८ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखी प्रभ दुनी, सृष्ट सबाई खोज खुजाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे जगत सन्त वेखे मुनी, सुन्नी घर घर खोज खुजाईआ। वेद वेदांती शरअ शरायती जगत विद्या वेखे गुणी, शास्त्र सिमरत वेद फोल फुलाईआ । कोटन कोटां विच्चों जन भगत सुहेले तेरी धुन सुणी, अन्तर आत्म हुक्म जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खाली वेखी दृष्टी कुंनी, वस्त सच ना कोए टिकाईआ। निरत सुरत साध सन्त ना किसे खुल्ही, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। भाग लग्गा वेख्या ना किसे कुल्ली, महल अटल ना कोए सुहाईआ। अमृत रस ना वेख्याा चुल्ली, सर सरोवर रोवण मारन धाईंआ। कूड़ कुड़यार अन्धेरी झुल्ली, ठंडी पवण ना कोए वखाईआ। तेरा नाँ रटदे वेखे बुल्ल्हीं, अन्तर आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। गुरमुख सज्जण वेखे जो प्रेम प्रीती अंदर घोल घुल्ली, आपा वार ख़ुशी मनाईआ। उन्हां वस्त दे अनमुल्ली, अनडिठड़ी तेरी झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला आप चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखी कायनात, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। काया तन वज्जे ना कोए रबाब, सति सतार ना
कोए हिलाईआ। साचा मिले ना कोई अहबाब, मुहब्बत हक ना कोए कमाईआ। जगत वासना वेखे शाह नवाब, कूड़ी नौबत रहे वजाईआ। सयदे विच करे ना कोए आदाब, धूढ़ी खाक ना कोए रमाईआ। साचे अस्व चढ़े ना कोए मार पलाक, शाह सवारा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं सारे होए उदास, हैरानी घर घर डेरा लाईआ। सच मिले ना कोए खताब, खिल्लत नज़र कोए ना आईआ। हुजरा सोहे ना कोए महराब, महबूब अंग ना कोए लगाईआ। नज़री आए ना रसूल पाक, पड़दा दूई ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, तेरे दर रहीए मुशताक, मुश्किल अगली हल कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख्या सारा जगत, जगजीवण दाते तेरी ओट तकाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख विरले भगत, जो भगवन तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक खालक धुर दा बैठा साचे तख्त, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। बीस इकीसे सब नूं प्या वख़त, भार सके ना कोए उठाईआ। मात गर्भ जो उल्टे होए दरख़त, नव दस अग्न तपाईआ। प्रीतम निभे कोई ना साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। करन बेनन्ती जोड़ के हाथ, डण्डावत इक सरनाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी तेरी इक सरनाईआ। चार कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। बिन भगतां साची दिसे ना कोए जमात, इक्को नाम ना कोए ध्याईआ। असीं लेखा लिख के आए नाल कलम दवात, कागज़ कलम शाही वंड वंडाईआ। कलयुग अन्तिम खेले खेल जगत तमाश, बेपरवाह वेस वटाईआ। जन भगतां सूफीआं पूरी करे आस, निराशा दए गंवाईआ। अन्तर आत्म कर मिलाप, दूई विछोड़ा दए मिटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म नाता जोड़ के पिता मात, सुत दुलारे गोद उठाईआ। चरण प्रीती सच्चा नात, सज्जण इक अख्वाईआ। आत्म सेजा सोहे घाट, खाट सुहञ्जणी दए वड्याईआ। पूरब जन्म दी रखे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जन भगतां सुण फ़रयाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब आपणी खेल खिलाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी वेखी सृष्टी खोटी, कलयुग अन्तिम नज़री आईआ। हरि प्रकाश जगे कोई ना जोती, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। मंज़ल वेखे कोई ना चोटी, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा बणे कोए ना गोती, ज़ात पात वरन बरन खहिड़ा ना कोए छुडाईआ। तेरा ढोला ना गाए सलोकी, मेरा तेरा नाद वजाईआ। असीं होका दे के आए मातलोकी, चार कुण्ट जणाईआ। कलयुग अन्तिम घाटी आवे औखी, बिन पुरख अकाल चढ़न कोए ना पाईआ। साथ देवे कोई ना पोथी, पुस्तक पार ना कोए लँघाईआ। सृष्ट सबाई वेखी रोती, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। लेखा मुक्कणा टिक्का बोदी धोती, लबां मुच्छ ना कोए कटाईआ। तेरे मिलण दी सब नूं आवे सोझी, सुला कुल दे समझाईआ। जगत सृष्टी हउमे रोग होई रोगी, तबीब तब्हा ना कोए बदलाईआ।
अंदर वड़ बणे कोए ना घोखी, पड़दा परे ना कोए हटाईआ। धुर स्वामी क्यों बैठा कर ख़ामोशी, सति सतिवादी आपणा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण बेशक तेरी दुनिया तुरदी फिरदी, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। अंदरों थिर दिसे ना कोई बिरती, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ खुल्ही किसे ना खिड़की, सच नूर ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाल सानूं आसा चिर दी, इक्ट्ठे हो के सर्ब सुणाईआ। तेरे बिना एह खेल नहीं निबड़दी, झगड़ा ना कोए चुकाईआ । एह मेहर तुहाडे बिरद दी, बिध आपणी दे जणाईआ। हुण लोड़ ना रिद्ध सिद्ध दी, करामात ना कोए सालाहीआ। इक्को आसा दर्शन तेरे निज दी, तृष्ना अवर ना कोए वधाईआ। प्रीती मंगीए साचे पित दी, जो पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ । खेल मुक जाए नित नवित दी, हित आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ सृष्टी तेरी सुत्ती, सुत्तयां रैण विहाईआ। साची दिसे किसे ना रुची, रचना तेरी वेखण कोए ना आईआ। मानस जन्म कटण आए बुत्ती, वांग डूंमां फेरा पाईआ। आसा मनसा कूड़ी झूठी, माया ममता मोह हल्काईआ। तेरे नाल ना लाए कोई रुची, अन्तर अन्तर ध्यान रखाईआ। बुध बिबेक होए ना सुची, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा दे दरसाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां होई हैरानी, हालत वेख के देण दुहाईआ। सति धर्म दी दिसे ना कोई निशानी, धुर निशाना सारे गए भुलाईआ। लख चुरासी घर घर अंदर वड़या कूड़ शैतानी, शरअ करे लड़ाईआ। जन भगतां उत्ते तेरी नज़र आवे मेहरवानी, जो सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । उह इक्को पढ़दे तेरे नाम दी सोहँ बाणी, दूजा नाद ना कोए शनवाईआ। एह अक्खरां वाली नहीं कहाणी, पत्थरां वाली लकीर कम्म किसे ना आईआ। एह जन भगतां दी खेल महानी, रूह बुत्त मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मार्ग दस्स इक आसानी, एहसान फेर ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण लख चुरासी वेख्या हौका, हाए हाए लोकाईआ। साची मिले कोए ना नईआ नौका, बेड़े हक ना कोए चढ़ाईआ। झगड़ा प्या सक्के प्यो पुत्त दा, लेखा सके ना कोए मिटाईआ। नाता तुट्टया हरि जू तेरे नेंहु दा, सच प्रीत ना कोए कमाईआ। जल सुक्कया अमृत मेंहों दा, बूँद स्वांती ना कोए चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दे माण वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सृष्ट सबाई होई विजोगण, धीरज नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया हउमे रोगण, हिकमत सच ना कोए समझाईआ। फिरी दरोही लोक परलोकण, ब्रह्मण्ड खण्ड कुरलाईआ। बिन भगतां खुल्ल्हया किसे दा ना अन्तर
लोचन, निज नैण ना कोए रुशनाईआ। बाहरों सारे तैनूं खोजण, भज्जण थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दुआर दे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख्या तेरा इक दवारा, द्वारका वासी बैठा सीस निवाईआ । सीस झुकदे वेखे राम अवतारा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सज्जदयां विच पैगम्बर करन प्यारा, बरदयां वांगर सेव कमाईआ । पिता वांग मन्नण गुरू अवतारा, माण तेरी वड्याईआ। जन भगतां तेरा सहारा, सच साहिब सरनाईआ। कलयुग अन्तिम मेल अपारा, अपरम्पर आप वखाईआ। जन भगतां दे अधारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बीस इकीस दा अठ्ठ दिहाड़ा, वदी सुदी ना नाल मिलाईआ। भगत भगवन्त लग्गा अखाड़ा, धुर दा नाच नचाईआ। जगत जहान होया बेएतबारा, यकीन रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां मिल के आप संसारा, संसारी हो के विच समाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, कातब सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल इक वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण होए असचरज, अचरज लील्हा हरि वरताईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, मद्दद भगतां रिहा कराईआ । कोटां विच्चों थोड़े अदद, अदल करके वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया नाल तशदद्, वेखणहारा बेपरवाहीआ। नाम निधान सुणके ग़ज़ल, ढोला इक जणाईआ। जन भगतां मुकाके अगली पिछली मंज़ल, मंज़ल आपणी दिती जणाईआ। शब्द शहीद करके कत्ल, मक्तूल आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार शरनाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरे भगत चंगेरे, वेख वेख पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे वसें सदा नेड़े, निज घर बैठा डेरा लाईआ। उह वसदे आपणे खेड़े, बसन्त बहार नाल मिलाईआ। झगड़े मुक जाण तेरे मेरे, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। तेरा लेखा सुबहा सवेरे, शाम रैण संध्या इक्को रंग वखाईआ। जन भगतां चाओ घनेरे, घर बैठयां ख़ुशी मनाईआ। जिहड़े वड़ जाण तेरे वेहड़े, बेड़े आपणे लएं चढ़ाईआ। आवण जावण जन्म कर्म दे कट के गेड़े, दरगाह साची सच टिकाईआ। हुक्मे अंदर करके हक नबेड़े, हिकमत आपणी दे जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं जुग जुग खेल वेखे बथेरे, एहो जेही धार नज़र कोई ना आईआ। ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक दे मेट के झेड़े, सिध्धा मार्ग इक वखाईआ। जिस दर ते सदा मुहब्बत सदा मेहरे, मेहरवान इक अख्वाईआ। उह नाउँ धर के सिँघ शेरे, शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ। जन भगत दुआर भगतां आया वेहड़े, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे पावण घेरे, चारों कुण्ट सीस निवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे सदा सदा सद वड्डे जेरे, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज आपे रिहा समाईआ।,
दरवाज़ा कहे मेरी इक्को अर्ज़ी, दर ठांडे अरज़ोईआ। तूं भगत सुहेला धुर दा दर्दी, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। वीह
सौ ग्यारां बिक्रमी अठाई पोह तैनूं याद करदी, दस साल बैठी रही अक्ख उठाईआ। नित नवित तेरे ढोले पढ़दी, सोहणा राग अल्हाईआ। मैं वेखां प्रभ दी मर्ज़ी, किस बिध आपणी धार चलाईआ। सच दवारे खड़दी, आसा नाल वधाईआ। तेरी खेल भन्न्हण घड़न दी, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। जन भगत रुत्त आई डोली चढ़न दी, सच दवारे सोभा पाईआ। प्रभू एह रुत्त नहीं ज़िंदगी विच्चों मरन दी, मरन विच्चों मुरंमत दे कराईआ। तेरी खेल करते करन दी, करतार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दे माण वड्याईआ। पोह अठाई कहे मैं रही उडीक, आसां वाली आस रखाईआ । जिस दा लेखा लिखके गिउं ठीक, आपणा हुक्म वरताईआ। ओस दी अग्गे लग्गे प्रीत, पिच्छा जाए चुकाईआ। जिस दा नाम सिँघ बख्शीश, नाता रिहा तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सिँघ बख्शीश वेला अन्तिम वेख, गुरमुख साचे सचखण्ड खण्ड लैण अंगड़ाईआ। सिँघ पाल आया बण दरवेश, दर सवाली हो के रिहा जणाईआ । पुरख अकाल मेहरवान हो के वेख, आपणी दया कमाईआ। उह सोहणा सुहञ्जणा देस, जिथ्थे आपणा डेरा लाईआ। गुरमुख बच्चे तेरी गोद रहे खेड, क्यों लोकमात करें जुदाईआ। इक्की साल पिच्छो फेर देवीं भेज, हुण मेरी ज़ामनी विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी सद वड्याईआ। पाल सिँघ किहा प्रभ वेख खोल्ह पलक, पालणहारा तूं ही नज़री आईआ। लख चुरासी तेरी मख़लूक ख़लक, ख़ालस गुरमुख थोड़्हे तेरे विच समाईआ। एहनां उत्ते कर तरस, रहमत तेरी बेपरवाहीआ। बेशक तेरे वास्ते सोहणा सुहेला वक्त, भगतां जगत जुदाईआ। मेरी मर्ज़ी नाल मन्ज़ूर कर मेरी अरज़, आसा तेरे नाल जणाईआ। हो हैरान आ वेखीं असचरज, अचरज तेरी बेपरवाहीआ। मैं प्रेम विच बोलां गरज, उच्ची कूक सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दान आपणा झोली पाईआ। पाल सिँघ कहे मैं मंगां मंग विच दरवाज़ा, अंदर बाहर वंड ना कोए वंडाईआ। बण विचोला आया सांझा, बेनन्ती इक सुणाईआ। बेशक हुक्मे तेरे अंदर बांधा, चले कोई ना किसे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर वस्त झोली पाईआ। विच दरवाजे सच दहिलीज़, तूं ही नज़री आईआ। जे तेरी भगतां नाल प्रीत, क्यों ना भगत दएं तराईआ। बख्शीश उत्ते कर बख्शीश, बख्शिश ज़िंदगी दे परताईआ। अठाई पोह दी बदल दे तारीख, यक्कतरफा हो के अर्ज़ सुणाईआ। तैनूं मिल के जे बदले ना नसीब, जन्म कर्म पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा दए चुकाईआ। पाल सिँघ कहे मेरे भगवान, सच दया जणाईआ। मैं सचखण्ड विच्चों सिध्धा मिल्या तैनूं आण, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। तेरे चरण कर प्रणाम, पिछली ख़ुशी अग्गे नेड़े आईआ।
सच विथ्या आया सुनाण, दर तेरे दयां दुहाईआ। वीह सौ इक्की होई प्रधान, प्रधानगी तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी माण वड्याईआ। पाल सिँघ कहे मेरा कौल इकरार, वेला वक्त गया आईआ। ब्याली साल हो गए करदयां उधार, तरतालीवां आपणा रंग रंगाईआ। आपणे लेखे विच्चों कढ्ढ उह किताब, जिहड़ी बिन अक्खरां लई छपाईआ। जिस दे विच तेरे भगतां दा हिसाब, मेरी लएं गवाहीआ। उस दा लेखा मंगणा आज, जोत सरूप इक्की साल पिच्छो तेरी आस रखाईआ। जिंना चिर मैं होवां ना तेरे साथ, उन्हां चिर भगत बबाण ना कोए उठाईआ। एह मेरी पिछली तों पिछली दात, जिस दे पिच्छे दित्ता सीस कटाईआ। सिर दे के गोबिन्द दे सिर धरया ताज, कल्गी तेरी चमकाईआ। तेरा जींवदयां मरन तों पहलां दित्ता साथ, दो जहानां संग रखाईआ। याद रख उह बात, जिहड़ी उन्नी सौं इकानवें बिक्रमी दिती सुणाईआ। तीह साल पिच्छो आई उह रात, जिस दी प्रभात ना किसे बणाईआ। मैं मारी इक अवाज़, धुर दा नाअरा लाईआ। जे तैनूं मेरी लाज, गुरमुख लै बचाईआ। दर दवारे जा के दे के आवीं दात, दाता हो के दया कमाईआ। तेरां पोह मैं वेखण आवां ख़ास, निरगुण तेरा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल वेख्या मार झात, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मेरे नाल कौण करदा बात, कवण दर दरवाज़े रिहा अटकाईआ। जां मस्तक तक्कयां उह फुल्ल गुलाब, जिस दी महक गुरमुखां अंदर समाईआ। जिस दे सुत बिना भगवन कहे मेरी रखे कौण लाज, नगर खेड़ा वसण वाला नज़र कोए ना आईआ। जिस दे पिच्छे मेरे सीस ते सोहया ताज, बिन सीस धड़ मिली वड्याईआ। मैं हौली जेही देवां आख, सुण पाल मैं सदा तेरा संग निभाईआ। तूं पहलों इक्की दिन भगतां दी करदा रहें तलाश, फेर मेरे कोल आणा चाँईं चाँईंआ । एस तों पिच्छो जन भगतां लै के जावां आपणे घाट, सच दवारे दयां बहाईआ। बिन तेरे मेरे जन भगतां विच्चों कोई ना जाए लोकमात, दोहां दा इक्को वार इक्ट्ठा दर्शन नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लहिणा चुका के ज़िंदगी वफात, वफात जिंदगी विच बदलाईआ। जे पंज वारां आत्मा सिँघ देवे आख, बख्शीश सिँघ उत्ते दया दयो कमाईआ। एसे करके मंगाया नाल साथ, विचोला दए जणाईआ। पिछला लेखा जाए पाट, अगला लहिणा लहिणे विच रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समराथ, जो चाहे सो करके दए वखाईआ।
किरपा कर प्रभ कमलापती, पाती पिछली रही जणाईआ। दो जहान कहिण असीं वेख्या अक्खीं, आपणा ध्यान लगाईआ । जिस वेले अर्जन बैठा लोह तत्ती, सोहणे आसण सोभा पाईआ। थल्ले अग्ग डाहुन्दा सी जो मठ्ठी मठ्ठी, भठ्ठी खूब तपाईआ।
उस अन्तर आस इक रखी, तृष्ना नाल मिलाईआ। प्रभू मेरी बेवसी, हुक्में अंदर कार कमाईआ। लकड़ी दोहथड़ा मार के पिट्टी, जो बनां दे अंदर साढे तिन्न मील वहिंदी आईआ। जिस कारण रावी कंडे सुट्ठी, साढे तिन्न रुपईए कीमत पाईआ। उस अर्जन दी ताई हड्डी हड्डी, आपणी सेव कमाईआ। पिछली याद अजे प्रेम विच बद्धी, नाता ना सके छुडाईआ। जिस ने अग्ग डाही तत्ती, उस नूं वा देणी ठंडी, अग्नी अग्ग बुझाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी मणसा सिँघ घर खाधी सौगंधी, अग्गे जाण दी अजे पाबन्दी, रावी राह विच रोवे मारे धाईंआ। उस वेले अर्जन मंग इक मंगी, टुट्टी आपणे नाल गंढ्ढीं, जिस वेले दो तों इक नज़री आईआ। दो इक दी इक्की चंगी, जिस विच भगतां रहे कोई ना तंगी, सृष्टी अन्धी नज़री आईआ। उस वेले आवीं इवें पै के चौदां तों अगला दिन पंद्रां पोह टेडी डण्डी, अगला पन्ध मुकाईआ। फेर मैं दस्सां अगली खेल इक होर चंगी, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। इक होर मेरा संगी, जो दरबान चन्दू दी नूंह अग्गे लँघाईआ। उस दा प्रभू तूं बणना पक्का सम्बंधी, नाता पक्का जोड़ जुड़ाईआ। बेशक तूं अछल्ल छलधारी बहुढंगी, तेरे भगत तेरे कोलों चंगी करन पढ़ाईआ। मेरे कोलों आ के रावी फेर लँघीं, आपणा चरण उठाईआ। उहदी जन्म जन्म दी कटणी फंदी, फैसला हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा देणा वरताईआ। भठियाला कहे मेरे निरँकार, मेरी इक अरज़ोईआ। बेशक मैं अग्नी रिहा बाल, अंदरों तेरा नाम ध्याईआ। मैं कंगालां विच्चों कंगाल, शहिनशाह हुक्म नाल हुक्म रिहा मनाईआ। मैं नीवें हो के वेख्या उह दरबान, जो मेहर नज़र उठाईआ। जिस बाली नढ्ढी नौजवान, अर्जन दिती मिलाईआ। ओस चरणी ढहि के किहा मेरे गुण निधान, तेरी बेपरवाहीआ। मेरे नालों पहलों पार उतारना एह जुआन, जो तेरा दरस रिहा कराईआ। अर्जन इशारे नाल दस्सया बिना ज़बान, उंगली उपर रखाईआ। जिस वेले आप आए वाली दो जहान, दोहां दा लेखा दए मुकाईआ। तूं माँ ते एह तेरा पुत्त बणे निधान, दोहां अंदर दिसे आप रघुराईआ। लोकमात लेखा चुकाए आण, लहिणा पूरब झोली पाईआ। उहनां दा जन्म, उहनां दा कर्म, उहनां दा धर्म, माँ बंती ते पुत्त दलीप सिँघ बलवान, बेपहचान दे समझाईआ। सोलां पोह घर जा के करे कल्याण, हरिसंगत ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। गल दरवेशां वाला चोला पा के मंगे दान, गुरमुख हमेशां लई पार कराईआ। इक्को दर वखा के बृद्ध बाल जुआन, नढ्ढे अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। भुक्ख्यां नालों भुक्खा नंगयां नालों नंगा होए आप भगवान, चन्नां नालों चंगे गुरमुख दए वखाईआ। बंदयां विच्चों बन्दे टुटयां विच्चों गंढ्ढे जिन्हां दे नाल दो जहान हंढे, पल्ला सके ना कोए छुडाईआ। जिहड़ी वस्त अर्जन अन्तर मंगे, उह पूरा करे सूरा सरबंगे, उजागर सिँघ लेखा दए चुकाईआ। अग्गे पा के आपणे फंदे, आपणे महल्ल अंदर टंगे, अटल पदवी इक जणाईआ।
पहलों धार प्याई अमृत खण्डे, हुण मेहरवान मेहर नज़र नाल काया चोली अन्तर रंगे, गुरमुख ख़ुशीआं नाल पार लँघे, सतिगुर दाता दए वड्याईआ। जन भगत इक्की सौ दा हार प्रभ अबिनाशी दे गल बन्न्हे, रविदास विचोला नाल रखाईआ। अग्गे आपे प्रभ जन भगतां दी सद मन्ने, मुजरम हो के मुकर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उथों मारे इक उछल्ले, भज्जे वाहो दाहीआ। सतारां पोह भलाईपुर आ के गुरमुख चमकावे आपणे चन्ने, साचे चन्द करे रुशनाईआ। आत्मा सिँघ साथ रहिणा भोले भाले धन्ने, रावी आपणे कंधे चुक्क के पार दए लँघाईआ। वेखो तुहाडे कहिणे किवें मन्ने, मनसा विच रुझाईआ। तुहाडे जोड़यां दे घसदे होवण तले, थल्ले आपणा आप विछाईआ। तुसां फिर कहिणा प्रभू वाह बल्ले बल्ले, जो भगतां अंदर सिर ना सके उठाईआ। उस वेले इक गल्ल याद करौणी जो कीती नाल डल्ले, रावी दे अद्ध विचकार जा के डेरा लाईआ। अज्जे ज़ख़म उह अल्ले, जो घाउ पठानां छुरयां नाल वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे चाल आपणी चले, पिछले लेखे सर्ब मिटाईआ।
९ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल अमृतसर
गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखो नवखण्ड, नव पोह ध्यान लगाईआ। खोज खुजाए तेरे ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ । पड़दा चुक्क के वेख्या सृष्ट वरभण्ड, पड़दा परे हटाईआ। साचा नज़र ना आया कोई रंग, रंगत सच ना कोए वखाईआ । तीर्थ तट वेखे नंग, अठसठ रहे कुरलाईआ। साचा चमके कोई ना चन्द, अन्ध अन्धेरा इक्को छाईआ। भगत सुहेले थोड़्हे वेखे जो तेरा गौंदे छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। उहनां दे अन्तर वेखी ठंड, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। प्रेम प्रीती अंदर मानण अनन्द, निजानंद ख़ुशी मनाईआ। भाण्डा भरम ढाह के कंध, दूई द्वैती दिती चुकाईआ। इक्को तेरा लभ्भ के संग, संगी धुर दा लया बणाईआ। जिन्हां पिच्छे मारें आप पन्ध, बण के पाँधी राहीआ। असीं वेखणी सेज सुहञ्जणी उह पलँघ, जो भगतां अंदर आप सुहाईआ। जिथ्थे अठ्ठे पहर वज्जे मृदंग, बिन तन्द सतार आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दित्ता जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखे नौ दर, लख चुरासी खोज खुजाईआ। साचा मिल्या ना किसे घर, कुण्डा मन्दिर ना कोए खुल्हाईआ। पौड़े सक्या कोई ना चढ़, डण्डा हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। साचा तेरा नाउँ कोई ना सक्या पढ़, हिस्सयां विच वंडाईआ। सति सरूपी तेरा दरस सक्या
कोई ना कर, सनमुख हो के ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अगम्मी रिहा कर, हरि करते तेरी वड्याईआ। भगत सुहेले लए वर, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। निर्भय हो के भय चुकाया डर, भावी सीस रही ना राईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ के गढ़्ह, भेव अभेदा दित्ता खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर देणी वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखे नौ रस, सृष्ट होई हल्काईआ। तेरे मिलण दी खुल्ही किसे ना अक्ख, प्रतख रूप ना कोए गुसाँईंआ। जगत वासना सारे रहे नठ्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। दीनां मज़्हबां वाली लै के मत्त, मते मन दे नाल पकाईआ। हकीकत जाणे ना कोई हक, हुक्म सीस ना कोए टिकाईआ। कल कल्की हो प्रगट, पतिपरमेश्वर आपणी धार चलाईआ। साडी सब दी होई बस, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ । जिधर वेखीए तेरे भगत तेरे गाउँदे जस, साडी करे ना कोए पढ़ाईआ। तूं उहनां पिच्छे जाएं नठ्ठ, लोकमात वाहो दाहीआ। भगत दवारा खोल्ह हट्ट, बण वणजारा सच वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करी खेल बेपरवाहीआ । गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखे नौ निध, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा चल्ले ना कोई किसे बिध, माण अभिमान नज़र कोए ना आईआ। सदी वीहवीं साडी अन्तिम तेरे नाल ज़िद, बाले नन्न्हे हो के रहे सुणाईआ। तूं दाता गहर गम्भीर गुणी गहिंद, गवर तेरी सरनाईआ। तेरे हुक्म अंदर सुरप्त इन्द, शंकर निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ब्रह्मा दर्शन करे नित, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सदा खेल वेखीं अनडिठ, हैरानी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अवल्लड़ी कार कमाईआ। अवल्लड़ी कार तेरी करतार, करनी तेरी बेपरवाहीआ। तेरा हुक्म सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हउँ तेरे बरख़ुरदार, बाल निमाणे नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेवादार, चाकर हो के सीस झुकाईआ। तूं शाहो भूप सच्ची सरकार, शहिनशाह अख्वाईआ। हउँ दर भिखारी ख़िदमतगार, दरवेश रूप वटाईआ । तूं नूर अलाही परवरदिगार, सांझा पीर अख्वाईआ। हउँ दोए जोड़ करे निमस्कार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं पिता पुरख अकाल, अकल कल तेरी वड्याईआ। हउँ बाले नढ्ढे छोटे तेरे लाल, लालन तेरा रंग रंगाईआ। तूं शहिनशाह शाह सुल्तान, भूपत भूप बेपरवाहीआ। तूं निरगुण सरगुण वसें नाल, सद आपणी दया कमाईआ। तूं दाता दानी दीन दयाल, दया निध तेरी सरनाईआ। हउँ नित नवित घालण तेरे घाल, घोली घोल घोल घुमाईआ। तूं वेखणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची सोभा पाईआ। अठ्ठ पोह अद्धी रात वेख्या तेरा सिँघ पाल, जिस दी पालकी इक उठाईआ। तेरे दर ते ओस कीता इक सवाल, पूरब लहिणा मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण, असां वेख्या मंगदा,
निधड़क हो के सीस निवाईआ। तेरे दवारे मूल ना संगदा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। पुरख अकाल क्यों मेरे बिना जन भगतां अंदर लँघदा, इक इकल्ला फेरा पाईआ। वेख मेरा नूर ज़हूर अगम्मी चन्द दा, गोबिन्द करे रुशनाईआ। नाता छड्ड के जीउ पिण्ड दा, इंड ब्रह्मण्ड दित्ता तजाईआ। किनारा छड्ड के सागर सिन्ध दा, गुणी गहिंद तेरे विच समाईआ। मेरा पवित्र रूप सुरप्त इन्द दा, शंकर अक्खां नाल वखाईआ। मैं नूर तेरी बिन्द दा, सचखण्ड दवारे जन्मे कोए ना माईआ। तेरा खेल सागर सिन्ध दा, अलख अगम्म तेरी वड वड्याईआ। बेशक आदि जुगादि जुग चौकड़ी मूर्ख मुग्ध अंञाण तैनूं निन्द दा, जन भगत तेरा जस गाईआ। तेरे दवारे कोई राग ताल नहीं सुर किंग दा, तलवाड़ा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख्या बलकारी, बल इक्को नज़री आईआ। जिन्हां भगतां दिती सरदारी, सो सद सद वारी घोल घुमाईआ। अग्गे उहनां दी आई वारी, पिछली ख्वारी देण मिटाईआ। चंगयां नालों चंगी तेरी यारी, यराना इक्को नाल रखाईआ। हे भगवन नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी जोत अकालण रही कुँवारी, सच दुआर ना किसे प्रनाईआ। बीस इकीसे हरि जगदीसे छब्बी पोह वज्जणी अगम्मी ताड़ी, बिनां हथ्थां ताल वजाईआ। तैनूं लेखा चुकाउणा पैणा जो सिँघ पाल चरणां नाल छुहाई दाढ़ी, अन्तर आत्म सेव कमाईआ। जन भगतां भिच्छया पाउणी साचा नाम एहो सौणी हाढ़ी, अग्गे हाढ़ा कढ्ढण दी लोड़ रहे ना राईआ। भगत जन तेरे मंगते नहीं ना मंगण आए दिहाड़ी, मज़दूरां वांग मज़दूर ना फेरी पाईआ। मैं उपर चढ़ के वेख्या दो जहान तक्कया तेरी आदि जुगादी एहनां नाल यारी, पिच्छा दे ना मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं रहे झुकदे, जुग चौकड़ी सीस निवाईआ। कलयुग अन्तिम सचखण्ड वेख्या तेरे गुरमुख बुक्कदे, शेर शेर वांग भबक लगाईआ। तूं मालक बणा के इक्को तुक दे, तुख्म तासीर आपणे नाल रलाईआ। उह किसे कोलों नहीं पुछदे, सिध्धे आवण भज्जण वाहो दाहीआ। उह रोकयां नहीं रुकदे, बैठे पन्ध मुकाईआ। उह भुक्खे तेरे दरस प्यारे मुख दे, दूजी नज़र ना कोए टिकाईआ। उह वणजारे तेरे नाम सुख दे, दूजी आस ना कोए वधाईआ। कलयुग अन्तिम लुकाया नहीं लुकदे, सब तों वखरे ढोले रहे गाईआ। नाते जोड़ के प्यो पुत्त दे, गोबिन्द मेला लया मिलाईआ। वेख भाग आपणी कुक्ख दे, बण के जण जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दस्सीए की, कथा कहाणी सारी दिती बदलाईआ । तेरे भगत इक तैनूं कैहिंदे जी, दूसर सीस ना किसे झुकाईआ। साडी दीनां मज़्हबां वाली छड्ड गए लीह, लाईन आपणी लई बदलाईआ। कोई कहे
मैं पुत्तर कोई कहे मैं धी, नाता तेरे नाल जुड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सिँघ मनजीत सुहा के नींह, सीआं सोहणी दिती वड्याईआ। सच दवारे बीज दित्ता बी, फुल्ल फुलवाड़ी गुरमुख आप महकाईआ। एसे करके गोबिन्द दिती वड्याई वीह सौ वीह, इक्की तेरे हथ्थ फड़ाईआ। ओस इक्की दी रखणी नींह, जिस दे पिच्छे बच्चे नीहां विच दबाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बलिहारे जावण थी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशां वेख्या तेरा चरण दवारा वसीह, पैमाइश विच नाप ना कोए कराईआ। सब तों वक्खरी निराली वेखी तेरी तर्जीह, धुर दे हुक्म नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरां विच्चों उठया कृष्न काहन, कहिण कहिण कुछ आईआ। बेशक त्रलोकी दा दित्ता मैनूं माण, त्रैभवण तेरी वड्याईआ। सख़ियां नाल कीता खेल महान, पनघट आपणा फेरा पाईआ। बंसुरी नाल सुणाया गान, गऊआं चार ख़ुशी मनाईआ। योद्धा बण के विच बलवान, सूरबीर दिते लड़ाईआ । अन्तिम ख़ाली कर मैदान, मदद तेरी इक तकाईआ। फेर सुत्ता विच बीआबान, चरण गोडे उपर टिकाईआ। उधरों बधक मारया बाण, लेखा पूर वखाईआ। उस मंगया फेर दान, रो रो झोली डाहीआ। मैनूं ख़िमा कर भगवान, भुल्ल दे बख्शाईआ । उस वेले मैनूं आया इक फ़रमान, फुरनयां विच्चों जणाईआ। तेरा लेखा मुकणा विच जहान, कलयुग अन्तिम दए गवाहीआ । माणस देही होवे सिँघ राम, राम तेरी वड्याईआ। उस दा दूजा मित्र उनीवें साल विच अंञाण, कोलों दए सलाहीआ। एहो जेहा प्रेमी मिलणा नहीं भगवान, जो शत्रु लए तराईआ। नेत्र रो के चरणीं डिग्गा आण, बेनन्ती इक सुणाईआ। मानुख जन्म कर परवान, मनुखता लेखे लाईआ। ओस वेले आया इक ध्यान, अन्तर अन्तर आस उपजाईआ। धन्न माता जिस एह जम्मया बाल, मुख सीर लगाईआ। उसे वेले किहा कृष्न सुण बच्चे अंञाण, एह इच्छया मूल ना भाईआ। दूजी वारी आउणा पए विच जहान, कन्या रूप वटाईआ। बधक नाल नाता जुड़े महान, जिस दी दिती गवाहीआ। तेरा नामां विच्चों नाम शानां विच्चों शान, शहिनशान दए वड्याईआ। पिता पुत्री नाता इक समान, लोकमात दए जुड़ाईआ। उस दे नाल सी इक सवान, छे महीने पंज दिन उमर गिणाईआ। उह वेख के होया हैरान, प्रभ की की बचन सुणाईआ। जिस बधक मारया बाण, ओसे नूं दए वड्याईआ। जे मेरा लेखा मुकावे आण, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। मैं मंगां इक्को दान, आपणी झोली डाहीआ । किरपा कर श्री भगवान, मेहर नज़र उठाईआ। मेरा नाता जोड़ दे एहनां नाल, अग्गे ना होए जुदाईआ। जे सवाण तों बणाएं इन्सान, एह वी तेरी बेपरवाहीआ। तूं आदि जुगादी सदा सदा सद मेहरवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उसे वेले होया फ़रमान, बिन लेखे लेख दित्ता दृढ़ाईआ। तेरा एहनां नाल माण, ध्यान ध्यान नाल जुड़ाईआ। बच्ची नाल
बच्ची होवे परवान, पिता इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम लेखा चुक्के जहान, अबिनाशी करता दए मुकाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहरा वेखणहारा मार ध्यान, ध्यानी एका ध्यान रखाईआ। ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी बलीदान, जिंदरे विच्चों बाहर कढ्ढ जिंदर पार कराईआ। उसे वेले इक पंखी आया मार उडार, साढे तिन्न हथ्थ कोल डेरा लाईआ। मैं सुणया तेरा ज्ञान, धुर दा राग अल्हाईआ। मेरे उत्ते हो मेहरवान, दे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आया पंखेरू इक गरुड़, आपणे पंख सुआरया। उच्ची बोल सुणाया कड़क, धुर दा नाम उच्चारया । तेरा लहिणा सदा निधड़क, अन्त ना पारावारया। तूं मालक अर्श फर्श, त्रिलोकी नाथ अखवा रिहा। मेरे उत्ते कर तरस, इक्को मंग मंगा रिहा। मैं तेरा कीता दरस, श्री भगवान तेरा रूप नज़री आ रिहा। कृष्न किहा एह खेल इक असचरज, जिस दा भेव कोए ना पा रिहा। तूं ना जाणे आपणी अगली पिछली फ़रद, लहिणा लेख ना कोए वखा रिहा। पहले जटाऊ रिहा भड़क, हुण अगला राह तका लया। फेर माणस बणना मर्द, मनुक्ख रूप वटा रिहा। जिस वेले कलयुग अन्धेरा होया गर्द, साचा चन्द नूर मुख छुपा लया। उस वेले तेरा इक्को फर्ज़, तैनूं सच समझा लया। निरगुण सरगुण हो के आवे परत, गुर गुर खेल खिला रिहा। नानक धार अर्जन वड्याई देवे धरत, धरनी आप सुहा लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप लिखा लया। कृष्न कहे सुण पंखेरू पंखी, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तेरा हाल श्री भगवान वेखे अक्खीं, पड़दा ओहला ना कोए रखाईआ। पहलों गुर अर्जन दी तपणी भठ्ठी, अग्नी डाहुणा तेरी सेव जणाईआ । उथे आउणी फेर तैनूं मती, अन्तर अन्तर वज्जे वधाईआ। सृष्टी दिसे लोह तपी, तेरे नैण वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। उस वेले पढ़नी इक पट्टी, जो हौली हौली अर्जन अंदरे अंदर गाईआ। पुरख अकाल दी बण के सख़ी, सख़ा संग जाए तजाईआ। ओअँ सोहँ धार जिस दे अंदर वसी, वसल सच दए कराईआ। फेर तेरे जन्म दी जोत निरँजण जगण वाली बुझणी बत्ती, साढे तिन्न हथ्थ रहिण ना पाईआ। जिस वेले पतिपरमेश्वर आवे कमलापती, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा वेस वटाईआ। उस वेले तेरा जन्म देवे इक जट्टी, कोझी कमली नज़री आईआ। वेखे खेल पुरख अबिनाशी सच्ची, सच सच दयां समझाईआ। कलयुग अन्तिम सति किते ना रहे रती, कूड़ कुड़यारा घर घर फेरा पाईआ। तेरा लहिणा फेर मुकावे पुरख अकाल इक वड समर्थी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस किनारे तेरी हट्टी, रावीउँ लहिंदी दिशां वेख वखाईआ। उसे किनारे आवे पुरख समर्थी, आपणा फेरा पाईआ। बधक नाल मिला के तेरी अक्खीं, बाल्यां नाल वंड वंडाईआ। पंद्रां पोह पिच्छो फेर भरनी पए ना किसे दी चट्टी, चित्रगुप्त लेखा ना कोए वखाईआ। भाग लगा के कुल्ली कक्खीं, कक्खों लख दए बणाईआ। लखां दा
दाता गुरमुख अरबां खरबांपती, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणा देणा सदा सदा सद जुग जुग आप मुकाईआ।