पुस्तकालयभाग १७

१४ पोह २०२१ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह

पग तन मुख सीस सुहावा, जिन्हां उपर हरि जू दया कमाईआ। उहनां हँस बणाए फड़ के विच्चों कावां, कागों हँस उडाईआ। गोद उठावे जिउँ पुत्रां मावां, बाल अंञाणे वेख वखाईआ। दरगाह साची साचा ला के नावां, बन्दीखाने विच्चों बरी कराईआ। जन्म कर्म दा रहे कोई ना हावा, हौके दए मिटाईआ। जोती नाल जोत मिलौण दा करके दाअवा, अदालत इक्को इक दरसाईआ। मेल मिला के नाल कबीर जिहां भरावां, रविदासे नाल जोड़ जुड़ाईआ। तराज़ू कंडा तोल के आपणे नाल सावां, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। फड़ के गले लगावां बाहवां, डिगदयां लए उठाईआ। पार करा दए शौह जगत दरयावां, कूड़ी धार ना कोए वहाईआ। बलिहारी उहनां गुरमुखां गुरसिखां जावां, जो बण बण बैठे पाँधी राहीआ। समझ वालयां नूं अगला लेख समझावां, बुध बिबेक कराईआ। सो हरफ़ सो पुरख निरँजण दा आपणा नावां, पतिपरमेश्वर आपणी आप करे वड्याईआ। हँ ब्रह्म लख चुरासी जीव जंत सृष्ट सबाई बणावां, निरगुण हो के निरगुण वंड वंडाईआ। राजयां दा राज महाराज अखवावां, सचखण्ड निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। शेरां दा शेर बलधारी सिँघ आपणा जोर परगाटावां, दूजा सानी नज़र कोए ना आईआ। विष्नूं हो के घर घर दर दर सब दी सेव कमावां, माण वड्याई ना कोए रखाईआ। भगवान हो के एथे ओथे दो जहानां आदि जुगादि इक्को हुक्म सुणावां, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों जै जैकार करावां, बिन जैकार बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस जैकार दा डंका गोबिन्द कोलों वजावां, फतहि इक्को हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी खेल खिलाईआ। सोहँ अक्खर तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। महाराज सब तों वड्डा शेरा, सिँघ पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। विष्नूं हो के ब्रह्मा बध्धा बेड़ा, आपणे विच्चों लया प्रगटाईआ। भगवान हो के सब नूं पाया घेरा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ

आकाश पाताल आपणे विच छुपाईआ। जै जै जै करा के सब दा कर दे निबेड़ा, इक्को आपणा हुक्म मनाईआ। पग तन मुख सीस सुहावा, सोहणी वज्जी वधाईआ। कलयुग जीव पंज तत दा पुतला बावा, बउरा होया समझ कोई ना आईआ। बिन सोचयां समझयां बिन सतिगुर मिलयां ऐवें करदा रहे वाहवा वाहवा, वाहिद भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नानक जपया सोहँ सो, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को नूर नज़री आईआ। आदि अन्त तेरा जावां हो, होका दे के गया सुणाईआ। लख चुरासी नालों हो निर्मोह, नाता पुरख अकाल जुड़ाईआ। धुर दा लै के ढोआ ढो, सतिनाम जीवां जंतां गया वरताईआ। महाराज कहि के उसदी चरणी गया छोह, सिँघ शेर मन्न के उसदी ओट तकाईआ। विष्नूं हो के अगली पिछली सुणी सो, सोभा विच वड्याईआ। श्री भगवान किसे नाल ना करे धरोह, उच्ची दे के आवाज़ गया जणाईआ। जै जैकार करे सब ब्रह्मण्ड लोअ, देवत सुर गण गंधर्ब विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। सोहँ करे आत्म परमात्म मिलाप, विछोड़ा कोए नज़र ना आईआ। महाराज सब दे कटणहारा पाप, दुरमति मैल धुआईआ। शेर सिँघ सब दा बणे राखा राख, रक्षक इक अख्वाईआ। विष्नूं हो के घर घर वेखे मार झात, भुक्खा रहिण कोए ना पाईआ। भगवान हो के सब दे मेटे रोग संताप, सति सतिवादी इक्को घर जणाईआ। जिन्हां ने जै जैकार कीता उहनां नूं मिल्या साख्यात, सांझा यार हो के आपणा रंग रंगाईआ। नानक गोबिन्द कहि के गया साफ, सृष्ट दृष्ट आप जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहि के गए उह रसूलां दा रसूल पाक, परवरदिगार नूर इलाहीआ। कवण जाणे किस दे नाल उहदा होवे इतिफाक, इतिफाकीआं आपणा मेल मिलाईआ। गोबिन्द लिख्या इक भविख्त वाक्, सोहणा बन्द बणाईआ। मेरा परम पुरख पिता पुरख अकाल सब दी पुच्छे वात, वाहवा आपणा वेस वटाईआ। उह अगम्मी दस्से सांझी सब नूं गाथ, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। बुद्धिवान कोई ना सके वाच, वाचक ज्ञानी समझ सके ना राईआ। जो नाम प्यार सतिगुर प्रेमी होए मुशताक, नशावर आपणा आप कराईआ । उस दा लहिणा नेत्र नैणां देवणहारा करे बेबाक, धुर दा लेखा झोली पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द करे अक्खरां वाला पाठ, अन्तर आत्म परमात्म आपणी वक्खरी दस्से पढ़ाईआ। जिथ्थे मणकयां वाली माला नहीं कोई साथ, हथ्थां वाली चरखड़ी ना कोए भवाईआ। लिखण वाली नहीं कलम दवात, कागज शाही रंग ना कोए चढ़ाईआ। जन भगतां बख्श के उह अजपा जाप, जगजीवण दाता जीवण विच्चों जीवण दए बदलाईआ। पैर तन मुख सिर सारे उह पाक, पतित पुनीत नज़रीं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी

नित नवित निरगुण सरगुण सद देवणहार वड्याईआ। सो कहे प्रभ सर्ब व्यापी, आदि अन्त इक अख्वाईआ। हँ कहे प्रभ वड प्रतापी, महाराज अख्वाईआ। महाराज कहे मेरे बल दा सर्ब मुहताजी, शेर सिँघ मेरी वड्याईआ। विष्नूं कहे मैं घर घर देवां भाजी, धुर दी वस्त वरताईआ। भगवान कहे मैं जुग चौकड़ी खेलां खेल आपणी अगम्मी बाज़ी, बणके नटुआ धुर दा स्वांग वरताईआ। कोटन कोटां विच्चों लोकमात थोड़्हे गुरमुख करां राज़ी, जिन्हां आपणे नाल मिलाईआ। मैं वेखां कदे ना कोए शरअ नमाज़ी, तिलकां वालयां ना कोए वड्याईआ । जो अन्तर आत्म मैनूं मंगदे साथी, उहनां दा संग निभाईआ। ऊँचां नीचां बण के कमलापाती, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ । जिन्हां ने सतिगुर शब्द हुक्म दी मन्न लई आखी, आखर पड़दा दयां तुड़ाईआ। बजर कपाटी खोल्ह के ताकी, साचा नूर दयां चमकाईआ। निरगुण जोत जगा के घर साचा दीवा बाती, अज्ञान अन्धेर दयां मिटाईआ। आत्म सेजा दा बणके आप निवासी, भूमिका आपणी आप सुहाईआ। अगली दस्सां फेर बाती, बेवतनां हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरे मिलण दा की लाभ, इक्को वार दे समझाईआ। सानूं सृष्टी कैहिंदी एह करदे नहीं कोई जाप, शिवदुआले मन्दिर मठ्ठ नज़र कोए ना आईआ। इश्नान करके लाहुन्दे नहीं संताप, अमृत वेले उठ ना ध्यान लगाईआ। अबिनाशी करता हस्स के कहे आओ लँघो तुहानूं वखावां भगतां वाली जमात, जिथ्थे इक्को इक पढ़ाईआ। ना कोई दिवस ते ना कोई रात, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। ना कोई कलम ना दवात, ना कोई कागज़ ना कोई शाहीआ। ना कोई पिता ना कोई मात, इक्को पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। जिस दा जुग चौकड़ी इक्को इक बाब, दूजा हिसाब ना कोए कढाईआ। जिस दी इक्को इक आवाज़, इक्को राग सुणाईआ। जिस नूं दस्स दित्ता तूं मेरा मैं तेरा दूजा नहीं कोई साक, सगला नाता दित्ता तुड़ाईआ। उह गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सदा सुहेला रिहा जाग, जगत आलस निंद्रा नेड़ कोए ना आईआ। उहनां दा इक्को पुरख अकाल उह पुरख अकाल दा जाप, श्री भगवान उहनां दे ढोले गाईआ। उहनां दे कोल की लैण औण पाप, जिन्हां नूं पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। उहनां दे कोट जन्म दे कसूर करके मुआफ, बरीखाना दए वखाईआ। उह रूह बुत्त दोवें करके पाक, मेहर नज़र नाल तराईआ। उह क्यों करन निक्की जेही बात, जिन्हां नूं वड्डे तों वड्डा मिल्या शहिनशाहीआ। उहनां की करना अक्खरां वाला जाप, जिन्हां नूं अनमंगी दौलत झोली रिहा पाईआ। वीह सौ इक्की लँघण दयो मैं सब नूं दस्स दिउँ साफ, की कुछ भगवन हथ्थ वड्याईआ। जन भगतां किसे नूं कुच्छड़ चुक्कां किसे नूं ढाक, किसे नूं कंध्या उपर उठाईआ। नाले आपणे मिलण दी दस्स के जाच, सिध्धा राह वखाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पीर पैगम्बर

झुकके आपणा रगड़न नाक, सो पुरख अकाल दा सच्चा दवारा दरगाह साची सोभा पाईआ। उस दा भेव ब्यान दस्सां नाल वज़ाहत, वज्हा अगली दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गहर गम्भीर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ।

१४ पोह २०२१ बिक्रमी अजीत सिँघ दे नवित

सति निशाना कहे सुण साहिब श्री महाराज, मांगत हो के झोली डाहीआ। जन भगतां हिस्सा दे दे भाग, भगवन आपणी दया कमाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर रखण तेरी याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। नाम भण्डारा बख्शिश कर के साची दाद, दात आपणी झोली पाईआ। काया मन्दिर अंदर दीवा बाती जगा दे चिराग़, जोती नूर कर रुशनाईआ। जन्म कर्म दा पूरब धो दे दाग़, दुरमति मैल कटाईआ। कूड़ी क्रिया तृष्ना बुझा दे आग, अमृत मेघ बरसाईआ। धुन आत्मक सुणा दे इक आवाज़, रागां नादां डेरा दे ढाहीआ। आत्म परमात्म आपणा बणा लै समाज, दूसर नज़र कोए ना आईआ । इक्को तेरा नूर नज़री आए वाहिद, वाहवा कहि के ढोला गाईआ। एहनां तों पढ़ी नहीं जाणी अग्गे निमाज़, सजदा इक्को इक कराईआ। बिन तैथों किसे दा करन ना होर आदाब, अदब तेरा इक्को भाईआ। दीन मज़्हब दे विच्चों करदे आज़ाद, दीन शरअ शरीअत बन्धन दे कटाईआ। मुख पड़दा लाह दे नकाब, सनमुख हो के नज़री आईआ। जे तैथों कुछ नहीं हुन्दा दे दे सानूं जवाब, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी किहा वाह शाबाश, सच निशाने तेरी बेपरवाहीआ। मैं कुल मालक हो के सब दा बाप, क्यों बच्चयां देवां तरसाईआ। जिन्हां दे नाल मिल के आपणा बणावां जाप, बिन भगतां भगवन राग ना कोई अल्हाईआ। मैं उहनां दा हो के रहवां दास, बण दासी दास सेव कमाईआ। आसा मनसा पूरी करां ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। बिन मेरी किरपा मेरे उत्ते किसे दा कदे ना आया विश्वास, विश्व रूप ना कोए समाईआ। बेशक हनोरे अंदर मैनूं भगतां किहा बदमाश, जो वल छल करके आपणा वक्त लँघाईआ। अग्गे हुण सब दा पड़दा कर दयां फाश, ओहला नज़र कोए ना आईआ। गुरमुखां करके जन्म कर्म मुआफ, मुआफी इक्को झोली पाईआ। जे कोई जबान दा होया गुस्ताख़, गुस्सा गिला दयां गंवाईआ। चरण धूढ़ी टिक्का ला के उहनां मस्तक माथ, मथुरा वाले काहन नालों अग्गे दयां पहुंचाईआ। जिथ्थे सचखण्ड निवासी वसे आप अबिनाश, सति सतिवादी डेरा लाईआ। जिथ्थे तत्तां वाला कोई ना करे राज, रईयत रूप ना कोए वटाईआ। जिथ्थे साहिब सुल्तान इक्को आपणे सीस सुहाए ताज, जिस दी आदि जुगादि

बदली ना कोए कराईआ। सच निशाने तेरी पिछली कहाणी रखी याद, जिस वेले शब्दी सुत लया प्रगटाईआ। मेरा इशारा लकड़ी बणया राड, डण्डा इक अख्वाईआ। जिस दे नाल तैनूं लया गाड, गड्ड के फेर आपणा नाउँ गौड रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शणहार सच सरनाईआ। सच निशाना कहे प्रभू मैं वेख्या तेरा शब्द दूती, दो जहानां फेरा पाइंदा। जिस दे कोलों विष्न ब्रह्मा शिव शंकर मंगी भबूती, चरण धूढ़ी थोड़्ही हथ्थ फड़ाइंदा। जिस दा नाम अगम्मी बूटी, नशा अठ्ठे पहर रखाइंदा। जो नित नवित जन भगतां करे बुत्ती, दर दर घर घर फेरा पाइंदा । आत्म उठावे काया अंदर सुत्ती, नाम हलूणा इक लगाइंदा। फड़ के चोटीउँ कर दए उच्ची, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाइंदा। तूं सब दे नालों सुच्ची, सूख़म रूप दरसाइंदा। क्यों बैठी अंदर लुकी, तेरा साहिब तैनूं मिलण आइंदा। क्यों बैठी आप रुठी, बिन हरि रुट्ठयां ना कोए मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। सच निशाना कहे मैं वेख्या तेरा उह नुकता, जिहड़ा एके दे पिच्छे दित्ता लाईआ। जिस दा हिसाब किताब आपणे हथ्थ रक्षया पुख़ता, जुग चौकड़ी सक्या ना कोए बदलाईआ। जद वंडें जन भगतां बिन कीमतों मुफ्ता, मेहर नज़र नाल साची झोली पाईआ। जिसदा खेल हुक्मां सदा दरुस्ता, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जिस वेले हरि भगत लँघ के जांदे अग्गे स्वर्ग बहिश्ता, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओथे उस नुकते दे इशारे नाल महाकाल वेखणहारा सब दीआं लिस्टां, फरिसतां आपणे हथ्थ उठाईआ। जिन्हां दा परम पुरख उत्ते निस्चा, फड़ बाहों बाहर कढाईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर दी चरणी रिहा डिगदा, ओहनूं इशारे नाल समझाईआ। ओन्हां चिर श्री भगवान कदे ना रीझदा, जब तक्क जन भगत साचा सन्त ना रूप वटाईआ। उह किसे दे उत्ते नहीं पतीजदा, हुक्म सुणौन वाले सारे ओसे दा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। सत्त रंग निशाना कहे सुण असुते प्रकाशी, दर तेरे अलख जगाईआ। जे तूं हैं पुरख अबिनाशी, अबिनाश आपणा नाउँ धराईआ। आपणे नाल रला लै आपणे साथी, जन भगतां जोड़ जुड़ाईआ। साचे अस्व घोड़े पाखर पा काठी, ज़ीन आपणा तंग कसाईआ। खहिड़ा छड दे ऐरावत हाथी, इस दी लोड़ रही ना राईआ। जा के वेख जन भगतां दी मंज़ल उह घाटी, जिस दी अधवाटी नज़र कोए ना आईआ। उह तेरा राह रहे झाकी, झाकीआं जगत रहे तजाईआ। उहनां दा लहिणा दे बाकी, पिछला हिसाब मुकाईआ। सति दवारे बंधा नाती, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। जे साहिब तूं सचखण्ड निवासी, भगत सुहेले क्यों दर दर रुलाईआ। मेहरवान हो के मन्न आखी, आखर आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,

साहिब हुसीन हुसीनां विच्चों मस्कीन मस्कीनां विच्चों तालीमां करे तलकीन, तलकीनां दा मालक होए आप अधीन, अदना हो के झट्ट लँघाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शिकार खेडण वाला बड़ा शौकीन, लख चुरासी खुड्डां बिल्लां जंगलां जूहां उजाड़ पहाड़ां मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ तीर्थ तटां अठसठ हट्टां ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागरां विच्चों सारे बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र नाल भगत सुहेले पार लँघाईआ।

१४ पोह २०२१ बिक्रमी लैफटीनैंट मुहिंदर सिँघ दे नवित

सति निशान कहे मैं हथ्थ सिँघ जगदीश, पुरख अकाल दीन दयाल दिती वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी मन्नण हदीस, दर ठांडे निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिसदी अवल्लड़ी रीत, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार चलाईआ। जो साचे धाम अवल्लड़ा बैठा इक अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सो साहिब सुल्तानां हरि मेहरवाना शाह पातशाह शहिनशाह ठीक, ठाकर स्वामी वड वड्याईआ। नित नवित सदा सुहेला सति सतिवादी झोली पाए भीख, भिच्छया आपणा नाम वरताईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो कलयुग रिहा बीत, मंज़ल मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशां फिरी दरोही मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ गुरुदुआर रहे कुरलाईआ। झगड़ा प्या ऊँच नीच, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सांतक सति ना कोए वरताईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आत्म परमात्म करे ना कोए प्रीत, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । सति निशाना कहे मैं हथ्थ भगत, भगवन देवे वड्याईआ। सोहणा वेला सुहञ्जणा वक्त, दो जहानां वज्जे वधाईआ। वेखां जीव जहान जगत, लख चुरासी फोल फुलाईआ। कोटन कोटां विच्चों नज़री आया गुरमुख विरला नाम ख़ुमारी विच मस्त, मस्तक नूरी जोत करे रुशनाईआ। निज नेत्र निज आत्म निज गृह साहिब स्वामी करे दरस, हरस हवस आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सच निशाना कहे मैं पकड़ां प्रभ दी ओट, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जिस दा नूर ज़हूर अगम्मा निर्मल जोत, रेख रंग समझ कोए ना पाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर सोच ना सके सोच, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि कहि बैठे सीस निवाईआ। जिस

दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कर ना सकी खोज, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी ठाकर पूरा सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची जाणे आपणी मौज, मुकामे हक लाशरीक नूर नुराना बैठा आपणा डेरा लाईआ। ओस दे हथ्थ इक तौफीक, भगत सुहेला बण रफीक, तारीफ करे विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं वेख्या लोकमात, कलयुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म साचा करे ना कोए पाठ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले सृष्ट सबाई रही गाईआ। सच प्रीती साचा जुड़या किसे ना नात, जगत नातयां विच वेखी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। धर्म निशाना कहे मैं वेख के सृष्ट सबाई कर्म, निहकर्मी तैनूं दयां जणाईआ। तेरी कोई ना मंगे साची सरन, धुर दी ओट ना कोए रखाईआ। झगड़ा वेख्या क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन, आत्म ब्रह्म समझ कोए ना पाईआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया करके लड़न, झगड़े विच दिस्सी लोकाईआ। साचा पौड़ा मूल ना चढ़न, साचे मन्दिर बहि ख़ुशी ना कोए मनाईआ। मैं इक्को अर्ज़ आया करन, आरज़ू ख्वाहिश तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। धर्म निशाना कहे सुण मेरे प्रभ, परम पुरख दयां जणाईआ। लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले आप लभ्भ, निरगुण हो के सरगुण खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे हद्द, हदूद साची दे समझाईआ। अमृत जाम प्या दे मदि, मस्त ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। माया ममता विच्चों करदे अड्ड, कूड़ा नाता दे तुड़ाईआ। इक्को ढोला सुणादे छन्द, जिस दे गायां तेरा मेला सहज सुभाईआ। अन्तर आत्म दे अनन्द, रस इक्को इक वखाईआ। जोत निरँजण चाढ़ चन्द, दीवा बाती लोड़ रहे ना राईआ। सच स्वामी वसीए सदा तेरे संग, सुरती शब्द विच समाईआ। धुन अनाद सुणा मृदंग, अनरागी राग जणाईआ । आत्म सेज सुहञ्जणी वेख पलँघ, बिन पावा चूल बणाईआ। मेहरवान हो के जन भगतां अंदर लँघ, क्यों बैठा मुख छुपाईआ । झगड़ा रहे ना कोई हंग, ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दे चुकाईआ। सत्त रंग निशाना कहे प्रभ किरपा कर, सदी वीहवीं दए गवाहीआ। नव नौ चार अन्धेरा आवे डर, भय भओ भरम ना कोए मिटाईआ। सन्त सुहेले सज्जण आपे फड़, बण के पाँधी राहीआ। निरगुण निरवैर निराकार सतिगुर हो के अंदर वड़, शब्दी गुर तेरी शरनाईआ। मंज़ल अगम्मी आपणी चढ़, सच सिँघासण ख़ुशी मनाईआ। इक्को नूर ज़हूर बख्श नरायण नर, नारी नर ध्यान लगाईआ। गुर

अवतार पीर पैगम्बर दे के गए वर, सृष्ट सबाई मात समझाईआ । कलयुग अन्तिम जोती जाता पुरख बिधाता प्रगट होवे नरायण नर, नूर नुराना वड्डी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया किला तोड़े हँकारी गढ़्ह, हउमे हंगता दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे दे वड्याईआ। सति निशाना कहे आ वेख प्रभ ठाकर, स्वामी तेरी सब ने आस रखाईआ। कलयुग वेख डूँग्घा सागर, भँवरी विच सर्ब लोकाईआ । किसे नज़र ना आए करीम करता कादर, नेत्र लोचण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। योद्धा सूरबीर बणे ना कोए बहादर, जो आपणा भार लएं उठाईआ। निर्मल कर्म ना होवे किसे उजागर, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जगत व्यपारी दिसदे ताजर, तेरा नाम हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। मन वासना सारे होए पागल, वैरागी नज़र कोए ना आईआ। भाग लग्गा ना किसे साढे तिन्न हथ्थ काया गागर, गहर गम्भीर तेरा दरस कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं कर दे सच्चा अदल, पीर पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सति निशाना कहे प्रभ खोल्ह आपणी अक्ख, जिस दा रूप नज़र किसे ना आईआ। सर्ब स्वामी हो प्रतख, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर गए दस्स, भविख्तां विच जणाईआ। कल कल्की होए प्रगट, निहकलंक वज्जे वधाईआ। सब दा लेखा करे बस, बस्ते पिछले गए बंधाईआ। अगला मार्ग देवे दस्स, दो जहानां करे पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चरणी जावण ढठ्ठ, गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण वारो वारी पन्ध मुकावण नठ्ठ नठ्ठ, बल आपणा आप धराईआ। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ इक दृढ़ाईआ। जिस निरगुण सरगुण चलाया रथ, बण रथवाही वेख वखाईआ। उह वेखणहारा हकीकत हक, लख चुरासी खोज खुजाईआ। लहिणा देणा सब दा देवे मस्तक मथ्थ, पूरब कर्मां खोज खुजाईआ। जो सब तों वक्खरा सचखण्ड दवारे रिहा वस, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच दे वड्याईआ। सच निशान कहे हो दयाल, वेला वक्त दए गवाहीआ। चारों कुण्ट कूके काल, महाकाल दए दुहाईआ। त्रैगुण माया वजावे आपणा ताल, दहि दिशा वेख वखाईआ। साची करे ना कोई भाल, कलयुग साध सन्त बैठे मुख भवाईआ । आ के वेख आपणे मुरीदां दा मुर्शद बण के हाल, बेहाल रहे बिल्लाईआ। जिहड़ा गोबिन्द तेरे अग्गे करके गया सवाल, उसदा मसला हल्ल कराईआ। उह लिख्या ना किसे विच किताब, हरफ शाही कलम वंड ना कोए वंडाईआ। उस दा हिस्सा ना कोई बाब, वजूद विच ना कोए जणाईआ। उह तेरे दवारे सदा आज़ाद, फांदी फंद विच ना कोए फसाईआ। उह कदे ना होवे बरबाद, जगत निशान ना कोए गंवाईआ। उहदी कदे ना भुल्ले याद, यादाशत सब दी रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ आपणा खेल वेख ब्रह्म ब्रह्मांड, ब्रह्माद तेरा राह तकाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं दस्सां सति, परम पुरख जणाईआ। जिस ने तेरे पिच्छे लेखे लाई आपणी रत्त, रत्ती रत्त तेरी झोली पाईआ। उहदी झोली पा दे पिछला हक, हाकम हो के बेपरवाहीआ। जिस दी चरण सरन दो जहान रहे ढठ्ठ, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड गगन पाताल ज़िमीं आसमान सिर ना कोई उठाईआ। जिस दा नाम अगम्मा ढोला नग़मा नाम अगम्मा छन्द, सृष्ट सबाई कायनात दीन दुनी आप जणाईआ। जिसदा नूर नुराना दो जहानां सच्चा चन्द, सति सच करे रुशनाईआ। उस दा कहिणा अन्तिम मन्न, मनसा सब दी पूर कराईआ। जन भगतां लेखे ला काया माटी तन, तत्तव तत आपणा दे जणाईआ। धुर दा राग सुणा बिन कन्न, आत्मक धुन उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा वेख वखाईआ। सत्त रंग निशाना कहे जन भगत जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी दी सुण आवाज़, जगत राग परे हटाईआ। बिस्मिल हो के हो बिसमाद, विश्व आपणा रूप नज़री आईआ। अबिनाशी करता वटावे आपणा स्वांग, स्वांगी हो के खेल खिलाईआ। जिस दी सारे करदे तांघ, नेत्र लोचण नैण अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा झोली पाईआ। सत्त रंग निशाना कहे वीहवीं सदी दा अन्तिम लेखा, पुरख अकाल दे मिटाईआ। जो अन्तर आत्म सब नूं प्या भुलेखा, गढ़्ह भरम दे तुड़ाईआ। चार जुग जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीन मज़्हब धर्म दा लया ठेका, अन्तिम ठेकेदारी दे चुकाईआ। लख चुरासी दा नज़री आ इक्को नेता, नर नरायण रूप वटाईआ। पिच्छे वेखीआं तेरीआं निक्कीआं निक्कीआं खेडां, अगला भेव दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। सत्त रंग निशाना कहे उठ दस्स सत्त दीप, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। बिना पुरख अकाल तोड़ निभे ना कोई प्रीत, जग नाते जगत विच तुड़ाईआ। सतिजुग साची चलादे रीत, सति धर्म इक समझाईआ। आत्म परमात्म दस्सदे गीत, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म कर पढ़ाईआ। झगड़ा मुका दे ऊँच नीच, इक्को रूप दे समझाईआ। लेखा मुक्क जाए हस्त कीट, राउ रंक ना कोए अख्वाईआ। इक्को कलमा दस्स हदीस, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साडा लहिणा रिहा बीत, वेला वक्त दए गवाहीआ। सच अमाम आवे ठीक, मैहन्दी आपणा रंग रंगाईआ। दूर दुराडा नज़री आए नज़दीक, नेरन नेरा पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरा तारीक, साचा नूर चन्द चमकाईआ। दूजा रहिण ना देवे कोई शरीक, इष्ट दृष्ट इक्को इक समझाईआ। किसे दवारयों मंगण जाए ना भीख, देवणहार आप हो जाईआ। नाता तोड़ के मन्दिर मसीत, काया काअबे दे समझाईआ। जिस विच बैठा रहे सदा अतीत, दर ठांडे डेरा लाईआ। रहमत

मेहर करे बख्शीश, बख्शिश झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सत्त रंग निशाना कहे प्रभ होका देवां नौ खण्ड, पृथ्मी दयां जणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मिटणा भेख पखण्ड, धरनी धरत धवल रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सब दे वसणा संग, सदा सुहेला इक अकेला एकँकारा इक्को नज़री आईआ। जिस दा नाम निधान दो जहान ज़िमीं असमान वज्जणा मृदंग, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक जणाईआ। जिस दा मेला गुर चेला बणके खेल कीता पुरी अनन्द, सो पन्ध आपणा रिहा मुकाईआ। नाल लै के सूरा सरबंग, सच दवारा आवे लँघ, सिँघासण पलँघ इक्को सोभा पाईआ। जिसदी लख चुरासी डोरी शब्द नाल बद्धी पतंग, गुडीआ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द स्वामी अन्तरजामी अन्तर सब दा वेख वखाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं सुणावां दुनिया, दोहरा ताल वजाईआ। अग्गे लेखा मुक्क जाणा ·षीआं मुनीआं, मुनीश्र नज़र कोए ना आईआ। माण टुट्टणा वड वड गुणीआ, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। सब दीआं चोटीआं जाणीआं मुंनीआं, जो बैठे प्रभू भुलाईआ। लेखा रहिणा ना शीआ सुनीआं, परवरदिगार साझां यार वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। वसदे रहिणे ना मन्दिर महल अटल जगत जहान कुलीआं, चार कुण्ट दहि दिशां पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। सच निशाना कहे मैं दस्सां अख़ीर, आख़र इक जणाईआ। करे खेल प्रभ पीरां दा पीर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दी तसव्वर कर सके ना कोए तस्वीर, रूप रंग सिफ्त विच ना कोए सालाहीआ। जिस दा खेल बेनज़ीर, नज़रीआ आपणा रिहा बदलाईआ। कलयुग अन्तिम शरअ शरायती कट के आप ज़ंजीर, धुर दा हुक्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सत्त रंग निशाना कहे जिस वेले मैं लोकमात चढ़दा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आपणा पन्ध मुकाईआ। ओस वेले गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त गुरमुख गुरसिख हरि भगत लख चुरासी जीव जंत इक्को कलमा पढ़दा, दूजा नाम ना कोए ध्याईआ। जे कोई बणे ते परम पुरख दा बरदा, दूजा रूप ना कोए वटाईआ। दो जहान भय विच वेख्या डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। अबिनाशी करता मेहरवान हो के किरपा करदा, किरपन निर्धन आपणे नाल मिलाईआ। अंदर वड़के मन्दिर चढ़ के आत्म परमात्म आपे फिरदा, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। सन्त सुहेले इक अकेले लोकमात निरगुण हो के सरगुण वरदा, नारी कन्त रूप जणाईआ। गुरमुखां गुरसिखां दिवस रैण अग्गे पिच्छे फिरदा, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। अज्ज तक्क चौंह जुगां विच इक्कीआं ने समझया हिरदा, बाकी समझ किसे ना आईआ। शब्द सुत दुलारा मालक बणा के थिर घर दा, सच दवारे दित्ता टिकाईआ। अन्तिम ओसे

दी रखी पैज उसे दा बिरदा, बृद्ध बाल रूप ना कोए वटाईआ। एह खेल अगम्मा पीर पैगम्बरां मंगया चिर दा, वेद व्यासा गया लिखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद किहा बिन परवरदिगार अन्तिम लेख ना कोए निबड़दा, लहिणा झोली कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार दे बंधाईआ । सत्त रंग कहे मैं देणा होका, धुर दा हुक्म सुणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त माणस जन्म प्रभ मिलण दा मौका, वेला गया हथ्थ ना आईआ। श्री भगवान कदी करे ना किसे नाल धोखा, सच सच सिख्या दए दृढ़ाईआ। वेखो पाल सिँघ दे नाल तुरदा ओहदा पोता, सिँघ जगदीश वज्जे वधाईआ। जिस दे लेखे लग्गा शंकर वाला कोठा, जटा जूटधारी वेस वटाईआ । गल ना अल्फ़ी तेड़ इक लंगोटा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सोच विच आवे ना कोई सोचा, समझ चल्ले ना कोए चतुराईआ। सत्त रंग निशाना कहे मेरा हुक्म मन्नणा सब नूं औखा, औखा वेला दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति साची धार चलाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैनूं सतिजुग, सति धर्म इक प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया लेखा जाणा मुक्क, कलयुग बैठे मुख भवाईआ। मैं नाम जपाउणा सोहँ इक्को तुक, तुरत आत्म परमात्म नाल मिलाईआ। कलयुग ओथे पहुंच ना सके पुज, अधवाटे बैठा रोवे मारे धाईआ। जन भगतां नाल प्रभ दा रहे कोई ना लुक, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। कलयुग जो जूठयां झूठयां सदी वीहवीं मुख विच पैणा थुक्क, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। साचे सन्तां श्री भगवान बणाउणा आपणे पुत्त, सुत दुलारे गोद उठाईआ। कलयुग जीवां रोंदयां कुरलादयां करावे ना कोई चुप, गुर अवतार पैगम्बर देवे ना कोई गवाहीआ। अबिनाशी करता ठाकर स्वामी कूड़ कुड़यारयां नालों गया रुठ्ठ, रुट्ठयां फेर ना कोए मनाईआ। गुरमुखां उत्ते जाए तुठ, मेहर नज़र आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र आप उठाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं देवां सच इशारा, हलत पलत वेख वखाईआ। मेरा मालक इक्को एकँकारा, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। दूजा निशाना रहे ना कोई विच संसारा, सृष्ट सबाई बूझ बुझाईआ। हुक्मे अंदर होवे वरतारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अग्गे अड़े ना कोई शाहदारा, सिक्दारा हरि अख्वाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़्हयां गुरमुखां वेखणा एह नज़ारा, बाकी नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म दे इशारा, शब्दी सैनत नाल समझाईआ । उह बोलके इक जैकारा, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। दूजा करन ना कोए मुज़ाहरा, मुज़ाहमत विच कदे ना आईआ। इक्को मंगण दरस घर ठांडे दरबारा, मेल मिलणा सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच निशाना कहे आया पोह चौदां, बीस इकीसा हरि जगदीसा वेख वखाईआ। दो जहानां अंदर साबत रहे ना किसे अकीदा, मालक नज़र

कोए ना आईआ। दीन मज़्हब जो निक्का निक्का गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लाया पौदा, सो वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। नौ खण्ड सत्त दीप कर्म धर्म दा हुन्दा वेखे सौदा, सिट्टे बाजी जगत लोकाईआ। जो शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्ज़ील कुरान खाणी बाणी प्रभ चढ़न दा बणी रहे पौडा, मार्ग आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अछल्ल अछेदा भेव अभेदा आपणा इक दृढ़ाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं मारां अगम्मी मार, हुक्म देवे धुर दरगाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद करके ख़बरदार, आलस निंद्रा दयां गंवाईआ। भगत अठारां कर बेदार, गफ्लत दयां चुकाईआ। नानक गोबिन्द करके चरण प्यार, सच सुनेहड़ा दयां सुणाईआ। उठो वेखो हरि करता कल कल्की अवतार, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा नाम खण्डा वेखे ब्रह्मण्डां तिक्खी रखे धार, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। जिसदी पूजा सारे करदे रहे जुग चार, दर दर सेव कमाईआ। उह वेखण आया आपणा संसार, संसारी भण्डारी आपणे हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अनोखा बिन अक्खरां सारयां रिहा समझाईआ। सति निशाना कहे मैं सति दा मित्र, सति प्यारा गया समझाईआ। जिस दी धारों आया निकल, सो निक्कयां वड्डयां लेखे लाईआ। सर्ब स्वामी बण के सब दा पितर, पिता पूत गोद उठाईआ। नाल लावे भरीआं चिक्कड़, जो मन्नण हक रज़ाईआ। साहिब सच्चे तैनूं सच्चयां दा सदा फिकर, फिकरयां चों फिकरे उहनां दे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं जिस वेले झुलदा, लोकमात लए अंगड़ाईआ। राखा बणां भगतां कुल दा, तत्ती वा ना लागे राईआ। गुरमुख बूटा कदे ना हुलदा, फल फुल्ल आप मात महकाईआ। सन्त सुहेला सच्चे तोल तुलदा, तराज़ू इक्को नाम वखाईआ। मैं लहिणा देणा लेखा देवां प्रभ दी भगती मुल्ल दा, अणगिणत नाम दात झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम मेरा संग रिहा निभाईआ । सत्त रंग निशाना कहे मैं सब दा संगी, प्रभ मेरा संग निभाईआ। सृष्ट सबाई दी कटण आया तंगी, तंग दस्त ना कोए रखाईआ। जिन्हां दी पिठ होई नंगी, तिन्हां ओढण दयां टिकाईआ। जो ओझड़ पै गए डण्डी, तिन्हां मार्ग दयां समझाईआ । जिन्हा दी वासना हो गई गंदी, तिन्हां सुगंधी दयां भराईआ। जो पै गए खानेबन्दी, तिन्हां दे बन्धन दयां कटाईआ। एह धार सब तों वक्खरी चंगी, मंदे चंगयां नाल रलाईआ। कोई लभ्भणा पए ना पांधा पंडी, पंडत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। इक्को संनद नाम धुर दी दे संधी, साचे मालक दए जणाईआ। उहनां दी आत्मा कदे ना होवे रंडी, जगत दुहागण रूप वटाईआ। जिन्हां नूं मिल्या सूरा सरबंगी, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। उह किसे दी काहनूं करन मशंदगी, मुशंदी विच कदे ना

आईआ। दीन मज़्हब दी उहनां उत्तों लथ्थ गई पाबन्दी, पाबन्द इक्को चरण कँवल हरि हरि सच्ची सरनाईआ। धर्म निशाना कहे मैं भगतां दा संगी, जिन्हां नाल मिलके आपणा वक्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले तारे भुजंगी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सति निशाना कहे सुणो जग सज्जण, सजरा हाल सुणाईआ। सतिगुर पूरा हरि स्वामी इक कराए मज्जन, अठसठ तीर्थ लोड़ रहे ना राईआ। सन्त सुहेला करके मेला गुरमुख गुर गुर घर घर आवे सद्दण, सद्दा होका आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई भगत सुहेला, भगवन दया कमाइंदा। मेल मिलाए गुरू गुर चेला, चेला गुरू आप अखवाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड निवासी आपणा फेरा पाइंदा। कलयुग अन्तिम वेख के जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत बेला, बेलयां विच्चों बेली बणके नज़री आइंदा। जन भगतां वक्त होण ना देवे दुहेला, रुहेला रूह बुत्त दोवें पाक कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल जट्ट नाल मझैला, मजलस आपणे नाल लगाईआ।