१५ पोह २०२१ बिक्रमी रावी कंडे नज़दीक ओगरा
अर्जन कहे मेरी मन्ज़ूर होई अरज़, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। जिस ने अंदरों वंडाई मेरी दर्द, बाहरों कूड़ा हुक्म मेटया जगत शाहीआ। ओस वेले मैं आपणे प्रेम दी लिखी इक फरद, अगम्मा लेख बणाईआ। किरपा करे हरि मर्दाना वड्डा मर्द, मेहरवान बेपरवाहीआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा पिछला पूरा करे हर्ज, हाज़र हो के झोली पाईआ। त्रेते द्वापर दी पुठ्ठी होई नरद, कलयुग अन्तिम सिध्धी दे कराईआ। तिन्न जुग दा पिछला कर्ज़, त्रैगुण अतीता हिसाब बेबाक दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। अर्जन किहा सुण भठियाले, धुर दी धार जणाईआ। जिहड़ा बधक कृष्न बाण मारे, तिक्खी मुखी तीर चलाईआ। ओस दे पिच्छे तैनूं मिल्या माणे, पंछी पंखी माणस देह बदलाईआ। किरपा करे आप भगवाने, साहिब स्वामी होए सहाईआ। नाल लया के बाल अंञाणे, बच्चे नढ्ढे उंगला नाल लगाईआ। जो अग्गे सदा सदा सद जन भगतां खड़ा रहे सरहाणे, ख़ैर गुरमुखां आपणयां नैणां नाल तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा धुर दा झोली पाईआ। भठियाले तेरी वेखी सोहणी तपदी भठ्ठी, भठ्ठीआं विच्चों चंगी नज़रीं आईआ। जिस दी अग्ग दिसे मठ्ठी, हौली हौली आपणी सेव कमाईआ। ओधर खेल पुरख समर्थी, जो आपणे भाणे विच रखाईआ। तूं मेरा दर्शन करीं अक्खीं, अन्तर इक लिव लाईआ। मैं कथा कहाणी सच्ची दस्सी, सच दयां समझाईआ ।
जिस वेले आउणी वीस सौ इकी, लोकमात मिले वड्याईआ। अबिनाशी करता लै के आपणी सिक्खी, गुरमुख साचे धुर दा संग बणाईआ। पंद्रां पोह दी पिछली मिती, जिस वेले दिती वड्याईआ। रावी कंडा सब दी सिकी, आसा भरी वेखे नैण उठाईआ । गुरू अर्जन दे चरण नाल इक नौ दिन दी छोही सी मच्छी, मस्तक चरणां नाल छुहाईआ। साहिब सतिगुर किहा सुण मेरी बच्ची, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। उधरों इक अवाज़ अगम्मी आई उच्ची, पुरख अकाल दित्ता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। चरण लग्गी मच्छी आया सुख, सुख सागर विच समाईआ। सतिगुर तेरे मिलण दी भुक्ख, मेरे अंदर आस वधाईआ। मैं सदा तेरे चरणां जावां झुक, दूजा सीस ना किसे निवाईआ। साहिब सतिगुर हौली जेहा किहा अंदरों मुख, आवाज़ दिती सुणाईआ। जिस वेले पुरख अकाल आवे जन भगत सुहेले गोदी चुक्के आपणे पुत्त, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। तेरा लहिणा देणा पिछला देवे चुक, मच्छी तों माणस रूप दए बदलाईआ। पुरख अकाला खेल करे अतुट, अतुट दया कमाईआ। आत्मा सिँघ दा फौजा सिँघ होवे दुलारा सुत, प्रभ सुत्तयां लए उठाईआ। मच्छी तों उस दी बच्ची तेरा लहिणा कुछ, पतिपरमेश्वर झोली देवे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। मच्छी कहे मैं जलमीना, जलधार विच समाईआ। तूं साहिब सतिगुर वड प्रवीना, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरा खेल लोक तीनां, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। कवण वार कवण थित कवण महीना, लोकमात दे समझाईआ। जिस वेले पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगतां ठाडां करे सीना, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अर्जन किहा एह कहाणी वक्खरी, जुग जुग इतिहास ना कोए बणाईआ। कोई समझ ना सके ब्रह्मण पत्री, भविख विच ना कोए दृढ़ाईआ। एह लिखी ना जाए लाइनां विच सतरीं, हिंसयां विच जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मच्छी कहे गुर किरपा धार, आपणा भेव दे जणाईआ। की कोई मेरा पिछला कर्म सक्या विचार, निहकर्मी अक्ख खुल्हाईआ। हौली जेही शब्दी कर गुफ़तार, सतिगुर पूरे दित्ता जणाईआ। तेरा द्वापर दा विहार पड़दा दयां उठाईआ। जिस वेले कृष्न चुभ्भी लई मार, यमुना विच आपणा आप छुपाईआ। तूं मैंडक हो के उहदे उत्ते मारी छाल, आपणा बल धराईआ। ओसने पुछया दस्स तेरा की हाल, उह आपणा दुखड़ा रिहा जणाईआ। किरपा कर मेरे करतार, किरपा निध तेरी सरनाईआ। मैं भुल्लके तेरे उत्ते चढ़या आण, मेरी मति मैनूं ना कोए समझाईआ। किस बिध होवे तेरा चरण ध्यान, विच जलधारा जल जल तेरा मिलाईआ । हुक्म नाल किहा कृष्न काहन, आपणी आवाज़ सुणाईआ। कलयुग तेरी आसा होए प्रधान, मनसा पूर
कराईआ। जिस वेले गुर अर्जन देवे बलीदान, रावी विच आपणा आप भेंट कराईआ। ओस वेले तूं चरण लग्गणा आण, चरण धूढ़ी नाल तेरा मानस जन्म दए बदलाईआ। फेर मेला अन्त श्री भगवान, शाह पातशाह सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दा योद्धा सुत सूरबीर इक नौजवान, शब्दी गोबिन्द फेरा पाईआ। उस कुल विच तेरी होवे कल्याण, जिसदा मुल कीमत ना कोए चुकाईआ । तूं बच्चयां वरगी बच्ची बणे निधान, आत्म पवित्र नज़री आईआ। पिउँ दादा तेरे होवे नाल, दादे दा दादा परम पुरख आपणी गंढ्ढ पवाईआ। हौली जेही करके निमस्कार, दित्ता ओस सीस निवाईआ। हे प्रभू मैं किसे दे विच ना आवां जाल, माहीगीर पकड़ बाहर ना कोए कढाईआ। दस्स होर केहड़ा साथी होवे मेरे नाल, अगला संग बणाईआ। ओस ने दित्ता इक फ़रमान, धुर दी धार जणाईआ। इक बधक ते दो ओस दे बाल अंञाण, चौथा चौबदार नज़री आईआ। पंजवें दर्शन करन वाली जिहड़ी चरणी डिग्गे आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरब जन्म दी विछड़ी सारी संगत तेरे नाल मिल के गावे गाण, गहर गम्भीर गोबिन्द गुण सुणाईआ। ओस किहा प्रभू मेरी किवे करे पहिचाण, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। की मेरा होवे नाम निशान, किस बिध नाता जगत जुड़ाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के दस्सयां काहन, इशारे नाल दृढ़ाईआ। वेखणहारा श्री भगवान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। बेशक लखां करोड़ां कोटन कोटि जुगिंदर कौरां होवण विच जहान, पर गोबिन्द कुल दी बच्ची जुगिंदर इक्को नज़री आईआ। एह सुणके बचन महान, मैंडक वज्जी इक वधाईआ। रावी विच गुर अर्जन मिलणा आण, कलयुग अन्तिम मेल मिलाउणा बेपरवाहीआ। द्वापर कलयुग जल विच करना इश्नान, तन माटी ख़ाक पाणी विच रखाईआ। बिनां साहिब सतिगुर करनी नहीं किसे कल्याण, कर्मां दा लेखा ना कोए चुकाईआ। जां वेक्खयां तक्कया उह भठियाला अंञाण, जिस दी बुध ना कोए चतुराईआ। ओस मंगया एका दान, झोली आपणी अग्गे रखाईआ। जे मैनूं मिलण आवे भगवान, इकल्ला मेरे दर ना फेरा पाईआ। मेरा पिछला साथ मिलावे आण, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। जोड़ जुड़ाके जन्म मरन दा लेखा चुकाए जहान, दूजी वार मात गर्भ ना फेरा पाईआ। भावें ढाई घंटे मेरे घर बणके रहे महिमान, इस तों बहुता हिस्सा मंग ना कोए मंगाईआ। जे ढईए वाला होवे नाल नौजवान, गोबिन्द धुर दा सच्चा माहीआ। मैनूं जंगल बेले विचों लए भाल, बणके धुर दा राहीआ। जिस दा निशाना झुल्ले विच दो जहान, दीवाना मस्ताना गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। भठियाले किहा एह मेरा काम, सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। सीता पिच्छे फिरया राम, दशरथ बेटा वनखण्ड खोजे थाउँ थाँईंआ। रुकमणी पिच्छे लड़या कृष्न काहन, वल छल आपणी खेल खिलाईआ । मैं तद मन्नां जे मेरे कोझे कमले पिच्छे आप फिरे भगवान,
भगवन आपणा फेरा पाईआ। मैं सुत्ता होवां नाल आराम, उह सुत्तयां लए उठाईआ। मैं उहनूं बरदा वेख्या गुलाम, जो भगतां सेव कमाईआ। काही बेले विच्चों किवें करे मेरी पहिचाण, फड़ बाहों बाहर कढाईआ। गुर अर्जन किहा उह बन्दा नहीं ना इन्सान, हुलीआ इक ना कोए जणाईआ। उह एथे उथे वेखणहारा मार ध्यान, लख चुरासी जीव जंत विच्चों बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे लहिणे रिहा मुकाईआ। जिस वेले मच्छी नूं मिली अशीश, ख़ुशी ख़ुशी ढोले रही गाईआ। रावी ने किहा मेरे विच चरण रखण दी मैनूं दे दे फीस, मैं तेरा तन तपदा ठंडा दित्ता कराईआ। मैनूं दस्स उह केहड़ा तेरा जगदीश, जो जगदीशर हो के भगतां सेव कमाईआ। गुरू अर्जन किहा उस दे ताज सोहे सीस, शहिनशाहां दा शहिनशाह पातशाहां दा पातशाह अख्वाईआ। उहदी भगतां नाल प्रीत, जुग जुग वेस वटाईआ। उह तेरे कन्ढ्ढे आवे ठीक, ठाकर हो के फेरा पाईआ। उह खेल करे नीकण नीक, नीचो नीच सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दे मुकाईआ। रावी कहे मैं ओस नूं रावां, जो रहिबर इक अखवाइंदा। ओसे दा गुण गावां, जो गहर गम्भीर दया कमाइंदा। ओसे दा दर्शन पावां, जो विछड़े मेल मिलाइंदा। ओसे दे चरणां हेठां आपणी छाती डाहवां, जिस चरण छूह नाल सन्त सुहेले गुरमुख मेले आपणे रंग रंगाइंदा। उह आपणीआं भुजां वखावे आपणीआं बाहवां, बाहवां अग्गे हथ्थ हथ्थां अग्गे उंगला उंगलां अग्गे पोटे छोटे छोटे मेरे नाल छुहाइंदा। मेरे कर्म बदल जाण खोटे, जो खटे खरे बणाइंदा। जिस ने वीह सौ वीह बिक्रमी रविदास चमार दे बन्न्हाए होए हिके झोटे, आर पार आप लँघाइंदा। मैं उहनां दे तारन आया पोते, जिहनां दा नाता पाल सिँघ नाल जुड़ाइंदा । एस प्रभू दी सोच क्या कोई सोचे, सोच समझ विच ना आइंदा। रावी किहा मेरे भाग उठण सोते, सुत्ती आप उठाइंदा। एहनां भगतां अद्ध विचकार जा के इक वार चुक्के आपणे मोढे, मोढा अगले जहान दा आप लगाइंदा। इस तों अग्गे गुरसिख शौह दरया ना कोई खावे गोते, दो जहानां बेड़ा पार कराइंदा। तार के जाए वड्डे छोटे, बृद्ध बाल जवान वंड ना कोए वखाइंदा । जन भगतो तुहाडे दुरमति मैल कलेवर पाप सारे गए धोते, चिन्ता चिखा ग़म ना कोए रखाइंदा। रावी कहे प्रभू आपणे चरणां तों लाह के इक मोजे, दो चार ब्राह्मण दे सिर उत्ते रखाइंदा। जिहड़े घुम्यारां कोलों मंगे सी नाल धोखे, उह घुम्यारां दा लाल लालो लाल किशन सिँघ रूप वटाइंदा। दूजा कूजा किशन सिँघ हथ्थ फड़ा के अन्तर आत्म एह सोचे, प्रभ लहिणा देणा किवें मुकाइंदा। जो पहुंचणहारा सदा आपणे मौके, कहार यार तेली सारे पार कराईआ। तारा सिँघ इक वारी वड़ना पाणी विच छोटे, जो गोडयां तांई रखाईआ। झनां विच नहाणा प्या करके लंगोटे, हुण तन ना कोए ठराईआ। जे पुच्छे ब्रह्मण हो के जजमानां कोलों खांदा रिहा परोंठे,
हुण भगतां नाल अमृत जाम प्याईआ। रल मिल सारे कन्ढ्ढे ओस पहुंचे, जिस कन्ढ्ढे उत्ते अर्जन इक ध्यान लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आपे सोचे, दूजा संग ना कोए रखाईआ।
डल्ले वेख गुरमुख तरदे, वेला पिछला याद कराईआ। जो सतिगुर बेड़े चढ़दे, तिन्हां खेवट खेटा बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले मेले विछड़े चिरदे, फड़ बाहों जोड़ जुड़ाईआ। सब दे ठंडे करके जाए हिरदे, हरि अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भार आपणे कंध उठाईआ। डल्ले वेख वञ्झ मुहाणा, हरि चप्पू नाम लगाईआ। जिस बेड़े ते चढ़े कोई ना राजा राणा, गुरमुखां गुरसिखां ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। जिस दे पिच्छे अर्जन मन्नया भाणा, रावी आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। सो जन भगतां देवण आया दाना, दाता हो के फेरा पाईआ। सारे गाओ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, जन भगतां भार भरे भाग विच झोली पाईआ।
१५ पोह २०२१ बिक्रमी उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड चेबे ज़िला गुरदासपुर
पुरख अकाला दीन दयाला सूरा सरबंगी, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी लहिणा देणा देवे धुर दी वस्त मंगी, नित नवित झोली आप भराइंदा। जन भगत अकेला लेखा जाणे गुरू गुर चेला खेले खेल बहु बिध रंगी, वेस अनेकां रूप वटाइंदा। जन्म जन्म दा कटणहारा खाना बन्दी, कढ्ढणहारा वासना गंदी, दुरमति मैल आप धुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करनहार करतारा, हरि करता वड वड्याईआ। त्रेता द्वापर जिस ने पार उतारा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। पूरब लेखा जाणे सारा, साहिब अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। मित्रां नाल मित्र प्यारा, पिता नाल पूत दुलारा, शत्रुआं आपणा रंग चढ़ाईआ। वणजां विच्चों वणज व्यपारा, हट्टां विच्चों हट्ट न्यारा, समरथ पुरख आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। पूरब लेखा लहिणा देवे, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। अबिनाशी करता अलख अभेवे, अगम्म अगोचर वेख वखाईआ। रसना जिह्वा जो नर हरि नरायण सेवे, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। तिस नूं जुग जन्म दे मिलदे मेवे, अमृत फल खुआईआ। उस दे चरणां झुकदे देवत सुर देवी देवे, करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। त्रेता कहे मैं वेख्या तेरा रूप, हर घट
वासी तेरी वड्याईआ । द्वापर कहे मैं वेख्या तेरा कलबूत, बिन तत्तां नज़री आईआ। कलयुग कहे मैं तेरा दयां सबूत, सति सच सर्ब दृढ़ाईआ । जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा मौजूद, साहिब स्वामी एका एकँकारा नज़री आईआ। जो भगतां असल नाल मुकावण आया सूद, शरअ हिसाब आपणे नाल घड़ाईआ। अग्गे करन आया महिफूज़, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। साचा बख्शण आया अरूज, अर्शां उपर अर्श एका धाम सुहाईआ। पढ़ावणहारा इक हरूफ, साचा मंत्र रिहा दृढ़ाईआ। पूरब जन्म दा लेखा करके मनसूख, अग्गे लहिणा दए मुकाईआ। नाता तुट्ट जाए पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश लोड़ रहे ना राईआ। अगम्म निगम दी आवे सूझ, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। जन्म कर्म दी तृष्ना मेटे भूख, निझर अमृत धार वहाईआ। उहना सज्जणा नाल तेरा करे रसूख, जो त्रेता द्वापर विछड़े कलयुग लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद अभेदा दए खुल्हाईआ। पूरब लहिणा वेख पंछी, पस्चाताप दे गंवाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर उह कहाणी लग्गे अच्छी, जो मिल के भगतां नाल बणाईआ। जिस दी सार किसे ना दस्सी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए जणाईआ। सुण हाल अहिवाल जो वेख्या अक्खीं, आखर पड़दा लाहीआ। जिस वेले तेरी धार कृष्न चरण ढठ्ठी, बधक फड़ के लया उठाईआ । ओस वेले तेरी अक्ख वेखी इक सोहणी सज्जी, नैणां नीर वहाईआ। भगवन जिन्हां दी प्रीत तेरे नाल लग्गी, उहनां दे नाल मैनूं देणा मिलाईआ। तूं आदि जुगादी भगत सुहेला यद्दी, पुश्त पनाह देणी सरनाईआ। कृष्न ओस वेले मार चुपेड़ किहा गल्ल्ह खब्बी, धुर दी धार जणाईआ। जिस वेले पंचम नानक जोत जगी, अर्जन रूप वटाईआ। तैनूं तपौणी पैणी भठ्ठी, बण भठियाला सेव कमाईआ। उस वेले अंदरों आपणी आवाज़ दस्सीं, हौकयां नाल सुणाईआ। मेरी मारी गई मत्ती, तेरी सार कोए ना आईआ। चरण ध्यान करके हथ्थ लोह उत्ते रखीं, आपणा माण वधाईआ। जद वेखें ते दिसे ठंडी, अग्नी अग्ग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा वेख वखाईआ। पंछी कहे मैनूं रहे ना पस्चाताप, जन्म विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। मेरा अंदरों बाहरों खोल्हणा ताक, नित तेरा दर्शन पाईआ। कृष्न किहा उह मेरा सब तों वड्डा बाप, जिस ने कोटन कृष्न काहन राम दिते बणाईआ। जो निरगुण सरगुण होवे साख्यात, लोकमात वेस वटाईआ । कलयुग अन्तिम तेरा वड्डा बणना साथ, बंस सरबंस दए सुहाईआ। भठियाले तेरी झोली पाए दात, अर्जन गुरू दए गवाहीआ । जिन्हां दा बधक नाल साथ, सूकर यार नाल मिलाईआ। जेहड़ी मीन चरण कँवल छोही मार झात, उस मिले वड्याईआ। जिस ने धुर दा मंगया साथ, उसनूं कंध्यां उत्ते उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए मुकाईआ । वेखो लेखा मुक्कदा मात, सो सतिगुर आप मुकाईआ। बिना
सद्दयां पुच्छयां घर पुच्छण आया वात, वारता पिछली याद कराईआ । रविदास ने नाल फड़ी कलम दवात, लेखा लिख्त विच गवाहीआ। पार कन्ढ्ढे प्रभ ने मारी आप झात, सारे संगी साथी लए बुलाईआ। कठ्ठे करके बख्श देवे नज़ात, जन्म मरन दा गेड़ रहे ना राईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, साफ़ सुथरे दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अर्जन किहा भठियाले रखीं चेता, चेतन सुरती नाल मिलाईआ। जिहड़ा शाह सुल्तानां नालों ग़रीबां नूं पार उतारे अगेता, अगला लेखा आप जणाईआ। भगत उधारन उस आपणा लैणा ठेका, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। भठियाले किहा मैं कीता कुकर्म, निहकर्मी तेरी सार ना आईआ। एह नहीं सी मेरा धर्म, अधर्मीआं दा हुक्म मन्न के बैठा सीस झुकाईआ। जे बख्शें ते साची सरन, सरनगति इक दरसाईआ। जिस मन्दिर अंदर तेरे भगत सुहेले वड़न, उस दा दर देणा खुल्हाईआ। चंगा हुन्दा जां तेरे पिच्छे मैनूं मिलदा एह सड़न, तन माटी ख़ाकी तेरी भेंट चढ़ाईआ। इस जीवण नालों चंगा मरन, जिस दे मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे दए लगाईआ । साहिब सतिगुर किहा गुर अर्जन, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। हरि का भाणा कोए ना आए वर्जण, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ । तेरा लेखा मुकणा कट्ठयां हो के बारां वाली दरजन, दरजा बदरजा सारे जोड़ जुड़ाईआ। तेरा सहाई योद्धा सूरबीर वड मरदन, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। रावी दा घाट लँघ के सर्दल, दर दवारे तेरे फेरा पाईआ। उह खेल करे फरदन फरदन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक टिकाईआ। भठियाला कहे मैं की समझां, बुध मति रही ना राईआ। परम पुरख तेरीआं केहड़ीआं रमज़ां, जो इशारयां नाल जणाईआ। मैं तेरे थल्ले डाहुन्दा रिहा निक्कीआं निक्कीआं छमकां, जो साढे तिन्न हथ्थ लकड़ी नाल मिलाईआ। तूं लाउँदा रिहों हौली हौली आपणीआं तनका, बिन तन्दी तन्द सतार वजाईआ । तूं भवोंदा रिहो मेरे मन का मणका, मेहरवान दया कमाईआ। मैं मंगदा रिहा हो के मंगता, तेरे दर ते अर्ज़ सुणाईआ । मैनूं मेला हो जाए भगतां संग दा, गुरमुखां नाल वड्याईआ। फेर जाणां सतिगुर चोला रंग दा, दुरमति मैल धुआईआ। जे नज़ारा बख्शे आपणी सेज पलँघ दा, साचे तख्त बहाईआ। इस तों चंगा वेला नहीं सोहणी ठंड दा, जो अग्नी तत बुझाईआ । लेखा चुक्क जाए कूड़ी सृष्टी वरभण्ड दा, ब्रह्मण्ड चरणां हेठ दबाईआ। मैं उह दर वेखां जिथ्थे विष्न ब्रह्मा शिव दर खलोता मंगदा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोला गावे तेरे छन्द दा, धुर दा राग अल्हाईआ। मैं ओस दवारे ओस मंज़ल ओस मुकाम जावां लँघदा, जिथ्थे हाज़र हज़ूर ज़ाहर जहूर निरगुण दाता पुरख बिधाता बैठा आसण लाईआ। लेखा
रह ना जाए किसे मुहाणे वञ्झ दा, खेवट खेटा इक्को नज़री आईआ। सुख माणां ओस अनन्द दा, जो गोबिन्द गया समझाईआ । पहलों दर्शन करके गुजरी चन्द दा, फिर तेरे विच समाईआ। झगड़ा चुक्क जाए जीउ पिण्ड इंड ब्रह्मण्ड खण्ड दा, सगली चिन्त गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। भठियाले तूं ताई भठ्ठी, अग्नी भेंट चढ़ाईआ। गहर गम्भीर तेरी आत्म करे ठंडी, उपर फूलां हार वछाईआ। सतिगुर सेज सुहावणी सब तों चंगी, जिस नूं पीर पैगम्बर खोजण थाउँ थाँईंआ। एह शाहां दयां तख्तां नालों तेरी मंजी चंगी, जिथ्थे मजलस लग्गी बेपरवाहीआ। तेरी जन्म जन्म दी वरन वरन दी, बरन बरन दी कट के तंगी, सरन इक्को इक दरसाईआ। औह तक्क लै आपणे पिछले संगी, जो दूर दुराडे फड़ के तेरे नाल मिलाईआ। शब्द भाजी दे के गंढ्ढी, घरों घरी लए उठाईआ। रावीउँ पार तेरी वेख के सोहणी डण्डी, डण्डौत करदा आया धुर दा माहीआ। बेशक तेरे वालां विच किसे नहीं वाही कंघी, सतिगुर पूरा दुरमति मैल अंदरों दए धवाईआ। झगड़ा करे ना तेरा मन फरंगी, साढे तिन्न हथ्थ चले ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के वासना गंदी, सच समग्री विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप सरनाईआ। भठ्ठी तों मिल्या सिँघासण, वेखो खेल बेपरवाहीआ। भगतां नाल बणया साथन, सोहणा संग जुड़ाईआ। जै जै जैकार ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश आखण, गण गंधर्ब देवत सुर ढोले जस रहे गाईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा हरि करता आप आया वाचण, पूरब पड़दा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भठ्ठी पिच्छो मिल्या हरि का भठ्ठ, जिस कर्म रोग दित्ता मिटाईआ। इक्को वार दूई द्वैती क्रिया अंदर दिती कट, जोती लम्बू अग्नी लाईआ। निर्मल नूर जोत कर प्रकाश, साचा पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। डाही अग्ग दा मिल्या बदला, हरि अन्तर खोज खुजाइंदा। एह तेरा पिछला साथ सगला, जो सगवां नाल लयाइंदा। अग्गे लहिणा दस्से अगला, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। जन भगतां लेखे लाया सचखण्ड दुआर बंगला, बग बप्पड़ा कोई ओथे रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाइंदा। वेख खेल हरि करता करे उजागर, सिँघ उजागर दए वड्याईआ। उठ वेख तेरे पिछले यार बण के आए सौदागर, राम सिँघ फेरा पाईआ। जिस दे नाल उहदे मित्र पुत्तर शत्रु यातर, सोहणा संग बणाईआ। दरबान सपुत्री करन आई खातर, नूंह चन्दू मिली वड्याईआ। उह मैंडक मच्छी लँघ के आया पातण, जिस दा लेखा अर्जन गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा दए जणाईआ। अग्ग कहे मैं हो गई ठंडी, काष्ट विच्चों नज़र किसे ना आईआ ।
जिस वेले जन भगतां दी मैनूं आई सुगंधी, मैं सुंघ के ख़ुशी मनाईआ। जांदे माही कोलों इक वस्त मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। जदों मुड़ के फेर आपणे पतण लँघीं, पिछला पन्ध चुकाईआ। ओस वेले मैनूं निमस्कार करन देवीं आपणे चरण नंगीं, जो जलधारा विच रखाईआ। जिस पानही ने लेख चुकाया ब्रह्मण पखण्डी, नाता लालो नाल जुड़ाईआ। ओथे तेरे जांदयां नूं आई होवे गंगी, गोदावरी यमुना सरस्वती बण के पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं ही तूं ही ढोला होवे गांदी, गा गा शुकर मनाईआ। उस तों अग्गे इक गहण, जिस दे अंदर मैं वसेरा रखांदी, आपणा डेरा लाईआ। मैनूं वेला वक्त याद उह जिस वेले तेरे प्रेम प्यार अंदर मेरी खुल्ह गई परांदी, मेंढी सीस नज़र कोए ना आईआ। मैं दशरथ दवारे दी बांदी, नकईआ आपणा नाम जणाईआ। जिस वेले मैं संगत वेखी जांदी जांदी, जांदी वेरां चरण धूढ़ चुक के मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे लेखे पूर कराईआ। लेखा पूर होया मुक्कया झगड़ा, झंजट दित्ता चुकाईआ। अग्गे हुक्म वरताए करड़ा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। नाता जोड़ के हरिसंगत घर दा, भगत भगवान लए तराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दवारे आ के वरदा, वादयां नाल वादा कीता पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तिन्न दिन पहलों दर्शन दे के फेर अग्गे खड़दा, खड़न तों पहलों अगला घर साख्यात दए वखाईआ। ग़रीबां दा मोहरी इक एह ग़रीब बणदा, जिस दा नसीब आप दित्ता बदलाईआ। श्री भगवान जिन्हा फड़दा उहनां ना छड्डदा, जिन्हां दे अंदर वड़दा उहनां दा लाह के पड़दा आपणा रंग वखाईआ। भगतां दा बरदा सेवा करदा, दर दर घर घर आपणी अलख जगाईआ। भठ्ठीआं उत्ते कदे ना सड़दा, तत्तीआं तवीआं उत्ते चरण ना धरदा, बिन तत्तां आपणा आसण लाईआ। जे एहो जेहा खेल अर्जन नाल ना करदा, प्रभ नाल मेल कौण मिलाईआ। ना प्रभू ना भगत कोई एथे आ के वड़दा, एस धरनी धरत ना मिले वड्याईआ। जिथ्थे गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेला चरण धरदा, उहो धरती सोभा पाईआ। अज्ज तों मालक तुहानूं बणा सब नूं ओस घर दा, जिस घर विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर जगत दरया ना कोए अटकाईआ। जिस मंज़ल पौड़े कोई नहीं चढ़दा, उसे पौड़े गुरमुख दिते चढ़ाईआ। ग़रीबां विच्चों ग़रीब निमाणयां विच्चों निमाणा पुरख अकाल दीन दयाल सदा जन भगतां आपणे सीस उत्ते धरदा, जगदीश आपणी सेव कमाईआ। वेखो मंगी मंगदा फल मिलदा, दिल दा दिलदार झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगतो तुसीं नहीं ग़रीब, जगत माया कम्म किसे ना आईआ। सतिजुग दी अगली वेखो तरतीब, तरह तरह रिहा जणाईआ। सदी वीहवीं रही बीत, चौदां लोक देण दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहि
के गए ठीक, भविख्तां विच जणाईआ । जिस वेले आए वाहिद लाशरीक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सो सृष्ट सबाई दए नसीहत, हुक्म नाल जणाईआ। जिन्हां नूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करके दिती वसीअत, उहनां दा लेखा दए मुकाईआ। लिख्तां विच्चों लेख कढ्ढके असलीअत, असल आपणी धार समझाईआ। गुरमुखां दी इक्को बणा के वलदीअत, जगत नाते दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद देवणहार वड्याईआ। पलँघ कहे मेरे उत्ते चढ़या कौण, बैठा आसण लाईआ। जिस दे चार कुण्ट इरद गिर्द फिरदी उणंजा पौण, आपणी सेव कमाईआ। जिस दा काया मन्दिर अंदर उजिड़या खेड़ा प्रभू आया वसौण, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर दए वसाईआ। कूड़ी क्रिया बुरज हँकारी आया ढौण, माया ममता मोह दए गंवाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आया मिलौण, कठ्ठे करके जोड़ जुड़ाईआ। चरण टिक्का मस्तक आया छुहौण, लहिणा देणा रावी रिहा चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सुहेला इक अख्वाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां मिल्या तिन्हां मिली वड्याईआ।
१५ पोह २०२१ बिक्रमी उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड ममीआं
हरि सतिगुर शब्द अगम्मा खोजी, दो जहानां वेख वखाइंदा। भगत वछल हरि भगवन चोजी, लख चुरासी भेव चुकाइंदा । ठाकरां दा हरि ठाकर मौजी, मजलस इक्को नाम रखाइंदा। जन्म कर्म दे विछड़े वेखे रोगी, बिछरत आप मिलाइंदा। फड़के चूंडी काया विच्चों उतली बोदी, सोई सुरती आप उठाइंदा। लेखे ला के कमली कोझी, दरगाह साची आप वडियाइंदा। नाम भण्डारा खोल्ह के खाना मोदी, मुद्दत पिच्छो आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी वेख वखाइंदा। धुर दी करनी वेखणहारा, हरि करता वड वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ब्रह्मण्ड खण्ड जिस दा पसारा, खाणी बाणी आपणी कार कमाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पावणहारा सारा, तत्तां अंदर आपणा डेरा लाईआ । शब्द अगम्मी बण वणजारा, चार कुण्ट दहि दिशां वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा उस दा देणा पूरब कर्मां लाहे उधारा, कर्ज़ा मकरूज़ सिर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा हर घट थाँईंआ। शब्द खोजी गुरमुख चुणदा, लख चुरासी वेख वखाईआ। लहिणा देणा मुकावे गुण अवगुण दा, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। भेव खुल्हावे आत्मक धुन दा, अनहद नादी नाद वजाईआ। पन्ध मुकावे अगली सुन्न दा, सुन्न समाध ना कोए समाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण आपे पुछदा, निरवैर हो के फेरा पाईआ। लेखा जाणे साढे तिन्न हथ्थ
काया माटी पंज तत बुत्त दा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। पड़दा लाहवे आपणा लुक दा, साख्यात सति सरूप आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा देवणहार वड्याईआ। शब्द खोजी देखे दो जहां, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ धरत धवल आपणा वेस वटाईआ। सन्त सुहेले लए उठा, गुर गुर भेव खुल्हाईआ। गुरमुख सच्चे लए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गुरसिख गूढ़्हे रंग लए रंगा, रंग मजीठी नाम चढ़ाईआ। सच संदेसा धुर दा दए सुणा, बिन अक्खरां नाम पढ़ाईआ। बिन दीन दयाल साहिब कृपाल अन्तिम पकड़े कोई ना बांह, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग सृष्टी दृष्टी कूक रही वांग काँ, काग वांग रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द खोजी कहे मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी लभ्भदा, माणस मानुख मानस घर घर वेख वखाईआ। जिन्हां दा परम पुरख दा नाता जुड़या प्यो पुत दा, सो पतवन्ते दयां मिलाईआ। लेखा चुकावां माणस देही मनुक्ख दा, लख चुरासी फंद कटाईआ। झगड़ा चुकावां मात गर्भ दे दु:ख दा, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। लेखा मुकावां उल्टे रुक्ख दा, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। वक्त सुहावां सुहञ्जणी रुत्त दा, छहबर हरि हरि नाम लगाईआ। जिस वेले पुरख अकाल दीन दयाल मेरे कोलों पुछदा, जन भगत ओस नूं दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुकावे थाउँ थाँईंआ। शब्द खोजी कहे मैं वेख्या नव खण्ड, नौ दर सृष्टी फोल फुलाईआ। नव रस कूड़ पखण्ड, भेखी आपणा भेख रहे जणाईआ। सुरत सवाणी सब दी वेखी रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता कोई ना ढाहवे कंध, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। जोती नूर चढ़या कोए ना चन्द, घर विच घर ना कोए रुशनाईआ। डूँग्घी कंदर मेटे कोई ना पन्ध, सफरी हो के सफर ना कोए चुकाईआ। आत्म परमात्म मिलके गाए कोई ना छन्द, रसना जिह्वा बत्ती दन्द जगत करे पढ़ाईआ। तेरा नाउँ निरँकार दीनां मज़्हबां विच दित्ता वंड, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। सत्त दीप कूड़ कुड़यार पाउँदा वेख्या डण्ड, जूठा झूठा डंका रिहा वजाईआ। साचे मन्दिर कोई ना वेखे लँघ, निज नेत्र तेरा दरस कोए ना पाईआ। तूं दाता साहिब सूरा सरबंग, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। जिन्हां गुरमुखां लावें आपणे अंग, अंगीकार लएं बणाईआ। उहनां एथे ओथे दो जहान होवें संग, संगला संग बणाईआ। लख चुरासी तोड़ के फंद, जम की फाँसी दए कटाईआ। निज आत्म निज घर निज गृह दे के परमानंद, परमात्म आपणे विच समाईआ। जिन्हां तेरा ढोला गाया सो पुरख निरँजण अगम्मी छन्द, सो हँ ब्रह्म लेखा गए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, शब्द
खोजी सन्त सुहेले तेरे नाल मिलाईआ। शब्द खोजी कहे मैं वेखे चार जुग, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। अन्तिम सब दी औध गई मुक्क, थिर नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सिर कदमां उत्ते सारे बैठे सुट्ठ, माण अभिमाण चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मोड़ गए मुख, सदी वीहवीं दिसे ना कोए रुशनाईआ। नव नौ चार घर घर लग्गा दुःख, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहेला जिस तेरी रखी ओट, ओड़क इक्को नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जन साचे वेख वखाईआ। शब्द खोजी कहे मैं वेखां जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी कंदर खोज खुजाईआ। गुरमुख सच्चे साचे लाड़, हरिजन हरि हरि दयां मिलाईआ। जिन्हां दा पिछला लेखा कूड़ कुड़यारा देवां पाड़, अगला हुक्म इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पैज स्वार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द खोजी कहे मैं जगत जहान लभ्भदा, दहि दिशा वेख वखाईआ। जिहड़ा गुरसिख हरि जू तेरा नाम जपदा, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। मैं उस दा पड़दा लाहवां अंदरली अक्ख दा, निज नेत्र करां रुशनाईआ । उह रूप बण जाए सच दा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तेरे चरण कँवल सच सरनाई ढठ्ठदा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ । नाता छड्ड के तत अठ्ठ दा, नौ दवारे लेखा दए मुकाईआ। तेरे प्रेम अंदर हस्सदा, प्रीती अंदर सेव कमाईआ। सोहणा सुहञ्जणा वेला वक्त भगत भगवान दोहां दे सांझे जस दा, जिस दा जस शास्त्र सिमरत वेद पुराण गा सके ना कोए राईआ। साचा भगत हरि भगवन तेरे दवारे वसदा, दूजे दर आसण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अलखणा अलख दा, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी कार कमाईआ।