पुस्तकालयभाग १७

६ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

रैण सबाई रहे फिरदे, गुर अवतार पैगम्बर रहे जणाईआ। दर्शन कीते साचे पिर दे, पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ । सुणे संदेसे पूरब चिरदे, अन्तर अन्तर ध्यान रखाईआ। जन भगतां रखे प्रभ साचा बिरदे, मेहर नज़र इक उठाईआ। जां तक्कया गुरमुखां वस्या हिरदे, सच दवारा इक सुहाईआ। मालक बण के थिर घर दे, घर साचे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होवे सहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण रैण सबाई रहे तक्कदे, दो जहानां अक्ख खुल्हाईआ। खेल वेखीए पुरख समरथ दे, साहिब सुल्तान की की रचन रचाईआ। नाअरे सुणीए सच अलख दे, दो जहानां वज्जे वधाईआ। रस माणीएं ओस जस दे, जो सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। दर्शन पाईए अगम्मी नेत्र अक्ख दे, जो आख़र फ़ैसले दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। रैण सबाई फिर फिर थक्के, भज्जे वाहो दाहीआ। ख़ाली वेखे मदीने मक्के, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ देण दुहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पत कोए ना रखे, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे दए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण रैण सबाई लया नठ्ठ, बण बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। खोज खोज वेखे अठ्ठ सठ्ठ, तीर्थ तट फेरा पाईआ। जगत वणजारे वेखे हट्ट, नव नौ चार पड़दा लाहीआ। नौ दवारे वेखे रस, कूड़ी

क्रिया सृष्ट हल्काईआ। जीवां जंतां वेखी मति, साध सन्त रहे कुरलाईआ। मिले मेल ना कोए पुरख समरथ, धुर दा संग ना कोए निभाईआ । सब दा खेड़ा हुन्दा दिसे भठ्ठ, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द मणकयां वाला नाम रहे रट, अन्तर आत्म हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेख दित्ता जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण रैण सबाई फिरे भज्जे, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख थोड़े लभ्भे, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। नाम प्याले पी के रस मधे, मधुर धुन रहे जस गाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया कलयुग तत्ती वा वगे, सांतक सति ना कोए कराईआ। मानस मनुक्ख होए हँस जीव कग्गे, सोहँ हँसा रूप ना कोए वटाईआ। नारी पुरुष वेखे नंगे, धीरज धीर सति सन्तोख सति सतिवाद ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा तेरे हथ्थ नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखी मार के नज़र, बेनज़ीर तेरी सरनाईआ। गुर अवतारां रही कोई ना कदर, माण ताण ना कोए वड्याईआ। गुरमुखां पूरी होवे ना सधर, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चार कुण्ट कूड़ी क्रिया प्या गदर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। शाह सुल्तान कमावे कोई ना अदल, इन्साफ़ हथ्थ किसे ना आईआ। रैण अन्धेरी घटा वेखी बद्दल, सूर्या सच ना कोए रुशनाईआ। पौड़ी चढ़े कोई ना मंज़ल, दरगाह सच ना कोए समाईआ। मन वासना करे कोई ना कत्ल, खण्डा नाम ना हथ्थ उठाईआ। मुड़ के जाए कोई ना आपणे वतन, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। गुरमुख थोड़े सज्जण सुहेले मल्ल के बैठे धुर दा पतन, खेवट खेटा इक्को नज़रीं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असां तक्कयां जल थल, महीअल खोज खुजाईआ। बिन भगतां दीपक जोती कोई ना रिहा बल, सुंञ मसाण दिसी लोकाईआ। वेख के आए डूँग्घी डल, उजाड़ पहाड़ समुंद सागर फोल फुलाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत वेखे थल, वहिंदी धार खोज खुजाईआ। बिन जन भगतां साचा दर कोई ना बैठा मल्ल, सति दवारे दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा दित्ता दरसाईआ। रैण सबाई रहे लभ्भदे, निरगुण तेरी खोज खुजाईआ। पैंडे मुकांदे रहे जगत जहान हद्द दे, दूर दुराडे नेड़े आईआ। सन्त सुहेले रहे सद्ददे, होका नाम जणाईआ। वेखो कलयुग अँगयारे अग्ग दे, अग्नी तत तपाईआ। कूड़ी क्रिया प्याले मध दे, अमृत रस ना कोए चखाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले सच दवारे सजदे, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण रैण सबाई आए भौं, हरि जू पिछला पन्ध मुकाईआ। मानव मानुख

सारे रहे सौं, सुत्तयां रैण विहाईआ। भगत सुहेले तेरा जपदे नाउँ, निरँकार इक ध्याईआ। अरबां खरबां विच्चों थोड़े वसदे वेखे गाउँ, साढे तिन्न हथ्थ नगर जिथ्थे तेरी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा देणा चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण रैण सबाई मुक्कया पन्ध, पाँधी रहे सुणाईआ। लख चुरासी रसना जिह्वा कूड़ी क्रिया लग्गा वेख्या गंद, सच्ची धार ना कोए वहाईआ। गुरमुख थोड़े सन्त सुहेले जन भगत गाउँदे सोहँ छन्द, सहिँसा रोग सर्ब चुकाईआ। जिन्हां दे अंदर वेख्या अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगट हो के आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा तेरा नज़री आईआ। रैण सबाई रहे खोजदे, खोजत खोजत वेख वखाईआ। वेखे नज़ारे तेरी मौज दे, मजलस भगतां नाल लगाईआ। लहिणे चुका के लोक परलोक दे, चरण कँवल दिती सरनाईआ। प्या प्याले नाम ख़ुमारी मदहोश दे, मस्त मस्ताने दए बणाईआ। उह दरस तेरा प्रभ लोचदे, लोचन नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। जन भगतां लेखे मुक्के अफसोस दे, चिन्ता रोग गंवाईआ। इक्को दर्शन तेरा लोचदे, दूजी लोड़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण रैण पिच्छो वेख्या दिवस चढ़दा, लोकमात वज्जी वधाईआ। भगत सुहेला इक अकेला सच दवारे वेख्या खड़्हदा, बलधारी आपणा बल धराईआ। दो जहान वेख्या डरदा, भय भउ सिर रखाईआ। खेल वेख्या नरायण नर दा, नर हरि आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दिवस वेख्या वेला सुहञ्जणा साढे दस, दस्तगीर मिली वड्याईआ। साडी पलक ना खुल्ही अक्ख, प्रतख रूप गुसाँईंआ। जन भगतां देवणहारा हक, हिक्मत आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस वक्त सुहेले भगत दवारे नींह दिती रख, नीवयां उच्चे रिहा बणाईआ । ओस दा निशाना चढ़या झट्ट, फट्ट दो जहान लगाईआ। अग्गे जा के रिहा दस्स, जन भगतां आप जणाईआ। उठो वेखे लोकमात धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता ठाकर स्वामी पुरख पुरखोतम खेल करे साख्यात, बन्द ताक ना कोए रखाईआ । लेखा जाणे भविख्त वाक्, वेला वक्त रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। साढे दस वेख्या निशाना, निशा सब दी रिहा कराईआ। जिस दा दे के गया ब्याना, तिस दा हक झोली पाईआ। लेखा जाण श्री भगवाना, भाग भगतां रिहा वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे अगम्म अथाहीआ। सत्त रंग निशाना वेख ब्रह्म, ब्रह्मा सीस निवाईआ। करे खेल श्री भगवन, भगतां दए वड्याईआ। लख चुरासी देवे डंन, बचया कोए रहिण ना पाईआ। सन्त सुहेले साचे चन्न, बिन चन्द करे रुशनाईआ। सति सतिवादी

बेड़ा बन्न्ह, बन्ने अगले दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हो के ख़ुशहाल, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जन भगतां होया आप दयाल, दीनण गले लगाईआ। सच दवारे वेखी सच्ची धर्मसाल, धर्मी इक्को बेपरवाहीआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओस नूं दस्सीए अक्खीं वेख्या हाल, पड़दा ओहला रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ । गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ वेख्या पोह छे, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। लख चुरासी काया माटी सब दी दिसे थेह, सच मनार ना कोए सुहाईआ। कोटन कोटि कोटां विच्चों जन भगतां लग्गा तेरे नाल नेंहउँ, निउँ निउँ बैठण सीस झुकाईआ । तैनूं मालक ख़ालक प्रितपालक मन्न के धुर दा पिओ, पिता इक्को इक बणाईआ। असां वेख्या सचखण्ड मार ध्यान पता नहीं किस वेले किथ्थे ग्यों, गहर गम्भीर आपणी खेल खिलाईआ। सानूं गोबिन्द दस्सया भगतां अंदर रिहों, दूजा घर ना कोए वसाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा देणा चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दिवस दिन रहे लभ्भदे, थान थनंतर खोज खुजाईआ। बिन पैरां रहे भज्जदे, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ । कूकां मार मार रहे सद्ददे, होके हक जणाईआ। वाहो दाही अग्गे रहे वधदे, बल आपणा आप प्रगटाईआ। जिस वेले वेख्या भगत दवारा लँघ के, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। अबिनाशी करता बैठा कोल पलँघ दे, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर इक सुहाईआ। जिथ्थे नाद अगम्मी वजदे, शब्द धुन करन शनवाईआ। जन भगत सुहेले सज्जण उथे सजदे, सजदयां वाला नज़र कोए ना आईआ। इक्को नाम निधाना जपदे, जप जीवण ख़ुशी वखाईआ। झगड़े छड्ड के दीन मज़्हब दे, मजलस इक्को रहे वखाईआ । काया चोली आपणी रंग दे, कूड़ी क्रिया मैल मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद तेरी सेव कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण छे पोह दी छेवीं रात, गोबिन्द रिहा जणाईआ। पुरख अबिनाशी जन भगतां देवण जाणा नाम सुगात, ग्यारां सद सौ इक्को वार दरस दिखाईआ। अगली ख़ुशीआं वाली चढ़े प्रभात, गुरमुख प्रभाती घर वज्जे वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वंडण जाए आप सुगात, सौगंध खा के गुरमुखां झोली दए भराईआ।

७ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सया, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तूं भगतां अंदर वसया, निरगुण निरवैर निराकार आपणा डेरा लाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मेटी रैण अन्धेरी मस्सया, दीआ बाती कमलापाती

जोती जोत कर रुशनाईआ। सच जैकारा बोलया इक अलख्या, धुर दा ढोला सोहला राग अल्हाईआ। साचा मार्ग सति सतिवादी पारब्रह्म ब्रह्म एका दस्सया, अन्तर आत्म पड़दा लाहीआ। निज नेत्र लोचन नैण दरस कराया आपणी अक्ख्या, दूई द्वैती पड़दा आप उठाईआ। अमृत आत्म रस निझर झिरना बूँद स्वांती दिती रस्या, कूड़ कुड़यारा रस रहिण कोए ना पाईआ। नाम रंगण पंज तत काया चोला रंगया, दुरमति मैल धवाईआ। घर नाद सुणाया शब्द अनहद्दया, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। नाम ख़ुमारी रस चाड़्हया मधया, दिवस रैण उतर कदे ना जाईआ। त्रैगुण माया मेटी अग्गया, पंच नाता मोह मुकाईआ। सच दरबार सन्त सुहेला सद्दया, शब्द सुनेहड़ा इक जणाईआ। धर्म निशाना धुर दा गड्डया, पुरी लोआं आप वखाईआ। शाह सुल्तान महबूब मुहब्बत विच गज्जया, नर निरँकार आपणी दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी खेले खेल सूरा सरब्बगया, निरगुण आपणी कल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोलण सच, सति सतिवादी इक जणाईआ। सृष्ट सबाई लख चुरासी जीव जंत वेख नठ्ठ, नव नौ आपणा पन्ध मुकाईआ। अंदर वड़ के वेख्या तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती खोज खुजाईआ। गृह मन्दिर वेख्या शिवदुआला मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, गुरूदवारा पड़दा लाहीआ। सृष्ट सबाई कूड़ी क्रिया जगत माया रही मच्च, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मन वासना सारे रहे नच्च, सतिगुर शब्द ना कोए कमाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द मणकयां वाली माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भवाईआ। जगत वणजारे खोल्ह के बैठे हट्ट, हरि का नाम झोली कोए ना पाईआ। बिन भगतां तेरे मिलण दी खुल्ही किसे ना अक्ख, प्रतख दरस कोए ना पाईआ। कलयुग खेल बाजीगर नट्ट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। पुरख अकाल तेरे अग्गे जोड़ के हथ्थ, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। तेरा जैकारा बोल के अलख, धुर दा होका रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सी सच सलाह, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। अबिनाशी करता लख चुरासी सदा मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान जिस दे ढोले रहे गा, ज्ञान गीता खाणी बाणी सिफ्त सलाहीआ। जो आदि जुगादी रहिबर जलवा नूरी इक ख़ुदा, मालक मुकामे हक इक अख्वाईआ। जो सचखण्ड दवारे सच सिँघासण डेरा बैठा ला, रूप रंग रेख नज़र कोए ना पाईआ। जो लेखा जानणहारा दो जहां, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ हिरदे भगतां अंदर वसदा, दूजे दर नज़र कोए ना आईआ। प्यार दे के आपणे रस दा, रस्ता साचा दए जणाईआ ।

जिस गृह मन्दिर महल अटल परवरदिगार वसदा, परम पुरख आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा आपणा खेल वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखे जन भगत, भाउ इक्को नज़री आईआ। नाता तोड़ के सृष्टी जगत, जगजीवण दाता इक ध्याईआ। राह तक्क के अर्श फर्श, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। माया ममता मोह करके तरक, आसा मनसा इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे सब दे रिहा चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखे जन भगत ध्याउँदे, अन्तर आत्म इक आवाज़ लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा ढोला गाउँदे, सोहँ सच पढ़ाईआ। घर स्वामी आपणा पाउँदे, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। सच सरोवर अन्तर तीर्थ नहाउँदे, दुरमति मैल धवाईआ। अनहद रागी राग सुणाउँदे, अगम्मी सुर ताल वजाईआ। निज घर निज नेत्र हरि सतिगुर दर्शन पाउँदे, सच सरूपी नज़री आईआ। दोए जोड़ चरण कँवल सीस झुकाउँदे, बन्दना कहि कहि शुकर मनाईआ। वेला वक्त मात सुहाउँदे, घड़ी सुहञ्जणी मिली वड्याईआ। दिने जागदयां राती सुत्तयां आसा मनसा इक रखाउँदे, दूजी तृखा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण ग्यारां सौ वेख्या राती, रंग रंतड़ा दए वड्याईआ। जिन्हां दे अंदर मार के झाती, झाकी आपणी दिती वखाईआ। नाम सुनेहड़ा दे के गाथी, साचा सोहला दित्ता जणाईआ। कर प्रकाश बिन दीआ बाती, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नाम प्याला दित्ता बण के साकी, सगली चिन्त गंवाईआ। मन मनुआ ना रहे आकी, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। घर विच घर वखाई सच प्रभाती, प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। चार जुग दी सच्ची साखी, साहिब स्वामी दिती बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण भगत सुहेले, कोटन कोटां विचों नज़री आईआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म परमात्म नाल मेले, बाहरों करन ना कोए पढ़ाईआ। इके मन्दिर अंदर वसण गुरू गुर चेले, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत वेखे करदे ध्यान, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। साचा तक्कदे उह निशान, जिस दा मालक बेपरवाहीआ। निज नेत्र दर्शन आपणे पाण, कूड़ी क्रिया रिहा मिटाईआ। नाता तोड़ के कूड़ जहान, प्रीती प्रीतम सच कमाईआ। चरण धूढ़ कर इश्नान, दुरमति मैल धवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के गाण, ख़ुशीआं आपणा रंग रंगाईआ। असीं वेख के होए हैरान, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। कलयुग जीव भुल्ले वेखे सर्ब नादान, गुर का भय ना कोए जणाईआ। भगत सुहेले वेखे जो निउँ निउँ मंगण दान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। तूं साहिब स्वामी सखीआं वाला काहन, बंसुरी साचा नाम

सुणाईआ। तूं साख्यात सीता वाला सईआ राम, रमईआ हर घट नज़री आईआ। तूं पैगम्बरां सुनावणहारा पैग़ाम, कलमा अगम्म अथाह जणाईआ। तूं निरगुण सरगुण झुलावणहार निशान, नानक गोबिन्द भेव खुल्हाईआ। तूं साहिब स्वामी बण के हुक्मरान, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। लख चुरासी देवणहार ज्ञान, बोध अगाध करें पढ़ाईआ। जन भगतां बख्शणहारा चरण ध्यान, चरण चरणोदक मुख चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखे जन भगत मंगदे, सच दुआर अलख जगाईआ। साची झोली काया रंगदे, रंग मजीठी इक चढ़ाईआ। रस दे अगम्मी अनन्द दे, निजानंद वज्जे वधाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी प्रभ आपणे नाल गंढ्ढ दे, एथे ओथे अग्गे ना होवे जुदाईआ। असीं तेरा ढोला सोहला इक्को मंगदे, शब्द अनादी दे दृढ़ाईआ। झगड़े मुक्क जाण विछोड़े रंड दे, कन्त सुहागी इक हंढाईआ। राग मुक्क जाण सतार तन्द दे, इक्को तूं ही तूं ही नज़री आईआ। पड़दे लाह दे अन्धेरे अन्ध दे, निज नेत्र होवे रुशनाईआ। झगड़े मुका दे सूरज चन्द दे, जोत निरँजण डगमगाईआ। लेखे छुट्ट जाण अगले पन्ध दे, मंज़ल अवर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं वेख के आए अक्खीआं, आख़र आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे भगत सुहेले साची सख़ियां, दिवस रैण तेरा राह तकाईआ। काया मन्दिर अंदर वड़के छड्ड गए जगाउणीआ बत्तीआं, इक्को तेरा नूर नज़री आईआ। तूं साहिब स्वामी मालक धुर दा पती पतीआ, पतिपरमेश्वर तेरी ओट रखाईआ। जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां पैजां रखीआं, निरगुण सरगुण हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जन भगतां अंदर इक्को आस, प्रभ मिलण दी सदा तकाईआ। किरपा निधान मेट दे अन्त प्यास, तृष्ना रहे ना राईआ। अंदर वड़के हो साथ, धुर दा संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को बण जाए पाठ, सिमरन पूजा जोग अभ्यास तेरा चरण नज़री आईआ। मंज़ल पौड़ी पन्ध मुक्क जाए अगले घाट, वाट नेड़े दे वखाईआ। जन भगत सुहेले तेरी रखदे याद, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। उहनां मार आपणी आवाज़, कलयुग सुत्यां लए जगाईआ। अंदर वड़ के खोल्ह राज़, पड़दा ओहला मेट मिटाईआ। साचा दस्सदे इक समाज, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। तेरे भगत सुहेले वेखे गुणवन्त, वज्जे सच वधाईआ। उह सन्तां विच्चों साचे सन्त, जो सति पुरख निरँजण तेरी आस तकाईआ। तूं उहनां बण के धुर दा कन्त, सद देणी माण वड्याईआ। हउँ जाचक दर ते मंगत, भिखारी झोली डाहीआ। तूं बोध अगाधा धुर दा पंडत,

चौदां विद्या समझ ना राईआ। तेरा लेखा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। सच दवारा तेरा आए मंगत, वस्त अमोलक दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखे भगत जन सुत्ते, खटीआ सोहणी नज़री आईआ। पुरख अबिनाशी जो उहनां जा के पुच्छे, जिन्हां अग्गा पिच्छा रिहा कोए ना राईआ। आपणे कर्म धर्म जन्म लेख प्रभ दी झोली सुट्ठे, क्रिया कांड ना कोए वरताईआ। इक्को वार हरि निरँकार श्री भगवान सीस झुके, दूजी वार परे ना कोए हटाईआ। तिन्हां दे कलयुग अन्तिम पैंडे वेखे मुक्के, पाँधी रहे ख़ुशी मनाईआ। सन्त सुहेले सुच्चयां नालों सुच्चे, माणकां नालों माणक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दे खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरे भगतां वेख्या ओहला, काया माटी पड़दा पाईआ। अन्तर तेरे प्रेम दा बोला, अनबोलत रहे जणाईआ। जो गावण सोहँ ढोला, तूं मेरा मैं तेरा होवे ना कदे जुदाईआ। ओथे शब्द गुरू गुरदेव स्वामी बणे विचोला, जुग विछड़यां लए मनाईआ। बिन हरि भगतां सृष्टी दृष्टी जगत वासना पाउँदी वेखी रौला, हाहाकार सुणाईआ। तेरा भगत सुहेला नाता तोड़ के स्वर्ग बहिश्ती, इक्को तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखो आण अगली रैण, सप्तम पोह मिले वड्याईआ। जन भगतां हरि दर्शन जावे देण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आपणा नाम संदेसा जाए कहिण, शब्दी आवाज़ लगाईआ। पड़दा लाह के अन्तर नैण, लोचन इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण आई रुतड़ी, भिन्नड़ी रैण रही जस गाईआ। जिस दा लेखा पिता पुत्री, सो वेखणहारा बणया आप गुसाँईंआ। जिस दे कोलों कदे ना होवे नाशुकरी, जन भगतां दए वड्याईआ। उह लेखा जाणे पच्छिम दक्खण पूरब उत्तरी, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दए चुकाईआ। जन भगत सुहेले गाउँदे वेखीए अन्तर गीत, गहर गम्भीर तेरा नाम ध्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया काअबा बण के मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ गुरुदुआर इक सुहाईआ। नाता तोड़ के ऊँच नीच, राउ रंकां डेरा ढाहीआ। मन मनुआ करके ठांडा सीत, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। सज्जण हो के वसीं चीत, जगत ठगोरी ना कोए वखाईआ। सच दवारे बैठा रहीं अतीत, त्रैभवण धनी तेरी सरनाईआ। साडा लेखा मुक्कया कलमा हदीस, राग छत्तीस अक्ख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखे तेरे भगत साथी, लख चुरासी विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां दी मिल गई तेरे नाल ज़ाती, दूजी ज़ात ना कोए बणाईआ।

उह अठ्ठे पहर तेरे नाम दी समझण इक प्रभाती, संध्या रूप ना कोए वखाईआ। जिन्हां तीर निराला लग्गा काती, सो अक्खरां वाला कलमा गए भुलाईआ। उन्हां तुट्ट गई बजर कपाटी, पड़दा ओहला रहे ना राईआ। उह साची दरगाह दे बण गए हकीकत वाले निमाज़ी, वुज़ू हक इक्को वार कराईआ। जिन्हां दा मेल मिल्या तेरे नाल इतफ़ाकी, सो फ़िकरा ढोला तेरा नाम गाईआ। तेरा दर्शन पा के सांझे यार बदल जाए हयाती, जीवण जीवण विच्चों प्रगटाईआ। तेरा खेल वेख पुरख अबिनाशी, गुर अवतार पैगम्बर सारे ख़ुशी मनाईआ। धन्न वड्याई जे लहिणा देणा सब दा देवें बाकी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा साचा संग रखाईआ। धुर दा संग रख्या जन भगतां आप, प्रभ आपणी दए वड्याईआ । दुरमति मैल कलेवर धो के पाप, पतित पुनीत दए बणाईआ। सति सतिवादी जपा के सच्चा जाप, जीवण जुगत दए दृढ़ाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे सति सच रहे आख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जन भगतां तेरे चरण कँवल पैंदी वेखी रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा देणा इक घर, जिस गृह इक्को तू ही नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी तेरा वर, वर दाते तेरी बेपरवाहीआ।