात विच्चों जा उठ, आपणा चरण उठाईआ। आपणे ख़ाली भाण्डे लै जा ठुठ, कासे कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग देवण सद्दा, इक्को वार जणाईआ। सच दवारे आ भज्जा, पन्ध मुकाउणा वाहो दाहीआ। पहलों चरण चुक्कणा सज्जा, खब्बा अग्गे ना कदे टिकाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल सच सिँघासण बहि के सजा, तख्त निवासी डेरा लाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर दो जहान बध्धा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं तेरा लहिणा देणा परवरदिगार आपे लध्धा, ख़ुदा ख़ुद रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरसावणहारा साचा घर, सच सुनेहड़ा रिहा सुणाईआ। कलयुग कहे गुरू अवतार, मैं आवां चाँईं चाँईंआ। साहिब सच्चे दा वेख दरबार, निउँ निउँ लागां पाईआ। मैं पेखणा सच विहार, लख चुरासी सेव कमाईआ । चारों कुण्ट कर अंध्यार, साचा चन्द दित्ता छुपाईआ। दीवा बाती किसे घर ना होए उज्यार, सन्त साध अन्ध अन्धेर बैठे डेरा लाईआ। आत्म अमृत जाम सके ना कोए प्याल, खाली भाण्डे सारे दए कराईआ। किसे दा हल्ल ना होवे कोई सवाल, बेनन्ती कम्म किसे ना आईआ। शाह सुल्तान करां बेहाल, ख़ाकी ख़ाक दए मिलाईआ। नेत्र रोवण ग़रीब कंगाल, कोझे कमले सार कोए ना पाईआ। फल ना रहे किसे डाल्ह, पतझड़ रुत्त ख़िजां दिती बणाईआ। साहिब अग्गे दस्सां आपणा हाल, हालत सच्ची दयां जणाईआ। मेरी सब तों वक्खरी निराली चाल, चौथा जुग कहे मैनूं दयो वड्याईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो मैं सदा सदा सद तुहाडे नाल, साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान अक्ख खुल्हाईआ । कलयुग कहे मैं सोहणा जोबन मत्ता, परम पुरख दिती वड्याईआ। मैं वेखणहारा पिच्छा अग्गा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मैं लख चुरासी जीव जंत कोई बणया रहिण ना दित्ता सका, सज्जणां मेल ना कोए मिलाईआ। जीवां जंतां दे के धक्का, काया मन्दिर मुनारयों दित्ता सुटाईआ। किसे नूं खवाया कट्टा वच्छा, किसे नूं छुरीआं गल फिराईआ। किसे नूं कुहाया निक्का बच्चा, नीहां हेठ दबाईआ। किसे दा रहिण ना दित्ता लेखा, धूढ़ी ख़ाक विच उडाईआ। तीर्थ तट्टां पाणी करके तत्तां, अग्नी रूप दित्ता बणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ कोई रहिण ना दिती सत्ता, सति सरूप ना कोए समाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर, मेरी करनी सारे वेखो अक्खां, आख़र सब नूं रिहा सुणाईआ। किसे दे कोल रहिण ना दिती गुरमता, मनमति घर घर दिती बहाईआ। धीरज रिहा ना कोए जता, सति सन्तोख नज़र

कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया अंदर बुढ्ढा बृद्ध जवान ढठ्ठा, बल सके ना कोए वखाईआ। धन्न भाग अबिनाशी करते सब नूं कीता कठ्ठा, इक्को हुक्म सुणाईआ। सारे आपणा चार जुग दा पिछला वखाओ पटा, हिस्सेदारी मात दयो जणाईआ। तुसां अग्गे दीन मज़्हब दा लोकमात पाया रटा, कौमां विच करी लड़ाईआ। मैं वी अग्नी ताअ के भठ्ठा, इस दे विच रिहा सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी सेवा सच लगाईआ। कलयुग कहे गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सुणो कहाणी, मैं सच सच दयां जणाईआ। सदी वीहवीं आई उह निशानी, जिस दा निशाना सारे गए लगाईआ। करे खेल शाह पातशाह सच्चा सुल्तानी, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ । नेत्र रोंदी वेखो चारे बाणी, चारे खाणी सार कोए ना आईआ। सुरती शब्द मिले ना हाणी, अमृत मिले ना ठंडा पाणी, तृष्ना अग्ग ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण कलयुग सुण लै एक, इक्को वार जणाईआ। सब कुछ तेरा परम पुरख परमात्म लया वेख, भुल्ल रही ना राईआ। हुक्म कर के गया साहिब दसमेश, दहि दिशा कर जणाईआ। कलयुग अन्त कल कल्की प्रगट होवे नर नरेश, जिस दा ना कोई पिता ना कोई माईआ। कूड़ी क्रिया बदल दए रेख, रेखा सब दी दए गंवाईआ। लेख चुकावे विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर आपणा हुक्म मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप आपणा करन ओस दे भेंट, सिर सके ना कोए उठाईआ। अबिनाशी करता इक्को बणे खेवट खेट, दो जहान बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण कलयुग छड्ड दे झगड़ा, वेला अन्तिम आईआ। हुण रस्ता वेख अगला, पिछली बीती कम्म किसे ना आईआ। सच दवारयों वस्त अगम्मी मंग ला, प्रभ देवणहार दया कमाईआ। जीव जंत जगत जहान होया कंगला, वस्त अमोलक हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। लोकमात दा छड्डणा पए बंगला, थिर कोए रहिण ना पाईआ। आपणा बस्ता भार आपे बंध ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। कलयुग कहे मैं बड़ा चलाक, सब नूं दयां समझाईआ। मैं जांदा जांदा शाह सुल्तानां मिला जावां विच ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक विच समाईआ। लख चुरासी उतारां आपणे घाट, बेड़े शौह दरया रुढ़ाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो बेशक मेरा छड्ड जाओ साथ, संगी संग ना कोए निभाईआ। मैं वेखां आपणा खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण छड्ड दे झेड़ा, झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। धरत मात दा खाली कर दे वेहड़ा, क्यों बैठा आसण लाईआ। सदा किसे दा रिहा ना एथे वसेरा, जुग चौकड़ी कोटन काल गए विहाईआ। अन्तिम वक्त आ गया नेड़ा, नेरन

नेरा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा दए मुकाईआ। कलयुग कहे मैं योद्धा सूर, बीरता विच्चों नज़री आईआ। मैं जा के कहां हज़ूर, हरि जू साचे दयां सुणाईआ। प्रभ मेरा की कसूर, क्यों मैनूं रिहा बदलाईआ। मैं तेरा बण के रिहा मज़दूर, साची सेव कमाईआ। घर घर नाता जोड़ के कूड़, झूठी करी जगत पढ़ाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, तेरी समझ किसे ना आईआ। कोई ना लावे मस्तक तेरी धूढ़, टिक्का नाम ना कोए छुहाईआ। उठ के वेख प्रभू सारे होए मफ़रूर, निवण सो अक्खर घर ना कोए जणाईआ। मैं तेरे हुक्मे अंदर होया मज़बूर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं मेरा सच महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण ना बोल, बोलयां हथ्थ कुछ ना आईआ। अबिनाशी करता तोलणहारा साचा तोल, जुग चौकड़ी कंडा आपणे हथ्थ उठाईआ। तेरयां कर्मां रिहा वरोल, नाम मधाणा इक वखाईआ। सच वस्त ना तेरे कोल, झूठे भाण्डे रिहा भराईआ। अनन्दपुरी होया कौल, वेला इकरार दा गया आईआ। सदी चौधवीं खाली करदे धौल, धरनी धरत दए दुहाईआ। एथों उठ जा आप अडोल, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। कलयुग अग्गों कहे हस्स, हस्ती सर्ब जणाईआ। तुहाडे मेरे कुछ नहीं वस, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जिस ने लोकमात कीता प्रगट, प्रगट करके मेरा हट्ट चलाईआ। उह साहिब पुरख समरथ, शहिनशाह अख्वाईआ। जुग चौकड़ी चलावे रथ, बण रथवाही फेरा पाईआ। मैं उस दे चरणां जावां ढठ्ठ, निउँ निउँ सीस निवाईआ । जिस तुहाडा कीता इक्ट्ठ, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा दए मुकाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाह, वाहवा तेरी वड्याईआ। उठ के आपणा हाल दे सुणा, क्यों बैठा मुख भुआईआ। असीं सारे तेरे गवाह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। वेला वक्त दईए सुहा, सुहञ्जणी घड़ी नाल मिलाईआ। कागद कलम ना लेखा लिखणा पए नाल शाह, धुर स्वामी आपणा हुक्म इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सुण प्रभ ठाकर, दर तेरे अर्ज़ सुणाईआ । तेरी लहर दा डूँग्घा सागर, भँवर विच सर्ब लोकाईआ। योद्धा दिसे ना कोए बहादर, जो सके बाहर कढाईआ। कलयुग तेरे दर ते मंगण आया आदर, आपणा आदर्श दे जणाईआ। सदी चौधवीं दा लेखा लभ्भ वेख लै आपणे कागज, पड़दा अन्तर उठाईआ। हउँ सेवक बरदे तेरे आज़ज़, आज़ज़ी नाल सीस निवाईआ। एह करके आया लख चुरासी नाल साज़श, सगली सृष्ट रही कुरलाईआ। तेरी भुलाई सच इबादत, अमलां विच ना कोए लोकाईआ। लख चुरासी जीव

जंत नौ खण्ड पृथ्मी घर घर करी बगावत, गृह गृह धक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ धुर दे मालक, सच कहाणी दईए जणाईआ। तूं ठाकर होके बणना सालस, दूजा संग ना कोए रखाईआ। कलयुग मस्तक वेख टिक्का लग्गा कालख, बाहरों सके ना कोए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। वेखणहारा हरि निरँकार, इक्को अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो प्यार, परम पुरख रिहा समझाईआ। कलयुग पुत्त बड़ा हुशियार, सूरबीर अख्वाईआ। जिस चार कुण्ट दहि दिशा करी ख्वार, सिदक सबूरी नज़र किसे ना आईआ। अंदर वड़ वड़ पौड़ी चढ़ चढ़ पंजां तत्तां दित्ता हलार, पंचम पंचम अग्ग वधाईआ । साचा करन ना दित्ता किसे प्यार, नार कन्त सर्ब विभचार, नर हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। जो सिख्या आए सिखाल, निरगुण सरगुण बण दलाल, फेरा मातलोक पाईआ। कलयुग जीव भुल्ले आण, साची करे ना कोए पछाण, पड़दा सके ना कोए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण कलयुग कूड़ कुड़यारा, प्रभ इक्को नज़री आईआ। अबिनाशी करता कहे एस नूं इक सहारा, जो इक्को आस तकाईआ। कलयुग कहे प्रभू सब दा मेरे नाल कर किनारा, घर इक्को दे वखाईआ। सच मार्ग दा कर पसारा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। सतिजुग साचा उठा आपणा सुत दुलारा, लै आप अंगड़ाईआ। मेहरवान हो के दस्स आपणी धारा, धुर दी सिख्या इक समझाईआ। लेखा चुक्क जाए नाल गुरू अवतारा, पीर पैगम्बरां लहिणा देणा रहे ना राईआ। सतिजुग साचे तेरे नाम दा वज्जे इक नगारा, दो जहानां कर शनवाईआ। सृष्ट सबाई तेरा बोले सच जैकारा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं ज़ाहर हाज़र परवरदिगारा, बेवफ़ा नज़र कोए ना आईआ। तूं सचखण्ड निवासी एकँकारा, अक्ल तेरी समझ कोए ना पाईआ। हउँ भिक्खक हो के मंगां इक दवारा, इक्को आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच बेनन्ती तेरे अग्गे सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ कलयुग की कैहिंदा, आपणी कहाणी रिहा सुणाईआ। असीं वेख के आए चढ़दा लहिंदा, दक्खण पहाड़ फेरा पाईआ। साचे धाम जीव जहान कोए ना बहिंदा, भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा नाम कोए ना लैंदा, लहिणे विच ना कोए लुकाईआ। हँकारी रूप कर कर खैहन्दा, गृह गृह होवे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच सालस बण के वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडा लेखा मुक्के, प्रभ तेरी झोली पाईआ। किरपा कर अबिनशी अचुते, मेहरवान हो सहाईआ। तेरा सुत दुलारा शब्दी उठे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात रही लुके, फड़ बाहों बाहर कढाईआ। इक सुहौणी साची रुत्ते, रुत रुतड़ी आप महकाईआ। कोई ना पूजा रहे बुत्ते, इक्को तेरा रूप नज़रीं आईआ। जन भगत सुहेले उठा सुत्ते, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ होणा आप सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो सच बात, सो साहिब स्वामी आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम मिट जाए अन्धेरी रात, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साची सोहणी होवे प्रभात, सांतक सति दए वरताईआ। सब दी पूरी अन्तर करे ख्वाहिश, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। लेखा चुकाए पुरख अबिनाश, श्री भगवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहारा वड्याईआ। कलयुग कहे मेरी सदी चौधवीं रहन्दी बाकी, थोड़ा हिस्सा नज़री आईआ। फेर मेरी बदल देणी हयाती, तेरे अग्गे सीस निवाईआ। मेरे लेखे वाली तेरे कोल कापी, कुतबखाने ना किसे फड़ाईआ। जे मैं हुन्दा ना एनां पापी, कलयुग पन्ध ना कोए मुकाईआ। प्रभू तूं किथ्थों बणदों भगतां साथी, छेती आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कौण पूरा करदा भविख्त वाक्ी, जो रसना जिह्वा गए सुणाईआ। कवण जाम प्याउँदा बणके धुर दा साकी, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। कवण बोध अगाध सुणौदा साखी, साचा नाम इक समझाईआ। कवण भाग लगाउँदा तन खाकी, पंज तत दए वड्याईआ। इक्को बेनन्ती दर तेरे साची आखी, आख़र दयां सुणाईआ। तूं सचखण्ड दा सच्चा वासी, मुकामे हक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कहे मेरी अन्त पुकार, प्रभ साचे दयां सुणाईआ। तूं बणना मददगार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । मैं होवां सदा तैयार, तेरा राह तकाईआ। तूं लैण आउणा धुर दे यार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। मैं वेखां तेरा दरबार, जिस घर बैठा सोभा पाईआ। झुकदे वेखां गुर अवतार, पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। दर ठांडे कर निमस्कार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा चुकाईआ। कलयुग कहे मैं मुकावां पन्ध, अगला लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ । तेरा सतिजुग उठे साचा चन्द, लए मात अंगड़ाईआ। मेल मिलावे गुजरी चन्द, चन्द चन्द नाल रुशनाईआ। मैं वेखां तेरा खेल ब्रह्मण्ड, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेव कमाईआ। सच दवारा जावां लँघ, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। तेरी सेज सुहञ्जणी वेख पलँघ, जिस दा पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि वज्जे मृदंग, तराना इक्को नाम सुणाईआ । गुर अवतार पैगम्बर रहे मंग, खाली झोली रहे डाहीआ। मेरी औध गई हंढ, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। अन्तिम मेटे भेख पखण्ड, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग बच्चा तेरा सति सतिवादी चाढ़े रंग, रंगीला इक्को रंग वखाईआ। अन्तर आत्म सब नूं मिले अनंद, छन्द ढोला तेरा गाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। अबिनाशी करता देवे धीर, शब्दी शब्द जणाईआ। कलयुग सतिजुग तेरा पहला वीर, मैं दयां आप उठाईआ। मुख लगाके अमृत सीर, सांतक सति दयां कराईआ। आपणी मंज़ल दस्स अख़ीर, चोटी दयां बहाईआ। तेरा कट के शरअ ज़ंजीर, अग्गे सफा दयां मिटाईआ। सति धर्म दी दस्स इक तदबीर, धुर दा हुक्म सुणाईआ। इक्को जेहा लेखा शाह फकीर, आहला अदना इक्को रंग वखाईआ। इक्को अमृत बख्शां नीर, रस इक्को इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे देवे वड्याईआ। कलयुग तेरा सतिजुग भाई, आपणी लए अंगड़ाईआ। रल मिल सारे दयो वधाई, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी हो सहाई, इक बेनन्ती रिहा जणाईआ। लोकमात जावां चाँईं चाँईं, तेरे हुक्मे अंदर पन्ध मुकाईआ। तूं ठाकर पकड़ीं बाहीं, सर्ब स्वामी सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साचे भगतां पहलों मिलाईं, जिन्हां मिलयां तेरा रूप नज़रीं आईआ। कूड़े घर ना कदे फिराईं, झूठयां नाल ना करीं कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान कहे सुण सतिजुग बच्चे, तैनूं दयां जणाईआ। भगत सुहेले मेरे सच्चे, सच दयां दृढ़ाईआ। तेरा राह रहे तक्के, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। तूं पन्ध मुकाउणा नठ्ठ नठ्ठे, बण के पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे भगत दी की निशानी, मैनूं समझ कोए ना आईआ। श्री भगवान करे मेहरवानी, महबूब दए समझाईआ। जिन्हां दे अन्तर इक्को उपजे बाणी, धुर दा राग अल्हाईआ। जिन्हां दी मंज़ल होई आसानी, राह विच ना कोए अटकाईआ। जो बैठे पद निरबानी, निरबान पद विच समाईआ। मैं ओन्हां दा जाण जाणी, सच सच दयां दृढ़ाईआ। सतिजुग तेरा मेला विच दो जहानी, जो लोकमात ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभू की भगतां रंग, सच हुलीआ दे समझाईआ। पुरख अबिनाशी कहे उहनां दे अंदर इक अनन्द, जिस दा रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। इक्को दर्शन मेरा रहे मंग, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। कदे ना नहावण जाण तीर्थ तट गंग, घर इक्को सरोवर नहा नहा ख़ुशी मनाईआ। इक्को ढोला गावण छन्द, तूं मेरा मैं तेरा धुर दी करन पढ़ाईआ। उच्ची कूक ना पावण डण्ड, अजपा जाप दित्ता सिखाईआ। काया मन्दिर अंदर साची वस्त करके बन्द, जन भगतां हथ्थ फड़ाईआ। कोई दस्स ना सके बत्ती दन्द, बन्दना इक्को दिती जणाईआ। उहनां दे दवारे जावीं लँघ, सतिजुग आपणा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा पड़दा दए उठाईआ। सतिजुग कहे प्रभ साहिब सतिगुर, सच तेरी सरनाईआ । तेरा लेखा लिख्या जो धुर, ना कोई

मेटे मेट मिटाईआ। मैं जन भगतां नाल जावां जुड़, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। उहनां दे दवारयों खाली कदे ना आवां मुड़, जो तेरा नाम ध्याईआ। तूं वी उठ आवीं तुर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सदा सदा सद तेरी लोड़, दर तेरे आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेख वखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मैं जावां धरत, धरनी वेख वखाईआ। बिन तेरे हुक्म फेर ना आवां परत, बण सेवक सेव कमाईआ। मेरी भगतां नाल लग्गी शर्त, मिल के दोवें शरअ दईए गंवाईआ। माणस माणस विच रहे ना फरक, आत्म ब्रह्म सर्ब दृढ़ाईआ । तूं अमृत मेघ इक्को देणा बरस, मेहर नज़र उठाईआ। ग़रीब निवाज ग़रीबां उत्ते करना तरस, तेरी रहमत बख्शीश बेपरवाहीआ । जो बिरहों विछोड़े अन्तर रहे तड़फ, तिन्हां दरस दिखाणा चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करके गरक, गहर गम्भीर तेरा नाम लख चुरासी दयां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, सतिजुग सच्चा झोली डाहीआ। सतिजुग साचे झोली भर लै, भरम भुलेखा रहिण ना पाईआ। सच दवारे साचा वर लै, वरदाता आप जणाईआ । धुर दी सिख्या इक्को पढ़ लै, दूजी करनी ना पए पढ़ाईआ। परम पुरख दा पल्लू इक्को फड़ लै, फड़या छुट्ट ना जाईआ। साचे मन्दिर इक्को चढ़ लै, जिस विच्चों बाहर ना कोए कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सच सच समझाईआ। सतिजुग कहे मैं तेरा बच्चा नन्हा, निक्कयां विच्चों निक्का नज़रीं आईआ। ज़ात पात हद्द रहिण ना देवां बन्ना, कूड़ी क्रिया दयां मिटाईआ। सच सुणावां इक्को छन्दा, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। बन्दगी विच लावां तेरा बन्दा, बन्दना धुर दी दयां समझाईआ। कूड़ा रहे कोई ना गंदा, निरगुण चन्द करां रुशनाईआ। तूं सदा सद देणा आपणा संगा, सगला साथी नज़रीं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मार्ग सच रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं पहलां तक्कां तेरे भगत, घर साचे अलख जगाईआ। जिन्हां पिच्छे वड्याई मैनूं मिले जगत, लोकमात होवें सहाईआ। मेरी पूरी करीं अरज़, फर्ज़ आपणा तोड़ निभाईआ। तेरे सन्तां मिलण दी मैनूं गरज, आसा इक्को नाल रखाईआ। तेरा लेखा खेल असचरज, अचरज लील्हा देणी रचाईआ। तूं सूरबीर मर्दाना मर्द, मददगीर ख़ैर ख़ुदाईआ। तेरा लेखा अर्श फर्श, हरस सब दी रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी वस्त झोली देणी पाईआ। सतिजुग कहे मंगां तेरा दरबारा, ढाडी हो के राग अल्हाईआ। तूं साहिब स्वामी एकँकारा, अकल कल तेरी वड्याईआ। आदि जुगादी देवणहारा, अतोट अतुट वरताईआ। कोटन कोटि गुर पीर अवतार तेरा तक्कण सहारा, तुध बिन सार कोए ना पाईआ। मैं तेरे नाम दा बण वणजारा, लोकमात हट्ट चलाईआ। सति धर्म दा बोल जैकारा, साची सिख्या

दयां समझाईआ। बिन पुरख अकाल कोए ना मीत मुरारा, मतलब हल ना कोए कराईआ। जन भगतां मिल के करां सच प्यारा, प्रेमी हो के प्रेम कमाईआ। सोहणा लग्गे उह दवारा, जिथ्थे इक्को तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अबिनाशी कहे सति सतिवाद, सति पुरख निरँजण दया कमाईआ। सतिजुग बख्श सच्ची दाद, वस्त अमोलक तेरी झोली पाईआ। मेरे नाम दा इक्को राग, जन भगत सुहेले रहे गाईआ। सृष्ट सबाई कर त्याग, राग इक्को नज़रीं आईआ। सुरती नाल रहे जाग, मन वासना गूढ़्ही नींद सवाईआ। उहनां मार जा के आप आवाज़, जिस दा अक्खर समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिबर हो के राह रिहा वखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरा मार्ग वेखां आहिस्ता आहिस्ता, आसा सच देणी जणाईआ। दूजा दस्सीं ना कोए बरास्ता, सिध्धा आपणा मेल मिलाईआ। जन भगतां तेरे नाल होणा वास्ता, वास्तव आपणा रंग रंगाईआ । कूड़ी क्रिया होणा खातमा, खतरे विच दिसे लोकाईआ। करना खेल पुरख अबिनाशणा, अबिनाशी करते तेरी बेपरवाहीआ। गुर अवतारां पूरी करनी वासना, पीर पैगम्बरां आसा आसा नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया उडे ना ख़ाकना, धूढ़ी धूढ़ ना कोए उडाईआ। सति धर्म मार्ग चलाउणा लोक मातना, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। जन भगतां पत राखना, रक्षक हो के सेव कमाईआ। तेरा सोहला ढोला इक्को आखणा, औखी मंज़ल रहिण कोए ना पाईआ। तेरा दर्शन करन ज़ाहर बातना, अंदर बाहर इक्को रूप नज़रीं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। सतिजुग कहे मैं तेरे घर दा गोला, सेवक इक्को नज़री आईआ। मैनूं दस्स दे आपणा बोला, प्रभ आपणा अनबोलत राग सुणाईआ। मैं बदल के चलया चोला, चोली अल्फ़ी तेरी तन हंढाईआ। तेरे नाम दा बोलां इक्को ढोला, ढंडोरा देवां सर्ब लोकाईआ। अबिनाशी करते दर दरवाज़ा इक्को खोल्हा, वस्त अमोलक रिहा वरताईआ। धरनी धरत धौल दा करे भार हौला, दुष्ट हँकारी दएं खपाईआ। मनमुख पावे कोई ना रौला, गुरमुख इक्को नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करे सति पढ़ाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां इक्को नाम, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां इक्को अमाम, जो हर घट रिहा समाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां इक्को राम, जो रहमत रिहा कमाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां इक्को काहन, जो गृह गृह बंसुरी नाम वजाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां इक्को पैग़ाम, जो पैगम्बरां कीती पढ़ाईआ । सतिजुग कहे मैं दस्सां इक्को सतिनाम, जो इक्को सति नज़री आईआ। सतिजुग कहे मैं इक्को डंका दस्सां दो जहान, जो वाहवा गुरू रिहा वजाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां सच विधान, सच

इक्को रंग वखाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां सच निशान, जो पुरख अबिनाशी निरगुण धार रिहा वखाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां सच मकान, घर घर दयां दरसाईआ। सतिजुग कहे मैं इक्को दस्सां साचा राम, बिन हरि चरणां सांत किसे ना आईआ। सतिजुग कहे मैं इक्को दस्सां भान, नूरी चन्द करे रुशनाईआ । सतिजुग कहे मैं इक्को दस्सां इश्नान, प्रभ चरण सरन दए वड्याईआ। सतिजुग कहे मैं इक्को दस्सां बाण, शब्द निराला तीर चलाईआ। सतिजुग कहे मैं इक्को दस्सां ईमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी सेवा इक लगाईआ । सतिजुग कहे मैं दस्सां जोग, जोगीशरां दयां समझाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां भोग, आत्म सेजा भोग दयां जणाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां संजोग, बिन पतिपरमेश्वर सच्ची दिसे ना कोए कुड़माईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां चौदां लोक, चौदां तबक करां शनवाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां इक्को ओट, बिन पुरख अकाल ना कोए सहाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां मौज, प्रभ मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा तृष्ना सब दी मेट मिटाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां निरँकार, निरगुण दयां जणाईआ। जो भगतां करे प्यार, जुग जुग वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम आपणा कर्ज़ा रिहा उतार, मकरूज आपणा फर्ज रिहा निभाईआ। लख चुरासी विच्चों आप उठाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। नाता तोड़ के शाह कंगाल, कोझयां कमलयां दए वड्याईआ। सतिजुग वेख होए निहाल, नेत्र नैण अक्ख मिलाईआ। प्रभ ठाकर होया दयाल, दीनण रिहा तराईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मुरीदां पुच्छण आया हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। नाता तोड़े काल महाकाल, सच्ची धर्मसाल दए बहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दिसण नाल, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम अन्त होए बेहाल, बिहबल हो के देण दुहाईआ। सतिजुग सच्चा धरनी धरत धवल लेखा लए संभाल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। अगला लेखा जाणे श्री भगवान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे सुणनहारा ब्यान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी बाल बृद्ध नौजवान रूप ना कोए वटाईआ।

१७ मग्घर २०२१ बिक्रमी जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड रतेवाल

पुरख अकाल कहे मैं वेखां संसार, सृष्ट सबाई खोज खुजाईआ। लख चुरासी जीव जंत पावां सार, साध सन्त होवां

सहाईआ । जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण बन्न्हां धार, गुर अवतार खेल खिलाईआ। सच संदेसा जणावां नाम जैकार, धुर दा राग अल्हाईआ । आत्म परमात्म खोल्ह किवाड़, घर मन्दिर दयां वखाईआ। मन मति बुध दे अधार, जगत वासना नाल रलाईआ। भगत सुहेले नित नित लवां उठाल, सोए आप जगाईआ। काया माटी बणा के साची धर्मसाल, धर्म दवारा दयां सुहाईआ। अमृत आत्म साचा जाम प्याल, नाम ख़ुमारी दयां चढ़ाईआ। शब्द सरूप वजा ताल, धुर दी धार दृढ़ाईआ। चरण प्रीती बख्श प्यार, साची रीती दयां वखाईआ। नाता तोड़ के काल महाकाल, मुहब्बत इक्को नाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी वड्डी वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं आदि जुगादी मालक, दो जहान अखवाइंदा। लख चुरासी सृष्टी सदा प्रितपालक, घर घर रिज़क पुचाइंदा। निरगुण सरगुण बण के सालस, लहिणा देणा सर्ब मुकाइंदा। कूड़ी क्रिया निंद्रा लाह के आलस, जन भगतां मात उठाइंदा। सति सरूप बणा के ख़ालस, धुर दी रंगण नाम रंगाइंदा। माया ममता रहे ना आलस, सच प्रीती जोड़ जुड़ाइंदा। कूड़ा टिक्का लाह के कालख, जोत ललाटी तिलक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणी खेल खिलाइंदा। पुरख अकाल कहे मैं सब दा मीता, एकँकार इक्को नज़रीं आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरी रीता, हुक्मे अंदर बणाईआ। लख चुरासी घट घट अंदर सद वसां धाम अनडीठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। वेख वखावां ऊँचां नीचां, राउ रंकां खोज खुजाईआ। वरन बरन जीव जंत फुलवाड़ी बागीचा, पत्त टहणी खोज खुजाईआ। धुर दा कलमा दस्स हदीसा, हज़रत हो के करां पढ़ाईआ। रूप जणा के नीकण नीका, आत्म ब्रह्म दयां समझाईआ। कूड़ कुड़ावा दस्सां रस फीका, फिकरा आपणा नाम सुणाईआ। जन भगतां दस्स के सच तरीका, घर मंज़ल दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सर्ब गुसाँईं, नईआ नौका दो जहान चलाइंदा। सन्त सुहेले पकड़ां बाहीं, फड़ बाहों गोद उठाइंदा। साचा मंत्र सर्ब दयां सुणाई, ढोला इक्को राग अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव रहे कमाई, धुर दा हुक्म इक वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर संदेश देवण चाँईं चाँईं, चार जुग आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता खेल खिलाइंदा। पुरख अकाल कहे मैं घर घर वासी, घट घट डेरा लाईआ। निरगुण नूर नूर प्रकाशी, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आदि जुगादि सदा अबिनाशी, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। जन भगत बणा के साची दासी, सेवा इक्को इक दृढ़ाईआ। आपणा संदेसा दे के पाती, भरम भुलेखा दूर कराईआ। अमृत दे के बूँद स्वांती, अग्नी तत बुझाईआ। निरगुण जोत जगा के बाती,

अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। भवजल अंदर करके राखी, फड़ बाहों पार लँघाईआ। लहिणा देणा चुका के बाकी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । सच दवारे खोल्ह के ताकी, गृह मन्दिर दयां बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दा राखा, रक्षक इक्को नज़री आईआ। दीन दयाल बण के दाता, वस्त अमोलक आप वरताईआ। बोध अगाध बण के ज्ञाता, ज्ञान ध्यान इक समझाईआ। अन्तर आत्म बण के साथा, सगला संग रखाईआ। टिक्का ला के नाम मस्तक माथा, जोत ललाटी डगमगाईआ। जुग चौकड़ी चला के राथा, रथ रथवाही आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नाल जोड़ के नाता, धुर दा संग आप निभाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दा प्यारा, प्रीतम इक अख्वाईआ। सद वसां धाम न्यारा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत जोत उज्यारा, सुरती शब्द रूप समाईआ। कागत कलम ना लिखणहारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। जुग चौकड़ी खेल कर अगम्म अपारा, अलख आपणा नाम जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। पुरख अकाल कहे मैं नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। वेखां खेल गुरू गुर चेरा, चेला गुरू वेख वखाईआ। जन भगतां बन्न्हां सदा बेड़ा, वञ्झ मुहाणा नाम लगाईआ। लख चुरासी कट के गेड़ा, फाँसी जम कटाईआ। मेहर मुहब्बत नज़र करके मेहरा, महबूब हो के मिलां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वड दाता इक अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे मैं गहर, गम्भीर गवरा नज़री आईआ। मेरी आदि जुगादी शब्दी लहर, निरगुण धार दिती चलाईआ। जुग चौकड़ी करां मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। भगत सुहेले सज्जण घेर, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। लहिणा देणा दयां नबेड़, लेखा अवर रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे झगड़ा झेड़, सच सच दयां समझाईआ। भाग लग्गे काया खेड़, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। पुरख अकाल कहे मैं ठांडा सीत, सीतल धार इक वखाईआ। मेरी भगतां नाल प्रीत, प्रीतम हो के तोड़ निभाईआ। ढोला गावां इक्को गीत, धुर दा राग अल्हाईआ। लेखा चुक्क जाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ । पड़दा खुल्हे भीतर भीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं खेल करां ब्रह्मादी, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। मेरा शब्द अगम्म अथाह अनादी, रागां नादां दयां वड्याईआ। मेरा रूप सदा विस्मादी, जन भगतां विच समाईआ। मेरा ढोला सच दवारे दा सच्चा रागी, तर्ज़ तराना इक्को रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ।

पुरख अकाल मैं करनी करता, कुदरत आपणी वेख वखाईआ। आदि जुगादि कदे ना मर्दा, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। जुग चौकड़ी वेस धरदा, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ । सन्त सुहेले सज्जण फड़दा, मुरीद मुर्शद लए उठाईआ। सच दवारे आपणे खड़दा, घर घर विच अलख जगाईआ । कर खेल नर हरि दा, नर नरायण दया कमाईआ। भगत भगवान आपे वरदा, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। सुरत सवाणी लाह के पड़दा, अन्तर घूँगट दए उठाईआ दरस करा के साचे पिर दा, पिछला लेखा दयां चुकाईआ। वसेरा कर के घर थिर दा, दरगाह साची जोड़ जुड़ाईआ। सचखण्ड दवारे जोती जोत मिलदा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दूजा संग ना कोए वखाईआ ।