पुस्तकालयभाग १८

सोलां पोह २०२१ बिक्रमी मुनशा सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर

सत्त रंग कहिण जिस वेले गुर हरिगोबिन्द धार पहनी सी मीरी पीरी, तन ख़ाकी दित्ती वड्याईआ । ओस समें उस दे मस्तक उत्ते सत्त रंग दी नज़र आई लकीरी, आपणा नूर नूर प्रगटाईआ। उस दे गल विच सोहे मणकयां वाली सत्त रंग दी ज़ंजीरी, जेहड़ी हीरे लाल मोती पन्ने नाउँ धराईआ। उधरों इक्क साध आया तकदीरी, पंज फ़ुट्ट लकड़ी हथ्थ उठाईआ। उस दे कोल सी इक्क निक्की जेही गडीरी, जो खिच्ची आया वाहो दाहीआ। उत्ते रखी सवा फ़ुट दी पीढ़ी, ख़ुशीआं नाल बणाईआ । अगे संगत बड़ी सी भीड़ी, राह खैहड़ा ना कोई समझाईआ। उस ने मूँह विच उंगलां लै के मारी सीटी, उच्ची अवाज़ लगाईआ । सारे हस्सण लग पए एह किधर दा आया टीटी, आपणा हुक्म जणाईआ। ओस ने किहा मैं दस्सण आया कहाणी बीती, पिछला लेखा दयां जणाईआ। जिस वेले सुदामे दा कृष्न बणया सी नज़दीकी, ग़रीब निमाणे मेल मिलाईआ। जेहड़ी उहदी ब्राह्मणी ने तन्दला वाली कुलर पीठी, ख़ुशीआं नाल गंढ्ढ बंधाईआ। ओस वेले ओस दे सट्ट लग्गी सी उपर चीची, सवा रती ख़ून निकलया चाँईं चाँईंआ। ओन पीड़ विच वटी कसीसी, मथ्थे वट चढ़ाईआ। उधरों सुदामे दी आ गई भतीजी, ग्यारां साल दी उमर लिखाईआ। ओहदे कोल सी इक्क निक्की जेही शीशी, जिस दे विच तेल नज़री आईआ। ओन उत्ते लाया नाल प्रीती, प्यार नाल समझाईआ। उधरों मालण इक्क आ गई विच्चों बाग़ीची, फुल्लां हार गुंदाईआ। एधरों सुदामे दी होई नीती, चलणा पन्ध मुकाईआ। उधरों ओहदी सवाणी दस्से ठीकी, आपणा ठाकर लैणा मनाईआ। मैं वस्त अमोलक इक्क लपेटी, एह ओस दी भेंट चढ़ाईआ। ओह पटोल्हा जिस दे सत्त रंग टोटे निक्के निक्के कीती, इक्ट्ठा करके जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । सत्त रंग कहे जिस वेले तन्दलां दा तुल्या तोल, सुदामा यार अगे रखाईआ। ओस हौली किहा बोल, की भाबी घल्ली मठिआईआ। ओस अगे रखी अडोल, चरनां

उत्ते टिकाईआ। कृष्न ने सत्तां उंगलां नाल लई खोल्ह, सत्तां रंगां उत्ते इक्क इक्क उंगली लाईआ। फेर नाल किहा मख़ौल, एह ग़रीबां दा निशाना चुक के किथों ल्याईआ। मैं वेख्या एस दा दो जहानां वजणा ढोल, एहदे थल्ले सभ ने ढोला गाउणा बेपरवाहीआ। ओस ने किहा मैं अनभोल, समझ कोए ना आईआ। कृष्न ने तिन्न वार ल्या हथ्थां नाल टटोल, वेख ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जिस वेले हरिगोबिन्द आवे जोबनवन्ता सरीर सडौल, मस्तक आपणे सत्ते रंग वखाईआ। ओस वेले सुदामे तेरी इच्छया होवे कोल, तैनूं दयां जणाईआ। ओस ने सभ दे नाल मार के रोल, भुलेखे विच पड़दा देणा पाईआ। अन्दरों करके ध्यान अडोल, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। कलिजुग अन्तिम एह तेरी वस्त आवे तेरे कोल, सति सतिवादी सत्तां दीपां देणा आप झुलाईआ। सत्त रंग कहिण जिस वेले हरिगोबिन्द पहंदे खां दे नाल करदा सी घोल, सत्तां रंगां वाला कैंच आपणे तन छुहाईआ। नाल वजदे सी डमक्के ढोल, सोहणा अखाड़ा वेखे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा बणाईआ।

सोलां पोह २०२१ बिक्रमी त्रलोक सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर

सत्त रंग कहिण जिस वेले प्रहलाद नूं साड़न लगी सी होली, हरनाक्ष दित्ती वड्याईआ। ओस वेले सत्तां रंगां दी गल विच पाई सी चोली, बहुरूपीआ वेस वटाईआ। प्रहलाद नूं चुक के आपणी डौलीं, आपणी गोदी विच टिकाईआ। भगत ने भगवान नूं मारी बोली, अन्दरे अन्दर आवाज़ सुणाईआ । हुण आपणे कण्डे तोलीं, सच तराज़ू हथ्थ उठाईआ। वेखीं ख़ाक विच ना विरोलीं, तन माटी भस्म कराईआ। तेरे उत्तों आपा वार घोल घोली, घालना तेरी झोली पाईआ। श्री भगवान किहा बच्चा ना पा रौली, मेहर नज़र दयां रखाईआ। एह सत्त रंग पाउण वाली सड़ जाए होली, सत्तां दा मालक सिर तेरे हथ्थ रखाईआ । जिन्हां रंगां पिच्छे रक्खया करां तेरी उपर धौली, धरती वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सत्तां रंगां अन्दर भगत कीती रक्षा, मेहरवान दया कमाईआ। नाले अगली पा के भिच्छया, सच दिता समझाईआ। नाले वखरा लेख लिख्या, धुर दी धार समझाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्ध अन्धेरा होवे रैण मस्या, मुश्किल हल ना कोए कराईआ। ओस वेले श्री भगवान निरगुण सरूप आवे नस्सया, नर निरँकार फेरा पाईआ। सत्तां रंगां दा निशान बणा के साढे तिन्न हथ्थया, देवे लोकमात वड्याईआ। जिस दे पिच्छे प्रहलाद तैनूं रख्या, एसे दे पिच्छे चार जुग दे विछड़े भगत तराईआ। माण वड्याई दे के हकया, हाकम धुर दे दयां बणाईआ। सत्तां रख के लज्जया, घर घर दयां

झुलाईआ । कोझयां कमल्यां बणा के चंगया, चंगी तरह आपणा वजूद दयां वखाईआ। जिस तरह तेरा रंग रंगया, एसे तरह सत्तां रंगां दी धार तेरे अन्दरों वखाईआ। नाले मौज देवां नाल पलँघया, नाले बिन दीवे बाती जोत करां रुशनाईआ। नाले पार करां डूँग्घे वहण वहंदया, अणतारू पार लँघाईआ। नाले पूर्ब कर्म दा लेख अगाड़ी जो दब्या, पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क निशाना लहिणा जगत जहाना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पूर्ब देवणहारा दाना, दाता हो के साची भिच्छया झोली रिहा पाईआ।

सप्त ·षीआं आई दलील, इक्क दूजे नूं सारे रहे जणाईआ। दरगाहों हुक्म आया सारे बणो शौकीन, आपो आपणा वेस वटाईआ। नाल इक्क ते करो यकीन, यकतरफ़ा ध्यान लगाईआ। उधरों फिरदा तुरदा नारद आया वकील, जो झगड़यां दा झगड़ा बिन झगड़यों दए बणाईआ। उस दे कोल सारयां कीती अपील, कुझ सानूं दे समझाईआ। केहड़ा बस्त्र लईए पहन, सोहणा चंगा नज़री आईआ। उस ने किहा मैं गल्ल नहीं करनी कोई लोक तीन, तिन्नां लोकां विच ना कोए वड्याईआ । जिस साहिब सति दे सारे अधीन, बैठे सीस निवाईआ। ओस दे हो के दीन, दुनिया वाली मंग ओसे दे अगे झोली डाहीआ। हिरदे अन्दर लओ चीन, निज आत्म राह तकाईआ। ओह तुहानूं आपणा आपे दस्स दए सीन, पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी बणत बणाईआ। सप्त रिखी आई उमंग, अन्दर अन्दर ध्यान लगाईआ। सत्तां सत्ते नज़री आए रंग, पुरख अकाल दए समझाईआ। एह सारे पहनों निशंग, निशाना आपणा दिता वखाईआ। लाल कंचन सूहा चिट्टा पीला नीला काला सोहणा लगे चन्द, चमक चमक नाल चमकाईआ। वखरो वखरी दात तुहानूं दिता धन, लोकमात देवे वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम सत्तां नूं इक्ट्ठा कर के दए बन्न्ह, मानसां वाली दए वड्याईआ। सत्तां सच कर के लैणा मन्न, मनसा सभ दी पूर कराईआ। ओस नूं चाढ़े इक्को पुरख अकाल दा सच्चा चन्न, शब्द दुलारा रूप वटाईआ। जिस जगत विकार नूं देणा डन्न, हँकार देणा गंवाईआ। ग़रीब निमाणयां दा बेड़ा बन्न्ह, जन भगतां होए सहाईआ। ओस वेले सारयां मिल के कहिणा धन्न धन्न, धन्न प्रभू तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी तेरा लहिणा वेले वक्त नाल मुकाईआ।

ब्राह्मण दीआं इक्कीआं पग्गां विच्चों रंग सत्त, आपणा रूप वखाईआ। जिस वेले ओस गठड़ी नूं रविदास दा लग्गा हथ्थ,

ओह अन्दरे अन्दर नच्चण टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। करन पुकार रवी सानूं कुझ दस्स, अगला हाल समझाईआ। जो तेरे अन्दर रिहा वस, ओह सानूं देणा मिलाईआ। जिस दी याद अन्दर टुट्टयां जोड़यां डोरी लावें कस कस, कच्चा तन्द दन्दां नाल खिचाईआ। तेरा सबर सन्तोख वाला वेख के हठ, साडी धीरज रही ना राईआ। केहड़ा राम केहड़ा नाम रिहा रट, जिस ने झूठे रट्टे दिते मुकाईआ। रविदास ने ओसे वेले तिक्खी आर उत्ते दित्ती रख, थोड़ी जेही दबाईआ। एसे तरह प्रभ मेरा अन्दरों खोल्ह देवे अक्ख, प्रतख नज़री आईआ। ओह सत्ते पए हस, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। असीं किवें करीए उहदा जस, सानूं दे समझाईआ। रविदास किहा ओह मेरा पुरख समर्थ, सभ दी आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ । सत्त रंग किहा सानूं बध्धा ब्राह्मण ने गठड़ी, आपणी वंड वंडाईआ। उत्ते गंढ्ढ दे दित्ती तकड़ी, जेहड़ी छेती खुल्ह कदे ना जाईआ। साडे उत्ते चार वेरां लपेटी अख़ीरी पगड़ी, इक्क दूजे उत्ते दिता बंधाईआ। साडे उत्ते आपणे हथ्थ विच फड़न वाली अड़ा दित्ती लकड़ी, गंढ्ढ विच्चों आर पार लँघाईआ। तिन्न रंग कहिण सानूं लई जांदा सी खत्री, आपणयां बच्यां वास्ते जिन्हां दी सगनां जंञ चढ़ाईआ। एस ब्राह्मण ने राह विच खोल्ह के पत्री, ऐवें झूठा पता दिता बणाईआ । बुढया तेरी उमर सत्तर बहत्तरी, जे दान ना देवें तेरी ख़ाली रहे कुड़माईआ। आह वेख एह कुण्डलां वाली मेरी अक्खरी, जेहड़ी बारां राशी विच्चों नज़री आईआ उन्नें चिर नूं इक्क जट्ट हथ्थ फड़ी आउँदा सी बकरी, रस्सी हथ्थ विच लटकाईआ। ब्राह्मण किहा एह नहीं अन्दरों तगड़ी, कोई रोग अन्दरों रिहा सताईआ। जे तेरे घर जा के मर गई, तेरा टब्बर एह खपाईआ। जे तूं दक्षिणा करके मेरे कोल छड जाएं, बेड़ा तेरा पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। दो रंग कहिण सानूं ल्याई सी इक्क माई, इकवंजा साल दी उमर जणाईआ। उहदे घर औंणे सी पहली वार दो जुआई, जिन्हां दे सिर ते चीरे दए बन्हाईआ। अध विच पंडत मिल्या ओहने किहा ओह ते पिछले सुदाई, जे तेरे घर गए तेरा कोड़मा देण खपाईआ। तेरीआं धीआं नूं मिले ना कोए थाँईं, जगत जुग ना कोए जणाईआ। जे तूं एह दोवें चीरे मैनूं भेंट दएं चढ़ाई, फेर तैनूं तत्ती वाअ ना लगे राईआ। ओस ने किहा मिशर जी मैनूं उहनां कोलों बचाईं, जो कुछ मेरा मैं तेरे अगे रखाईआ। दान लै के पंडत ने किहा हुण जा माई चाँईं चाँईं, आपणे घर दा पन्ध मुकाईआ। पिच्छो ख़ुशी नाल किहा वाह किरपा करी गुसाँईं, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। एनें चिर नूं उधरों इक्क झीवर ते इक्क आ गया नाई, जजमानां घरों फेरा पाईआ। इक्क इक्क पगड़ी सी उहनां भेंट चढ़ाई, सोहणे रंग रंगाईआ। अगों ब्राह्मण मिल प्या आसण लाई, इशारे नाल रिहा जणाईआ। नेड़े आओ मेरे भाई, मेरी पत्री तुहानूं रही बुलाईआ। तुहाडी ज़िंदगी दे दिन रहि

गए ढाई, क्यों सिर ते बैठे भार उठाईआ । एह ब्राह्मण प्रोहत तुहाडी कल्याण दए कराई, जे आपो आपणे दस्तार मेरी भेंट दयो कराईआ। उसे वेले रो के करन लगे दुहाई, बौहड़ी साडा काल किधरों आईआ। ब्राह्मण किहा छेती छेती कर मेरे हथ्थ दयो फड़ाई, वेला गया हथ्थ किसे ना आईआ। उहनां रो के किहा असीं तेरी भेंट चढ़ाई, सानूं जमां तों देणा छुडाईआ। पंडत किहा हुण भज्जो वाहो दाही, पिच्छा ना वेख्यो एसे नाल होवे वड्याईआ। सत्तां दी बन्न्ह के गठड़ी आप चलया बणके राही, सोहणी पंड बन्हाईआ। चौदां दे विच ल्या टिकाई, इक्कीआं जोड़ जुड़ाईआ। उहनां सत्तां रंगां नूं रविदास दित्ती वड्याई, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ । कलिजुग अन्त मेरा निरँकार तुहाडा लेखा दए चुकाई, सति सतिवादी सत्तां नूं सत्तां दीपां विच दए झुलाई, उपर आपणा नाम लिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्तां रंगां बख्शणहार सरनाईआ।

सोलां पोह २०२१ बिक्रमी अतर सिँघ दे गृह ओगरा ज़िला गुरदासपुर

सत्त रंग कहिण सानूं पिछली याद हदीस, आपणे अन्दर टिकाईआ। जिस वेले ईसा नूं देण लगे सी सलीब, ख़लीफ़े हुक्म सुणाईआ। ओस वेले ख़ुदावंद आया करीब, नूरी जलवा नूर रुशनाईआ। तक के जलवा एह अजीब, अजब ख़ुशी मनाईआ । परवरदिगार तेरी नसीहत, मैं सभ नूं आया सुणाईआ। मैं लिखण लग्गा इक्क वसीअत, लोकमात जणाईआ। जिस दे विच इक्क असलीअत, असल दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा देणा वखाईआ। ईसा किहा मैनूं वज्जा इक्क चमत्कार, कोहतूर नालों चंगा नज़री आईआ। जिस विच्चों नज़री आया मेरा यार, महबूब बेपरवाहीआ । उहदयां रंगां दा नहीं शुमार, पर रंगां विच्चों रंग सत्त सोहणे लए लहराईआ। मैं किहा एह की परवरदिगार, मैनूं अन्त दे जणाईआ। ओस ने किहा जिस वेले ईसा मूसा आउण वाले पैगम्बर जाण हार, आपणा बल मुकाईआ। ओस वेले आपणी धार विच्चों एह रंग करां त्यार, लोकमात दयां प्रगटाईआ। सच निशाना इक्क चाढ़, दो जहानां वेख वखाईआ। ईसा ओसे वेले हो के ख़बरदार, हैरानी विच अक्ख उठाईआ। वेला वक्त दस्स सांझे यार, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले तुहाडा बाप बण के आवां विच संसार, निरगुण निरवैर निराकार निहकलंक रूप वटाईआ। ओस वेले एहनूं ल्यावां नाल, साचा संग बणाईआ। जन भगत दुआरे देवां चाढ़, चारों कुण्ट वधाईआ। वीह सौं इक्की बिक्रमी आप ख़ास लैणी विचार, सरगुण तों निरगुण हो के आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तां रंगां लेखा रिहा वखाईआ। ईसा किहा मैं वेखी सत्त रंग दी चमक, कूक कूक सुणाईआ। उहनूं समझ ना सके कोई अहिमक,

मन मति बुध कोई समझ ना सके पाईआ। ऐउँ जापे जिवें सत्तां मिल के इक्क सोहणी बणाई तहिमत, जो साढे तिन्न तिन्न हथ्थ नज़री आईआ। होर तकया भगवान उहनां नाल सहिमत, सहिम चिन्ता रिहा गंवाईआ। होर तकया मेहरवान करे रहमत, मेहर नज़र उठाईआ। होर वेख्या शब्द इशारा मारे सैनत, आपणा हुक्म मनाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सत्त रंग कहिण साडी चमक निराली, निरालम आलम आप बणाईआ। सानूं प्रगटावे आप जोत अकाली, अकल कल आपणी खेल वखाईआ। आदि शक्ति सानूं बैठी रही संभाली, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। एसे दर दे सारे बणे रहे सवाली, गुर अवतार पीर पैगम्बर झोलीआं डाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। ईसे वखा के इक्क निशानी, सृष्ट सबाई दस्स के फ़ानी, तुग्यानी विच जगत रुढ़ाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त भगतां उत्ते करां मेहरवानी, महिरम हो के आपणे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सत्त रंग सति पुरख आपणी धार विच्चों प्रगटाईआ।

१६ पोह २०२१ बिक्रमी हरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर

सत्त रंग कहे मेरी जुग जुग मंग, बैठे सारे ध्यान लगाईआ। कौण वेला प्रभ चाढ़े रंग, रंगत आपणी दए वखाईआ । वजे वधाई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ख़ुशी मनाईआ। सीस निवावण सूरज चन्द, मण्डल मण्डप आपणी सेव कमाईआ। करे खेल आप बख्शंद, बख्शिश मेहर इक्क वरताईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मुक जाए पन्ध, सतिजुग साची धार बंधाईआ। जन भगतां भेव खुल्हावे हँ ब्रह्म, पारब्रह्म दए जणाईआ। चार वरन बणाए इक्क धर्म, साचा वरन सति सरनाईआ। सन्त सुहेले आवे फड़न, निरगुण हो के वेस वटाईआ। गुरमुखां अन्दर आवे वड़न, पड़दा ओहला आप चुकाईआ । साची सेजा आवे चढ़न, सच सिँघासण ख़ुशी मनाईआ। साचा ढोला आवे पढ़न, धुर दा राग समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सत्त रंग कहे मेरी जुग जुग दी उडीक, घड़ीआं पल ध्यान लगाईआ। कईआं सदीआं दी सदीआं विच्चों बदलके रीत, तारीख़ तवारीख़ लिख लिख लेखा कलम शाहीआ। धन्न सो वेला मेरा जागे भाग नसीब, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। सानूं जड़के नाल तरतीब, सच दा मेला दिता मिलाईआ। इक्क पातशाह इक्क वज़ीर, चार जुग देण गंवाहीआ। सत्तवां सभ दा मालक अख़ीर, जो हुक्म विच रखाईआ। सत्तां दी साढे तिन्न हथ्थ दी सोहणी बणी तस्वीर, जो अगम्मड़ा रंग रही चमकाईआ। ना कोई शरअ रही ज़ंजीर, बन्धन बंधप ना कोए रखाईआ। सजदे करन पीर फ़कीर, फ़िकरयां विच सुणाईआ । साहिब दे

हथ्थ नंगी शमशीर, कूड़ फ़रंगी रिहा धमकाईआ। लहिणा मुकणा शाह हकीर, शहिनशाह देवे वड्याईआ । सन्त सुहेला होए ना कोए दिलगीर, दिल दा दलिद्र दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन देवे बेनज़ीर, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां घत वहीर, सोहणा मार्ग रिहा वखाईआ ।

१६ पोह २०२१ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे नवित, पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

सत्त रंग कहिण सानूं करे इक्ट्ठा, लड़ी लड़ी नाल बंधाईआ। जन भगतां लेख चुका के तत अठ्ठां, चरन सरन दए वड्याईआ। नौ दुआरे पार करा के चुक्के आपणे हथ्थां, सेवक हो के सेव कमाईआ। जन भगतां पुरख अबिनाशी घट घट वासी वेखे आपणीआं अक्खां, आख़र अख़ीरी आपणा मेल मिलाईआ। मैनूं माण दवाए घर घर कुल्ली कक्खां, धुर दा संग बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक्क लगाईआ। सत्त रंग कहिण साडा जोड़ जुड़ाया, जोड़ी आपणे नाल बणाईआ। भगतां आसा मनसा पूरी लोड़ कराया, साची रचना नाल रखाईआ। सस्से उपर होड़ा इक्क लगाया, हाहे टिप्पी दए वड्याईआ। साजण बणके फेरा पाया, निरगुण रूप धराईआ। राजन बणके मैनूं रिहा झुलाया, दो जहानां हुलारा इक्क रखाईआ। सन्त सुहेले रिहा तराया, गुरमुख वजे वधाईआ। गुरसिख मिल मिल मंगल गाया, गीत गोबिन्द अलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। सत्त रंग कहिण सानूं नापया नाल फ़ीता, नौ नौ इंच साडी वंड वंडाईआ। वड्याई दे के घर अतीता, त्रैलोकी दा मालक दिता बणाईआ। साथ कलमा दस हदीसा, सोहँ ढोला दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बख्शी इक्क सरनाईआ। सत्त रंग कहे मेरे उत्ते इक्क जैकारा, हरि करता आप लगाईआ। जो भगतां लगे प्यारा, गुरमुखां मुख सलाहीआ। सिक्खां दए अधारा, सन्तां माण वड्याईआ । कूड़ी क्रिया करे ख़ुआरा, सच सुच राह समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा बणके सेवादारा, धुर दी सेव कमाईआ।

१६ पोह २०२१ बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर

सत्त रंग कहिण सानूं आई पवण ठंडी, ठंडक इक्क वरताईआ। ओस दे विच्चों मिली सची सुगंधी, सुगंद खा के कहां एहो जेही वस्त नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा बाल्मीक दा लहिणा दिता रावी पार कन्ढ्ढी, उरार ओसे दी धार नज़री आईआ ।

जिस ने अठासी दिन चुरासीआं साधां दी इक्ट्ठी कर के मण्डी, मण्डली इक्क बणाईआ। ओथे वस्त इक्क वंडी, राम नाम सर्ब समझाईआ। वेखो मैं पिछला किड्डा पखण्डी, चोर डाकू रूप वटाईआ। जिस वेले मार्ग मिल्या सिध्धी डण्डी, प्रभ दे डण्डे सिध्धा ल्या कराईआ। ओस दी मेहरवानी मैनूं लगी चंगी, सभना दयां जणाईआ। उहनां चुरासीआं विच इक्क वैराग्ण सी जो विअउदयां सार होई रण्डी, कन्त सेज ना कोए हंढाईआ। ओस ने मंग इक्क मंगी, जोगीशर दिता जणाईआ। मेरी किस्मत किस तरह होवे चंगी, लेखां देवे बदलाईआ। ओस ने किहा तूं बणे भीलणी फेर तेरां दंदयां वाली वाहीं कंघी, आपणे सीस फिराईआ। एसे करके एह धरती चंगी, जिस उत्ते डेरा लाईआ। एह लड़ी अजे पिच्छो नहीं गंढ्ढी, सतिजुग दा लेखा बाकी त्रेता हाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चुरासीआं विच्चों इक्क हवदूत, भोला भाउ नज़री आईआ। ओस बाल्मीक नूं किहा मैं करके आया कूच, कूचा गली तेरा वेखां थाउँ थाँईंआ। मेरा वी तेरे तत्तां वरगा कलबूत, क्यों ना मैनूं मिल्या बेपरवाहीआ। बटवारे किहा मैं ओसे दा इक्क दूत, जो सेवक हो के साचा हुक्म सुणाईआ। ओह साहिब स्वामी बड़ा मज़बूत, डाहढयां दा डाढा नज़री आईआ। जिस वेले आप होवे मौजूद, कोझे कमले सारे पार लँघाईआ। ओस किहा ओह केहड़ा वक्त जिस वेले मेरा कारज होवे सूत, सुत्तयां लए उठाईआ। बाल्मीक किहा एह भेव दुराडा गूझ, सति सच दयां समझाईआ । जिस वेले पुरख अकाल आप आवे जिस विच नज़र ना आवे कोई दूज, दुतीआ भाउ ना कोए रखाईआ । ओह वेखणहारा तत्तां वाला कलबूत, मत्तां दा मालक आप हो जाईआ। सत्तां दा सालस बण के देवे आप सबूत, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा तेरा लेखे विच पाईआ । हवदूत किहा आह वेख मेरी कमली अल्फ़ी, तैनूं दयां वखाईआ। मेरी निक्की जेही बात दोहरफ़ी, बहुता झगड़ा ना कोए जणाईआ। जे मालक ओह धुर दा दर्दी, क्यों ना मेरा दर्द वंडाईआ। ओस वेले सोलां पोह ठंडी पैंदी सी सर्दी, सर्द आह लै के रिहा सुणाईआ। बाल्मीक किहा एह खेल ओसे दे घर दी, ओह मालक इक्क अख्वाईआ। जिस वेले लोकमात खेल करे नरायण नर दी, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। ओस वेले तेरा लेख चुकावे भेव मिटावे गर्मी सर्दी, सर्दी गर्मी इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा रिहा समझाईआ। हवदूत किहा मैं जाणा की निशानी, आपणी बुध ना कोए रखाईआ। बाल्मीक किहा ओह शाह सुल्तानी, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी करे पहचानी, बेपहचान रहिण ना कोए पाईआ। जिस वेले आवे रुत्त महानी, बीस इकीसा ख़ुशी मनाईआ। तेरी पहली सुणा के कहाणी, अगे नाता धुर दा दए बणाईआ। जन भगतां नाल कदे ना करे बेईमानी, शैतानी विच कदे ना आईआ। पहलों

वस्त बख्श के नुरानी, रुहानी ईमानी ईमान आपणे उत्ते रखाईआ। मेहर करन लगा कीमत लवे ना कोए दवानी चवानी, टकयां वाला हिस्सा ना कोए वंडाईआ। चरन कँवल बख्श के ध्यानी, हरि संगत जोड़ जुड़ाईआ। पहलों चौदां पोह ओसे कोलों खा महिमानी, फिर वेला वक्त सुहाईआ। ओने चिर नूं हवदूत दी आ गई नानी, सहिज सुभाउ आपणा डेरा लाईआ। उठ के किहा छड्ड पाग़लां वाली कहाणी, क्यों ऐवें वक्त लँघाईआ। बाल्मीक किहा, नहीं, एह वड्डा विद्वानी, एहदे अन्दर विद्या होर टिकाईआ। इस दा मालक नर हरि भगवानी, भगवन होए सहाईआ। कलिजुग अन्त रुत्त सुहाए दो जहानी, लोकमात वजे वधाईआ। सोलां पोह याद करा के बख्शिश करे चरन ध्यानी, ध्यान आपणे नाल रखाईआ। महिंदर सिँघ पहला जन्म जिस दी कीती आप पहचानी, चुरासीआं वाला झुंड अठासीवें दिन लेख चुकाईआ। हवदूत किहा ओह कवण धरती, जिस भूमिका मिले वड्याईआ। जिथ्थे चरन छुहाए अर्शी, फ़र्शी सोभा पाईआ। ओह मिट्टी ख़ाक कर लए आपणे वरगी, आपणे वरगा रंग रंगाईआ। बाल्मीक किहा जिथ्थे ग़रीबां दा होणा दर्दी, दुखियां दा होणा सहाईआ। रविदास दा कर्ज़ी, लालो दी मर्ज़ी, नानक भेव खुल्हाईआ। कलिजुग दी सर्दी, पवण अगम्मी ठंडी वगदी, तपदे हिरदे शांत कराईआ। ओस वेले ओह आवे अवतार कल्की, आपणे नाल लै के आवे आपणे नाम दी वंनगी, दूजे दी आस ना कोए रखाईआ। घुम्यारां दी आसा जिस दी आस रखदी, कहारां दा राखा जिन्हां दी आत्म इक्को ढोला पढ़दी, चम्यारां दा दासा जिन्हां दे अन्दर जोत अकालण वड़दी, तेली दा भरवासा जिस दी आत्म कदे ना मरदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लहिणा दए चुकाईआ। हवदूत किहा एह किड्डा सोहणा चंगा, मैनूं हाल दिता सुणाईआ। की ओह होऊ साडे वरगा बन्दा, कि जलवा नूर ख़ुदाईआ। बाल्मीक किहा ओह नूरां दा नूर, चन्दां दा चन्द रुशनाईआ। ओह ओशनां दा ओशन बहरां दा बहर, बहरहाल आपणा इक्क प्रगटाईआ। ओह अनन्दां दा नंद, चन्दां दा चन्द, गीतां दा गीत अतीत बेपरवाहीआ। उहदे कोल वखरा ढंग, जिहदे चरन दुआरे आवे जमना सुरस्ती गंग, अमृत ब्राह्मण कोलों बणवाईआ। दूजा कोई ना पावे डण्ड, डांगां सोटे हथ्थां विच रखाईआ। ग़रीबां नूं प्रेम दी दात जाए वंड, चुरासीआं दे पिच्छे चुरासी सभ दी दए कटाईआ। जिन्हां अठासी अठासी हज़ार तप कीते बरस उहनां नूं आया नहीं ओह अनन्द, जेहड़ा घर बैठयां झोली पाईआ। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश आपणी दए वरताईआ । उनें चिर नूं धरती ने मंग लई मंग, बाल्मीक अगे झोली डाहीआ। मेरी नंगी ना होवे कंड, मेरी पिठ्ठ ना कोए वड्याईआ । बाल्मीक किहा ओह वेख खेल सूरा सरबंग, भगतां दा दए संग, जिन्हां दा भाग चरनां ला ला तेरे उत्ते रखाईआ। धौल अगों हस के कढ लए दन्द, छयानवें योजन अक्ख खुल्हाईआ। जे प्रभू ओह भगत मेरे अन्दर जाण लँघ, मैं सुख नाल देवां सवाईआ ।

बाल्मीक किहा ओह कोझीए कमलीए उहनां भगवान दा मिल्या अनन्द, तेरी लोड़ रही ना राईआ। तूं उहनां दे पैरां हेठां डाह के आपणी कंड, चरन छूह नाल आपणा भाग लैणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा वेख वखाईआ। धरती विच्चों बोलया जल, आपणा हाल सुणाईआ। जिस तरह मैं एहदे विच गया रल, एसे तरह दा भगतां विच एह वेख्या चाँईं चाँईंआ। जिस वेले गुरमुखां नूं मिलण लगेगा फल, मैं वी भज्जा आवां वाहो दाहीआ। एसे कर के कल्ह रावी ते लँघ लँघ के चरन दुआरा ल्या मल, आपणी ख़ुशी मनाईआ। दसां पोटयां नाल हौली जेही जिस वेले तकया उहदे वल, ओह उसे वेले आपणा पिछला लेखा लै के अगे आईआ। रात दा सुत्तयां सुत्तयां तुहाडे नाल गया रल, अज्ज आया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाईआ। जल कहे मैं सभ तों पवित्र, देवां विच्चों देव नज़री आईआ। मिट्टी ख़ाक विच्चों नितर, सोहणा साफ़ रूप वटाईआ। एसे तरह भगत भगवान विच्चों आवण निकल, तत्तां वाला सरीर हंढाईआ । मेरे बण के मित्र, चरन मेरे विच रखाईआ। एसे कर के मेरा तीर्थां उत्ते हुन्दा ज़िकर, तट देण गंवाहीआ । जल कहे जे रविदास दे टुट्टे मेरे विच ना पैंदे छित्तर, मेरा अमृत रूप नज़र कोए ना आईआ। मैनूं भगतां दे मिलण दा इश्क, एसे कर के संग रिहा बणाईआ। तुहाडे वेंहदयां वेंहदयां रावी विच्चों थोड़ा आया ख़िसक, आपणा रूप बदलाईआ। जिस वेले रात नूं तुहानूं लगणा तिलक, मैं विच हिस्सा देणा पाईआ। दस्सां, वेंहदा रिहा क्यों किशन सिँघ दी निकलदी रही किलक, नेत्र रोवे मारे धाईआ। अजे तक प्रभू नहीं दिता झिड़क, धक्का दे ना परे हटाईआ । मैं जाच सिख के रख्या सिदक, भरोसे विच मंगी सरनाईआ। बेशक मैनूं ताअने देवण निन्दक, मैनूं चोट लग्गे ना राईआ। मैं भगतां दे अगे करां मिन्नत, सज्जणो मेरा संग लैणा बणाईआ। तुसीं कोई ना जायो तीर्थ कर के आपणी हिम्मत, तुहानूं पिछला लेखा याद, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तुहाडे एथे चरन धोवण आईआ। तुहाडी ख़ुआरी ना होवे ज़िल्लत, दुष्वारी दयां गंवाईआ। तुहानूं ख़िताब मिल्या धुर दा ख़िलत, पुरख अबिनाशी देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा रिहा वखाईआ। सुण के बचन बोलया अस्थान चुरासी, कुछ मैनूं दयो जणाईआ । बाल्मीक जिथ्थे बैठा रिहों दिन अठासी, आपणा ध्यान लगाईआ। बतालीवें दिन जिस वेले तैनूं आई सी खांसी, हौका लै के दिता जणाईआ। उधरों तेरी घर वाली दी आई सी मासी, तैनूं थोड़ा जिहा दुशांदा दिता प्याईआ। फेर उठ के आई तेरी चाची, जो गरम पाणी नाल गई नुहाईआ। तूं हौली जेही उहनां इक्क गल्ल आखी, बेनन्ती नाल सुणाईआ। तुसीं सज्जण मेरे झूठे साथी, मैं सज्जण लभणा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला

रिहा उठाईआ। सभ कुछ सुण बोली भूमी, भूमिका रही जणाईआ। बेशक मैं रसना नाल नहीं कूंदी, इशारयां नाल दरसाईआ। तैनूं नज़र नहीं आउँदा जिस वेले ओह मालकां दा मालक आवे उस दे हथ्थ विच होणी इक्क खूंडी, जिस दा रूप आदि शक्ति नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची भूमिका दर साचे आप सुहाईआ। भूमिका कहे एथे चुरासीआं कीता इक्क हवन, टोआ ढाई हथ्थ पुटाईआ। घृत दीप सुगंधी लई पवण, अग्नी तत तपाईआ। वेद मंत्रां गाया गवण, शास्त्र कर पढ़ाईआ। फूल विच कीता दमन, तुलसी पत्ते भेंट चढ़ाईआ। लाल अंग्यारां वाला चमन, सोहणा ल्या बणाईआ। प्रभ का भेव जाणे कवण, साची समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी जुगा जुगन्तर जिस आपणी धार आपणे विच रखाईआ।

१६ पोह २०२१ बिक्रमी बीबी लाजी दे घर पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर

तेजा सिँघ किहा तुहानूं नहीं कुछ इलम, चुरासीआं विच्चों इक्क मैं वी नज़री आईआ। मेरा पिछला त्रेते दा नाम सी चमन, दमक चमक चेहरे नूर रुशनाईआ। ओस वेले मैं सूटा मार के खिचदा सां चिलम, नशा ख़ुमार रखाईआ। मेरा सोहणा सुडोल सी जिस्म, वेखणहारे वेख वेख ख़ुशी रखाईआ। मेरा इक्को सी सच्चा इस्म, इक्क ध्यान लगाईआ। सारीआं जिंनसां नालों मैनूं तमाकू दी चंगी लगी किस्म, आपणी किस्मत नाल अज़माईआ। जिस वेले वेंहदा सां आपणी नाल चशम, अक्खीं ध्यान लगाईआ । ओस वेले मैनूं चंगी लगदी सी भस्म, साधूआं वाला भेस वटाईआ। मैं बाल्मीक नूं किहा खा के कसम, कुछ अगला हाल जणाईआ। भगत भगवान दी केहड़ी रसम, केहड़ा खेल देणा वखाईआ। उहने सुणाया गा के इक्क नज़म, दासां दा दास रूप वटाईआ। ओस वेले मैं इक्क होर सूटा खिचया मेरा खाणा होया हज़म, मेरे अन्दर होई रुशनाईआ। मैं नच्चया ओह केहड़े थाँ वसण, कवण दुआरे सोभा पाईआ। मैनूं दस्स दे उहदे सारे लच्छण, जे मुड़ के मिलां भुल ना कदे भुलाईआ। बाल्मीक किहा ओह आपे आवे भगतां दी पैज रक्खण, जुग जुग वेस वटाईआ। नाम विरोले विच्चों मक्खण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। रविदास वरगे कलिजुग तैनूं आपे दस्सण, हौली हौली समझाईआ। ओस जन्म तेरे पर्दे आवे फेर ढकण, मेहर नज़र उठाईआ। ओस ने किहा ओह केहड़ा सुणावे भाशण, सिफ्त की जणाईआ। केहड़े बहे आसण, कवण धाम डेरा लाईआ। बाल्मीक किहा उहदा भगतां घर सिँघासण, दूजी थाँ ना कोए हंढाईआ। तेरा लहिणा चुकावे अन्त लोकमातन, मानस

जन्म आपणी झोली पाईआ। ओस अगों किहा हस के एह चंगी सुणाई बातन, मैनूं पहलों दिता जणाईआ। मैनूं आदत तमाकू खावां बदले दातन, दन्दां नाल होर वस्त ना कोए छुहाईआ। जे मेरा तमाकू देवे मेरा साथण, फेर प्रभ दा दर्शन पाईआ। मेरी प्रीत चुरासी सारे नाल आपे आखण, जिस ने मेरी लिव अन्दरे अन्दर बणाईआ। एह कोई नहीं मैं कीता पापण, इक्को नाल प्रेम लगा के जुग जन्म आपणे नाल बिताईआ। मैनूं भगवान वरगा एह दिसे जिस नाल मेरी पूरी हुन्दी वासण, चिन्ता चिखा दए गंवाईआ। मैं एसे कारन सृष्टी विच सारयां नूं आउँदा आखण, जे प्रेम पाओ छड ना जाओ दूजा भाउ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा आपणे हथ्थ रखाईआ। चमन कहे मेरा सुलफ़ा वेखो थल्लयो लीरो लीर, सवा गिठ नज़री आईआ। जिस वेले इसनूं थल्लउँ इक्ट्ठा करके खिच्चां मैनूं नज़री आवे मेरा पीर, गुणी गहीर बेपरवाहीआ। मैं मस्ताना हो के तक्कां उहदी तस्वीर, बिना तसबीआं माला बैठा शहिनशाहीआ। ओस मैनूं दस्या इक्क वारी अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म जणाईआ। कलिजुग अन्तिम तेरे नालों इक्क होर चंगा बणावां तेरा वीर, जिस दी तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। रविदास चमारा नानक निरगुण सरगुण ओसे दे पीर, उहनां पीरां दा मालक मैं इक्क अख्वाईआ। जन्म जन्म दे कट ज़ंजीर, लेखा अगला दयां मुकाईआ। अगों बोलया हो के हकीर, अदना हो के दिता सुणाईआ। मेरी मन्नी अर्ज़ इक्क अख़ीर, मेरी बूटी सूटयां वाली मेरे नाल निभाईआ। हुक्म मिल्या एसे नाल दे के धीर, तेरी धीरज दयां बंधाईआ। भगतां नाल मिला के बख्शां ओह जागीर, जिस दा हिस्सा ना कोए वंडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लेखा वेख वेख रिहा समझाईआ । चमन कहे सुल्फ़े दी जगह मिल्या हुक्का, हकूमत प्रभ ने दित्ती बदलाईआ। जिस दे नेचे विच्चों पाणी अजे ना मुक्का, गटे दे थाँ तुक्का दिता फसाईआ। टोपी विच रोड़ा रखके सुक्का, उत्ते कोलयां अग्ग टिकाईआ। जिस वेले मैं खिचयां पहला घुट्टा, घुट घुट अन्दरों कोई जफीआं पाईआ। मैं इक्क दिन अचानक सी सुत्ता, मैनूं मिल्या बेपरवाहीआ। मैं पुछदा रिहा पुच्छां, हौली हौली सुणाईआ। वेखीं मेरी गल्ल दा किते कर ना लवीं ग़ुस्सा, आपणी अक्ख बदलाईआ। मैं वी वड्डा हुन्दा सां गभ्भरू ताअ दिन्दा सां मुच्छां, आपणा बल जणाईआ। हुण वस पै गया पुत्तां, अन्दरे अन्दर तेरा राह तकाईआ। हुक्के बदले जे लेखे लग जाए मेरा जुस्सा, जिस्म तेरी भेंट चढ़ाईआ। मैं आपणयां छड्डां पुत्तां, तूं मैनूं कहीं पुत्ता, पिता बणके गोद उठाईआ। मैं सभ नूं कहां जिस हुक्के पिच्छे मेरा पैंडा मुक्का, क्यों मेरी प्रीत हुक्के नाल धुरदी बणी आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अबिनाशी अचुता, गुर सतिगुर सतिगुर गुर आपणी दया कमाईआ।

दलीप सिँघ दे बूहे नाल दरवाज़े अगे

अगे लिखारी पिच्छे दरबारी, अचरज खेल रचाइंदा। भगतां देण चलया सरदारी, माण ताण दो जहान वधाइंदा। जन्म जन्म दी कटण चलया बीमारी, रोग सोग गंवाइंदा। देवण चलया नाम ख़ुमारी, अमृत रस जाम प्याइंदा। गंढ्ढण चलया धुर दी यारी, नाते कूड़े तोड़ तुड़ाइंदा। कर्ज़ा लौहण चलया उधारी, पिछला लेखा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाइंदा। जन भगतां देण चलया इनाम, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। सुणाउण चलया पैग़ाम, धुर दा राग अल्हाईआ। मलाउण चलया राम, राम आपे नज़री आईआ। मटाउण चलया शाम, साचा चन्द चमकाईआ। दवाउण चलया आराम, साची सेज सुहाईआ। कराउण चलया इश्नान, दुरमति मैल धुआईआ। उठाउण चलया निधान, सोई सुरत हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। देवण चलया धूढ़, टिक्का नाम लगाईआ । बख्शण चलया नूर, जोत करे रुशनाईआ। वजावण चलया तूर, नाद धुन शनवाईआ। भण्डारे करन चलया भरपूर, ख़ाली आप भराईआ। चतर सुघड़ बणाउण चलया मूढ़्ह, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच लगाईआ। खुल्हाउण चलया दरवाज़ा, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। लाउण चलया मस्तक ख़ाका, धूढ़ी इक्क वखाईआ। बणाउण चलया सज्जण साका, बेपरवाह बेपरवाहीआ। वसाउण चलया उजड़या माझा, गुलशन नाम महकाईआ। बणाउण चलया धुर दे साका, सज्जण इक्क अख्वाईआ। टकाउण चलया साचा माथा, मस्तक जोत करे रुशनाईआ । जपाउण चलया सच्ची गाथा, साचा नाम अल्हाईआ। प्याउण चलया साचा बाटा, अमृत जाम मुख लगाईआ । पूरन करन चलया घाटा, नाम भण्डारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। देवण चलया दान, आपणी दया कमाईआ। बख्शण आया ज्ञान, कलमा इक्क पढ़ाईआ। बणावण आया निज़ाम, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों वरताईआ। देवण आया जोग, जुगीशर दया कमाइंदा। मिलावण आया संजोग, विछड़े जोड़ जुड़ाइंदा। कटण आया रोग, हउमे गढ़्ह तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। देवण आया सहारा, साहिब सच्चा गुसाँईंआ। जिस करना पार किनारा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ । साचा बख्शणा इक्क दुआरा, दरगाह साची मिले वड्याईआ। गीत सुणाउणा इक्क जैकारा, सोहँ ढोला गाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत कहिण साडे जागे भाग, मिली माण वड्याईआ। जन्म जन्म दी तृखा बुझी आग, शांतक सति वरताईआ। निर्मल जोत होवे प्रकाश, नूर नूर रुशनाईआ।

हँस बणे काग, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों समझाईआ। मस्तक कहिण साडी आसा पुन्नी, मिली माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी पुकार सुणी, चल के आया धुरदरगाहीआ। नाद वजावे आपणी धुनी, धुर दी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों चुकाईआ। मस्तक कहिण असीं वेख वेख हस्से, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी अन्दर वसे, बैठा डेरा लाईआ। साची दे के इक्को मत्ते, साचा राह रिहा वखाईआ। भगत भगवान सरनाई ढठ्ठे, दूजे सीस ना कोए निवाईआ। अमृत रस इक्को चट्टे, सतिगुर पूरा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेखे थाउँ थाँईंआ। मस्तक कहिण असीं पाया दरस, नूर नुराना नज़री आईआ। जन्म कर्म दी मिट गई हरस, हवस ना कोई वधाईआ। अबिनाशी करते कीता तरस, मेहर नज़र उठाईआ। बेड़ा होण नहीं दिता ग़रक, पार किनारा आप वखाईआ। साक सज्जण कीते तरक, नाता तुटया जगत लोकाईआ। जेहड़ी गोबिन्द नाल शर्त, सो पूरी रिहा कराईआ। जोधा सूरबीर बणके मर्द, मदद करन आया थाउँ थाँईंआ। ग़रीब निमाणयां सुण के अर्ज़, लेखा लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा पूरा करे फ़र्ज़, फ़र्ज़ी रूप ना कोए वखाईआ।