पुस्तकालयभाग १८

१७ पोह २०२१ बिक्रमी मुनशा सिँघ, मेला सिँघ दे गृह बाबूपुर

मक्खण दी आसा कहे प्रभू इक्क बचन अनमोल, मैं सच देणा सुणाईआ। गुर तेग़ बहादर कोल ना डग्गा ना कोई ढोल, नौबत जगत ना कोए वजाईआ। उस दे प्रेम दा इक्क परिंदा बाहरों काला ते ओस नूं कहिंदे कोयल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । ओह ठीक साढे तिन्न वजे पैंदी सी बोल, आपणी सेवा सच कमाईआ। गुर तेग़ बहादर उठ पैंदा सी अडोल, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। इक्क दिन कलिजुग ने काँ बण के मारया रोल, आपणी आवाज़ सुणाईआ। तेग़ बहादर किहा कूड़े कदे ना तुले गुरमुखां तोल, एह आवाज़ मोहे ना भाईआ। जो प्रेम विच मन्ने आपणा आप चरनां उत्तों गए घोल, उहनां दा सुरताल किसे नाल कदे रल ना पाईआ। सहिज सुभाउ किहा, ओ जूठया झूठया, मैं नहीं मेरे भगवान दे भगत तैनूं चरनां हेठां देणगे वरोल, डाढी मिले सज़ाईआ। ओस कोयल नूं माण मिलणा उपर धौल, धरनी दए गवाहीआ। मक्खण कहे प्रभू तेरे बिना कवण पूरी करे लोड़, लोड़ींदी आसा पूर कराईआ। मैं बेनन्ती करनी हथ्थ जोड़, जिस वेले कोल लँघदा मैनूं नज़री आईआ। उहदी आशा दी अजे तक तेरे नालों टुट्टी नहीं डोर, डोरां दे मालक आपणे नाल बंधाईआ। तेरे नाल चम्यार ढोण वाला ढोर, जो पशूआं खल्ल लुहाईआ। तूं उहनां दे कर जा भाग मथोर, जो मिथ के तेरी सेव कमाईआ। तूं जगत

जहान वास्ते चोर, भगतां वास्ते साहमणे नज़री आईआ। श्री भगवान किहा मैं जांदा जांदा लहिणे देणे सभ दे जावां नबेड़, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। जिस नूं इक्क वार मिलां ओह मुड़ के आवे ना फेर, फेरे सारे देवां मुकाईआ। एसे कर के गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरी मंगदे गए मेहर, मेहर नज़र नाल सर्ब तराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खिलारी हो के शिकारी हो के वपारी हो के विवहारी हो के खेलदा फिरदा आपणी खेल, खेड आपणी आप रचाईआ। कोयल कहे मैं काली कोझी कमली, कमलापति तेरी सार कोए ना आईआ। प्रेम प्यार अन्दर हो गई यमली, यादाशत रही ना राईआ। नाम ख़ुमारन हो गई अमली, आपणयां अमलां गई भुलाईआ। बिरहों वैरागण हो गई पग़ली, होश हवास रही ना राईआ। मैं फिरदी रही जूहां जंगली, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरी कहाणी सुणी नहीं किसे अगली, पिच्छा ना याद कराईआ। धन्न भाग जे तूं अज्ज आपणे दुआरे सद्द लई, मक्खण नाल मिलाईआ। अज्ज तों कोझयां कमल्यां दी वेल वध गई, जो अन्दरों तेरे हो के तेरे विच समाईआ। धन्न भाग जे टुट्टी फेर गंढ्ढ लई, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। मैं दर्शन करन आउणा वास्ते ठंड लई, जो भगतां अन्दर आपणा अमृत मेघ बरसाईआ। मैं प्यासी उदासी गुजरी दे चन्द लई, जिस दे पिता दित्ती वड्याईआ। मैं भज्जी नठ्ठी ओसे दे संग लई, जो सगला संग निभाईआ। मैं नठ्ठी कुठी ओसे दे अनन्द लई, जो अनन्दपुरी गया तजाईआ। जिस हरि संगत प्रेम अन्दर बन्न्ह लई, मैं ओस दी बन्दना विच बहि के ख़ुशी मनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जे कोई कहे बख्शंद नहीं, मैं लाअनत देवां पाईआ। जिस जन्म जन्म दी विछड़ी आपणे रंग विच रंग लई, जांदे राहीआं पार लँघाईआ।

१७ पोह २०२१ बिक्रमी महिंगा सिँघ दे गृह

सधना कहे मैं तरदा वेख्या बक्करा, जिस दा दिता अंग कटाईआ। ओस दे पिच्छे मेरी पूरी होई सधरा, सदके घोल घुमाईआ। पिछला लहिणा मुकया वक्त सुहेला आया अगला, अगे मेला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दे लहिणे रिहा चुकाईआ। लहिणेदार हरि निरँकार, निरगुण दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी जिस नाल कीता इकरार, कलिजुग अन्तिम ओसे दा मूल मुकाइंदा। जेठ महीना कुछ कर के गया इज़हार, थोड़ा लेख दृढ़ाइंदा। पोह सतारां लेखा ला के सर्ब परिवार, परम पुरख प्रभ आपणा रंग रंगाइंदा। नेत्र रो के कहे ओह छुरी कटार, तिक्खी धार जो बणाइंदा । मैं कोटन कोटि बक्करे शाहरगों मार के कीते पार, जीउदा नज़र कोए ना आइंदा। इक्क बक्करे किहा, जे मेरी शाहरग तों उत्ते मैनूं देवें दरस दीदार, फेर बिन छुरी हलाल ज़िबह आपणा आप कराइंदा। उधरों आई धुर दी आवाज़, शब्द संदेसा इक्क

सुणाइंदा। जिस वेले कलिजुग अन्तिम आवां ख़ास, लेखे सभ दे लेखे लाइंदा। प्रेम प्रीती बख्श के देवां सच निवास, निज सिँघासण इक्क दरसाइंदा। नाम जपा के स्वास स्वास, आत्म परमात्म ढोला राग अल्हाइंदा। भगतां नाल बणा के धुर दा साथ, साचा मेल मिलाइंदा। पिछली भुल ना जाए याद, यदी आपणा हुक्म मनाइंदा। करे खेल परवरदिगार वाहिद, वाहिगुरू आपणी कार कमाइंदा। नित नवित रखणहारा लाज, मेहर नज़र नाल तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। सधना कहे मेरा इक्क होर सुहेला, सईआ नज़री आईआ। ओस नाल कराउणा मेला, मिल के ख़ुशी मनाईआ। ओह भगतां विच भगत चेलयां विच चेला, सन्तां विच सन्त सति सरूप समाईआ। मेरा पिछला लेखा मुके वक्त दुहेला, दूजा भउ ना कोए नज़री आईआ। पुरख अबिनाशी किहा सतारां पोह तों बारां दिन पिच्छो फेर इक्क अवल्लड़ा आए वेला, वक्त आपणा दए दृढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेशक तारन आया इक्क अकेला, इक्क इक्क करके बहुत्यां भगतां जोड़ जुड़ाईआ।

१७ पोह २०२१ बिक्रमी अचल (बटाला) ज़िला गुरदासपुर

सिद्वो कारज होया सिद्ध, सिध्धा मिल्या बेपरवाहीआ। नानक जणाई साची बिध, बिधाता होया सहाईआ। तुहाडे कोल बैठा सी इक्क गिद्ध, जो सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। ओह वी सर्प बणया रिड़दा भार ढिड्ड, आपणा ज़ोर लगाईआ। ओस वेले मर्दाने आई सी इक्क छिक्क, छिक्क दे पिच्छो सतिनाम ढोला गाईआ। गिद्ध ओसे नूं गया सिख, इस दे विच कोई वड्याईआ। जे मैं वी करां हित, मेरा लेखा लेखे पाईआ। उधरों नानक किहा ठीक, मेरा ठाकर बेपरवाहीआ। अजे होर जन्म लैणे तूं तीह कु, अण्डज रूप वटाईआ। फेर तेरी ओस नाल लग्गे प्रीत, जो सभ दा सज्जण साँईंआ। उहने निउँ के झुकाया सीस, विष्टे वाली चुंझ धूढ़ी नाल घसाईआ। ओसे वेले होया ठंडा सीत, अग्नी अग्ग रही ना राईआ। मैं किन्नां चिर रक्खां उडीक, सति सच दे समझाईआ। नानक किहा बीस इकीस, लहिणा दए चुकाईआ। सिद्वां नाल तुहाडी चले रीत, बिधां नाल जोड़ जुड़ाईआ। तपस्सवीआं ने आपणे उदाले मारी लीक, वलगण ल्या बणाईआ। ओनां चिर साडे कोल ना नेड़े आवे नज़दीक, सुत्तयां लए उठाईआ। नानक किहा ओह तुहानूं किरपा कर के असमानां तों परे ज़मीन तों थल्ले लुकयां नूं ल्यावे घसीट, शब्द इशारे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नानक वेख के आह सोहणी धरती, दित्ती माण वड्याईआ। जिस वेले किरपा करे मेरा प्रीतम अर्शी, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। ओस

दी सुहञ्जणी आवे बीस इकीसी बरसी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप आपणी धार चलाईआ। भगत सुहेला हो के बणे दर्दी, गुर चेला लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। सिद्वां किहा कवण सरन, सरनगति कवण अख्वाईआ। जीवण पहलों मिलणा मरन, मरन पिच्छो समझ कोए ना पाईआ। लक्ख चुरासी केहड़ी जूने भवण, चारे खाणी वेख वखाईआ। समझ नहीं वसेरा होवे अवण गवण, अगला पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। नानक किहा मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दिन्दा आया दान, दाता दानी बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त करे पछाण, बेपछाण आपणा फेरा पाईआ। जिन्हां ने मन्नी मेरी आण, ओहनां दा लेखे लग्गा निशान, निशाना सतिगुर आपणा दए समझाईआ। अन्तिम लै के जाए नाल, बिन तत्तां तों होण ना दए बेहाल, दूर दुराडा आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा रिहा चुकाईआ। सिद्व उठण करन त्यारी, त्रैगुण अतीता दया कमाइंदा। चलो वेखीए जोत निरँकारी, जो निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल अखवाइंदा। भगत सुहेला इक्क अकेला साचे सन्त सज्जण रिहा उभारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिजुग सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी ला रिहा फुलवाड़ी, गुरमुख बूटे मात प्रगटाइंदा। ओस दा वेखीए सच सच्चा दरबारी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी लोकमात वक्त सुहाइंदा। ओस दी चरन सरन सरन चरन करीए निमस्कारी, जो ग़रीब निमाणयां आपणी गोद बहाइंदा। जो दो जहानां वणज करे बण वपारी, लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्तर आत्म खोज खुजाइंदा। जिस ने लेखा चुकाउणा रविदास चमारी, चमरेटा आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा वेख वखाइंदा। सिद्व कहिण असीं बण गए राही, भज्जे वाहो दाहीआ। ढोला गाईए चाँईं चाँईं, जो नानक निरगुण सरगुण गया समझाईआ। जा के वेखीए सच्चा थाँईं, जिस थान भूमिका माटी, ख़ाक मिले वड्याईआ। दर्शन पाईए बेपरवाही, जिस दा जलवा नूर इलाही, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। साडी वाट नेड़े आई, अगला पन्ध रहे ना राईआ। दो जहानां लेखा आप मुकाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सिद्व कहिण पहलों चरन लईए झुक, इक्ट्ठे हो के सीस निवाईआ। फेर रस्ता लईए पुछ, सानूं मार्ग दे समझाईआ। जे जग नेत्र नज़र नहीं आउँदा किथे बैठों लुक, निज नेत्र दे खुल्हाईआ। धुर दी अवाज़ आई श्री भगवान कहे जिस राह उत्ते भज्जदे साचे सुत, ओसे राह भज्जो वाहो दाहीआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक, मुकम्मल आपणे घर वसाईआ। वेखो जगत वासना विच ना जाणा घुस, औझड़ राह पार ना कोए लँघाईआ। तुहाडा लहिणा देणा तुहाडी झोली

पा के उज्जल करां मुख, मुखड़ा सिफ्त सलाहीआ। अगे लेखा बहुत कुछ, इकठ्यां करके सारयां दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द इशारे नाल सारे अगे लाईआ।

१७ पोह २०२१ बिक्रमी बाबा बकाला

चरन छोह मिली शांत, धरनी हस हस ख़ुशी मनाईआ। जिस दी करदे रहे याद, याद करके आपणा फेरा पाईआ। सदीआं पिच्छो सुण फ़रयाद, बिन सद्दयां आया वाहो दाहीआ। साडा खेड़ा करके जाए आबाद, आपणा रंग रंगाईआ। चरन कँवल बख्श निवास, देवे माण वड्याईआ। मक्खण आशा कोयल भरवासा दोवें मिल के तुर पए साथ, ख़ुशीआं नालों बहुती ख़ुशी वड्डी आज सुहञ्जणी आई रात, प्रभ देवे माण वड्याईआ। भगतां दे हो के रहीए दास, साची सेव कमाईआ। जिन्हां दा मीता पुरख अबिनाश, पिछला कीता सभ दी झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्बली जोड़ी आउँदा शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ।