पुस्तकालयभाग १७

१३ पोह २०२१ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे गृह

तेरां पोह कहे सुणो फ़रमान, सो साहिब स्वामी अन्तरजामी आप सुणाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोक परलोक करो ध्यान, ज़िमीं असमान रिहा हिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होवो सावधान, नेत्र लोचन नैण सर्ब अक्ख खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द देवत सुर सुणो ला कर कान, बचया कोए रहिण ना पाईआ। पड़दे लाहो शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव चुकाईआ। अठसठ तीर्थ करो पहचान, चार कुण्ट दहि दिशा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत समुंद सागर खाई डूंगर हुक्म जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी करो परवान, धुर परवाना श्री भगवाना आप इक सुणाईआ । बीस बीसा हरि जगदीसा खेले खेल नौजवान, योद्धा सूरबीर वड्डी वड्याईआ। भगत सुहेला इक इकेला लेखा जाणे जीव

जहान, लख चुरासी जीव जंत अंडज़ जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। एथे उथे दो जहानां हुक्मरान, आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म संदेसा इक सुणाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक अर्श फर्श पलक आपणा हुक्म वरताईआ। रवि शशि सूरज चन्द मण्डल मण्डप वेखो इक निशान, शाह सुल्तानां नौजवाना मर्द मर्दाना हरि करता आप जणाईआ। आदि जुगादि नव नौ चार जिस दा मंगदे गए दान, खाली झोली अग्गे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता आपणी खेल खिलाईआ। तेरां पोह कहे उठो जन भगत, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। वक्त सुहञ्जणा वेला आया जगत, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। नाम ख़ुमारी विच रहिणा मस्त, आलस निंद्रा दूर कराईआ। नाता तोड़ के कीट हस्त, ऊँच नीच राउ रंक नज़र कोए ना आईआ। परवरदिगार नाल मिलाओ हस्त, दस्त आपणा अग्गे टिकाईआ । झोली पाओ अमोलक वस्त, जिस नूं जुग चौकड़ी मंगदे गए नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जिस साहिब सुल्तान दा खाणी बाणी कहे ना कोए अर्थ, अथवा सच ना कोए समझाईआ। जिस दी मन मति बुध कर ना सके परख, कसवटी रगड़ ना कोए लगाईआ । जो मालक मालक उपर अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। उस दा करो इक दरस, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जो निरगुण हो के सरगुण उत्ते करे तरस, रहमत रहमान आप कमाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। चिन्ता गंवा के रोग हरख़, सोग नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ । तेरां पोह कहे गुर अवतार पीर पैगम्बरो मारो झाती, हरि करता खेल कराईआ। अरज़ां अरज़ोईआं दी मन्न के आखी, बेनन्तीआं झोली पाईआ। धुर दा बण के आया साकी, भर प्याला नाम जाम प्याईआ। निर्मल जोत इक प्रकाशी, नूरो नूर करे रुशनाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड मण्डल पावे आपणी रासी, निरगुण सरगुण गोपी काहन नचाईआ। लेखा सब दा जाणे कमलापाती, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई सुहञ्जणी राती, जो रुतड़ी आपणा रंग वखाईआ। गुरमुख गुरसिख सति दवारे रहे कोए ना पापी, दुरमति मैल दए धवाईआ। एका कथा सुणाए साची, ऐहनल आपणा नाउँ जणाईआ । लेखा रहे कोए ना बाकी, लहिणा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। तेरां पोह कहे गोबिन्द खोल्ह आपणी चिठ्ठी, सत्तां सतरां वाली आपणा पड़दा दे उठाईआ। जिहड़ी बिन कलम शाही हरफ़ां लिखी, इबारत नज़र किसे ना आईआ। नैणां लोचनां किसे ना दिसी, अंदर बाहर समझ कोए ना पाईआ। कोई जाण ना सक्या मुनी ·षी, पीर फ़कीर हरफ ना कोए दृढ़ाईआ। जिसदी धार वक्खरी रखी, हरि करते आप जणाईआ। सतिजुग दी सब तों निराली बणाउणी सिक्खी, धुर दी सिख्या कर

पढ़ाईआ। उस दी पहली थित पहली मिती, तेरां पोह दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द चिठ्ठी हौली हौली दिती खोल्ह, धुर दा लेखा आप वखाईआ। बिन हथ्थां फड़ अडोल, बिन नैणां ध्यान लगाईआ। जां वेख्या परम पुरख परमात्म पुरख अकाल नज़री आया कोल, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। उस दा वज्जा इक्को ढोल, मृदंगा दए शनवाईआ। तूं मेरा मैं तेरे नाल कीता कौल, इकरार दयां समझाईआ। जिस वेले मेरी लोड़ पवे उपर धौल, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ । मैं तेरे अंदर जावां मौल, मौला हो के खेल वखाईआ। कोई ना समझे पंडत, पांधा रौल, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। तैनूं रखां आप अडोल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा नाल मखौल, वेखीं किते पिछली कहाणी याद ना फेर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चिठ्ठी दी पहली सतर दा एह ब्यान, परम पुरख बेपरवाहीआ। सदी वीहवीं जिस वेले होवे मेहरवान, जन भगतां दया कमाईआ। जींवदयां जीवण दा दे के दान, मोयां दा महिरम बण के आपणे गले लगाईआ। सतिगुर दा साचा खेल कर महान, इमान साचा दए समझाईआ । जिस दा सब तों पहलों रख्या माण, सिँघ पाल अंग लगाईआ। उह मंगे इक्को चरण ध्यान, सच प्रीती बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। तेरां पोह कहे भगतो वेखो खेल आपणी कुल दा, कुलवन्ता आप कराईआ। पतिपरमेश्वर कदे ना भुल्लदा, अभुल्ल वड्डी वड्याईआ। जो सन्त सुहेला हो के तराज़ू कंडे तोल तुलदा, तिस दा अन्त लए बणाईआ। उह कूड़ी क्रिया विच कदे ना रुलदा, माटी ख़ाक ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पहली सतर दा अक्खर चौथा, चौथे जुग रिहा जणाईआ। परम पुरख दा मार्ग सौखा, सदी वीहवीं मिले वड्याईआ। जन भगतां पढ़ना पए कोई ना पोथा पुस्तक बगल ना कोए उठाईआ। मेहरवान हो के आपणे मिलण दा देवे आप मौका, फड़ फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पहली सतर कहे वेखो मेरी कतार, इक्को वार नज़र टिकाईआ। भगत सुहेला एका एकँकार, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। जो नित नवित जुगा जुगन्त करे प्यार, पीआ प्रीतम प्रीती सच कमाईआ। जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव तख्तों दिते उतार, शाही रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले साचे दिते बिठाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जलवा वेख नूरी जलाल, गहर गम्भीर विच समाईआ। उहनां मंगी मंग इक कोलों श्री भगवान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। साचे भगतां कर परवान, अन्तर आत्म मेल मिलाईआ। आदि जुगादि गुर अवतारां पीर पैगम्बरां तेरे नाम दा झुलाया निशान, तेरी कर कर गए वड्याईआ।

ग़रीब निमाणयां किसे ना दित्ता माण, एसे कारण दर दर धक्के खाईआ। की होया जे इक दो चार तार दिते विच दो जहान, जुग चौकड़ी आपणी दया कमाईआ। सदी चौधवीं वेख होए हैरान, हैरानी घर घर नज़री आईआ। सृष्ट सबाई अंदर वड़या शैतान, कूड़ी शरअ करे लड़ाईआ। पिता पुत्त होए बेईमान, सति सन्तोख नज़र कोए ना आईआ। सख़ी मिले ना कोई काहन, सीता सुरती राम ना कोई प्रनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरी करे ना कोए पहचान, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदयां अंदर मंगण दान, झोली आपणी अग्गे डाहीआ । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ खाली वेखे मकान, मकबरयां विच्चों हक आवाज़ ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दे माण वड्याईआ। तेरां पोह कहे जन भगत मंग लो दात, हरि करता दया कमाइंदा। उठ वेखो आया साथ, सिँघ पाल वेस वटाइंदा। जिस ने अग्गे करया सज्जा हाथ, पंजे उंगलां मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। सज्जा हथ्थ करके अग्गे, इक्को वार मस्तक लाईआ। तेरा नूर दीपक इक्को जगे, दूजी अवर ना कोए रुशनाईआ। श्री भगवान तेरा सचखण्ड दवारा सोहणा लग्गे, जिथ्थे जन भगत बैठे ख़ुशी मनाईआ। बिन खाध्यां पीतयां सदा रज्जे, तृष्ना भुक्ख ना कोए वधाईआ। बिन मक्के काअब्यों होए हज्जे, बिन मन्दिर मसीतां तेरा दर्शन पाईआ। बिन हथ्थां पैरां फिरन नठ्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। सच जमात बहि इक्ट्ठे, इक्को करन पढ़ाईआ। ओथे दीन मज़्हब दे नहीं कोई रट्टे, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। ना कोई खावे वच्छे कट्टे, सूरां सीस ना कोए कटाईआ। ना कोई धीआं पुत्तर मंगे बच्चे, ना कोई नारी खौंत सेज हंढाईआ। ना कोई रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़न दे रट्टे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण नज़र कोए ना आईआ। ना कोई नेत्र लोचन नैण अक्खे, जगत नज़र ना कोए कराईआ। इक्को साहिब स्वामी घट घट तूं ही वसे, सच सिँघासण डेरा लाईआ। गुरमुख तेरा तेरे नाल हस्से, हस्ती आपणी तेरे विच मिलाईआ। तेरां पोह दोवें रलके निरगुण सरगुण धार आए नठ्ठे, बणके पाँधी पन्ध मुकाईआ। भगत प्यारे वेख के बच्चे, बचपन आपणी झोली पाईआ। फल टुट्टण ना दिते कच्चे, कच्चउँ पक्के दए बणाईआ। प्रेम रंगण इक्को रत्ते, रंग रंगीला होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर हथ्थ रखे निरँकारा, हरिजन साचे दया कमाइंदा । सति सतिवादी कर विहारा, साचा रंग इक लगाइंदा। अग्गे जन भगतां बणया रिहा रख्वारा, भय भउ सर्ब मिटाइंदा। दर्शन दिन्दा रहे आप करतारा, करनी करता आप कराइंदा। दर सुहाउँदा रहे दवारा, जिस गृह आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। तेरां पोह कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो तक्क,

चौंह तरफ ध्यान लगाईआ। जन भगतां लहिणा मिलदा वेखो अज्ज, धुर दा हाकम झोली पाईआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रख के गए आस, तृष्ना आपणी अग्गे वधाईआ। सो मालक आया खास, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। सन्त सुहेले रिहा राख, गुरमुख दए वड्याईआ। तन माटी ख़ाकी खोल्ह ताक, नूर ज़हूर दए दरसाईआ। आपणे विच मिला के आपणी ज़ात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणे हथ्थ टिकाईआ। तेरां पोह कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर करो सजदा, काअबा सब नूं इक्को नज़री आईआ। जो मालक ख़ालक घर घर दा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सो रूप अनूपा वेस धरदा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जो लख चुरासी जीव जंत घाड़न घड़दा, भन्न्हणहार वड्डी वड्याईआ । जो खेल करे नरायण नर दा, नर हरि आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नूं कैहिंदे, सच दवारे सर्ब जणाईआ। इक्को वेखीए चढ़दे लहिंदे, दक्खण पहाड़ अक्ख खुल्हाईआ। केहड़े सन्त भगत भगवन्त चरणी ढहंदे, सरगुण हो के निरगुण रहे मनाईआ। जिहड़े जीव माया ममता कूड़े वहिण वहिंदे, रुढ़दी जाए लोकाईआ। कवण गुरमुख हरि का भाणा सहंदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप समझाईआ। गुरुआं विच्चों उठया गुरू, गोबिन्द लए अंगड़ाईआ । पुरख अकाल दी सिक्खी होणी शुरु, शरअ पिछली दए बदलाईआ। जिस दा मंत्र इक्को फुरू, फुरने सब दे बन्द कराईआ। जिस दी तोर दस्म दवारी तों अग्गे तुरू, थल्ले रहिण कोए ना पाईआ। जो सतिगुर दवारे गया पिच्छे ना मुड़ू, घर आपणे जाए वाहो दाहीआ। आत्म परमात्म नाल जुड़ू, जोड़ी धुरदी दए वखाईआ। शौह दरया कदे ना रुढ़ू लख चुरासी ना कोए भवाईआ । गुरमुख अणतारू आपे तरू, वञ्झ मुहाणा लोड़ रहे ना राईआ। राए धर्म दी मौत कदे ना मरू, सतिगुर शब्द शहीद कराईआ । अमृत धार एका वरू, कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख थोड़े आपे फड़ू, दर दर घर घर फेरीआं पाईआ । कलयुग अन्तिम चार कुण्ट दहि दिशां आपे लड़ू, सन्त सुहेला लड़न कोए ना जाईआ। नाम डण्डा सब दे सीस जड़ू, बल अग्गे ना कोए रखाईआ। शाह सुल्तान कोए ना अड़ू, सब दीआं कंडां दए वढाईआ। राए धर्म नूं दे के हुक्म, हथ्थां पैरां विच पवावे कड़ू, जगत दुहागण लख चुरासी दए बणाईआ। जन सन्त सुहेले सब दे साहमणे आपणे नाल खड़ू, पड़दा ओहला ना कोए रखाईआ। राती सुत्तयां अंदर वड़ू, गफ्लत विच होए सहाईआ। आपणी करनी करके कदे ना हरू, हार जित्त विच वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गुरुआं विच्चों उठया गुर बलकारी, बलधारी दए जणाईआ। सब तों

वड्डी परम पुरख दी यांरी, जगत यराने कम्म किसे ना आईआ। जिस दी नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई वारी, वारता सब दी रिहा दुहराईआ। जुग चौकड़ी दे गुर अवतार पीर पैगम्बर बौहड़ी उस दी बण गए सब नारी, नर रहिण कोए ना पाईआ। दोए दोए जोड़ चरण कँवल करीए निमस्कारी, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। धन्नभाग जो लोकमात दी मज़दूरी साडी लेखे ला लै दिहाड़ी, जो जीवां जंतां भार सिर चुक्क के खारी छोटी उठाईआ। मेहरवान हो के जे पत्त रख लै दाढ़ी, दादे पोतरे नाल तराईआ। गोबिन्द कहे मैं सब तों पहलों आपणे पिता दी लावां वारी, वाहवा साची सेव कमाईआ। जन भगतां दे दर दा बण दरबारी, दर दरवाज़े सोभा पाईआ। मेरी पुरख अकाल नाल यारी, तेरा प्रेम ओहो रिहा निभाईआ। तेरे भगतां दी होए ना ख्वारी, सच संदेसा दे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। गोबिन्द किहा मैं की उठां, वेला वक्त दए गवाहीआ। की उहदे कोलों पुछां, जो घट घट वेख वखाईआ। मैं इक्को सच सुनेहड़ा दस्सां, हौली जही जणाईआ। जिस वेले माछूवाड़े तेरे सिर धरया सी पट्टां, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। तूं ओस वेले मेरी सिफ्त गाई सी वांग भट्टां, बिनां बनस्पति सुणन कोए ना पाईआ। मैं अग्गों पा के बहि गया रट्टा, झगड़ा इक रखाईआ। तेरे अग्गे वास्ता इक घत्तां, निउँ निउँ सीस निवाईआ। दूजी वारी गुरसिखां दु:ख ना देवीं मेरे साहमणे अक्खां, सत्थरां वाली सेज एसे कारण हंढाईआ। पुरख अकाल किहा मैं तेरे नाल तेरे सिक्खां दी पत रखां, रक्षया करां थाँईं थाँईंअ। दिवस रैण उठ उठ नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। साचा लाहा उहनां तों खट्टां, खट्टी आपणी झोली पाईआ। लाग्यों कृष्न कहे अच्छा, सोहणी आख सुणाईआ। नामे किहा मैनूं लोड़ नहीं मेरी गाँ चुआएं वच्छा, देवें जगत वड्याईआ। काहन किहा मैनूं चेते आया पिछला तीर लग्गा, गोबिन्द तैनूं दयां समझाईआ। गोबिन्द भथ्थे विचों खिच्च के नाल छुहाया दस्स की उह एहदे नालों चंगा, चंगी तर्हां जणाईआ। उसे वेले लहू दे बदले अमृत धार वही गंगा, रस इक्को नज़री आईआ। गोबिन्द किहा जे पुरख अकाल होवे साडे वरगा बन्दा, उहनूं रस दयां चखाईआ। केहड़े कारण सानूं पाया एह धन्दा, दिती जगत लड़ाईआ। तेरे कोल मेरे वरगा शब्दी डण्डा, जो बिन तत्तां लए प्रगटाईआ। तेरे कोल अगम्मा सोहणा खण्डा, जिस दी धार ना कोए बणाईआ। कृष्न किहा गोबिन्द मैं वी मंगां तेरा संगा, अगला संग बणाईआ। हौली जेही मैनूं दस्स दे ढंगा, अगली बिध दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा उह मालक मेरा सरबंगा, सूरबीर अख्वाईआ। तूं याद कर उह अनन्दा, जिस वेले बधक बाण लगाईआ। कृष्न किहा उह मैनूं लग्गा सब तों चंगा, फड़ सीने नाल छुहाईआ। ओस वेले ओस कोल आया इक परिंदा, पंखेरू वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा वेख वखाईआ। चिठ्ठी

कहे मैं उह पात्र, जो पत पत्नी रूप ना कदे वटाईआ। जे प्रगट होवां ते भगतां खातर, खाहिस अवर ना कोए रखाईआ। जे बणा ते सतिगुर दासी वड्डी चाकर, दूजी चले ना कोए चतुराईआ। जे होवां ते परम पुरख दी साथण, दूजा संगी ना कोए बणाईआ। जे बोलां ते ढोला इक्को भाषण, सोहँ राग अलाहीआ। जे पढ़न जाणा ते भगतां बणां जमातण, दूजी पट्टी ना कोए वखाईआ। जे कोई मैनूं पुच्छण आवे मैं परम पुरख दा दस्सां महातम, जिस दी महिमा वेद पुराण ना कोए जणाईआ। एह जोत अकालण वड्डी नागण, लख चुरासी विस नाल भराईआ। थोड़े बणा के आपणे आप सुहागण, सोभावन्त आपणे नाल रलाईआ। सति सरूप मार आवाज़ण, सुत्तयां लए उठाईआ। सचखण्ड दा सच रिवाजण, सच रसम इक दृढ़ाईआ। जिथ्थे परम पुरख अबिनाशी लाए आसण, सिँघासण साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नज़रां विच्चों नज़र आई इक, गुरमुख नज़र मिले वड्याईआ। जिसदी परम पुरख नूं सिक, सिख़र चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। जिस दे नाल गुर अवतारां पैगम्बरां दा पूरा होणा भविख, भविश आपणा दए जणाईआ । जिस दे विच्चों प्रगट होणे गुरमुख साचे सिख, सिक्खी सिख्या सच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तेरां पोह कहे मैं जाणां बेपरवाह, बेपरवाही विच समाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन ध्यां, बिन अक्खां राह तकाइंदा। इक इकल्ला एकँकारा बण मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। जिस दी भगत देवे सलाह, साचा राह इक दृढ़ाइंदा। बीस इकीसा हरि जगदीशा वेखे आ, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। डुब्बदे पाथर लए तरा, कँवल फुल्ल जगत महकाइंदा। साचा हुक्म इक वरता, धुर संदेसा आप जणाइंदा। धर्म विचोला इक बणा, सिँघ पाल वडियाइंदा। तेरां पोह रुत्त सुहा, वदी सुदी ना कोए जणाइंदा। सच निशाना हथ्थ फड़ा, सत्त रंग आप हिलाइंदा । जन भगतो अग्गे जन्म मरन दा लेखा रिहा ना रा, आवण जावण रहिण कोए ना पाइंदा। शहादत देण वाला गोबिन्द सच्चा गवाह, जो एथे उथे मुकर कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप सुणाइंदा। सच निशान फड़ के गुरमुख गृह, ख़ुशी इक मनाईआ। दो जहानां इक्को हुक्म रहे, रहिबर इक अख्वाईआ। निरभउ जणाए आपणा भय, कूड़ी क्रिया गढ़्ह तुड़ाईआ। जगत सृष्टी होणी लै, लहिणे सब दे देणे विच मुकाईआ। जन भगतां कोल सचखण्ड दवारा अज्ज तों कीता बैअ, गिरवी वाला लेखा रिहा ना राईआ। इस तों चंगी होर केहड़ी शैअ, जो शहिनशाह दए वरताईआ । भगत भगवान मिल के इक्को अंदर बहे, मन्दिर आप सुहाईआ। जन भगत सुहेला हरि सरनाई ढए, ढट्ठयां फड़ बाहों गले लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे नाम वड्याईआ।

गोबिन्द कहे वखाओ बैनामा, जो भगतो लया लिखाईआ। शहादत नाल दयो कृष्ना रामा, दोवें मेल मिलाईआ। मैं प्रभ दा वेखां अगला की निज़ामा, बदली की कराईआ। अगों आया इक फ़रमाना, धुर दा हुक्म सुणाईआ। बेशक गुरमुख गुरसिख जन भगत होवे बाल अंञाणा, मैं सुघड़ स्याणा दयां बणाईआ। एसे कारण जन भगत दवारे झुलौण लग्गा निशाना, जिस निशान दे हेठां गुर पीर अवतार सेव कमाईआ। उहनां मिले आप भगवाना, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगत ख़ुशीआं नाल गावण गाणा, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। सच दा मिल्या इक टिकाणा, मन्दिर इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ आपणा ला अंगूठा, इक्को वार जणाईआ। जुग चौकड़ी तूं अछल अछल्ल झूठयां नाल मिल के हो जाएं झूठा, सच्चयां नाल मिल के बेशक बोलें सच, सच बोलण वाले थोड़े नज़री आईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द तैनूं क्यों नहीं चढ़दा गुस्सा, जो मेरा नाम भुलाईआ। गोबिन्द किहा मैं हुण बंदयां वरगा नहीं रखणा जुस्सा, फड़यां हथ्थ किसे ना आईआ। मेरीआं नज़र ना आवण मुच्छां, सीस केस ना कोए जणाईआ। मैं मारयां ढाहयां ना तैथों ना तेरी लोकाई कोलों मुकां, मुकम्मल तेरा रूप नज़री आईआ। मैनूं लोड़ कोई ना पुत्तां, जे पुत्त वेखां ते गुरमुख नज़री आईआ। मैं प्रभू इक्को तैनूं पुछा, पिछली याद कराईआ। जिस वेले मैनूं नौ बरस दे नूं अंदर मारीआं गुज्झां, हौली जेही उठाईआ। भेव दस्स के गुज्झा, इक्को रमज़ लगाईआ। जिस दे हुक्म नाल मेरा पिता तेग़ बहादर झूजा, आप आपणा भेंट कराईआ। मैनूं ख़ुशी होई उह फेर होया अज्ज मौजूदा, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जन भगतां नूं देण आया सबूता, साख्यात मरदे लए बचाईआ। नाले मेल मिला के नाल महबूबा, मुहब्बत विच रखाईआ। मैं उस वेले एह बणाया सी मनसूबा, जिस वेले पिता अग्गे सीस निवाईआ। कदी प्रभू वी आवेगा साडी हद्द अंदर हदूदा, दाइरयां विच रखाईआ। मैं आपणे अंदर बन्द करां जिउँ मिशरी अंदर कूजा, कुछ मेरे बिना उस दा वस ना चले राईआ। किसे नूं हथ्थ ना आवे ढूंडा, खोजयां खोज ना कोए खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा मेरी झोली पाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं याद नौ साल दी अवस्था, अभुल्ल तेरी वड्याईआ। तेरे प्रेम नालों आपणा तन करके सस्ता, पिता तेरी झोली पाईआ। मैनूं अज्ज ख़ुशी उह भगतां दस्सण आया रस्ता, शब्द नाल जणाईआ। जन भगतो तुहाडा सब तों वक्खरा प्रभ दे कोल बन्न्हां के आया बस्ता, फाईल दूजे हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। तुहाडा हाल रहिण नहीं देणा खसता, ख़ालस आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुख भगत कूड़ी क्रिया दा लड़ाका सोहणा दस्ता, बलकारी नज़री आईआ। जो हरि सरनाई वसदा, वक्खरा धाम ना कोए बणाईआ। उह मेल कराए आपणी अक्ख दा, प्रतख नज़री आईआ।

जद वेखो ते तुहाडे अंदर वसदा, वसल आपणा सच कराईआ। पिच्छा दे कदे ना नस्सदा, पल्लू गंढ्ढ ना कोए छुडाईआ। गोबिन्द वेस अवल्लड़े जट्ट दा, जट्ट शब्द नाउँ प्रगटाईआ। शब्द सतिगुर किसे दा नाम कदे ना रटदा, रट्टयां विच रखे लोकाईआ। जो चाहे सो आपणी कीमत वट्टदा, आपणे हट्ट विकाईआ। उह कदे मेल नहीं हुन्दा बूँद रत्त दा, मात गर्भ ना डेरा लाईआ। उह जोत सरूप जोती नूर लट लट जगदा, दो जहान करे रुशनाईआ। सन्त भगत भगवान आपणी ख्वाहिश नाल सद्ददा, लोड़ आपणी नाल मिलाईआ। मेहरवान हो के पड़दा कजदा, दयावान हो के होए सहाईआ। तुहानूं बणाके मालक घर अद्ध दा, अद्धा हिस्सा तुहाडी झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ओस दुआर बहि के सजदा, जिस दवारे आदि जुगादि जुग चौकड़ी सत्त रंग निशान इक्को नज़री आईआ। सति निशान कहे मेरी रखीं लाज, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। मैं वेख के तेरा ताज, तख्त निवासी ख़ुशी मनाईआ। मैं वेखणा तेरे भगतां दा बेड़ा तरदा जहाज़, जो तेरी छाती उपर आसण लाईआ। मैं दस्सणा उह रिवाज, जिस दी रसम अदा ना किसे कराईआ। उह गुरमुखो जन भगतो ना कोई रोज़ा ना निमाज़, ना कोई बन्दगी ना कोई मंत्र वेद पाठ पुराण करे पढ़ाईआ । सिध्धा नज़री आवां साख्यात, स्वच्छ सरूप हो के दरस दिखाईआ। पहली मंग पहली वार आज, श्री भगवान सच्चे महाराज, तेरी इक सरनाईआ।

१४ पोह २०२१ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह

सच्च निशान कहे प्रभ बख्श सच धर्म, चार वरन अठारां बरन दे समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट कांड कर्म, निहकर्मी आपणा कर्म दे समझाईआ। पुरख अकाल सब नूं मिले साची शरन, आत्म परमात्म इष्ट ना कोए मनाईआ। गुर शब्दी पल्लू सारे फड़न, पंज तत गुरू ना कोए मनाईआ। काया मन्दिर अंदर आपणी मंज़ल चढ़न, महल अटल दर्शन पाईआ। सच सरूपी तेरा दर्शन करन, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, निज नैण कर रुशनाईआ । तूं दाता दानी करनी करन, करता पुरख तेरी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया हउमे रोग सब दे झड़्हन, माया ममता रहिण ना पाईआ। गुरसिख गुरसिख नाल मूल ना लड़न, गुरमति गुर गुर दे बुझाईआ। चरण प्रीती बख्श उपर धरनी धरन, धवल साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। सच निशाना कहे प्रभ दे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। सति सन्तोख धीरज दे सति, अग्नी तत गंवाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त,

अमृत मेघ इक बरसाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह दे अक्ख, प्रतख रूप नज़र आए गुसाँईंआ। साचे सन्तां झोली पा दे हक, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाता जावण छड्ड, कूड़ी क्रिया परे सुटाईआ। जगत जहानों हो जाण अड्ड, इक्को तेरी ओट तकाईआ। लेखे ला दे साढे तिन्न हथ्थ काया माटी हड्ड, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। त्रैगुण माया लग्गी बुझादे अग्ग, सांतक सति कराईआ। बिन मक्के काअब्यों करा दे हज्ज, हुजरा काया हक वखाईआ। शब्द अगम्मी वजा दे नाद, ढोलक छैणा लोड़ रहे ना राईआ। नाम सुणा दे बोध अगाध, रसना जिह्वा चुक्के सर्ब पढ़ाईआ। आत्म परमात्म बणा दे इक समाज, दूजी रसम ना कोए जणाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे गंवाईआ। अमृत बख्श बूँद सवांत, निझर झिरना आप झिराईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा राह वखाईआ। तेरे नाउँ दी सारे गावण इक्को गाथ, नाम कलमा इक्को रूप समाईआ। तेरा जैकारा इक्को आए आवाज़, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी वाहिद, लाशरीक तेरी सरनाईआ। आपणा हुक्म कर आइद, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। सच कानून बणा कुआइद, धारा आपणी दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सहज सहज तेरी सरनाईआ। निशान कहे प्रभ बख्श दे धीरज सति सन्तोख, जीवां जंतां दे समझाईआ। आपणे नाम दी बख्श चोग, कूड़ी तृष्ना दे मिटाईआ। हउमे कट दे रोग, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। जन्म जन्म ना होए विजोग, अगला विछोड़ा दे कटाईआ। आपणे नाल कर धुर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। भाग लगा दे काया कोट, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर वज्जे वधाईआ। अनहद नादी वज्जे चोट, धुन राग इक शनवाईआ। सति सरूपी नज़री आए जोत, प्रकाशवान तेरी बेपरवाहीआ । लहिणा देणा मुक्क जाए हरख़ सोग, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। नित नवित तेरा दर्शन करीए अमोघ, स्वच्छ सरूपी तूंही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग सृष्ट सबाई दे समझाईआ। धर्म निशाना कहे सुण मेरे ठाकर, प्रभ अबिनाशी तेरी ओट तकाईआ। तूं गहर गम्भीर डूँग्घा सागर, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं योद्धा सूरबीर बहादर, बलधारी इक अख्वाईआ। किरपा कर करीम कादर, कुदरत तेरा राह तकाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह बण आदल, अदालत इक्को इक लगाईआ। झगड़ा मुका दे मक्तूल कातिल, छुरी विच हथ्थ ना कोए रखाईआ। आपणा जलवा नूर दे दे बातन, ज़ाहर जहूर तूं ही नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कल्मयां अंदर जिस नूं आखण, नामां विच सलाहीआ। कलामां विच देवण भाषण, सलामां विच निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं शाहो भूप वड राज राजन, शहिनशाह इक अख्वाईआ। लख चुरासी तेरी मुहताजण, लोड़ींदी वस्त जन भगतां झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धर्म निशाना कहे प्रभ करदे रहमत, रहमान तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे नाल सहिमत, फिरका नज़र कोए ना आईआ। कलयुग सृष्टी दृष्टी होई अहिमक, साची सिख्या हथ्थ किसे ना आईआ । किसे ने बद्धी धोती किसे ने बद्धी तहिमत, कोई तंबिआं पड़दा बदन रिहा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणे शब्द दी मार इक्को सैनत, सच इशारे नाल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल काती वेख वखाईआ। सति निशाना कहे मैं वेख्या कलयुग सदी बीस, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक भुल्ले कलमा हक हदीस, हज़रत करे ना कोए पढ़ाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात ऊँच नीच, राउ रंक खैह खैह मरे लोकाईआ। पंडत पांधे काया होई ना किसे ठंडी सीत, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती अमृत जाम ना कोए प्याईआ। ग्रन्थी पन्थी तेरी सच्ची नज़र ना आई प्रीत, हउमे हंगता माया ममता बैठे गढ़्ह बणाईआ। परम पुरख परमात्म जन भगतां आत्म तेरी करे उडीक, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। तूं वाहिद लाशरीक, सच तौफ़ीक नूर ख़ुदाईआ। तेरी धार अज़ब बारीक, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। तूं रहमत कर बख्शीश, रहमान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । धर्म निशाना कहे प्रभ खोल्ह दे पड़दा, भरम भुलेखा सर्ब कढाईआ। जन भगत गोला बणा आपणे दर दा, दरवेश हो के अलख जगाईआ। तूं मालक घर घर दा, लख चुरासी विच समाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे कोलों डरदा, भय विच सर्ब लोकाईआ । तेरे अग्गे कोई ना अड़दा, जो घड़या भन्न वखाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव तेरे चरण दवारे सेव करदा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निउँ निउँ सीस निवाईआ। तूं मालक ख़ालक मेहरवान आपणी किरपा करदा, महबूब तेरी वड बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा उठ वेख अग्नी सड़दा, सदी चौधवीं तत अग्ग ना कोए बुझाईआ। हुजरे हक कोई ना वड़दा, मन्दिर साचे आसण कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे जणाईआ। सति निशाना कहे प्रभ वेख कलयुग माया, लख चुरासी बन्धन पाईआ। घर घर तेरा नाउँ भुलाया, वज्जे सच ना कोए वधाईआ। कूड़ी क्रिया विच भरमाया, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। साचा सतिगुर किसे नज़र ना आया, पुरख अकाल तेरा दरस कोए ना पाईआ। कोटन कोटि गुरू कलयुग रहे अख्वाया, सतिगुर तेरा नूर जहूर ना कोए रुशनाईआ। किरपा कर बेपरवाहया, लोकमात हो सहाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाया, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज पुरी लोअ आकाश तेरा राह तकाया, जल थल बैठे नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

अबिनाशी करते हो सहाईआ। सच निशाना कहे मैं तेरा निशान, तुध बिन सके ना कोए झुलाईआ। तूं मालक ख़ालक दो जहान, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। मैं नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आया विच जहान, लोकमात फेरा पाईआ। तेरा बणावां सच विधान, साची धारा इक प्रगटाईआ। चार वरन दा इक ज्ञान, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दयां समझाईआ। भेव चुका के शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्ज़ील कुरान गीता ज्ञान पड़दा लाहीआ। खाणी बाणी वेखां मार ध्यान, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह हुक्मरान, मैं हुक्मे विच रखां लोकाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप मन्नण तेरी आन, सिर सके ना कोए उठाईआ। पहलों भगतां देवां ज्ञान, साचे सन्तां बख्शां माण, गुरमुखां करां पहिचाण, गुरसिखां दर घर मिलां आण, सति सतिवादी तेरी साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरण कँवल मिले वड्याईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं सब तों वक्खरा, मेरी बणत ना किसे बणाईआ। ना किसे हिसाब किताब लिखाया विच अक्खरां, चार जुग गणत ना कोए गिणाईआ। ना प्रभू तेरी किताब दा उल्टाया किसे पत्रा, सत्तां सतरां वाली समझ किसे ना आईआ। जिस वेले मैं भगतां घर चढ़या लख चुरासी पैणा खतरा, खतरे विच लोकाईआ। खून उबले कतरा कतरा, बूँद बूँद आपणा रंग वखाईआ । जिन्ना चिर मैं होया रिहा मकरा, आपणी ना लई अंगड़ाईआ। किसे ने खाधी गाँ किसे ने खाधा बक्करा, प्रभ नूं दोवें गए भुलाईआ । पैगम्बरां कोलों भेंटा लै के छत्रा, शरअ दिती बणाईआ। हुण कलयुग अन्तिम हो के आवां अथरा, ज़िद्द विच आया मन्न कदे ना जाईआ। चार कुण्ट दहि दिशां तेरे हुक्म दा झुल्ले अन्धेरा झक्खड़ा, कूड़ी क्रिया जड़्ह दे उखड़ाईआ । तेरा हुक्म कोई ना मिसाल देवे लकीर उत्ते पत्थरा, पत्थरां वाली लकीर अन्तिम मिट जाईआ। जिस गोबिन्द ने तेरा हंढाया इक सथरा, उह तेरी दए गवाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अग्गे खेल करन नहीं देणा कोई मसख़रा, भंडां वांग भंडी भगतां नाल कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे दर्दी हो के मंग मंगाईआ।

१४ पोह २०२१ बिक्रमी हरजीत सिँघ दे गृह

सति निशान कहे प्रभ मेरी अरदास, तख्त निवासी बेनन्ती इक सुणाईआ। तेरे भगत सन्त सद वसण तेरे पास, जुग चौकड़ी ना होए जुदाईआ। तेरे मिलण दी रखण आस, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। लोकमात ना होवण उदास, हैरानी मन कोए ना पाईआ। तेरे गीत अंदर गावण स्वास स्वास, पवण पवणी सेव कमाईआ। चरण कँवल सेवा करन बणके दासी

दास, निउँ निउँ लागण पाईआ। बिन कीमत विकण तेरे हाट, दूजा हिस्सा ना कोए वंडाईआ। पति परमेश्वर पत उहनां लैणी राख, पतवन्ता हो के दया कमाईआ। सदा तेरी मंज़ल चढ़न घाट, सनमुख तेरा दर्शन पाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, नेत्र नैण आपणा आप खुल्हाईआ। अबिनाशी करते उहनां पुच्छ वात, जो जुग जन्म दे तेरी आस रखाईआ। दीवा बाती कमलापाती निज घर कर प्रकाश, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। नाम पदार्थ बख्श दात, सच सुगात सुगंधी वाली झोली पाईआ । अठ्ठे पहर रख प्रभात, अन्नदिन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। सच निशाना कहे कर किरपा, दीन दयाल कृपाल तेरी वड्याईआ। जन भगतां कूड़ी रहे कोई ना बिपता, रोग संताप ना कोए सताईआ। पूरब पूरीआं कर दे लिख्त भविख्ता, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। आपणे घर दा दस्स दे इक्को हिन्दसा, जिसदा अंकड़ा समझ कोए ना पाईआ। तूं मालक जीव जन का, हरिजन तेरी आस रखाईआ। तूं पारखू साचे मन का, मन का मणका दे बदलाईआ। तूं दाता साचे दान का, नाम निधाना दे वरताईआ। तूं रूप अगम्मी काहन का, कोटन कोटि काहन कृष्न तेरे चरणां हेठां सीस टिकाईआ। तूं राम दशरथ बेटे राम का, कोटन कोटि तत्तां वाले राम तेरी सेव कमाईआ। तूं सति सरूप साहिब सुल्तान का, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सच निशाना कहे मेरे महबूब, मुहब्बत तेरी मंग मंगाईआ। सूफीआं दस्स दे आपणा ऊँच अरूज, जिथ्थे महिफ़ल बेपरवाहीआ। चौदां तबकां नालों रख महिफूज़, हिफाज़त आपणी विच टिकाईआ। किला कोट बणादे सच मज़बूत, जगत शत्रु ढाह सके कोई ना राईआ । सदा सदा सद रहिणा मौजूद, हाजर हजूर नज़री आईआ। तेरा नाम ना होवे नेस्तोनाबूद, वजूद नज़र किसे ना आईआ। आपणा दे दे सच सबूत, सबर सबूरी इक दृढ़ाईआ। तूं साहिब भगतां सदा मकरूज़, कर्जा आपणा दे चुकाईआ। गोबिन्द एसे करके लिख के गया तैनूं सति खतूत, खतो खिताबत बिन अक्खरां तेरे नाल रखाईआ। तेरा खेल कोई ना जाण सके महिदूद, आर पार हद्द ना कोई दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। सति निशान प्रभ कर मन्ज़ूर, बेनन्ती साचे दर सुणाईआ। दरस वखाउणा हाजर हजूर, जोत सरूपी जोत रुशनाईआ। जन भगतां बख्श देणे कसूर, कसर अशारीए नाल उडाईआ। तेरे बरदे होए मज़दूर, दर ठांडे सेव कमाईआ। एहनां नूं सूली चढ़ना ना पए वांग मनसूर, पुठ्ठी खल्ल ना कोए लुहाईआ। तख्त निवासी साचे आदल तेरा सच सच्चा दस्तूर, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां दईं वड्याईआ। परम पुरख परमात्म तेरा भण्डार सदा भरपूर, पुरख अकाल दे वरताईआ। आपणे चरण दा बख्श दे सर्ब सरूर, रस इक्को इक वखाईआ। मानस जन्म लख चुरासी विच्चों ना

जाए फजूल, फाज़ल फज़ल रहमत दे कराईआ । तेरे मिलण दा पीर पैगम्बर दस्स के गए असूल, असलीअत दे जणाईआ। तेरा हुक्म सद माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साचे सन्तां बख्श दे चरण धूढ़, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ह, मूर्ख मूढ़्हे आपणे रंग रंगाईआ। नाता तोड़ दे कूड़ो कूड़, सच सुच्च दे वरताईआ। भगतां कोलों चंगा रहिणा नहीं दूर, नेरन नेरा हो के फेरा पाईआ। कलयुग चार कुण्ट दहि दिशा पाया फतूर, फतवे विच सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच अमाम तेरा नाम करके गए मशहूर, कल कल्की सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे इक वर, जो नानक अंगद बख्शिश कीती खडूर, काया खुड्डा वेख वखाईआ। त्रैगुण अग्नी तत बुझे तन्दूर, तपश हवस दे मिटाईआ। मन वासना भज्जे ना बन्दर वांग लंगूर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। तेरी सिफ्त दा इक्को मिले शअऊर, शहिनशाह तेरा ढोला गाईआ। जोती जाते साचा बख्श दे नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। माण तुट्ट जाए कोहतूर, जो मूसा मूँह दे भार सुटाईआ। ईसा वेख के कहे होया हज़ूर, मुरीदां मुर्शद पार लँघाईआ। मुहम्मद कहे मेरा रिहा ना कोई गरूर, गुरबत दए चुकाईआ। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं परवरदिगार सांझा यार ग़रीब निमाणयां अर्ज़ करे मन्ज़ूर, सच तौफ़ीक आपणी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सच निशाना हरि आप जणाईआ। धर्म निशान कहे प्रभ आपणी किरपा नाल कर दसख्त, मन्ज़ूरी दे के हुक्म सुणाईआ। लोकमात मुड़के आया वत, वतन बेवतन हो के फेरा पाईआ। कदे चोला हंढाया काया तत, हुण निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जन भगतां आपणे मिलन दी दे दे अक्ख, जगत अक्खीआं नज़र किसे ना आईआ। हिरदे अंदर समा दे सच, जूठ झूठ बाहर कढाईआ। काया माटी कंचन बणा दे कच्च, काची गगरीआ लेखे लाईआ। नौ दवारे मुक्क जाए हद्द, सुखमन टेडी बंक राह विच ना कोई अटकाईआ। तेरे भगत सुणन तेरा छन्द, अंदर अनहद नादी नाद वजाईआ। आत्म सेजा सौणा सदा पलँघ, भगत सिँघासण डेरा लाईआ। सुरत सवाणी ना होवे रंड, घर शब्दी मेल मिलाईआ। लेखा चुक्क जाए सूरज चन्द, निरगुण जोत कर रुशनाईआ । पड़दा लह जाए ब्रह्मण्ड खण्ड, चौदां लोक इक्को नूर नज़रीं आईआ। भेव मुका दे हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ । तेरे भगत सुहेले तेरे घर पैण जम्म, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। तृष्ना मिटा दे कूड़ी तम, तमन्ना आपणे नाल रलाईआ । रुढ़दा बेड़ा दे बन्न्ह, खेवट खेटा हो के दया कमाईआ। वेखीं आपणे भगतां कदी ना देवी डंन, डंनण वाली होर बहुत लोकाईआ । सच निशाना कहे जिन्हां मिल गई प्रभू तेरी सरन, सरनाई इक रखाईआ। उह दस्स होर केहड़ी तरनी तरन, बिन तेरे सरोवर दूजा नज़र कोए ना आईआ। उह केहड़ी मरनी मरन,

जो मरके तेरी जोत विच समाईआ। उह केहड़ी पौड़ी चढ़न, जिस दे डण्डे चड़्हयां तेरा नूर नज़री आईआ। पुरख अकाल किहा उह मेरी सरनी पढ़न, निउँ निउँ लागण पाईआ । सिध्धे सचखण्ड दवारे वड़न, राह विच ना कोए अटकाईआ। एहो जिहां भगतां नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सिर ते चौर करन, विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ के वास्ता रहे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजण साची दया आप कमाईआ।