१७ मग्घर २०२१ बिक्रमी मलकीअत सिँघ दे गृह पिण्ड बन्हवाला ज़िला गंगा नगर
किरपा कर हरि जगदीश, विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र रो रो नीर वहाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ वेख बीस इकीस, निरगुण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर कहिण वेख सच हदीस, हज़रत आपणा पड़दा लाहीआ। भगत कहिण भगवन रहे उडीक, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। सन्त कहिण सच दस्स प्रीत, प्रीतम प्रीतम मेल मिलाईआ। गुरमुख कहिण साडी परख नीत, नीतीवान तेरी सरनाईआ। गुरसिख कहिण लेखे ला ऊँच नीच, राउ रंक तेरी वड्याईआ। धरनी धरत धवल मंगे भीख, बण निमाणी झोली डाहीआ। सतिजुग कहे प्रभ किरपा कर अतीत, त्रैभवन धनी तेरी सरनाईआ। त्रेता कहे तेरे विच इक तौफीक, दूई दे मिटाईआ। द्वापर कहे दूर दुराडे घर वस नज़दीक, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। कलयुग कहे किरपा कर लाशरीक, शिरक्त सब दी दे गंवाईआ। अठसठ तीर्थ कहिण सृष्टी आपणी वेख होई पलीत, पाकी पाक नज़र कोए ना आईआ। सांतक दिसे ना कोई ठांडा सीत, अग्नी तत रही तपाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ रहे कुरलाईआ। आत्म परमात्म ढोला गाए कोए ना गीत, रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। छत्र झुल्ले किसे ना सीस, राज राजान शाह सुल्तान सच हुक्म ना कोए सुणाईआ। लेखा मुक्के ना हस्त कीट, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा खोल्ह के वेख भीत, आदि जुगादि लेखा दित्ता लिखाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, चौदां तबक नैण उठाईआ। चौदां लोक वेखण ला के नीझ, नेत्र अक्ख नाल मिलाईआ। स्वामी आपणा भेव खोल्ह ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ पा भिच्छया, बीस इकीसा दए गवाहीआ। चार जुग दा वेख लेख भविख्त लिख्या, कलम शाही दए गवाहीआ। साचा
नूरी चन्द तेरा नाम किसे ना दिस्या, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कूड़ कुड़यार जगत वणजारा लख चुरासी घर घर विकया, सच सुच्च नज़र कोए ना आईआ। सज्जण मीत दिसे ना कोई मितया, मित्र प्यारा संग ना कोए रखाईआ। पिता पूत रिहा ना कोई हितया, माता गोद ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। नेत्र रो के कहे धरनी धरत, धुर दरगाही इक अरज़ोईआ। पुरख अबिनाशी निरवैर वेख परत, पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। जगत दुहागण सब बणया नार मर्द, नर हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। छुरी कसाई फड़ के करद, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ । वेख खेल होई असचरज, बण निमाणी सेव कमाईआ। दुखियां वंडे कोए ना दर्द, भुखयां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। अमृत मेघ ना देवे कोए बरस, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर तेरे भगत रहे तड़प, सनमुख स्वच्छ सरूपी तेरा नूर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। नेत्र रो के कहे विष्न ब्रह्मा शिव, शिव शक्ती नज़र कोए ना आईआ। तेरे नालों छुट्टी सब दी लिव, आत्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा दस्स भेव, अभेद दे जणाईआ। तूं आदि जुगादि सच स्वामी वड देवी देव, देवत सुर तेरा ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित तेरी करदे रहे सेव, बण चाकर सीस जगदीस झुकाईआ। वसणहारा सदा सदा धाम निहकेव, निहचल आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी वेख वखाईआ। जन भगत करन पुकार, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। सो पुरख निरँजण कर ख़बरदार, हरि पुरख निरँजण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। एकँकारा हो बेपरवाह, ग़फलत नज़र कोए ना आईआ। आदि निरँजण साचा दीप कर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाईआ। अबिनाशी करता सच संदेसा सुणावे आपणी धार, धुर दा नाद वजाईआ। श्री भगवान बण मीत मुरार, मित्र प्यारे हो सहाईआ। पारब्रह्म आपणे प्रेम कर प्यार, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। चौथे जुग सदी वीहवीं वेख संसार, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी जीव जंत होए ख्वार, गुरमति सच ना कोए कमाईआ। दर दर घर घर दिसे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना माया ममता बैठी डेरा लाईआ। तेरा नाता छड्ड के धुरदरगाही सांझे यार, कूड़ कुड़यारा नाता रहे हंढाईआ। शाह सुल्ताना नौजवाना मददगार, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। मुकामे हक तेरा मनार, नूर ख़ुदाई जलवा तेरा उज्यार, महिबान बीदो आपणा तरस कमाईआ। सचखण्ड निवासी सच तेरा अस्थान, ना कोई ज़िमीं ना कोई असमान, इक्को सूरबीर बली बलवान, शाह पातशाह आपणा डेरा लाईआ। भूपत भूप राज राजान, आदि जुगादी हुक्मरान, दो जहानां वेख वखाईआ। साडी बेनन्ती कर परवान, लोकमात कर ध्यान,
निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी दया कमाईआ। सन्त सुहेले कहिण उठ जाग, पुरख अकाल लै अंगड़ाईआ। कलयुग जीव हँस बणे काग, बुध बिबेक ना कोए रखाईआ। साची करनी सारे गए त्याग, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। अन्तर आत्म किसे ना उपजे वैराग, वैरी घर घर नज़री आईआ। निरगुण जोत ना कोए प्रकाश, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। अमृत बूँद निझर रस मिले ना कोए सवांत, अठसठ तीर्थ भज्जण वाहो दाहीआ। शब्द अगम्मी अनहद नादी सुणे ना कोए आवाज़, रागां नादां विच मस्त वेखी लोकाईआ। तेरा नाता जोड़े ना कोए कन्त सुहाग, नर नारी तेरा रूप ना कोए वटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा साचा नाम देवे ना कोए साची दात, वस्त अमोलक झोली कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम वेख अन्धेरी रात, सूरज चन्द दोवें मुख शरमाईआ। धीरज मिले ना कोए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रिहा कुरलाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी तेरी करदे गए आस, तृष्ना तेरे नाल मिलाईआ। किरपा कर सर्ब गुणतास, गुणवन्त तेरी शरनाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार सारे गए भाख, भाख्या विच कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुरसिख कहिण प्रभ ठाकर स्वामी, इक्को तेरी ओट जणाईआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट रिहा समाईआ । पढ़ के सुणके वेखी तेरी बाणी, जो बाण निराला तीर रही चलाईआ। संदेसा देवे दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड शनवाईआ। जिन्ना चिर परम पुरख मिले ना शाह सुल्तानी, सांतक सति ना कोए कराईआ। लेखा मुक्के ना आवण जाणी, लख चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। सच दुआर दी देवे ना कोए निशानी, मंज़ल हक ना कोए पुचाईआ। पुरख अकाल मेहरवान आपणी कर मेहरवानी, महबूब तेरी आस रखाईआ। कलयुग अन्त वेख हुन्दी वैरानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र उठा दे ठाकर, सब तेरा ध्यान लगाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धवाईआ । सच वणजारा बण सौदागर, नाम हट्ट इक खुल्हाईआ। सुरती निरती बिरती करदे आप इकागर, बिरथा सांस कोए ना जाईआ । सन्त सुहेले गुरू गुर चेले भगत भगवान दर आपणे दे दे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। तूं गहर गम्भीर बेनज़ीर हरि करता कादर, कुदरत तेरी तेरे अंदर नज़री आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त शाह पातशाह शहिनशाह बण सालस, धुर दी सालसी आप कमाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता मेट दे आलस, चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन रहिण ना पाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख सज्जण लख चुरासी विच्चों कढ्ढ ख़ालस, ख़ालस आपणा रूप वखाईआ। अंदर वड़के साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर चढ़ के मन मनूए दी बदल दे आदत, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। श्री भगवान तेरे हथ्थ सच्ची अदालत, अदल इन्साफ इक्को इक कराईआ। सृष्ट
सबाई कलयुग अन्तिम वेख हुन्दी बगावत, बगलगीर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी दया कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पए कूक, उच्ची नाअरा आप लगाईआ। पुरख अकाल फिरी दुहाई चारे कूट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण सर्ब दए दुहाईआ। झगड़ा वध्या जूठ झूठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। साचा दिसे ना कोई पूत, सपूत नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म कर गया कूच, गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ सति धर्म नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सारे मिलके झुकदे दर, बेनन्ती इक सुणाईआ। किरपा कर नरायण नर, नर हरि तेरी सद सरनाईआ। जोती सरूप जामा धर, कल कल्की वेस वटाईआ। दर दरवेश वेखण दर खड़्ह, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान प्रभ कर दे मेहर, महबूब तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल क्यों लाई देर, दूर दुराडे नेरन नेर हो के दरस दिखाईआ। हक हकीकत लहिणा देणा कलयुग अन्तिम दे नबेड़, बिन तेरे समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी रहे विच गेड़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ । मेहरवान श्री भगवान, हरि करता आप जणाईआ। सारे मिलके करो इक प्रणाम, सच जगदीस मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणो फुरमान, धुर दा आपणा आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार सुणो पैग़ाम, पीर पैगम्बर इक्को नाम जणाईआ। भगत सन्त गुरमुख गुरसिख वेखो निशान, हरि करता आप उठाईआ। धरनी धरत धवल मंगदे दान, दाता दानी रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सारे मिल के कहिण प्रभ अन्तर, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। कलयुग लग्गी बुझा दे बसन्तर, अमृत मेघ बरसाईआ। सृष्ट सबाई जणा दे आपणा मंत्र, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। भाग लगा दे काया मन्दिर अंदर गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड घर घर दे वखाईआ। तेरा रूप नज़री आवे ब्रह्म निरंतर, निराकार तेरी सरनाईआ। इक्को मंग मंगीए सारे अन्तिम, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग दे माण वड्याईआ। श्री भगवान कहे सुणो सब, सर्ब दयां समझाईआ। इक्को ठाकर स्वामी लख चुरासी लए लभ्भ, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक मेट देवां हद्द, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। सच दुआर एकँकार बिन मक्के काअबे कराए हज्ज, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ दसाए काया साढे तिन्न हथ्थ, घर घर विच पड़दा आप उठाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना बूँद स्वांती देवे रस, अठसठ खोजण कोए ना जाईआ। निरगुण
जोत जोत कर प्रकाश, सति सरूप इक्को नूर दए चमकाईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले करे पवित पाक, पतित पुनीत रूप वटाईआ। अन्तर अन्तर खोल्ह के ताक, दृष्टी आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा अन्तिम दए चुकाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा मुक्कणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शब्द अगम्मी नौजवान इक्को उठणा, बलधारी बल वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लख चुरासी जीव जंत जिस पुच्छणा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बचया कोए रहिण ना पाईआ । जन भगतां उजल करे मुखना, सन्त सुहेले लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मुक्के पन्ध, अन्तिम अन्त रहिण ना पाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंद, बख्शिश आपणी दे वखाईआ। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। आत्म परमात्म दे के अनन्द, निजानंद इक दरसाईआ। काया चोली सब दी देवे रंग, नाम मजीठी रंग चढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन दस्से इक्को छन्द, धुर दा ढोला इक पढ़ाईआ। ख़ुशी करा के बन्द बन्द, बन्दीखाना लख चुरासी दए तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के भेख पखण्ड, सच सुच्च दए समझाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सब दी पूरी करे मंग, वेला वक्त नाल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग लहिणा देणा रखे हथ्थ, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। सतिजुग त्रेता जिस चलाया रथ, द्वापर कलयुग फेरा पाइंदा। सर्ब कला प्रभ आप समरथ, दूजा संग ना कोए मिलाइंदा। वाक् भविख्त जो सरगुण निरगुण गए दस्स, दहि दिशा आप मनाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता हो प्रगट, निरगुण निरवैर आपणा खेल कराइंदा। जगत जीव जहान कोई ना समझे हरि का खेल अकथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव जन भगत कहिण, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द, अन्तर अन्तर आवाज़ सुणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा खेल श्री भगवन, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सदी चौधवीं कर खण्ड खण्ड, नाम खण्डा तेज प्रचण्डा ब्रह्मण्डां इक जणाईआ। तेरी किरपा अंदर किरपा निधान सारे रहे मंग, दूजी आसा तृष्ना होर ना कोए वखाईआ। सर्ब स्वामी अन्तरजामी काया मन्दिर अंदर गुरमुखां दे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र उठावणहारा, हरि करता आप जणाइंदा । कलयुग मेटे कूड़ अंध्यारा, कल कल्की वेस वटाइंदा। गोबिन्द मीता ठांडा सीता एकँकारा, अकल कलधारी जोत निरँकारी आपणी कार
कमाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यारा, शब्द अगम्मी वजाए नगारा, नौबत इक्को इक सुणाईआ। कलयुग जीव समझ ना सके कोई संसारा, मन मति बुध मिले ना कोए अधारा, भेव अभेदा अछल अछेदा पड़दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम हरि वेखे गहर गम्भीर, करते हथ्थ वड्याईआ। खोज खुजाए पंज तत काया शरीर, नौ दर वेखे थाउँ थाँईंआ। नव नौ खण्ड सन्त सुहेले जो बैठे दिलगीर, राह तक्कण चाँईं चाँईंआ। तिन्हां अंदर वड़ के चोटी चढ़े अख़ीर, सुखमन टेडी बंक राह विच ना कोए अटकाईआ। साची जणाए इक तस्वीर, जिस दा रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे दए वड्याईआ। वड्याई देवे आप प्रभ, जुग जुग दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया कलयुग देवे दब्ब, शौह दरयाए आप सुटाइंदा। सन्त सुहेले सज्जण लभ्भ, गुरमुख आप उठाइंदा। अमृत चवा के कँवल नभ, पत्त डाल्ही आप महकाइंदा। जगत दवारा पार करके हद्द, घर बारा इक वखाइंदा। दिवस रैण सुणाए नद, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग लेखा वेख वखाइंदा। कलयुग लेखा वेखे अन्त, अन्तष्करन सब दे खोज खुजाईआ। किरपा कर श्री भगवन्त, भगवन लहिणा देणा दए चुकाईआ। सन्त सुहेले वेख के भगत, भाग सब दा झोली पाईआ। जगत विहारा कुड़यारा वेख जगत, जगजीवन दाता दए सज़ाईआ। लेखा जानणहार स्वर्ग नरक, दोज़ख़ बहिश्त खोज खुजाईआ। लहिणा देणा चुकाए अर्श फर्श, काया काअबा वेख वखाईआ। हौला भार करे धरनी धवल धरत, दुष्ट हँकारी देण दुहाईआ। अमृत मेघ इक्को बरस, अग्नी तत शांत कराईआ। जन भगतां दे के घर विच घर दरस, जन्म जन्म दी हरस मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कल कल्की हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सुणो संदेश, विष्न ब्रह्मा शिव सोया कोए रहिण ना पाईआ । हरि करता कादर इक नरेश, शाह सुल्तान वाली दो जहान परम पुरख बेपरवाहीआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणपति गणेश, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द लागे पाईंआ। जो वसणहारा सचखण्ड अगम्मड़े देस, सच सिँघासण डेरा लाईआ। सो साहिब स्वामी कलयुग अन्तिम निरगुण धर के आया भेख, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा फेरा पाईआ । सच दुआर एकँकार वस्या सम्बल देस, देस दसन्तर दोवें खोज खुजाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे खेड, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जलवा दे के तेज, अन्ध अज्ञान दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान होए सहाईआ। गुर अवतार
पीर पैगम्बर रखो भरोसा, बीस इकीसा हरि जगदीशा आप जणाइंदा। परम पुरख परमात्म जाणे आपणा मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताइंदा। नित नवित करे कदे ना कोई धोखा, साख्यात आपणी कल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सब दा वेख वखाइंदा। लहिणा देणा सब दा दए वखाल, बाकी नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर दीन दयाल, दयानिध होए सहाईआ। सब दा पूरा करे सवाल, निराशा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के जगत जंजाल, शरअ विचों शरअ दयां बदलाईआ। सृष्ट सबाई वखा इक धर्मसाल, धर्म दवारा दयां प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी किरपा सच, सति सतिवादी नज़री आईआ। ख़ुशीआं नाल सारे गावण तेरा जस, ढोले रागां नादां नाल अल्हाईआ। धन्न वड्याई जे निरगुण हो के वेखें आपणा हट्ट, दो जहानां पड़दा लाहीआ। चरण कँवल सरनाई सारे जाईए ढठ्ठ, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रुमाईआ। तेरी मेहर पुरख समरथ, सारे सीस रहे झुकाईआ। सब दी झोली पाउणा आपणा हक, हाकम बेपरवाहीआ। बीस इकीसा पन्ध मुका दे नस्स नस्स, भज्जा जाए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब कुछ तेरे हथ्थ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो धीर, हरि करता आप जणाईआ। सदी चौधवीं वेखो अखीर, आखर आपणा हुक्म वरताईआ। सब दी बदल देवे तकदीर, तदबीर इक्को इक समझाईआ। शरअ दा कट ज़ंजीर, लाशरीक नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा सदका, सद सच तेरी सरनाईआ। तूं मालक खालक साचे पद दा, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। तेरा लहिणा देणा जुग चौकड़ी आपणी हद्द दा, महिदूद करे लोकाईआ। हउँ सेवक चाकर बालक हो के मंगदा, झोली तेरे अग्गे डाहीआ। कलयुग लेखा मुक्के भेख पखण्ड दा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। डंका इक्को वज्जे सूरे सरबंग दा, गोबिन्द खण्डा इक चमकाईआ। सिँघासण सोहे इक्को नद दा, जिस दा नूर ज़हूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों कढाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, पड़दा ओहला दे उठाईआ। मुख नकाब रहे ना कोई यार, नेत्र नैण अक्ख ना कोए शरमाईआ। राह तक्कदे रहे विच संसार, संसारी तेरा ध्यान लगाईआ। मुरीद मुर्शद करदे रहे प्यार, प्यार मुहब्बत विच बदलाईआ। कलयुग अन्तिम अन्तर कर विचार, बेअन्त तेरी सरनाईआ। डुब्बदे पाहन दए तार, सच किनारा इक दृढ़ाईआ। तूं करता पुरख करतार करनेहार, करनी तेरी सब नूं भाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिखदे गए जुग चार, चौकड़ी तेरा हाल
सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर निराकार निरँकार लए अवतार, जोती जामा धुर दा रामा सच्चा कान्हा वड अमामा आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां लए उठाल, घर सन्तां दीआ बाती जोत बाल, गुरमुख रख आपणे नाल, गुरसिख वेख बच्चे सके लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सति सच सति तेरी सरनाईआ। सच सरनाई दे सच्चे मालक, साहिब स्वामी तेरी आस रखाईआ। जन भगतां बण प्रितपालक, सेवक हो के सेव कमाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ ख़ालस, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग बदल दे आदत, सतिजुग सच्चा राह वखाईआ। तेरे नाम दी इक्को बन्दगी भजन होवे अबादत, इक्को इष्ट देव स्वामी सब नूं नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर दरगाही बेपरवाही नूर इलाही शब्द अथाही सच मलाही, बेड़ा जन भगतां पार कराईआ।
१८ मग्घर २०२१ बिक्रमी बीबी तेज कौर दे गृह पिण्ड बणवाली
ग़रीबां उत्ते सदा दयाल, श्री भगवान दया कमाइंदा। जुग जुग वेखे गुरमुख अनमुलड़े लाल, लख चुरसी खोज खुजाइंदा । जिन्हां दे अंदर बख्शे प्यारा नाम, बाणी धुर दी आप समझाइंदा। काया खेड़ा भाग लगावे मन्दिर ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ अंदर सोभा पाइंदा। नाम प्याला अमृत देवे जाम, कूड़ा रस सर्ब मुकाइंदा। नाद अनादी सुणाए सच्ची धुन्कान, अनहद राग आप अल्हाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत मेटे तृष्ना पीण खाण, धीरज सति सन्तोख इक दृढ़ाइंदा। सच दवारे दरगाह साची देवे माण, सिर समरथ आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मूर्ख मुग्ध लेखे लाए बाल अंञाण, चरण प्रीती तोड़ निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। ग़रीब निमाणयां सिर रखे हथ्थ, साहिब स्वामी वड वड्याईआ। कलयुग अग्नी विचों लए रख, तत्ती वा ना लागे राईआ। आपणे मिलण दी बख्श देवे अक्ख, घर बैठयां दूर दुराडा नज़री आईआ। पूरब जन्म दा झोली पावे हक, मेहरवान हो सहाईआ। अगला मार्ग देवे दस्स, अन्तर आत्म कर पढ़ाईआ। गुरमुख तूं मेरे मैं तेरे वस, नाता धुर दा लए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां बख्शे ओट, पुरख अकाल दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे खोट, सति सच विच समाईआ। हउमे हंगता कटे रोग, धुर संजोग आप मिलाईआ। नाम निधाना सुणाए सलोक, गुर शब्दी आप पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मिलाए जोत, जोती जोत विच समाईआ। झगड़ा मिट जाए वरन गोत, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कटणहारा हउमे रोग, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। ग़रीब निमाणयां देवे चरण सहारा, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। भवजल करे पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। साचा मन्दिर बख्शे इक दवारा, जिस गृह आपणा डेरा लाइंदा। दीवा बाती जगे अगम्म अपारा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। साची सख़ियां मंगलाचारा, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां देवे आपणी दात, प्रेम प्रीती झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सच चन्द करे रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सुरती शब्दी जोड़ के नात, बिधाता आपणे रंग रंगाईआ। जन्म कर्म दी पूरी करे ख्वाहिश, आशा मनसा नाल मिलाईआ। एथे उथे पुच्छे वात, सगला संग आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे सद वड्याईआ। ग़रीब निमाणा कोझा कमला, हरि सतिगुर गले लगाइंदा। लहिणा देणा चुकाए जगत अमलां, अमल इक्को नाम दसाइंदा। काया मन्दिर अंदर घर विच घर वखाए सोहणा बंगला, जिस घर स्वामी बहि बहि रंग रंगाइंदा। निजानंद देवे सच अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर रंग वखाइंदा। गुरमुख रंग वखाए सदा अनडिठा, गुर सतिगुर दया कमाईआ। अमृत रस देवे मिठ्ठा, नौ रस जगत दए तजाईआ। नौ दवारे नाता तोड़े फिक्का, नौ खण्ड वज्जे इक वधाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म मिले सच्चा पिता, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जिस जन्म कर्म दा लेख लिखा, सो आपे दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणे गले लगाईआ। ग़रीब निमाणयां सदा सहायक, आदि जुगादी दया कमाइंदा। शब्द स्वामी धुर दा नायक, नर नरायण वेख वखाइंदा। धुर संदेसा दे हदायत, साची सिख्या इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे वेख वखाइंदा। गुरमुख तेरा दर घर सच्चा, सच मिले वड्याईआ। लेखे लाए वड्डा छोटा नढ्ढा बच्चा, बृद्ध बालां सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भाग लगाए काया माटी भाण्डा कच्चा, गगरीआ आपणे रंग रंगाईआ । मनुआ मन उठ ना दहि दिश नठ्ठा, डोरी शब्दी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र नाल तारे आप, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। पतिपरमेश्वर बणके माई बाप, गुरमुख गुरसिख गोद उठाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, सोहँ ढोला इक पढ़ाइंदा। सच दवारे बज्झे नात, जुड़या नाता ना कोए तुड़ाइंदा । साची मंज़ल पौड़े चाढ़े घाट, अद्ध विचकार ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे तेरा सच प्यार, प्रीतम प्रीतम दए जणाईआ। जिस दा लेखा सदा जुग
चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल खिलाईआ। जिस दा सन्त सुहेले मंगण दीदार, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। जिस नूं गुर अवतार करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस दी चरण धूढ़ी मुर्शद लाउँदे शार, पीर पैगम्बर खाक रमाईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे पुकार, सिफ्तां ढोलयां नाल गाईआ। जिस दा हुक्म लख चुरासी विच संसार, विष्न ब्रह्मा शिव भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दा नूर सूरज चन्द उज्यार, मण्डल मण्डप खेल खिलाईआ। जिस दा हुक्म कोए ना मेटणहार, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो साहिब स्वामी पुरख अकाल, मेहरवान होए सहाईआ। गुरसिख वेखे सच्चे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। पूरब जन्म दी झोली पाए घाल, सति मुशकत हथ्थ फड़ाईआ। फल लगाके साचे डाल्ह, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई साचे गुरसिख, सिख्या इक दृढ़ाइंदा। नाम पदार्थ पावे भिख, भिख्या सति वरताइंदा। अगला लेखा देवे लिख, पिछला कर्म मिटाइंदा। सच दवारे साचा हित, हितकारी जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां कदे ना देवे पिठ, सनमुख हो के नज़री आइंदा। सनमुख सतिगुर सदा स्वामी, पड़दा ओहला ना कोए रखाईआ। घट घट वेखे अन्तरजामी, भेव अभेदा दए जणाईआ। शब्द अगम्मी दे के बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। अमृत बख्श के ठंडा पाणी, अग्नी तत बुझाईआ। सच प्रीती चरण ध्यानी, दृष्ट इष्ट वड्याईआ। लेख चुकावे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज ना कोए भवाईआ। शब्द मिलाके सुरती हाणी, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लए तराईआ। गुरमुख सच्चा सदा तरदा, नईआ नौका पार लँघाईआ। जन्म कर्म विच कदे ना मरदा, मर जीवत रूप वटाईआ। शौह दरया कदे ना हड़्हदा, पार किनारा बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। चरण कँवल ध्यान इक्को धरदा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा निरगुण हो के सरगुण फड़दा, सरगुण अंदरों निरगुण मेल मिलाईआ। सच दवारे आपे खड़दा, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। कृपानिधान आपणी किरपा करदा, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद सुहेला इक अख्वाईआ। सदा सुहेला हरि निरँकार, आदि जुगादि वेख वखाइंदा। भगत उधारना जिस दी कार, करनी करता आप कमाइंदा। ग़रीब उभारे पावे सार, महासारथी वेख वखाइंदा । कलयुग वेखे विगसे वेखणहार, अनडिठ प्रतख आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सदा सद सच्चा संग निभाइंदा। सगला संग रखे रघुनाथ, रघुपत आपणी दया कमाईआ। गुरमुख बणा के पारजात, साचे रूप समाईआ। वस्त अमोलक दे के दात, खाली भण्डारे दए भराईआ।
अन्तर आत्मा वासना सब दी लए वाच, दस्सण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहारा पूरी आस, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुरमुख आसा फिरे भज्जी, चार कुण्ट वाहो दाहीआ। साहिब सतिगुर पड़दा कज्जीं, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ी क्रिया पत रखीं, तेरे चरण मिले वड्याईआ। जगत विकार नज़र ना आए अक्खीं, इक्को नेत्र तेरा दर्शन पाईआ। गुरमुख गुरसिख साहिब सतिगुर तेरी बच्चीआं विच्चों बच्ची, बचपन तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नाम पढ़ादे आपणी पट्टी, जिस दा लेखा मिट कदे ना जाईआ।
१८ मग्घर २०२१ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह सीड फ़ारम अबोहर
भिच्छया कहे मैं सब तों चंगी, आदि पुरख मेरी बणत बणाईआ। सति दुआरयों रहे सारे मंगी, गुर अवतार झोलीआं डाहीआ। पीर पैगम्बर सीस पट्टी वाहके कंघी, अल्ला राणी नाल मिलाईआ। भगत भगवान प्रभ दी करदे बन्दगी, बन्दीख़ाना ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दिती सच वड्याईआ। भिच्छया कहे मैं सब तों चातर, वड्डयां विच्चों वड्डी निक्कयां विच्चों निक्की नज़री आईआ। मेरे पिच्छे सारे करदे दूजी ख़ातर, अंदर बाहर सेव कमाईआ । जुग चौकड़ी फिरदे उत्ते पातण, कन्ढ्ढी आपणे डेरे लाईआ। सन्त सुहेले कहिण बण साथण, सच्चा संग वखाईआ। गुरमुख गुरसिख करन पूजा पाठन, अन्तर आसा इक वधाईआ। कवण वेला भिच्छया पाए पुरख अबिनाशन, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। भिच्छया कहे मैं अमोलक वस्त, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। कर किरपा जिस दे देवे दस्त, दस्तगीर लए बणाईआ। सच ख़ुमारी चाढ़ के मस्त, रस इक्को इक वखाईआ । लेख चुका के कीट हस्त, हस्ती आपणी दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा संग निभाईआ। भिच्छया कहे मेरी सब नूं लोड़, मांगत दिसी सर्ब लोकाईआ। सच दवारे सारे हथ्थ रहे जोड़, कर बन्दना डण्डौत सीस निवाईआ। नेत्र रो रो पावण शोर, होके दे दे रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। भिच्छया कहे मैं सदा सुहेली, साधां सन्तां जीवां जंतां दयां वड्याईआ। जुग जुग खेल अगम्मड़ी खेली, खालक खलक रिहा वखाईआ। सन्त सुहेले बणा के मेली, मिलणी जगदीश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। भिच्छया कहे प्रभ मेरा सज्जण, सद आपणे संग रखाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैंग़म्बर मंगण, थोड़ी थोड़ी दए वरताईआ। भगतां नाल
ला के अंगण, अंग आपणा लए छुहाईआ। सन्तां दे के साचे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच समाईआ। सब दे अंदर रख के ढोला छन्दन, मेरा हिस्सा झोली पाईआ। अनडिठी चाढ़ के आपणी रंगण, रंगण इक वखाईआ। सच दवारे सारे ढठ्ठण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा खेल इक वखाईआ। भिच्छया कहे मेरा दाता एक, परम पुरख प्रभ नज़री आईआ। जुग चौकड़ी सब नूं देवणहारा भेंट, हिस्सयां विच्चों हिस्सा झोली पाईआ। मैं नेत्र अक्ख खोल्ह लवां वेख, पलक उपर उठाईआ। कवण सजदा करे आदेस, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। साचा करे हेत, प्रेमी रूप वटाईआ। राह तक्के नेतन नेत, दूर दुराडा डेरा ढाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सच्ची बणत बणाईआ। भिच्छया कहे प्रभ देवे दान, जन भगतां झोली पाईआ। मेरी इच्छया वड बलवान, वेखां थाउँ थाँईंआ। साची वस्त सच महान, घर मन्दिर दयां टिकाईआ। तृष्ना भुक्ख रहे ना विच जहान, जिस दे अंदर आपणा डेरा लाईआ। सच दवारे बख्शां माण, कूड़ी हिरस मिटाईआ। प्रभ दी भिच्छया कोए ना सके पहचान, बाटा हथ्थां विच ना कोए उठाईआ। जद देवे किरपा कर अणमंगया दान, घर साचे आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। भिच्छया कहे मैं भगतां मिलदी, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। मैं रखां निशानी ओस चिन्न दी, जिथ्थे चिन्ता ग़मी रहिण कोए ना पाईआ। मैं दस्सां रुशनाई ओस दिन दी, जिथ्थे रैण रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद कर किरपा मोहे रिहा वरताईआ। जन भिच्छया कहे मैं भगत प्यारी, साहिब सतिगुर दिती वड्याईआ। सति धर्म दी खोल्ह पटारी, पाटल सब दी झोली पाईआ। मैं वेख वेख जावां बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जिन्हां मिल्या हरि निरँकारी, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए लिखाईआ। भिच्छया कहे मैं जन भगतां झोली भरदी, घर घर सेव कमाईआ। लोक लज्जया कोलों कदे ना डरदी, आपणा पन्ध मुकाईआ। सच सिख्या इक्को दस्सदी, धुर दी धार जणाईआ। मैं उहनां अंदर वसदी, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। ख़ुशीआं नाल हस्सदी, गहर गम्भीर गुण गाईआ । धार देवां अनोखे रस दी, रसना रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा साचा संग बणाईआ। भिच्छया कहे मैं भगतां दासी, प्रभ साचे दिती बणाईआ। हुक्म देवे पुरख अबिनाशी, आपणा आप समझाईआ। किसे हथ्थ ना आवां पंडत काशी, ज्ञानी ध्यानी खोजण थाउँ थाँईंआ। जिन्हां साहिब सुल्तान मिल्या साख्याती, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। तिन्हां दुआर वेखां खेल तमाशी, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर
दा संग बणाईआ। भिच्छया कहे मेरी सच्ची ख्वाहिश, आदि जुगादि इक्को नज़री आईआ। मैं जन भगतां करां तलाश, जिन्हां दे अंदर वड़ के सुख सागर रूप समाईआ। सति भण्डारा साची दात, काया मन्दिर दयां टिकाईआ। सच प्रीती साचा नात, सच चरण दयां जुड़ाईआ। साचा सोहला साची गाथ, साचा ढोला घर आपणे दयां वखाईआ। इक्को भिच्छया नाम पदार्थ जो जुग जुग प्रभ भगतां देवे दात, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। कोटन कोटि जगत तृष्ना भिच्छया सारे रहे बांट, लख चुरासी जूठी झूठी झोली जगत भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेला इक इकेला धुर दी भिच्छया आपणी इच्छया जन भगतां सिख्या, सति सच सच विच मिलाईआ। सतिगुर दुआर जो मंगदी, रूह भटकी दर ते आईआ। अंदरों आपणा आप रंगदी, बाहरों ख़ुशी वखाईआ। नौ दवारे मंज़ल पन्ध लँघदी, टेडी बंक ना कोए अटकाईआ। अमृत धार मिले ओस अनन्द दी, झिरना निझर दए झिराईआ। बजर कपाटी सिला टुट्टे कंध दी, पड़दा ओहला दए मिटाईआ। धुन सुणे अगम्मी छन्द दी, जो बिन रबाब रिहा वजाईआ। माणे मौज उस सेज पलँघ दी, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। भटकणा मिट जाए इधर उधर दहि दिशा जग दी, चार कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। खेल वेखे उपर शाह रग दी, जिस घर दीआ बाती कमलापाती इक्को इक जगाईआ। जगत बेड़ी उन्हां दी पार लँघदी, जिन्हां सतिगुर शब्द मिल्या बेपरवाहीआ। उह लहर धार ना वेखण मंझ दी, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भुल्ली भटकी जो होए निमाणी, दर सतिगुर डेरा लाईआ। अमृत बख्शे ठंडा पाणी, कलयुग अग्नी तत बुझाईआ। अन्तर अन्तर सुणावे बाणी, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द अल्हाईआ। दीआ बाती जोत जगा नूरानी, नूरो नूर करे रुशनाईआ। सच महल अटल मुनार घर वखावे इक मुकामी, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर मिलण दी एह निशानी, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर दर्शन देवे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जो मंगती होए दीदार, दिल आसा इक रखाईआ। गुर शब्दी करे प्यार, काया माटी खोज खुजाईआ। दिने जागदयां सनमुख हो के दरस दए वखाल, नेत्र लोचण नैण अन्तर अक्ख खुल्हाईआ । सति सरूपी हो के करे संभाल, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, लेखा काल महाकाल दोवें दए मुकाईआ। बण भिखारी जो आए दर ते, इक्को अलख जगाईआ। दर्शन करे घर आपणे वड़ के, घर घर खोज खुजाईआ। पौड़ी वेखे मन्दिर चढ़ के, साढे तिन्न हथ्थ पन्ध मुकाईआ। साहिब स्वामी अग्गों मिले हस्स के, निरगुण दाता आपणा रंग वखाईआ। मांगत दरवेश नाम भिच्छया झोली जाए भर के, खाली
नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक काया गोलक आपणी आप टिकाईआ।