१८ मग्घर २०२१ बिक्रमी लाभ सिँघ दे गृह चक्क फतिह सिँघ वाला ज़िला बठिंडा
दो जहान मंगण दान, दर ठांडे झोली डाहीआ। किरपा कर श्री भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशान, साचा नाम इक प्रगटाईआ। अन्तर आत्म दे ब्रह्म ज्ञान, सृष्ट सबाई कर पढ़ाईआ । काया मन्दिर दस्स मकान, पड़दा ओहला दे उठाईआ। मूर्ख मूढ़्ह बणा चतुर सुघड़ सुजान, मनमति दूर कराईआ। निझर झिरना प्या जाम, रस इक्को इक वखाईआ। तेरे चरण कँवल ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद सच स्वामी दे ज्ञान, धुर दी बाणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दो जहान मंगण मंग, सदी वीहवीं ध्यान लगाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, सति सतिवादी तेरी आस रखाईआ। कूड़ी क्रिया मेट भेख पखण्ड, चार कुण्ट दहि दिशां रहिण कोए ना पाईआ। काया चोली सब दी रंग, जो बैठे तैनूं ध्याईआ। शब्द नाद धुन वजा मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाईआ। दूई द्वैती भरमां ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सुणा साचा छन्द, धुर दा रागी राग अल्हाईआ। निज घर वासी साचा दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सन्त सुहेले चाढ़ आपणे चन्द, जगत अन्धेरा दे गंवाईआ। बण स्वामी ला अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दे वड्याईआ। दो जहान करन निमस्कार, निउँ निउँ लागण पाईआ। तूं दाता करता करनेहार बेअन्त, तेरी वड्याईआ। हउँ मांगत दर खड़्हे भिखार, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। साची भिच्छया आपणी डार, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गया हार, सदी सदीवी संग ना कोए निभाईआ। खहिड़ा छुडा दे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर अंग ना कोए लगाईआ। भगत भगवान रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। साचे सन्त करन गिरयाज़ार, कलयुग अन्तिम धीरज धीर ना कोए रखाईआ। गुरमुख उच्ची कूकण धाहां मार, सति सन्तोख रूप ना कोए वटाईआ। गुरमुख मंगण तेरा दीदार, नित नवित निज नेत्र नैण इक्को आस रखाईआ। तूं समरथ पुरख सर्ब किछ करनेहार, अन्तरजामी तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ।
दो जहान कैहिंदे बिन मुख, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम मेट दुःख, दीनां नाथ दीनां हो सहाईआ। सचखण्ड दवारे क्यों बैठा लुक, निरगुण आपणा डेरा लाईआ। जन भगत सुहेले सज्जण आपे पुच्छ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरमुख गुरसिख आपणी गोदी चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। सच सुहञ्जणी मौले रुत्त, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दे वड्याईआ। दो जहान कहिण प्रभ ठाकर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। कलयुग वेख डूँग्घा सागर, नईआ नौका पार ना कोए लँघाईआ। वणज व्यपारी दिसे ना कोई सौदागर, हरि का नाम हट्ट ना कोए चलाईआ। कोई ना मेले मेल करता करीम कादर, काया काअबा पड़दा ना कोए उठाईआ। तूं साहिब सुल्तान शाह पातशाह सच्चा आदल, शहिनशाह इक अख्वाईआ। क्यों दरवेश खड़्हे आज़ज़, बन्दगी कर कर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दो जहान सीस झुकाईआ। दो जहान रहे झुक, हरि कदमां सीस निवाईआ। पुरख अबिनाशी सदी चौधवीं पैंडा रिहा मुक्क, चार कुण्ट दहि दिशां वेख वखाईआ । तेरा भाणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना जावे रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां दुखियां दर्दीआं वंडा दुःख, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। दो जहान नेत्र वहावण नीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। दूर दुराडा पन्ध आए चीर, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत चरणां हेठ दबाईआ। तेरा दर ग़रीब निवाज़ वेख्या इक अख़ीर, आखर मंज़ल बेपरवाहीआ। किरपा कर लाशरीक, तेरे विच इक तौफीक, तोबा कर कर रहे सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी करदे गए उडीक, जुग चौकड़ी नेत्र नैण लोचन अक्ख खुल्हाईआ। साहिब स्वामी सदी वीहवीं वेला रिहा बीत, दिवस रैण घड़ी पल आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस वटाईआ। दो जहान कहिण प्रभ वेख कलयुग ·षी मुनी, मुनीश्र नज़र कोए ना आईआ। साचा नाद ना कोई रिहा सुणी, ढोलक छैणे सारे रहे खड़काईआ। बोध अगाध शब्द अनाद दिसे ना कोए गुणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन सर्ब पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर वज्जे तेरे वधाईआ। दो जहान कैहिंदे प्रभू साडी इक अरदास, दर तेरे सच सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया घर घर पैंदीं रास, सुरती शब्द गोपी काहन ना कोए नचाईआ। आत्म परमात्म वसे ना किसे पास, सगला संग ना कोए रखाईआ। साचा माही पतन मिले ना किसे घाट, पनघट बैठी जगत लोकाईआ। नाम पदार्थ देवे कोई ना दात, अक्खरां वाली करन सर्ब पढ़ाईआ। लेखा चुक्के ना ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक डेरा कोए ना ढाहीआ। सच स्वामी असीं वेख के आए साख्यात, लोकमात ध्यान लगाईआ।
सृष्ट सबाई होई नार कमज़ात, नर हरि कन्त सुहागी ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग मेट अन्धेरी रात, धुर दा चन्द इक चमकाईआ। दो जहान निवावण सीस, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। तूं ठाकर स्वामी हरि जगदीस, जगदीशर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी गया बीत, वेला वक्त दे वड्याईआ। सृष्ट सबाई बदल नीत, कूड़ी क्रिया दे खपाईआ। वेख आपणा निरगुण शिवदुआला मन्दिर मसीत, गुरुदुआर फेरा पाईआ। पंडत पांधे मुल्ला शेख़ मुसायक सारे रहे चीत, सच हदीस ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। दो जहान कहिण सुण बेनन्ती, तुध बिन देवे कोई ना ढोईआ। सृष्ट सबाई कूड़ कुड़यारी होई मंगती, सच दुआर मंगण कोए ना जाईआ। माया ममता गढ़्ह बणया हउमे हंगती, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। साचा मेल ना मिले हरि की संगती, गुरमुख रंग ना कोए वटाईआ। मूल मंत्र लभ्भदे फिरदे कोलों पंडती, धुर दा पंडत हरि करतार करे ना कोई पढ़ाईआ। भरमे भुल्ले जेरज अण्डजी, उत्भुज सेत्ज भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दो जहान जगावण अलख, सचखण्ड साचे मंग मंगाईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रतख, हरि पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। एकँकार जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, आदि निरँजण आपणा नूर कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते सति सतिवादी मार्ग सच्चा दस्स, श्री भगवान धुर दी कर पढ़ाईआ। पारब्रह्म दे आपणी मत्त, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। आपणे मिलण दी निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, पंच विकार पा नथ्थ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हटाईआ। त्रैगुण माया अग्नी बुझे भठ्ठ, ततव तत ना कोए तपाईआ। गुरमुख सुहेले मात रख, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। मुरीद मुर्शद तेरे चरण कदम जावण ढठ्ठ, तशदद् रहिण कोए ना पाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, महिमा अकथ दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दो जहान करन सलाम, चौदां तबकां नाल मिलाईआ। हउँ बरदे तेरे गुलाम, चाकर रूप नज़री आईआ। किरपा कर वड अमाम, मुकामे हक तेरी रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम कर आसान, मुश्किल कोए रहिण ना पाईआ। हउँ बालक नढ्ढे तेरे निधान, बच्चयां विच्चों बच्चे नज़री आईआ। तूं दाता दानी मेहरवान, महबूब तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच लगाईआ। दो जहान कढ्ढण हाढ़ा, हौके लै के रहे जणाईआ। लख चुरासी लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ां, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। फिरी दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत समुंद सागर देण दुहाईआ। नाता तुट्टया पुरख नारा, विभचार वेखी सर्ब लोकाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोई प्यारा, गुर शब्द ना कोए कमाईआ। चारों कुण्ट
धूंआँधारा, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। पृथ्मी आकाश लग्गा अखाड़ा, कूड़ी क्रिया नाच नचाईआ। कलयुग मंगी जाए दिन दिहाड़ा, मूर्ख मुग्ध सर्ब रिहा बणाईआ। तेरे नाम दा प्रभू दिसे ना कोए वणजारा, खरीददार ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम हो सहाईआ। दो जहान डिग्गण दड़, बलहीण कुरलाईआ। श्री भगवान प्रभ पल्लू फड़, आपणी गंढ्ढ पवाईआ। लेखा मुक्कया सीस धड़, तत्तव तत जुदाईआ। किरपा निधान किरपा कर, किरपन लए तराईआ। साचा सोहला तेरा इक्को लईए पढ़, बहुती विद्या कम्म किसे ना आईआ। दर्शन वेखीए नरायण नर, नर हरि आपणा मेल मिलाईआ। मेहरवान हो के दे वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाईआ। दो जहान कहिण प्रभ दे ख़ुशी, ख़ुशहाली तेरे विच्चों नज़रीं आईआ। तूं मालक ख़ालक पंज मुखी, मुफ्त आपणा नाम वरताईआ। बिरहों वैरागण वेखें दुखी, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। तेरे कोलों कोई गल्ल नहीं गुज्झी, हर घट बैठा खोज खुजाईआ। जिन्हां भगतां दी तेरे नाल रुची, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। उहनां दी भाग लगाउणा कुक्खीं, मेहर नज़र आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। दो जहान कहिण हउँ घोली, घोल घुमाई नज़री आईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी अन्तरजामी निरगुण निरवैर आपणी दस्स अगम्मी बोली, अनबोलत आपणा राग जणाईआ। पंज तत काया साढे तिन्न हथ्थ रंग दे चोली, रंग रतड़े इक्को रंग रंगाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी गुरमुख खेलण होली, दूजा संगी नज़र कोए ना आईआ। जोत अकालण अंदर बाहर बण विचोली, विचला पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवीं माण वड्याईआ। दो जहान कहिण प्रभ जन भगतां तक्क, जो तेरा ध्यान लगाईआ। नेत्र वेखदे गए थक्क, पलक सके ना कोए बदलाईआ। अन्तर आसा इक्को रख, बैठे वास्ता पाईआ। कवण वेला किरपा करे पुरख समरथ, दीनां नाथ दया कमाईआ । निरगुण हो के आवे नठ्ठ, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। साचा दस्से आपणा जस, धुर दा राग सुणाईआ। झोली पा के आपणा हक, हकीकत दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए जगाईआ। दो जहान कहिण असां वेख्या दो जहान, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट फिरन शैतान, बेईमान करन लड़ाईआ। साबत दिस्या ना किसे ईमान, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। काया खाली दिसे मकान, साचा नाम विच ना कोए टिकाईआ। दृष्टी भुल्लया श्री भगवान, इष्टी गुरू मनाईआ। किरपा कर नौजवान, हरि करते बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग आप रखाईआ। दो जहान कैहिंदे नाल ज़ोर, प्रभ साचे सच दे सरनाईआ। चरण कँवल तेरे चल के आए कोल,
कौल इकरार पूरा दे कराईआ। सदी चौधवीं सारे गए डोल, धीरज रहिण कोए ना पाईआ। नेत्र रोंदी वेखी धरनी धरत धौल, हन्झूआं हार रही बणाईआ। सति धर्म जत सति रिहा ना किसे कोल, खाली भाण्डे रहे नज़री आईआ। दे वस्त नाम अनमोल, अबिनाशी करते आप वरताईआ। सच दवारा इक्को खोल्ह, सृष्ट सबाई दे समझाईआ। नाम निधान वजा ढोल, डंका इक्को हथ्थ उठाईआ। धुर दे कंडे तोल तोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दे मुकाईआ। दो जहान कहिण सुण साडी आवाज़, जो इक्को वार सुणाईआ। आपणे मिलण दा खोल्ह राज़, पड़दा दे उठाईआ। कलयुग नईआ नौका डोले जहाज़, वञ्झ मुहाणा चपू नाम ना कोए लगाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां सीस दिसे ना कोई ताज, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी, तुध बिन साचा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां साचे सन्तां रख लाज, समरथ पुरख तेरी वड्याईआ। गुरमुखां कर अन्तर काज, बसन्तर बाहरों दे बुझाईआ। गुरमुखां दे अनरस स्वाद, अमृत आत्म जाम प्याईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ दे वाद विवाद, विख रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर कर सफाईआ। दो जहान कहिण प्रभ किरपा कर सो, सच सति तेरी सरनाईआ। हँ ब्रह्म आपे हो, सोहँ रूप दे दृढ़ाईआ। जगत नाता तुट्टे मोह, मुहब्बत प्रभू आपणे नाल रखाईआ। कूड़ी क्रिया लैणी खोह, नाम वस्त झोली पाईआ। तेरे जोगे जाईए हो, होका दे के अन्त सुणाईआ। घर प्रकाश कर लो, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लैणा तराईआ। दो जहान कहिण प्रभ धुर संजोगी, तुध बिन मेल ना कोए मिलाईआ। जन्म जन्म दे जगत विजोगी, जन्मे जन्मे जन्म जन्मे, फिर फिर आपणा फेरा पाईआ। माणस जन्म पए भरमे, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। जो जन आइन तेरी सरने, सरन सरनाई दे वड्याईआ। फड़ बाहों पार करने, अद्ध विचकार ना कोए रुढ़ाईआ। तेरे गीत साचे ढोले पढ़ने, सोहँ सो सदा शनवाईआ। गुरू अवतारां पीर पैगम्बरां पल्लू फड़ने, लड़ आपणे नाल जुड़ाईआ। तेरे भगत सुहेले गुरू गुर चेले साचे मन्दिर चढ़ने, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह दरगाह साची सचखण्ड देणी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी पुरख अकाला पिता माँ, पूत सपूत तेरा रूप नज़री आईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे देणी वड्याईआ। दो जहान कहिण तेरी वड्याई वड, बेअन्त समझ कोए ना पाईआ। भगत सुहेले लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, कलयुग आपणे नाल मिलाईआ। रत्ती रत्त रंग चाढ़ के काया माटी हड्ड, नाड़ी नाड़ी कर रुशनाईआ। नौ दुआर चुका के पन्ध, नवखण्ड लेखा देणा मुकाईआ। विष्नूं धार बणा के यद्द, विश्व इक्को रूप वखाईआ। धुर दरबारे साचे सद्द, दरगाह साची लेखा देणा चुकाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा सरनाईआ। दो जहान मंगण सरनां, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। मिले प्रीती साचे चरणा, चरण कँवल वड्याईआ। देणा माण उपर धरना, धरत धवल सुहाईआ। साचा मंत्र तेरा पढ़ना, इक्को दे समझाईआ। सच दवारे तेरे खड़ना, अलख अगोचर तेरा नाम अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। दो जहान कहिण प्रभ वेखे भगत, जो भाग हिस्सा रहे वंडाईआ। वक्खरे निराले दिसण विच्चों जगत, जुग चौकड़ी देण गवाहीआ। जिन्हां दे अंदर तेरी शक्ति, शख्सीयत गए बदलाईआ। इक्को तेरे मिलण दी रख के हरस, नाते कूड़े दिते तुड़ाईआ। दरस प्रेमी रहे तड़फ, बिरहों अग्ग जलाईआ। अमृत मेघ प्रभ साचे दे बरख, तृष्ना अग्ग बुझाईआ। काया तन दु:ख रहे ना दर्द, रोग सोग चिन्त गंवाईआ। होणा सहाई अर्श कुर्श, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरी रहमत तेरा तरस, तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहान संग देणा निभाईआ। दो जहान कहिण प्रभ वेखे तेरे सन्त, कलयुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। जिन्हां दा मेला नर हरि साचे कन्त, सुहागी इक्को इक हंढाईआ । धुर दा ढोला पढ़दे मणत, सोहँ राग अल्हाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हरि हरिजू तेरे विच समाईआ। दूजे दर ना जाण मंगत, भिच्छया इक्को दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फड़ बाहों गले लगाईआ। दो जहान कहिण वेखे तेरे गुरमुख, जो मुखड़े मुख सालाहीआ। जिन्हां दी अंदरों सुरती गई उठ, सुत्तयां रैण ना कोए विहाईआ । बाहरों दिसण बैठे चुप्प, अंदरे अंदर तेरा नाम ध्याईआ। उहनां दे आपणा सुख, जो सुख सागर विच समाईआ। कूड़ी क्रिया जगत तृष्ना मेट दे भुक्ख, अमृत आत्म जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दो जहान कहिण तेरे वेखे सिख, जिन्हां सिख्या सच समझाईआ। तेरे मिलण दी रख के तृख, तिक्खे तीर निराले प्रेम रहे चलाईआ। मन वासना सारी जित्त, हिरस हवस बुझाईआ। इक्को रखण तैनूं चित्त, चेतन हो के गाईआ। चार कुण्ट दहि दिशां आवें दिस, सति सरूपी नज़री आईआ। करवट लै प्रभ बदल पिठ्ठ, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाईआ। अबिनाशी करता आप सुणाउँदा ए। शब्द अनादी नाद वजाउँदा ए। दो जहानां आप समझाउँदा ए। अन्तर भेव अभेद आप खलाउँदा ए। जिस नूं समझ सके ना चारे वेद, उस दा पड़दा आप उठाउँदा ए। जो जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण खेले खेड, ख़ालक ख़लक रूप वटाउँदा ए। जिस दा जोती जलवा नूरी तेज, अनभउ प्रकाश आपणा रंग रंगाउँदा ए। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी वेखणहारा लख चुरासी खेल तमाश, मण्डल मण्डप गोपी काहन सीता राम
आपणा हुक्म वरताउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणाउँदा ए। भेव अभेदा आप जणावांगा। अछल अछेदा हो के खेल खिलावांगा। जन भगत सुहा के सेजा, निरगुण हो के आसण लावांगा। साचा नूरी दे के तेजा, दीपक जोती इक जगावांगा। परमात्म आत्म नाल मिल के खेलां खेडां, काया खिड़की आप खुल्हावांगा। शब्द अगम्मी दे संदेसा, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला इक पढ़ावांगा। पड़दा लाह के सचखण्ड साचे देसा, थिर घर आपणे रंग रंगावांगा। सुन अगम्म दा रहे कोई ना ठेका, ठेकदारी मेट मिटावांगा। दो जहानां बण के नेता, धुर दा हुक्म इक सुणावांगा। जन भगतां लोकमात दा चुक्के लेखा, अग्गे हिसाब ना कोए दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल काती वेख वखावांगा। कल कल वेखे हरि जू काती, कत्लगाह रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण सरगुण बणे साथी, आत्म परमात्म संग निभाईआ। घर प्रकाश करे एक कमलापाती, कूड़ी क्रिया जगत अन्धेर मिटाईआ । अमृत जाम प्याए बण के धुर दा साकी, साख्यात आपणा दरस दिखाईआ। पंच विकारा गढ़्ह हँकारा रहिण ना देवे आकी, अक्ल बुध मन मति ना चतुराईआ। जन भगत सुहेला बणाए आपणी दासी, नार पुरख वंड ना कोए वंडाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाशी, अबचल आपणा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। दो जहान कहिण प्रभ बेपरवाह, गहर गम्भीर तूं अखवाइंदा। कलयुग अन्तिम बण मलाह, खेवट खेटा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के गए सलाह, खाणी बाणी धुर दी धार जणाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कल कल्की आवे शहिनशाह, पातशाह आपणा फेरा पाइंदा। जिस दा रूप रंग रेख समझ ना सके कोई राअ, पड़दा ओहला ना कोए उठाइंदा। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस झुका, सिर उपर ना कोए उठाइंदा। नूरी नूर मन्नण ख़ुदा, लाशरीक इक अखवाइंदा। जिस नूं तेई अवतार इष्ट देव स्वामी गए जणा, अन्तरजामी फेरा पाइंदा। जिस नूं भगत सुहेले गए गा, रागां नादां विच बन्द ना कोए कराइंदा। जिस नूं नानक गोबिन्द पुरख अकाल गए दृढ़ा, अकल कलधारी वेस वटाइंदा। निरगुण नूर नूर कर रुशना, जोती जामा आप प्रगटाइंदा। दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं गगन पतालां लहिणा देणा दए चुका, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। भगत सुहेले गुरू गुर चेले भगत भगवान गुरमुख सज्जण लए बचा, बचपन आपणे लेखे लाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी हक नबेड़ा दए करा, कूड़ी वंड ना कोए वंडाइंदा। प्रेम प्रीती नाल प्रभू दए समझा, समझ रमझ नाल मिलाइंदा। अन्तिम लेखा चुकाए थाउँ थां, थान थनंतर खोज खुजाइंदा। साचे भगतां पकड़े बांह, फड़ बाहों आप उठाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां माँ,
पूत सपूतां वेख वखाइंदा। एथे ओथे दो जहानां सिर देवे ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। मेहरवान साहिब सतिगुर पुरख अकाल जिन्हां मिल्या आ, आप आपणे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक दृढ़ाए साचा नाँ, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त श्री भगवन्त, जुगा जुगन्त ख़ालक ख़लक मख़लूक आपणी खेल कराइंदा।
१९ मग्घर २०२१ बिक्रमी हरचन्द सिँघ दे गृह हरिराएपुर
जन भगत कहिण प्रभ कर मेहरवानी, मेहरवान तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम होई हैरानी, धीरज नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे परेशानी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। शाह सुल्तान करन बेईमानी, सच सुच्च कोए नज़र ना आईआ। अमृत रस मिले ना ठंडा पाणी, अठसठ तीर्थ रहे कुरलाईआ। हिरदे वसाए कोई ना तेरी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी देण गवाहीआ। अन्तर आत्म मिले ना सच निशानी, पड़दा दूई द्वैत ना कोए उठाईआ। बिरहों तीर निराला वज्जे ना कोए कानी, सुरती कायनात ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशां दिसे शैतानी, दीन मज़्हब शरअ करे लड़ाईआ। बोध अगाधा आत्म पंडत दिसे ना कोई ज्ञानी, जगत विद्या पढ़ पढ़ होए हल्काईआ। लेखा मुक्के ना चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पल्लू ना कोए छुडाईआ। भेव ना पाए कोई चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी समझ किसे ना आईआ। सुरत शब्द मिलावे मेल ना कोए हाणी, धुर दा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख आपणा जग, सदी वीहवीं ध्यान लगाईआ। चार वरन लग्गी अग्ग, क्षत्री ब्रामण शूद्र वैश अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। काया काअबे करे कोई ना हज्ज, हुजरा हक नज़र किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले सारे रहे नठ्ठ, काया मठ्ठ खोज ना कोए खुजाईआ। तेरा शब्द स्वामी सुणे ना कोई अनहद, घर घर विच राग ना कोए अल्हाईआ। अमृत झिरना झिरे ना निझर धार दए पलट, रस इक्को इक वखाईआ । निरगुण जोत नज़र ना आए लट लट, कमलापाती दीआ बाती गृह मन्दिर दिसे ना कोई रुशनाईआ। चौदां तबक चौदां लोक रोंदे वेखे खाली हट्ट, बण वणजारा साची वस्त ना कोए विकाईआ। जीव जंत साध सन्त नाड़ बहत्तर उबली रत्त, गुरमति समझ कोए ना पाईआ। मन वासना दृष्टी सृष्टी इष्टी रही नठ्ठ, साचा सज्जण मिले किसे ना माहीआ। दुरमति मैल दूई द्वैती माया ममता हउमे हंगता सके कोई ना कट, सच ख़ुमारी नाम ना कोए चढ़ाईआ। तेरी चरण प्रीती साची रीती मिले
किसे ना रस, जगत रसना दुआर होई हल्काईआ। तेरे मिलण दी साहिब सतिगुर किसे ना खुल्ही अक्ख, निज नेत्र दरस कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म मिल के तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना जस, धुर दा नाअरा सच ना कोए अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो आए दस्स, सो सिख्या सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। जन भगत कहे प्रभ साडे नेत्र वेख रोंदे, नैणां छहबर लाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर मूल ना सौंदे, गिट्ठयां गिण गिण रात लँघाईआ। अंदर अंदर काया मन्दिर तेरे नाम दा ढोला गाउँदे, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सदा सदा सद तेरा राह तकाउँदे, कवण वेला मिले सच्चा माहीआ। दोए जोड़ चरण धूढ़ी टिक्का मस्तक लाउँदे, इक्को खाक रमाईआ। गल पल्लू नमो नमो निमस्कार सजदा करके ख़ुशी मनाउँदे, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा पृथ्मी आकाश तेरा ध्यान लगाउँदे, मण्डल मण्डप तेरा राह तकाईआ। कलयुग जीव जंत तेरे कोलों अक्ख शरमाउँदे, नेत्र नैण ना कोए मिलाईआ। जगत विकार करन मन भाउँदे, भय भओ सिर तों गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग वेख आपणी दुनिया, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ध्यान लगाईआ। सति रिहा ना ·षीआं मुनीआं, मुल्ला शेख़ मुसायक मसला हक ना कोए सुणाईआ। सिर तों ओढण लथ्थे चुन्नीआं, चोटी पड़दा सीस ना कोए टिकाईआ। तेरा भेव ना आया गहर गम्भीर वड वड गुणीआं, विद्दत समझ कोए ना पाईआ। तेरी अंदरों अड़के धार शब्द अनाद किसे ना सुणीआ, रागी आपणा आपणा राग रहे अल्हाईआ। अंदर वड़ के सुरती सुरत तेरी किरपा नाल किसे ना खुल्हीआ, अकाल मूर्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जन भगत कहिण तेरा वेख्या खेल अजीब, अजब तेरी वड्याईआ। कलयुग रोंदे वेखे निमाणे ग़रीब, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। भाई भाईआ बणे शरीक, पिता पूत करे लड़ाईआ। गुर चेला चेला गुरू दए हदीस, कलमा कलाम जगत सुणाईआ। लेखा चुकया ना हस्त कीट, ऊँच नीच पन्ध ना कोए मुकाईआ। काया दिसे ना कोई ठांडी सीत, अग्नी अग्ग रही तपाईआ। श्री भगवान तेरे नाल लाए ना कोई प्रीत, साचा संग ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम हो सहाईआ। जन भगत कहे वेख आपणा जहान, जहालत चारों कुण्ट नज़री आईआ। किसे नज़र ना आए धुर दा राम, जो हर घट रिहा समाईआ। कोई वेख ना सके सच्चा काहन, जो लख चुरासी अंदर बंसुरी नाम रिहा वजाईआ। कोई समझ ना सके उहदा अमाम, परवरदिगार नूर इलाहीआ। कोई जाण ना सके पुरख अकाल, की तेरी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट
नच्चे कुद्दे पावे धमाल, मुख घूँगट रही उठाईआ। वरनां बरनां सके ना कोए संभाल, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। बिन हरि नामे सारे दिसे कंगाल, खाली भाण्डे नज़री आईआ। साचा बणे ना कोए दलाल, विचोला नज़र कोए ना आईआ। हकीकत दस्से ना कोए हलाल, मनसा पूर ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट अवल्लड़ी चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, सिर मस्तक हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख लोकमात, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। साचा देवे ना कोई साथ, धुर दा संगी नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़न तेरा पाठ, अंदर वड़ के निरगुण तेरा दरस कोए ना पाईआ। साहिब स्वामी वेख अन्धेरी रात, अन्तरजामी फेरा पाईआ। लख चुरासी किसे लेखे लग्गे ना पवण स्वास, पवण पवणी दए दुहाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़े कोई ना घाट, रुढ़दी वेख लोकाईआ। आत्म सेजा सुत्ता कोई ना खाट, जगत सिँघासण रहे हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरी ओट, आसरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढ दे खोट, खोटे खरे लए बणाईआ। आपणे नाम दी ला अगम्मी चोट, सोई सुरती दे उठाईआ । आलणयों डिग्गे फड़ बोट, बेपरवाह दया कमाईआ। कर प्रकाश घर निर्मल जोत, दीवा बाती लोड़ रहे ना राईआ। पड़दा चुक्क जाए चौदां लोक, चौदां तबक इक्को रंग वखाईआ। आपणे नाम दा साचा दस्स सलोक, बहुती करनी ना पए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दस्स दे पढ़ना, निरअक्खर दे समझाईआ। आपणी मंज़ल दस्सदे चढ़ना, घर घर विच राह प्रगटाईआ। टेडी बंक दस्सदे पार करना, ईड़ा पिंगल बैठे सीस निवाईआ। सच दवारे दस्स दे खड़्हना, कुण्डी खिड़की आप खुल्हाईआ। साचा ढोला दस्सदे पढ़ना, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जींवदयां जग दस्सदे मरना, मरयां जीवत रूप वटाईआ। आपणे अंदर दस्सदे वसणा, महल अटल डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे समझाईआ। जन भगत कहिण प्रभ पड़दा खोल्ह, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। तेरे नाम दा सुणीए अगम्मी ढोल, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। तेरा संदेसा सुणीए अनोखा बोल, जिस दा जस छत्ती राग रहे गाईआ। तेरा दरस करीए अनमोल, सनमुख आपणा मुखड़ा दे वखाईआ। सद वसीए तेरे कोल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। अन्तर आत्म जाणा मौल, परमात्म भेव मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे हो सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ चाढ़ दे रंग, अनडिठड़ा आप रंगाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, समरथ तेरी सरनाईआ। दर ठांडा तेरा इक्को रहे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। आपणे प्रेम
दा दे आनंद, निजानंद अनन्द विच्चों दरसाईआ। तेरा ढोला गाईए छन्द, इक्को राग अल्हाईआ। लेखा मुक्क जाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा लोड़ रहे ना राईआ। घर प्रकाश करना चन्द, जोती जोत डगमगाईआ। तेरी सेज वेखीए इक पलँघ, जिस उपर निरगुण बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दे वड्याईआ। जन भगत कहिण साडा वेख शरीर, पंजां तत्तां वाला नज़री आईआ। बिन तेरी किरपा आवे ना कोई धीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया शरअ वज्झा ज़ंजीर, कल सके ना कोए तुड़ाईआ। बदली विच बदल सके ना कोए तकदीर, तदबीर सके ना कोए बणाईआ। तैनूं लभ्भदे फिरदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत वड फकीर, फिकरयां विच तेरा राग सुणाईआ। तूं चोटी चाढ़ ओस अख़ीर, जिस घर वसें शहिनशाहीआ। जिस गृह मिलावा होया कबीर, सो मन्दिर दे वखाईआ। तेरा लेखा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सदी वीहवीं होए दिलगीर, दिलबर मिल्या ना सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए तराईआ। जन भगत कहिण तेरी वेखी सृष्टी, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। लख चुरासी जोड़ा जोड़ा दिसे गृहस्ती आत्म सेजा श्री भगवन्त तेरी सच ना कोए हंढाईआ। सच दवारे खुल्ही वेखी ना किसे दृष्टी, दीद ईद चन्द ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा रिहा स्वर्ग बहिश्ती, दोवें रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को घर वखाईआ। जन भगत कहिण खोल्ह दरवाज़ा, घर ठांडे इक अरज़ोईआ। तूं शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह अख्वाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित गुरमुखां रखें लाजा, हरिजन साचे गले लगाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राता, भिन्नड़ी रैण दे वखाईआ। नज़री आवें इक इकांता, दूजा संग ना कोए निभाईआ। तूं ही माता तूं ही पिता, पिता पूत गोद उठाईआ। धुर दा दे दे आपणा साथा, संगी हो के अंग लगाईआ। नाता तुट्ट जाए तत आठा, नौ दवारे पन्ध चुकाईआ । दसवें वेखां इक तमाशा, तेरा नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ । जन भगत कहिण तेरे चरण लग्गे सुरती, आलस निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को धार नज़री आए निरती, निरवैर तेरी सरनाईआ। तेरे चरण कँवल लग्गी रहे बिरती, कलयुग क्रिया ना सके तुड़ाईआ। मैं दुहागण लख चुरासी विच्चों आई फिरदी, तेरी आत्म दयां दुहाईआ। मैनूं उडीक प्रभ तेरी चिर दी, पिछला लेखा दे मुकाईआ। एह खेल अगम्मी निरवैर निर दी, निराकार दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहे मेरी आसा मनसा, प्रभ तेरी आस रखाईआ। जन्म जन्म दा चुक्क जाए संसा, हउमे रोग रहिण ना पाईआ। बण निमाणा दर ते कैहिंदा, अलख अगोचर अगम्म अथाह
बेपरवाह तेरी ओट तकाईआ। सच दवारे कर बेनन्ती ढहंदा, गल विच पल्लू पाईआ। मैनूं कोई नज़र ना आए चढ़दा लहिंदा, दक्खण पहाड़ संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब सुल्तान तेरी वड्याईआ। जन भगत कहे मेरी वेख तृष्ना, तृखा रही जणाईआ । मैं वेखे विष्न ब्रह्मा शिव विष्ना, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। मैं राह तक्कया रामा कृष्ना, ईसा मूसा मुहम्मद नैण अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा घर, जिस गृह मिले माण वड्याईआ। जन भगत कहे मैं तेरा चन्द, कोटन कोटि चन्द्रमा बैठे सीस निवाईआ। तेरे नाम दा ढोला सदा गावां छन्द, धुर दा राग इक अल्हाईआ । तेरे प्रेम दा माणां अनन्द, नाता तोड़ के जगत लोकाईआ। तूं ठाकर स्वामी पतिपरमेश्वर अन्तरजामी जुग जन्म दी टुट्टी लैणी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। स्वच्छ सरूपी बिन रंग रूपी शाहो भूपी दर्शन दे के करना अनन्द, अनन्द आपणा मेरी झोली पाईआ। हउँ भिक्खक भिखारी दरवेश तेरे दर ते रिहा मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। नाता छड्ड सृष्ट सबाई वरभण्ड, ब्रह्मण्ड तेरे चरणां हेठां नज़री आईआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंद, शाह पातशाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा मुकाईआ। जन भगत कहे मैं तेरा जोगी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ खोजण कोए ना जाईआ। तूं ठाकर मेरा धुर संजोगी, जन विछड़े लएं मिलाईआ। तूं आत्म रसीआ साचा भोगी, साची सेजा इक सुहाईआ। मैं बिरहों विजोगी धुर दा रोगी, जुग जुग तेरा ध्यान लगाईआ। तूं लख चुरासी साचा खोजी, कोटन कोटां विच्चों गुरमुख आपणे लए उठाईआ । तूं अन्तर आत्म बुध बिबेक सब दी रिहा सोधी, दुरमति मैल आप धवाईआ। धन्न भाग प्रभ जे आपणे मिलण दी देवें सोझी, पड़दा उपर उठाईआ। बेशक मैनूं ताअने देवण लोकीं, झगड़ा करे लोकाईआ। मैं कहां मैनूं ठाकर मिल्या मौजी, जो मेरी काया मन्दिर अंदर आपणी मजलस सदा लगाईआ। उह बण के धुर दा धोबी, मेरी दुरमति मैल रिहा धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ देणी इक सरनाईआ। जन भगत कहे मैं छड्डया झगड़ा झेड़ा, प्रभ चरण कँवल मिली सरनाईआ। मेरा साढे तिन्न हथ्थ वस्या खेड़ा, बंक होई रुशनाईआ। आवण जावण चुक्कया गेड़ा, लख चुरासी पन्ध कटाईआ। मात गर्भ पाउणा पए ना फेरा, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। शौह दरयाए डुब्बे ना बेड़ा, बिन वञ्झ मुहाणे पार लँघाईआ। जिस नाम जणाया तेरा मेरा, सोहँ सच दृढ़ाईआ। सो साहिब स्वामी नेरन नेरा, घर घर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत प्रीती तोड़ निभाईआ। जन भगत कहे मेरी निभ जाए तोड़, अद्ध विचकार ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल कहे मैं निरगुण हो के आपणे नाल लया
जोड़, सरगुण मेला सहज सुभाईआ। जन भगत कहे मेरा लेखा मुक्के अन्धेरा घोर, अन्ध अज्ञान नज़र ना आईआ। श्री भगवान कहे तेरी मेरे हथ्थ डोर, चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। जन भगत कहे मैं वेखां कर के ग़ौर, गहर गंभीर इक्को नज़री आईआ । अबिनाशी करता कहे प्रभू जन भगतां रखे सदा लोड़, भगत भगवान इक्को रंग समाईआ। कलयुग अन्तिम जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करनी ना पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे मेल मिलाईआ । जन भगत कहे प्रभ तेरा मिलाप, मेल मिलावा साचा नज़री आईआ। तूं ठाकर स्वामी धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ । मैं तेरा करां इक्को जाप, अवर ना कोए सरनाईआ। त्रैगुण माया मेट संताप, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। दर्शन दे साख्यात, घर घर विच नज़री आईआ। सुरती शब्दी जोड़ नात, नाता आपणे नाल रखाईआ। अन्तर आत्म पूरी होवे ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। बिरथा जाए कोई ना सांस, साह साह तोहे ध्याईआ। रूह बुत्त पतित पुनीत दोवें करने पाक, पतित रहिण कोए ना पाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर एथे ओथे दो जहानां देणा सगला साथ, धुर दे मालक ख़ालक बण प्रितपालक आपणी सेव कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक्को ज़ात, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को देणी दात, वस्त अमोलक काया गोलक नाम भण्डारा बण वरतारा झोली पाईआ ।