ममीआं ते ओगरे नूं रस्ते विच
गंढ्ढी टुट्टी टुट्टी गंढ्ढी, गंढ्ढ आपणी आप फेर पाईआ। एह भांगा वाली उह डण्डी, जिथ्थे बाल्मीक बहि के नौ दिन डण्डौत कराईआ। उस मंग इक मंगी, मूँह दे भार हो के अक्ख ज़िमीं उत्ते टिकाईआ। मैनूं तेरी इक मुशंदगी, मनसा आपणी दयां जणाईआ। जिस वेले सृष्टी भरे नाल पखण्डी, तेरा नाउँ जाण भुलाईआ। मैं बहत्तर साल गुजारे रावी कन्ढ्ढी, जिस दी इतिहास देवे ना कोए गवाहीआ। पंद्रां पोह मैनूं एह भूमिका लग्गी चंगी, मैं बिनां आसण आसण लया विछाईआ। तेरे नाम दी उठी तरंगी, तुरत तेरा हुक्म सुणाईआ। जिस वेले लोकमात मेरे भगतां आए तंगी, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। एस दा लेख गोबिन्द ने लिख्या विच वार चण्डी, चलित्रां विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछले
लेखे रिहा मुकाईआ। बाल्मीक किहा प्रभ तेरी किथ्थे पैंदी गंढ्ढ, बिन डोरी तन्द बंधाईआ। जिथ्थे आपणा नाम रिहा वंड, उह मन्दिर दे समझाईआ। अबिनाशी करते शब्दी मार के इक चण्ड, डण्डा मुंडी विच लगाईआ। मैं पहलों माण अभिमाण तोड़ के घमंड, विकार खण्ड खण्ड कराईआ। फेर बख्शां आपणा अनन्द, चरण कँवल सरनाईआ। जिस वेले सतिजुग त्रेता द्वापर वी जावे लँघ, वेला वक्त सच सुहाईआ। ओस वेले मेरी ना कोई सेज ना पलँघ, दुशाला नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान हो के तेरे आसण दे उत्तों दी जावां लँघ, बण के पाँधी राहीआ। ओथे तेरयां पिछलयां संगीआं साथीआं मंगणी इक मंग, जो डाके मारन वाले नज़रीं आईआ। उहनां नूं दस्सणा इक छन्द, पिछला चेता दयां कराईआ। उह नेत्र रो के कहिण की साडी झोली पाई वंड, एह वंड ना सानूं भाईआ। जिवें आपणे भगतां दा आदि जुगादि जुगादि आदि रख्या अनन्द, ओहो अनन्द सदा दे बणाईआ। कृपाल हो के आवां बख्शंद, बख्शिश मेहर नज़र नाल तराईआ। तेरी भूमिका ते आ के पिछला लेख चुका के अग्गे दया कमा के चाढ़ जावां उह रंग, जिस रंग नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी आपणे सिर ते कर्मां जन्मां वाली चुक्क के पंड, जुग चौकड़ी बैठा रिहा भार उठाईआ। अज्ज ओस दा आप कर संबंध, लेखा सब दा लेखे विच लगाईआ। उठो चलो हुण अग्गे जे गाओ छन्द, इक होर बैठा राह तकाईआ। जिस ने पूजा कीती सूरज चन्द, प्रीत शिवां नाल लगाईआ। उह कहे मैनूं वी पाउणी ठंड, नौ कदम ते डेरा लाईआ। मेरे उत्तों दी बेखबर हो के ना जाईं लँघ, चरण छाती उत्ते टिकाईआ। मैनूं रोग इक बलग़म वाला खंघ, तेरा नाम जपण दी सतया दिती गंवाईआ। सुखाला जेहा दस्स कोई ढंग, बहुती भगती कीत्यां हथ्थ किछ ना आईआ। ओस वेले किहा सूरे सरबंग, सहज नाल सुणाईआ। कलयुग अन्तिम जिस वेले मेरे भगत मेरे नाल गाउणगे सोहँ छन्द, तूं वी मेरा ढोला लैणा गाईआ। तेरा बेड़ा रहे ना विच धार मंझ, उरार तों पार पार तों उरार फड़ के पार लँघाईआ। पंद्रां पोह दी उत्तों वेख आई सञ्झ, आपणी रुत्त रही बदलाईआ। उठ बलधार तेरा कटया जाए पन्ध, पाँधी गुरमुख तैनूं आपणे नाल लै के जाण चाँईं चाँईंआ। ओस दी आसा कहे मैनूं रात नूं लग्गण ना दयो ठंड, प्रभ चरणां कोल देणा टिकाईआ। जिस वेले मैं पंज वार सुण लए तुहाडे छन्द, शहिनशाह दे चरणां विच आपणा आप मिटाईआ। जिस वेले वेखां बैठा उत्ते पलँघ, सत्त रंग निशाना रिहा झुलाईआ। फेर मंगां अगली मंग, जिस दे नाल ना होए जुदाईआ। मैं आपणी तसबी माला पातालां दे थल्ले आया रख, आकाशां विच ध्यान ना कोए लगाईआ। क्यों मेरा साहिब त्रेते विच गया दस्स, कलयुग अन्तिम लवां मिलाईआ। द्वापर लँघ गया हस्स हस्स, मेरी आसा अग्गे नालों
दूण सवाईआ। अचानक असुते उत्ते आण चढ़या झट्ट, चरण नाल दित्ता हिलाईआ। मेरी उसे वेले खुल्ह गई अक्ख, वेख्या बेपरवाहां दा बेपरवाह, जोती जाता नज़रीं आईआ। मैनूं वलेट लैण दयो आपणी सफ, बगली लवां टिकाईआ। जे गुरमुखो तुसी गए थक्क, इक वेरां बहि के उठो मेरी ख़ुशी ख़ुशी विच मनाईआ। मैं तुहाडे नाल पवां नठ्ठ, भज्जां वाहो दाहीआ। अग्गे मेरे माँ प्यो भैण भ्रा दा इक्ट्ठ, चालीआं कदमां उत्ते राह तकाईआ। आह थाँ सी जिथ्थे रहे वस, झुग्गी कंडयां वाली बणाईआ। उह वी झक्खड़ विच गई सी ढठ्ठ, आंधी दिती उल्टाईआ। मेरी माता रो पई झट्ट, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। हे प्रभू जे साडे होवे वस, तैनूं सारी रात बन्न्ह के बाहर पाले विच रखाईआ। साडे खाली वेख हथ्थ, खाण नूं अन्न दाणा घर रहिण कोए ना पाईआ। जे सानूं पता जावें दस्स, तैनूं मिल के हाल दईए सुणाईआ। ओस वक्त इक आवाज़ आई झट्ट, धुर दी धार करे जणाईआ। तुसीं मरन दे पिच्छो वी आपणा सत्थर लैणा घत्त, आपणा डेरा जमाईआ। कलयुग अन्तिम परम पुरख आवे वत, बेवतन हो के आपणा फेरा पाईआ। नाल भगतां दा सोहणा साथ, संगीआं नाल ख़ुशी मनाईआ। जिस वेले आवे तुहाडी नेड़े वाट, याद पिछली दए सताईआ। नाल लै के जाए तुहाडी आस, चरणां नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा दए मुकाईआ। उह आस पिछली पुराणी, तैनूं दयां जणाईआ। आह वेख तेरे सज्जण हाणी, आंढी गुआंढी लए बुलाईआ। चल तैनूं प्यावां ओसे दा ठंडा पाणी, जिस कन्ढ्ढे डेरा लाईआ। कन्नी सुण ओसे दी बाणी, जिहड़ा बाण निराले तीर चलाईआ। आसा कहे मैं निमाणी, निउँ निउँ लागां पाईआ। जन भगतो गुरमुखो साचे सिक्खो मैनूं नाल लै के जाणा मेरी वाट पुराणी, बेप्राण हो के प्राणीआं वांग वास्ते पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किहा उठ सुघड़ सुचज्जी सवाणी, तेरा लेखा दयां चुकाईआ। अग्गे देवां पद निरबाणी, सच दवारे आप टिकाईआ। अज्जे भुल्लयां नहीं कहाणी, कहावत आपणे हथ्थ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आउँदा जांदा लेखयां विच्चों लेखे रिहा कढाईआ।
आसा कहे मेरे भगवाना, तैनूं दयां जणाईआ। इस तों अग्गे मेरा रहन्दा सी नाना, जिस ने तेरी याद कराईआ। उहदे हथ्थ विच हुन्दा सी इक काना, जिस दीआं कलमां रिहा घड़ाईआ। उह धरती उत्ते लाउँदा रिहा निशाना, गोडे आपणे उत्ते टिकाईआ। जिस वेले आवे श्री भगवाना, मेरा पिछला लेखा लेखे विच रखाईआ। अग्गे चुक्का दे आवण जाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ।
गुरमुख सिँघ एह डब्बां वाला कुत्ता, पिछला लेख दयां जणाईआ। इक दिन तेरी पानही कोल सुत्ता, टुट्टी जुत्ती आपणे मुख लगाईआ। उस नूं रस आया जिउँ अंगूर गुच्छा, मुख स्वाद बणाईआ। विचार आई किवें रविदास नूं पुच्छां, की रस एहदे विच टिकाईआ। ज़बान बोल ना सकी फिर अंदरे खाधा गुस्सा, गुस्से विच पुरख अबिनाशी लया मनाईआ। प्रभू जे मेरा मनुक्खां वरगा बणाउँदा जुस्सा, मैं चम्यार कोलों पुच्छां, जो विथ्या गए सुणाईआ। जिस दा चम्म मुख नूं लग्गा सुक्का, सुक्कयां हरे कराईआ। उधरों इक सुणी अगम्मी तुका, जो सोहँ धारा रही जणाईआ। ओ सवाण जिस वेले आवे अबिनाशी अचुता, निरगुण हो के फेरा पाईआ। तूं जन्म विच्चों बदल के होवें फेर कुत्ते दा कुत्ता, नौ जन्म कुतबां विच लँघाईआ। उस वेले मेहरवान मेहर कर के तेरा उजल करे मुखा, जिस मुख नाल चम्यार पानही रसन लगाईआ। नाले देवे जन्म मनुक्खा, मनुक्खता विच गिणाईआ। सतारां साल दी उमर विच तूं भुन्नणा इक भुट्टा, जिस नूं पंजाबी विच छल्ली कहिके गाईआ। तूं उस दा दाणा उतारना नाल अंगूठा, सज्जे हथ्थ दबाईआ। इक आउणा फकीर जिस दे हथ्थ विच होणा ठूठा, भेखाधारी भेख वटाईआ। उहने मंगणा खैर करके मूधा, हेठला पासा उत्ते आप उल्टाईआ। तूं नौ दाणे देणे उहदे विच केर, यकेबाद दीगरे देणे सुटाईआ । उस वेले फेर होवे इक मेहर, मुहब्बत विच बणाईआ। चढ़दी दिशा तैनूं नज़र आवे इक शेर, चिट्टीआं मुच्छां वाला नौह वाल लंमे लंमे वधाईआ। जिस दे अग्गे होवे हड्डीआं दा ढेर, मुख लाल खून रंग रंगाईआ। तूं ओस नूं देणा छेड़, उह भबक दे डराईआ। तूं बणना फेर दलेर, मेरा नाम ध्याईआ। ओ सवान तैनूं कोई ना सके घेर, घेरे इके दे विच आईआ। बेशक जन्म जन्म रहन्दा फेर, कर्म कर्म आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम लेखा दए नबेड़, निरगुण हो के नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी खेल, ख़लक दा ख़ालक हो के हर घट वेख वखाईआ।
आसावन्ती चरण चुम्म, मनसा पूर कराईआ। जिस नूं याद कीता सी हुण, ओसे वेले गया आईआ। अज्जे तेरे मीटे गए नहीं बुल्ल्ह, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा लेखा लेखे विच लगावे जो पिच्छे गया रुल, रहमत नाल तराईआ । उडीक दी कीमत पाए मुल्ल, करता आप चुकाईआ। दशरथ दा वेला गया नहीं भुल्ल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। घर दी गोली बालू रेत, बरतन साफ़ कराईआ। इक दिन राम उत्ते रिहा सी खेड, तीलयां नाल रिहा उडाईआ। मैं उहदे सिर विच हो गई भेंट, सीस चढ़ के बड़ी शरमाईआ। एह की प्रभ ने वरती खेड,
चरणां दी दासी ताजां वाले दे उपर डेरा लाईआ। उस ने किहा मैं तेरी बदलणी रेख, अगला लेखा दयां जणाईआ । जिस वेले नर निरँकार कलयुग अन्तिम धर के आवे भेख, जोती जामा वेस वटाईआ। पहलों बाल्मीक दा लहिणा आए नबेड़, फेर अगला पन्ध मुकाईआ। हुण तेरा लग्गा ढेर, फेर किनका किनका रूप वटाईआ। सिँघ रूप हो के आप आवे फेर शेर, जंगल बेले काही पार कराईआ। रहमत विच आ के करे मेहर, चरण आपणा तेरे नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ। बालू किहा उह चरण केहड़ा, जो मेरे उपर टिकाईआ। राम किहा उह करनहारा मेहरा, मेरा राम इक गुसाँईंआ। जिस वेले आर पार रावी मारे फेरा, जांदयां भगतां पार लँघाईआ। ब्राह्मण दा करके जाए नबेड़ा, लालो दा लहिणा लेख मुकाईआ। चरण छोह नाल सारयां शहीदां दा पार हो जाए डेरा, जिहड़े रावी कंडे आपणा डेरा बैठे जमाईआ। तैनूं वक्त फेर देवे बथेरा, सारी रात तेरी कहाणी आपणे नाल जणाईआ। राम ने किहा मेरा वेख इक भरा मतरेरा, जिस दी माँ जणेदी कैकेई नज़री आईआ। ऐधर वेख होर निक्का जेहा वछेरा, ढाई साल दी उमर जणाईआ। जिस ने तेरे नाल तेरा बन्न्होणा बेड़ा, अबिनाशी करता आपणी पीठ उठाईआ। तूं बैठी रहीं करके जेरा, त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख ना आप खुल्हाईआ। उह वेखणहारा इक्को बथेरा, लख चुरासी भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस वेले आपणे भगतां नाल लै के आर पार शब्द सरूपी लावे डेरा, झेड़ा पिछला दए चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा नेरन नेरा, दूर दुराडा पिच्छा पिच्छे दित्ता हटाईआ। रेत कहे मेरी सदा रेतीली, मेरा कतरा रतीआं तोलयां विच भार ना कोए रखाईआ। मैं वेंहदी घर विच माँ सोतीली, जो राम नाल धरो रही कमाईआ। मैं जन भगतो तुहाडी भगवान अग्गे करनी वकीली, सच वकालत आपणा फेरा पाईआ। प्रभू लारा दे के रखीं ना नाल दलीली, दिलदार हो के पार लँघाईआ । तेरे भगतां अंदर वेखां इक असूली, जो तेरा असल राह तकाईआ। इक दिन कैकेई ने मेरे नाल मांज दिती पतीली, मैं सड़ बल कोला हो के दिती दुहाईआ। जे तूं मालक मेरा वसदा अम्बर उपर नीली, दरगाह साची आसण लाईआ। क्यों मेरे नाल करदा बखीली, किथ्थे राम प्यारा किथ्थे कैकेई दा हुनारा, दोहां विच्चों केहड़ा चंगा नज़री आईआ। पुरख अकाल किहा एह वी मेरा खेल अपारा, जिउँ भावे तिउँ रहे कराईआ। एसे कारण मैनूं आउणा पए विच संसारा, जुग जुग लहिणे मात चुकाईआ। जिस वेले कलयुग होवे अन्ध अंध्यारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। उस वेले महाबली हो के आवां लै अवतारा, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। साची सख़ियां मिलके लावां अखाड़ा, धुर दा राग अल्हाईआ। तेरा कतरा कतरा करां प्यारा, गुरमुख आपणे नाल ख़ुशीआं नाल चलाईआ। तेरी धूढ़ चरणां नाल छोहे परवरदिगारा, पतिपरमेश्वर देवणहार वड्याईआ ।
तूं वेखीं मेरयां सन्तां दे अंदर नज़ारा, जिन्हां दा अंदरों निज़ाम दयां बदलाईआ। तैनूं फेर दस्सां इक इशारा, सैनत नाल समझाईआ । किसे आशक माशूक तेरा माणया नहीं तेरा किनारा, झनां वाले तेरे दर ते फेरा पाईआ। क्यों एह गुर अर्जन दा मंगण वाला दवारा, जो जलधारा विच झोली डाहीआ। उस दे नालों इक होर वहिण जिस नूं गहण करके जगत पुकारा, आपणी अक्ख रिहा उठाईआ। कन्ढ्ढे चढ़दयां मैनूं कर लैण दयो निमस्कारा, दशरथ दी गोली दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जन भगत मैनूं नाल लै के जाइयो देणा सच सहारा, साथण हो के तुहाडा संग बणाईआ। जे इक्की वार बोलो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, मैनूं पिछला चेता फेर नज़री आईआ। रेत कहे भगतो मैं तुहाडे अग्गे रोवां मार भुब्बी, हौके लै लै दयां जणाईआ। जिस वेले बाल्मीक दी अड्डी सी एथे खुग्भी, अठ्ठ उंगलां ज़मीन विच बदलाईआ। थल्लउँ उस नूं इक त्रिसूल चुभी, जिस ख़ून दित्ता वहाईआ। उहदी सोचण लग्गी बुद्धि, थल्लउँ केहड़ा डंग चलाईआ। सूल ने कूक पुकार किहा उच्ची, देवण लग्गी दुहाईआ। वेखी आपणे हथ्थां नाल ना कुट्टीं, बिन तेरे मेरा दर्दी नज़र कोए ना आईआ। मैनूं वहिंदे वहिण विच ना सुट्ठीं, जे आया कन्ढ्ढे नाल लै के पार लँघाईआ। उस वेले बाल्मीक ने आपणे पिच्छो खोल्ह के वालां दी गुट्टी, दोहां हथ्थां नाल हिलाईआ। उथों इक आवाज़ आई तूं ओस मालक तों पुच्छी, जिस ने दोहां बणत बणाईआ। उधरों इक नाई सन्तां सिँघ लई आउँदा सी गल विच पा के गुछी, मोचने नेरने आपणे नाल रखाईआ। कैहिंदा जजमान मैनूं वी कोई कर लैण दयो बुत्ती, तुहाडा कंडा बाहर रखाईआ। ओस किहा ख़बरदार मैं भगत दे चरण नाल छोह के हो गई सुच्ची, दूजा हथ्थ ना कोए लाईआ । मैं फिरना अड्डी उच्ची, जिस दी अड्डी चप्पा ला के दिती खुभाईआ। बाल्मीक मारके ध्यान वेख्या जिस वेले आवे वीहवीं सदी, लोकमात वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल दो जहानां दी सांभ के गद्दी, निरगुण हो के फेरा पाईआ। एस राह पै के आवे डण्डी, डण्डे वाला बुढ्ढा आत्मा सिँघ नाल मिलाईआ। जिहड़े ओस वेले खेड रहे सी कबड्डी, इक्की कदमां उत्ते भज्जण वाहो दाहीआ। अज्जे इक्की हथ्थ डूँग्घी ओथे हड्डी दब्बी, जिहड़ी निशानी गया टिकाईआ। जिस वेले परम पुरख दे नाम दी चोट इक्को लग्गी, दो जहानां होवे रुशनाईआ। गुरमुख सवाणी बणे सुचज्जी, सोहणा रूप वटाईआ। हरिजन दवारे आवे भज्जी, आपणा पन्ध मुकाईआ । दर्शन करके अक्खीं, आखर आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। ओने चिर नूं बाल्मीक दे दर्द पई विच वक्खी, हौली जही दोंहां हथ्थां नाल दित्ता दबाईआ। उधरों इक चलदी चलदी जोबनवन्ती आई जिस दे हथ्थ विच पक्खी, नेड़े हो के सेव कमाईआ। बाल्मीक किहा दस्स सखी, की तेरी नाम सिफ्त वड्याईआ। उस ने किहा तेरा मालक मिल्या नाल पती, जो पती सब दा मालक अख्वाईआ । मैं आपणी जन्म कर्म
विच किसे नाल अंग नहीं लाया रत्ती, गृहस्तीआं विच कदम ना कोए टिकाईआ। मेरे अंदर अज्जे थोड़ी जेही जगी मोमबत्ती, जिहदी निमी निमी रुशनाईआ। मैं ओस वेले ख़ुश होवां जिस वेले परमात्मा दा दर्शन पावां अक्खीं, चरण कँवल बहि बहि साची सेव कमाईआ। बाल्मीक किहा एह मंग मंगी हकी, हकीकत विच्चों दयां वड्याईआ। अगली खेल दस्सां सच्ची, सुनेहड़े नाल समझाईआ। कलयुग अन्तिम जिस वेले परम पुरख आवे कमलापती, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जिस गोबिन्द नाल यारी रखी, यराना आपणे घर जणाईआ। तैनूं अगला भेव खुलावां बच्ची, कन्न विच दित्ता समझाईआ। तूं ओसे डल्ले दी होणा बच्ची, जिस दा पिता गोबिन्द सहज सुभाईआ। तैनूं बीस इकीसे मिलणी एस दी खट्टी, ओनां चिर सौं जा दे बांह सराहणे अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। उहने हौली जेही आपणे दुपट्टे दी पाड़ के पट्टी, मार के फूक उत्ते दिती टिकाईआ। बाल्मीक किहा मेरी पीड़ गई नठ्ठी, फड़ के गले लगाईआ। बेटी तूं फेर दईं ना किसे दी चट्टी, तेरा मालक इक अख्वाईआ । ओसे दे चरणां विच वसीं, जिहड़ा गोबिन्द डल्ला आपणे विच समाईआ। उधरों हाल पुकार करके बोल पई मच्छी, आपणा दुखड़ा रही जणाईआ। मैनूं प्रभू ओसे चरणां विच रखीं, जिसदा विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। शब्द आया हुक्म सुणाया हरिसंगत सारी मैनूं सब तों अच्छी, निक्के वड्डे छोटे सारे इक्को रंग रंगाईआ। सूल कहे मैनूं उह वेला दस्सीं, मैं तक्कां राह तकाईआ । जिस वेले तेरा भगत सन्त गुरमुख गुरसिख एथों जाए लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं ओस वेले आवां भन्नी, भज्जां वाहो दाहीआ। क्यों उहनां सोहँ ढोला सुणाया मेरी कन्नीं, कलमा इक ख़ुदाईआ। मैं रज़ा उहनां दी मन्नी, जो प्रभ दे भाणे विच समाईआ। बेशक सृष्टी सारी बैठी अन्न्ही, गुरमुख बैठे अक्ख खुल्हाईआ। जे वच्छे चार धन्ने दी मन्नी, उहो धन्ना तुहाडा वागी नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत तेरी कहिणी रिहा मन्नी, नैणी सब कुछ रिहा वखाईआ।
प्रीतम सिँघ आ बधक नूं दईए इनाम, गुरमुख सिँघ लेखा दे लिखाईआ। किशन सिँघ आ कराईए पहचान, नौ जन्म दा पिछला ब्राह्मण नाल रलाईआ। काहन उठ कृष्न वेख उह संग्राम, एहो जेहा बनबान जिथ्थे तेरा चरण तीर नाल विन्हाईआ। तक्क ओसे दा छोटा जेहा सवान, जो आया पन्ध मुकाईआ। उन्नी साल दा नौजवान, लई सच अंगड़ाईआ। जिस गरुड़ दा लेखा लिख्या महान, ओस दा लेखा आया झोली पाईआ। जिहड़े नैण वेंहदे सी मार ध्यान, त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख खुल्हाईआ। जो विछड़े सी बाल अंञाण, अंञाणे गोद उठाईआ। नाले कराउँदा आया याद, नाले सुणदा आया फ़रयाद,
नाले देंदा आया दाद, दाता हो के दया कमाईआ। अग्गे वर देवे आप, बधक तेरे पिछले कटे गए पाप, अग्गे मिल्या इक्को बाप, जिस दा पुत्त गुरमुख नज़रीं आईआ। रावी कन्ढ्ढे कराई वाट, तेरा खोल्हां बन्द ताक, एथे ओथे बणा साक, सज्जण हो के संग निभाईआ। आर पार करना तेरा घाट, अग्गे रहे कोई ना वाट, जिधर वेखो ओधरे मुलाकत, साहमणे बैठा नज़रीं आईआ। तुहाडी सब दी जमां वाली कट दिती हवालात, हवाले आपणे लया कराईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, पुत्त पोतरे पड़पोतरे नतयां वाले दित्ता बणाईआ। अग्गे भगतां दी चलदी रहे शाख़, पैंडा मुक्क कदे ना जाईआ। सच पुच्छो तुहाडे अंदर हुण कर लैणा वास, निवासा तुहाडे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । प्रीतम सिँघ आ वंडीए इनाम, इनामी दया कमाइंदा। बधक तेरे कोल वसे भगवान, भागां भरया वेख वखाइंदा। जो भगतां दा लै के आया सच निशान, निशाना दो जहान झुलाइंदा। रावी लँघदयां मारी इक आवाज़, मनजीत बाल निधाने दिती जणाईआ। मैं वेख के होया हैरान, हरि जू अचरज खेल वरताईआ। करोड़ तेतीसा देवत सुर इंद्र फनिन्दर सर्ब कुरलाण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। औह वेखो किस बिध बालू रेत कन्ढ्ढे मिल्या आण, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा आप सुणाईआ। बधक लै लए पिछला इनाम, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। अग्गे होणा नहीं किसे दा गुलाम, सलाम इक्को सीस झुकाइंदा। तैनूं मिल गया काहनां दा काहन, रामां दा राम, निमाणयां दा माण आप अखवाइंदा। जो तैनूं नहीं सी पता आप कीती पहचान, सोए सुत्ते आप जगाइंदा। तुहाडे लहिणे पिच्छे लँघाया एह गाहण, वरना पुरख अबिनाशी चरण ना कदे टिकाइंदा। तेरा किड्डा सोहणा चंगा उह बाण, जिहड़ा चरण विच टिकाइंदा। मैं उह लेखा आया सुनाण, अनसुणी तुहाडे कन्नां विच पाइंदा। एह भगतां दा भगवान, सन्तां दा मेहरवान, गुरमुखां दा निशान, गुरसिखां दा ध्यान आपणे विच रखाइंदा। जे चलदे फिरदे आउँदे जांदे गए थक्क, उह थकावट दा मंगे दान, आपणी झोली आपे पाईआ। इक भगत ते इक भगवान, थरड परसन विच रले कोए ना आण, बरड परिंदा दए तराईआ । एह इनामां दा इनाम, कलामां दा कलाम, निशानां दा निशान, दानां दा दान, आपणे चरण दी धूढ़ी तुहाडे टिक्का मस्तक लाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भज्ज भज्ज तुहाडा पन्ध मुकाईआ। प्रीतम सिँघा इक वारां मस्तक ला दे उंगली, पोटा अगला सिध्धा दे खुभाईआ। एह रीत पुराणी मुढली, मुड़के रिहा दुहराईआ। जन भगतां नाल भगवान प्रेम प्रीती गुंन्ह लई, पाणी आटे विच समाईआ। भगतां दी जमात लख चुरासी विच्चों चुण लई, पट्टी आपणा नाम पढ़ाईआ। एह नहीं लेखा अज्ज हुण लई, अग्गे सदा तुहाडे नाल रखाईआ। एह वड्याई भगतां दी कुल
लई, कुल्लीआं कक्खां वाले पार लँघाईआ। जो सृष्टी प्रभ नूं भुल्ल गई, भुल्लयां शौह दरया रुढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडी अनमुलड़ी वस्त दात खुल्ह गई, ख़ालक हो के रिहा वरताईआ । जो गुरसिख सहेली प्रेम प्रीती अंदर तुल गई, ओसनूं आपणा तुल्हा बणा के पार देवे लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फुलवाड़ी वेखे आपणी फुलदी, महक दो जहान सुगंधी दए वरताईआ। भगत एह इनाम उह तगमां, जगत शहिनशाह जिहड़ा हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। एह नाम निधान उह नग़मा, जिस नूं नज़म विच ना कोए सुणाइंदा। एह दरस दीद चसमा, चश्म दीद आपणा नूर प्रगटाइंदा। लेखे लाए सिर झुकया विच कदमां, कदम बोसी विच नमोशी, लबे राज रस आपणा इक चखाइंदा। ना कोई जगत दा मिहणा ना कोई नमोशी, दोषी निर्दोशी इक्को रंग रंगाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पार कराके घाटी औखी, सौखी मंज़ल आप चढ़ाइंदा । जन भगतां घर किसे कारण खाण आवे रुक्खी सुक्खी रोटी, इक इक्क टुकड़ा टुक टुक आपणे लेखे लाइंदा। भुक्ख तेह दी प्यासी नहीं जोती, जोतां दा मालक घर घर दर दर दीवे आप जगाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निक्की जेही एह मिसाल दिती मोटी, डूँग्घा राज़ आपणे विच छुपाइंदा। क्यों उस दा लेखा लिखण वाला रविदास मोची, जो दिवस रैण सेवा विच समाइंदा।