२२ मग्घर २०२१ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
इक्की दिवस धुर दी धार, हरि करता आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़, हरि पुरख निरँजण अक्ख खुल्हाइंदा । एकँकारा हो के ख़बरदार, आदि निरँजण इक्को जोत रुशनाइंदा। अबिनाशी करता वेखणहार, श्री भगवान ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो के ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाइंदा। ब्रह्मवेता सांझा यार, लाशरीक जलवा नूर डगमगाइंदा। शब्दी सुत कर प्यार, अबिनाशी सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे अधार, मेहर नज़र इक टिकाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंजां तत्तां खेल खिलाइंदा। शब्द अनादी बोल जैकार, धुर दा राग आप सुणाइंदा। चारे वेद कर तैयार, त्रैगुण अतीता आपणी कल धराइंदा। चारों कुण्ट खेल अपार, अपरंमपर स्वामी आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल करे करतार, कुदरत कादर आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी खेल खिलाइंदा। इक्की दिवस दा सच विहारा, हरि करता आप कराइंदा। एका घर बारा, दूजा दीवा बाती कमलापाती जोती जाता डगमगाइंदा। तीजा शब्द नाद धुनकारा, जै जैकारा आप सुणाइंदा। चौथे विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदारा, धुर संदेसा राग अल्हाइंदा। पंजवें त्रैगुण माया पंज तत वेखणहारा अखाड़ा, गृह गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। छेवें छप्पर छन्न वसे बाहरा, महल अटल नज़र किसे ना आइंदा। सतवें सति सतिवादी खेल करे निरँकारा, निरवैर आपणी
कल प्रगटाइंदा । अठवे अठ्ठां तत्तां संदेसा देवे जीव संसारा, नौवे नौ दर पार कराइंदा। दसवें रूप अनूप जोती जाता कर उज्यारा, निरगुण आपणा भेव खुल्हाइंदा। इक दस दा सच विहारा, विवहारी आपणे हथ्थ रखाइंदा। दो दस दा खोल्ह किवाड़ा, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। तिन्न दस दा ठांडा निरवैरा, घर घर विच्चों आप प्रगटाइंदा। चार दस दा बोल जैकारा, चौदां लोकां चौंदा तबकां चौदां विद्या आप सुणाइंदा। पंज दस दा बण वणजारा, पंज पंज पंझी पच्चीस दस आपणा हुक्म वरताइंदा। दस छे सोलां दा संग करे आप करतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत दस आपणा हुक्म वरताइंदा। अठ्ठ दस खेल नर नारा, कन्त भतारा आपणी कल वरताइंदा। दस नौ उनीसा हरि जगदीसा खेले खेल दस दस बीसा, भेव अभेद समझ किसे ना आइंदा। बीस इकीस दो जहान वाली खेले खेल आप जगदीस, जगदीशर स्वामी अन्तरजामी बोध अगाधा शब्द अनादा धुर दरगाही आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाइंदा। इक्की दिवस कहे मैं लुक लुक रिहा तक्कदा, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। मैं वेखां खेल पुरख समरथ दा, कवण दवारे दए कराईआ। जन भगतां पैज किवें रखदा, लोकमात दए वड्याईआ। हिरदे अंदर किवें वसदा, घर घर आपणा डेरा लाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द किवें दस्सदा सनमुख हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इकीस कहे मैं खोल्ही अक्ख, नेत्र नैण उग्घाड़या। प्रभ नज़री आया इक समरथ, शाह पातशाह वाली दो जहानयां। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी सीस निवाउँदे मथ्थ, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमालया। जो आदि जुगादि नित नवित लख चुरासी हर घट अंदर रिहा वस, रूप रंग रेख समझ कोए ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप समझा रिहा। इकीस कहे मैं वेखां इक अकेला, सचखण्ड जिस दी वड वड्याईआ। दो जहान जिस दा इक महल्ला, महिफल आपणा नाम लगाईआ। करे वसेरा जलां थलां, डूँग्घी कंदर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ महीअल रिहा समाईआ। दूर दुराडा नज़री आवे नेरन नेरा, घर ठाकर स्वामी मालक ख़ालक बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया लोकमात जगत चुकाए झेड़ा, सच सुच्च सति सतिवादी मार्ग दए लगाईआ । जन भगतां आपणे कंध उठाए बेड़ा, दूजा संगी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इकीस कहे मैं वेखां जगदीश, शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा जस जग रहे गाईआ। जिस दे छत्र झुल्ले सीस, शाह पातशाह वड वड्याईआ। जिस दा कलमा इक हदीस, पीर पैगम्बरां हज़रतां करे पढ़ाईआ। जिस दी सति नाल प्रीत, कूड़ी क्रिया
ना कोए जणाईआ। जिस दा नाम निधाना ढोला इक्को गीत, गुर अवतार पैगम्बर रहे जस गाईआ। जिस दा लेखा बाहर मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दा वसेरा राउ रंक ऊँच नीच, हस्त कीटां अंदर घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। इकीस कहे मैं आया जग, जगजीवण दाते दिती वड्याईआ। त्रैगुण माया मिटावां अग्ग, अग्नी अग्ग दयां बुझाईआ। बिन मक्के काअबे करावां हज्ज, हुजरा हक दिसाईआ। जन भगतां प्रभ मिलण दी खोल्ह के अक्ख, समरथ मेलां घर गुसाँईंआ। जिउँ भावें तिउँ लए रख, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। इकीस कहे मैं वेख्या जहान, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। पतिपरमेश्वर श्री भगवान, इक इकल्ला खेल खिलाईआ। जन भगतां देंदा आया दान, निरगुण सरगुण पार कराईआ। आत्म अन्तर बख्शे चरण ध्यान, चरणोदक इक्को इक प्याईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। इकीस कहे मैं रवां इक्की, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जिहड़ी कलम दवात किसे ना लिखी, कागज़ मिली ना कोए वड्याईआ। जिस दी धार खण्डे वाली ना जाणी तिक्खी, कोटन कोटि लोहार तरखाण शस्त्र गए घड़ाईआ। जिस दी गोबिन्द हथ्थ चिठ्ठी, पुरख अकाल माछूवाड़े दिती फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इक्की कहे मैं इक्कीआं आई, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। दो जहानां पए दुहाई, लोक परलोक रहे कुरलाईआ। प्रभ मिले ना सच्चा माही, परवरदिगार नज़र किसे ना आईआ। भरमे भुल्ले पाँधी राही, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप नठ्ठण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सच्ची वड्याईआ। इक्की कहे मैं इक्की गुणां, बीस बीसा नाल मिलाईआ। सच पुकार इक्को सुणां, जो साहिब स्वामी रिहा जणाईआ। लख चुरासी छाणां पुणां, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। इक्की कहे मैं इक्की आई उह, ओड़क सब नूं दयां जणाईआ। मेरा मालक ख़ालक सब दा लहिणा देणा लेखा छब्बी पोह, वदी सुदी समझ कोए ना पाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर आपे हो, निरगुण दाता पुरख बिधाता जोती जोत करे रुशनाईआ। जिस दी आत्म नाल अंदर वड़ के गया छोह, सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि का रूप नज़री आईआ। नाम निधान श्री भगवान साचा ढोआ दित्ता ढो, सोहँ ढोला करे इक पढ़ाईआ। चरण प्रीती बख्श के आपणा मोह, मुहब्बत कूड़ा नाता जगत तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कर के अगम्मी लो, अन्ध अन्धेरा रिहा गंवाईआ। इक्की कहे मैनूं दयो वधाई गुरमुख सिख, लेखा सब नूं रही समझाईआ। बिन पतिपरमेश्वर कोई ना पाए भिक्ख, खाली झोली ना कोए भराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराणां सिफ्त गए लिख, खाणी बाणी दए गवाहीआ। जिस दा सब तों वक्खरा निराला भविख, भविख्त विच आपणा हुक्म वरताईआ। जो बिन भगतां किसे ना आवे दिस, लख चुरासी नेत्र नैण अन्ध नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा गुसाँईंआ। इक्की कहे जन भगतां बोल जैकारा, जै जैकार इक सुणाईआ। परम पुरख प्रभ आया प्यारा, हरि प्रीतम बेपरवाहीआ। भगतां मेल करे विच संसारा, चुरासी नाता दित्ता तुड़ाईआ। अन्तर अन्तर वेखणहारा, बाहरों नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इक्की कहे मेरी वेखो लेखण, जो गोबिन्द गया लिखाईआ। परम पुरख परमात्म रूप वटाया अवल्लड़ा भेसन, रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। जोत अकालण हो के आई परदेसण, देस आपणा गई तजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल करनी रिहा समझाईआ। इक्की कहे मैनूं आवे हासा, हस्ती वेख के बेपरवाहीआ । जो वेखण आया जगत तमाशा, प्रभ बण के पाँधी राहीआ। जन भगतां देवे आपणा साथा, सगला संग निभाईआ। निरवैर हो के चलाए राथा, बण रथवाही सेव कमाईआ। सोहँ सो सुणा के गाथा, गहर गम्भीर आपणा भेव दित्ता चुकाईआ। हो सहाई नाथ अनाथां, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। इक्को मंत्र इक्को पूजा पाठा, इक्को सिमरन दित्ता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्की कहे मैं आई घुंमदी, जुग चौकड़ी चक्कर लाईआ। जगत भँवरी पेखी डूँग्घे डूंभ दी, सागर समझ कोए ना पाईआ। एसे कारण साहिब स्वामी हरि पुरख अकाल दे चरण चुम्मदी, रसना जिह्वा रस लगाईआ। मैनूं आवाज़ देवे आपणी धुन दी, आत्मक राग सुणाईआ। बिन प्रीतम मैं होर कुछ ना सुणदी, जगत राग ना कोए वड्याईआ। मैं भिखारन ओसे गुड़ दी, जो जन भगतां झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी झोली देवे भराईआ। इक्की कहे मेरी झोली भर दे, भाउ भगती इक्को इक समझाईआ। पड़दे लाह दे आपणे घर दे, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जीव जहान वेखे लड़दे, झगड़े विच लोकाईआ। कोटां विच्चों थोड़े गुरमुख वेखे जो तेरा मेरा ढोला पढ़दे, सोहँ रहे ध्याईआ। उह बिन घाटीउँ तेरी मंज़ल चढ़दे, दर ठांडे मिल के दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरी आसा पूर वखाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सिक्खां वाली इक्की, गुरुआं लोड़
रही ना राईआ। उठ वेख उह गोबिन्द वाली चिठ्ठी, जिहड़ी पुरख अकाल फड़ाईआ। जिस दे उत्ते पंद्रां कत्तक लिखी मिती, सोलां अगली धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा देणा मुकाईआ। इक्की कहे चिठ्ठी दा सिरलेख, प्रभ इक्को दयां जणाईआ। जन भगतां करना साचा हेत, गोबिन्द गया लिखाईआ । निरगुण धार अवल्लड़ा वेस, जोती जाता हो के वेस वटाईआ। दर ठांडे तेरे करां आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादि रहें सदा हमेश, ना मरे ना जाईआ। तेरा सुत दुलारा दस दसमेश, लेखा तेरा गया बणाईआ। कलयुग अन्तिम आ के रिहा वेख, बेपरवाह फेरा पाईआ। इक्की कहे मैं इक्कीआं दी भेंट, इक्की सिक्खी दयां बणाईआ। तेरी मौले अगली रुत चेत, जिस दा सम्मत ना कोए समझाईआ। मैं आपणी अर्ज़ आरज़ू उस वेले करां तेरे पेश, बण सेवक अग्गे डाहीआ। तूं पुरख अकाल दीन दयाल लैणी वेख, सत्तां सतरां वाली की की रही जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा अगला अग्गे पिछला पिच्छे दोहां वेख वखाईआ।