पुस्तकालयभाग १७

१२ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर पिण्ड जेठूवाल

पोह कहे मैं दिवस बारां, दो जहान वेख वखाईआ। चार जुग वेख्या रूप कहारां, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नज़री आईआ। चार कुण्ट रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। लख चुरासी चुक्के आपणा भारा, कूड़ी क्रिया गठड़ी बंध वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड मिले ना कोए सहारा, मेहर नज़र ना कोए टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन विचारा, विचला भेव रहे जणाईआ। जिस नूं कैहिंदे रहे नर निरँकारा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी लए अवतारा, पतिपरमेश्वर आपणा खेल खिलाईआ। कागज़ कलम ना लिखणहारा, कातब समझे कोए ना राईआ। बोलणहारा नाम जैकारा, धुर दा नाअरा इक अल्हाईआ। वसणहारा सचखण्ड धाम अपारा, अपरम्पर आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। बारां पोह कहे मैं वेखे चार जुग, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ । सब दी औध गई मुक्क, थिर रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच

ना कोए कराईआ। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सूरा समरथ रिहा बुक्क, शब्द अगम्मी भबक रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बारां पोह किहा मैं वेख्या लोकमात, चौथा जुग मता पकाईआ। चार कुण्टां अन्धेरी रात, दहि दिशा ना कोए रुशनाईआ। साचा सज्जण ना मिले कोई साक, सगला संग ना कोए बणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो गए आख, लेखा लेख लेख लिखाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, बेपरवाह बेपरवाहीआ। पड़दा लाहे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। गोपी कान्हा श्री भगवाना पैंदी वेखे रास, नटुआ कोटन स्वांग वरताईआ। तीर्थ तट्टां वेखे घाट, पत्तन बहिके बेपरवाहीआ। दीन मज़्हब वेखे ज़ात पात, झगड़ा जगत लोकाईआ। हरफ़ां वाली वेखे किताब, अक्खरां वाली पढ़ाईआ। शब्दां वाली जाणे गाथ, नग़म्यां वाला कलमा इक अल्हाईआ। प्रेम वाली जाणे रबाब, अहबाब नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चार जुग वेखे फिरदे, भज्जण वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं सारे घिरदे, हरि घेरा इक रखाईआ। भेव ना जानण साचे पिर दे, पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। उल्टे गेड़ अनोखे गिड़दे, सृष्टी दृष्टी लई आप भवाईआ। जन भगतां वेखे साचे हिरदे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। बारां पोह कहे मैं वेख्या झगड़ा, वरन बरन नज़रीं आईआ। कोई भेव ना जाणे अगला, लेखा लेख सके ना कोए समझाईआ। मानस मनुष मनुख होया पगला, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। बिन हरि नामे होया कंगला, साचा संग ना कोए निभाईआ। मन वासना मन दा लए बदला, जन्म कर्म दी सार कोए ना पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर सोहे कोई ना बंगला, बगलगीर ना मिल्या बेपरवाहीआ। लेखा सब दा होया गंधला, पतिपरमेश्वर रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा वरताईआ। बारां पोह कहे मैं वेखी सृष्टी सुत्ती, कलयुग सुत्तयां रैण विहाईआ। सतिगुर हुक्म मूल ना उठी, काया तत ना लए अंगड़ाईआ। आत्म परमात्म किसे ना लग्गी रुची, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। धुरदरगाहों जगत सवाणी रही रुठ्ठी, हरि कन्त ना कोए मनाईआ। अन्तिम खलड़ी लहिणी सब दी पुठ्ठी, राए धर्म दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाईआ। बारां पोह कहे मैं देवां होका, दो जहानां सद्द सुणाईआ। हरि का हुक्म भाणा किसे ना रोका, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मानस जन्म साचा मौका, मुफ्त आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ कुड़यारा कलयुग दहि दिशा करे धोखा, झंजट विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे लिखाईआ।

बारां पोह कहे मैं वेखां भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया जगत जहान गुरमुख सज्जण दयो तज्ज, माण अभिमान रहिण ना पाईआ। इक्को ढोला गाओ छन्द, मिले मेल साचे माहीआ। दर्शन करो उपर शाहरग, कूड़ी क्रिया अंदरों बाहर कढाईआ। आत्म सेजा चढ़ो भज्ज, सुख आसण बहि के ख़ुशी मनाईआ। बिन मक्के काअब्यों करो हज्ज, हाज़त होर रहे ना राईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे अग्ग, सांतक सति रूप वटाईआ। अमृत जाम पीओ मदि, सच ख़ुमारी इक वखाईआ। घर परमात्म लैणा लभ्भ, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। गृह वसे पुरख समरथ, हरि बैठा सोभा पाईआ। जिस दी कहाणी इक अकथ, जुग चौकड़ी सिफ्त सालाहीआ । सो देवणहारा साची वत्थ, वस्त अमोलक रिहा वरताईआ। अन्तिम खोल्ह के आपणी अक्ख, आखर आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। बारां पोह कहे मैं दस्सां एक, एकँकार दए वड्याईआ । जिस दा जुग चौकड़ी अवल्लड़ा भेख, भेखाधारी आपणा रूप वटाईआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। रूप रंग ना कोई रेख, अनुभव आपणी धार रिहा जणाईआ। तत्तां वाली कोई ना माणे सेज, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी करो आदेश, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस दे दर ते मंगते, विष्न ब्रह्मा महेष गणेश, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द खाली झोली सर्ब वखाईआ। सो मालक ख़ालक इक नरेश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड वसे अगम्मड़े देस, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ रखाईआ। जिस ने लोकमात हुक्में अंदर दिते भेज, भजन बन्दगी इक समझाईआ। ओसदा दर्शन लओ पेख, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। बारां पोह कहे मैं वेखे चार जुग इक्ट्ठे, दर बैठे सीस निवाईआ। इक दूजे नूं हाल रहे दस्से, बीती कहाणी सर्ब सुणाईआ। कलयुग कहे तुसीं सारे मैथों मूल ना अच्छे, चंगा नज़र कोए ना आईआ। की होया जे प्रभू धन्ने दे चारे वच्छे, हुण भगत सुहेले आपणी गोद बहाईआ। की होया जे सुदामे दे तन्दल चब्बे, हुण बिन खाध्यां पीतयां पार लँघाईआ। की होया जे कबीर दे फिरदा अग्गे पिच्छे, हुण दिवस रैण अठ्ठे पहर सेव कमाईआ। की होया त्रैलोचन दे वट्टे चुक्के, हुण भगतां अंदर आपणा हट्ट खुल्हाईआ। की होया रविदास दे टुकड़े खाधे सुक्के, हुण सनमुख हो के दरस दिखाईआ। की होया हरनाक्ष आपणी हथ्थीं चुक्के, हुण दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। बारां पोह कहे मैं वेख्या अंदर बाहर, बातन बैठा बेपरवाहीआ। करे खेल ज़हूर ज़ाहर, ज़ाहरा रूप वटाईआ। कोई समझे ना ऐर गैर, जन भगतां दए जणाईआ। प्रेम प्यार दी बख्श के लहर,

प्रीतम प्रीती इक लगाईआ। माया ममता मनसा दी मेट के कूड़ी क्रिया लहर, लहिणा देणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा कराईआ। बारां पोह कहे मैं वेख्या अजीब, अजब निराला नज़री आईआ। जो दूर दुराडा नेरन नेरा वसे करीब, कल्मयों बाहर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी बिन अक्खरां चल्ले हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। सो रहमत करनहार बख्शीश, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस दी आदि जुगादि साची रीत, रीतीवान बेपरवाहीआ। जन भगतां सदा गाउँदा गीत, बिन रागां नाद आवाज़ सुणाईआ। सदा बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ । बारां पोह कहे मैं तक्कया नज़ारा, बेनज़ीर दित्ता जणाईआ। शब्द अगम्मी इक इशारा, जन भगतां रिहा लगाईआ। काया मन्दिर अंदर सच दवारा, गुर सतिगुर बूझ बुझाईआ। दीवा बाती जगे अगम्म अपारा, दिवस रैण करे रुशनाईआ। अमृत रस ठंडा ठारा, साचा झिरना आप झिराईआ। निरगुण हो के निरगुण करे प्यारा, सरगुण देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। बारां पोह कहे मैं वेख्या धार बारीक, नीकन नीका नज़रीं आईआ। जिस दे विच सच तौफ़ीक, तोबा तोबा पीर पैगम्बर चरण रहे सुणाईआ। जो निरगुण रूप लाशरीक, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जो धुर दा सच्चा तबीब, कूड़ी तबा दए बदलाईआ। सो बदलणहारा जगत जहान नसीब, नौबत आपणा नाम वजाईआ। कलयुग अन्तिम साची देवे तरतीब, सतिजुग साची धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। बारां पोह कहे मैं वेख्या बाग़बान, माली बेपरवाहीआ। जो मालक दो जहान, लख चुरासी बूटा रिहा लगाईआ। जो खण्डां ब्रह्मण्डां हुक्मरान, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। जो सति सतिवादी झुलाए इक निशान, निशाने कूड़े दए मिटाईआ। जो निरगुण हो के बणया रहे बेपहचान, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर करके गए ध्यान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द मंत्र नाम सालाहीआ। सो समरथ पुरख साहिब श्री भगवान, जन भगतां दए वड्याईआ। जिस नूं मुहम्मद मन्नया अमाम, ईसा किहा मेहरवान, मूसा किहा देवणहारा दान, दाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बारां पोह कहे मैं वेख्या महबूब, मुहब्बत विच सदा समाईआ। जिस दा कुर्श अर्श तों उच्चा अरूज़, अज़ीम आज़म नूर ख़ुदाईआ। जो बिन दरबाना सदा महिफूज़, हक मुकामे नाउँ वड्याईआ। जिथ्थे कल्मयां वाला दिसे ना कोए स्कूल, तल्बा तालब करे ना कोए पढ़ाईआ। जिस दा कोई ना जाणे असल असूल, असलीअत समझ कोए ना पाईआ। उह लेखा लहिणा देणा सब दा करे वसूल, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस दा हुक्म इक

माकूल, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। पीर पैगम्बर जिस दे बरदे दर मज़दूर, खादम हो के सेव कमाईआ। जिस दा जोती जोत निराला अगम्मी नूर, नूर नुराना इक अख्वाईआ। जिस दा नाद धुन शब्द राग साचा तूर, तुरीआ हुक्म वरताईआ। सो साहिब स्वामी सदा सुहेला हाज़र हज़ूर, हज़रत इक अख्वाईआ। जन भगतां जरम कर्म दा मेट देवे कसूर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। आपणे दर ते कर मन्ज़ूर, मजलस साची विच रलाईआ। शैतान पाए ना कोए फतूर, फतवा आपणा इक लगाईआ। आपणा हुक्म दस्स दस्तूर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। ममता गढ़्ह तोड़ ग़रूर, हँकार दए मिटाईआ। सच प्रेम दा बख्श के शऊर, शोहरत विच वड्याईआ। माणस जन्म ना जाए फज़ूल, फज़ल रहमत आप कमाईआ। कर्मां दा मंगे ना अग्गे कोए मसूल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जन भगतां सीस निवाए शंकर सुट्ठ के हथ्थ त्रिसूल, निउँ निउँ लागे पाईआ। ब्रह्मा वेख के चरणी लाए धूल, टिक्का इक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक टिकाईआ। बारां पोह कहे मैं वेख्या दर्दी, हरि करता नज़रीं आईआ। चौथे जुग मन्ज़ूर करे पिछली अर्ज़ी, जो आरज़ू गुर अवतार पीर पैगम्बर अग्गे रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अग्गे करे आपणी मर्ज़ी, मालक हो के हुक्म वरताईआ। एहो खेल नरायण नर दी, दो जहानां दए जणाईआ। कुण्डी लाह के घर घर दी, पड़दे ओहले फोल फुलाईआ। जो आत्म परमात्म विछोड़े अंदर होवे मरदी, तिस दा मरना दए मिटाईआ। उह सखी सहेली सज्जणा विच रलदी, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। पावे सार निहचल धाम अटल दी, जिस घर वसे बेपरवाहीआ । चरण दवारा हरि निरँकारा इक्को मलदी, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। दासी बणके श्री भगवन दी, मिल भगतां सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता रिहा कमाईआ। बारां पोह कहे मैं वेख के कलयुग अन्तिम मीता, मित्रां दयां जणाईआ। घर साहिब स्वामी ठांडा सीता, गहर गम्भीर नज़री आईआ। धाम अवल्लड़े बैठा आप अतीता, त्रैभवण धनी सहज सुखदाईआ। बुझावणहारा अग्नी वाला अंगीठा, अमृत मेघ बरसाईआ। बदलावणहारा जुग जुग रीता, कलयुग अन्तर सतिजुग दए वखाईआ। जन भगतां जोड़ के सच प्रीता, पतिपरमेश्वर आपणा मेल मिलाईआ। लेख चुका के ऊँचां नीचां, राउ रंकां इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । बारां पोह कहे मैं कलयुग वेख्या चोगा, चुगली निंदया अंदर टिकाईआ। हउमे हंगता भरया रोगा, आसा तृष्ना माया ममता नाल मिलाईआ। पुरख अकाल नालों जीवां जंतां कीता विजोगा, पड़दा ओहला इक रखाईआ। कूड़ी क्रिया फड़के हथ्थ विच सोटा, चारों कुण्ट रिहा डराईआ। साध सन्त किसे जत रिहा ना लंगोटा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जगत वासना

जगत होया खोटा, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। साढे तिन्न हथ्थ भार चुक्की फिरदा खोता, बिन गुर ज्ञान खर रूप वटाईआ । सुत्ता मात ना उठया सोता, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। दुरमति पाप किसे ना धोता, पुनीत नज़र कोए ना आईआ। बारां पोह कहे मैं जगत सुणावां लोकां, लुकवीं कथा ना कोए जणाईआ। जिन्हां नूं प्रभ मिलण दा शौका, शौक पूरा दयां वखाईआ। साचे नाम नईआ चढ़ो नौका, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। हुक्म मन्नो साचे प्यो का, पूत सपूते रूप वटाईआ। गृह मिले उस मालक दयो का, जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद मालक वाहिद गए सुणाईआ। वेखो नज़ारा सच्चे सतिगुर दे निहों का, नींवयां उच्चे दए बणाईआ। नाता तुट जाए हउमे हउँ का, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। सुख माणो साची छाउँ का, बिन शरीर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पन्ध मुक जावे आवण जावण जगत राहों का, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। गुरमुख सज्जण बणके वेखो खेल साचे शाहो का, जो शहिनशाह शान विच्चों शान दए बदलाईआ। हुण वेला नहीं हरि का नाम पुच्छण भाओ का, जगत वट्टयां विच तोल ना कोए तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। बारां पोह कहे मैं वेख्या रंग रंगीला, रंग रतड़ा बेपरवाहीआ। जो निरगुण बण के आया वसीला, जुग विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। अम्बर पाड़ के आया नीला, नीले वाला फेरा पाईआ। जो हथ्थ ना आवे जगत दलीलां, मन वासना समझ कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। बारां पोह कहे मैं मालक वेख्या सब दा, सबर सबूरी समझाईआ। उह नूर अगम्मी ओसे रब्ब दा, जिस नूं राम रहीम सीस निवाईआ। उह लभ्भयां जंगल पहाड़ां विच्चों मूल ना लभ्भदा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जो जुग चौकड़ी पिछली कीती रद्द दा, अगली आपणी धार बंधाईआ। उह मालक दो जहानां हद्द दा, आदि अन्त बेअन्त इक अख्वाईआ। जो ओस दी चरणी लगदा, सो सच दवारे सजदा, चरण कँवल मिले वड्याईआ। लेखा चुक्क जाए रहिणा अड्ड दा, प्याला देवे नाम मदि दा, सच सरूर विच समाईआ। झगड़ा चुक्क जाए काअब्यां वाले हज्ज दा, मुकाम दस्से वक्खरा इक अलग दा, जिथ्थे दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। उथे चिराग़ इक्को जगदा, आदि जुगादि कदे ना बुझदा, भेद खोल्हे आपणे गुज्झ दा, पड़दा ओहला दए उठाईआ। ओथे जन भगतां पैंडा मुक्कदा, नाता छुट्टे जननी कुक्ख दा, जन्म लेखे लग्गे मनुक्ख दा, नाता जुड़े प्यो पुत्त दा, भगत भगवान इक्को रूप नज़री आईआ। जिथ्थे आसण इक्को सुख दा, झगड़ा रहे ना कोए दु:ख दा, पाठ करना पए ना किसे तुक दा, इक्को चरण सरन मिले सरनाईआ। ओथे रहिणा चंगा चुप्प दा, पुरख अबिनाशी गोदी चुक्क दा, अगला पिछला हाल पुछदा, पस्चाताप नज़र कोए ना आईआ। बारां पोह कहे मैं भगतां खेड़ा

वेख्या वसदा, भगवन ख़ुशीआं विच हस्स दा, धुर दा मार्ग इक दस्सदा, दहि दिशां पन्ध मुकाईआ। प्रेम देवे आपणे रस दा, दरस कराए नेत्र अक्ख दा, रूप प्रगटाए साख्यात प्रतख दा, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। नाअरा दस्से इक अलख दा, जन भगतां पैज रखदा, जुग चौकड़ी पड़दा ढकदा, ओढण आपणा नाम पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म घर साचे बहि के सजदा, दूजे दर ना डेरा लाईआ। पोह बारां कहे मेरा लेखा लेखे लग्गा अज्ज दा, पिछला लहिणा दित्ता मुकाईआ।

१३ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

सिँघ पाल किहा नाल अनन्द, नंद मेरे मिली वड्याईआ। बताली साल दी पिछली मंग, साल तरतालीवें झोली डाहीआ । मैं तेरे बचन दी सांभ के रखी गंढ्ढ, लोकमात ना जगत भुलाईआ। वेंहदा रिहा बैठके विच सचखण्ड, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ । जिहड़ी गोबिन्द पा गया वंड, हिस्सा आपणा इक कढाईआ। उह पूरा करे सूरा सरबंग, शहिनशाह शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । सदी वीहवीं रही लँघ, इक इकीसा वेख वखाईआ। जन भगतां प्रभ हो जा सदा संग, पिछली रीती दे मिटाईआ। आत्म होवे ना कदे रंड, दुहागण नज़र कोए ना आईआ। अठ्ठे पहर वजा मृदंग, अगम्मी नाद शनवाईआ। अमृत धार वहा गंग, मेहर नज़र उठाईआ। तेरा मन्दिर वेखण लँघ, सच पलँघ सेज सुहाईआ। निरगुण हो के चाढ़ चन्द, अज्ञान अन्धेर दे मिटाईआ। तेरा वेख्या अगम्मा निशान सत्त रंग, जो ध्रू दरबान हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दे माण वड्याईआ। पाल सिँघ कहे मैं मंगां इक, एकम एक मिले वड्याईआ। पूरब लहिणा अगला दे लिख, पिछला झोली पाईआ। तूं गुरमुखां दा गुरमुख सिक्खां दा सिख, भगतां दा भगत गुरुआं दा गुर पीरां दा पीर पैगम्बरां दा पैगम्बर पातशाह आप अख्वाईआ। सब दा पूरा कर भविख, अगला पिछला दो जहानां मेहरवाना लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पाल सिँघ कहे मैनूं याद उह आई, जो आपणे आप जणाईआ। मैं घबरां के किहा दुहाई दुहाई, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। तूं हौली जेही किहा सुण सिख मेरे भाई, भाव आपणा दयां जणाईआ। जिस वेले लोकमात सति सच रिहा ना राई, रहिबर हो के नैणां दयां दरसाईआ। मैं हस्स के किहा तूं साहिब वड गुसांई, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। तूं मस्तक उंगली ला के किहा चाँईं चाँईं, हौली जेही पोटे नाल दबाईआ। तेरा नूर करां रुशनाई, जहूर आपणा नाल प्रगटाईआ। मज़दूर हो के सेव कमाई, खादम आपणा

नाउँ धराईआ। पाल सिँघ किहा मैनूं किहा लोड़ कोए ना राई, आपणी मंग ना कोए मंगाईआ। तूं मेहरवान महबूब मुहब्बत विच आपणा खेल खिलाई, खालक खलक वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । पाल सिँघ किहा मैनूं याद आई उह, सच दयां सुणाईआ। जिस वेले लोकमात छड्ड के गया छब्बी पोह, जोती जाता रूप वटाईआ । हौली जेही मेरी सेजा लई टोह, मलकड़े घुट्ट के जफ्फी पाईआ। मैं किहा प्रभू तूं बड़ा निर्मोह, गुरमुख भुल्ल के आपणा झट्ट लँघाईआ । पुरख अकाल बिन नैणां नेत्रां प्या रो, हौकयां नाल सुणाईआ। मैं कदे ना करां भगतां नाल धरो, दरोही दरोही कर सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे पाईआ। पाल सिँघ कहे वेख निशाना आपणा, जो भगतां दर झुलाईआ। मैं लोकमात वेख्या मार ध्याना, जगत नेत्र वेख कोए ना पाईआ। तूं हो मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। किरपा कर गुण निधाना, सच साची बणत बणाईआ। मेरी आसा मनसा पूर कराना, लेखा लेखे विच लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दे समझाईआ। पाल सिँघ कहे मैनूं तेरा याद उह ख्याल, जिहड़ा पिठ्ठ उत्ते हथ्थ रख के दित्ता समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा प्रगटावां इक लाल, जमाल आपणा नाल रखाईआ। जो सारे हल्ल करे सवाल, नफी विच रहिण कोए ना पाईआ। सब दा बणे दलाल, हक दलाली इक कमाईआ। पाल सिँघ किहा बोल अग्गों नाल जबान, हँस मुख सुणाईआ। मैं वेखां किवें होवें मेहरवान, मुहब्बत विच समाईआ। ओसे वेले नौ कदम दूर हो विच मैदान, सनमुख हो के दित्ता सुणाईआ। मैं शहिनशाहां दा शहिनशाह राजां दा राजान, पातशाहां दा पातशाह अख्वाईआ । दो जहानां हुक्मरान, हकूमत आपणा नाम दरसाईआ। जुग चौकड़ी वेखां मार ध्यान, नित नवित वेस वटाईआ। सब तों वक्खरा निराला मेरा निशान, जो भगतां नज़री आईआ। सधरां भरया मेरा विधान, जिस दी धारा ना कोए बदलाईआ। तरमीम करे ना कोए इन्सान, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाईआ । पाल सिँघ किहा मैं सब कुझ सुणया, मेहरवानी तेरी मोहे भाईआ। तूं दाता गहर गम्भीर वड गुणया, गवर तेरी सरनाईआ । तूं वसणहारा धारी केसा चोटी मुन्नीआं, जोगीशरां मुनीश्रां तपीश्रां रिहा समझाईआ। कोटन कोटि साधां सन्तां तेरीआं सुणीआं धुनीआं, रागां नादां नाल जणाईआ। कोटन कोटि गुर अवतारां पीर पैगम्बरां तेरीआं हंढाईआं कुल्लीआं, काया मन्दिर अंदर डेरा लाईआ । कोटन कोटि खाणीआं बाणीआं विकण तेरीआं अनमुल्लीआं, करते कीमत कोए ना पाईआ। कोटन कोटि जस वेद पुराण सिफ्त सुणाउँदीआं बुल्ल्हीआं, रसना जिह्वा बत्ती दन्द नाल मिलाईआ। कोटन कोटि बिरहों वैरागणां हो के फिरन झल्लीआं, आपणा आप भुलाईआ। कोटन कोटि तेरे

विछोड़े अंदर होईआं पगलीआं, तन माटी ख़ाक सीस उडाईआ। कोटन कोटि तेरे अमृत दीआं भरदीआं गईआं चुलीआं, बाहरों अंदर अंदरों बाहर कढाईआ। मैं गल्लां करां तेरे नाल खुल्हीआं, पड़दा ओहला ना कोए रखाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ अन्धेरीआं झुलीआं, कवण बख्शे सच सरनाईआ। साधां सन्तां फिरन टोलीआं, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। सच दस्स तेरे दवारे कवण होवण गोलीआं, जो धुर दी सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी किहा उह मेरे नाल मौलीआं, जिंन्हां आपणी दया कमाईआ। उह रंग रतड़ीआं बिन रंगों खेलण होलीआं, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा रल के सज्जण नाल पावण बोलीआं, ढोले राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। पाल सिँघ अग्गों किहा हस्स, वाह तेरी सरनाईआ। मैं ओस वेले खोल्हां अक्ख, जिस वेले जगत पए दुहाईआ। तेरा पिछला कौल इकरार देवां दस्स, सुनेहड़ा सच सुणाईआ। नाले तक्कां किवें भगतां होवे वस, आप आपणा माण मिटाईआ । किस बिध उहनां लिखे जस, जिहनां दा जुग जुग गुर अवतार पैगम्बर लहिणा गए बणाईआ। अबिनाशी करते किहा मैं पुरख समरथ, एहो मेरी वड्याईआ। जे भावे ते कोझे कमलयां तारां झट्ट, पलक तों पलक समझ कोए ना पाईआ। जे करके बहि जावां हठ, जुग चौकड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। सिँघ पाल किहा एह नहीं चंगी बात, प्रभू सच दयां दृढ़ाईआ। जिहड़े तेरी रखण आस, क्यों उहनां दएं भुलाईआ। मैं फेर करां फरयाद, जिस वेले तेरा नूर होवे रुशनाईआ। अबिनाशी करते किहा मैं वीह सौ इक्की बिक्रमी बदलणा समाज, सोहणी बणत बणाईआ। सचखण्ड दा खेल तमाश, लोकमात देवां वखाईआ। आपणे सीस ते रख के ताज, भगत सुहेले नाल जुड़ाईआ। भगत निशाना धुर दी दात, लोकमात दयां प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान रिहा समझाईआ। श्री भगवान दित्ता इशारा, शब्द सच जणाईआ। वेखां खेल विच संसारा, लोकमात कर रुशनाईआ। बताली साल दा तेरां पोह दा एह दिहाड़ा, पूरब लेखे लाईआ। गुरमुख तेरी सुण पुकारा, जन भगतां दए वड्याईआ। अज्ज तों अग्गे जिहड़ा गुरमुखां घर होए विहारा, उस दी रीत इक दरसाईआ। उह गुरमुख सुच्चा हथ्थ फड़े इक निशाना, सत्त रंग नज़री आईआ। उस दा वसदा रहे मकाना, सतिजुग सारे लभ्भण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड देवे माण वड्याईआ। पोह कहे मैं आया तेरां, नानक धार चेते आईआ। कलयुग होया जगत अन्धेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पाल सिँघ तेरा वक्त सुहेला, सज्जण सुहेला दए बणाईआ। जो वसणहारा धाम नवेला, जन भगत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पोह तेरां कहे मैं वेख्या चुक्क के अक्ख, ज़िमीं असमानां परे निगाह लगाईआ। अबिनाशी

करता इक प्रतख, साख्यात दरस दिखाईआ। उस दे नाल सिँघ पाल रिहा हस्स, ख़ुशीआं नाल ख़ुशी वखाईआ। उच्ची बोल बोल रिहा दस्स, श्री भगवान भगतां होणा सदा सहाईआ। पहलों मेरा निशान फड़ा आपणे हथ्थ, तेरां पोह ख़ुशी मनाईआ। चौदां पोह सिँघ जगदीश सेवा जाए लग्ग, निशाना आपणे हथ्थ वखाईआ। पंद्रां पोह सिँघ मनजीत आए सज, बाला नढ्ढा नौजवान फेरा पाईआ। सोलां पोह सिँघ सरवन टेक मथ्थ, दर तेरे ख़ुशी मनाईआ। सतारां पोह बलि राजा हो के तेरे वस, गुरदयाल सिँघ गीत इक गाईआ। पंजे दिन वारो वारी सच निशाना फड़ के हथ्थ, जन भगत दवारे देण झुलाईआ। जो बिन अक्खरां बिन सतरां बिन हरूफां बिन तारीफां रविदास गया दस्स, वड आपणी आस रखाईआ। जिस वेले मेरा आवे पुरख समरथ, बेपरवाह फेरा पाईआ। उह भगतां सन्तां पैज लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उथे कृष्न अग्गों बोले झट्ट, त्रिलोकी नाथ आपणा बचन सुणाईआ। मेरे चरण दी इक बूँद जो बधक रसना नाल लई चट्ट, ओसे दा रस अजे मुक्क ना जाईआ। अगला लेखा अग्गे देणा दस्स, पड़दा ओहला दए उठाईआ। जन भगतां दा सच भगती झोली पा के हक, हुक्म आपणे विच रखाईआ। अग्गे रहे ना कोई शक, शिकवे सारे दए गंवाईआ। जुग चौकड़ी लभ्भदे लभ्भदे सारे गए थक्क, थकावट पिछली दए मुकाईआ। प्रेम प्यार प्रीती दे लग्गे घाउ फट्ट, पट्टी मरहम आपणी हथ्थीं दए बंधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां दी दात भगतां दी वस्त भगतां फड़ा के हथ्थ, आप प्रतख हो के वेखे चाँईं चाँईंआ।