२ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
जगदीश कहे वेख कल्गीधर, धरनी धरत धवल दयां वड्याईआ। सुत दुलारे तेरा पूरा कर वर, वारता पिछली नाल रलाईआ। कर वसेरा तेरे घर, गृह मन्दिर दयां वड्याईआ। नाउँ रखा के नरायण नर, नर पत आपणा हुक्म वरताईआ । तेरा हो के तेरे लए फड़, लख चुरासी वेख वखाईआ। तेरा बूटा वेखे आपणी जड़्ह, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे वेख धर कल्गी, अकल कलधारी रिहा जणाईआ। जोत अगम्मी इक्को बलदी, बलि बलि वारी घोली घोल घुमाईआ। एह खेल पुरख अगम्म दी, अगम्मड़ी कार कमाईआ । तेरे वरगा सुत जनणी मात कोए ना जम्मदी, गोदी तन ख़ाक ना कोए हंढाईआ। मैं खेल दस्सां आपणे अछल अछल्ल दी, वल छल धारी रिहा दृढ़ाईआ। सार पा के जल थल दी, महीअल दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे वेख कल्गीधर, कलकाती नज़री आईआ। जगत जहान रिहा सड़, अग्नी तत तपाईआ। तेरा पल्लू सके कोई ना फड़, मेरा दरस कोए ना पाईआ। साचे पौड़े सके कोई ना चढ़, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। सति दवारा वेखे कोई ना खड़्ह, नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया वखावां जगत गढ़्ह, गढ़्ही चमकौर दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख अव्वलेख रिहा दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे कल्गीधर तेरा पिछला चेता, चतुरथ भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस वेले सुत दुलारे करन लग्गा सी भेंटा, सिँघ अजीत अक्ख खुल्हाईआ। ओस वेले किहा पुरख अकाल मैं तेरा बेटा, बेटा बण के बाप ना मात अख्वाईआ। ओस वेले लिख्या इक लेखा, अलख दित्ता जणाईआ। तेरा मेरे नाल हिस्सा, सांझी वंड इक्को वंडाईआ। जे मैं बणया
तेरा पिता, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। अबिनाशी करता कहे सुण कल्गीधर, तेरा लेखा दयां जणाईआ। जिस वेले मंगया वर, सिर अजीत हथ्थ टिकाईआ। तेरी झोली तेरे दिते धर, मेरा मूल रिहा ना राईआ। सोहणा वेख अगम्मा घर, तेरे दर दिते पुचाईआ। जे मैं तेरा बूटा तूं मेरी लाणी जड़्ह, गुरमुख साचे लए प्रगटाईआ। जिन्हां दे अंदरों मेरी याद कदे ना जावे मर, मरयां पिच्छो जीवण तेरे विच समाईआ। एह चार दुलारे रखां तेरे दर, दरवेशी हो के सेव कमाईआ। जे साचे लावें लड़, लड़ी आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पारब्रह्म कहे सुण धर कल्गी, पुरख अकाल दित्ता जणाईआ। तेरी मन्ज़ूर दवारे अर्ज़ी, खाते आपणे विच रखाईआ। अग्गे करां जो तेरी मर्ज़ी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दो जहानां बणके दर्दी, सद तेरा दर्द वंडाईआ । तूं लहिणेदार मैं तेरा कर्ज़ी, मकरूज इक अख्वाईआ। मैं पूरा करां फ़र्ज़ी, सेवक हो के सेव कमाईआ। कार करां नरायण नर दी बेअन्त बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा वखाईआ । कल्गीधर तेरी याद चीची, जिस उत्ते चोभा कटार लगाईआ। ख़ून कढ्ढ सीं ना कीती, ख़ुशीआं विच ढोला गाईआ। अजीत चाढ़ के रंग मजीठी, रंगण तेरी इक नज़री आईआ। मस्तक टिक्का ला के किहा तेरी फलदी रहे बग़ीची, फुल्ल फुलवाड़ी मात महकाईआ। एह नंन्ही जाण निक्की, निक्कयों वड्डे रही बणाईआ। साचे घर लग्गे प्रीती, जिथ्थों सके ना कोए तुड़ाईआ। उस वेले गोबिन्द आपणे मस्तक उत्ते इक धार सोहणी लिखी, जिस दा चिन्न्ह समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पुरख अकाल कहे तेरा पिछला लहिणा, सदा सद ज़ाहर नज़री आईआ। तूं मन्नया धुर दा कहिणा, भाणे विच समाईआ। खेल वेख के आपणे नैणां, अन्तिम ख़ुशी चढ़ाईआ। सच संदेसा धुर दा कहिणा, करी हक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल कहे मैनूं याद तेरी गढ़्ही वाली सौगंध, कसम खा के ख़सम लया मनाईआ। अचुत सुणा के ढोला छन्द, सोहँ दित्ता पढ़ाईआ। ओस दवारे लए अनन्द, जिस घर दा मालक बेपरवाहीआ। सच दुआर दा बण चन्द, चन्दां तों परे तेरी रुशनाईआ। एह रणभूमी नहीं ना कोई जोध्यां वाला जंग, एह पिता पूत दा प्रसंग, प्रभ ने सोहणा खेल बणाईआ। तुहाडे पिच्छे मेरी पूरी होवे मंग, आसा नाल वड्याईआ। मेरा लेखे लगे कस्या अस्व तंग, धनुष बाण लए अंगड़ाईआ। मेरी सोभनीक होवे कंड, जो भथ्था रही उठाईआ। मेरा दो जहान मुक्के पन्ध, तत्तव तत ना कोए भवाईआ। मेरा लेखा मुक्के पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ । मेरी धुर दी पए गंढ्ढ, नाता
सके ना कोए तुड़ाईआ। मैं दर दरवाज़ा वेखां लँघ, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। मैं शहिनशाह सुहावां पलँघ, जिस दा पावा चूल ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए बणाईआ । कल्गीधर कहे मेरा ख़ून दा तुबका, मस्तक रंग चढ़ाईआ। एह लहिणा देणा कद का, कुदरत कादर खेल वखाईआ। एह मूल कलयुग हद्द का, अन्तिम डेरा ढाहीआ। मेरा लहिणा लेखे लगदा, अलेख दए वड्याईआ। प्रभ मालक आदि जुगादी दो जहानां जग दा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जो मालक सदा सुहेला सब दा, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। जो लभ्भया किसे ना लभ्भदा, खोजयां खोज ना कोए खुजाईआ। उह संदेसा अगम्मी धारों घल्लदा, हुक्मी हुक्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाईआ। कल्गीधर सुण साचे सुत, सति सतिवादी आप जणाइंदा। उह सुहञ्जणी सोहणी रुत्त, जिस वेले चेत बाहर कढाइंदा। ओस वेले इक्को वार प्रभ तों लया पुच्छ, कर बेनन्ती सीस निवाइंदा। तेरा सदा उजल मुख, सोहणा रंग चमकाइंदा। तैनूं बख्शे उह पुत्त, जिन्हां दा पिता जम्मण मरन विच कदे ना आइंदा। पुरख अकाल अग्गों उठ, जोती धारों हुक्म सुणाइंदा। मैं झोली पावां तेरी सब कुछ, मुफ्त आपणा आप लुटाइंदा। जिस वेले कलयुग औध जाए मुक, मुफ्त आपणी सेव कमाइंदा। तेरे अंदर जावां लुक, घर साचा इक सुहाइंदा। जन भगत प्रगटा के तेरे पुत्त, सिध्धा आपणे नाल मिलाइंदा। दूजा बदले कोई ना रुख, राह मार्ग इक समझाइंदा। जन्म कर्म दा मेट के दुःख, चिन्ता रोग सोग चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सुण के बचन कल्गीधर जगदीस, निउँ निउँ सीस निवाईआ। इक्को छत्र झुल्ले प्रभ तेरे सीस, दूजी रीत ना कोए चलाईआ। जे गावां ते तेरा गीत, गुरमुखां सच पढ़ाईआ। जे वसां ते तेरी मसीत, काया काअबा इक जणाईआ। जे हस्सां ते तेरे चीत, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणे लेखे लाईआ। आपणे लेखे लाउणा इक, इक्को वार जणाईआ। मेरे नालों चंगा मेरा सिख, जो तेरा नाम ध्याईआ। मेरी झोली पाउणी भिख, वस्त इक वरताईआ । मैं अगला लेखा जावां लिख, भविख दयां समझाईआ। सच स्वामी खोल्हे दृष्ट, इष्ट इक वड्याईआ। तूं आत्म परमात्म मालक बण के भोगें गृहस्त, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। मेरे गुरमुखां तेरे मिलण दा इश्क, आशक माशूक इक्को रंग वखाईआ । मेरी चीची वाला प्रेम प्यार दा तिलक, हरिजन साचे देणा छुहाईआ। जिउँ तेरे विछोड़े विच मेरी निकले किलक, एथे ओथे झल्लां ना कोए जुदाईआ। भगत सुहेला हो के करनीं मिलत, मेला आपणे नाल मिलाईआ। अछल छलधारी वेखीं मेरे नाल करीं ना इलत, पिछली रीती देणी गंवाईआ। तेरे नाम प्रेम प्यार दा ओढण मेरी खिल्लत,
सोहणा भूष्ण बेपरवाहीआ। नाले ज़ोर नाले मिन्नत, जिवें मन्नें ओसे तरह लैणा मनाईआ। मेरे अन्तर भरनी आपणी हिम्मत, हौसला तेरा इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साढे तिन्न हथ्थ मूसे मूँह के भार डिग दे वेख्या तेरा विलज, मन्दिर सोहणा तेरा नज़री आईआ। चीख पुकार करके गया चैलंज, चर्चां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लाईआ। पुरख अकाल कहे मैं दस्सां उह निशानी, निशावर गोबिन्द आपणा आप कराईआ। जिस वेले अजीत दी होई कुरबानी, धार आर पार लँघ ख़ुशी मनाईआ। ओस वेले उस दे गल सी नवां मणकयां वाली इक गानी, हीरे लाल ज़मुरद मोती रंग वटाईआ। उन्हां आई इक हैरानी, हौके नाल सुणाईआ। किधर गई अलड़्ह जवानी, जोबन मुख भवाईआ । जां वेख्या जलवा नुरानी, नूरो नूर रुशनाईआ। दित्ता संदेसा हुक्मरानी, शाह पातशाह आप समझाईआ। एह खेल उह सुल्तानी, जिस दा सानी नज़र कोए ना आईआ। तुसीं मणके बणके साथी बणया ना कोए दिलजानी, अग्गे संग ना कोए रखाईआ। सुणो अग्गे जणावां उह कहाणी, कहावत आपणी दयां जणाईआ। गोबिन्द बच्चे दी उह निशानी, गुरमुख गुरसिख लवां प्रगटाईआ । जिन्हां नूं आपणे गल दी बणा के गानी, बण धुर दा मालक आप अख्वाईआ। मणकयां किहा तेरी मेहरवानी, हथ्थ तेरे वड्याईआ । जे तूं गुरमुखां दा प्यारा गोबिन्द मार अंदर इक होर कानी, तीर निशाना लाईआ। जे उह तेरा पुत्तर आपणे पुत्तर ना देवे पाणी, जुझार तेरी भेंट चढ़ाईआ। फेर मन्नां तूं शहिनशाह सुल्तानी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। पुरख अकाल किहा इस विच की हैरानी, हैरत वाली खेल ना कोए जणाईआ। तूं सूरबीर वड्डा बलवानी, बलधारी इक अख्वाईआ। बच्चे देंदयां कदे ना आवे परेशानी, संसा चित्त ना ल्याईआ। उस दी मंग इक महानी, जो अंदरे अंदर रिहा सुणाईआ। परम पुरख परमात्म मेरी तेरे नाल तेरी मेरे नाल बणी रहे सदा जवानी, जोबन जोबनां विच्चों बदल कदे ना जाईआ। तेरा मेरा नाता तुट्टे जो, तिन्नां वाला नज़रीं आईआ। जे तूं मेरा मैं तेरे वरगा जावां हो, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। ना कोई पुत्रां दा ना मित्रां दा ना कोई दु:ख ना धरो, जगत रोणा नज़र कदे ना आईआ। जे मेहर करें आत्म परमात्म जावां छोह, स्वातम आपणा दयां बदलाईआ। जिस करके सब कुछ दित्ता खोह, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल किहा उठ हस्स, हस्ती दयां जणाईआ। तेरे बाहर दिशा प्रतख, अंदर वसां समरथ, नेत्र मिला के अक्ख, बिन हथ्थां हथ्थ जुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को रस, जिस रस विच्चों अमृत दित्ता प्रगटाईआ। जो सतिगुर दा अमृत लए चख, तिस नूं दूजे प्याले दी लोड़ रही ना राईआ। किहा केहड़ा गुरसिख केहड़ा गुरमुख केहड़ा भगत
केहड़ा सन्त जिहड़ा कलयुग विच्चों पीवे गट गट, आपणा बल धराईआ। पुरख अकाल किहा जिस दे हिरदे अंदर मारां सट्ट, साचा प्रेम करां प्रगट, सो पीवे प्याला उह झट्ट, बिन रसना रस आपणे अंदर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला आपणी खेल खिलाईआ।
५ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
गोबिन्द कहे वेखो गुर पैगम्बर अवतार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अकाल खेल करे अगम्म अपार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदे रहे नाम जैकार, रागां नादां ढोलयां कल्मयां विच गाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी वेस वटाए आप निरँकार, कुदरत दा कादर वेख वखाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी करे पुकार, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। जो सति स्वामी सदा निहकामी वसणहारा निहचल धाम धाम न्यार, परवरदिगार सांझा यार जलवा नूर करे रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड पावणहारा सार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी वेख वखाईआ। सरगुण निरगुण निरवैर निराकार निरँकार खेल करे विच संसार, जोती जाता पुरख बिधाता दीवा बाती कमलापाती एका जोत करे रुशनाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी लाए इक दरबार, धुर दी धार आप बणाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा होए ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। रुत्त सुहञ्जणी करे आप प्यार, परम पुरख प्रीतम पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। भगत सुहेला इक इकेला लेखा जाणे सच दरबार, दर दरबारे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे वेखो पीर पैगम्बर गुर अवतार खोल्ह के अक्ख, आखर दयां जणाईआ। जिस दा मार्ग सृष्ट सबाई वरनां बरनां जातां पातां दीनां मज़्हबां आए दस्स, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। जिस दा मक्का काअबा हुजरयां अंदर दस्स के आए हज्ज, महबूब मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। जिस दा नाम निशान दस्सदे आए मन्दिर शिवदुआले मठ्ठ, जगत विद्या कर पढ़ाईआ। जिस नूं लभ्भदे गुरदर तीर्थ अठसठ गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती खोज खुजाईआ। जिस दा खाणी बाणी गावे जस, सोहले ढोले सिफ्त सालाहीआ। जिस दा वाक् भविख्तां अंदर लिखा के आए जग, जगजीवण दाता नाउँ धराईआ। सो साहिब स्वामी हो प्रगट, पुरख अकाला खेल खिलाईआ। जिस भगत दुआर खोल्ह हट्ट, अलख अगोचर अगम्म अथाह वस्त इक वरताईआ। अन्तर आत्म परमात्म
निज घर ला के शब्दी सट्ट, सोई सुरती आप उठाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के मनमति, गुरमति इक्को इक समझाईआ। निझर झिरना देवे साचा रस, बूँद स्वांती आप चवाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा झोली पा के हक, हरख़ सोग़ चिन्ता ग़म रिहा मिटाईआ। सतिजुग साचा मार्ग रिहा दस्स, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। सन्त सुहेला हो के वस, गुरमुख गुर गुर चेला मेल मिलाईआ। स्वांगी हो के खेल करे बाज़ीगर नट, अछल छलधारी आपणी कार कमाईआ। सारे उठो छेती झट्ट, बिन तन लओ अंगड़ाईआ। श्री भगवान आपणी बदल रिहा करवट, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। वक्त सुहञ्जणा आदि निरँजणा करे खेल आप समरथ, दूजा संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर गोबिन्द कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस दा आदि जुगादी सच ज्ञान, नज़र इक्को नाम दृढ़ाईआ । जिस नूं मन्नदे रहे श्री भगवान, जन भगतां होए सहाईआ। जिस दे दर तों लैंदे रहे दान, खाली झोली सदा भराईआ। उह करे खेल आप महान, मेहरवान समझ कोए ना आईआ। काग़ज़ कलम शाही होई हैरान, हरि का लेख ना कोए समझाईआ । जो माछूवाड़े दे के आया ब्यान, धुर संदेसा राग अल्हाईआ। कल कल्की प्रगट होवे योद्धा सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जिस दा साचा चिल्ला तीर कमान, तरकश इक्को हथ्थ रखाईआ। जिस दा लेखा दो जहान, लोक परलोक वेखे चाँईं चाँईंआ। ओस दा संदेसा देवां धुर फ़रमान, धुर दा हुक्म सुणाईआ। बीस इकीस झुलावणहार निशान, सति सतिवादी आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गुर गोबिन्द कहे उठो आपणा बलधार, हरि करता आप सुणाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। चारों कुण्ट वेख अन्ध अंध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पीर पैगम्बर होवो ख़बरदार, आलस निंद्रा सर्ब मिटाईआ। वेला वक्त सुहेला गुर चेला करे प्यार, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देण हुलारा, इक्को वार सुणाईआ। तूं दस दस्मेस सुत दुलारा, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। तेरा सच सच प्यारा, प्रीतम प्रेमी इक्को नज़री आईआ। जुग चौकड़ी असीं देंदे आए लारा, जीवां जंतां तांईं जणाईआ। कल कल्की लए अवतारा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को सच अखाड़ा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर तेई अवतारा, भगत अठारां सीस झुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सजदा करन वारो वारा, निउँ निउँ लागण पाईंआ। नानक गोबिन्द दे अधारा, दर ठाडे ख़ुशी मनाईआ। साचा दस्स सति विहारा, विवहारी दए समझाईआ। गोबिन्द दस्से नाल इशारा, शब्दी धार प्रगटाईआ। उठो वेखो चल
भगत दवारा, भगवन बैठा सोभा पाईआ। बीस इकीसा हो उज्यारा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। दस साल जिस दा सुणदे रहे नगारा, नौबत नाम वजाईआ। सो वेखणहारा खेल अपारा, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण गोबिन्द, साडी इक अरज़ोईआ। पुरख अकाल गहर गम्भीर सागर सिन्ध, हउँ बूँद नज़री आईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट वेखी चिन्द, चिन्ता चिखा रही जलाईआ। गुरमुख विरला सज्जण सुहेला शब्द अनादी होए बिन्द, मात पित खहिड़ा लए छुडाईआ। उह वेख नेत्र रोंदा सुरप्त राजा इन्द, करोड़ तेतीसा दए दुहाईआ। शंकर छड्ड के आपणा पिण्ड, बेवतन होया दए दुहाईआ। ब्रह्मा रो रो कहे मेरे साहिब बख्शिंद, बख्शिश दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सब दा वेख वखाईआ। गुर अवतार कहिण सुण कल्गीधर, जगत जगदीश की की खेल कराईआ। की भगतां देवे धुर दा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सति दवारयों सब नूं आवे डर, भय भओ रिहा मनाईआ। कलयुग जीव कूड़ी क्रिया करनी गए गल, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। तेरी सिख्या उत्ते कोई ना सक्या चल, चलित्तरां भरी सर्ब लोकाईआ। ख़ाली मन्दिरां विच खड़कदे सुणे टल्ल, शंखां वाले मुख रहे वजाईआ। रस रिहा ना तीर्थ अठसठ जल, मन्दिर मस्जिद मठ्ठ दए दुहाईआ। दूई द्वैती मेट ना सक्या कोई सल, कूड़ी शरअ रिहा गंवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र रिहा उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सच दस्स, बीस इकीसा मंग मंगाईआ। मुरीदां मुर्शदां केहड़ा हज्ज, बिन काअब्यों नज़री आईआ। बिन गुरुआं केहड़ा मठ्ठ, मन्दिर कवण सुहाईआ । बिन अमृत केहड़ा तट, किनारा दे दरसाईआ। बिन सौदिउँ केहड़ा हट्ट, वणजारा कवण अख्वाईआ। बिन हरिनामे केहड़ा दास, भगती धुर दी रिहा कमाईआ। गोबिन्द सच सुनेहड़ा इक्को वार दे आख, बिन अक्खरां आप जणाईआ। पुरख अकाल सब दा माई बाप, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। जो कलयुग अन्त श्री भगवन्त साचे तख्त बैठा आप, दो जहानां हुक्म वरताईआ । जो कूड़ी क्रिया मेटणहारा पाप, पतित पुनीत दए बनाईआ। जो जन भगतां नज़री आए साख्यात, सच दरबारे सोभा पाईआ । मैं एसे कारण तुहानूं रिहा आख, उठो चलो वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडी इक अरदास, बेनन्ती सच सुणाईआ। जिस वेले जाईए प्रभू दे पास, निउँ निउँ मस्तक सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लै लईए साथ, पिच्छे रहिण कोए ना पाईआ। साचे भगतां दईए आख, कबीर जुलाहा नाल सलाहीआ। चलो वेखीए पतन घाट, जिस दर बैठा बेपरवाहीआ। दूर दुराडे मुक्के वाट, पन्ध अगला नेड़े आईआ।
सारे कहिण अज्ज केहड़ा दिन गोबिन्द कहे पंज पोह दी रात, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। वीह सौ ग्यारां बिक्रमी जन भगतां जोड़ के साचा नात, धुर दरबारा दित्ता बणाईआ। नौ दवारे खोल्ह के ताक, दसवें आपणे रंग रंगाईआ। कोझयां कमलयां कोट जन्म दे धो के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ के साक, ब्रह्म पारब्रह्म सज्जण लया मनाईआ। चार वरन जिस दी इक जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां आई मस्ती, अलमस्त रूप वटाईआ। चलो वेखीए अगम्मी हस्ती, जिसदा हासल ज़रब समझ कोए ना पाईआ। जा के मिलीए प्रीतम अर्शी, जो कुर्शी फर्श वड्याईआ । जो ग़रीब निमाणयां बण के आया दर्दी, दुखियां दु:ख वंडाईआ। जिस दी सदा सदा सद कला होवे चढ़दी, गोबिन्द डंका फतिह गया सुणाईआ। जिस नूं कहि के गया नर नरायण कल्की, कलकाती फेरा पाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे आपणी मर्ज़ी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। ओस दे दर ते मन्ज़ूर होवे सब दी अर्ज़ी, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ । एह खेल अगम्मी नर दी, नर नारी ना कोए जणाईआ। जिस दा ढोला सोहला लख चुरासी जीव जंत पढ़दी, अनरागी राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण इक वार, एको एक जणाईआ। असीं राह तक्कदे रहे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग चार, कोटन कोटि काल ध्यान लगाईआ। धन्न सु वेला किरपा करी अपार, अपरम्पर स्वामी आपणी खेल वखाईआ। ओस दे चरण कँवल करीए निमस्कार, धूढ़ी मस्तक टिक्का खाक रमाईआ। पंज पोह दा दिवस विचार, दहि दिशा ख़ुशी जणाईआ। इक इक्क दा इक प्यार, दूआ एका जोड़ जुड़ाईआ । साची किरपा करे आप करतार, करता बेपरवाहीआ। आपणा सत्त रंग निशाना देवे चाढ़, इक्की दिवस मात लहराईआ। इक्की दिन लोकमात गुर अवतार पीर पैगम्बर आउँदे रहिण वारो वार, बण बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी आसा पूर कराईआ। गोबिन्द दस्स श्री भगवान, गुर अवतार पैगम्बर रहे जणाईआ। प्रभू तेरा झुलदा रहे निशान, दिवस रैण इक्को रंग रंगाईआ। निउदे रहिण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गाउँदे रहिण गान, चार वेद सिफ्त सालाहीआ। भगत सुहेले मंगदे रहिण दान, खाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा देणा वखाईआ। गोबिन्द जा के दस्स श्री भगवन्त, सच संदेसा इक जणाईआ। तूं मालक धुर दा कन्त, हउँ नारी सेव कमाईआ। तेरा खेल वेखीए अन्त, अन्तष्करन सब दा खोज खुजाईआ। तेरा नाम बचन सुणीए मंत, मंत्र इक्को इक दृढ़ाईआ। तेरी महिमा वेख अगणत, कथनी
कथ ना सके राईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, तेरी विद्या समझ कोए ना पाईआ। हउँ दरवेश गुर अवतार पैगम्बर तेरे दर ते मंगत, चाकर नज़री आईआ । पंज पोह करीए मिन्नत, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी आसा पूर कराईआ । गुर गोबिन्द कहे मैं जींवदयां अबिनाशी करते सीस निवौदा हां। पुरख अकाल इक मनौदा हां। धुर दा हाल आप जणौदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे अलख जगाउँदा हां। सच दवारे अलख जगावांगा। प्रतख परमेश्वर दर्शन पावांगा। हकीकत विच्चों मंगां हक, धुर दी झोली आप भरावांगा। तुहाडी इच्छया देवां दस्स, पड़दा ओहला ना कोई रखावांगा। कलयुग वेख अन्धेरी मस, चन्द नूर इक चमकावांगा। कूड़ी क्रिया प्रभ खेड़ा कर दए भठ्ठ, अग्नी तत तपावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची झोली अग्गे डाहवांगा। साची झोली इक वखावांगा। हौली हौली प्रभू जणावांगा। सब दी बोली आप प्रनावांगा। बण के ढोली ढोल वजावांगा। धुर दा बण के साचा तोली, तोल आपणे हथ्थ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दर्शन पावांगा । गोबिन्द उठ जा के दस्स, दस दस्मेस तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर प्रभ दे चरणां रहे ढठ्ठ, माण अभिमान ना कोए रखाईआ। श्री भगवान आपणा प्रगट कर रंग सत, सति सतिवादी आप उठाईआ। सृष्ट सबाई दे मत्त, मनमति दूर कराईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। जो तैथों विछड़ के होए अड्ड, ओन्हां आपणे विच मिलाईआ । की होया जे भुल्ल के तेरे तैनूं गए छड्ड, तूं अभुल्ल इक अख्वाईआ। तेरी किरपा नाल तेरे चरण जावण ढठ्ठ, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। नाता तुट जाए तत अठ्ठ, नौ दर पन्ध चुकाईआ। दसवें घर मिल सच, सच तेरी सरनाईआ। साढे तिन्न करोड़ अंदर जाणा रच, लूं लूं तेरा राग अल्हाईआ। लभ्भ लभ्भ तैनूं सारे गए थक्क, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले खाली दिसे मठ्ठ, अबिनाशी करता नूर ना कोए रुशनाईआ। साध सन्त जीव जंत मन वासना सारे रहे भज्ज, बण बण पाँधी राहीआ। मुल्ला शेख़ मुसायक करदे हज्ज, मक्का काअबा फिरी दुहाईआ। तेरी आत्म परमात्म तैथों होई अलग, सरबग मेल ना कोए मिलाईआ। पंचम पोह सारे चरणी रहे ढठ्ठ, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पुरख अबिनाशी आपणा चाढ़ निशाना दो जहानां खोल्ह अक्ख, सोया कोए रहिण ना पाईआ। बोल जैकारा इक अलख, अलख अगोचर दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे सुण भगवन्त, प्रभ तैनूं दयां जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन मिन्नत, निर्धन हो के सीस निवाईआ। सदी बीसवीं बीस इकीसे साडी मुक्की हिम्मत, हौसला रहे ढाहीआ । तेरा वेखीए अगम्मी
खिल्लत, सोहणा रूप नज़री आईआ। सच दवारे होवे मिल्लत, दूई द्वैत चुकाईआ। मनुआ मन ना करे इल्लत, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। जिधर वेखीए उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण तेरी नज़री आए इक्को सिम्मत, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। नबी रसूल लेखा मुका दे उम्मत, मेहर नज़र अक्ख उठाईआ। लेखा चुक्क जाए मूंड मुंडत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दे प्रगटाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ मेरी अरज़, अन्तिम इक जणाईआ। मेरा लाह दे पिछला कर्ज़, बच्चे नींहां हेठ दबाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, मद्दद तेरी ओट तकाईआ। तेरा कुछ ना होवे हर्ज, हर्जाने सभदे पूर कराईआ। जे ग़रीबां दा तैनूं दर्द, दुखियां दु:ख वंडाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे धड़त, पूजा कोए रहिण ना पाईआ। इक्को तेरा हुक्म वरते अर्श फर्श, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे तेरा ढोला गाईआ। किसे दी अवर ना रहे कोई हरस, हवस सब दी दे बुझाईआ। सारे तेरी रहमत मंगदे तरस, मेहरवान होणा सहाईआ। शरअ शरीअत तिक्खी रहे ना करद, मज़्हब दीन ना कोए लड़ाईआ। तेरा लेखा कोई नाप ना सके मील वरग, हिन्दसयां विच ना कोए जणाईआ। एहो तेरा खेल प्रभू असचरज, जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना पाईआ। उठ वेख आपणी उह फरद, जिसदा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ चाढ़ सत्त रंग, रंग रंगीले तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग जुग दी पूरी करदे मंग, सतिजुग त्रेता द्वापर गए विहाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शहिनशाह तेरी शरनाईआ। मैं छड्ड के पुरी अनन्द, तेरे चरण डेरा लाईआ। बीस इकीसे पौणी गंढ्ढ, ना होवे मात जुदाईआ। तेरा सत्त रंग निशाना भगतां पावे ठंड, अमृत मेघ बरसाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी सृष्ट सबाई नाल पवे गंढ्ढ, हौली हौली तन्द जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सत्त रंग निशाना चाढ़ प्रभ, सति तेरी वड्याईआ। चव्ही हथ्थ झुले झब्ब, छत्ती आपणी वंड वंडाईआ। जुग छत्तीसा मुक्के हद्द, छत्ती राग देण दुहाईआ। किरपा कर हरि समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सन्त सुहेले तैनूं लैण लभ्भ, दूर दुराडे ध्यान लगाईआ। जन भगतां पड़दा लैणा कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे नाम दा ढोला सोहला गाउँदे रहीए छन्द, इक्की दिन सेव कमाईआ। साची कर के आए वंड, पोह छे देईए जणाईआ। छब्बी पोह तेरा माण के अनन्द, अनन्द तेरे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी आसा पूर वखाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। जोत सरूपी जोत डगमगाउँदा ए। शब्द अगम्मी हुक्म सुणाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अर्ज़ मन्नी, मनसा सब दी वेख वखाउँदा ए। अर्श फर्श दा मालक बण के धनी, दौलत नाम खजाना आप वरताउँदा ए।
धुर संदेसा सुणावे बिना कन्नी, आपणा हुक्म वरताउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाउँदा ए। सच करनी कार कमावांगा। सत्त रंग निशान चढ़ावांगा। चार जुग दी पूरी मंग करावांगा। नाम निधान अगम्मा छन्द, बिन महल अटल पढ़ावांगा। जन भगतां दे के अन्तर अनन्द, खादम रस चखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मिल के बनाउणा सच्चा संग, लेखा दीन मज़्हब मिटावांगा। कलयुग औध रही हंढ, सतिजुग साचा राह चलावांगा। कूड़ी क्रिया करके खण्ड खण्ड, सति धर्म इक प्रगटावांगा। नार दुहागण मेट के रंड, कन्त सुहागी जोड़ जुड़ावांगा। लेखा जाण के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलावांगा। पड़दा लाह के कोट ब्रह्मण्ड, पुरी लोअ आकाश चरणां हेठ दबावांगा। सति झुला के निशाना सत्त रंग, रंगत इक्को रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी खेल वखावांगा। सच करनी खेल वखावेगा। धरत धवल धरनी सोभा पावेगा। गुर अवतार पैगम्बर पीर सरनी लावेगा। शब्द अगम्मी चले तीर, दो जहानां पार करावेगा। मंज़ल चोटी चढ़ अख़ीर, लख चुरासी वेख वखावेगा। कलयुग बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी आप दृढ़ावेगा। शरअ कूड़ा कट ज़ंजीर, डोरी तन्द नाम बंधावेगा। लेखा चुक्के शाह वज़ीर, लशकर शाही ख़ाक मिलावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर घत के आवण वहीर, रहिबर हो के आप समझावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव दे के धीर , सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। दाता हो के गुणी गहीर, वस्त अमोलक झोली पावेगा। जोत चमका के बेनज़ीर, जन भगतां नज़री आवेगा । आपणी दस्स सच तस्वीर, तसव्वर आपणा आप करावेगा। लेखा जाण के हस्त कीट, कीट कीटां विच डेरा लावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया कट के भीड़, भाण्डा भरम भउ भन्नावेगा। सच निशाना चाढ़े मात अख़ीर, अकल कलधारी आपणी कल वरतावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्की दिवस आप झुलावेगा। इक्की दिवस निशाना झुल्लेगा। सच दवारा धुर दा खुल्हेगा। गुरमुख कोई मात ना रुलेगा। भगत सुहेला कदे ना भुलेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक्को मल्लेगा। सच सिँघासण इक सुहावांगा। नव नौ चार वेख वखावांगा। दो जहान हुक्म मनावांगा। धर्म निशाना इक उठावांगा। सृष्ट सबाई नेत्र अक्ख दरसावांगा। करके खेल अगम्म अथाही, धुर दी अलख इक जणावांगा। बीस इकीसा हरि जगदीसा करे खेल बेपरवाही, बेपरवाही विच समावांगा। वरन बरन पए दुहाई, चार अठारां जोड़ जुड़ावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण के आवण राही, पाँधीआं पन्ध विच जणावांगा। सवा घंटा वज्जदी रहे वधाई, सत्त पंज जोड़ जुड़ावांगा। सत्तर बचहत्तर चुहत्तर कर रुशनाई, पजत्तर आपणा रंग रंगावांगा। बण के धुर दा दाया दाई, सन्त सुहेले गोद उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, सच करनी कार कमावांगा । सच करनी कार कमावेगा। प्रभ अबिनाशी खेल खिलावेगा। धुर दा साथी नज़री आवेगा। साचा मंत्र अन्तर, पाठी जाप जपावेगा। त्रैगुण लगे ना माया बसन्तर, अमृत मेघ इक बरसावेगा। ब्रह्म जणा के इक निरंतर, निरवैर कार कमावेगा। लेखा चुका के गगन गगनंतर, चरण कँवल इक सुहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना आप झुलावेगा। सच निशान सच झुलावांगा। दो जहानां आप वखावांगा। गोपी कान्हा नाल मिलावांगा। सीता राम पड़दा लाहवांगा। ईसा मूसा मुहम्मद सजदा सीस झुकान, कल्मयां विच्चों कलमा आप पढ़ावांगा। बण के धुर दा इक अमाम, अमल सब दे वेख वखावांगा। मुकामे हक हो मेहरवान, चौदां लोक चौंदा तबक हुक्म वरतावांगा। बिन नेत्र वेखे ज़िमीं आसमान, मण्डल मण्डप खोज खुजावांगा। धर्म दवारे बण के हुक्मरान, हुक्म हाकमां आप सुणावांगा। इक्की दिवस दा खेल महान, इक्की इक्कीआं भाई तांईं आप वड्यावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा।