१५ पोह २०२१ बिक्रमी ज्ञान सिँघ दे घर पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर
गुड़ कहे मैं सिफ्त करां पूरे सतिगुर दी, जो मिठयां विच्चों मिठ्ठा नज़रीं आईआ। जो रावी पार करके आया पैरीं मुड़दी, मुड़ आपणी दया कमाईआ। खेल दस्स के साची धुर दी, धुर मस्तक लेख वेख वखाईआ। हरिसंगत पार उतारे सृष्टी वेखे रुढ़दी, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जिहड़ी संगत कदम कदम एहदे नाल तुरदी, उह काइदे कानून पहले गई भुलाईआ । उह लोकमात प्रगट होई मुरदी, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगानी दिती बदलाईआ। उहनां दी कला वेखी चढ़दी, चढ़दिउँ गया लहिंदे लहंदिउँ चढ़दे फेर आईआ। किड्डी सोहणी प्रीत सच्चे हरि दी, जो हिरदे सांत कराईआ। धन्न आत्म जो परमात्म वरदी, घर लोड़ीदा कन्त हंढाईआ। आप दा जीवण ओस दे अग्गे धरदी, मन दी मर्ज़ी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुड़ कहे मैं सतिगुर दी वेखी मिठास, जो शब्दी शब्द नाल जणाईआ। राही पाँधी बण के सब दी पूरी करदा आया आस, आसरा इक जणाईआ। धीरज धीर धराउँदा आया धरवास,
सति धर्म जड़्ह लगाईआ। विछड़यां मिलाउँदा आया मिलाप, मेले कर कर जोड़ जुड़ाईआ। सोहँ ढोला जपाउँदा आया जाप, पिछले सुत्तयां अक्ख खुल्हाईआ। पूरा करदा आया भविख्त वाक्, रामा कृष्ना दए वड्याईआ। अर्श फर्श वेखण तारयां भरी रात, चमक नूर नाल रुशनाईआ। ख़ुशी मनाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल संग रखाईआ। किधरों भगतां दे घर एह वक्खरी आ गई प्रभात, आपणा रूप बदलाईआ। श्री भगवान देवण आ गया दात, दौलतमंद फेरा पाईआ। पिच्छे किसे दे चब्बे चने किसे दी खाधी भात, किसे दयां गन्यां किसे दयां छन्नयां भोग लगाईआ। उह पिछली पिच्छे रह गई बात, अगे खेल इक वखाईआ। जलां थलां विच साथ, जूहां जंगलां विच आपणा संग निभाईआ। भगतां दी पूरी करन आया आस, असल आपणा हुक्म वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिखां घर औंदयां नूं देवे सच्ची सुगात, सीत प्रसाद आपणा गुरमुखां दे मुख लगाईआ।
थकावट वाली करे ना कोई बात, सिखावत वाली वस्त झोली पाईआ। नाले तुहाडे कोलों प्रेम करन दी सिक्खी जाच, भगतां नाल भगवान चलके आपणी ख़ुशी मनाईआ। तुहाडे कोलों सिक्खी प्रेम दी वजौण वाली रबाब, अहबाब हो के वेखे चाँईं चाँईंआ । तुहाथों प्रेम वाला सिख्या आदाब, किस बिध निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तुहाडे कोलों सिख्या सच्चा करना विश्वास, इक्को ओट तकाईआ। एसे कारण तुहाडे आया पास, पासा आपणा रिहा उल्टाईआ। गुरमुखो तुसां खाणां नाल एह स्वाद, जिस दा स्वाद साध समझ कोए ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां विच गुरमुख, गुरसिखां विच गुरसिख, भगतां विच भगत, सन्तां विच सन्त आपस विच रहिण ना देवे कोई नाराज, जगत नराजगी कम्म किसे ना आईआ। ना कोई तुहाथों कलमा पढ़ाए ना निमाज़, ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई तीर्थ नहौण जाए घाट, इक्को दस्से अगम्मी आवाज़, सोहँ ढोला दित्ता सुणाईआ। तुसीं आकड़ नाल फिरो आपणी मजाज, तुहाथों किसे नहीं लैणा ख़राज, हर्जाना भरन कोए ना आईआ। जिधर वेखो उधर साथ, सेवा वलों तुहाडा दास, मेवा देण वल्लों पुरख अबिनाश, वस्त अमोलक तुहाडी झोली पाईआ। जे तुसीं प्रेम दी इक सुणाओ बात, मैं सुणावां सारी रात, ख़ुशीआं विच गुरमुखां राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा दे दे ख़ुशी मनाईआ। गुड़ कहे मैं गुर दा दस्सां भेत, जो गुरमुख रिहा बणाईआ। जिस ने त्रेते जुग दी लेखे लाई रेत, चरण कँवलां नाल छुहाईआ। बाल्मीक दी अड्डी दा वेख के छेक, कंडा सूल दिती वड्याईआ। जोगण दा जोगीआं वाला वेख के भेस, सिर मस्तक हथ्थ रखाईआ। जिसने पट्टी
इक दिती लपेट, ओढण उस दे उपर पाईआ। जन भगतां इनाम विच आपणा आप दित्ता वेच, कीमत अग्गे ना कोए रखाईआ। एह सब कुछ वेख भज्जा आया सहँस फन शेष, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं दिवस रैण दोए सहँसर जपां नाम तेरा विशेष, विष्नूं मेरी सांगोपांग सेज हंढाईआ। मैं होया हैरान प्रभू एह की तेरा भेत, पड़दा दे उठाईआ। जिहड़े बुकलां मार के बैठे सूत्री खेस, उहनां दी सुत्ती सुरती दिती जगाईआ। नाले पतित पापी कीते नेक, दुरमति मैल धवाईआ। इष्टां दे विच्चों इष्ट आपणी दस्सी चरण टेक, मस्तक टिक्का दित्ता लगाईआ । जिहड़ी राम दे सिर विच पै गई सी रेत, उस नूं आपणा चरण छुहाईआ। उहदे पंज कतरे अंगूठे थल्ले लयांदे लपेट, हौली जेही बाहर लए कढाईआ। इस दी कीमत ना कोई रेट, जगत खज़ानयां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। गुरमुख जिस वेले रातीं सौणगे आपणी सेज, बिस्तरे ज़िमीं उत्ते विछाईआ। तुहाडे चरणां कोल एहनूं देवां भेज, आपणी मुठ्ठी विच्चों बाहर कढाईआ। तुसीं भावें किन्ना घुट्ट के रखउँ लेफ, फिर वी तुहाडे अंदर हो के चरण छोह ख़ुशी मनाईआ। हथ्थ जोड़ के कहे गुरमुखो मैनूं दस्सो इस दा भेत, जो भज्जया फिरे वाहो दाहीआ। पता नहीं किधरों आ गया अचन चेत, अचानक आपणा चरण छुहाईआ। पहलों मैं जाणयां कोई जट्ट हल वाहण वाला खेत, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। जिस वेले ओस ने मैनूं चरण नाल दित्ता छेड़, हौली जेही उत्ते टिकाईआ। मेरे जन्म जन्म दा मुक गया गेड़, इक्को दाता नज़री आईआ। जिस नूं तारदयां कोई ना लगे देर, शब्द इशारे नाल पार कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण वेखो की प्या हनेर, हनेरे विच्चों गुरमुख रिहा जगाईआ। नाले सिँघ ते नाले शेर, बब्बरां दा बब्बर टब्बरां दे टब्बर पार लँघाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं किस तर्हां करीए सबर, बेसबरी विच सर्ब लोकाईआ। पैगम्बर हुंगारे देण विच्चों कबर, काअब्यां करन जणाईआ। एह उहनां नूं आया सद्दण, जिन्हां नूं सद्दा प्या धुरदरगाहीआ। उह सब तों अग्गे वधण, आपणा बल वधाईआ। क्यों, उह ओस दी चरणीं लग्गण, जिस नालों होए ना कदे जुदाईआ। सदा पंजाबीआं दा विहार ते गुड़ दा सगन, लग्न इक्को दए वखाईआ। गुरमुखां नूं आप आया मंगण, नारी कन्त इक्को रूप वटाईआ। अगली पिछली कट के मंज़ल, मंज़ल आपणी दए वखाईआ। पहलों दो जहानां कर के वज़न, आपणे तराज़ू विच टिकाईआ। लख चुरासी जीव जंत थोड़े जिहे लग्गण, भार मणां विच ना कोए रखाईआ। गुरमुख गुरसिख आपणे प्रेम दे भार नाल प्रभू नूं दब्बण, आत्मा सिँघ वरगे उत्ते डेरा लाईआ । वेखो किड्डे सोहणे फबण, नाले रावी नाले भावी नाले बेड़ी नाले बेड़ा, कटणहारा अगला पिछला गेड़ा, गेड़े विच्चों पार कराईआ। जिहड़ा दशरथ दे घर दा वछेरा, उह वी नाल तराईआ। जिस मैंडक ने मच्छी रूप बण के पाया फेरा, गुर चरण मिली सरनाईआ। ओसे दा नाल भगतां डेरा,
लेखा डिउडा कर के झोली पाईआ। जिहड़े करदे आए मेरा मेरा, उहना दा हो के दए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी नाल करे बखेड़ा, गुरमुख अनगुझे भेव खुल्हाईआ। बखेड़े विच सृष्टी, बिखड़े राह लगाईआ। डूँग्घी खुभ्भण खुभ गई चिकड़ी, चिक्कड़ गारा ना कोए टपाईआ। जन भगतां इक्को वार दे के ना फ़िकरी, फ़िकर सारे दिते हटाईआ। जिहड़ा गोबिन्द बाज कोलों मरवाया सी तित्तर उसदे नाल इक तित्तरी, त्रिया हो के पीआ दे वैराग विच कुरलाईआ। उसने ढोला गाया फ़िकरी, साहिब तेरी वड्याईआ। मैं उस दे नालों विछड़ी, जिस दे नाल मेरी जोड़ी दिती बणाईआ। गोबिन्द किहा याद कर जिस वेले मेरे गुरसिख दे लंगर विच्चों सी खाधी खिचढ़ी, जो नौ मील अनन्द पुरी तों बाहर बणाईआ। ओस वेले तैनूं फड़ के इक मारी सी निक्की जेही ठीकरी, जो घड़े नालों भनाईआ। उह घड़ा जणावे आपणी कहाणी बीतड़ी, पिछला हाल जणाईआ। मैं रविदास दी निकी जही सीधड़ी, जिस दा सिध्धा मूँह सवा गिठ नज़री आईआ। उसनूं इक दिन मूँह ला गई सी गिदड़ी, हलकी हो के दन्द छुहाईआ। ओस दी सवाणी किहा होई पलीतड़ी, पर्हे भन्न वखाईआ। ओस दे विच्चों रविदास ने चुक्क के इक ठीकरी, आपणी सिला उत्ते घसाईआ। ओस ने किहा मैनूं वड्याई दे कोई तारीखली, तारीखां नाल रखाईआ। रविदास ने ओसे वेले आपणे कच्चे धागे दी गंढ्ढ पीचली, घुट्ट के लई बंधाईआ। नाल इक वसीहत लिख लई, लेखा लिख्या बिन कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां लहिणा रिहा मुकाईआ। गुरमुखां लहिणा वेख बेड़ी रोई लकड़ी काठ, नेत्र दए दुहाईआ। जिस वेले गोबिन्द सूरा चढ़या सी मेरे उत्ते राठ, इक्कीआं पार लँघाईआ। मैं ओस वेले कीती सी इक बात, हौली जेही सुणाईआ। मैनूं दस्स ओस दी जात, जिस तैनूं दिती वड्याईआ। गोबिन्द किहा साफ, उह मेरा धुर दा माहीआ। जिस वेले आवे आप, आपणा फेरा पाईआ। उह वेखे जगत किनारा घाट, पत्तण खोजे थाउँ थाँईंआ। तेरी उस वेले पुच्छे वात, मेहर नज़र इक उठाईआ । उसदे नाल धुर दे भगत देवण साथ, दूजा संगी ना कोए रखाईआ। जे इक दूजे नूं तक्कण नाता दिसे उह पुत्त ते उह बाप, भगत भगवान इक्को नज़री आईआ। जे बोलण ते ओसे दा जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। नाल भिन्नड़ी सुहञ्जणी होवे रात, आपणे नेत्र नैण लए खुल्हाईआ। नाले याद आ जावे उह राख, जिहड़ी लालो घर दिती वखाईआ। फेर अग्गों बोल पए उह भात, जिहड़ी आपणी हथ्थीं दिती वरताईआ। उधरों यमुना सरस्वती गंगा गोदावरी रही आख, उच्ची कूक कूक जणाईआ । जिस वेले कसीरा लया सी पंडत उह महीना सी विसाख, विसाखी उत्तों पंज दिन बाहरों दिते गणाईआ। हुण तेरा खेल तमाश, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। धन्न वड्याई जे सब दी पूरी कीती आस, आहिस्ता आहिस्ता सारे रिहा मिलाईआ। अगों हस्स के कैहिंदी रविदास
दी कलम दवात, मेरे बिना तेरी देवे ना कोए गवाहीआ। मैनूं सदा रखीं भगतां साथ, अगला संग बणाईआ । एह चंगी लग्गे जमात, जिथ्थे डिगरी इक्को वार हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सेव रिहा कमाईआ।
जन भगत ओहले ओहले करन सलाह, हौली हौली इक दूजे नूं कन्नां विच सुणाईआ। एह चंगा मिल्या मलाह, जिहड़ा मल्लो मल्ली पार लँघाईआ। अग्गे वेखे पिच्छे वेखे सज्जे खब्बे ना करे वसाह, विचकार बैठा बेपरवाहीआ। जिथ्थे धन्ने वरगे जट्ट दा लग गया दाअ, मोढयां उत्ते चढ़के आपणी ख़ुशी मनाईआ। नाले पंडत लया नहा, जोड़ा आपणे चरण टिकाईआ। लालो बणाया गवाह, गुज्झी रमज़ रही ना राईआ। एह प्रभ नूं पिछली अदा, अदल बदल सदा रिहा कराईआ। जिस ने वहिण दिते वहा, उह पार दए लँघा, जन भगतां फड़ के बाहां सच दवारे लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो तुहाडा की करां स्वागत, सवा सवा पहर तुहाडी सेव कमाईआ। मेरे कोल एहो तुहाडी आओ भगत, तुहाडा दर्शन करके ख़ुशी मनाईआ। तुहाडे प्रेम दी करके अबादत, अवल इक्को रंग रंगाईआ। मातलोक तुसीं मेरी करो सिफारिश, सृष्टी दयो जणाईआ। मैं तुहाडा तुहाडे अंदर टिकी अमानत, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जद वेखो ते सही सलामत, साहिब सुल्तान हो के दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लेखे रिहा चुकाईआ। लेखा चुक्कदा वेख आई गोबिन्द दी गवांढण, कुलालण जिहड़ी पटने घर तों पंजवें घर डेरा लाईआ । उह शरअ विच शैतानण, मुस्लिम सुन्नी ज़ात अख्वाईआ। जां वेख्या उसनूं नज़रीं आया इक चानण, चन्द गुजरी नूर चमकाईआ । उह झट्ट बदल के बण गई मालण, पिच्छे भज्जी वाहो दाहीआ। मैं तोड़ां फुल्ल गुलालन, सोहणा हार गुंदाईआ। मैं पावां ओस बालण, जिसनूं बल्ले बल्ले कहे लोकाईआ। नाले दर ते होवां सवालण, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। फिर उठ के आई भालण, आपणा पन्ध मुकाईआ। अग्गों हुक्म दित्ता जोत अकालण, शब्द नाल सुणाईआ। जिस वेले अबिनाशी करता लोकमात जन भगतां आवे संभालण, तेरा लहिणा लेखे दए चुकाईआ। मुरदे आवे जवालण, जींवदयां गोद उठाईआ। सब दा बणे रखवालण, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ। आपणी गोद आए सवालण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा नाता जोड़े विच जहानण, बधक नाल वड्याईआ। बच्ची जाण के करे तेरी प्रितपालण, पिता हो के तेरी सेव कमाईआ। फेर तेरी प्रभू करे भालण, खोजणहारा खोज खुजाईआ। तूं बण के फेर आवीं मालण,
नवां रंगां दा फुल्लां दा हार इक नाल इक लैणा जुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा चुकावे आण, वाली दो जहान, सच तस्वीर जसबीर आपणी दए वखाईआ।
पंद्रां पोह ख़ुशीआं नाल आखदा, सच कहाणी रिहा दृढ़ाईआ। मैं खेल वेख्या भगत भगवान वैराग दा, आपणा ध्यान लगाईआ। सन्त सुहेला वेख्या जागदा, जो बैठा अक्ख खुल्हाईआ। पड़दा वेख्या अगले रिवाज दा, रसम सच रिहा कराईआ । हुक्म वेख्या सतिगुर महाराज दा, जो शब्द नाद विच सुणाईआ। प्यार वेख्या गुरमुख विस्माद दा, जो बिस्मिल आपणा आप कराईआ। सुणया संदेसा धुर आवाज़ दा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। सिँघ मनजीत उठ के भाखदा, आपणा ध्यान लगाईआ। वक्त सुहेला आया प्रभ स्वांगी दे स्वांग दा, अवल्लड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म वरताईआ। पंद्रां पोह कहे मैं देवां संदेसा, दो जहान सुणाईआ। करे खेल नर नरेशां, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दा भगतां नाल लेखा, भगवन हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार रिहा बंधाईआ। पंद्रां पोह कहे सुण मनजीत, मनसा प्रभ दी दयां जणाईआ। जो सतिजुग चलाए रीत, कलयुग कूड़ मिटाईआ। उह खेले खेल आप अनडीठ, धुर दा हुक्म रिहा जणाईआ। गुरमुख सज्जण बण के मीत, पड़दा ओहला रिहा चुकाईआ। मैं इक अगम्मी सुणी चीक, जो थलां विच्चों नज़रीं आईआ। ओथे इक इकल्ला रिहा उडीक, आपणी अक्ख खुल्हाईआ । जिस ने अर्जन वाली लकड़ी लयांदी घसीट, जिहड़ी भठ्ठी हेठ तपाईआ। उह दुहथ्थड़ मार के रिहा पीट, बौहड़ी हाए हाए सुणाईआ। मैं नीचां दा नीच, पापियां विच्चों पापी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पंद्रां पोह कहे कर ध्यान, मनजीत ध्यान जणाईआ। तीजे दिन वारी तेरी आई विच जहान, त्रैलोकां आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगत दवारे फड़ना इक निशान, सति सतिवादी दए वखाईआ। जिस दी सब ने मन्नणी आण, चलणा हुक्म रजाईआ। जिस दा मालक इक भगवान, शहिनशाह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मनजीत कहे मैनूं होई ख़ुशी, आपणी ख़ुशी जणाईआ। मैं हरिसंगत वेखां सुच्ची सुघड़ सुचज्जी नज़री आईआ। जिन्हां दा माण ताण उह फिरदे अड्डी उच्ची, पैर ज़मीन उत्तों उठाईआ। उहनां दी ओस नाल रुची, जो रचना आपणी रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मनजीत कहे मैं निशान चुक्कां, मोढे कंध उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पुच्छां, दीपां सत्तां लवां उठाईआ।
तुहाडा केहड़ी गल्लों प्रभ नाल गुस्सा, दीन दयाल गए भुलाईआ। वेखो कलयुग पैंडा मुक्का, लोकमात नज़र ना पाईआ। ओसदा सड़न वाला विच्चों जुस्सा, जिस्म आपणा रिहा गंवाईआ। पीरां कोलों छुटण वाला मोड़े्ह वरगा हुक्का, हकूमत सब दी रिहा बदलाईआ। आपणी धार विच्चों लँघा के जिउँ मिसल मशहूर सूई नक्का, निक्कयों वड्डे बणाईआ। शब्दी खण्डा नेज़ा फड़ के तिक्खा, दो जहानां रिहा जणाईआ। मैं वेखां जिस वेले गोबिन्द चालीआं विच्चों महा सिँघ नूं किहा उठ सिक्खा, साची सिख्या दयां समझाईआ। ओस किहा वाह मेरया पिता, तुध बिन दूजी ओट ना कोए रखाईआ। गोबिन्द फड़ के किहा कोलों गिट्टा, चिट्टा रुमाल हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। मनजीत कहे मैं फड़ के निशाना, निशा सब दी दयां कराईआ। भुल्ला रहे ना जीव जहाना, भुलेखा भरम दयां कढाईआ। साचा देवां इक फ़रमाना, धुर संदेस सुणाईआ। उठो वेखो भूपत भूप सुल्तानां, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा हुक्म इक महाना, धुर संदेसा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। धुर दी करनी करदा तक्कया, तकदीर तदबीर नाल बदलाईआ। भगतां अंदर वेख्या वस्या, निरगुण हो के डेरा लाईआ। पाँधी हो के फिरे नट्ठया, भज्जे वाहो दाहीआ। सेवा करन तों कदे ना हटया, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। जल पानन सारे करके कट्ठया, पूरब लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। निशाना कहे मैनूं जन भगत फड़या, वेला वक्त सुहाईआ। मैं इक्को सोहँ ढोला पढ़या, प्रभू तेरे नाल वज्जे वधाईआ। जिस मंज़ल तूं आप चढ़या, उस दवारे गुरमुख देणे बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। निशाना कहे मैं सच सुणाया, जो हरि हरि दित्ता समझाईआ। वेखो कलयुग अन्तिम वेला आया, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा रंग ना कोए रंगाया, कसुंभे रंग रंगी लोकाईआ। नाम मृदंग ना कोए सुणाया, धुर दा नाद ना कोए जणाईआ। पार किनारा लँघ किसे ना डेरा लाया, पत्तण मेल ना साचे माहीआ । आत्म अनन्द किसे हथ्थ ना आया, पाँधीआं पन्ध ना कोए मुकाईआ। दीनां नाथ बख्शंद जन भगतां वेख्या दया कमाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दए वड्याईआ। सत्त निशाना कहे मैं ओस घर चढ़दा, जिस घर इक्को ठाकर नज़रीं आईआ। जिन्हां दे हरि जू पल्लू फड़दा, उहनां नाल मेरी वड्याईआ। मैं सेवक ओस दर दा, जो मेरा पुरख अकाल मनाईआ। मैं ओस दे साम्हणे खड़दा, जो कन्ढ्ढीआं वाले रिहा प्रगटाईआ। मैं मेला करावां साचे यार दा, जो सब दा मालक बेपरवाहीआ। आपणा हुक्म जणावां सच्चा गुफ़तार दा, जो गुफ़त शनीद रिहा सुणाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे लेखे रिहा मुकाईआ। सच निशाना कहे मेरी आई वारी, वरयाम हो के सेव कमाईआ। सच दवारे बण के सच्चा दरबारी, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। नाल मिला के एका एकँकारी, अकल कल दयां वखाईआ। जिहड़ां खेल वेख्या सर्ब दिहाड़ी, घड़ी पल दए गवाहीआ। भगतां नाल सुहंदी वेखी यारी, साहिब आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सरनाई कहे मैं देवां उहनूं सरन, आसरा इक रखाईआ। जो पुरख अकाल नूं याद करन, दिवस रैण विसर कदे ना जाईआ। ओसे दा जीवन ओसे दा मरन, जो मरयां जीवत रूप दए बणाईआ। ओसे दा ढोला ओसे दे पढ़न, ओसे दा राग नाद हो आप अल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वखाईआ। सत्त निशाना कहे मैं चढ़दा रातीं, दिने आपणा आप छुपाईआ। एह मेरी अगली रवाज़ी, जिस दा रवादार ना कोए अख्वाईआ। रमज़ समझे ना कोए समाजी, समाजां विच ना बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म इक सुणाईआ। सच निशाना कहे मैं सदा झुल्लदा, आपणा आप हिलाईआ। मैं लहिणा देणा चुकावां भगतां दी कुल्ल दा, कुल मालक हो के वस्त अमोलक इक वरताईआ । उहनां दा अमृत कदे ना डुल्हदा, जिहड़े अन्तर मेला गए मिलाईआ। उहनां रस भुल्ल गया होंठ बुल्लदा, आत्म रस विच समाईआ । उह सन्त सुहेला फलदा फुलदा, पत्त टहणी नाल महकाईआ। कलयुग कूड़ा अन्धेरा ना मेटे झुलदा, माया ममता परे कराईआ । हुण जन भगतां वेला लहिणा वसूलण दा, वसूली भगतां हथ्थ फड़ाईआ। प्रभ दा वेला ग़रीब निमाणयां कलूबण दा, कोझयां कमलयां गले लगाईआ। जन भगतां वेला नहीं भूलण दा, भुल्लयां रिहा समझाईआ। प्रभ दा वेला जन भगतां झूलण दा, अंदर वड़ के डेरा लाईआ। गुरमुखां वेला नहीं कुछ सोचण दा, सोच समझ ना कोए चतुराईआ। प्रभ दा वेला मेल कराउणा आपणे लोचण दा, जो लोचा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। सत्त रंग कहे मैं वेख्या लेखा लिखदा, लिखारी आपणा नाल मिलाईआ। बाहरों भेख करे सिख दा, इन्सानां वरगा इन्सान बंदयां वरगा बन्दा नज़री आईआ। अन्तर नूर प्रकाश साची जोत दा, सति सति रूप प्रगटाईआ। हुण वेला भगतां दी मौज दा, मौजूदा हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लए मिलाईआ। सति निशाना कहे पंदर्हवां दिन रिहा बीत, रैण घड़ीआं पलां उत्ते आईआ। सोलां पोह रिहा उडीक, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले गृह आउणा सिँघ दलीप, दीपक घर घर होए रुशनाईआ। हरिसंगत सोहणी दिसे प्रीत, प्रीतम मेल मिलाईआ। एका वस्त नाल लै के जाए अगम्मी चीज़, नेत्र अक्ख नज़र किसे ना आईआ। छुपा
के रखे विच कमीज़, पड़दा इक रखाईआ। जिस वेले चरण दवारे धरे आप दहिलीज़, दहि दिशा देण गवाहीआ। ओस वेले करे बख्शीश, रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। पंद्रां पोह कहे मैं वेख्या दिवस विहारा, विवहारी आप कराईआ । नाले मित्र नाले यारा, दोस्तां वरगा दोस्त सतिगुर वरगा सतिगुर नज़री आईआ। मैदानां विच अखाड़ा, रसत्यां विच सुणे राहीआं हाढ़ा, जो बैठे ध्यान लगाईआ। नाल सुआन दा लथ्था उधारा, रविदास दी पानही लेखा दित्ता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी साची रिहा कराईआ। पंद्रां पोह कहे आउँदा जांदा सोलां दिन, आपणा रूप वटाईआ। सोहणे लगदे उहदे चिन्न्ह, जो चिन्ता रिहा गंवाईआ। करे खेल भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। जिस दा लेखा लिख्या गिण गिण, जुग चौकड़ी बैठे पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे नाल मिलाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैनूं आया ख्याल, पिछला हिसाब जणाईआ। हमेशा एह गोबिन्द सत्तां रंगां दे रखदा सी रुमाल, अपणीआं जेबां विच टिकाईआ। इक नालों दूजे दी चंगी करदा संभाल, दूजे नालों तीजा तीजे नालों चौथा चंगा बणाईआ। पंजवें दा पुच्छ के आपे हाल, छेवें दा लहिणा मूल चुकाईआ। सत्तवें नूं समझा के आपणा इक सवाल, धुर दा हुक्म सुणाईआ। तुहाडी सेवा करन गोबिन्द बाल, पहलों आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। जिन्हां नूं नीहां हेठां देणा सवाल, फेर माण ताण वड्याईआ। मेल मिला के नाल पुरख अकाल, सचखण्ड दवारे देवां वड्याईआ। उह कलयुग अन्तिम सेवा करन विच जहान, लोकमात फेरा पाईआ। सच निशान बणा के विधान, धर्म धारा इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल उठाईआ। सत्त रंग निशाना कहे भीलणी दे एन्हां विच्चों पंज रंग, जिस दी अंगी लई बणाईआ। ओन्हां विच्चों दो राम दी आए वंड, जो आपणे हथ्थ रखाईआ। लाल धनुष नाल रख्या सी बन्न्ह, चिट्टा आपणे सज्जे गुट नाल रखाईआ। ओस वेले औंदा इक अनन्द, जिस वेले भगत भगवान दोवें मिल के आपणे नाल छुहाईआ। इक दिन असां सत्तां मंग लई मंग, झोली अग्गे ढाहीआ। साडी कठ्ठी कर दयो गंढ्ढ, कुतरां दी रहे ना कोए जुदाईआ। राम ने किहा तुहाडी आसा पूरी होवे निशंग, निस्चे नाल लैणा ध्यान लगाईआ। जिस वेले आवे सूरा सरबंग, लोकमात वेस वटाईआ। उस दे कोल तुहाडे कट्ठयां करन दा होवे ढंग, साढे तिन्न हथ्थ तुहाडा रूप लए बणाईआ। जिहड़ा गया छड्ड पुरी अनन्द, ओसे चन्द लए चमकाईआ। तुहानूं आपणे हथ्थां नाल लए टंग, चव्ही हथ्थ वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सत्तां विच्चों इक रुमाल, जो गोबिन्द हथ्थ उठाईआ। जिस नाल मुख पूंझया सी महा सिँघ लाल, प्रेम प्रीत
जणाईआ। ओस कीता अग्गों इक सवाल, गोबिन्द सीस निवाईआ। असीं तेरे तन नाल छोहण वाले विच जहान, लोकमात की सानूं मिले वड्याईआ। साडी फेर किस तरह होवे पछाण, जिन्हां नूं गोबिन्द आपणे कोल रखाईआ। गोबिन्द किहा मेरा श्री भगवान, तुहाडा लेखा लेखे लए लगाईआ। जिस वेले कल कल्की आए नौजवान, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। तुहानूं सब नूं कठ्ठा करे आण, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। फिर गोबिन्द दे सिर ते ताज तुसां झुलणा नाल जहान, दोहां दा निशान इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ । सत्त रंग कहिण जिस वेले बलि कीता सी जग, अश्वमेध मात रचाईआ। ओस विच साडे समग्री बद्धी सी अड्ड अड्ड, वंडां सत्त सत्त कराईआ। जिस वेले ब्रह्मण बावन हो के बैठा आपणा निशाना गड्ड, दर दवारयों बाहर डेरा लाईआ। ओस ने मंगी इक मंग, धरत ढाई कर्म मिणाईआ। बलि ने उस वेले सब कुछ दित्ता छड्ड, साडी वस्त विच्चों किसे ना भेंट चढ़ाईआ। असां सब नूं मिल के दित्ता आख, इक आवाज़ लगाईआ। साडा कीहदे नाल साथ, सच दयो समझाईआ। ओस ने किहा तुहाडा मालक पुरख समराथ, जो कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। उह तुहाडा पड़दा लवे ढाक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। इक दूजे नाल जोड़ के तुहाडा नात, कट्ठयां दए कराईआ। फेर वखावे भगतां इक जमात, जो इक्को नाम ध्याईआ। फिर नज़रीं आए साख्यात, जोती जाता नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडा लेखा दए चुकाईआ। सत्त रंग कहिण सानूं पहलों रंगया आदि शक्ति, आपणी सेवा लाईआ। साडे विच पा के आपणी बरकत, दिती माण वड्याईआ । फेर असीं कर के आपणी हरकत, हौली हौली भज्जे वाहो दाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदे रहे कसरत, बलधारी हो के आपणा नाउँ प्रगटाईआ। लोकमात करदे रहे ऐशो इशर्त, अयाशगाह विच समाईआ। जिस दी करनी ओसे तों गए बिछरत, आपणा आप भुलाईआ। जिस वेले राम बेटा दशरथ, जनक सपुत्री गया प्रनाईआ। ओस वेले सानूं आई इक हसरत, आपणा ख्याल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सत्त रंग कहिण सानूं जनक सपुत्री बध्धा नाल धनुष, अड्डो अड्ड दित्ता रंगाईआ। लागे रख के छोटा जेहा शंख, आपणी खेल वखाईआ । जिस वेले राम नूं आई अणख, उठया बल प्रगटाईआ। हौली जेही लाई तनक, असीं सुत्ते हिल्ले वाहो दाहीआ। ओस दी अक्ख दा निशाना साडे उत्ते प्या इक पलक, जो मेहर नज़र तकाईआ। असां हो के किहा तलख़, क्यों सानूं दिती जुदाईआ । ओस तक्क के किहा उत्ते फ़लक, इशारे नाल समझाईआ। जिस वेले मेरा कुल मालक आया ख़लक, हरि ख़ालक वेस वटाईआ । ओस दी नूरी रूप वाली आ जाए डलक, जोती जाता इक अख्वाईआ। तुहानूं कट्ठयां नूं कठ्ठा कर के आप बणे बंधप, सज्जण
इक अख्वाईआ। नाल मिला के आपणी संगत, हरि संगी दए जणाईआ। दे के माण विच जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त रंग देवे माण वड्याईआ। सत्त रंग कहिण जिस वेले नानक गया बगदाद, बगदादी रूप वटाईआ। ओथे पीरां ने सत्ते रंग एनूं दिती दात, वारो वारी टल्लीआं टाकीआं हथ्थ गए फड़ाईआ । ओस ने किहा इन्हां दा मालक रसूल पाक, जो इतिफाक नाल लए मिलाईआ। आप बणे शाह नवाब, जो शहिनशाह अख्वाईआ । सिर रखे अगम्मा ताज, पंचम मुख मिले वड्याईआ। सत्तां दा मालक बण के आप, कठयां दए कराईआ। जिस दा हुक्म ओसे दा राज, निशाना आपणा लए बणाईआ। नानक किहा जो मेरे अंगन गए लाग, दूजे दर ना मंगण जाईआ। एह सतिजुग दा सच्चा रवाज, जो हिन्दू मुस्लिम इक्को रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । सत्त रंग कहिण जिस वेले गुरू अर्जन रखी टेक, गुरू ग्रन्थ रिहा लिखाईआ। ओस वेले असीं सत्ते होए उस दे पेश, दर आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। साडे सत्तां अंदर ओस ने सतिनाम लिख के रख्या लपेट, सत्त दिन बाहर ना फेर कढाईआ। फेर इक वणजारे कोल दित्ता वेच, साढे तिन्न तिन्न टक्के कीमत साडी पाईआ। उह वणजारा सी इक शेख़, जिस दा जन्म जागीर सिँघ रूप वटाईआ। इस दे विच कोई भेत, जिस ने तत्ती रेत सीस टिकाईआ। ओसे दी अज्ज खेड, खिलाड़ी हो के वेख वखाईआ । सत्त रंग निशाना कहे मैं सब दे कोल हुन्दा रिहा पेश, वड्डा छोटा आपणा रूप बणाईआ। बिन पुरख अकाल मेरा किसे ना लिख्या लेख, मेरा सच्चा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मैं ओसे कर के उहदे भगतां नाल करां हेत, जिस मेरी बणत बणाईआ। चार जुग मेरी गई ना कोई पेश, दूर दुराडा बहि के मुख छुपाईआ। किसे ने मन्नया शंकर किसे ने गणेश, किसे ने ब्रह्मा किसे ने विष्नूं किसे ने देवतयां दित्ता सीस निवाईआ। मैं सब नूं जुग जुग रिहा वेख, प्रभ एह की रचन रचाईआ। जिन्हां नूं तूं आप देवें भेज, लोकमात तेरी करन वड्याईआ। जे तूं मालक कुल दा भगतां दी माण सेज, आत्म अन्तर आसण लाईआ । पड़दा लाह के आपणे देस, परदेसीआं आपणे घर वसाईआ। मालक हो के धुर दा नरेश, नर नरायण दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सत्त रंग कहिण असीं सब दे सांझे, कहाणी सच दईए सुणाईआ। साडे विच्चों चार रंग हंढाए हीर ते रांझे, आशक माशूक ख़ुशीआं विच समाईआ। दोहां रंगां विच चेले गुर समांदे, चैलंज करन लोकाईआ। सत्तवें रंग विच जुग जन्म दे थक्के मांदे, बहि बहि डेरा लाईआ। जिस वेले सत्त रंग अल्ला राणी बन्न्हे आपणे नाल परांदे, मैंहदी हथ्थां नाल रंगाईआ। ओस दे नैण दोवें शरमांदे, अक्ख पलक ना कोए उठाईआ। चौदां तबक एह राग गांदे, वाहवा
परवरदिगार तेरी वड्याईआ। तारे चन्द नैण शरमांदे, सूर्या बैठा मुख भवाईआ। वेखे खेल दो जहान दे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। लाल रंग कहे जिस वेले अल्ला राणी मैनूं बध्धा नाल गुत्त, वालां विच दित्ता टिकाईआ। मैं उसे वेले लया पुछ, की तेरी चतुराईआ। ओस ने किहा एह खेल अबिनाशी अचुत, जो मैनूं रिहा समझाईआ। सदी चौधवीं तैनूं आपणे नाल लए चुक, ज़िमीं तों आसमानां उपर चढ़ाईआ । जगत जहान दा बदल देवे रुख़, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रुख़सत दे के आपणे घर छुट्टी देवे मनाईआ। भगतां नाम भण्डारा दे के मुफ्त, सूफ़ीआं आपणा रंग चढ़ाईआ। वेखीं ओस वेले ना होवीं सुस्त, झुल्लीं वाहो दाहीआ। तैनूं फड़नां छोटे बाले चुस्त, जो सत्त महीने तिन्न दिन लोकमात गया हंढाईआ। एह प्रभ दा हुक्म दरुस्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सब ने आपणी करनी लैणी भुगत, बिन भगतां भगवन जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा सरनाईआ। सत्त रंग कहिण जिस वेले तेग़ बहादर गया दिल्ली, दलील आपणी इक बणाईआ। ओस वेले औरंगे दा मजौर आया इक शेख़ चिल्ली, सत्तां रंगां वाली चोली गल विच पाईआ। थल्लउँ तम्बी रखी ढिल्ली, पैरां विच खिचाईआ। हथ्थ विच फड़ के चिट्टे रंग दी बिल्ली, आया नाच कराईआ। नच्चे टप्पे कुद्दे पावे जली, ढाई हथ्थ दी मतैहर रिहा भवाईआ। नाले बोले अली अली, अल्ला तेरी बेपरवाहीआ। तेग़ बहादर गोबिन्द तेरे बाग़ दी निक्की जेही कली, क्यों करन लगा जुदाईआ । परवरदिगार तेरा वली छली, जो तेरे नाल धोखा रिहा वखाईआ। तूं शहिनशाह दवारे माणीं आपणी रंग रली, ईमान आपणा लैणा बणाईआ। फेर तैनूं सारे कहिणगे बड़ा वली, वली अहिद तेरी सेव कमाईआ। उधरों बिल्ली हो के झल्ली, अगले पंजे मथ्थे उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। तेग़ बहादर किहा ओ मलंग सत्त रंगे, तैनूं दयां जणाईआ। औह वेख भज्जे आउँदे फरंगे, आपणा पन्ध मुकाईआ। तुहाडे मतैहर रह जाण टंगे, भज्जो आपणी पिठ वखाईआ। तेरे फरेबां वाले रंग जो कमर उत्ते बन्न्हे, एह रो रो देण दुहाईआ। एह रोंदे मैनूं लग्गे चंगे, जेहड़े बिरहों विच कुरलाईआ। मैनूं ऐं दिसदा जिस तरह सतिजुग विच श्री भगवान ने एह बणौंणे सति धर्म दे झण्डे, झण्डा आपणे संग रखाईआ । तुसां रहिणां रंडयां दे रंडे, सुक्की रोटी ते खाण नूं गंढ्ढे, एहो वस्त तुहाडे हिस्से आईआ। जिस वेले आवे रावी कन्ढ्ढे, रावीउँ परे तुहाडा मुख भगतां दा दु:ख आपणी झोली पाईआ। प्रेम भगतां कोलों लवे धुर दी दात मंगे, भगतां देवे आपणा खेल वखाईआ । फेर बहि के इक खटीआ उत्ते मंजे, मजलस आप लए लगाईआ। जेहड़ी अक्ख थोड़े समें वास्ते मिली सी संजे, महाभारत वेखे आपणा नैण उठाईआ। ओस दे नालों गुरमुख कर लए चंगे,
नेत्र दोहां दे विच्चों नैण नाल मिलाईआ । राह विच औदयां नाले तोड़े नाले गंढ्ढे, पा के गंढ्ढ ठंड फेर वरताईआ। नाल गुरमुख नूं कहे सानूं राह ला चंगे, रस्ता इक जणाईआ। आ के रावी दे उरार कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी वाला वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ । सत्त रंग कहिण असीं रहे रुढ़दे, फड़ के कठ्ठा ना कोए कराईआ। साडे अंदर फुरने रहे फुरदे, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ । कईआं ने साडे विच दब्बे मुरदे, कफ़न बणा के उत्ते दित्ता टिकाईआ। बिन प्रभ दी किरपा असीं कठ्ठे हो ना जुड़दे, इक गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। किरपा करी जिस वेले मालक धुर दे, साडा मेला लया मिलाईआ। हुण असीं दो जहानां फिरीए उडदे, शाह सुल्तानां दईए जगाईआ। जन भगतो तुसीं क्यों नहीं कठ्ठे हो के तुरदे, वेखो तुहाडे साम्हणे असीं खलो के दईए गवाहीआ । असीं पूरब विछड़े चिर दे, प्रभ मेला लया मिलाईआ। जिस तर्हां असीं मालक बण गए धुर दे, जगत चीथड़ मिली माण वड्याईआ । तुसीं ते माणस तुरदे फिरदे, क्यों ना चल के दर्शन पाईआ। एहो जिहे समें मौके फेर नहीं जुड़दे, नाले गोबिन्द नाले हरि जू घर हरि मन्दिर दए बणाईआ। जिहड़े दर ते आए उह खाली कदे नहीं मुड़दे, खाली भाण्डे दए भराईआ। जिस वेले गुरमुख आपणे कदमां नाल होण तुरदे, ओस वेले सतिगुर वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल करे आपणी लोड़ दे, आपणी गर्ज़ खातर तुहाडी सेव कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे मुकाए अन्धघोर दे, इक्को नूर कर रुशनाईआ।।