पुस्तकालयभाग १७

पहली पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे पुत्तर, पुरख अकाल दीन दयाल वड्डी वड्याईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोती धारों आया उतर, जोती जाता पुरख बिधाता ना कोई जन्मे पिता माईआ। दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा करे शुकर, सुरप्त इन्द निउँ निउँ लागे पाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां जन भगतां चुक्के आपणे कुच्छड़, सन्त सुहेले कर कर मेले गोद उठाईआ। आदि जुगादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी कीता कौल ना जाए मुक्कर, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, दर घर साचा इक सुहाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं मन्नदे रहे बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रसना जिह्वा बत्ती दन्द जिस दा जपदे रहे जाप, शब्द अनादी बोध अगाधी ढोला गाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त निरगुण सरगुण जिस दा वड प्रताप, जल थल महीअल घट घट आपणा खेल खिलाईआ। नित नवित वेखे खेल दिवस रात, अनदिन आपणी कार कमाईआ। दो जहानां श्री भगवानां ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां वेखणहारा मार झात, उत्भुज सेत्ज पड़दा आप खुल्हाईआ। श्री भगवाना मेहरवाना मर्द मर्दाना नौजवाना पूरा आपणा करनहारा वाक, भविख भाख्या वेख वखाईआ। गुरमुख मीता ठांडा सीता सज्जण सुहेला धुर दा साक, बन्धन इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं कैहिंदे गए पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निराकार करे आपणा हिता, हितकारी आपणा वेस वटाईआ। जोती नूर जग नेत्र नज़र ना आए सब तों निक्का, निक्के वड वड्डा समझ कोए ना पाईआ। वसणहारा चार कूंट दहि दिशां, ज़िमीं आसमानां आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत पाउँदा रिहा हिस्सा, वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। शास्त्र सिरमत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी गाउँदे गए किस्सा, हरि की किस्म समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अनडिठ, अनडिठड़ी आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं कैहिंदे गए मालक, बेपरवाह इक अखवाइंदा। आदि जुगादी जो सदा सदा बणे प्रितपालक, बण सेवक सेव कमाइंदा। जो लख चुरासी जीव जंत होवे ख़ालक, ख़ालक मख़लूक आपणा खेल खिलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण बणे सालस, साहिब स्वामी आपणा वेस वटाइंदा। गुरमुखां गुरसिखां मेटणहारा निंद्रा आलस, सुरती शब्द शब्द मिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लभ्भे ख़ालस, ख्वाहिश आपणी नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा उठाए इक्को बालक, शब्दी सुत आप जगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा मन्नदे गए कहिणा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस दा दो जहानां भाणा सैहणा, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड सके ना कोए मिटाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर समुंद सागर जल धार बहणा, टिल्ले पर्बत बैठे सीस निवाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां दर्शन देवे अन्तर नैणां, निज नेत्र कर रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अथाह, जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए सजदा, दर ठांडे सीस निवाईआ। सो परवरदिगार सांझा यार खेल अगम्मा करदा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। निर्भय हो कदे ना डरदा, भय सब नूं इक जणाईआ। जुग चौकड़ी वेस अवल्ला करदा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ सके ना राईआ। नाम निधान नित नवित रिहा पढ़दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं करदे गए सलाम, कदमां उपर सीस झुकाईआ। सो मुकामे हक वसे अमाम, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। जिस दा जलवा नूर दो जहान, चौदां तबक करे रुशनाईआ। जिस दा कलमा इलाही कलाम, ईसा मूसा मुहम्मद करे पढ़ाईआ। जिस दा महल अटल उच्च मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिस दा नाद धुन अगम्मी गाण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो खेल करे सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं गुर अवतार पीर

पैगम्बर कैहिंदे गए सतिगुर, गुर गुर सीस निवाईआ। सो साहिब स्वामी पुरख अकाल जोती धार आया मुड़, बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ। पुरख बिधाता वेखण आया खेल तमाशा, लोकमात जन भगतां गया बौहड़, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दवारे बैठे हथ्थ जोड़, सीस सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा करदे गए अरदासा, अर्ज़ अरज़ोई इक सुणाईआ। सरगुण हो के रखदे गए भरवासा, निरगुण ओट तकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां अंदर दस्सदे गए ख़लासा, खाणी बाणी नाल मिलाईआ। वाक् भविख्तां अंदर रखदे गए आसा, तृष्ना विच समाईआ । जिस दे हुक्मे अंदर खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर बैठे डेरा लाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी वेखण आए जगत तमाशा, निराकार आपणा रूप धराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा पिछला वेखे डूँग्घा ख़ाता, निर अक्खर वाली कढ्ढ पढ़ाईआ। जिथ्थे ना कोई एका ना कोई साता, दूआ तीआ पांजा वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई कातब तुलबा पढ़े जमाता, पटी कलम दवात ना कोए शाहीआ। ना कोई टीचर ना उस्तादा, ना कोई अल्फ़ ये वंड वंडाईआ। ना कोई पुस्तक ना किताबा, बस्ता बन्न्ह सीस ना कोए उठाईआ। ना कोई मन्दिर मठ्ठ शिवदुआला मस्जिद दिसे महराबा, महबूब इक्को बेपरवाहीआ । जिस नूं बिन हथ्थां बिन सिर होवे आदाबा, बिन अक्खां दृष्टी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हर घट थाँईंआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे झुकदे, हुजरयां विच सीस निवाईआ। जिस दा अन्तर आत्म राह रहे पुछदे, सुन्न समाधी विच समाईआ। जिस दा हुक्म मन्न के चोटीआं रहे मुंनदे, लबां सीस कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कैहिंदे रहे ग़रीब निवाज़, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा बिन नानक तक्कया किसे ना ताज, तख्त निवासी नज़र कोए ना पाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित साचा राज, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा विष्न ब्रह्मा शिव रचना रची धुर दा काज, कोटन कोटि आपणा खेल वखाईआ। जिस दा लख चुरासी घड़न भन्नड़ आपणा साज, सज्जण हो के वेख वखाईआ। जिस दा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चरण कँवल दित्ता साथ, सगला संग निभाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सदी वीहवीं इक्ट्ठे कीते अन्त, अन्तर सब दा वेख वखाईआ। उठो वेखो नेत्र नैण पुरख अबिनाशी सब दा कन्त, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आपणा कलमा पढ़ो नाम मंत, अक्खरी शब्दी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा हुक्म रहे मन्नदे,

लोकमात सेव कमाईआ। वेखो खेल उस भगवन दे, जो भेव अभेदा रिहा जणाईआ। लेखे देणे आ गए गुजरी चन्न दे, दो जहान होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आ वेखो पट्टी, जिहड़ी बिन अक्खरां आप लिखाईआ। जिस दे विच्चों नानक चलाई हट्टी, भण्डारा इक वरताईआ। जिस दी गोबिन्द खटी खट्टी, लाहा आपणा गुरमुखां झोली पाईआ। लेखे ला के आपणी रत्त दी रत्ती, रतन अमोलक हीरे गुरसिख गया बणाईआ। संदेसा दे के गया सब दा मालक धुर दा पुरख अकाल पती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। गुरमुखो दूजा इष्ट ना वेखणा अक्खी, बिन हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। जिस दे चरण दुआर लख चुरासी सदा इक्ट्ठी, विछोड़ा आपणा खेल बणाईआ। जिस दी शब्द अगम्मी धुर दी सच्ची मिती, अग्गे मति भेद ना कोए रखाईआ। जिस दे दवारे आदि जुगादि गुर अवतार रहे ढठ्ठी, सिर सके ना कोए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार वेखो जलवा, जल्वागर जणाइंदा। कूड़ी क्रिया कलयुग होया बलवा, भय भउ ना कोए वखाइंदा। पीर फकीर खाए कोई ना हलवा, हालत सब दी आप दरसाइंदा। अक्खरां वाला कम्म ना आया कलमा, सदी चौधवीं ढोला इक जणाइंदा। सदी वीहवीं सब दे उत्तों पड़दे वाला लाह दे मुलम्मा, कूड़ी क्रिया परे हटाइंदा। ममता मोह मिटा के तम्हा, तामस तृष्ना दूर कराइंदा। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा शब्दी धार घर पुरख अकाल जम्मा, पिता मात इक्को नज़री आइंदा। जो एथे ओथे दो जहान आदि जुगादि ना होए निकम्मा, निकर्मण नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप खिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी मंगदे रहे इक्की, वीह इक्की ध्यान लगाईआ। वीह इक इक्की गुरदास इक्की वार लिखी, इक्की वीह वीह इक्की इक्की इक्की भाव जणाईआ। एह समझ ना आई किसे नूं सिक्खी, सिख्या विच जगत लोकाईआ। उह पुरख अकाल दी अगम्मी चिठ्ठी, जिहड़ी अक्खरां बिना आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण उह चिठ्ठी अवल्ली, सानूं समझ किसे ना आईआ। जिहड़ी सुत दुलारे हथ्थ घल्ली, शब्दी रिहा पढ़ाईआ। जिस दी लेखणी कदे ना टली, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर गुर अवतार पीर पैगम्बर कोटन रोंदे गए अली, अल्ला हू नाअरा लाईआ। कुतब गौंस रिहा कोई ना वली, वलदीअत सब दी आपणे हथ्थ रखाईआ। उह निरअक्खर दा मालक इक्को बली, बलधारी सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी किरण प्रकाश हो के गोबिन्द अंदर जली, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी वजाउँदे

गए रबाब, नाड़ बहत्तर सतार बणाईआ। जिस नूं मन्नदे गए अहबाब, दो सत्त नूर ख़ुदाईआ। जिस दा तक्कदे गए तमाश, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। जिस दा जलवा उपर आकाश, मुकामे हक सोभा पाईआ। जिस दी करदे गए तलाश, नेत्र नैण लोचण अक्ख उठाईआ। जिस दा लिखदे गए भविख्त वाक्, कल्मयां विच वड्याईआ। सो साहिब स्वामी कलयुग अन्तिम प्रगट होया साख्यात, सदा सुहेला इक अकेला फेरा पाईआ। पूरब लेखा सब दा वेखे हिसाब किताब, लहिणा देणा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला हुक्म आप वरताईआ। अगला हुक्म सुणो गुर अवतार पैगम्बर पीर, पतिपरमेश्वर आप जणाईआ। कूड़ी क्रिया अन्त अख़ीर, आख़र अक्खां दयां वखाईआ। आपणे दीन मज़्हब दी वेखो मात तस्वीर, तसबी घर घर मणके रहे लटकाईआ। शरअ वज्झा कूड़ ज़ंजीर, हक हकीकत ना कोए समझाईआ । किसे नज़र ना आवे बेनज़ीर, नग़मा नाम ना कोए सुणाईआ। तमां पिच्छे फिरन फ़कीर, माया साधां करया हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण दए वखाईआ। नेत्र नैण वखावां अन्त, कलयुग वेला वक्त दुहाईआ । वेखो लोकमात जीव जंत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया माया पई बेअन्त, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। गढ़्ह तुट्टे ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। साचा दिसे ना कोई पंडत, धुर दी विद्या ना कोए सिखाईआ। नारी मिले ना नर हरि कन्त, सुहञ्जणी सेज दए दुहाईआ। आत्म परमात्म गावे कोई ना मंत, मन वासना सर्ब पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैणां रिहा दरसाईआ। अवतार पैगम्बर वेखो गुर, हरि करता आप जणाईआ । मिल्या मेल ना किसे धुर, मस्तक रेख ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म गई कोई ना जुड़, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समाईआ । शब्द सरूपी चढ़े ना कोए घोड़, अवण गवण पन्ध ना कोए मुकाईआ। नाता तुट्टा ना पंज चोर, शब्द पंज ना कोए शनवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग वेखो आपणी प्रभाती, सुब्हा सुहावणी नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धुर दा ढोला गावे ना कोए गाथी, विद्या हक ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मिले कोए ना पाठी, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। अमृत बूँद देवे ना कोए स्वांती, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। तीर निराला मारे ना कोए छाती, आर पार ना कोए वखाईआ । घर विच घर जगाए ना कोए दीवा बाती, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। मंज़ल पन्ध मुकाए ना कोए वाटी, साची घाटी ना कोए चढ़ाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सदी वीहवीं तुहाडी मन्ने ना कोए आखी, अंदरों बाहरों सारे गए भुलाईआ। पुरख अबिनाशी सब दा लहिणा देणा देवे बाकी, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो आपणा दीन मज़्हब, नेत्र नैणां आप वखाईआ। सति सच ना कोए अदब, जूठ झूठ करे लड़ाईआ। गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ होया गज़ब, नेत्र नैणां धीआं भैणां रहे तकाईआ । सच दवारे कोई ना जाए चल के आपणे कदम, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। धुर संदेसा नाम कलमा पढ़े कोई ना नज़म, शब्द अनादी राग ना कोए सुणाईआ। लेखे लग्गे ना काया माटी ख़ाक किसे बदन, अन्तर बदली ना कोए कराईआ। माया कारण सारे भज्जण, नठ्ठण वाहो दाहीआ। सतिगुर किसे ना मिल्या सज्जण, पुरख अकाल नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो आपणे मन्दिर मठ्ठ, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। ना कोई धीरज दिसे सति, यत बैठा मुख छुपाईआ। दूर दुराडी हो गई गुरमति, मनमति करे लड़ाईआ। हकीकत जाणे ना कोई हक, धुर दा संग ना कोए वखाईआ। मन वासना सृष्टी रही नठ्ठ, दृष्टी दिब ना कोए खुल्हाईआ। जो मार्ग लोकमात आए दस्स, दहि दिशा कर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सुण के शब्द अगम्मा हरि स्वामी, शब्दी गुर लए अंगड़ाईआ। परम पुरख प्रभ तूं ठाकर अन्तरजामी, घट घट वेखें थाउँ थाँईंआ। तेरे हुक्मे अंदर शब्द अनाद रची बाणी, सिमरत शास्त्र करी पढ़ाईआ। तेरा खेल वेख्या चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज डेरा लाईआ। तेरा हुक्म सुणाया दो जहानी, निरगुण सरगुण पड़दा लाहीआ। तेरे हुक्म दी दे के आए निशानी, जीव जंत जगत जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। शब्द कहे मैं तेरा गोबिन्द रूप, पिता पुरख अकाल मनाया। मैं वेखां चारे कूट, तेरा खेल बेपरवाहया। लहिणा तूं कलयुग दित्ता जूठ झूठ, दवारे साचे झोली भराया। मेहरवान हो के ग्यों तुठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। इक्को नाम दी सुणा के अगम्मी तुक, बिन अक्खरां दित्ता पढ़ाया। जिस वेले कलयुग निउँ के किहा झुक, मैं तेरा चौथा पुत्त छोटा इक अख्वाया। श्री भगवान किहा मैं तेरा वेखां अन्तिम दुःख, दुखियां दर्द आप वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा दरसाया। सुण के बचन शब्द गुर एक, गुर गुर लए अंगड़ाया । की होया गुर अवतार पीर पैगम्बर रख के गए तेरी टेक, टिक्का तेरा नाम मस्तक धूढ़ी लाया। तूं निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जुग जुग रिहा वेख, अनडिठड़े धाम बैठा सोभा पाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन कोटि वार दिते मेट, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो गोबिन्द हो के खेवट खेट, धुर दा हुक्म इक वरताया। तूं पिता मैं तेरा बेट, दूजा नाता ना कोए जुड़ाया। गुर अवतार तेरी खेड, पीर पैगम्बर तेरी सेव कमाया।

तूं सदा सुहेला नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाया। मैं लिख्या तेरा उह लेख , जो बिन रसना जिह्वा दित्ता समझाया। मैं दित्ता तेरा संदेश, धुर दा नाद वजाया। मैं कर के सच्चा वेस, मुच्छ दाढ़ी केस रूप वटाया। मैं हो के दस दस्मेस, दहि दिशा इक्को रंग रंगाया। मैं आख्या इक नरेश, नर निरँकार बेपरवाहया। जिस दे अग्गे कलयुग अन्तिम चले ना कोई किसे दी पेश, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखा दए मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाया। गोबिन्द कहे सुणो गुर अवतार पीर पैगम्बर एक, एका वार जणाईआ। सारे उठ के कहो प्रभ कढ्ढ आपणा लेख, जिस लेखे विच्चों सानूं मात घलाईआ। जे किसे नूं पहलों नहीं आया भेत, नानक निरगुण दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पैण सोच, सोच विच आपणी सोच लगाईआ। किस दे उपर देईए दोष, निर्दोश आपणा आप बणाईआ। परवरदिगार सांझा यार जिस दे हुक्मे अंदर माणीएं मौज, सद मजलस बेपरवाहीआ। बेशक असीं लोकमात उस दी थोड़ी थोड़ी दस्सके आए खोज, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर शब्द कहे सुणो इक बात, धुर दी दयां सुणाईआ। बेशक तुसीं उस दी ज़ात, जिस दा रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। मैं उहनूं किहा बाप, पिता पुरख अकाल जणाईआ। गुजरी नाल झूठा साक, नाता तत्तां आया तुड़ाईआ। मेरी मिट्टी उड गई हड्डीआं वाली राख, नाड़ी कम्म किसे ना आईआ। मैं खोल्ह के अगला ताक, पड़दा परे हटाईआ। पुरख अकाल वेख्या साख्यात, सच सिँघासण बैठा धुर दा माहीआ। उहदे चरणां मिली नजात, सांतक सति सति वरताईआ। हौली जेही उस मैनूं दित्ता आख, इशारे नाल समझाईआ। तेरा वेखां भविख्त वाक्, जो बीस इकीसा दए वड्याईआ। कलयुग मेटां अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पढ़ावां आपणी गाथ, इक्को नाम सुणाईआ। लेखा चुक्के दीन मज़्हब ज़ात पात, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। इक्को मन्दिर घर वखावां सच दवारे धुर दा पाठ, पाठशाला ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द आखे मैं वेख्या नरायण, घर सच्चा बेपरवाहीआ। जिथ्थे भगत सुहेले बहण, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। इक्को ढोला तेरा मेरा कहिण, सोहँ रूप समाईआ। उह स्वामी ठाकर सब दा बणे सैण, सज्जण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं प्रभ दा वेख्या चरणां कोल इक गुटका, अक्खर नज़र कोए ना आईआ। ना कोई कन्नां ना कोई मुक्ता, ए लांव ना कोए बणाईआ। दोलांव ना कोए नुकता, औकुड़ दुलैकड़ रूप ना कोए वखाईआ।

होड़ा कनौड़ा रूप ना कोए दिसदा, टिप्पी बिन्दी करे ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या तख्त निवासी, बेनज़ीर नज़र आया। निरगुण नूर जोत प्रकाशी, दीवा बाती ना कोए जगाया। ना कोई संगी ना कोई साथी, इक इकल्ला सोभा पाया। ना कोई रूप रंग रेख चक्कर चिन्न्ह ना ज़ाती, पातशाह इक्को इक बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाया। गोबिन्द कहे मैं तक्कया अकाल, अकल कलधारी नज़री आईआ। जिस दा इक्को शब्द अगम्मा लाल, पूत सपूते दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उसे दा पत्त डाल्ह, फुल्ल फुलवाड़ी लोकमात महकाईआ। जिस वेले मुर्शद मेरा मुरीद दा तक्कया हाल, हालत मेरी दिती बदलाईआ। मैं उस वेले कीता इक सवाल, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणाईआ। मेरे गुरमुख गुरसिख लोकमात खाए कदे ना काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। त्रैगुण माया ना रहे जंजाल, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। जिन्हां पिच्छे निरगुण प्रभू तेरी घाली घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। मैनूं पुत्रां नालों गुरमुख चंगे लाल, जो माणक मोती दिते बणाईआ। कलयुग अन्त उन्हां दा सृष्ट सबाई देवां अहिवाल, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दयां जणाईआ। उठो वेखो तक्को जिन्हां दा पिता इक्को पुरख अकाल, सो बेअक्ल अक्लां वालयां नालों चंगे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देणी इक वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या अगम्म, सचखण्ड निवासी इक्को मेरा माहीआ। जिस दी धारों प्या जम्म, दूजी गोद ना कोए सुहाईआ। उह निहकर्मी मेरा जाणे कम्म, करनी आपणी दए समझाईआ। दो जहानां बेड़ा बन्न्ह, आपणे हुक्मे विच फिराईआ। मैं वेखां धाम निहचल अटल, जिस दा मण्डल समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर वखाईआ । गोबिन्द कहे मेरी आसा इक, पुरख अकाल जणाईआ। जो चौथी सतर विच दित्ता लिख, उह लेखा पूर कराईआ। पहली सतर तेई अवतार सके ना वेख, अग्गे पढ़न कोए ना जाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दवारे बैठे हेठ, संदेशे सुणन चाँईं चाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जो हुक्म सुनेहड़े दिते भेज, भजन बन्दगी नाउँ धराईआ। गोबिन्द किहा मैं उन्हां नूं आया लपेट, मैनूं लोड़ रही ना राईआ। जिस कारण तेरी सत्थर सूलां वाली हंडाई सेज, सोहणा इक्को इक राह तकाईआ। सो आपणा दस्स दे भेत, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। की होया जे तेरे नाम दी महिमा करके गुर अर्जन सीस पवाई रेत, अग्नी तत तपाईआ। की होया तेरा बरदा बणके नानक धरया भेख, सेली टोपी सीस बंधाईआ। की होया गुर तेग बहादर सीस लगाई तेग, दो धारी धार चलाईआ। की होया बाले कीते भेंट, तेरी ख़ुशी मनाईआ। की होया दब्बे नींहा हेठ, तेरी बेपरवाहीआ। की होया तूं वसिउँ सचखण्ड देस, मैं

लोकमात तेरा हुक्म सुणाईआ। जिन्ना चिर पुरख अकाल आपणा निरगुण हो ना बदले वेस, धरनी धरत धवल उत्ते फेरा पाईआ। उन्हां चिर मेरे गुरमुखां दा वसणा नहीं देस, धरनी धरत धवल ख़ुशी ना कोए मनाईआ। की होया तेरा नाम गाउँदा सहँसर मुख फन शेष, आदि अन्त सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा देणा चुकाईआ। गोबिन्द किहा मैं वेखां जलवा नूर नुरानी, परवरदिगार मुख पड़दा दित्ता उठाईआ। जिहड़ा भेडूआं छत्रयां दी लैंदा रिहा कुरबानी, उहदे उत्ते आपणा सरबंस दित्ता लुटाईआ। पुरख अकाल तैथों मंगणी इक निशानी, झोली आपणी लैणी भराईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम सृष्टी होए दीवानी, गुरमति नज़र कोए ना आईआ। अठसठ तीर्थ उबले पाणी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ होवे हानी, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ । चार कुण्ट दहि दिशा जीव जंत होण हरामी, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। तेरा प्रेम ना करे कोई शब्दां नाल बाणी, कल्मयां विच कायम नज़र कोए ना आईआ। घर घर नाच करे नटुआ बण के माया राणी, मुख घूँगट लए उठाईआ । साधां सन्तां होए हैरानी, परेशानी ना कोए मुकाईआ। ओस वेले प्रभ तूं किरपा करीं आप महानी, मेहर नज़र उठाईआ। वेस वटाउणा जोत नूरानी, नूरो नूर नूर दरसाईआ। एहो तेरी वड्डी मेहरवानी, सिर मेरे एहसान चढ़ाईआ। मेरे गृह कटण आवीं महिमानी, अंदर वड़ के डेरा लाईआ। फेर मैं मन्नां कि तूं वी देवें कुरबानी, आपा छड्ड मापा हो के फेरा पाईआ। तेरी मेरी मिसल बणे अग्गे लासानी, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। कोटन कोटि वार तेरी सृष्टी होई फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर दा संग निभाईआ। गोबिन्द कहे मैं सच्चखण्ड वेख्या, नेत्र नैणां अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अगम्मा इक्को बैठया, सच सिँघासण डेरा लाईआ। मैनूं हौली जेही देण लग्गा संदेश्या, आपणा हुक्म वरताईआ। मैं उसे वेले चरणां विच लेटया, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जे तूं दुष्ट दमन तों बणाया आपणा बेटया, पिता हो के गोद उठाईआ। अग्गे फेर जे कल्ला भेजया, लोकमात कदे ना जाईआ। पुरख अकाल किहा मेरा एह वेस्या, जुग जुग खेल कराईआ। गोबिन्द किहा जे माणां ते तेरी सेजया, दूजी वेरां सत्थर यार ना कोए हंढाईआ। पुरख अकाल किहा तूं मेरा नर नरेशया, शाह पातशाह अख्वाईआ। गोबिन्द किहा तूं रहें सदा हमेश्या, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। गोबिन्द किहा मैं वेख्या सचखण्ड चढ़ के, पौड़ा नानक इक लगाईआ। दर्शन करया दवारे खड़्ह के, नूर नूर विच समाईआ। माण गंवाया चरण फड़ के, मुहब्बत विच टिकाईआ । वर मंगया अग्गे अड़ के, मिन्नत करी कोई ना राईआ। मैं तेरे हुक्मे अंदर लोकमात साचा घाड़न आया घड़ के, चार वरनां

इक्को रंग रंगाईआ। अमृत आत्म गुरमुखां अंदर आया धर के, सच प्याला जाम प्याईआ। तेरा नाम सनेहड़ा आया दस्स के, भविख्तां विच जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ विच्चों नदेड़ों आया नठ्ठ, के, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। चरण दवारे प्रभ तेरे ढठ्ठ के, इक्को मंग मंगाईआ। कलयुग अन्तिम तेरे बिना मूल नहीं बचदे, जो गुरमुख तेरा नाम ध्याईआ। पुरख अकाल एह बचन मेरे सच दे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उह तल्बगार तेरी उस अक्ख दे, जिस नेत्र आपणा रूप दरसाईआ। उह मालक उस हक दे, जिहड़ी हकीकत समझ कोए ना पाईआ। उह बच्चे मेरी रत्त दे, कूड़ी रत्त ना कोए रंगाईआ। उह पुतले ब्रह्म मति दे, दूजी करन ना कोए पढ़ाईआ। उह बिन मेरे तेरे दूजे नाल कदे ना हस्सदे, ख़ुशी विच ख़ुशी ना कोए जणाईआ। श्री भगवान तेरे कदमां उपर ढठ्ठदे, सीस जगदीस इक झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाम रटदे, जो नानक निरगुण सरगुण गया समझाईआ। किसे दे हटाया पिच्छे मूल नहीं हटदे, धक्के देवे जगत लोकाईआ। उन्हां दे लेखे मुके शक दे, संसा रहिण कोए ना पाईआ। मैं वी ब्यान देणे उन्हां दे हक दे, एथे ओथे दयां सफ़ाईआ। जो मेरे नाल वसदे, ओन्हां तेरे कोल बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल किहा सुण निरगुण, सरगुण दूआ इक जणाया। गुर अवतार पैगम्बर चुण, आपणा खेल वखाया। गोबिन्द पुकार तेरी सुण, साहिब स्वामी इक्को ढोला गाया। कलयुग अन्तिम वेखे गुण, अवगुण लख चुरासी फोल फुलाया। लेखा जाणे रिख मुन, सुन्न समाधी पड़दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। गोबिन्द किहा निरगुण सरगुण दूआ अन्तिम होवे सिफ़रां, लोकमात रहिण ना पाईआ। तेरे नाम दा गा के फिकरा, जगत जहान दए जणाईआ। मैं चोटी चढ़ के वेख्या सिख़रा, अगम्म अथाह तेरी वड्याईआ। एथे प्रभू लोड़ रही ना बाजां तित्तरां, खण्डा खड़ग तीर तरकश कम्म किसे ना आईआ। जिधर वेखां ओधर तूं ही इक्को मेरा मित्रा, मीत प्यारा बेपरवाहीआ। अंदर वड़ के वेख्या मैं एसे धारों निक्कलां, किरण नूर जोत रुशनाईआ। पहलों लेखा आया याद पिछला, जो पिच्छे दित्ता समझाईआ। एसे कारण पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम आपणा लेखा पुच्छ ला, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। मैं तेरा भाणां मन्नां मिठ्ठड़ा, ख़ुशीआं गीत अल्हाईआ। तेरा खेल सदा अनडिठड़ा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। निरगुण निरगुण किहा गोबिन्द तेरा मेरा रूप बीस, बिस्तर सेजा सुत्ता नज़र किसे ना आईआ। बीस किहा मेरा साहिब जगदीश, जगत ईश्र वड वड्याईआ। जगदीशर किहा मेरी धार इकीस, एकँकार हुक्म सुणाईआ । एकँकार कहे मेरी आपणी हदीस, जिहड़ी हज़रत समझ कोए ना पाईआ। धार कहे मैं उह अगम्मी ठीक, जिसदा

ठीकर ना कोए भनाईआ। जिस दी वक्खरी निराली सब तों तारीख, तवारीख विच लिख के समझाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे रहे उडीक, निरगुण हो के राह तकाईआ। सो साहिब सतिगुर शाह पातशाह शहिनशाह आपणी मेहर करे बख्शीश, रहमत इक वरताईआ। गोबिन्द मेला खेल गुरू गुर चेला घर ठांडे करे ठीक, ठाकर आपणा वेस वटाईआ। नाम ढोला बण विचोला गाए अतीत, त्रैगुण लेखा रिहा वखाईआ। वेख वखाए हस्त कीट, ऊँच नीच आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल पावे भीख, भिच्छया आपणा नाम वरताईआ। गुरमुख गुरसिख दे के सच हदीस, धुर दी सिख्या दए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गीत, गुरमुख गुरसिख गुर गोबिन्द विच समाईआ। गोबिन्द कहे मेरा पुरख अकाल जिस नाल सच प्रीत, प्रीती प्रीतम तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। गोबिन्द कहे उठ वेख अबिनाशी, आपणा ध्यान लगाईआ। रोंदे फिरदे पंडत कासी, जगत विद्या होई हल्काईआ। चारों कुण्ट होई उदासी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मन मनुआ सब नूं करे दाग़ी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सदी वीहवीं सोई सुरत किसे ना जागी, कलयुग सन्त अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। हँस रूप होए कागी, सोहँ हँसा माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात जो बणे वागी, अन्तिम पल्लू गए छुडाईआ। आत्म तेरी परमात्म दिसदा कोई ना साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। सदी वीहवीं सब दी पूरी करदे आखी, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा मुका दे बाकी, बाबल तेरी ओट तकाईआ। गुरमुख वेख खोल्ह के ताकी, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। भर प्याला जाम दे दे धुर दे साकी, आबे हयात मुख चवाईआ। जीवण विच्चों बदल दे हयाती, आप आपणे घर वसाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन तेरी होवे दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, शाह पातशाह तेरी शहिनशाहीआ। बीस इकीस तेरी सच्ची दाती, दाते दानी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लेखे दए लगाईआ। पुरख अकाल किहा उठ वेख हस्ती, हरि जू हरि हरि आप दृढ़ाइंदा। करे खेल प्रभ अर्शी फर्शी, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बणे ग़रज़ी, फ़र्ज़ी खेल ना कोए खिलाइंदा। गोबिन्द तेरी मन्ज़ूर करे अर्ज़ी, आरज़ू आपणे लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। सिर तेरे हथ्थ रखे आप निरँकार, हरि करता सच दृढ़ाईआ। सब दा लेखा दए नवार, बाकी कोई रहिण ना पाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी दा अग्गे जाणे ना कोई अहिवाल, लेखा सक्या ना कोए समझाईआ। सतिजुग मार्ग सके ना कोए वखाल, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कवण बिध सम्मत चले विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद

देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द तेरा लेखा पूर, पुरख अकाल दए कराईआ। छब्बी पोह नेड़े नहीं दूर, दूर दुराडा वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़ के कूड़, सच सुच्च इक समझाईआ । सतिजुग दा सच दस्से दस्तूर, हुक्मी हुक्म इक मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ चरण दवारे होण मजबूर, निउँ निउँ सारे सीस झुकाईआ। तूं साहिब सदा हाज़र हज़ूर, हज़रत इक अख्वाईआ। तेरा जलवा तक्क के कोहतूर, मूसा अक्ख ना सके उठाईआ। मुहम्मद मंगे तेरी धूढ़, ख़ाक पा ख़ाक चरण रमाईआ। ईसा सूली चढ़न कीता मन्ज़ूर, फाँसी गल लटकाईआ । तेरा आउणा दस्स के गया ज़रूर, मेरा पिता आवे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द तेरा दस्सां सम्मत सच, चार जुग समझ किसे ना आईआ। जिस विच इक्को चले मत्त, भेद रहे ना राईआ। इक्को दीन इक्को मज़्हब इक्को मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, शिवदुआला इक अख्वाईआ। इक्को तीर्थ इक्को तट, इक्को शब्द गुरू वणजारा हट्ट, इक्को सौदा दए विकाईआ। इक्को नेत्र इक्को अक्ख, इक्को प्रतख नज़री आए गुसाँईंआ। इक्को महिमा सिफ्त सालाह जस, इक्को करे पढ़ाईआ। इक तों अग्गे सब दा खोह के हक, हुक्म इक्को आपणा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहारा वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं मंगी इक्की, इकल्ले झोली डाहीआ। जिस विच दो जहानां सिक्खी, देवत सुर बचया रहिण कोए ना पाईआ। मैं खोल्हां पहली चेत्र उह चिठ्ठी, जिस दा हिसाब किताब पुरख अकाल दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा आपे झोली पाईआ। पुरख अकाल कहे मैं दस्सां राह, रहिबर इक बणाईआ। वरनां बरनां सच सलाह, चार अठारां दयां समझाईआ। इक्को इष्ट देव स्वामी आत्म परमात्म लैणा मना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्त सालाही रहे गा, धुर सुनेहड़ा जगत जणाईआ। सब तों वक्खरा नूर नुराना वसे ख़ुदा, सच दवारे डेरा लाईआ। जिस दे नालों हुक्मे अंदर हो जुदा, तत्तव तत गया समाईआ। अन्तिम ओसे मिलणा आ, जो आदि जुगादि पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे वखाईआ। साचा लेखा वखाउणा जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। बिन मक्कयों काअब्यों करा के हज्ज, काया हुजरा देणा वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सोहणा मठ्ठ, गुरूदवारा सोभा पाईआ। जिस अंदर पुरख अकाल रिहा वस, दिवस रैण डेरा लाईआ। गुरमुखां वखा के आपणी अक्ख, आख़र पड़दा देणा उठाईआ। दर्शन पा के गुरमुख आपे कहिण तूं साहिब पुरख समरथ, सच्ची तेरी शहिनशाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा गावां जस, सोहँ ढोला जो नानक गया गाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा हक, हाकम इक्को नूर ख़ुदाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संदेसा इक सुणाईआ। धुर दा संदेसा सुण के गुर अवतार, पीर पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। वाह वाहवा किरपा करे परवरदिगार, बेपरवाह फेरा पाईआ। निरगुण हो के साचा यार, साची सिख्या दए पढ़ाईआ। जिस दा करदे आए इजहार, अल्फ ये नाल वड्याईआ। जो साख्यात नज़री आए निरँकार, निरगुण दाता आप अख्वाईआ। जे लभ्भो कल्मयों दिसे बाहर, अक्खरां विच बन्द ना कोए कराईआ। जे चरणी ढठ्ठो सदा सदा सद नाल, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जे ओस दे बणो लाल, लाल गोबिन्द पुरख अकाल झोली पाईआ । गुरमुखो गुरसिखो तुहाडी उह सच सच्ची धर्मसाल, जिथ्थे काल पोह ना सके राईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी विच्चों भाल, बहुत्यां विच्चों थोड़े थोड़यां विच्चों जोती धारों जोड़े, शब्दी नाद सुणाईआ। जिन्हां दी पुरख अकाल नूं पई लोड़े, सो लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां विच्चों बाहर कढाईआ। जिन्हां दे पिच्छे गोबिन्द वारे जोड़े जोड़े, सो जोड़ीआं विच आपणे रंग रंगाईआ। बेशक मानस जन्म लोकमात किसे दे बहुते किसे दे थोड़े, अन्तिम जोती जोत विच मिलाईआ। गुरमुखां बेड़ा शौह दरया कोई ना रोड़्हे, डुब्बदे पाहन पार कराईआ। गुर शब्द स्वामी चाढ़ के आपणे घोड़े, लेखा आर पार आप मुकाईआ। उथे भगत भगवान मिल के गाउँदे ढोले, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ राग अल्हाईआ। गुरमुख कहिण असीं तेरे घर दे गोले, चाकर हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द किहा मैं ना जाणा प्रभ तेरा चाओ, की तेरी वड्याईआ । जिन्ना चिर मेरे गुरमुख ना पकड़ें बाहों, फड़ आपणे गले लगाईआ। ओन्हां चिर ना मन्नां न्याउँ, सच सच दयां सुणाईआ । जिन्ना चिर हँस बणाएं ना फड़ के काउँ, कागों हँस उडाईआ। मैं दस्स आया इक्को तेरा नाउँ, पुरख अकाल तेरी ओट जणाईआ । तूं ही पिता तूं ही माउँ, दूजी जनणी गोद ना कोए बहाईआ। तूं ही खेड़ा तूं ही नगर ग्राउँ, तूं ही आसण सेजा सोभा पाईआ । तूं ही रंक तूं ही राओ, तूं शहिनशाह अख्वाईआ। वेखीं किते मेरयां गुरमुखां नाल ना लावीं दाउ, अछल्ल छल तेरी चाल अजे तक्क ना किसे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा देणा चुकाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल मैं तेरा सूरबीर, बीरता विच अख्वाईआ। एह गुरमुख मेरी तस्वीर, तेरे रूप विच समाईआ। एह मेरा मिलख जागीर, जिन्हां दे अंदर वड़ के डेरा लाईआ। मेरी मंज़ल इन्हां नाल अखीर, चोटी चढ़ के ख़ुशी वखाईआ। इन्हां मेरा अमृत पीता सच्चा सीर, सीरख़ार बच्चे नज़रीं आईआ। जे तूं पुरख अकाल पातशाह मैं तेरा वज़ीर, दोहां बिना रईयत कम्म किसे ना आईआ। जे तूं मालक ते मैं तेरी तकदीर, बिन तकदीर तदबीर चले ना कोए चतुराईआ। जे तूं आका ते मैं तेरा फ़कीर, बिन दरवेश तेरे दर ते अलख ना कोए जगाईआ।

जे तूं बेनज़ीर, मैं तेरी नज़र लोकमात गुरमुखां उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संगी बणके संग निभाईआ। गोबिन्द किहा वेख मेरा गुरमुख, जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। जिस दे अंदर मेरा सुख, बिन गुरमुख मेरा घर कोए रहिण ना पाईआ। उहनां आ के प्रभ आप आपणी गोदी चुक्क, धुर दा मालक हो के सेव कमाईआ। फेर मैं कहां मेरी सफ़ल होई कुक्ख, गुरमुखां दु:ख ना लागे राईआ । उह वेला आया ढुक, सदी वीहवीं दए दुहाईआ। इकीसे लेखा रिहा चुक्क, बाकी सब दी हथ्थ फड़ाईआ। छब्बी पोह मैं आपणा हिसाब किताब सतारां सौं छपंजा वाला लैणा पुच्छ, पैंसठ वाला फेर अग्गे टिकाईआ।