२० मग्घर २०२१ बिक्रमी कपूर सिँघ दे गृह मोगा
गुरमुख आसा कहे प्रभ बख्श धाम अनडीठ, धुर दरबारा इक दरसाईआ। अन्तर आत्म बदल दे रीत , मेहरवान दया कमाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्स सच प्रीत, नाता धुर दा आप जुड़ाईआ। तेरे नाम दा सुणां इक्को गीत, नाद धुन इक शनवाईआ। लेखा मुक्क जाए हस्त कीट, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। तेरा दवारा लँघ के वेखां दहिलीज़, पिछला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर अन्तर दे समझाईआ। गुरमुख आसा कहे मोहे तेरा सहारा, सच तेरी सरनाईआ। कलयुग वेख कूड़ किनारा, नईआ डोले रही खाईआ। साचा मिले ना वञ्झ मुहाणा, नाम चप्पू ना कोए लगाईआ। सति सतिवादी रहे ना राजा राणा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया होई प्रधाना, माया ममता घर घर दिसे हल्काईआ। गुर का शब्द गाए कोई ना गाणा, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरी सरन ना कोए तकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव नौ सत्त दिसे वैराना, फुल फुलवाड़ी सच ना कोए महकाईआ। सुरती शब्द किसे ना मिले सच ज्ञाना, रसना जिह्वा बत्ती दन्द करन सर्ब पढ़ाईआ। महल अटल तेरा जाणे ना कोए मुकामा, हक मुकामे आसण कोए ना लाईआ। नेत्र लोचण नैण निज दरस पाए ना कोई श्री भगवाना, स्वच्छ सरूपी संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा कर श्री भगवाना, साहिब तेरी सच सरनाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं बुध बलहीण, मन मति चली ना कोए चतुराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लए चीन, पढ़ पढ़ थक्की तेरा संदेश बेपरवाहीआ। तेरा मार्ग डूँग्घा मिल्या ना कोए महीन, रहिबर पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरे दर सजदा मेरा घर साचे कर तसलीम, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। गुरसिख आसा कहे मैं फिरां जंगल जूह, उच्चे टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। मेरा बिन तेरे कोई लेख ना मुकावे बुत्त रूह, अन्तष्करन समझ कोए ना पाईआ। शहादत देण साढे तिन्न करोड़ लूं, रोम रोम रहे सुणाईआ। जब तक्क नज़र ना आए निरगुण हूबहू, साख्यात आपणा दरस दिखाईआ। लेखा चुक्के ना मैं तूं, तूं मैं इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुख आसा कहे तूं रंग रंगीला, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा दस्स के गए वसीला, वसल सच इक्को घर कराईआ। भगत जन जन तेरा कबीला, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा धुर दा घर, जिस घर इक्को नज़रीं आईआ। गुरमुख आसा कहे दस्स आपणी बिध, अन्तर आत्म दे जणाईआ। करे वसेरा घर निज, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। बिन कलम शाही वेखां लिख, काग़ज़ लोड़ रहे ना राईआ। जीवन जुगत समझा भविख, भेव आपणा इक दरसाईआ। तेरी सिख्या सति सरूप बणाए सिख, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आसा तेरा ध्यान लगाईआ। गुरमुख आसा करे ध्यान, ध्यान तेरा राह तकाईआ। सति सतिवादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी दे ज्ञान, नाम निधान श्री भगवान तेरा अक्खर इक समझाईआ। साचा मन्दिर गृह वेखां उच्च महल अटल मकान, दीवा बाती कमलापाती जोती जोत कर रुशनाईआ। आपणा ब्रह्म आप पछाण, पारब्रह्म तेरा वेखां खेल महान, सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को तूं ही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच घर चरण कँवल देणी सरनाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं मंज़ल चढ़ना, जन्म जन्म दा पन्ध मुकाईआ। अबिनाशी करते घर तेरे वड़ना, अद्ध विचकार विष्न ब्रह्मा शिव सके ना कोए अटकाईआ। सनमुख हो के तेरे खड़्हना, सच सरूप इक्को नज़रीं आईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़ना, चौदां विद्या कम्म किसे ना आईआ। सीस जगदीस झुकाउणा तेरे चरणां, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। गुरमुख आसा कहे तूं सच स्वामी, साहिब इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, लख चुरासी घट घट वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर
पैगम्बर तेरा नाम संदेसा सुणाउँदे गए बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोले राग अल्हाईआ। नेत्र लोचण नैण उह तक्कदे रहे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा खेल खलाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह वाली दो जहान, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण दरगाह साची सोभा पाईआ। गुरमुख आसा तेरे चरण कँवल विटहों कुरबान, सद मंगे सच इक निशान, धर्म दवारा दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं वेखां तेरा कोट, कोटी कोट मन्दिर तजाईआ। जिथ्थे शब्द अगम्मी वज्जे चोट, सुर ताल समझ किसे ना आईआ। सच प्रकाश इक्को दे निर्मल जोत, दीवा बाती अवर ना कोए टिकाईआ। जन्म मरन आवण जावण रहे ना रोग, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। आत्म परमात्म परम पुरख तेरे नाल होवे संजोग, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। चरणां हेठ दबा के चौदां तबक चौदां लोक, साचा मन्दिर देणा सुहाईआ। इक सुणाउणा सच सलोक, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणे विच समाईआ। गुरमुख आसा कहे तेरे विच समाउणा, दूजी आस ना कोए रखाईआ। तेरा नूर तेरे विच टिकाउणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा ज़हूर तेरे विच रखाउणा, तेरी वस्त तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे दे साचा घर, जिस घर मिलयां विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख आसा कहे मेरा होए अन्त मिलाप, मिलणी तेरे नाल नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को जाप, जगजीवण दाते तेरी सिफ्त सालाहीआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। मैं आत्म निमाणी तेरे नाल जोड़ नात, धुर दा संग लया बणाईआ। जिस नूं चार जुग शास्त्र सिमरत वेद रहे आख, आखर इक्को मालक नज़री आईआ। अन्त कन्त भगवन्त बेअन्त सद वसां तेरे पास, पश्चाताप रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुख आसा दर दवारे मंगे दात, मेहरवान आपणी रहमत झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा साख्यात, स्वच्छ सरूपी आपणी दया कमाईआ।
२० मग्घर २०२१ बिक्रमी शाम कौर दे गृह मोगा
अमृत रस हरि का नाम, गुर सतिगुर जाम प्याईआ। भाग लगाए काया खेड़ा ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर इक सुहाईआ। अन्ध अन्धेरी मेट के अन्तर, शाम, नूरी चन्द जोत चमकाईआ। आत्म सेजा सच दे आराम, सांतक सति सरूप समाईआ। धुर दा शब्द सुणा के गान, सोई सुरती आप उठाईआ। महिमा आपणी दस्स महान, भेव अभेव आप खुल्हाईआ ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन इक्को नाम दृढ़ाईआ। हरि का नाम सागर सुख, गहर गम्भीर नज़री आईआ। उजल करे मात मुख, दुरमति मैल धवाईआ। रोग संताप मेटे दुःख, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम दए समझाईआ। हरि का नाम सति सरूप, घट घट नज़री आइंदा। हरि का नाम चारे कूट, दहि दिशा सोभा पाइंदा। हरि का नाम नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च इक समझाइंदा। हरि का नाम काया मन्दिर अंदर पए उठ, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम गुरमुखां झोली पाइंदा। हरि का नाम उच्चा जाप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द लोड़ रहे ना राईआ। मेटणहारा रोग संताप, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। लेखा जाणे माटी ख़ाक, तत्तव तत खोज खुजाईआ। अन्तर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण देवे साथ, धुर दा संग आप निभाईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह के ताक, पड़दा दूई दए गंवाईआ। राग सुणाए शब्द अनहद, धुन आत्मक आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नाम दए वड्याईआ। सच नाम हिरदे अन्तर, हरि करता आप जणाईआ। गुरमुख विरला जाणे मंत्र, साची बूझ बुझाईआ। भेव खुल्हावे ब्रह्म निरंतर, माया ममता मोह मिटाईआ। कूड़ी बुझाए लग्गी बसन्तर, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। कर प्रकाश अन्तर गगन गगनंतर, दीवा बाती कमलापाती इक्को इक टिकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत गुर शब्द बणाए बणतर, मूर्ख मूढ़्हे चतुर सुघड़ सुजान रूप वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक दरसाईआ। साचा नाम सच गुरदेव, आत्म मेल मिलाईआ । निहकर्मी करे सची सेव, सिफ्त सालाही आपणा हुक्म मनाईआ। पतिपरमेश्वर वड देवी देव, आत्म देव आप समझाईआ। मेल मिला के धाम निहकेव, निहचल आपणा आसण लाईआ। साचा रस दे के मेव, अमृत फल खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नाम इक प्रगटाईआ। साचा नाम हिरदे अंदर, घर घर विच दए जणाईआ। भाग लगा के बंक दवारे मन्दिर, तत्तव तत खोज खुजाईआ। कर प्रकाश अन्धेरी कंदर, धूंआँधार दे मिटाईआ। मन मनुआ ना दौड़े बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। बजर कपाटी तोड़े जंदर, मेहरवान मेहर नज़र तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां तिलक लगाए साचा चन्दन, धूढ़ी ख़ाक इक रमाईआ। साचा नाम कहे मैं धुर दा संजोगी, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। मेरा ठाकर स्वामी इक्को मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। मैं जन्म कर्म दा लख चुरासी बण के खोजी, घट घट अंदर फोल फुलाईआ। गुरमुखां दे के साची सोझी, सुरत सवाणी दयां उठाईआ। जन्म कर्म दा वेखां रोगी, माया ममता मोह दयां तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साची जोती, दीआ बाती इक्को घर करे रुशनाईआ। साचा नाम कहे मैं भगत प्यारा, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी सेवादारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। साचे मन्दिर कर उज्यारा, अन्ध अन्धेरा दयां गंवाईआ। घर विच वस्त रखां सच थारा, थिर घर मेला दयां मिलाईआ। जिस घर वसे आप निरँकारा, मन बैठा सोभा पाईआ। गुरमुखां वखावां उह दवारा, जिस दी छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीआ बाती बले अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपे रिहा जगाईआ। जिन्हां गुरमुखां गुरसिखां सच नाम बणाए आप वणजारा, अन्तिम ओसे हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेलणहारा खेल न्यारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार चलाईआ।
२० मग्घर २०२१ बिक्रमी किहर सिँघ दे गृह रज्जीवाला
जन भगत कहे क्यों होइउँ अलोप, परम पुरख प्रभ आपणा भेव जणाईआ। पंडत पांधे मुल्ला शेख़ तैनूं लभ्भदे पोप, चार कुण्ट दहि दिशां ध्यान लगाईआ। जगत स्वामी अन्तरजामी तेरी समझ ना आई किसे कूट, भेव अभेद कहिण कोए ना पाईआ । जगत सृष्टी दृष्टी वेख जूठ झूठ, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। बिन तेरे नामे ख़ाली दिसण बुत्त, बुत्तख़ाने रो रो देण दुहाईआ । सति सतिवादी तेरा दिसे ना कोई सुत, मानस मानुख भुक्ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहिण क्यों होया ओहले, निरगुण मुख छुपाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्ज़ील कुरान गीता ज्ञान तेरी सिफ्त बोले, खाणी बाणी ढोले राग सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे बणदे गए विचोले, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। भगत भगवान तैनूं दस्सदे गए सदा वसें कोले, घर घर आपणा डेरा लाईआ । कर प्रकाश पुरख अबिनाश काया माटी साचे चोले, चोली दे बदलाईआ। हउँ वारी सदके तैथों प्रेम प्रीती अन्तर घोले, आप आपणा घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे दे वड्याईआ। जन भगत कहिण क्यों होया चुप्प, ख़ामोशी तेरे उत्ते छाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घुप्प, क्यों आपणी अक्ख बदलाईआ। दुखी हो के तैनूं रहे पुच्छ, पुरख अकाल दे समझाईआ। धरत मात दी खाली कदे ना होवे कुक्ख, जन जनणी भगत जन आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दे समझाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आ अग्गे, धुर दा पन्ध मुकाईआ । तेरा नाम नगारा इक्को वज्जे, चौदां लोक होवे शनवाईआ। कूड़ कुड़यार जाण भज्जे, नठ्ठण वाहो दाहीआ। तेरा मन्दिर इक्को सोहणा सजे, गुरुदुआर इक्को दे वड्याईआ। अमृत रस चखा मज़े,
ना मालूम आपणा रस वखाईआ। तेरे दर दे दरवेश सारे बद्धे, बन्दना कर कर सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर लए मिलाईआ। जन भगत कहिण वड्डा अछल्ल, अछल छलधारी आपणी लए अंगड़ाईआ। जगत अन्धेरी रही चल, चार कुण्ट अन्धेरा रिहा छाईआ। डूँग्घा ख़ाना दिसे डल, कन्ढ्ढा पार ना कोए वखाईआ। नेत्र रोंदे जल थल, महीअल रहे कुरलाईआ। दूई द्वैती सब नूं लग्गा सल, सांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग वेखी कल, कालख टिक्का धोवे ना कोए छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब साचे हो सहाईआ। जन भगत कहिण ऐ धुर दे मालक, मुल्क आपणा वेख वखाईआ। जगत पित जगदीशर ख़ालक, मख़लूक दए दुहाईआ। शाह नवाब बण सालस, आदाब सजदा सीस झुकाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ ख़ालस, सन्त सुहेले आप प्रगटाईआ। माया ममता मेट लालस, लालन आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना साज़श, भाण्डा भरम दे भनाईआ। अग्नी तत रहे ना आतश, अमृत मेघ सच बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। जन भगत कहिण प्रभ पा फेरा, वेला वक्त रिहा कुरलाईआ। कूड़ी क्रिया चुक्के डेरा, डण्डावत सीस निवाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा दिसे खेड़ा, खिड़की कुण्डी दे खुल्हाईआ। मन मनुआ उलटा आवे गेड़ा, मतिवाली मति रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण अंदर मार फेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सुरती होवे चाओ घनेरा, शब्दी वज्जे वधाईआ। दर्शन पा के ढोला गावां तेरा मेरा, सोहँ सच इक पढ़ाईआ। जिथ्थे रहे ना कोए अन्धेरा, जोत जोत रुशनाईआ। इक्को मंज़ल चढ़ के वेखे खेड़ा, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत कहे दे दरस दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। तूं आदि जुगादी एकँकार, अकल कल अख्वाईआ। तेरा खेल सदा जुग चार, चौकड़ी वेस वटाईआ। लेखा देवें गुरू अवतार, पैगम्बरां हथ्थ रखाईआ। वाक् भविख्त करन पुकार, कूक कूक सुणाईआ। कल कल्की इक अवतार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा रूप रंग समझ ना सके विच संसार, भेख नज़र किसे आईआ। दाता योद्धा सूरबीर बलकार, बलधारी इक अख्वाईआ । जिस दा नाम खण्डा तेज़ कटार, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। जिस दा महल अटल उच्च मनार, दरगाह साची सोभा पाईआ । जिस दा हुक्म चले जुग चार, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस दी बोध अगाध शब्द अगम्मी गुफ़तार, कलमा कायनात सुणाईआ। जो पीर पीरां वड अमाम धुर सरदार, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। जिस दा अल्फ ये सिफ्तां विच करे इज़हार, आज़म इक्को नज़री आईआ। सो साहिब स्वामी भगतां दे दीदार, नेत्र लोचन आपणी अक्ख खुल्हाईआ। ग़फलत विच क्यों सुत्ता पैर पसार,
सदी चौधवीं लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच लैणी अंगड़ाईआ । जन भगत कहिण पड़दा चुक्क, क्यों घूँगट मुख रखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अंदर बैठों लुक, लोक लाज दे तजाईआ। अन्तर आत्म दे सुख, सुख सागर रूप समाईआ। तेरे विछोड़े दा मिटे दुःख, विछड़े आपणे घर मिलाईआ। सुहञ्जणी मौले सोहणी रुत्त, रुत्त बसन्त दे महकाईआ। निर्धन सरधन आ के पुच्छ, सति सतिवादी वेस वटाईआ। तेरे चरण कँवल सरनाई साची जाईए झुक, मस्तक निउँ निउँ लागे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे बहिके इक्को ढोला गाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरे ठाकर, आपणा भेव खुल्हाईआ। फिर के वेखे जगत सागर, डूँग्घी भँवरी डेरा लाईआ। पढ़ पढ़ थक्कया वेद शास्त्र, सिमरत पुराण खोज खुजाईआ। गुर अवतारां जो दिते पात्र, पाती अक्खरां नाल मिलाईआ। कलम शाही बण के कातब, हरफ़ हरूफ़ जोड़ जुड़ाईआ। तेरा भेव ना दस्सण बातन, बाहर करन सफाईआ। तूं साहिब पुरख समराथण, सति सच तेरी वड्याईआ। जन भगत सुहेले तैनूं आखण, ज़ोर नाल रहे दृढ़ाईआ। फड़ के चाढ़ आपणे घाटन, घाट पिछली दे मुकाईआ। बोध अगाध सुणा गाथण, निरगुण निरअक्खर दे पढ़ाईआ। तेरे चरण कँवल होए दासण, वास्ता दो जहानां दे तुड़ाईआ। तेरे नाम दा होवे पाठन, सिल पूजस पाहन सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। जन भगत कहिण ऐ परवरदिगार, दरोही तेरे नाम सुणाईआ। तूं लाशरीक सांझा यार, सच तौफीक तोहे ख़ुदाईआ। दोए जोड़ करां निमस्कार, सजदा तेरे चरण जणाईआ। मैं बरदा दर दरबार, दरवेश नज़रीं आईआ। तूं देवणहार दातार, वड तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम वेख विचार, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। लोड़ रहे ना चार यार, जगत यारी ना कोए हंढाईआ। नबीआं नाल ना कोए प्यार, हज़रतां नाल ना कोए पढ़ाईआ। इक महबूब मुहब्बत विच दे दीदार, दरस साचा सच कराईआ। मेरी नैण अक्ख होवे बेदार, आलस निंद्रा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण दे चुकाईआ। जन भगत कहे तेरा वेखां घर सुहञ्जणा, सोभावन्त रिहा सुहाईआ। जिथ्थे दीवा बाती जगे आदि निरँजणा, निरगुण नूर जोत होवे रुशनाईआ। जिथ्थे साहिब स्वामी मिले सदा दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। जिथ्थे नाम निधान नेत्र मिले अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरण धूढ़ी मिले साचा मजना, दुरमति मैल धवाईआ। अंगीकार इक्को अंग लग्गणा, दूजी सेज ना कोए हंढाईआ। जन भगत कहे मस्तक टिक्का धूढ़ी लग्गे चन्दना, सति सतिवादी ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म निज घर मिले इक अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जन भगत कहे मालक ख़ालक मिले सदा
बख्शंदना, बख्शिश रहमत झोली देवे पाईआ। बिन हथ्थां सीस होवे बन्दना, जगदीश वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर देणा सुहाईआ। जन भगत कहे मैं वेखां तेरा मुनार, सचखण्ड साचा नज़रीं आईआ। जिथ्थे दीवा बाती जगे अगम्म अपार, हवण पवण नज़र कोए ना पाईआ। इक अकेला बैठा दिसे परवरदिगार, सांझा यार नूर ख़ुदाईआ। मुरीद मुर्शद करे दीदार, दर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। लहिणा देणा लेखा मुक्के विच संसार, संसा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे सुण जन भगत, सति सच दयां दृढ़ाईआ । किरपा करां विच लोकमात जगत, जुगत आपणी दयां जणाईआ। सदी चौधवीं वेला सुहञ्जणा सोहणा आया वक्त, वार थित दए गवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहि के गए परम पुरख परमेश्वर आए फकत, दो जहानां वाली फेरा पाईआ। जिस दा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां सख्त, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल सिर सके ना कोए उठाईआ । सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां देवे दरस, आदर्श आपणा इक वखाईआ। रहीम रहमान शाह सुल्तान रहमत विच करे तरस, मेहर नज़र बेनज़ीर आप उठाईआ। लहिणा देणा मुक के सोग हरख़, चिन्ता ग़म दए चुकाईआ। सच कसवटी ला के करे आपणी परख, पारखू इक्को दाता बेपरवाहीआ। जुग जन्म सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भगत सुहेले जो रहे तड़प, आत्म दरसी आपणा दरस दए कराईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोती जामा वेस वटा आए परत, पतिपरमेश्वर अन्तर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत तेरी आसा मनसा पूर, अन्तिम पूरी दयां कराईआ। जिधर वेखें हाज़र हज़ूर, बिना अक्खां नज़रीं आईआ। कोट जन्म दे बख्श कसूर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तर आत्म दे के नूर, जगत अन्धेरा दयां गंवाईआ। कलयुग नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सच समग्री झोली पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरा धुर दा एह दस्तूर, नित नवित दर्दीआं दर्द वंडाईआ। उह भगत सुहेले सदा मोहे मंज़ूर जो मुश्किल अंदर इक्को नाम ध्याईआ। चोटी चढ़ के ओस कोहतूर, जिस कोहतूर उत्ते मूसा मूँह दे भार सुटाईआ। मैं सदा सदा सद जन भगत दुआर हो मज़दूर, सेवक आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा समझाईआ। जन भगत तेरा चुक्कां पड़दा, तन माटी अंदर रहिण ना पाईआ। भेव खुल्हावां तेरे घर दा, घर घर विच करां जणाईआ। जाम प्यावां अमृत जल दा, निझर झिरना इक झिराईआ । राग सुणावां शब्द अगम्मी अनहद दा, नादी धुन वजाईआ। घर प्रकाश दीपक जोत करे जो जग दा, बिन तेल बाती सोभा पाईआ। सिँघासण वखावां आत्म सेज जो
सजदा, लेफ निहाली लोड़ रहे ना राईआ। तेरा मन्दिर खेड़ा वखावां वसदा, जिस घर सुरती शब्दी मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। तेरा प्रीतम वखावां आत्म परमात्म नाल हस्सदा, हस्ती जुदा रूप ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। जन भगत सुणां तेरी फ़रयाद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। सच दवारे देवां दाद, दौलत नाम इक्को झोली पाईआ। तेरी बिरहो वैरागण सुणी आवाज़, जो आपणा राग रही अल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तेरा करे काज, करता देवणहार वड्याईआ। सच दवारे जोड़ के आपणा नात, बिधाता वेखे थाउँ थाँईंआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरी गावां गाथ, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। तूं मेरा बालक मैं तेरा पित मात, पिता पूत नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। भगत भगवान दी इक्को ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वखाईआ। नेत्र लोचन नैण वखावां साख्यात, सनमुख आपणा रूप प्रगटाईआ । जन्म कर्म बन्धन विच्चों करावां निजात, जम की फाँसी लख चुरासी अग्गे रहिण ना पाईआ। एथे ओथे दो जहान चरण कँवल सदा सदा सद रखां पास, दूर दुराडा नज़र कोए ना आईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़ावां आपणे घाट, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । दूर दुराडी दो जहानां मुक्के वाट, घर साचे मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहार सच्चा साथ, सगला संग आप हो जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सेवा करे बणके दासी दास, स्वारथ परमारथ जन भगतां दए बणाईआ।
२१ मग्घर २०२१ बिक्रमी मल सिँघ दे गृह पिण्ड रज्जीवाला
जन भगतां सद रखे पत्त, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। जन्म मरन दा लहिणा रोग देवे कट, आवण जावण पतित पावण पन्ध मुकाइंदा। एथे ओथे दो जहानां सर्ब स्वामी सिर रखे आपणा हथ्थ, आत्म परमात्म निरगुण निरगुण नाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे माण दवाइंदा। भगत सुहेला हरि निरँकार, हरि करता वड वड्याईआ। लहिणा देणा देवे मात नवार, पूरब कर्मां खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़ सर्ब संसार, सुरती शब्द संग मिलाईआ। नाम पदार्थ दे भण्डार, काया झोली दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला बेपरवाहीआ। जन भगतां सदा मीत, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। सति सतिवादी दस्सके आपणी रीत, मंत्र धुर दा नाम दृढ़ाइंदा। तन माटी करके ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां सिर रखे हथ्थ, मेहर नज़र उठाईआ। लख चुरासी विच्चों करके वक्ख, धाम अवल्लड़े दए बहाईआ। कर वसेरा सच्चे सचखण्ड, थिर घर ठांडा दर इक वखाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, डोरी आपणे नाल बंधाईआ। आसा मनसा पूरी करे मंग, तृष्ना तृखा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहज सुभाईआ। जन भगतां प्रभ देवे माण, निमाणयां गले लगाईआ। सच दुआर इक मकान, महल अटल दए वखाईआ। जिस घर दीवा बाती जगे महान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अठ्ठे पहर होवे गान, धुन अगम्मी राग सुणाईआ । कूड़ा नाता छड्ड जगत जहान, श्री भगवान इक्को इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा दए चुकाईआ। जन भगतां प्रभ लेख चुकाउँदा, जुग चौकड़ी आपणी दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाउँदा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लख चुरासी विच्चों आप उठाउँदा, सुरती शब्दी इक ज्ञान समझाईआ। अन्तर आत्म पड़दा खोल्ह सति सरूपी दरस कराउँदा, जोती जाता नज़री आईआ। मंज़ल पन्ध इक चढ़ाउँदा, दरगाह साची साचे घर दए वड्याईआ। फड़ फड़ कागों हँस बणाउँदा, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां हरि धुर दा सज्जण, संगी साथी इक्को नज़री आईआ । चरण कँवल धूढ़ी देवे मजन, दुरमति मैल धवाईआ। पड़दे आवे कज्जण, शब्द दुशाला उपर इक रखाईआ। हुक्मे आवे सद्दण, धुर संदेसा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। भगत सुहेला साहिब प्रभ, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। गुरमुख गुर गुर लए लभ्भ, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। जगत धार कराए पार हद्द, आपणी दया कमाईआ। साचा नाम सुणा के छन्द, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला रिहा पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे अनन्द, निजानंद विच समाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, डोरी आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणे विच समाईआ। जन भगत कहे प्रभ रिहा खोज, घट घट वेख वखाईआ। जुग जन्म दी मेटे सोच, चिन्ता ग़म गंवाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। सुरती शब्द होए संजोग, घर मेला सहज सुभाईआ। आवण जावण कटे रोग, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। घर वखा के साचा किला कोट, भगत दवारा इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। जन भगतां दस्से घर इक, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। जिस गृह मन्दिर अंदर सच स्वामी आए दिस, दूजा नज़र कोए ना पाईआ। बिन कलम शाही कागज़ लेखा दए लिख, धुर मस्तक आप जणाईआ। सच पदार्थ
पावे भिख, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जिधर वेखे ओधर आए दिस, दहि दिशा चार कुण्ट इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगतां हरि सच्चा ठाकर, हरि करता नज़री आईआ। कलयुग कढ्ढे डूँग्घे सागर, भँवरी विच ना कोए भवाईआ। दर घर साचे देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्मल कर्म करे उजागर, दूई द्वैती दुरमति मैल आप धवाईआ। भगत सुहेला साहिब गुणवन्त, हरि करता बेपरवाहीआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, नित नवित वेख वखाईआ। भेव चुकाए साचे सन्त, गुरमुख बूझ बुझाईआ। मेल मिलावा नार कन्त, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। नाम जणाए बोध अगाधा बण के पंडत, शब्दी शब्द आप सुणाईआ। लेखा जाणे हँ ब्रह्म जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । जन भगतां प्रभ सदा सुहेला, एथे ओथे नज़री आईआ। अन्तर आत्मा करे मेला, परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण सज्जण सुहेला, धुर दा संगी इक अख्वाईआ। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। वेस वटा के गुरू गुर चेला, चेला गुर आपणा नाउँ प्रगटाईआ। गुरमुखां गुरसिखां राए धर्म दी कटे जेल्हा, चित्रगुप्त लेखा सके ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत कराए आपणा मेला, धुर संजोगी वेख वखाईआ। जन भगतां हरि जुग जुग रख दा, नित नवित सेव कमाईआ। धुर दा मार्ग इक्को दस्सदा, सहज सुभाओ करे पढ़ाईआ। हिरदे अंदर आ के वसदा, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। करे खेल पुरख समरथ दा, महिमा अकथ कथ्थ दृढ़ाईआ। लहिणा देणा देवे साचे हक दा, वस्त अमोलक इक्को इक वरताईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत चरण सरन सरनाई साची रखदा, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घट घट अन्तर निरगुण हो के वसदा, निरवैर आपणी धार चलाईआ ।
२१ मग्घर २०२१ बिक्रमी सोहन सिँघ दे गृह मुंडी जुमाल
गुरमुखां गुर दए इशारा, अन्तर आत्म रमज़ लगाईआ। निरगुण नूर करे उज्यारा, दीआ दीपक इक जगाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे अन्ध अंध्यारा, रैण अन्धेरी दए गंवाईआ। साचा सच सुहाए बंक दवारा, काया माटी ख़ुशी मनाईआ। नाम निधान सुणाए सच्ची धुनकरा, अगम्मी राग अल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे सिरजणहारा, पड़दा ओहला आप उठाईआ। लख चुरासी कर्ज़ा लाहे आप निरँकारा, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणी
बूझ बुझाईआ। गुरसिख अन्तर वेखे सुरत, निरत होवे सहाईआ। किरपा कर अकाल मूर्त, अनभउ प्रकाश दए जणाईआ। सति नाम सुणा के तूरत, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हत, साची विद्या दए पढ़ाईआ। हरि सरनाई धुर दी धूढ़त, मस्तक टिक्का इक रमाईआ। मनसा मन रहे कोए ना मूर्ख, मेहरवान आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां गले लगाईआ। गुरमुखां प्रभ देवे युकती, गुर सतिगुर दया कमाइंदा । लहिणा चुका के मोख मुक्ती, मिसल आपणे नाल रलाइंदा। खेल खिला के निरती सुरती, सूरत साबत आप दृढ़ाइंदा। भेव चुका के शक्ती भुगती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर वेख वखाइंदा। गुरमुखां गुर खोल्हे राज़, बन्द कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। शब्द अगम्मी मार आवाज़, जग सोए लए उठाईआ। प्रेम प्रीती बख्श के दात, ख़ाली भण्डार दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर वेख वखाईआ। गुरमुखां गुर दस्से रस्ता, रहिबर होे दया कमाईआ। मार्ग जणाए इक्को पुखता, मुकम्मल आपणा हुक्म जणाईआ। दरस दिखाए जो घर घर लुक दा, पड़दा ओहला आप चुकाईआ। जगत जहान पैंडा मुक्कदा, सफ़रां विच ना कोए भवाईआ। नाता जोड़ के पिता पुत्त दा, पुरख अकाल गोद उठाईआ। वक्त सुहञ्जणा ल्याए अगम्मे सुख दा, सुख सागर विच समाईआ। अन्तर आत्म आपणीआं भुजां चुक्कदा, चतुर्भुज भेव ना राईआ। लेखा चुक्के पारब्रह्म ब्रह्म गुझ दा, पड़दा ओहला दए उठाईआ। भेव खुल्हावे आपणे अक्खर इक तुक्क दा, दो जहानां ख़ुशी वखाईआ। जोड़ जुड़ा के सच सुच्च दा, कूड़ कुड़यारा दए खपाईआ। कर उजाला उजल मुख दा, अन्ध गुबार दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख जामा दे मनुख दा, मानुख आपणे लेखे लाईआ। गुरमुख लेखा हथ्थ गुरदेव, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। दाता दानी अलख अभेव, अगोचर अगम्म अथाह वेख वखाइंदा। अमृत रस देवणहारा साचा मेव, धुर दा फल इक खवाइंदा। रस भरा के रसना जिहव, रुचआत्मक इक ध्यान दृढ़ाइंदा। धाम वखा के सदा निहकेव, निहचल आपणा आसण लाइंदा। चरण प्रीती साची सेव, सच स्वामी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे रंग रंगाइंदा। गुरसिखां प्रभ खोल्हे दृष्ट दिब, देव नेत नज़रीं आईआ। माण अभिमान ना कोए गरब, हँकार विकार दए गंवाईआ। किरपा कर सतिगुर स्वामी प्रभ, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। लेखा चुक्का के नार मर्द, स्त्री पुरुष इक्को रंग वखाईआ। ग़रीब निमाणयां सदा सुहेला सद वंडे दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। जन्म कर्म दा लेखा खोल्ह के वेखे पिछली फ़रद, जुग चौकड़ी भुल्ल कदे ना जाईआ। प्रेम प्यार दा ला के साचा वरग, नाता धुर दा लए जुड़ाईआ। एहो खेल सदा असचरज,
अचरज लील्हा आप वरताईआ। गुरमुखां जन्म कर्म दा देवण आए कर्ज़, पिछला लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। गुरमुख लेखा घर निरँकार, जुग जुग देवणहार वड्याईआ। कलयुग अन्तिम कर प्यार, परम प्रीतम सेव कमाईआ। नाम पदार्थ भर भण्डार, साची सेवा सेवक बण के आप कमाईआ। काया मन्दिर दे आधार, धीरज जत सति सन्तोख इक वखाईआ। नाता जोड़ के धुर दा यार, मित्र प्यारा हो के नज़री आईआ। नाम सुणा के सच जैकार, सोहँ करे पढ़ाईआ। तेरा मेरा इक प्यार, गुरमुख गुरसिख गुर गुर विछड़ कदे ना जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जुग जन्म पैज देवे संवार, भगत स्वार्थी आपणा फेरा पाईआ।