२२ मग्घर २०२१ बिक्रमी बागीचा सिँघ दे गृह मुंडी जमाल ज़िला फ़िरोज़पुर
गुरमुख साचे प्रभ देवे मत्त, धीरज जत झोली पाईआ। अन्तर आत्म देवे ब्रह्म मति, मन मति लेखा दए चुकाईआ। धुर दा राग सुणाए शब्द अगम्मी अनहद, धुन आत्मक राग जणाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना बूँद स्वांती देवे झट्ट, रिसक रिसक आप टपकाईआ। पड़दा ओहला दूई द्वैती बजर कपाटी खोल्हे फट्ट, भेव अभेद दए जणाईआ। निर्मल जोत दीआ बाती कमलापाती करे प्रकाश, नूरो नूर डगमगाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मेटे अन्धेरी रात, सच चन्द नूर रुशनाईआ । सेज सुहञ्जणी आत्म वेखे साहिब पुरख समराथ, शाह पातशाह दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे मात वड्याईआ। गुरमुख काया मन्दिर अंदर गए जाग, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। सोई सुरती जाए जाग, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। हँस रूप होए काग, गुर सतिगुर दुरमति मैल धुआईआ। इक उपजाए सच वैराग, बिरहों चोट लगाईआ। माया ममता मिटे त्याग, कूड़ी तृष्ना दए बुझाईआ। शब्द अगम्मी सुणावे नाद, एका धुन जणाईआ । अमृत रस देवे सच स्वाद, रसना रस ना कोई वखाईआ। जगत माया लग्गी बुझाए आग, बूँद स्वांती इक टपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। गुरमुख आत्म देवे सच्ची पुस्तक, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। जिस विच परम पुरख दी उस्तत, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। मिले मेल अगम्मी मुर्शद, मुरीद अपणे अंग लगाईआ। धो के मैल कुड़यारी दुरमति, स्वच्छ सरूपी लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणा रंग चढ़ाईआ। गुरमुख अन्तर चाढ़े रंग, सो साहिब सतिगुर दया कमाइंदा। नौ दवारे पार लँघ, घर साचे सोभा पाइंदा। सेज सुहावी वेख पलँघ, आत्म अन्तर आसण लाइंदा। आसा मनसा पूरी कर उमंग, तृष्ना तृखा सर्ब
बुझाइंदा । निरगुण हो के वसे संग, जोती जाता डगमगाइंदा। आवण जावण चक्का के पन्ध, घर साचे जोड़ जुड़ाइंदा। निज घर वासी दे के अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। धुर दा ढोला सुणा के छन्द, सोहँ नाद इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां अंदर वेखे खोल्ह, बन्द ताकी कुण्डी लाहीआ। साहिब स्वामी बैठ अडोल, अन्तरजामी भेव चुकाईआ। अनरागी अनबोलत पए बोल, अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। सच दवारा घर घर विच खोल्ह, सनमुख हो के नज़री आईआ। आत्म परमात्म मिल के करे चोहल, चोजी आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लए तराईआ। गुरमुख तारे काया मन्दिर, मन मणका आप भवाईआ। दहि दिशा ना उठ उठ धावे बन्दर, चार कुण्ट ना कोए फिराईआ। भाग लगा के गहरी कुंदर, भँवरी भँवर करे रुशनाईआ। माया ममता तोड़ के जंदर, कुण्डा खिड़की दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे दए वड्याईआ । गुरमुख अंदर खोल्ह के ताकी, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। अमृत जाम प्याए बण के साकी, सच प्याला मुख लगाइंदा । निरगुण निरगुण जुड़ाए नाती, नाता बिधाता आप बंधाइंदा। अन्तर अन्तर बणे साथी, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। तूं मेरा मैं तेरा सच पढ़ाए गाथी, सोहला ढोला इक दृढ़ाइंदा। लेखा चुकाए काया माटी साढे तिन्न हथ्थ खाकी, ख़ालस आपणा रूप समझाइंदा। नज़र आए कमलापाती, कँवल नैण बिन अक्खां अक्ख मटकाइंदा। पन्ध मुका के पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर चरणां हेठ रखाइंदा। मेल मिला के पुरख अबिनाशी, अबचल आपणा घर सुहाइंदा। थिर घर देवे माण बहु बिध भांती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे दर वसाइंदा। गुरमुख दवारा साढे तिन्न हथ्थ, माणस माटी बणत बणाईआ। तिन्न पंज दा कर इक्ट्ठ, साची घाड़त लई घड़ाईआ। नौ दवारे जगत रख, कूड़ी वासना विच समाईआ। दसवें बैठ पुरख समरथ, सच सिँघासण डेरा लाईआ। गुरमुख साचा राह रिहा तक्क, आदि जुगादि वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण आपणी गोदी लए चक्क, फड़ बांहों गले लगाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देवे हक, हकीकत सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर अंदर कर के वास, अस्थान भूमिका साची दए वखाईआ । गुरमुख अंदर सच अस्थान, आत्म सेजा इक सुहाईआ। जिथ्थे झुल्ले धर्म निशान, कूड़ी क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। दीआ बाती जगे इक महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द अगम्मी सुणे धुन्कान, अनरागी राग सुणाईआ। किरपा कर श्री भगवान, महिमा अकथ दए दृढ़ाईआ। सच सुहाए इक मकान, काया काअबा मिले वड्याईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ किसे हथ्थ ना आया विच जहान, चार कुण्ट दहि दिशा नौ
खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जीव जंत रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वखाए साचा घर, घर घर विच पड़दा लाहीआ। गुरमुखां प्रभ देवे वस्त, नाम अमोलक झोली पाईआ। लेखा चुकाए कीट हस्त, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। नाम ख़ुमारी रखे मस्त, दिवस रैण इक्को रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी दस्स के आपणा इष्ट, एका घर दए समझाईआ। गुरमुखां प्रभ बणे मलाह, बेड़ा लोकमात तराईआ। जुग जुग देवणहारा सलाह, साची सिख्या इक समझाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म ढोला लैणा गा, आदि जुगादी सच पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दूजा दिसे कोई ना, नर निरँकार तेरी सरनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तैनूं रहे गा, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा ध्यान लगाईआ। रवि शशि सूरज चन्द ज़िमीं असमान, विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द सयदे करन सीस झुका, जगदीश जगदीशर तेरी मंगण इक सरनाईआ । तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड निवासी बण मलाह, खेवट खेटा आपणा बेड़ा कंध उठाईआ। गुरमुख गुरसिख निज नेत्र निरवैर पुरख तेरा तक्कण राह, दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। लोकमात मार झात कलयुग अन्तिम पकड़ बांह, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नाता तुट्टा पुत्रां माँ, पिता पूत देवे ना कोए वड्याईआ। नार कन्त गई तजा, विभचार भरी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गुरमुख आसा मनसा पूर कराईआ। गुरमुख तेरा घर सुहञ्जणा, घर घर वज्जे वधाईआ। परम पुरख परमात्म मिल्या धुर दा सज्जणा, साहिब स्वामी होए सहाईआ। आत्म अन्तर तेरी सुरत कराए साचा मजना, सर सरोवर इक्को इक नुहाईआ। कूड़ी क्रिया काया गढ़्ह हँकारी भाण्डा भज्जणा, भरम भउ दए चुकाईआ। नेत्र नाम निधान पाए अंञना, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुर गुर इक्को इक समझाईआ। गुरमुख सज्जण उठ नेत्र पेख, निज नैण ध्यान लगाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर करे हेत, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुरमुख गुर गुर रिहा वेख, पड़दा ओहला दए उठाईआ। सुरती शब्दी करे हेत, हितकारी हो के आपणा मेल मिलाईआ। डूँग्घे राज़ दा खोल्हे भेत, परम पुरख परमात्म आपणी गंढ्ढ खुल्हाईआ। सदा नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख इक्को घर वसाईआ। गुरमुख तेरा सच घर वसेरा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण सच भूमिका लाए डेरा, थिर घर वासी पुरख अबिनाशी एकँकारा इक्को
घर बहाइंदा। जिथ्थे कोई ना होए झगड़ा झेड़ा, झंजट अवर ना कोए वखाइंदा। इक्को राग तेरा मेरा, तूं ही तूं अल्हाइंदा । हक मुकामे होए वसेरा, सच सिँघासण इक सुहाइंदा। आवण जावण लख चुरासी लोकमात चुक्के झेड़ा, राए धर्म बन्धन ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुर गुर आपणी गोद बहाइंदा। गुरमुख तेरी गोदी सचखण्ड, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। कर वसेरा उपर ब्रह्मण्ड, गृह आपणे चरण टिकाईआ। जिस दवारे विष्न ब्रह्मा शिव कोई ना सके लँघ, सो भूमिका तेरी दए सुहाईआ। सति सतिवादी दे के सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत सरूप सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत नाल गुरमुख रिहा तराईआ।
२१ मग्घर २०२१ बिक्रमी तारा सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल
जन भगत तेरा खेड़ा साढे तिन्न हथ्थ, महल अटल सोहणा नज़री आइंदा। जिस अन्तर शब्द अनाद बोध अगाध होए अकथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द नाल ना कोए मिलाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार जोती जोत होए प्रकाश, दीवा बाती दूजा संग ना कोए वखाइंदा। निरगुण निरगुण हो के वसे साथ, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। सच प्रीती जोड़ के नात, परम पुरख बिधाता आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दवारा इक वडियाइंदा। गुरमुख तेरा मन्दिर सोहणा सुहञ्जणा, तन माटी नज़री आईआ। जिस अंदर आदि पुरख निरँजणा, जोत निरँजण रिहा जगाईआ। साचे अमृत सर सरोवर कराए मजना, दुरमति मैल आप धवाईआ। नेत्र नाम निधान निज नैण पाए अंञना, अज्ञान अन्धेर दए चुकाईआ। प्रिया प्रीतम घर ठाकर मिले सज्जणा, गहर गम्भीर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए सुहाईआ। गुरमुख तेरा काया खेड़ा, सति सतिवादी नज़री आइंदा। पंच विकारा चुक्के झेड़ा, झगड़ा मन ना कोए वखाइंदा। बुध मति ना भेड़ भेड़ा, हिनसा रूप ना कोए वटाइंदा। लहिणा देणा चुक्के तेरा मेरा, दूजा वेस ना कोए वखाइंदा। नज़री आए दूर दुराडा नेरन नेरा, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। सच दवारा वेखे खुल्हा वेहड़ा, चार कुण्ट दहि दिशां इक्को रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक वडियाइंदा। गुरमुख तेरी काया गागर, सति सतिवादी नज़री आईआ। जिस अंदर वड्डा डूँग्घा सागर, कलयुग जीव तरन ना पाईआ। जिस दा मालक साहिब सुल्तान करीम करता कादर, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। शब्दी धार ओढन चिट्टी चादर,
सति सरूपी दए समझाईआ। मेहरवान हो जिस घर आपणा बख्शे आदर, आदर्श, आपणा दए वखाईआ। सो गुरमुख सूरबीर बहादर, योद्धा इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुरमुख तेरा काया महल्ल मनारा, तन माटी ख़ाकी सोभा पाईआ। दीवा बाती जोती जोत होए उज्यारा, धूंआधार नज़र कोए ना आईआ। शब्द अनाद वज्जे सच्ची धुनकारा, अनहद रागी आपणा राग सुणाईआ। साची सखीआं मंगलाचारा, गीत गोबिन्द सर्ब गुण गाईआ । अमृत आत्म ठंडा ठारा, सच सरोवर झिरना इक झिराईआ। साचा मेला सुरती शब्दी नार कन्त भतारा, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच अनोखा प्यारा, वक्खरी धार आप समझाईआ। साख्यात निरगुण निरवैर नज़र आए निरँकारा, बेपरवाह दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक दरसाईआ। गुरमुख तेरा काया महल्ल उच्च अटारी, अट्टल महल्ल इक जणाइंदा। जिस घर वसे शाहो भूप सिक्दारी, शहिनशाह आपणा आसण लाइंदा। जिस अंदर हुक्म होवे सदा जुग चारी, माणस मानुख आप समझाइंदा। जिस दे अंदर कातब बणे वड लिखारी, कलम शाही गंढ्ढ पवाइंदा। जिस दे अंदर मुखातब हो के खोल्हे भेव आप निरँकारी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह साचे ख़ुशी मनाइंदा। गुरमुख तेरा काया दवारा बंक, द्वारका बैठी मुख शरमाईआ। जिथ्थे वज्जे इक्को डंक, नाम निधान करे शनवाईआ। जिथ्थे गढ़्ह टुट्टे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। जिथ्थे बोध अगाधा मिले पंडत, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। जिथ्थे सति सतिवादी भगतां मिले संगत, मनमुख नज़र कोए ना आईआ। नाता तोड़े जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख काया खेड़ा रिहा सुहाईआ। गुरमुख काया पंज तत अस्थूल, तन माटी ख़ाकी नज़री आईआ। जिस अंदर वसे नर हरि नरायण कन्त कन्तूहल, सच स्वामी डेरा लाईआ। जिस दी सुहञ्जणी वक्खरी फूल्लां नालों सेज अगम्मड़ी फूल, बरखा धुर दी आपे अल्हाईआ। जिस दा सिँघासण ना कोई पावा ना कोई चूल, बाडी बणत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख दुआर दए वड्याईआ। गुरमुख तेरा दुआर चंगा, चंगयां विच्चों चंगा नज़री आईआ। जिथ्थे वज्जे धुर मृदंगा, मर्द मर्दाना आप वजाईआ। जिस दे अंदर सति सरोवर अमृत रस भरी वगे गंगा, जगत गंगा लोड़ रहे ना राईआ। जिथ्थे गीत गोबिन्द इक्को गायण होवे छन्दा, सोहँ करे पढ़ाईआ। अन्तर आत्म निज घर आए उह अनन्दा, जिस अनन्द विच्चों आपणा अनन्द दए प्रगटाईआ। गुरमुख सच्चा बाहरों तत्तां वाला बन्दा, अंदर मिल्या बेपरवाहीआ। जिस ने बजर कपाटी खोेल्लया कुण्डा, पड़दा ओहला दित्ता चुकाईआ। जो हर घट अंदर
ख़ामोश हो के बैठा गुंगा, सो गुरमुखां आपणा नाम सुणाईआ। किसे हथ्थ ना आवे लख चुरासी जीव जंत मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ ढूंडा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ सनमुख हो के दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख तेरा घर वेखे चाँईं चाँईंआ । गुरमुख तेरा मन्दिर अपार, अपरम्पर स्वामी दए जणाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, रागां नादां विच सुणाईआ। जिस दे अंदर सति सतिवादी सति सच वसे निरँकार, निरगुण आपणा डेरा लाईआ। जिस अंदर अमृत सरोवर भरया भण्डार, अतोट अतुट दित्ता टिकाईआ। जिस अंदर हरि मन्दिर घर विच घर सुहाए आप करतार, करता पुरख आपणी दया कमाईआ। सो गुरमुख गुरसिख गुर गुर इक विचार, जगत समझ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां अंदर नाम सति सति वजाए आप सतार, सो मन्दिर बंक सोहे दवार, दरवाज़ा अगला दए खुल्हाईआ।
२१ मग्घर २०२१ बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह चम्बल
पुरख अकाल सच संदेश, एकँकारा एका एक जणाईआ। सचखण्ड निवासी नर नरेश, नर नरायण करे पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर लए पेख, निरगुण निरगुण खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेलया खेड, दो जहानां आपणा फेरा पाईआ। जोती जलवा लख चुरासी दित्ता तेज, नूरो नूर नूर कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म सच सुहञ्जणी माणी सेज, आसण सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा हरि निरँकारा, हरि करता आप जणाइंदा। शाहो भूप वड सिक्दारा, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा । जुग चौकड़ी वेखणहारा, नित नवित आपणी कल धराइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहार सहारा, मेहर नज़र इक उठाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त पावणहारा सारा, साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणे खेल खिलाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण नाम निधान बोलणहारा जैकारा, बोध अगाधा आपणा नाम धराइंदा। कलम शाही काग़ज़ लेख बनावणहारा, कातब हो के आपणा हुक्म मनाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल फिरनहारा, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। धुर दा हुक्म हरि भगवन्त, हरि करता आप जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत, जागरत अक्ख इक खुल्हाईआ। कूड़ कुड़यार कल वेखो अन्त, चारों कुण्ट दहि दिशां डेरा लाईआ। हरि का भुल्लया सब नूं मंत, निरगुण राग ना कोए अल्हाईआ। होई दोहागण
सुरत सवाणी हरि ना मिल्या कन्त, सज्जण होए ना कोए सहाईआ। काया चोली रंग चढ़या ना कोए बसन्त, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। धुर दरगाही सति सतिवादी मिल्या कोए ना पंडत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आप दृढ़ाईआ। सच संदेश श्री भगवान, हरि करता आप जणाईआ। गुरमुख वेखो मार ध्यान, गुर करता भेव खुल्हाईआ। काया मन्दिर वेखो सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। मालक ख़ालक बैठा इक भगवान, ख़ालक आपणा हुक्म वरताईआ। दीआ बाती कमलापाती जोती जोत जगे महान, अमृत बूँद स्वांती ठांडा जाम प्याईआ। कूड़ कुड़यारी राती मेटे विच जहान, सति सतिवादी साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। बहु बिध भांती जन भगतां मिले आण, नाम सुग़ाती झोली पाईआ। इक इकांती नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। धुर संदेसा सो पुरख निरँजण, सच स्वामी आप सुणाइंदा। मेहरवान दर्द दु:ख भय भंजन, भगत सुहेले आप उठाइंदा। नेत्र पावे नाम अञ्जण, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। धुर दरबारी धुर दा सज्जण, सचखण्ड निवासी वेख वखाइंदा। एथे ओथे दो जहानां पड़दे कज्जण, मेहर नज़र आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बुझावणहारा कूड़ी अग्न, लग्न इक्को नाल मिलाइंदा। धुर संदेसा साहिब सुल्तान, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। गुरमुख उठ विच जहान, जागरत जोत होए रुशनाईआ। दर दवारे मंग सच्चा दान, दयावान ख़ाली झोली दए भराईआ। परम पुरख परमात्म लख चुरासी दा सच्चा काहन, मोहणी आपणा रूप वटाईआ। सर्ब आत्म दा परमात्म राम, रमया आपणी खेल खिलाईआ। सर्ब पैगम्बरां दा इक अमाम, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। सर्ब गुरुआं दा इक भगवान, बिन रंग रूप निराकार सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगतां देवणहारा माण, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। वस्त अमोलक देवे दान, नाम भण्डारा झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया शरअ मेट निशान, सति सच करे पढ़ाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द देवे ज्ञान, अल्फ़ ये कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। धुर संदेसा देवे एकँकारा, अकल कल वड वड्याईआ। जन भगतो उठो करो दीदारा, घर सज्जण बेपरवाहीआ। फिरना पए ना जंगल जूह विच पहाड़ा, टिले पर्बत खोजण कोए ना जाईआ। सत्त समुंदर वेखणी पए ना डूँग्घी गारा, भँवरी विच भँवर ना कोए भवाईआ। घर स्वामी बैठा सिरजणहारा, अन्तरजामी दाता बेपरवाहीआ। निहकर्मी निहकामी करे खेल अपारा, वरनी बरनी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। धुर संदेसा सुणो जग, हरि करता आप जणाईआ। पतिपरमेश्वर वेखो उपर शाहरग, नीचे नज़र किसे
ना आईआ। जिथ्थे इक्को दीआ दीपक रिहा जग, तेल बाती लोड़ रहे ना राईआ। इक्को नाद रिहा वज्ज, छत्ती राग ढोला कोए ना गाईआ। इक्को अमृत देवे रस, अठसठ बैठे मुख छुपाईआ। इक्को परम पुरख अकाल सनमुख हो के रिहा हस्स, बहुते गुरुआं लोड़ रही ना राईआ। साचा मार्ग आत्म परमात्म रिहा दस्स, निरगुण निरगुण रिहा जणाईआ। रमज़ इशारे नाल मिलावे आपणी अक्ख, आख़र आपणा घर वखाईआ। जिस घर बैठा हो प्रतख, साख्यात बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर सुनेहड़ा इक घलाईआ। धुर सुनेहड़ा देवे जन भगत, भगवन आपणी कार कमाइंदा। सेवा चाकर करदी वेखो आदि शक्ति, धुर फ़रमाना आप मनाइंदा। राह तक्कण अर्श फर्श, दो जहानां अक्ख खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी रहे हरस, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण पुरख अकाल दीन दयाल आवे परत, पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाइंदा। कागज़ कलम शाही नाल ला के गए शर्त, लेखा लिख्त भविख्त विच समझाइंदा। प्रगट होवे योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मात पित लोकमात ना कोए बणाइंदा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां वंडे दर्द, दुखियां आपणी गोद उठाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे गुबार गर्द, अन्ध अन्धेरा आप चुकाइंदा। करे खेल आप असचरज, असचरज लील्हा भेव कोए ना पाइंदा। पुट्ठी सब दी करे नरद, सार पाशा आप उल्टाइंदा। चार जुग दी पिछली सब दी फोले फ़रद, हरफ़ हरूफ़ वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दर खलोते करन अरज़, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम सब नूं लावे इक्को वरग, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। धुर संदेसा देवे अन्तरजामी, अन्तरजामता सब दी मेट मिटाइंदा। लख चुरासी जीव जंत होऐ कूड़ कुड़यार कामी, क्रोध लोभ मोह हँकार परे ना कोए हटाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे पढ़दे बाणी, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। भरमे भुल्ली चारे खाणी, भाण्डा भरम ना कोए भनाइंदा। नेत्र रोंदे अठ सठ तीर्थ पाणी, सच सरोवर नज़र किसे ना आइंदा। सुरती शब्दी मिले ना सच्चा हाणी, धुर दा जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। आत्म सेजा होई पुराणी, घर कन्त कन्तूहल धुर दा संग ना कोए निभाइंदा। सृष्ट सबाई अन्तिम दिसे फ़ानी, थिर रहिण कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कट के गए गुलामी, हुक्मे अंदर सर्ब फिराइंदा। निउँ निउँ चरण कँवल कदम परवरदिगार करदे गए सलामी, इस्म आज़म इक्को इक दरसाइंदा। उत्तम श्रृेष्ट श्री भगवन्त परवरदिगार एकँकार जलवा नूर नुरानी, तत्तव तत ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा खेल दो जहानी, अद्ध विचकार ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप जणाइंदा। धुर दा हुक्म देवे करतार, कुदरत करता दए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे होवो ख़बरदार, आलस
निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ । नेत्र रोंदे वेखो चार यार, धुर दी यारी ना कोए निभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण धाहां रहे मार, अञ्ज़ील कुरान धीरज नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे हाहाकार, हालत सब दी अंदरों अंदर गई बदलाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए सच प्यार, सच प्रीतम मेल ना कोए मिलाईआ। लख चुरासी जीव जंत होई नार कमज़ात, कुलखणी घर घर डेरा लाईआ। समरथ स्वामी दी सुणे कोए ना बात, काया मन्दिर अंदर अगम्मी नाद ना कोए शनवाईआ। निरगुण वसे किसे ना पास, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। बिन हरि किरपा किसे कम्म नहीं आउणा पूजा पाठ, तीर्थ तट ना कोए वड्याईआ। बिन हरि किरपा कोई ना चढ़या मंज़ल घाट, अगला पिछला पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। धुर दा हुक्म सुणो साचे गुरमुख, गुर गुर दए जणाईआ। बिन सतिगुर सरनाई नहीं सुख, सांतक सति ना कोए कराईआ। लख चुरासी विच्चों जामा मिल्या मनुक्ख, मुफ्त ऐवें ना देणा वरताईआ । जन्म जन्म दा कटणा दुःख, हरि चरण लग्ग सरनाईआ। सफ़ल करनी मात कुक्ख, गुर सतिगुर दर्शन पाईआ। आवण जावण दा पैंडा जाए मुक्क, लख चुरासी पन्ध ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक दृढ़ाईआ । धुर संदेसा देवे मीत, मित्र प्यारा दया कमाइंदा। जन भगतो गाओ इक्को गीत, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। नाता छुट्ट जाए मन्दिर मसीत, काया काअबा इक वखाइंदा। जिस घर बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। विषयाँ नाल ना होए पलीत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार डंक ना कोए वजाइंदा। साचा कलमा ओस दा सुणो इक हदीस, जो हौली हौली अंदरे अंदर पढ़ाइंदा। रहमत नाल कर बख्शीश, बख्शिश धुर दी झोली आप भराइंदा। जिस दी जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए उडीक, सो समरथ स्वामी आपणी खेल कराइंदा। जिसदा लहिणा देणा समझ ना सके कोई तारीख, तवारीख विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। धुर दी सिख्या सुण गुरसिख, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम चार कुण्ट ज़हरीली दिसे विश, अमृत रस ना कोए चखाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा सके ना कोए नजिठ्ठ, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। किसे तों पैंडा मंज़ल मुक्के ना सवा गिठ्ठ, चार कुण्ट दहि दिशां भज्जण वाहो दाहीआ। कोई मिल ना सके घर स्वामी परमेश्वर पित, सनमुख हो ना दर्शन पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहि के गए हरि ठाकर वसे सब दे विच, विचला भेद ना कोए खुल्हाईआ। बिन नैणों बिन बाहों बिन अक्खों बिन नेत्रां आए दिस, दृष्टी आपणे नाल मिलाईआ। जन भगतां करे साचा हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। आवे जावे नित नवित, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ।
करवट लै कदे ना बदले पिठ, मुखड़ा मुख ना कदे भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। धुर दा हुक्म सुणो हरिजन, हरी हरि नरायण आप जणाईआ। प्रभ दा हुक्म नहीं सुणन वाला जगत कन्न, बिन कन्नां दए समझाईआ। जिस दे नाल मन वासना बन्ने्ह मन, मनुआ उठ ना दहि दिश धाईआ। हँकारी विकारी कूड़ा भाण्डा देवे भन्न, भरम भउ दए चुकाईआ। लालच रहे ना किसे धन, नाम ख़जाना झोली पाईआ। पंच विकारा देवे डंन, डंका इक्को नाम सुणाईआ। माणस जन्म बेड़ा देवे बन्न्ह, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। भगत सुहेले लोकमात चाढ़ के चन्न, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला किसे नज़र ना आवे नेत्र अन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप वरताईआ। साचा हुक्म देवे हरि करता पुरख, परखोतम आप जणाईआ। जन भगत ना कोई सोग ना हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। बिन सतिगुर पूरे पुरख अकाल सके कोई ना परख, जगत कसवट्टी कम्म किसे ना आईआ। कर किरपा जिस दस्से आपणा आदर्श, दहि दिशा इक्को नज़री आईआ । उस दा लेखा मुके अर्श फर्श, ज़िमीं असमाना डेरा ढाहीआ। उह मालक खालक सद वसे उत्ते फ़लक, मुकामे हक सोभा पाईआ । जिस दा सिध्धा भगतां नाल तुअलक, दूजा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जिस दा नाअरा मनसूर लाया ऐनल हक, उह हक हकीकत दए जणाईआ। जिस नूं लभ्भ लभ्भ सारे गए थक्क, थकावट विच लोकाईआ। सो साहिब स्वामी हर घट रिहा वस, वस्त्र आसण सिँघासण डेरा लाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी रागां वेदां नाल गाउँदे जस, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। उह परम पुरख परमात्म हरि समरथ, महिमा अकथ रिहा दृढ़ाईआ। गुरमुखां दरस कराए आपणी अक्ख, दोए लोचन बन्द कराईआ । सति स्वामी हो प्रगट, परम पुरख दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। धुर दा हुक्म साची सिख्या, सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाइंदा। जन भगतां पा के धुर दी भिच्छया, खाली भाण्डे आप भराइंदा। पूरा करे वाक् भविख्त जो लिख्या, लेख अलेख आपणे हथ्थ रखाइंदा। जगजीवण दाता जग नेत्र किसे ना दिस्या, जन भगतां आपणा पड़दा लाहइंदा। प्रेम प्रीती अंदर विकया, करता पुरख आपणी कीमत ना कोए रखाइंदा। बिन ढाहिउँ गुरमुखां अग्गे ढट्ठया, माण अभिमान नज़र कोए ना आइंदा। प्रेम प्रीती करनों श्री भगवान कदे ना हटया, पिच्छे मोड़ ना कोए हटाइंदा। की होया जे प्रगट हुन्दा रिहा विच्चों वट्टया, कलयुग अन्तिम सनमुख हो के दरस दिखाइंदा। की होया चारदा रिहा वच्छयां कट्टयां, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप सुणाइंदा। धुर दा हुक्म सुणो जग मित्र, मित्र प्यारा आप जणाईआ। की होया जे बाजां कोलों
तुड़ांदा रिहा तित्तर, त्रैगुण अतीता आपणा खेल कराईआ। निरगुण धारों आपे आया निकल, ना कोई जन्मे पिता माईआ। जन भगतां अंदर प्रेम प्यार दा साचा करे इश्क, आशक माशूक आपणा रूप वटाईआ। खोल्हणहारा डूँग्घी दृष्ट, वशिष्ट राम दए गवाहीआ । प्रभ दा सब तों वड्डा आत्म सेजा भोगी गृहस्त, आपणी धार विच्चों हरि करतार, जन भगत लए प्रगटाईआ। जिन्हां नूं लोड़ रहे ना स्वर्ग बहिश्त, दोज़ख़ अग्न ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। देवे संदेसा गुरमुख एक, इक इकल्ला आप जणाईआ। जन भगत तेरी साची टेक, दूजा दर ना कोए वखाईआ । लोकमात तैनूं भेज, भजन बन्दगी आपणी दिती समझाईआ। तेरे अंदर वड़ के माणां तेरी सेज, सच सिँघासण ख़ुशी मनाईआ। तेरे तन कपड़ दा सुहावणा होवे लेख, ओढण प्रेम नाल मिलाईआ। तेरी मुहब्बत दा सच्चा हेत, नेतन नेत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत तेरा सुहावे देस, घर सज्जण फेरा पाईआ। सुणो संदेसा गहर गम्भीर, समरथ कला आप जणाइंदा। प्रभ दा खेल सदा बिन शरीर, तदबीर आपणी आप प्रगटाइंदा। बन्द होया ना कदे विच शरअ ज़ंजीर, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। जिसदी नज़र ना आए जगत तस्वीर, सो भगतां अंदर डेरा लाइंदा। जिस नूं मंज़ल चढ़ चढ़ लभ्भदे गए सूफी फ़कीर, फ़िकरयां नाल ढोले गा गा सर्ब सुणाइंदा । सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण रूप सति स्वामी आया घत्त वहीर, वाहो दाही आपणा पन्ध मुकाइंदा। करे खेल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा । गुरमुखां चोटी चढ़ के आप अख़ीर, घर साचे रंग रंगाइंदा। जिस मन्दिर अंदर दा मालक इक कबीर, ओसे मंज़ल अन्त अख़ीर भगत सुहेले आप बहाइंदा। आप पातशाह शहिनशाह सचखण्ड दवारे दूजा भगत वजीर, तीजा नज़र कोए ना आइंदा। ओथे पत्थरां वाली नहीं कोई लकीर, हरफ़ां वाली नहीं कोई तदबीर, बिन अक्खरां आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, जिथ्थे गुरू अवतारां पीर पैगम्बरां दी बहुती नहीं भीड़, बहुत्यां विच्चों थोड़े आपणे कोल बहाइंदा। संदेसा देवे अन्त कल, कलकाती वेख वखाईआ। जिस दा वसेरा जल थल, महीअल रिहा समाईआ। जिस दा महल्ल उच्च अटल, सच दुआर मिले वड्याईआ। सो धुर संदेसा रिहा घल, शब्दी करे पढ़ाईआ। कलयुग भाणा ना जाए टल, ना कोई मेट मिटाईआ। हरि का रउ कोई ना सके ठल्ल, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अछल अछल्ल, वल छलधारी आपणी कार कमाईआ। देवे संदेसा वेखो कल आया कल्की, निरगुण निरवैर वड्डी वड्याईआ। जिस दी तत्तां वाली बाहरों बरदी, अंदर निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिउँ भावे तिउँ करे आपणी मर्ज़ी, ख़ुदमुखत्यार आपणा हुक्म वरताईआ। आदि
जुगादी बण के सच्चा फ़र्जी, फ़र्ज़ आपणा दए निभाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी सुणदा रिहा अर्ज़ी, जो जुग चौकड़ी गए सुणाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे हनेर गर्दी, गदागर होई लोकाईआ। साधां सुरती साचे मन्दिर मूल ना चढ़दी, डूँग्घी भँवर ना कोए लँघाईआ। जगत विकारे कोलों डरदी, अंदर बैठी मुख छुपाईआ। बेशक अमृत वेले उठ के अक्खरां वाली बाणी पढ़दी, कल्मयां रही गाईआ। बिन पुरख अकाल बणया कोई ना दर्दी, दिलबर मिल्या ना सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । देवे संदेसा सुणो जन जोगी, जपी तपी सती हठी दयां दृढ़ाईआ। सदी वीहवीं हरि का दरस किसे ना पाया अक्खीं, चार कुण्ट रिहा कुरलाईआ। झुग्गी भाग ना लग्गा कक्खीं, महल अटल ना कोए सुहाईआ। कूड़ी वासना घर घर रही नच्ची, मुख घूँगट अन्त उठाईआ। नाल वा वगे तत्ती, अग्नी भाअ लगाईआ। कामवन्ती हो के सख़ी, कामन रूप वटाईआ। नाम रंग ना चढ़या रत्ती, चोली तन ना कोए रंगाईआ। हरि कन्त ना मिल्या पती, कुड़यारी सेज सर्ब हंढाईआ। सतिगुर सरनाई मूल ना ढठ्ठी, मणका मन ना कोए भवाईआ। जगत दुहागण फिरे नठ्ठी, भज्जे वाहो दाहीआ। अन्तिम कर्मां भरे चट्टी, राए धर्म दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखां वाली कढ्ढे पट्टी, हिसाब सके ना कोए मुकाईआ। दोज़ख़ वाली तपदी वेखी भठ्ठी, हाए हाए दए दुहाईआ। जन भगत कहे सहेलीओ बिन साहिब स्वामी पत किसे ना रखी, आत्म जोती जोत ना कोए मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। धुर फ़रमाना सुणो सहेली, हरि सज्जण सच जणाईआ । आत्म निमाणी फिरे अकेली, सज्जण मीत संग ना कोए निभाईआ। जग जोबनवन्ती होई अलबेली, माण अभिमान वड्याईआ। आसा मनसा खेल रही खेली, ख़लक विच आपणा आप परचाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों होई ना विहली, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, · । सुणो संदेसा साची सईआ, हरि सज्जण आप जणाईआ। ख़ाली वेखो आपणी
बहीआ, चूड़ा लाल ना कोए चढ़ाईआ। साची मिले ना नौका नईआ, बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। लेखा मंगे धर्म राए कढ्ढके वहीआ, गुण अवगुण सर्ब दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सुणो संदेसा री, सच सखीआं आप जणाइंदा। कलयुग वेखो होया की, कीमत करता किसे ना पाइंदा। झूठा नाता पुत्तर धी, पिता पूत ना कोए छुडाइंदा। अन्तिम लहिणा देणा साढे तिन्न हथ्थ सीं, रविदास चमारा लेख लिखाइंदा। जन भगतां घर आयां प्रभ कहे जी, जीवण जुगत इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराइंदा। सुणो संदेसा अन्तर ध्यान, ध्यानी आप जणाईआ। देवणहार श्री भगवान, सो पुरख निरँजण रिहा सुणाईआ। हँ
ब्रह्म कर परवान, सीस जगदीश झुकाईआ। आत्म परमात्म तेरा मिले धुर दा काहन, घनईआ आपणा वेस वटाईआ। तैनूं जंगलां विच्चों लभ्भणा पए ना राम, मन्दिर बैठा सोभा पाईआ। उस दी सेजा कर बिश्रराम, सुख आसण डेरा लाईआ। तेरी इच्छया पूरन करे काम, निहकर्मी कर्म कमाईआ। तैनूं अग्गे देवे ना कोए इल्ज़ाम, बरीख़ाना दए वखाईआ। तेरा मालक श्री भगवान, दूजा कन्त नज़र कोए ना आईआ। जिस दा सचखण्ड दवारे झुलदा निशान, दो जहानां हुक्म मनाईआ। जिस नूं सजदा करदे ज़िमीं असमान, चौदां लोक निउँ निउँ लागण पाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर जपदे नाम, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। सो तेरी रक्षा करे आण, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। तूं बाली नढ्ढी इक अंञाण, तेरी चले ना कोए चतुराईआ । तूं इक्को सुणना ज्ञान, दर ठांडे देवे माण तेरा साहिब श्री भगवान, वड राजन राज राजान शहिनशाह इक अख्वाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत साचे सन्त इक्को ढोला गाउणा सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग तेरा तेरी झोली पाईआ।