पुस्तकालयभाग १८

१६ पोह २०२१ बिक्रमी बीबी बंती अते दलीप सिँघ, पिण्ड बाबूपुरा ज़िला गुरदासपुर

साचा निशाना कहे वारी आई सवरन, सचखण्ड दुआरे साचे लए अंगड़ाईआ। जिस नूं जीवण तों पहलों मरन तों पिच्छो मिली सरन, चरन कँवल प्रभ वड्याईआ। ओह साची सेवा आया करन, निरगुण धार हुक्मे अन्दर फेरा पाईआ। सत्त रंग निशान आया फड़न, आकाश पातालां पन्ध मुकाईआ। साचा ढोला गीत गोबिन्द आया पढ़न, धुर दा राग जणाईआ। साचे मन्दिर आया चढ़न, महल अटल वेख वखाईआ। मेटण आया वरन बरन, ज़ात पात ऊँच नीच झगड़े दए चुकाईआ। एका रंग आया रंगण, नाम ललारी रूप वटाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह लै के आया संगण, धुर दा संग बणाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती तोड़ के आया फंदन, क्रिया कूड़ी संग ना कोए रलाईआ। जन्म कर्म दयां विछड़यां आत्म परमात्म आया गंढ्ढण, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। बेड़ा पार करन आया बिना मुहाणे वंञण, खेवट खेटा हो के सेव कमाईआ। नाउँ निरँकार वजावण आया मृदंगण, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ दए सुणाईआ। शाह सवारा साचे अस्व कसण आया तंगण, पाखर

ज़ीन इक्को नज़री आईआ। जन भगतां मस्तक टिक्का धूढ़ी लावण आया चन्दन, जन्म जन्म दी दुरमति मैल धुआईआ। सच भण्डारा एका नाम ख़ज़ाना आया वंडण, हुक्म मन्न के बेपरवाहीआ। कूड़ कुड़यारां ठग्गां चोरां यारां आया डण्डण, खड़ग खण्डा इक्को हथ्थ उठाईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज पार आया लँघण, बलधारी वेस वटाईआ। चौदां तबक मुका के आया पन्धन, पाँधी हो के फेरा पाईआ। ईसा मूसा बण दरवेश संग मुहम्मद जिस दुआरे करदे बन्दन, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जो परवरदिगार सांझा यार खेले खेल विच ब्रह्मण्डण, वरभण्डण वेख वखाईआ। जो सूफ़ीआं सन्तां चरन धूढ़ी देवे मजन, सर सरोवर इक्को इक्क नुहाईआ। जो आदि जुगादि नित नवित दो जहानां करे अदल, अदालत आपणी इक्क समझाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग धार देवे बदल, लोकमात सके ना कोए अटकाईआ। जो सहिज सुभाए भगतां मुख लगाए सगन, नाम रस इक्क चखाईआ। जिस दे लक्ख चुरासी जीव जंत दीपक जगण, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सत्त रंग कहे वेख्या शहिनशाह, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। जिस दी मदद मंग के अली किहा ख़ुदा, पैगम्बर निउँ निउँ लागे पाईआ। जिस दा वाहद रूप जुदा, जुज़ विच जगत लोकाईआ। जो नाम अहिबाब रबाब रिहा वजा, नग़मा हक हक सुणाईआ। मुकामे हक महिफ़ल रिहा लगा, तुआरफ़ आपणे नाल जणाईआ। सच संदेसा रिहा घला, हुक्म इक्को बेपरवाहीआ। चौदां तबक रिहा उठा, ज़िमीं असमानां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं वेख्या परवरदिगार, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादी सांझा यार, आत्म परमात्म सगला संग निभाईआ। वसणहारा महल अटल उच्च मिनार, दरगाह साची सोभा पाईआ। तख्त निवासी एकँकार, सो पुरख निरँजण आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ । भगत वछल गिरवर गिरधार, मुरीद मुर्शद रिहा तराईआ। नग़म्यां दा सरदार, सदम्यां दा ख़ुमार, नाम ख़ुमारी इक्क रखाईआ। कदमां दा उधार पदमां दा शृंगार, सोहणा रूप वटाईआ। ग़रीबां दा मददगार, हँकारीआं करनहारा ख़ाक छार, ख़ाकी ख़ाक रूप समाईआ। सिफ्तां दा इज़हार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं वेख्या इक्क हमेश, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। जिस नूं सजदे करदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, कोटन कोटि अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर डिग्गे चरनां हेठ, सीस सके ना कोए उठाईआ। जो वसे सच भूमिका सचखण्ड अगम्मे देस, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। भूपत भूप बणके वड नरेश, नर निरँकार आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा दिन्दी गई संदेश, लक्ख चुरासी हुक्म जणाईआ। सो

साहिब स्वामी धर के भेख, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणा फेरा पाईआ। आ के वस्या सम्बल देस, जिस दा रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। जन भगतां लिखे धुर दे लेख, पूर्ब लहिणे रिहा चुकाईआ। शहिनशाह बण के आप दरवेश, गुरमुख दुआरे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं वेख्या धुर दा फक्कर, जो पीरां फ़कीरां रिहा तराईआ। निरगुण धारों आया उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दिशा समझ कोए ना पाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख थोड़े बणाए पुत्तर, पिता आपणी गोद उठाईआ । चौदां लोक करन शुकर, चौदां तबक ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं वेख्या सचखण्ड निवासी, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जिस दा खेल अगम्म तमाशी, मण्डल रासी सार ना पाईआ। सो साहिब भगतां बणया साथी, सगला संग निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लिख लिख दे के गए पाती, पतण इक्को इक्क जणाईआ। सो सभ दा लेखा देवे बाकी, पूर्ब पूर्ब झोली पाईआ। कलिजुग वेख अन्धेरी राती, निरगुण नूर करे रुशनाईआ । मंज़ल चढ़के आपणी घाटी, पन्ध अगला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सत्त रंग निशाना कहे वेखीए मुर्शद, जो मुरीदां दए वड्याईआ। धुरदरगाही आपणी करके आया फ़ुर्सत, समां समें विच्चों बदलाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे ग़ुरबत, ग़रूर रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां धोवे मैल दुरमति, पाकी पाक दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सत्त रंग कहे मैं वेख्या अजीब, अजब निराला खेल कराईआ। शहिनशाह हो के बणया आप ग़रीब, निमाणयां निमाण रूप वटाईआ। जन भगतां बदलण आया नसीब, नसीहत आपणी इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप खिलाईआ। सत्त रंग कहे वेखो भिखारी, दर मांगत बेपरवाहीआ। भगत सुहेला आया आपणी वारी, सदी वीहवीं वेस वटाईआ। जेहड़ा आदि जुगादि जुग चौकड़ी मफ़रूर हो के बणया रिहा इशतयारी, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। लुक्या रिहा सचखण्ड सचे दरबारी, मुकामे हक मुख नकाब टिकाईआ। हुक्म संदेसा देंदा रिहा वारो वारी, अवतारां पैगम्बरां गुरुआं सेव लगाईआ । लेख लिखाउँदा रिहा बण लिखारी, कातब हो के कलम चलाईआ। हुक्म मनाउदा रिहा बण के वड संसारी, धुर दी धार आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर वेस वटाईआ। हुक्मे अन्दर वटया वेस, वट्टा सभ नूं लए लगाईआ। आपे शाह आपे नरेश, दरवेश आपणी खेल कराईआ। आपे रहिणहार हमेश, आपे खिन खिन आपणा फेरा पाईआ। आपे करनहार आदेस, आपे निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। आपे ख़िदमतगार

आपणा आप करनहारा पेश, आपे सुल्तान बणके हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ । परवरदिगार होया दरवेश, तन माटी ख़ाकी चोला तत हंढाईआ। दो जहानां पन्ध मुकाउदा आया ओसे देस, जिस दी दिशा समझ किसे ना आईआ। जिस दी सिफ्त गाउँदा दोए सहँसर जेहवा फंन शेष, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। सो साहिब सुल्ताना मेहरवाना बख्शणहारा टेक, टिक्के मस्तक रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं वेख मौका, इक्को वार कुरलाईआ। सचखण्ड दुआरे देवां होका, ब्रह्मण्डां खण्डां आप जणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो ध्यान कर के चौदां लोका, चौदां तबकां चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक फेरा पाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं गुर अवतार पीर पैगम्बर सद्दां, संदेसा नाम सुणाईआ। सभ दे पिच्छे उठ उठ भज्जां, वाहो दाही पन्ध मुकाईआ। आओ वेखो सारे आपणा अगा, पिछला लेख मुकाईआ। जेहड़ा शब्दी गोबिन्द पाया झग्गा, ओह दरवेश आपणे तन छुहाईआ। सभ नालों लगा चंगा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। जन भगत दुआरे आ के गुरमुखां कोलों मंगे मंगां, आपणी झोली अगे डाहीआ। मैं पैरां तों नंगा, भुजां तान ना कोए रखाईआ। वेखण वाला बंदयां वरगा बन्दा, तत्तां दा आधारी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । सत्त रंग निशाना कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्को जलवा, नूर ज़हूर ख़ुदाईआ। जिस दे नाँ दा न्याज़ां अन्दर खांदे आए हलवा, सो अहिवाला दे के रिहा जणाईआ। जिस दा लहिणा देणा सगवां, सन्मुख हो के रिहा मुकाईआ। जिस दा दीपक इक्को जगणा, लोक परलोक करे रुशनाईआ । जिस दा नगारा इक्को वजणा, ब्रह्मण्डां खण्डां करे शनवाईआ। जिस दा मन्दिर इक्को सजणा, सति स्वामी नज़री आईआ। जिस दा चौदां तबकां इक्को अदला, इन्साफ़ विच रखे लोकाईआ। जिस दा सीस धड़ किसे तों होवे कदे ना कतला, कातिल मकतूल नज़र कोए ना आईआ। जिस दा सभ तों वखरा वसला, वसले यार इक्क रखाईआ। ओह तारे आहला अदना, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। कलिजुग कोलों सतिजुग लए बदला, उलटी धारा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा तक्को ओह महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। वेखो आपणा देवण आया सबूत, लोकमात फेरा पाईआ। दरवेशां वाला कलबूत, शहिनशाह आपणी सेव कमाईआ। आपणी उतारन आया भूख, जन भगतां अगे झोली डाहीआ। मैं हाज़र होया मौजूद, मुफ़लिस हो के रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंगे इक्क दर, जन भगत दयो वड्याईआ। जन भगतो करो सच प्यार, प्रेम प्रीती मंग मंगाइंदा । तुसीं शहिनशाह

मेरे सरदार, मैं ख़ादम नज़री आइंदा। मैं तुआरफ़ करां विच संसार, सिफ्तां नाल सालांहयदा। तुहाडे नाल मिल के होवां ना कदे ख़ुआर, ख़ुआरी सभ दी आपणी झोली पाइंदा। फड़यां किसे तों ना होवां ग्रिफ़तार, बन्दीख़ाने सर्ब रखाइंदा। जोतां विच्चों मेरा नूर उज्यार, ज़हूरां विच्चों ज़ाहरा ज़हूर कल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे अलख जगाइंदा। शाह सुल्तान मेहरवान जगाए अलख, नाअरा हक सुणाईआ। धुर दरबार हो प्रतख, आपणा वेस वटाईआ। साचा मार्ग इक्क दस्स, दो जहान रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। जन भगत दर तेरे आया, धुर दी आस रखाईआ। मेरा दलिद्र दयो गंवाया, भुख रहे ना राईआ। कलिजुग अन्तिम झूठी मंगे माया, ममता नाल हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । जन भगत कहे प्रभ तेरी सिख्या चंगी सिक्खी, सिक्खी विच्चों सिख नज़री आईआ। सानूं याद आई गोबिन्द वाली चिठ्ठी, जेहड़ी दस्त गया फड़ाईआ। जिस वेले सम्मत आवे वीह सौ इक्की, इक्कीआं मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लेखे रिहा बणाईआ। चिठ्ठी विच गुरमुखां दिता इख्त्यार, हुक्म इक्क जणाईआ। पुरख अकाल तुहाडा सांझा यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले दर ते आवे बण भिखार, अल्फ़ी तन छुहाईआ । मंगे मंग भरे विच दरबार, आपणी आस वधाईआ। ओस वेले भिच्छया देणी डार, प्रेम प्रीती झोली पाईआ। वीह सौ इक्की दा इक्की सैंकड़यां वाला हार, हरि हरि हरि हर रंग समाईआ। अगे तों भगतां दा करे एतबार, बेएतबारा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इक्की सौ दा हार नहीं एह गुरमुखां दे सिख, सिक्खां दे गुरमुख नज़री आईआ। जिन्हां दा लेखा गोबिन्द गया लिख, लिख्त कीती कलम शाहीआ। जिन्हां नाल बणया भविक्ख, वाक् भविख्त देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। इक्कीआं दा हार इक्की सिर, गुरमुख आपा भेंट चढ़ाईआ। जिन्हां दी साहिब सुल्तान बणया धिर, पुरख अकाल होया सहाईआ। उहनां दी कहाणी अगे जाणी छिड़, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। कलिजुग उलटा गेड़ा जाणा गिड़, लक्ख चुरासी लठ आप भवाईआ। शाह सुल्तानां मरनां भिड़ भिड़, धीरज धीर ना कोए धराईआ। इक्क दरवेश ने ख़ाली करना पिड़, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को हुक्म वरताईआ। गुरमुख विरला रहिणा थिर, जिस सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । कच्चे बेर जाणे झिर, पत टहणी रहे कुरलाईआ। इक्को भबक मारे शेर, दो जहान दए हलाईआ। लक्ख चुरासी हुक्मे अन्दर घेर, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। गुरमुखां दी ग़रीबी इक्कीआं पिच्छे दए नबेड़, नाम दे धनी सारे दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

गुरमुख दा हार रिहा दस्स, सोहणा हाल जणाईआ । इक्क वेरां सतिजुग मैं आया कपल मुनी दे हथ्थ, ओस अमानत दिता टिकाईआ। फिर राम गल छुहाया दसरथ, पिता पूत प्यार वखाईआ। राम ने अन्दर दिता टंग, फिर हथ्थ ना कोए छुहाईआ। तीजी वेर सुदामे ने कृष्न गल पाया हस्स, जिस वेले तन्दल लै के दुआरे जाईआ। उस ने अगों जोड़ के हथ्थ, कर बेनन्ती दिता सुणाईआ। एह साडा तैनूं पाउणा हक, की होया जे ग़रीब तेरी माया वाली सेव ना कोए कमाईआ। एसे ताअने अन्दर उहदे मन्दिर दिते छत्त, अस्थिल रूप वटाईआ। काहन ने अगों किहा हस्स, इस दी वारी अजे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम जिस वेले आवे पुरख समर्थ, नाल गोबिन्द सुत मिलाईआ । ओह गुरमुखां दे के आपणी मति, साचे मार्ग लए लगाईआ। अन्दरों खोल्ह के ओन्हां दी अक्ख, प्रतख रूप दसाईआ। एसे प्यार दी ख़ातर बिन सद्दयां पुच्छयां आए नठ, बण के पाँधी राहीआ। चार जुग दे विछड़यां कर इक्ट्ठ, रावी कन्ढ्ढे ख़ुशी मनाईआ । दरवेश बण के ओन्हां कोलों मंगे झट, आप आपणा नाअरा लाईआ। चार जुग दा उधार जो सांभ के छडिआ रख, अन्तिम आपणी झोली पाईआ। अगे दे के भगतां हक, हाकम धुर दे दए बणाईआ। गुरमुखो प्रभ मिलण दा रहि ना जाए कोई शक, संसा नज़र कोए ना आईआ। दरस दिखा के नूर नुराना जोत लट लट, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। इक्की सौ कहे मैं वेख्या इकीसा, चार जुग अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दरबान बणया हरि जगदीशा, शहिनशाह फेरा पाईआ। जिस दे ताज सीस सोहे सीसा, पंचम मुख मिली वड्याईआ। ओस दी ग़रीबां नाल प्रीता, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। गुरमुखां दा ख़ाली रहे ना ख़ीसा, ख़िलत बख्शे हरि रघुराईआ। नाले पूर्ब लहिणे दा बणा के आप तरीका, पिछली मंग मंगाईआ। नाले कढ के जाए नतीजा, वस्त धुर दी हथ्थ फड़ाईआ। गुरुआं दा गुरमुख बणे ना कोई भतीजा, पिता पुरख अकाल इक्को इक्क मनाईआ। जिस दीआं सारे करदे रहे उडीका, नेत्रां नाल राह तकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरवैर हो के फेरा पाईआ । हार कहे मैं वेख्या हिरदा, गुरमुखां अन्दर ध्यान लगाईआ। जिन्हां विछोड़ा पिछला चिर दा, अगला पन्ध मुकाईआ। धाम वखावां घर थिर दा, जिस गृह वजे इक्क वधाईआ । मेल मिलावां अगम्मी पिर दा, प्रीतम जोड़ जुड़ाईआ। जेहड़ा मिल के फेर कदे ना विछड़दा, विछोड़े विच रखे लोकाईआ। उहदा लहिणा हको हक निबड़दा, झगड़ा अगे ना कोए जणाईआ। जिस दा जुग बदलदयां कुछ नहीं विगड़दा, हुक्म नाल हुक्म सुणाईआ। ओह साहिब स्वामी भगतां कदे ना विसरदा, सद बिछरत लए मिलाईआ। ओह अन्ध अंधिआरे विच्चों जोत सरूप हो के निकलदा, चन्दां दा चन्द करे रुशनाईआ। सतिगुर नाम कोई गहिणा नहीं मुलम्मे पितल दा, सुवरनां दा सुवरन नज़री आईआ। ओह मालक नहीं इक्क

शकल दा, कोटन कोटि रूप धराईआ। ओह आदी नहीं किसे अकल दा, अनुभव आपणी धार चलाईआ। ओह मुहताज नहीं किसे यत्न दा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। ओह मलाह साचे पतण दा, जिथ्थे गुरमुख डेरा लाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला उहदे रक्खण दा, गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। जन भगतो सुख वेखो ओसे दे घर वसण दा, जो कन्त कन्तूहल सभ दा इक्क अख्वाईआ। हुण वेला बणया पैरां नाल नठ्ठण दा, फड़ बाहों दो जहान पार कराईआ। वक्त सुहेला सोहँ नाम जपण दा, तूं मेरा मैं तेरा दोहां ना होए जुदाईआ। जीवण विच वक्त सुहञ्जणा टप्पण दा, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे आपणे विच रखाईआ। इक्की कहिण असीं काग़ज़ां वाले नोट, नोटस सभ नूं रहे जणाईआ । मायाधारी छत्रधारी सभ नूं लग्गी माया दी चोट, चारों कुण्ट ख़ुआरी नज़री आईआ । वीह सौ इक्की बिक्रमी अख़ीरी लओ सोच, फिर सोच समझ ना चलणी राईआ। मन्दिरां वाली लभणी नहीं किसे मौज, सेजां वाली लभणी ना किसे लेफ तलाईआ। शाहां दे कोल ना रहिणी फ़ौज, दरवेश बण के सारे दरवेश दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ । इक्की नोट कहिण असां सांग बणाया नटूआं, जगत नाटक रहे वखाईआ। मानस बुद्धी हो गई पशूआं, ढोरां वरगे नज़री आईआ। शरअ शरीअत बद्धे नाल रस्सीआं, ज़ात पात फंद ना कोए कटाईआ। मन वासना सारीआं फिरन नस्सीआं, भज्जण वाहो दाहीआ। हरि कन्त मिलके सच घर कदे ना वस्सीआं, धुर दी होई जुदाईआ। कोटन कोटि रुल के मर गए पुंनूूं सस्सीआं, सौहरे पईए ना कोए वड्याईआ। जिन्हां दीआं साहिब सतिगुर नाल लग्गीआं अक्खीआं, ओह आख़िर ख़ुशी मनाईआ । राए धर्म दी मूल ना भरन चट्टीआं, चेटक होर ना कोए लगाईआ। इक्को प्रीतम दे चरनीं ढठीआं, जो फड़ के गले लगाईआ। ख़ुशीआं नाल हसदयां पीड़ करदीआं दिसण वक्खीआं, जिस वखरी धार चलाईआ। ओह आपे शौह नाल रत्तीआं, जिन्हां दे गल विच रतन अमोलक हीरे आप लटकाईआ। दूसर अंग कदे ना लग्गीआं, दुहागण रूप ना कोए वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पुरख अकाल चलाउदा रिहा दीन मज़्हबां दीआं डण्डीआं, वंडीआं विच रखी लोकाईआ। अन्त भगवन्त हुक्मे अन्दर सभ बद्धीआं, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। पन्ध मुका के आ गईआं लोकमात सद्दीआं, सद्दे दे के रिहा सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। नोट कहे गुरमुखां कीता भेंट, भेंटा इक्को वार चढ़ाईआ। सानूं बणा के नाम भण्डारी सेठ, कूड़ी क्रिया आपणे गल विच पाईआ। लोड़ जोगी सानूं ज़रूर देवे भेज, थुड़ विच ना कदे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। तख्त ताज छडिआ कल्गी तोड़ा, आप आपा भेंट चढ़ाईआ। शस्त्र बस्त्र

तजया घोड़ा, शाह अस्वार ना रूप वटाईआ। पुत्रां दा विछड़या जोड़ा जोड़ा, नाता जगत तुड़ाईआ। सूलां दी सेज बणा के सर्हाणे रख रोड़ा, इक्को आस रखाईआ । वक्त लँघाया हौली हौली थोड़ा थोड़ा, डुब्बयां पार कराईआ। सस्से उपर ला के इक्को होड़ा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ । हँ ब्रह्म आपे बौहड़ा, पारब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। भगत सुहेला हो के दौड़ा, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलिजुग वेख अन्धेर घोरा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मालक दो जहानां शहिनशाह, दरवेश वेस वटाइंदा। रहमतां दा रहमान ख़ुदा, रहीम आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां उत्तों आपणा आप कर फ़िदा, फ़ैसला हक सच सुणाइंदा। रूह बुत्त दोवें कर जुदा, सुल्हकुल आपणे विच समाइंदा। शेर सिँघ दा इक्को शजरा गया बणा, तत नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत विच गोबिन्द हो के गया समा, सेज सुहञ्जणी आपणा आसण लाइंदा। जन भगतां दे ढोले रिहा गा, आपणा राग ना कोए अल्हाइंदा । सेवक हो के बणया मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। जुग जन्म दे विछड़े रिहा मिला, जागरत जोत इक्को डगमगाइंदा । नाले साची सिख्या रिहा सिखा, इक्को अक्खर पढ़ाइंदा। जे मंगो ते इक्को पुरख अकाल दुआ, दूजा इष्ट ना कोए रखाइंदा। ग़रीबां दा ग़रीब आप अख्वा, दो जहानां दा मुहताज फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाइंदा । भुखयां नंगयां दा इक्क भिखारी, भिच्छया मंगण आईआ। वस्त दयो ओह अपारी, जेहड़ी अपरम्पर तुहाडे विच टिकाईआ। नाले प्यार नाले शब्द जोत जगे निरँकारी, दीवा बाती इक्को करे रुशनाईआ । साचे दी सच नाल यारी, कूड़यां नालों नाता दिता तुड़ाईआ। वेखो नाले प्रीतम नाले वपारी, घर घर सौदे रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। भुखयां विच्चों आया भुखड़ा, हरि करता वड वड्याईआ। जो भगत सुहेला हो के वंडावे दुखड़ा, दर्दीआं दर्द आपणी झोली पाईआ। उजल दो जहानां कर के जाए मुखड़ा, दुरमति मैल धवाईआ। सन्त सुहेले चुक के कुछड़ा, सचखण्ड दुआरे आप टिकाईआ। जिस धारों निरगुण हो के आपे उतरा, अन्तिम ओसे विच समाईआ। पुरख अकाल किसे ना किहा पुत्तरा, पुरख अकाल दा पुत्तर इक्को गोबिन्द नज़री आईआ। जो नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दहि दिशा वेखे चारे नुकरा, निव निव दो जहानां फोल फोलाईआ। ओस तों बिना दूजा होर नहीं कोई दूसरा, निरगुण सरगुण रूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भुखयां दा आया पहला मित्र, मीत इक्क अख्वाईआ। जिस बाज़ां कोलों मरवाया तित्तर, ओह तित्तर अजे दए दुहाईआ। जो चोटी चढ़ के गुरमुखां वेखे सिख़र, सच दुआरे डेरा लाईआ।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हाज़र हो के तुहाडा करे फ़िकर, इके फ़िकरे विच सारे फ़ैसले दए कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चरन कँवल कँवल चरन धरनी धवल इक्क सरनाईआ।

१७ पोह २०२१ बिक्रमी दलीप सिँघ दे नवित

पोह सतारां कहे मैं सुत्ता प्या उठ, मैनूं अगम्मी आवाज़ इक्क सुणाईआ। मैं चार कुण्ट वेख के होया चुप, कवण हुक्म रिहा वरताईआ। जिस वेले धरनी उत्ते वेख्या भगत भगवान इक्क दूजे नूं रहे पुछ, अगला पिछला लेखा लेख समझाईआ। दर्शन कर कर हुन्दे वेखे ख़ुश, ख़ुशीआं विच समाईआ। थोड़ी समझ विच्चों आई मुझ, आपणी लई अंगड़ाईआ। मैं वी पुछां कुझ, आसा नाल मिलाईआ। चरनां उत्ते झुक, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। अगों भगतां किहा गा इक्क तुक, जो नर हरि सानूं रिहा पढ़ाईआ। जिस दे नाल लोकमात मिलणा सुख, संसे रोग चुकाईआ। कूड़ी क्रिया मिटणा दु:ख, दुखड़े रिहा गंवाईआ । ग़रीब निमाणयां मिटणी भुख, तृष्ना तृखा बुझाईआ। जगत विछड़यां गोदी लए चुक, बोदी उच्ची दए कराईआ। उठ वेख बेदी सोढी सारे रहे पुछ, आपणी झोली अगे डाहीआ। कुछ होर वेख ओह रविदास तों बणया गुरमुख, हुण सनमुख हो के सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। सतारां पोह कहे जिस वेले मैं उठण लगा, साढे तिन्न लई अंगड़ाईआ। ओस वेले मैनूं तीर इक्क लग्गा, घाउ डूँग्घा दिता कराईआ। मैं अन्तर अन्तर उठ के भज्जा, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी ठांडा दर कोई ना लभ्भा, धाम सति ना कोए सुहाईआ। उधरों याद अन्दर गुरमुख रो प्या बच्चा, बिरहों विच मारे धाईआ। नाले कहे परम पुरख परमात्म मिल गया सच्चा, सहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। मैं ओसे वेले आपणा हिरदा कीता पक्का, विश्वास ल्या बणाईआ। मैं उहनूं वेखां जेहड़ा भगतां दा भगवन्त सका, नाता धुर दा रिहा बणाईआ। मैं फिर फिर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां काहीआं बेल्यां विच अक्कां, थोहरां कंडयां पार कराईआ। उधरों पवण ठंडी दा ठक्का, आपणा ज़ोर वखाईआ। उधरों रात अन्धेरी दा धक्का, मूँह दे भार सुटाईआ। उधरों राह दा नहीं पता, डण्डी पगडण्डी नज़र कोए ना पाईआ। उधरों चानण नहीं अक्खां, जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। फेर मैं किहा बेपरवाह जो तेरी मर्ज़ी सो मैनूं लगे अच्छा, पागल हो के दयां दुहाईआ । अचानक अगम्मी आवाज़ नाल आया सद्दा, हुक्म नाल जणाईआ। उठ वेख भगवान भगतां दे प्रेम अन्दर बध्धा, आसण सिँघासण कुटीआ डेरा लाईआ। नाले ढोले गावे नाले छन्दा, नाल धुर दे गीत रिहा सुणाईआ। परमात्म आत्म आत्म परमात्म तत्तां वाला बन्दा, बाहरों नज़री आईआ।

नाले भेख नाले पखण्डा, ब्रह्मण्डां रिहा तराईआ। नाले सन्त सुहेला पैरों दिसे नंगा, पानही अंग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पोह सतारां कहे मेरी अख़ीरी अवस्था, मैं आख़िर दयां जणाईआ। मैनूं अन्तर लगी उठ वेख रस्ता, रावी दा आर पार किनारा दिता समझाईआ। जिस संग राम हस्ती वाला वसदा, ओस बस्ती वजी वधाईआ। ओह मालक नाम ख़ुमारी रस दा, रसवा इक्क अख्वाईआ। भगतां नाल हसदा, गुरमुखां नाल मिल मिल आपणा झट लँघाईआ। अगला मार्ग नाले दस्सदा, दहि दिशा रिहा समझाईआ। सीस ताज ताज सीस उत्तों लाह के रखदा, फक्कर दरवेश चाकर पाख़ाक गदागर हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। सतारां पोह कहे मैनूं मिल गया रस्ता, बहुती ख़ुशी मनाईआ। मैं लेखां वाला बन्न्ह के बस्ता, पक्की गंढ्ढ पवाईआ। जे श्री भगवान मिल जाए हसदा हसदा, हस्ती मेरी विच समाईआ। मैं ढोला गावां ओस दे जस दा, धुर दा राग अल्हाईआ। प्रशाद खावां ओसे दे हथ्थ दा, जो हाथीआं गज तन्द कटाईआ। दर्शन करां ओस अक्ख दा, जिस अक्ख विच्चों प्रतख नूर रुशनाईआ। जो भगतां पैज रखदा, जुग जुग होए सहाईआ। जो मालक धुर दे हट्ट दा, सच ख़ज़ाना रिहा वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला लए मिलाईआ। सतारां पोह कहे रस्ते तुरया, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। मैनूं अन्दरों फुरना फुरया, जिस सच दिता समझाईआ। वेखीं हुण ना रहीं निगुरया, गुर बिन पार ना कोए लँघाईआ। लक्ख चुरासी विच आ के बिन सतिगुर किरपा पिच्छे कोए ना मुड़या, जोती जोत ना कोए मिलाईआ। बेड़ा सभ दा वेख जांदा रुढ़या, अगे हो ना कोए तराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सतारां पोह कहे मैं सुणी एह आवाज़, बिन कन्नां किसे अन्दर दित्ती सुणाईआ। भोलया, तूं नहीं वेख्या किस तरह सगणां वाली लँघी रात, भगत भगवान मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। अगला होर दस्सां राज़, रमज़ नाल समझाईआ। सतारां पोह दा खेल तमाश, सति सतिवादी दए कराईआ। तिन्न वेरां सीस तों लाहवे ताज, तिन्न वेरां हथ्थां उत्ते टिकाईआ। जन भगतां देवे दात, त्रैलोकी तों बाहर कढाईआ। भगतां आपणी दस्स के गाथ, पिछली बीती दए सुणाईआ। सतारां पोह कहे रविदास नूं दे आख, धुर दा हुक्म वरताईआ। सतारां पोह कहे पतण चढ़ावे घाट, जेहड़ा जन्म तों पहलां जन्म तों बाहर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी आपणी खेल वखाईआ। सतारां पोह कहे एह होणा किथ्थे विहार, मैनूं दे जणाईआ। एसे सतारां पोह ते मैं ढाई पल रविदास दा कीता सी दीदार, अक्खां नाल अक्खां मिलाईआ। ओस नालों हुण कलिजुग होर होया हुशियार, किते मैनूं राह विच ना दए भुलाईआ। अन्दरों होर आई अवाज़

नर निरँकार, हुक्म नाल सुणाईआ। साचयां भगतां दी मस्तक धूढ़ी ला लै छार, तैनूं अद्धविचकार ना कोई अटकाईआ। जिस भलाईपुर विच जाणा आप निरँकार, सभ दा भला लोड़े भुलयां भटकयां लेखे लाईआ। जिहनां नूं अज्ज दा मिल गया प्यार, उहनां दे मुख चुम्म चुम्म परम पुरख आपणी छाती उत्ते टिकाईआ। नाले गुलशन नाले बहार, नाल बुलबुल चहिचाईआ। नाले प्रीतम सिँघ हथ्थ खिच्चे कटार, प्रभ दे सीस दए टिकाईआ। अगला फेर दस्से विहार, एथे लेखा बन्द कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग दे कीते वाअदयां दा करदा रिहा इंतज़ार, अन्तिम वेला गया आईआ।

१७ पोह २०२१ बिक्रमी बलाका सिँघ, प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

सतारां पोह कहे उठो मेरे सज्जण, सच्चा हाल सुणाईआ। बाकी उनत्ती मैनूं मिल के पावो कज्जल, सभनां दयां सुणाईआ। मैं अज्ज जाणा साची मंज़ल, बण के पाँधी राहीआ। अध विच आउणा खेड़ा अचल, जित्थे सत्त सिध्ध बैठे ध्यान लगाईआ। उहनां नूं नानक दस्स के गया सी इक्क बचन, जगत उडारी कम्म किसे ना आईआ। जिस ने मैनूं नाम ख़ुमारी चाढ़ी रंगण, ओह दाता बेपरवाहीआ । जिस वेले भगतां कोलों आवे भिच्छया मंगण, एथों दी लँघे चाँईं चाँईंआ। सतारां पोह सुहञ्जणी तुसीं वेख्यो ना उत्ते गगन, ओह ख़ाकी बन्दा हो के पन्ध मुकाईआ। उहदा चमड़े वाला बाहरों बदन, अन्दर इक्को जोत रुशनाईआ। तुहाडे मुख नूं चरनां दी धूढ़ी ला के जावे सगन, आसा पूर कराईआ। सत्तां ने पुछया नानक असीं केहड़ा करीए भजन, सानूं अगला दे समझाईआ। साडा हँकार विकार करे दझन, अग्नी तत रहे ना राईआ। जिस बिध सानूं लाए अंगण, अंक सुहेली लए बणाईआ। दरस वखा के मूर्त गोपाल मदन, मधुसूदन आपणी सेवा विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दे लेखे रिहा चुकाईआ। नानक किहा सुणो सिद्वो, सिध्धा राह वखाईआ। जे सच मैथों पुच्छो, पेशतर दयां जणाईआ। जे ओस नूं तुसीं ना बुज्झो, ओह तुहाडा लहिणा आपे दए चुकाईआ। ओस दे नाँ विच ऐस तरह रुज्झो, जिस तरह मैं सोहँ ढोला रिहा गाईआ। भावें दाढ़ी मुच्छां मूल ना मुंडो, मूंड मुंडाए केसाधारी सारे पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। सिद्धां किहा की ओह नानक होवे साध, साधां वरगा नज़री आईआ। सिद्धां किहा की ओह होवे राजन राज, शाह सवारा फेरा पाईआ। नानक किहा नहीं ओह भगतां दा मुहताज, भिखारी हो के अलख जगाईआ। सच पुछो ओह मालक दो जहानां सभ नूं देवणहार ख़राज, नाम निधाना इक्क अख्वाईआ। ओस दा आपे सवाल ते आपे जवाब, लाजवाब सभ नूं दए कराईआ। भगतां मिलण दी रख के ख़ाहिश, निरगुण

हो के फेरा पाईआ। ओस दे चरन दी धूढ़ी ला ल्यो ख़ाक, मस्तक नूर करे रुशनाईआ। सिद्धां किहा उहदा किहो जिहा मजाज़, केहड़े रंग समाईआ। नानक किहा ओह सदा सुख शांत, विश्व आपणी धार चलाईआ। प्रेम नाल सभ नाल करदा बात, वडयाँ छोटयाँ इक्को जेही दए वड्याईआ। की नानक उहदे नाल होर वी होणा नाल साथ, सानूं दे दरसाईआ। नानक किहा उहदी इक्कीआं दी जमात, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

१७ पोह २०२१ बिक्रमी बाजी दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

साल उनतालिवें तेग़ बहादर बैठा सी मार के बुक्कल, हुक्मे अन्दर ध्यान लगाईआ। आत्म अन्तर प्रभ नूं लग्गा पुच्छण, आपणी आस रखाईआ। पुरख अकाल कुछ आपणे दस्स लच्छण, की तेरी वड्याईआ। धुर अवाज़ आई तेरे प्रगटाउण दा विचोला बणावां मक्खण, पहली रमज़ लगाईआ। फिर गोबिन्द हो के आवां तेरी पति रक्खण, देवां माण वड्याईआ। अन्त परत के जावां दक्खण, नदेड़ दयां सुहाईआ। ओथे ला के आपणा आसण, सचखण्ड बहि के ख़ुशी मनाईआ। फेर हो के पुरख अबिनाशण, निरगुण आपणा वेस धराईआ। जोती नूर कर प्रकाशण, दो जहान खेल खिलाईआ। भगत सुहेला बण के साथण, जुग जन्म दे विछड़े फेर मिलाईआ। तेग़ बहादर किहा मेरी इक्क अरजोई बातन, ज़ाहर दयां सुणाईआ। मैं वेखां तेरा ओह वी आसण, जिस आसण विच हो के तेरा ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल किहा शाबासण, शाबाश तैनूं दयां वड्याईआ। तूं गोबिन्द दा बापन, पिता जगत वलों अख्वाईआ। कलिजुग अन्त वखावां खेल तमाशण, धुर दा संग आप बणाईआ। माण दवा के उपर आकाशण, ज़िमीं असमानां हुक्म फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दित्ती वड्याईआ। गुर तेग़ बहादर किहा मैनूं इक्को मस्ती, तेरी नज़री आईआ। मैं ना समझां आपणी हस्ती, तेरी हस्ती मेरी समझ ना कोए समझाईआ। मैं इक्को मंग मंगां जे वसें ते भगतां बस्ती, आपणी दया कमाईआ। तेरी भगती प्रभू नहीं करनी सस्ती, कोटां विच्चों पूरा नज़र कोए ना आईआ। जे तूं मालक सभ दा अर्शी, क्यों ना फर्श दएं वड्याईआ। मेरी गुफ़ा अन्दर अर्ज़ी, जन भगतां दी काया गुफ़ा अन्दर आपणा आसण लाईआ। जे तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर फ़र्ज़ी, फिर क्यों सानूं रिहा सताईआ। पुरख अकाल किहा तेरी ते तेरे पुत दी कला कर के चढ़दी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। धरत मात अजे तेरे पोतरयां नूं याद करदी, जो नींहा हेठां देणे दबाईआ। कूड़ कल्जोगण वेख लड़दी, गोबिन्द राह रही तकाईआ। उधरों हेमकुण्ड ते पैंदी

सर्दी, दुष्टदमन इक्को आस रखाईआ। मैं तुहाडा दोहां दा बण के दर्दी, नाता इक्को दयां बणाईआ। एह कहाणी एस घर दी, अगली रीत आपणे नाल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम करां आपणी मर्ज़ी, शाह पातशाह शहिनशाह हो के हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। तेग़ बहादर किहा की एह पिण्ड बकाला, बुक्कल विच्चों नज़री आईआ। पुरख अकाल किहा नहीं साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर तेरा आला, जिस विच आपणी वस्त टिकाईआ। इक्क उठावां मक्खण लुबाणा, जेहड़ा राम दा मित्र सुगरीव नज़री आईआ। इस तों अगे फेर वरते भाणा, कलिजुग कूड़ कुड़यारा दए गवाहीआ । बीस इकीसा खेल करे आप भगवाना, भगवन हो के लेख चुकाईआ। जन भगतां नूं देंदा देंदा आ जाए दाना, दाता दानी बेपरवाहीआ। जिस वेले लँघणा कोल बकाला, मेरी पिछली बुक्कल वेख वखाईआ। ओथे अजे तक लुबाणा, लबां उत्ते इक्को नाम टिकाईआ। जिस वेले इथों लँघे सच्चा राणा, मैं निउँ के सीस निवाईआ। तेग़ बहादर किहा नहीं तूं ओस दे नाल अगे जाणा, जिथ्थे भगतां रिहा तराईआ। ओस पुच्छया केहड़ा टिकाणा, मैनूं सच दयो जणाईआ। गुरू तेग़ बहादर किहा जिथ्थे बाल्मीक इक्की साल बैठा रिहा विच मसाणा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ओथे खेल करे आप मेहरवाना, मेहर नज़र टिकाईआ। रविदास दा जन्म जन्म कर्मां वाला भाणा, भावी चरनां हेठ दबाईआ। गुरमुख सिँघ गुर सतिगुर दोहां दा मिल के झुल्ले इक्क निशाना, सति सतिवादी आप झुलाईआ। भलाईपुर नहीं एह भलयां दा घराना, जिथ्थे बाल्मीक रविदास दोवें मिल के डेरा लाईआ। सभ दा मालक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, जो आउ भगत लई जावे चाँईं चाँईंआ।

ब्राह्मण जी तुसीं वेखो आपणी नाल दृष्ट, दृष्ट इक्क खुल्हाईआ। त्रेते धार होया राम वशिष्ट, गुर चेला रूप वटाईआ । हुण भगतां लगणा तिलक, तुहाडी सेव समझाईआ। वेख्यो किते रात दे दस वजे ना जाणा ख़िसक, हथ्थ ख़ीसयां विच पाईआ । प्रभ ने सभ दी पिछली कढ के लिस्ट, अज्ज लेखे देणे चुकाईआ। तुहाडयां चरनां हेठां रात नूं सवाणे स्वर्ग बहिश्त, सोहणी सेज बणाईआ । इश्कां तों वखरा दस्सणा इश्क, माशूकां दा माशूक बण के मिले बेपरवाहीआ। जन्म कर्म दी मेट के हिरस, हरस हवस दए चुकाईआ। जे अगे नहीं कीता ते हुण कर के जाए तरस, तस्लीम आपणा आप कराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वेखण आउणा की होया खेल असचरज, अचरज लीला की वरताईआ। जुलाहे कबीर वरगे आउणा वेखां किदां भगतां वंडे दर्द, किवें दर्दीआं दु:ख वंडाईआ। पंजां उत्तों चल के आउणा वेखीए प्रभू दी प्रेम वाली भटक, किस बिध गुरमुखां आपणे

अंग लगाईआ। ओह राजा बल कहे मैं राजयां दा राजा सिध्धी कर दयां सड़क, अज्ज मेरी वारी आईआ। भगत कोई ना जावे अध विच अटक, सिध्धा निशाना अगों रिहा वखाईआ। तुसीं उच्ची बोल कूकणा खड़क, धुर फ़रमान सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मर्दाना मर्द, मदद वास्ते आपणा फेरा पाईआ। मक्खण लुबाणे किहा जे मेरे उत्ते करनी मेहर, अगली गल दयां सुणाईआ । इक्क मेरा साथी सी उस वेले सिँघ शेर, बच्चा झींरां दा नज़री आईआ। ओस तेग़ बहादर दे चरनां दे नाल आपणे बुल्ह लए सी लबेड़, चरनां दी धूढ़ी खा खा ख़ुशी मनाईआ। ओस वेले तेग़ बहादर किहा सी तैनूं जन्म दवावां फेर, माणस तों माणस रूप बदलाईआ। तेरा लेखा सच दुआरे दयां नबेड़, मालक सच दे हथ्थ फड़्हाईआ । मक्खण कहे बेशक सृष्टी नूं दिसे बहुती हो गई डेर, मैनूं ऐउँ जापे जिउँ घड़ी पल गए विहाईआ। प्रभू अज्ज तेरे नाल जा के उहनूं मिलणा पहली वेर, वीरां वांग आपणे गले लगाईआ। की होया जे ओह गुरमुख दा पुत सिँघ अजमेर, मेरे नालों अजे जुदा ना कोए कराईआ। अगली कहाणी ओथे देवांगे छेड़, जेहड़े रल मिलके तेरी याद कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, दीन दयाल वड्डी वड्याईआ।