पुस्तकालयभाग १७

१९ मग्घर २०२१ बिक्रमी जागीर दास दे गृह ख्यालीवाला

जन भगत कहे प्रभ खोल्ह दे पड़दा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे घर दा, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ । जुग चौकड़ी नित नवित तैनूं लभ्भदा, दूजी आस ना कोए रखाईआ। बिन तेरे चरणा करां कोए ना सजदा, सीस जगदीस ना किसे झुकाईआ। बिन तेरी मंज़ल मेरा पैंडा मूल ना मुक्कदा, चारों कुंट भज्जां बण बण पाँधी राहीआ। लेखा मुका दे आर पार हद दा, मेहर नज़र इक उठाईआ। मैं बाला नढ्ढा तेरी यद्द दा, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। तेरा खेल अगम्मी अक्ख दा, निरगुण निरवैर कर रुशनाईआ। मैं दरस करां प्रतख दा, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। मेरा लहिणा दे दे हक दा, हकीकत तेरे विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लै मिलाईआ। जन भगत कहे प्रभ खोल्ह दे पड़दा, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। मैं बण बैरागी बिरहों अंदर सड़दा, अग्नी तत तपाईआ। तूं रूप अनूप नरायण नर दा, नर हरि तेरी बेपरवाहीआ। तूं सचखण्ड दवारे उच्च मनारे वसदा, मैं लोकमात

ध्यान लगाईआ । मैं भुक्खा तेरे जस दा, सद सिफ्तां विच सालाहीआ। तूं रहिबर मेरे रथ दा, साढे तिन्न हथ्थ दे वड्याईआ। मैं तेरा नाम रटदा, मन का मणका दे भवाईआ। तूं मालक मेरे हट्ट दा, बण वणजारा सेव कमाईआ। मैं प्यासा तेरे रस दा, अमृत झिरना दे झिराईआ। तूं हर घट अंदर वसदा, घर मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। इक्को बोल जैकारा अलख दा, दर तेरे अलख सुणाईआ। तूं साहिब सुल्तान क्यों वक्खरा वसदा, झल्ली ना जाए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लै मिलाईआ। जन भगत कहे प्रभ क्यों फिरें लुकदा, मुख घूँगट दे उठाईआ। तेरा नाता पिता पुत्त दा, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। मेरा झगड़ा मुक्के दु:ख दा, सुख सागर रूप समाईआ। तूं आदि जुगादि जन भगतां गोदी चुक्कदा, गलवकड़ी इक्को पाईआ। दो जहान कदे ना रुसदा, सनमुख हो ना मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा आपणे लेखे पाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेल अक्खीं, क्यों आपणा आप रिहा बदलाईआ। मैं आदि जुगादी तेरी सखी, तूं मालक बेपरवाहीआ। तूं शाह शाहाना धुर दा पती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। मैं लाल रंगण तेरी लाई हथ्थीं, दोए जोड़ सीस निवाईआ। मैं सीस गुंदां पट्टी, नेत्र कज्जल धार बंधाईआ। इक्को आस प्रीतम रखी, श्री भगवान तेरा राह तकाईआ। कवण वेला आए वहीर घत्ती, धुर दा पाँधी बण के राहीआ। आपणे नाम दी समझा दे पट्टी, जगत विद्या लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहे क्यों होया ओहले, अछल छल धारी आपणा खेल खिलाईआ। भाग लगा दे काया चोले, बंक दवारी तेरी वज्जे वधाईआ। सच नाम सुणा दे सोहले, ढोले राग अल्हाईआ। तुध बिन पड़दा कोई ना खोल्हे, बजर कपाट ना कोए तुड़ाईआ । सुरती अन्तर शब्द ना मौले, विस्मादी विस्माद रूप ना कोए जणाईआ। सोहणा गीत अगम्मी छन्द कोई ना बोले, सोहँ करे ना कोए पढ़ाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जीवां जंतां बण के गए विचोले, भगवन भगत सिध्धा तेरा राह तकाईआ । दु:ख रोग संताप वेख कदे ना डोले, मन का मणका ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साजण लै मिलाईआ। जन भगत कहिण क्यों खेलें लुकण मीटी, मैंडा तैंडा लेखा दे मुकाईआ। तेरी धार बारीक सब तों निक्की, निक्की निक्कयां विच्चों नज़री आईआ। तेरी चार वरन तों बाहर सदा सिक्खी, ज़ात पात दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। इक्को तेरे नाम दी पढ़दे साची चिठ्ठी, दूजा हरफ़ वेखण कोए ना पाईआ। जिधर वेखण तेरी धार दिसी, दहि दिशा होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लै मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आ जा अग्गे, पिछला पन्ध मुकाईआ। दर दरवेश तेरे

हुक्मे बद्धे, बैठे सीस निवाईआ। कलयुग बप्पड़े होए बग्गे, काग हँस रूप ना कोए वटाईआ। बिन ओढन फिरदे नंगे, सीस जगदीस ना कोए सुहाईआ। रस मिले ना अमृत ठंडे, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी कोई ना गंढ्ढे, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर तेरा रहे मंगे, दर दरवेश अलख जगाईआ। तूं साहिब सुल्तान भगत सुहेला सूरा सरबंगे, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम धार वेख कन्ढ्ढे, कूड़ कुड़यारा रिहा कुरलाईआ। मन वासना जीव जंत होए गंदे, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। हउँ ठाकर स्वामी भगत भगवान तेरे बन्दे, बन्दना कर कर इक्को सीस निवाईआ। साक सज्जण भाई भैण कुड़ावे छड्डे, मात पित संग ना कोए रखाईआ। सच प्रीती धुर दी रीती सरन सरनाई तेरी लग्गे, आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरा राह तकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग अग्नी अग्ग तपे, सांतक सति ना कोए कराईआ। जन भगत सुहेला तेरा इक्को ढोला जपे, सोहँ सति करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लैणा बहाईआ । जन भगत कहे प्रभ दे दलासा, सरन तेरी सरनाईआ। चरण कँवल मिले भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सच प्रीती जुड़े नाता, कूड़ी क्रिया दे तजाईआ। एथे ओथे हो राखा, सेवक बण के सेव कमाईआ। खाली भरदे काया कासा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। दीआ बाती नूर होवे प्रकाशा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। साचे मण्डल पवे रासा, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। भाग लग्गे विच प्रभासा, सीता राम वज्जे वधाईआ। नानक गोबिन्द गावे गाथा, तूं मेरा मैं तेरी करां पढ़ाईआ । जन भगतां दर मिले ठांडा, अग्नी तत गंवाईआ। सन्त सुहेला तेरा ढोला गांदा, गा गा शुकर मनाईआ। गुरमुख तेरा प्रेम प्यार प्रीती तोड़ निभांदा, ओड़क तेरी सेव कमाईआ। गुरसिख चरण कँवल सीस निवांदा, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। मुरीद मुर्शद तेरे हुक्म बांधा, बन्दना कहि कहि शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां रिहा जणाईआ। जन भगत कहे तूं ठाकर मेरा, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। अबिनाशी करता कहे तूं मेरा चेरा, घर साचे वज्जे वधाईआ। जन भगत कहे प्रभ आ नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। श्री भगवान कहे मैं तेरा वसावां खेड़ा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जन भगत कहे प्रभ जूठा झूठा ढाह दे डेरा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। श्री भगवान कहे मैं खुल्हा करां वेहड़ा, कूड़ी क्रिया कोए रहिण ना पाईआ। जन भगत कहे मेरा आपणे कंध उठा लै बेड़ा, बण मलाह हो सहाईआ। श्री भगवान कहे मैं खेवट खेटा तेरा, नईआ नौका आपणा नाम चढ़ाईआ। जन भगत कहे मेरा आवण जावण लख चुरासी चुक्क जाए झेड़ा, झगड़ा अवर रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करता कहे तेरा साचे घर वसेरा, सचखण्ड दयां माण वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभू

तेरे चरणां लग्गे डेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान कहे तूं मेरा मैं तेरा, दोहां दा इक्को रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ । श्री भगवान कहे सुण भगत जन लाल, लालन दयां जणाईआ। भाग लगावां काया सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक वखाईआ । कूड़ी क्रिया कूड़ जंजाल, माया ममता मोह मिटाईआ। मुर्शद हो के पुच्छां हाल, मुरीदां दयां माण वड्याईआ। लेखा चुका के शाह कंगाल, नीच ऊँच आपणे रंग रंगाईआ। सति सरूपी वजा के ताल, धुन नाद राग इक शनवाईआ। भाग लगा के काया माटी खाल, ख़ालस आपणा रूप दयां दरसाईआ। सुरती कदे ना होवे बेहाल, बिहबल हो ना दए दुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए समझाईआ। श्री भगवान कहे सुण भगत अनोखे, हरि वखरी धार चलाइंदा। भाग लगा के काया कोठे, कपड़ आपणा माटी तन आप वडियाइंदा। गहर गम्भीर बेनज़ीर जन भगतां सोच आपे सोचे, दूजा समझ ना कोए समझाइंदा। नाम जणा के इक सलोके, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। पढ़ने पैण ना पुस्तक पोथे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन भगत कहे प्रभ दे दे नाम, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। अमृत आत्म प्या दे जाम, सच ख़ुमारी इक वखाईआ। भेव खुल्हा दे काया ग्राम, नगर खेड़ां इक वसाईआ। शब्द निराला ला दे बाण, अणयाला आप चलाईआ। भाग लगा दे सच मकान, काया काअबा कर रुशनाईआ । नज़री आए इक अमाम, बेपरवाह फेरा पाईआ। साचा कलमा सुणा दे कान, कायनात मिले वड्याईआ। धुर संदेसा दे फ़रमान, फुरना मन दा बन्द कराईआ। अगली मुश्किल कर आसान, मेहर नज़र इक उठाईआ। तेरा खेल सदा महान, खालक कोई ख़लक समझ सके ना राईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट दहि दिशा चढ़दा वेख तूफ़ान, लहर लहर नाल टकराईआ । साबत दिसे ना कोई धर्म ईमान, सिदक सबूरी नज़र कोए ना आईआ। नेत्र रोंदी अञ्जील कुरान, काअब्यां विच पई दुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लै तराईआ। जन भगत कहे मैं तेरा बरदा, बन्दीखाना दे तुड़ाईआ । तूं मालक मेरे घर दा, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा तैथों डरदा, दूजा भय ना कोए जणाईआ । बिन तेरे नाम कलमा कोई ना पढ़दा, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। बिन तेरे मन्दिर कोए ना चढ़दा, दूजे दर ना फेरा पाईआ। बिन तेरे पल्लू लड़ कोए ना फड़दा, दूजा अंग ना कोए रखाईआ। तेरा रूप अनूप वेख नरायण नर दा, मेरी आसा ख़ुशी मनाईआ। तूं दरस करा थिर घर दा, जिस घर शब्दी बैठा बेपरवाहीआ। अग्गे पुरख अकाल दादा, पतिपरमेश्वर आपणे अंग लगाईआ। जिथ्थे गया फेर कोई ना मुड़दा, अवण गवण ना कोए भवाईआ।

अन्तिम जोती जोत मिलदा, तत्तां वाला नाता दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सदा हो सहाईआ। जन भगत कहे कर मेहरवानी, महबूब तेरी सरनाईआ। तेरे दर दी वेखां निशानी, नछावर आपणा आप कराईआ। जिथ्थे अमृत पीणा पए ना पाणी, तृष्ना भुक्ख ना कोए सताईआ। जिथ्थे पढ़नी पए ना बाणी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हल्काईआ। जिथ्थे नज़र ना आए कोई खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रूप ना कोए वटाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह तेरी इक्को जोत नूरानी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ । मैं वेखां तेरा हक मुकामी, जिस घर बैठा सोभा पाईआ। शाह पातशाह सच्चे सुल्तानी, इक तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडे लैणा बहाईआ। जन भगत कहे ठांडे घर सद्द, सद्दा नाउँ सुणाईआ। जगत किनारा पार होवे हद्द, अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। तेरी सेजे चढ़ां भज्ज, आपणा बल धराईआ। तेरा नाम भण्डारा पीवां साची मध, रस इक्को इक रखाईआ। साचा ढोला गावां छन्द, नाअरा हक अल्हाईआ। मेरा ख़ुशी होवे बन्द बन्द, तेरी बन्दना इक्को भाईआ। तूं दीन दयाल साहिब बख्शंद, बख्शिश रहमत दे कमाईआ। तेरे नाल मिल के तेरा आवे अनन्द, दूजी आस रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे देणी वड्याईआ। जन भगत कहे तेरा दर घर चंगा, प्रभ इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे नहाउणा पए ना किसे गंगा, यमुना सरस्वती गोदावरी नज़र कोए ना आईआ । जन भगत कहे इक्को प्रेम रस मिले ठंडा, अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। जन भगत कहे ना कोई तत्तां वाला मनुष दिसे बन्दा, ख़ाकी ख़ाक ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे लै टिकाईआ। जन भगत कहे तेरा सच टिकाणा, टिकटिकी ला के ध्यान लगाईआ। प्रभ दे दे शब्द बबाणा, बण सवाली अलख जगाईआ। किसे हथ्थ ना आवे राजा राणा, कोटन कोटि रोंदे वेखे मारन धाहींआ। कलयुग अन्तिम वरते भाणा, भावी सब दे सिर ते छाईआ। किरपा कर श्री भगवाना, भगवन तेरा राह तकाईआ। हउँ मूर्ख मुग्ध बाल अंञाणा, बचपन तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहे प्रभ कर बख्शीश, रहमत सच कमाईआ। छत्र झुल्ले इक तेरे सीस, छत्रधारी इक अख्वाईआ। तैनूं गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्नण जगदीश, जगत दा मालक बेपरवाहीआ । तेरा कलमा पढ़न हदीस, तेरे नाम दे ढोले गा गा शुकर मनाईआ। तूं बैठा रहें सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ । किसे हथ्थ ना आवें मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ रहे कुरलाईआ। जन भगत रखण सद तेरी उडीक, जुग जुग जन भगतां होएं सहाईआ। प्रभ आपणे घर आपणी वेख तारीख, जिस दा मास बरख दिवस रैण समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, धुर दे मालक हो सहाईआ। जन भगत कहे प्रभ पूरन ब्रह्म, पारब्रह्म दे जणाईआ। मैं समझ ना सकां आपणा कर्म, निहकर्मी भेव खुल्हाईआ। मैं जाण ना सकां आपणा धर्म, अधर्मी रूप ना कोए दृढ़ाईआ। मैं पा ना सकां आपणा वरन, अवरन रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा दस्स दे चढ़न, घाटी आपणी पार कराईआ। जन भगत कहे तेरी औखी मुश्किल केहड़ी घाटी, लख चुरासी चढ़न कोए ना पाईआ। अबिनाशी करता कहे एह दस्सण वाली नहीं कोई बाती, रसना जिह्वा सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जिन्हां भगतां दा बणां आप साथी, अंदर हो के संग निभाईआ। उह मंज़ल चढ़न मेरी घाटी, पन्ध आपणा लैण मुकाईआ। लहिणा देणा मुका के पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर उपर सोभा पाईआ। मिले मेल पुरख अबिनाशी, आवण जावण पतित पावन लेखा दए मुकाईआ। भगत भगवान दी इक्को रासी, रिषी मुनी सारे गए जस गाईआ। जिस घर मन्दिर गृह दा आप निवासी, वासा ओसे थाँ कराईआ । जन भगतां पिच्छे रहिण ना देवे कोई बाकी, अगला पिछला लेखा सारा दए मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां मिल्या धुर दा साथी, उह जन भगत साथ सारे गए तजाईआ।

२० मग्घर २०२१ बिक्रमी बुग्घर सिँघ दे गृह बरगाड़ी

गुरमुख आसा कहे मैं तक्कां राह, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, सति सतिवादी बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा दए मुका, लेखा धुर दा झोली पाईआ। साचा मंत्र दए दृढ़ा, ढोला आपणा नाम सुणाईआ। पड़दा ओहला दए उठा, घर घर विच भेद खुल्हाईआ। अन्तर आत्म अमृत रस दए प्या, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। शब्द अनादी अगम्मी नाद दए सुणा, रागां नादां लोड़ रहिण ना पाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता दीआ बाती कमलापाती करे रुशना, जोत नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सच सुहञ्जणा सोभावन्त श्री भगवन्त गृह मन्दिर दए वखा, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल मिले सहज सुभा, बन्धन दूआ रहिण कोए ना पाईआ। घर स्वामी ठाकर मीता ठांडा सीता निज नेत्र दरस दए वखा, स्वच्छ सरूपी सति सरूपी अनरंग रूपी शाहो भूपी इक्को नज़री आईआ। चाओ घनेरा वसे नेरा, दूर दुराडा पन्ध दए मुका, महबूब सच अरूज हुजरा हक दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा पूर कराईआ। गुरमुख आसा कहे मैं तक्कां नैण, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । बिरहों वैरागण बण के पावां वैण, धीरज धीर नज़र कोए ना आईआ। नाता छड्ड के साक सज्जण सैण,

ठाकर इक्को तेरी ओट रखाईआ। कवण वेला प्रभ चुकावें लहिण देण, पूरब लहिणा झोली पाईआ। चरण कँवल बख्शें सच्चा बहण, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। एहो नाम संगीत ढोला गावां गायण, गहर गम्भीर तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर स्वामी वेख वखाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं जगत निमाणी, हँकार विकार नज़र कोए ना आईआ। नित नवित जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग इक्को चाओ मिलां धुर दे हाणी, दूजा संगी नज़र कोए ना आईआ। जिस दी महिमा अकथ कथा गावे चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा राग अल्हाईआ। जिस दा उत्तम श्रृेष्ट निर्मल अठसठ तीर्थ नालों अमृत जल पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती निउँ निउँ लागण पाईआ। जिस दी रचना चार जुग अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी, चार कुण्ट दहि दिशा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण इक्को नज़री आईआ। जो आदि जुगादि नित नवित लख चुरासी जीव जंत हर घट जाण जाणी, निरवैर निराकार निरँकार घर घर डेरा लाईआ। मैं उस दी सुघड़ सुचज्जी प्रेम प्रीती विच बणां सवाणी, दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल बरख मास साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर दा संग रखाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं रही भज्ज, चार कुण्ट आपणा पन्ध मुकाईआ। कवण वेले मेरा स्वामी ठाकर गृह मन्दिर लए सद्द, सद्दा आपणा नाम सुणाईआ। जन्म कर्म दी मेट के हद्द, निहकर्मी अपणे रंग रंगाईआ। जिस नालों विछड़ के होई अलग, सो आपणे अंग लए लगाईआ। किरपा करे सूरा सरबंग, सति सतिवादी होए सहाईआ। मेरा लेखा छुट्ट जाए काअब्यां वाला हज्ज, घर हुजरा दए वखाईआ। मैं नेत्र लोचण दर्शन करां रज्ज, नूरी जलवा ज़ाहर ज़हूर इक्को नज़री आईआ। कूड़ कुड़यारा नाता देवां तज, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेरे संग रहिण ना पाईआ । मैं जन्म कर्म दा पूरब लेखा नेत्र रो के देवां दस्स, भेव अभेदा आपणा दयां खुल्हाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरी महिमा गावां अकथ, दूजी करां ना कोए पढ़ाईआ। तेरे चरण सरन कँवल जावां ढठ्ठ, सति सन्तोख धीरज दे जत, सति सतिवादी तेरी ओट रखाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर अन्तर आत्म परमात्म साची दे मति, मनुआ मन उठ ना दहि दिश धाईआ। तेरे मिलण दी इक्को खुल्हे अक्ख, दोए लोचण लोड़ रहे ना राईआ। जे गावां ते तेरा जस, ढोला धुर दा राग अल्हाईआ। मेरे प्रीतम मेरा झोली पा दे हकीकत हक, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं छोटी तृष्ना, तृखा तेरी इक रखाईआ। मैं छड्ड के विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, महिखासर वरगे दैतां दित्ता तजाईआ। मैं नाता तोड़ के रामा कृष्ना, दर सदा तेरी ओट रखाईआ। मैं लख करोड़ जन्म जन्म दे कीते यतनां, यथा योग तेरी सेव कमाईआ। कवण वेला प्रभ मेरे घर आए

आपणे वतना, बेवतन आपणे नाल मिलाईआ। जिस दे सनमुख हो के हस्सणा, हस्ती विच्चों हस्ती लए प्रगटाईआ। जिस दा अमृत अगम्मी इक्को चक्खणा, रसना जिह्वा स्वाद ना कोए वड्याईआ। जिस दे चरण कँवल सदा वसणा, दो जहान ना कोए जुदाईआ। जिस दा मार्ग इक्को लग्गणा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुरमुख तृष्ना कहे मैं कमली कोझी, तुध बिन सुरत कोए ना आईआ। आपणे मिलण दी आपे बख्श सोझी, सोई सवाणी आप उठाईआ। मैं जन्म कर्म दी पिछली रोगी, अवगुण हार दयां दुहाईआ। मेरा नाता छड्ड गए वेदी सोढी, धुर दा संग ना कोए निभाईआ। बिन पुरख अकाल कोई ना चुक्के गोदी, फड़ बाहों गले ना कोए लगाईआ। मैनूं ताअने देंदे लोकी, चार कुण्ट पई दुहाईआ। मैथों पढ़ी नहीं जांदी अक्खरां वाली पोथी, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। मैनूं मंज़ल दस्स दे सौखी, पन्ध अगला लवां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर तेरे आस रखाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं मंगां सरन, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सेवा करां इक्को चरण, चरणोदक मुख चवाईआ। मेरा नेत्र खुल्हे हरन फरन, नित नित तेरा दर्शन पाईआ। मेरा लेखा चुक्के मरन डरन, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। तूं साहिब स्वामी तरनी तरन, तारनहारा इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा चुका दे वरन बरन, ज़ात पात ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। ढोला सिखा दे इक्को पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी होवे इक पढ़ाईआ। साचा पौड़ा दस्स दे चढ़न, अध विचकार ना कोए अटकाईआ। सच दवारे तेरा दर्शन आवां करन, करता पुरख इक्को तूं ही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लैणा मिलाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं बाली नढ्ढी बच्ची, बच्चयां विच्चों निक्की नज़री आईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तक्कदी खोल्ह के अक्खीं, आख़र तेरा राह तकाईआ। तेरा दरस भोरा मिले महबूब रती, रत्ती रंग दएं रंगाईआ। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं चारों कुण्ट वा तत्ती, ठंडी पवण ना कोए वखाईआ। मैं जोड़ खलोती दर दोए हथ्थीं, निउँ निउँ लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच पढ़ा दे इक्को पट्टी, पड़दा ओहला आप उठाईआ। गुरमुख आसा कहे मैनूं तेरा सदका, हउँ वारी घोली घोल घुमाईआ। मैं ना जाणा तूं विछड़या कद का, कवण वेला वक्त दए जणाईआ। मैं लेखा मंगां अज्ज दा, पिछला झगड़ा दे चुकाईआ। तूं सब दे पड़दे कज्जदा, समरथ तेरी सरनाईआ। तेरा खेल आपणे फुरने वाली अक्ख दा, दूजा राह ना कोए जणाईआ। नित नवित तूं भगतां अंदर वसदा, सन्तां करें रसाईआ। गुरमुखां नाल हस्सदा, गुरसिखां दएं वड्याईआ। बिना तेरी किरपा तेरा नाम कोई ना जपदा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ।

जन तेरी आस रखदा, आसा आसा विच्चों वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दे चुकाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं अड्डां झोली, प्रभ तेरे अग्गे डाहीआ । चरण कँवल सच दुआर बणा ला गोली, दूसर सेव ना कोए कमाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह आपणे नाम दी समझा दे बोली, अनबोलत आपणा राग अल्हाईआ। तेरे प्रेम प्यार रंगण दी खेलां होली, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। सच सुहञ्जणी चढ़ां डोली, जगत कहार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आसा मनसा पूर वखाईआ । गुरमुख आसा कहे मैं दर तेरे जावां झुक, निउँ निउँ लागां पाईआ। हे प्रभू मेरा पैंडा अगला जाए मुक्क, पन्ध विच ना कोए भवाईआ। तेरा दरस करां सनमुख, आपणी करवट लएं बदलाईआ। जन्म कर्म दा रहे कोए ना दुःख, सुख सागर रूप समाईआ। फड़ बाहों लैणा चुक्क कोझे कमले गले लगाईआ। भगत सुहेले तेरे सुत, पुत्त अपराधी पार लँघाईआ। क्यों ठाकर साहिब बैठा लुक, पड़दा आपणा दे उठाईआ। मैं आसा निमाणी तैथों रही पुच्छ, गल पल्लू इक्को पाईआ। किस बिध मेरे नाल ग्यों रुस, रुट्ठयां ना मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। गुरमुख आसा कहे खोल्ह आपणा पड़दा, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। मैं भिखारी तेरे दर दा, दरवेश हो के अलख जगाईआ। तूं मालक मेरे घर दा, घर घर विच डेरा लाईआ। मैं तेरा नाउँ पढ़दा, इक्को राग अल्हाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर सड़दा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। नित नित एहो मंग मंगदा, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर लेखा देणा चुकाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं खोल्हां अक्ख, नेत्र अक्ख उठाईआ। जिधर वेखां प्रभ नज़रीं आवें प्रतख, चार कुण्ट इक्को रंग रंगाईआ। मैं सख़ी सहेलीआं देवां दस्स, गुरमुखां आस जणाईआ। वेखो मेरा साहिब समरथ, जो दाता बेपरवाहीआ । ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां नथावयां दिन्दा हक, वस्त अमोलक धुर दी झोली पाईआ। आत्म परमात्म जोड़दा नत, नाता धुर दा आप बणाईआ। हिरदे अंदर निरगुण हो के जाए वस, सरगुण लेखा दए मुकाईआ। अमृत आत्म निझर देवे रस, बिन रसना आप चखाईआ। तीर अणयाला मारे कस, तिक्खी मुखी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवणहार गुसाँईंआ। गुरमुख आसा कहे प्रभ साहिब स्वामी, तेरी इक सरनाईआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। तेरे नाम दी पढ़ां बाणी, धुर दा राग अल्हाईआ। महल अटल वखौणी सच निशानी, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। तेरा जलवा तक्कां जोत नुरानी, अर्श कुर्श करे रुशनाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह सुल्तानी, जगत जगदीश तेरी वड्याईआ। तेरा वेखां पद निरबानी, निरवैर तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

घर साचे लैणा बहाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं तेरी बरदी, बन्दीख़ाना दे तुड़ाईआ। सेवा करां साचे दर दी, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। लख चुरासी मेरे नाल लड़दी, झंजट विच जुदाईआ। मैं इक्को आसा रखदी, रक्षया करे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे पाईआ। गुरमुख आसा कहे मेरी मनसा कर पूर, प्रभ पूर रिहा सर्ब ठाईआ। पन्ध मुका दे नेड़े दूर, दूर दुराडा नेड़े नज़री आईआ। जद वेखां तां हाज़र हज़ूर, सनमुख नज़री आईआ। तेरे चरण कँवल लावां धूढ़, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ह, दे मति सुमत्त आप समझाईआ। आपणा जोती दे दे नूर, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाईआ। तूं दाता योद्धा वड्डा सूर, बीरता तेरी नज़री आईआ। जन्म जन्म दे मेरे बख्श दे कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। तेरे दर होवां मशकूर, मेरी मुश्किल हल कराईआ। मेरा माण ना रहे गरूर, गुरबत दे कढाईआ। तेरे दर दी बणां मज़दूर, चाकर हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी मनसा पूर कराईआ। गुरमुख आसा कहे मेरी आसा भरदे, भाउ भगती आपणी इक दृढ़ाईआ। असीं सेवक बणीए तेरे दर दे, धुर दी सेव कमाईआ। मालक बणीए ओस घर दे, जिस घर विच्चों तेरी ना होए जुदाईआ। एसे कारण गुरसिख गुर सतिगुर दा पल्लू फड़दे, दो जहानां अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। ना जींदे ना मरदे, मरयां पिच्छो आपणा जन्म सतिगुर झोली पाईआ। एसे कारण प्रेम प्रीती अंदर सेवा करदे, सेवक हो के सेवा विच समाईआ। किरपा निधान ठाकर सतिगुर स्वामी हो के किरपा कर दे, किरपन आपणे गले लगाईआ। जुग चौकड़ी जो विछड़े चिर दे, चिरी विछुनयां लै मिलाईआ। एहो खेल अगम्मी पिर दे, जो प्रीतम हो के दया कमाईआ। महल अटल वेखीए तेरे थिर घर दे, जिस गृह शब्दी शब्द आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्को देणा साचा वर, गुरमुख आसा लै जा आपणे घर, जिस घर विच घर दा मालक इक्को नज़री आईआ।

२० मग्घर २०२१ बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे गृह राजेआणा

गुरमुख आसा कहे मेरी इक उमंग, साहिब सतिगुर सच सरनाईआ। अन्तर आत्म दे अनन्द, निजानंद रस वखाईआ। घर प्रकाश कर चन्द, जोती जोत डगमगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावां इक्को छन्द, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। दूई द्वैती ढाह भरमां कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी बख्शंद, बख्शिश तेरी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा

वर, दर ठांडे आस रखाईआ। गुरसिख इच्छया कहे प्रभ मिले सज्जण मीत, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। काया माटी करे ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। लहिणा देणा चुकाए ऊँच नीच, ज़ात पात वरन बरन रहिण कोए ना पाईआ । धाम अवल्लड़ा वखाए इक अनडीठ, जिस घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। ढोला सोहला गाए इक्को गीत, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ । लहिणा देणा लेखा चुक्के मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत आसा कहे मेरे गोबिन्द, तेरी चरण सच्ची सरनाईआ। तूं दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गवर तेरी वड्याईआ। तूं सागर डूँग्घा अगम्मा सिन्ध, भँवर विच रखें सर्ब लोकाईआ। दर झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि सुरप्त इन्द, दर दवारे अलख जगाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवान शब्द अनादी शब्दी बिन्द, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सब तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लैणा मिलाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं प्रेम प्यार भुक्खी, तृष्ना अग्न ना कोए बुझाईआ। जुग चौकड़ी वसदी रही घर मनुक्खीं, मानस मनुष अंदर डेरा लाईआ । कलयुग अन्तिम सदी वीहवीं सारे वेखे दुखी, सुख सागर रूप तेरे नाम विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। गुरमुख आसा कहे प्रभ आ वस खेड़े, साढे तिन्न हथ्थ दे वड्याईआ । कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता चुक्कण झेड़े, झगड़ा मन ना कोए कराईआ। दूर दुराडे सच स्वामी घर मन्दिर वस नेड़े, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। गृह होवण चाओ घनेरे, घर वज्जे सच वधाईआ। ढोले गाईए मिल के तेरे मेरे, धुर दा राग इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुरमुख तेरा राह तकाईआ । गुरमुख आसा कहे मैं लावां मस्तक धूढ़ी, टिक्का खाक रमाईआ। रंगण चढ़े इक्को गूढ़्ही, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जलवा मिले इक्को नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। शब्द नाद सुणे सच तूरी, तुरीआ बैठे मुख छुपाईआ। मेरी आसा मनसा होवे पूरी, मन ही माहीं प्रभ आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद तेरे नाम दी वज्जे इक वधाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं करां मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। मन्दिर सोहे इक दवार, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। दीआ बाती इक्को होए उज्यार, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। अमृत आत्म मिले ठंडा ठार, अठसठ तीर्थ नहावण कोए ना जाईआ। दिवस रैण घड़ी पल अठ्ठे पहर होवे तेरी गुफ़तार, अल्फ़ ये करां ना कोए पढ़ाईआ। तूं साहिब सज्जण घर मिलें मीत मुरार, नित नवित निज नेत्र दर्शन पाईआ। खोजत खोजत वेख्या सर्ब संसार, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप

नेत्र रोवे मारे धाईआ। साची मंज़ल चढ़ के कोई तेरा दरस ना पावे शुमार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान, जागरत जोत ना करे रुशनाईआ। आसा तृष्ना माया ममता मेटे ना विच जहान, हउमे रोग ना कोए गंवाईआ। साची सखी सुरत सवाणी मिले ना धुर दा काहन, बंसुरी नाम ना कोए सुणाईआ। सच सिँघासण मिले ना कोए बिश्रराम, कोटन कोटि आसण जपी सती तपी हठी कलयुग सन्त रहे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गुरमुख आसा रही कुरलाईआ। गुरमुख आसा मारे कूक, उच्ची उच्ची कूक सुणाईआ। कलयुग माया त्रैगुण अग्नी रही फूक, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड निवासी केहड़ी कूटे सुत्तों घूक, सदी वीहवीं अजे ना लई अंगड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरा लभ्भदे सारे रंग रूप, रेख भेख समझ कोए ना पाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी जन भगतां आपणा दे सबूत, साख्यात स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। भाग लगा साढे तिन्न हथ्थ काया तत कलबूत, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। तेरा महल अटल अर्श फर्श उच्च अरूज, आलीशान तेरा दर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मंज़ल दे आपणी मक्सूद, मसला सब दा हल कराईआ। जन भगत आसा रही रो, बिन अक्खां नीर वहाईआ। आत्म परमात्म क्यों तोड़या मोह, मुहब्बत गया छुडाईआ। सच वस्त नाम पदार्थ क्यों लई खोह, ख़ाली भाण्डे दिते कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा किसे ना मिलदी ढोई ढोअ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं सब नाल कीता धरो, दरोही दरोही करे सर्ब ख़ुदाईआ। गुर चेले रिहा ना कोई मोह, मुरीद मुर्शद संग ना कोए निभाईआ। घर साचे सच प्रकाश ना दिसे लोअ, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को गुरमुख आसा तेरी आस रखाईआ । गुरमुख आसा कहे पुकार, पुनह पुनह सीस सीस निवाईआ। तूं शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ । तूं नूर नुराना मुकामे हक परवरदिगार, लाशरीक तेरी बेपरवाहीआ। सुत दुलारा शब्दी इक उठाल, दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख सज्जण लै भाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। गुरमुख गले लगावे तेरे लाल, लालन आपणा रस वखाईआ। त्रैगुण माया तोड़े जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। अमृत आत्म धुर दा जाम दए प्याल, रस मिठ्ठा इक कराईआ। आ के पुच्छे मुरीद मुर्शद मुरीदां हाल, बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी होई बेहाल, गृहस्ती धीर ना कोए रखाईआ । स्वर्ग बहिश्ती होए हाहाकार, नरक दोज़ख़ दोवें देण दुहाईआ। लोक परलोक करे ना कोए संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। गुरमुख आसा कहे तेरे दर भिखारी, मेहरवान मंग मंगाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी जोत नूर उज्यारी, अकल कल तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे दर दे बणदे रहे पनिहारी, बण सेवक सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्मे अंदर आउँदे रहे वारो वारी, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारी, जै जैकार जगत सुणाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती नाम उच्चारी, साहिब सच गए सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सारे कहि के गए तेरी इक्को वारी, वारता आपणी दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाईआ। गुरमुख आसा कहे प्रभ खोल्ह दे पड़दा, पतिपरमेश्वर तेरी आस रखाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे घर दा, घर घर विच वज्जे वधाईआ। मेरा लेखा मुक्के भउ डर दा, भय भ्यानक रहिण कोए ना पाईआ। एसे कारण श्री भगवान भगत जन तेरा पल्लू फड़दा, दूजा नाता ना कोए जुड़ाईआ। बिन पौड़ी मंज़ल तेरे चढ़दा, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। निज नेत्र लोचण नैण सच स्वामी तेरा दर्शन करदा, इष्ट देव पुरख अकाल इक्को इक मनाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक सचखण्ड दा, सच दवारे बैठा सोभा पाईआ। तेरा गुरमुख तेरा भगत दर इक्को वस्त मंगदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। भुक्खा प्यासा तेरे सगले संग दा, धुर दा संगी बण के आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गुरमुख तेरा मेल मिलाईआ। गुरमुख आसा कहे मेरी बन्दना, सीस जगदीस झुकाईआ। किरपा निधान स्वामी लावे आपणे अंगणा, अंगीकार इक हो जाईआ। सच दवारे चाढ़ अगम्मी रंगणा, जिस नूं जगत ललारी समझ सके ना राईआ। सति दुआर तेरा इक्को लँघणा, सति सतिवादी पिछला पन्ध दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। गुरमुख आसा कहे मेरा वेख अन्त, अन्तर ध्यान लगाईआ। तुध बिन दूजा कोई ना कन्त, लोकमात हंढाईआ। तेरा प्रेम प्यार दा ढोला मंत, इक्को नाम ध्याईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म गया समाईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, निरअक्खर दे जणाईआ। लेखा चुक्क जाए जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रहिण ना पाईआ। नाता तुट्ट जाए साक सज्जण सैण बंधप, मात पित ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा देणा वखाईआ। गुरमुख आसा कहे लै चल साथ, साथी इक्को नज़रीं आईआ। किरपा कर पुरख समराथ, सीस जगदीस इक्को वार झुकाईआ। जुग जन्म दी विछड़ी पूरी कर दे आस, तृष्ना दे बुझाईआ। तेरा ख़ालस ख़ालसा रूप तूं आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां माई बाप, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। इक्को तेरे नाल जुड़या नात, आत्म परमात्म रंग वखाईआ।

लेखा मुक्क जाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल चरणां हेठ दबाईआ। तेरा अगम्म अथाह बेपरवाह वेखां खेल तमाश, जोती जाते पुरख बिधाते अन्तिम तेरे विच समाईआ। मेरी अरज़ोई निक्की जेही बात, बहुती गाथा ना कोए सुणाईआ। जन भगतां मिले सच जमात, जिथ्थे लेखा लिखें बिन कलम दवात, शाही काग़ज़ लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक घर, गुरमुख आसा वसे चाँईं चाँईंआ। गुरमुख आसा कहे मेरा कर वसेरा, साचे घर मिले वड्याईआ। नित स्वामी दिसे नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए जणाईआ। दिवस रैण रहे चाओ घनेरा, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। नित ढोला गावां तेरा मेरा, सोहँ सच पढ़ाईआ। तेरे कंध मेरा बेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे लैणा टिकाईआ। गुरमुख आसा कहे मेरा कर दे वास, वास्ता आपणे नाल जणाईआ। तूं साहिब स्वामी पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरी ओट तकाईआ। सदा सदा सद रहां चरण दास, चाकर रूप वटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरे मिलण दी इक्को ख़ाहिश, बाकी स्वास कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान जन भगतां गुरमुखां गुरसिखां दे अगम्मी दात, कलयुग अन्धेरी रात दे मिटाईआ।