पुस्तकालयभाग १८

१७ पोह २०२१ बिक्रमी डा० पाल सिँघ दे गृह पिण्ड भलाईपुर ज़िला अमृतसर

सतिगुर शब्द करे ख़बरदार, दो जहानां ख़बर सुणाईआ। सचखण्ड दुआर वेखो लग्गा दरबार, धुर दरबारी आप लगाईआ । जिस दा संदेसा देंदे गए गुर अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म जणाईआ। सेवा करदे रहे जुग चार, चौकड़ी अपणा फेरा पाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर जिस नूं करदे रहे निमस्कार, निउँ निउँ लागण पाईआ। भगत सुहेला इक्क अकेला जो पैज रखदा विच संसार, नित नवित आपणा वेस वटाईआ। जिस दा भविख्तां विच इज़हार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द सतिगुर दए संदेसा, हरि करता वड वड्याईआ। उठो गुर अवतार पीर पैगम्बरो वेखो नर नरेशा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल वेस वटाईआ। भगत उधारन जिस दा पेशा, सन्त सुहेले लए तराईआ। जुग चौकड़ी नित नवित बदलणहारा वेसा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। सुण संदेसा उठया गोबिन्द, सचखण्ड दुआर लए अंगड़ाईआ। सभ दी मेटां सगली चिन्द, आलस निंद्रा दूर कराईआ। दरस दिखावां गुणी गहिंद, गहर गम्भीर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे मेरी सेवा अगम्म दो जहान, समझ किसे ना आईआ। जुग

चौकड़ी खेल भगवान, दरगाह साची वेखां बैठा चाँईं चाँईंआ। जिस दा झुलदा सच निशान, लोकमात नज़र किसे ना आईआ। मैं हुक्मे अन्दर दे के आया ब्यान, शब्दां नादां रागां विच सुणाईआ। ग्रन्थां पन्थां दे के आया ध्यान, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। भेव चुका के आया गोपी काहन, सीता राम पर्दा लाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेख के आया कलाम, कलमा कायनात जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर दा लेखा हरि भगवन्त, हरि करता आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादी खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता वेस वटाइंदा। जिस दा हुक्म सदा सदा चले आदि अन्त, नित नवित आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी हरि निरँकारा, हरि करता आप कराईआ। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाण धुर दरबारा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गोबिन्द सुत कर प्यारा, परम पुरख दए वड्याईआ। दर घर मेला मेलणहारा, जगत जगदीश आपणी सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या पुरख अबिनाश, हरि करता आप जणाईआ। गोबिन्द सूरा दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, दो जहानां खोज खुजाईआ। दोवें जोड़ करे अरदास, सच बेनन्ती इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सच बेनन्ती करे एक, एका एक जणाईआ। परम पुरख सच दस्स आपणी टेक, टिक्का हो के सीस निवाईआ। कवण सुहञ्जणा तेरा देस, जिस घर बैठा आसण लाईआ। भूपत भूप बण नरेश, दो जहानां हुक्म चलाईआ। सजदे करदे वेखे गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी आप जणाईआ। साची करनी हरि करतार, हरि करता आप जणाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, भेद आपणे विच छुपाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, जुग चौकड़ी हुक्मे विच भवाईआ। लक्ख चुरासी दे भण्डार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रचन रचाईआ। तत्तां वाला कर आकार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल वखाईआ। आत्म जोती दे अधार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा वेस वटाईआ। शब्द संदेसा वारो वार, जुग चौकड़ी आप सुणाईआ। हुक्मे अन्दर कर ख़बरदार, दो जहानां नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नेता विच संसार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र करे निरँकारा, हरि करता वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, शाह पातशाह शहिनशाह आप वखाईआ। आदि जुगादि जिस दा अन्त ना पारावारा, सो भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाईआ। जिस नूं झुकदे गए

गुर अवतारा, पीर पैगम्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। जिस दे दर ते भगत सन्त बणे रहे भिखारा, दर ठांडे अलख जगाईआ। सो वेखण आया मीत मुरारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ। गोबिन्द करे अगे अरजोई, पुरख अकाल जणाईआ। सूरबीर विरला कोई, कोटां विच्चों नज़री आईआ। जिस नूं सचखण्ड दुआरे मिले ढोई, दरगाह माण वड्याईआ। भगतां आत्म अन्तर रोई, निज नेत्र नीर वहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरे हुक्मे अन्दर सभ ने पत खोई, पतिपरमेश्वर ना कोए मनाईआ। दुरमति मैल किसे ना धोई, पापां भरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख के जगत जुग दुनिया, कायनात खोज खुजाईआ। साचा नज़र ना आवे कोई रिखीआ मुनीआ, धुनीआ विच राग ना कोए सुणाईआ। आत्म परमात्म दा मिले कोए ना गुनीआ, जगत विद्या होई हल्काईआ। तेरीआं रबाबां सतारां काया मन्दिर अन्दर किसे ना सुणीआं, बाहरों सारंगे रहे वजाईआ। भाग लग्गा ना किसे काया कुल्लीआं, महलां अटलां विच बहि के जगत ख़ुशीआं रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पुरख अकाल किहा सुण गोबिन्द बच्चे, अन्त दयां जणाईआ। कलिजुग जीव भाण्डे कच्चे, चारों कुण्ट नज़री आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो चार जुग दे लिखाए पटे, अन्तिम लेखा दयां मुकाईआ । बीस इकीसे रहि जाण हके बक्के, हकीकत समझ किसे ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां विच फिर फिर थक्के, बण बण पाँधी राहीआ। किसे ने हज्ज कराया मदीने मक्के, कोई काअब्यां सीस निवाईआ। कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण दस्से, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। कोई खाणी बाणी रसना जेहवा बत्ती दन्द रटे, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। कोई फिरदे तीर्थ अठसठे, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। कोई सीस पुवा के घट्टे, तन भबूत रहे रमाईआ। कोई पाणी नहा के ठंडे, जलधारा रहे वहाईआ । कोई लटके पुठे नाल डण्डे, सिर तले उपर पाउँ कराईआ। कोई फिरदे पैरां नंगे, बन खण्ड फेरीआं पाईआ। कोई वाहो दाही फिरदे भज्जे, दर दर अलख जगाईआ। कोई मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठां विच सजे, आपणा आसण लाईआ। कोई कूड़ कुड़यारा खा के रज्जे, माया ममता होई हल्काईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूं गुर गोबिन्द सूरा दस्से, इक्को वार जणाईआ। जिधर वेखां ओढण सभ दे सिर तों लथ्थे, सीस जगदीश हथ्थ ना कोए टिकाईआ । कोटन कोटां विच्चों भगत सुहेले थोड़े लभ्भे, जिन्हां इक्क तेरी ओट तकाईआ। इक्को दर्शन करना तेरा तीजी अक्खे, दोए लोचण बन्द कराईआ। पुरख अकाल तेरी सरनाई ढठ्ठे, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। किसे नूं पूजण लाया वट्टे, पत्थरां राह वखाईआ । कोई सूर्या पाणी झट्टे, देवत रिहा मनाईआ। कोई दीन मज़्हब दे पा के रट्टे, कलमा गया

सुणाईआ। कोई मूँह दे भार ढठ्ठे, कोहतूर वजे वधाईआ। कोई हुजरयां विच सजे, कोई हुजरयां नाच नचाईआ। कोई कुंदरां विच्चों लभ्भे, कोई सागर फोल फुलाईआ। कोई अग्नी नाल तपे, तन माटी रिहा सुकाईआ। कोई सिफ्तां वाला नाम जपे, चार जुग दी करे पढ़ाईआ । गुर गोबिन्द किहा मैं वेखे नेत्र सभे, साहिब तूं मिल्या नज़र कोए ना आईआ। एसे करके सदी वीहवीं होया सभ तों अगे, अगला कदम उठाईआ। मैं जीव जंत वेखे खांदे कट्टे वच्छे, सूरां ताईं चबाईआ। तेरे प्रेम कोई ना बज्झे, गुर का नेम नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग वा तत्ती वगे, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। सन्त सुहेले अन्दरों मूल ना रहि गए सच्चे, कलिजुग गुरू चेले दोवें बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे मेरे निरँकारा, सच दयां दृढ़ाईआ। जो वेख्या विच संसारा, दीद चशम नैण उठाईआ। भरमे भुलया नारी नारा, नर नरायण ना कोए मनाईआ । काया मन्दिर दीआ बाती होए ना कोए उज्यारा, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। शब्द नाद ना वजे नगारा, नौबत नाम ना कोए सुणाईआ। आत्म सेजा परमात्म करे ना कोए प्यारा, लक्ख चुरासी कूड़ी सेज हंढाईआ। मुकामे हक ना मिल्या परवरदिगारा, तुआरफ़ करे ना कोए लोकाईआ। जलवा नूर ना कोए नज़ारा, परवरदिगार मेल ना कोए मिलाईआ। चौदां लोक चौदां तबक तक्क के वेख्या तेरी मजलस दा दिसे ना कोए अखाड़ा, धुर दा नाच ना कोए नचाईआ। कलिजुग साध सन्त चार कुण्ट फिरदे कोटन कोटि लक्ख हज़ारा, हज़रत तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। मैं एसे करके सतारां पोह दिवस विचारा, शब्द इशतयार विच जणाईआ। फड़ उठावां तेई अवतारा, सोया रहिण कोए ना पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करके ख़बरदारा, अगले ख़ुआब दयां वखाईआ। भगत अठारां दस्सां इक्क अखाड़ा, सच दरबारा तेरा इक्क जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पिच्छो एह आया तेरा मात विहारा, जिस दा लेखा वेद पुराण शास्त्र सिमरत समझ कोए ना पाईआ। तूं ठाकरां दा ठाकर अवतारां दा अवतारा, गुरुआं दा गुर सतिगुर इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दे माण वड्याईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द ओह चिठ्ठी खोल्ह, जेहड़ी माछूवाड़े दित्ती फड़ाईआ । जिस दे विच नाम शब्द अनमोल, निरगुण सरगुण दए गवाहीआ । जिस दा तेरे बिना तोले कोई ना तोल, तोलणहारा तेरी सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सची वड्याईआ। गोबिन्द गुर चिठ्ठी खोल्ह उह, जिस दा लेख बिन अक्खरां दिता लिखाईआ। उस दे उत्ते दिहाढ़ा लिख्या सतारां पोह, वीह सौ बिक्रमी नाल रलाईआ । इकीवें साल दा जोती जाता जिस वेले जावे हो, होका दे के दए सुणाईआ। सभ दे हक हकूक लवे खोह, ख़ालस आपणा हुक्म मनाईआ। धोखे नाल ना करे ध्रोह, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। इक्को

नाम जपावे सो, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म करके लो, निराकार दए वड्याईआ। अमृत रस गुरमुखां अन्तर देवे चो, बाहरों नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। चिठ्ठी दा दूजा अक्खर सोहणा अंक, हरि करता आप जणाईआ । गोबिन्द इक्को सोहे तेरा बंक, सम्बल वजे सच वधाईआ। ओस वेले लहिणा देणा चुकणा भगत सुहेले जनक, अष्टाबकर नाल रलाईआ । बटवारे वजणी तनक, बाल्मीक भेव खुल्हाईआ। रविदासे चुकणा शंक, पड़दा दए उठाईआ। अगला अक्खर भगतां नूं मिलणी सनद, जो हरि जू आप बणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कूड़ी क्रिया नाल करना अन्त, अन्तिम लेखा मात मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द वेख अक्खर तीजा, त्रैलोक रिहा समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां आप करे रीझा, निरगुण हो के सेव कमाईआ। काया मन्दिर अन्दर लँघे सच दहलीज़ा, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा कढ के जाए नतीजा, धुर दा मालक दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख अलेख दए दृढ़ाईआ। चौथा अक्खर लिख्या वीह सौ इक्की, एकँकारा दया कमाईआ। गोबिन्द चार वरन दी बणनी साची सिक्खी, सिख्या इक्को इक्क समझाईआ । वड्डी सोहणी सुहावणी होणी मिती, मित्र प्यारा मेल मिलाईआ। रहि जाणी पिच्छे कहाणी बीती, अगली रीती होर चलाईआ। जन भगतां बण प्रभू आप नज़दीकी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। चार वरन जो शरअ कीती, चार जुग वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। दूजी लाईन दा पहला अक्खर, गोबिन्द ध्यान लगाईआ। ओह इक्को रंग दी नज़री आए सतर, जिस दा रूप ना कोए बदलाईआ। नाले संदेसा नाले पत्र, हुक्म नाल वड्याईआ। जिस वेले निरगुण हो के आवां उतर, निहकलंका नाउँ धराईआ। चार जुग दे विछड़े भगत सुहेले चुक्कां कच्ुछड़, फड़ बाहों गोद उठाईआ। ओस सतर दी वेख अगली नुक्कर, जिस दा नुकता इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नुकते अगे नाँ बाल्मीक, बालम दए जणाईआ। इस दा लहिणा कलिजुग अन्तिम ठीक, ठाकर रिहा समझाईआ । पुरख अबिनाशी वेखणा हो अतीत, त्रैगुण पन्ध मुकाईआ। लेखे लाउणा नीचां दा नीच, ऊँचों ऊँच दए बणाईआ। पुरख अकाल किहा इस ते गोबिन्द कर तस्दीक, शहादत तेरी लवां रखाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी सतारां पोह ओस दी अख़ीरी तारीख़, तरीके नाल समझाईआ। त्रेते जिस धाम ते इक्की साल बहि के रिहा उडीक, अन्तिम ओसे भूमका दए वड्याईआ। गोबिन्द किहा प्रभू मैनूं नज़र आया कुछ होर ठीक, रावी कन्ढ्ढा ध्यान लगाईआ। मैं थोड़ी दस्सां तारीफ़, जिस धाम मिली वड्याईआ। दिन अठासी बैठा विच रमणीक, चुरासीआं रंग

रंगाईआ। ओथे रख के इक्क उडीक, ध्यान गया धराईआ। उहदा सज्जण कोल नज़दीक, भेव रिहा खुल्हाईआ। जिस साहिब दे नाल सची प्रीत, ओसे नाल दयां मिलाईआ। ओह करनहार बख्शीश, रहमत नाल तराईआ । तेरे बंस दे तरन नाल नसीब, नाता दोहरा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान भेव खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे नुकते अगे मिल्या नुकता, जो मैनूं रिहा जणाईआ। जिस वेले आवे करता भुगता, भगवन आपणा वेस वटाईआ। ओह भगत सुहेले सज्जण पुछदा, पिछला लहिणा वेख वखाईआ। दो जहान लुकाया माया पड़दयां विच ना लुकदा, मन्दिरां अन्दरां विच बन्द ना कोए कराईआ। तूं मालक बणके आवें सच सुच दा, सति सतिवादी दया कमाईआ। गुर गोबिन्द किहा मैं अगे कुछ नहीं पुछदा, पुरख अकाल सभ कुछ रिहा वखाईआ। जिस वेले सचखण्ड निवासी आपणी धारों उठदा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। ओह मालक ख़ालक हो के भगतां उत्ते तुठदा, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। उहनां दा मंज़ल पैंडा मुकदा, दरगाह साची दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं नीची सतर नूं मारया ध्यान, तरह तरह जणाईआ। उस दे विच इक्क ज्ञान, सोहँ ढोला दिता समझाईआ। जिस नूं भथ्था कहि के आया तीर कमान, चिल्ला बेपरवाहीआ। जिस दा भय ज़िमीं असमान, दो जहान ना सीस उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मन्नण आण, हुक्मे अन्दर भज्जण वाहो दाहीआ। पीर पैगम्बर करन सलाम, सजदा इक्क रखाईआ। ओह अमामां दा अमाम, नज़ामां दा नज़ाम, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। ग़ुलामां दा ग़ुलाम, ख़िदमतगार हो के सेव कमाईआ। निशानां दा निशान, दो जहानां रिहा झुलाईआ। गोबिन्द किहा मैं सच करी पहचान, सत्त रंग निशाना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र दरसाईआ। गोबिन्द कहे चौथी सतर दा सोहणा लेख, कातब लिखण कोए ना पाईआ। जे जाता ते इक्क दस्मेश, दूजा पढ़न कोए ना पाईआ । उस दा अंक तेरे पूत सपूते करने भेंट, कलिजुग नींह उखड़ाईआ। नाल जणाई अर्जन सीस पई तत्ती रेत, रावी दए गवाहीआ। शहादत मिली बहादर तेग़, आपा वार वखाईआ । नाम जणाया जो नानक निरगुण सरगुण दस्स के गया भेत, भेव आप जणाईआ। मार के बुक्कल ढाई गज़ दा खेस, खूंडी हथ्थ लटकाईआ। जिस दे चरन चुम्मे बाशक शेष, विष्नूं ख़ुशी मनाईआ। जिस दा मालक ख़ालक एक, नर निरँकार ध्याईआ। ओह सभ नूं दे के गया टेक, शब्द राग सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि हरि धरना भेख, कोई जन्मे पिता ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। साची सतर दा लेख अख़ीरी, अक्खरां वाला जणाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर मिली पीरी मीरी, शाह हकीरी वेख वखाईआ। ओस दा नूर बेनज़ीरी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। दो जहान

होण देवे ना कदे दिलगीरी, दिलबर बणे सच्चा माहीआ। जिस ने कलिजुग अन्त गुरुआं दे बदले भगतां दी चलाउणी पीढ़ी, पिरहड़ी आप अख्वाईआ। उस दा मेल होणा तकदीरी, सच ख़ुलासा ना कोए सुणाईआ। जिस दा नाम खण्डा शमशीरी, शहिनशाह बेपरवाहीआ। उस दे हथ्थ दो जहानां तदबीरी, तकदीर सभ दी दए बदलाईआ। नाले लिखे हरफ़ नाले अगे मारे लकीरी, जगत विद्या लाईन समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द तक्की प्रेम नाल लकीर, जो बिन कलम शाही लगाईआ। ओस विच वड्डा हेर फेर, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। गोबिन्द किहा प्रभ कर आपणी मेहर, पर्दा दे उठाईआ। पुरख अबिनाशी किहा एहदा भाउ ना कोई मेर ना कोई तेर, तेरा मेरा रूप इक्को नज़री आईआ। दोहां ने मिल के कलिजुग लेखा देणा नबेड़, लोकमात रहिण ना पाईआ। भगत सुहेले चरन ल्याउणे घेर, सच घराने वेख वखाईआ। शाह सुल्तान राज राजान माया ममता अन्तर वेखे भेड़, जगत कूड़ लड़ाईआ। हुक्मे अन्दर गेड़ना गेड़, उलटी लठ भवाईआ। जगत हरूफ़ां किसे कम्म ना आवे ज़बर ज़ेर, ज़ाहरा पीर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। लकीर दे अगे इक्क मिल गई सिहारी, जो आपणा हाल रही जणाईआ। गोबिन्द वेखी तेरी पुरख अकाल नाल यारी, यार सांझा इक्क मनाईआ। उस दा लेखा लेख अगम्म अपारी, बोध अगाध वड्डी वड्याईआ। उस दे प्रेम दा सिध्धा बणया ना कोए वापारी, सौदा हक वस्त झोली कोए ना पाईआ। मैं सच दस्सां ओह शाह पातशाह जिस दी सची सरदारी, सिक्दार इक्क अख्वाईआ। ओह जुग चौकड़ी पीर पैगम्बर भेजे वारो वारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। सिहारी कहे इक्क होर वड्याई, गोबिन्द दयां जणाईआ। ओह भगतां नाल करे कुड़माई, सिध्धा आपणा मेल मिलाईआ। अन्दर वड़ के सोई सुरत लए उठाई, सच सुआणी अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण नूर कर रुशनाई, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। आपणे नाम शब्द मेल के धुर दा हाणी, अमृत जाम पान दए कराईआ। सच सुनेहड़ा सुणा के बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। लेखा चुका के चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। माण दे के बख्शे चरन ध्यानी, सरन मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । सिहारी कहे मैं होर कुछ वेख्या तकया, तेरे अगे दयां जणाईआ । पुरख अबिनाशी खेल करे समरथ्या, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। मेरे अन्दर इक्क उसने पड़दा ढकया, जिस नूं सके ना कोए खुल्हाईआ। ओह भगतां जोगा हिस्सा रक्खया, दूसर हथ्थ ना कदे फढ़ाईआ। इक्क दिन पुरख अकाल रविदास नूं किहा मेरे बच्चया, थोड़े समें लई तैनूं पुत्तर ल्या बणाईआ। तेरा वेख के ढोरां वाला

चम्म कच्चया, काची माटी रंग चढ़ाईआ। रविदास टकयां वाला विहार दस्सया, आपणी सेव कमाईआ । बाकी लेखा वेख के हस्सया, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जिस ने चार कहार कीते अकट्ठयां, पंचम तेली मेल मिलाईआ। जिस ने डोली वाली, दुल्हण दा सीना फटया, नाम कटार तीर चलाईआ। जिस ने प्यो पुत पंज घुम्यारां नूं चरनां सद्दया, होका हक सुणाईआ। जिस ब्राह्मण नाल खेलया खेल वेखी समस्सया, समां ख़ुशीआं नाल विहाईआ। जिस दी सपुत्री ने पाहना गंढ्ढण वाला रस चटया, लबां नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सिहारी कहे मैं इक्क होर दस्सां सवाल, सहिज सहिज जणाईआ । इक्क दिन ख़ुशी विच आ के दीन दयाल, मैनूं ठोकर दित्ती लगाईआ। ओस दे विच्चों निकलया इक्क रुमाल, जो गोबिन्द तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिस दा नाम धुर दी ढाल, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। एस नूं रक्खणा आप संभाल, तत्तां वाला हथ्थ ना कोए लगाईआ। कलिजुग अन्त एहदा आउणा ख्याल, अन्तर अन्तर दए जणाईआ। जिस वेले निरगुण हो के बणे दलाल, शब्दी वेस वटाईआ। पुरख अकाला होवे तेरे नाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सम्बल नगर बणे मन्दिर सची धर्मसाल, आसण सिँघासण इक्क विछाईआ। हुक्मे अन्दर रख के काल महाकाल, माअकूल हुक्म जणाईआ । लक्ख चुरासी कूड़ी क्रिया वेख के चाल, अबिनाशी करते देईं जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होवण बेहाल, बेहबल हो के देण दुहाईआ। सुरती करे ना कोए संभाल, शब्दी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। दु:ख भुख दे नाल रोवण कंगाल, रोयां रोग ना कोए मिटाईआ। त्रैगुण माया तोड़े ना कोए जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। ओस वेले प्रगट होवे पतिपरमेश्वर साहिब स्वामी आप, आपणा रूप धराईआ। तेरे नाल मिल के तेरा रूप सति सरूप दए जाप, सोहँ ढोला नाद वजाईआ। तूं निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो के वसणा साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सिहारी तों अगे बोली बिहारी, बौहड़ी कर सुणाईआ। गोबिन्द सच दस्सां ओह मेरा पुरख अकाल निरँकारी, निरवैर नज़री आईआ। जिस ने कलिजुग अन्तिम बणना आप वपारी, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्डां खण्डां फिरना वारो वारी, वारता सभ दी दए दोहराईआ। दूजे उत्ते करे ना कोए एतबारी, यकीन आपणा आपणे उत्ते रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मज़दूरी कर के गए दिहाढ़ी, लोकमात सेव कमाईआ। मंगां मंगदे गए अन्तिम वारी, ख़ाली झोली आपणी डाहीआ । ईसा मूसा मुहम्मद किहा वड अमाम साडा सिक्दारी, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। नानक गोबिन्द किहा सूरबीर बलकारी, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। प्रगट होवे वड संसारी, दो जहानां हुक्म मनाईआ। भगत सुहेला हो के मीत मुरारी, गुरमुख मित्रां दए वड्याईआ। मेरे विच्चों लेखा नज़री आए कलिजुग

अन्तिम रविदास बटवारे दी लगणी यारी, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। जिन्हां दे पिच्छे भगत सुहेले जावे तारी, बेले जंगल काही पार कराईआ। जेहड़ा कंडा तिक्खी सूल दा बाल्मीक वज्जा रावी अद्धविचकारी, जिस दा निशाना अजे मिट ना जाईआ। ओथों दी विथ्या लिख के सारी, शब्द कहाणी लई बणाईआ। गुर अर्जन दी ख्वाहिश अन्तिम वारी, जो रावी कन्ढ्ढे प्रगटाईआ। ओस भठियाले दा कर्ज़ा लाह के भारी, जो अग्नी तत तपाईआ। ओस कन्या दी कर के पार किनारी, जो सीस साहिब झुकाईआ। ओस दरबान नूं दे के सच सरदारी, बख्शी माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी दे विछड़े कठ्ठे कर के इक्को वारी, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए वड्याईआ। बिहारी कहे मैं होर कुछ दस्सां, दस्मेश तैनूं सीस निवाईआ । ख़ुशीआं नाल हसां, चिन्ता ग़म रिहा ना राईआ। जो नानक सरगुण नानक लेख लिख्या आपणयां हथ्थां, दित्ती माण वड्याईआ। ओन्हां पंजां दे नाम रट्टां, जिन्हां नूं दरगाह मिली वड्याईआ। धूढ़ी ख़ाक ओन्हां दे चरनां दी चट्टां, आपणा मुख पवित कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। बिहारी कहे मैं वेख्या प्रभ नूं लिखदा, बिन अक्खरां अक्खर बणाईआ। ओह प्यारा तेरे साचे गुरसिख दा, जो गुरमख रूप वटाईआ। जो प्यासा सतिगुर चरन प्रीती भुख दा, मनसा आप जणाईआ। ओस दा संगी होवे आप दु:ख सुख दा, दु:ख सुख विच बदलाईआ। गोबिन्द तेरा पहला नाता गुजरी कुक्ख दा, हुण शब्दी रूप वटाईआ। एह नाता कदे ना तुटदा, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। हुण वेला रहिणा नहीं कोई लुक दा, होका दे के देणा सुणाईआ। वेखो मेला प्यो पुत दा, लोकमात वजी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। बिहारी कहे वेख गोबिन्द पंज खलोते, सचखण्ड दुआरे प्रभ चरन मिली सरनाईआ। जिन्हां दी रसना इक्को प्रभ दा दर्शन लोचे, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। दादे नाल नज़र आउँदे पोते, धुर दा सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। भगतां नाल भगत मिल के वसे धाम ओसे, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। एस दी सोच क्या कोई सोचे, समझ चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान नज़र उठाईआ। बिहारी किहा वेख गुरमुख सोहणे चंगे, जोबन रत्ते नज़री आईआ। साहिब स्वामी जिन्हां दीआं मन्ने, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। ओह दरगाह दे बणे साचे चन्दे, जोती नूर नूर रुशनाईआ। अन्दरों बाहरों सीतल धार ठंडे, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। मंज़ल चढ़ के अख़ीरी डण्डे, डण्डौत हरि नूं रहे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बिहारी कहे वेख पंज होए मन्ज़ूर, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जिन्हां दे पिच्छे कलिजुग नाता तुट्टा कूड़, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। भगत भगवान लोकमात होए मशहूर, मशवरयां विच पवे लोकाईआ। जगत हँकारी

तुटणा ग़रूर, ग़ुरबत सभ दी मेट मिटाईआ। जोती जलवा ज़ाहर करना नूर, सृष्टी दृष्टी इष्टी नज़रीआ आप बदलाईआ। जन भगतां भण्डारा करना भरपूर, नाम पदार्थ झोली पाईआ। पूर्ब जन्म दे बख्श कसूर, दशमलब नाल उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। बिहारी कहे पंजां दी सेवा अनोखी, हरि करते आप लगाईआ। पता नहीं ओस किवें सोच सोची, आपणी बणत बणाईआ। ओह ठाकर स्वामी धुर दा मौजी, दूजा संग ना कोए निभाईआ। दो जहानां सच्चा खोजी, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं पंज वेखे, सोहणे गुरमुख नज़री आईआ । एन्हां दे मेरे कोल ओसे चिठ्ठी विच लेखे, पंजवीं सतर रही समझाईआ। जिन्हां नूं साहिब रख्या चेते, अभुल भुल कदे ना जाईआ । कलिजुग अन्तिम लाए लेखे, सोहणी वंड वंडाईआ। सति निशाना दे के भेजे, लोकमात भगतां दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के भरम भुलेखे, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सत्त रंग निशाना वेख के चार जुग दे पिछले मुक जाण ठेके, ठेकेदारी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या पंजां दा मुखड़ा, मेरे अन्तर ख़ुशी आईआ। जिस दा सुत दुलारा पुत्तरा, सो आपणे रंग समाईआ। जिस दा नज़ारा वेख्या लोचणा, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। उहदे पुत दे पुत्तां दा की सोचणा, जो आपा वार भेंट कराईआ। उहदा भाणा किसे ना रोकणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। बिहारी दे अगे आ गया औंकड़, औकड़ अगली रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल सार पाश चौंकड़, चारे जुग चार कुण्ट भवाईआ। कोटन कोटां विच्चों भगत भगवन्त कोल पहुंचण, मैं सच दयां सुणाईआ। बाकी किसे दरस मिले ना करना लोचण, लोचा पूर ना कोए वखाईआ । औंकड़ किहा मैं वड्याई देवां ओस मोचण, जो चम्यारी रविदास कुक्ख टिकाईआ। औंकड़ किहा मेरा परम पुरख परमात्म जुग जुग सभ दे हिरदे आवे सोधण, सुध आपणी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। औंकड़ कहे प्रभ प्रगटाए आपणे लाल, देवणहार वड्याईआ। साची सिख्या इक्को सिखाल, धुर दा हुक्म इक्क जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जो बैठे आपणी धर्मसाल, अन्तिम लेखा लेखे लए पाईआ। ब्रह्मा करे आप बहाल, सिँघ पाल दए वड्याईआ। शंकर लहिणा चुके आण, जगत जगदीश वजे वधाईआ। इन्द्र चरन डिग्गे आण, आपणा पन्ध मुकाईआ । सिँघ मनजीत नौजवान, तख्त बैठे चाँईं चाँईंआ। ध्रू कहे मेरा लेखा चुकया दर दरबान, दर दरवेश हो के सीस निवाईआ । पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, सिँघ सवरन दित्ती वड्याईआ। गोबिन्द औह वेख कर पहचान, सतिजुग ध्यान लगाईआ। जिस राजे बल ने आपणा आप कीता दान, बावन

भेंट चढ़ाईआ। मगर मिणाई विच जहान, ढाई कर्म लेख पूर कराईआ। उहदा पिछला लहिणा देणा देवे श्री भगवान, कलिजुग अन्तिम हो सहाईआ। पंजां तत्तां दा चोला दे के नाँ रख सिँघ गुरदयाल, लाल धुर दा ल्या बणाईआ। आदि आदि दा सत्त रंग निशान, जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्द विच वखाईआ। ओस दी लोकमात नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पावे आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। जन भगत सुहेले लै के नाल, दीन दयाल ख़ुशी मनाईआ। जन्म कर्म दे लेखे विच्चों सारे करे बहाल, चुरासी गेड़ ना कोए रखाईआ । सच दुआरे कठ्ठे कीते आण, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि , आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। औंकड़ कहे मैं वेखे पंज जोद्धे, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिन्हां ने आपणे आप सोधे, सिध्धा मेल मिल्या बेपरवाहीआ। ओह कलिजुग अन्तिम हो गए भगतां जोगे, लोकमात सेव कमाईआ। कंधे चुक के आपणे बोझे, भगतां हौले भार रखाईआ। सत्त रंग निशाना इक्क सोचे, सचखण्ड ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । सत्त रंग निशाना कहे मैं नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रिहा बणदा, सचखण्ड बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखे जो श्री भगवान रिहा जणदा, जन जननी हो के दए वड्याईआ। खेल वेख्या जो लक्ख चुरासी घड़दा भन्नदा, हुक्मे अन्दर हुक्म समाईआ। लहिणा देणा वेख्या गुजरी चन्न दा, जो चिन्ता सर्ब मुकाईआ। पुरख अकाल ओस दी मन्नदा, ओह ओस दी चले रज़ाईआ। ओह ओस दा भाणा मन्नदा, ओह ओसे दा भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ । सत्त रंग कहे मैं सद रंगां सति, सति सति वरताईआ। पुरख अबिनाशी सृष्ट सबाई दे मति, गुरमति इक्क जणाईआ। मैं बिनां भगतां किसे नूं लाउण ना देवां हथ्थ, अंगीकार ना कोए कराईआ। जिस वेले हुक्म देवे पुरख समर्थ, लोकमात सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गया लँघ, सदी वीहवीं दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सुहावणहारा आत्म सेज पलँघ, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर डेरा लाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दा निशाना दो जहानां देवे टंग, सति सतिवादी धार चलाईआ। तेरां चौदां पंदरां सोलां पोह खेल हुन्दा वेख्या सूरे सरबंग, सोहणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। सतारां पोह कहे मैं आया जग, वीह सौ इक्की बिक्रमी मिली वड्याईआ। सच दुआरे चढ़या भज, आपणा पर्दा लाहीआ। ओस दे हथ्थ विच रिहा सज, जिस नूं दरगाह मिली वड्याईआ। गुरदयाल सिँघ कहे मैं लेखा मंगणा अज्ज, प्रभ अगे झोली डाहीआ। जिस दे पिच्छे तख्त ताज दिता छड, आपणा आप गुआईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बज्झ, ख़ाली हथ्थ दिते वखाईआ। ओस दे कोलों पूरी करनी आस, मनसा नाल मिलाईआ। प्रभू जे तूं भगतां दा दास,

सेवा कर के दे वखाईआ। तेरे सन्त सुहेले सिध्धे आउण तेरे पास, राह विच ना कोए अटकाईआ। जे कोई बिखड़ा पैंडा डूँग्घा दिसे घाट, औझड़ राह दे वखाईआ। मैं वेखणा अज्ज सोहणी केहड़ी भगतां जमात, कवण करन पढ़ाईआ। उधरों ख़ुशीआं नाल गीत गाउँदी आई सुहञ्जणी रात, भिन्नड़ी रूप वटाईआ । मैं वी वेखां मुख नकाब पड़दा चुक के मारां झात, नेत्र नैणां नाल मिलाईआ। जिन्हां दा प्रभ दे नाल नाता जुड़या साक, सज्जण इक्क बणाईआ। उहनां नाल किवें होया इतफ़ाक, पतिपरमेश्वर आया चाँईं चाँईंआ। किस बिध करे सोहणी बात, वातावरन जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुरदयाल सिँघ कहे मेरी वारी, मेरे हथ्थ विच सत्त रंग दा झण्डा, झंडयां वालयां दयां जणाईआ। परम पुरख दा निशाना झुलदा विच ब्रह्मण्डा, वरभण्डा दयां जणाईआ। जिस दे हथ्थ विच अगम्मी डण्डा, डण्डौत सारयां दए सिखाईआ। जिस दा अर्जन नाल लेखा रावी कन्ढ्ढा, बाल्मीक लहिणा आया चुकाईआ। जिस दी अड्डी विच्चों चुभया अजे ना कढ्ढया कंडा, जोबन वाली पट्टी बंधी ना किसे लाहीआ। उस दे दुआरे श्री भगवान आया नठ्ठा, बण के पाँधी राहीआ । इक्की साल जिस थाँ ते बहि के मसाणा विच फोलदा रिहा सी घट्टा, हथ्थां नाल उडाईआ। ओस भूमिका उत्ते प्रभू दा सिँघासण डठ्ठा, सनमुख भगत सुहेले नज़री आईआ। वेखो रोंदा आया धन्ना जट्टा, ऊँची कूक कूक सुणाईआ। की होया जे मैनूं पहले मिल्यों विच्चों पत्थर वट्टा, हुण मोढ्ढयां उपर चुक के ख़ुशी मनाईआ। नामा कहे नहीं छपरी वाला रिहा रट्टा, भगत दुआरे सोभा पाईआ। रविदास कहे मैं लोकां दस्सां, दहि दिशा दयां जणाईआ। जिस ने हरि दा दर्शन पाउणा अक्खां, लोचन नैण मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। औंकड़ अगे आए दुलैंकड़े, दुहरा ताल वजाईआ । प्रभ नूं मिलण वास्ते जुग बीत गए सैंकड़े, गणती गणत ना कोए गणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सदे गए उहदे खेल मुहब्बत मेहर दे, साख्यात ना कोए मिलाईआ। हुक्म मन्नदे रहे भय विच प्रभ शेर दे, सिँघ भबक आपणा नाम लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। दुलैंकड़े कहिण मैं वेखी दोहरी लगदी चोट, हरि करता आप लगाईआ । नाले नूर निर्मल जोत, दूजा शब्द नाद वजाईआ। तीजे भगतां करके खोज, चौथे घर जोड़ जुड़ाईआ । पंजवें आसा मनसा पूरी करके लोच, छेवें दर देवे माण वड्याईआ। सतवें सति सतिवादी उथ्थे गया पहुंच, जिथ्थे भगत सुहेला बैठा आपणा ध्यान लगाईआ। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां लोकमात नित रहिणा नहीं रोज़, अन्तिम लेखा जाण चुकाईआ। नावें नौ दरां विच मिलणी नहीं एह मौज, कूड़े रसां विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। दुलैंकड़े कहिण गोबिन्द तक, चौंह तरफ़ ध्यान लगाईआ। गोबिन्द कहे अवतार गुर पैगम्बर आओ

झट, आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म सुणो नठ, मंगो सच सरनाईआ। भगत सुहेले चरन जाओ ढठ, माण अभिमान गंवाईआ । वेद पुराण शास्त्र सिमरत सारे करो इक्ट्ठ, वेला वक्त दए गवाहीआ। नेत्र रोवे तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खुल्ही मींढी सीस पट्टी ना कोए गुंदाईआ। कलिजुग भज्जा फिरे कूड़ा खेल वेखे बाज़ीगर नट, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। शब्द अगम्मी सच संदेसा जन भगतां रिहा दस्स, घर घर सुत्तयां रिहा उठाईआ। गुरमुख सज्जण सहेल्यो सतिगुर दुआरे खोलो्ह आपणी अक्ख, प्रतख गुसाँईं नज़री आईआ। जेहड़ा गोबिन्द अन्दर रिहा वस, करे खेल हो के पुरख समर्थ महिमा अकथ कथ जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द किहा गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव सारे आओ नज़दीक, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। वेखो एह ओह जिस दी सदा इक्क तौफ़ीक, तोहफ़े जुग जुग सभ दी झोली पाईआ। जिस नूं वाहद कहिंदे लाशरीक, गाॅड हो के गुड रीमारकस दे के सभ दे लेखे पाईआ। इस दी धार बेनज़ीर बारीक, तारीफ़ विच ना कोए सुणाईआ। जिस नूं झुकदे गए सभ दे सीस, सुल्हकुल अख्वाईआ। उस दे नाल करो प्रीत, जो प्रीतम बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो पार उतारे ऊँच नीच, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा नाम निशाना दो जहानां लगे ठीक, कूड़े ठीकर भन्न वखाईआ। त्रैभवन धनी त्रैगुण अतीता बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जिस दा वसेरा लक्ख चुरासी हस्त कीट, घट घट अन्दर रिहा समाईआ। सो लहिणा देणा चुकावण आया बाल्मीक, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जिस दे पिच्छे शहादतां दे के हुन्दे गए शहीद, आपा वार ख़ुशी मनाईआ। उस दी सारे सुण लओ इक्क नसीहत, जो हुक्म नाल सुणाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सच समझो तुहाडी इक्को सर्ब वल्दीअत, वालिद पिता बाप फ़ादर इक्को नज़री आईआ। गोबिन्द कहे मैं करन आया तस्दीक, लेख लिख्या बिन कलम शाहीआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा जन भगतां आपणे नाम दी कर जाए वसीयत, दाख़ल ख़ारज आपे दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेख चुकाईआ। गोबिन्द कहे मैं तकया नज़ारा, बेनज़ीर रिहा वखाईआ। वेख्या ओह किनारा, जिथ्थे भठियाले भठ्ठी तत तपाईआ। वेख्या ओह दरबारा, जिस दरबार दा मालक बेपरवाहीआ। वेख्या ओह अखाड़ा, जिस गृह गुरमुख आपणी ख़ुशी मनाईआ। वेख्या रविदास चमारा, जो माणस जन्म विच्चों माणस आया बदलाईआ। पुरख अकाल कीता प्यारा, दर दुआर दित्ती वड्याईआ। लहिणे विच पिछला लेख देणे विच अगला लिखारा, धुर दी धार रिहा जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द कहे बाल्मीक वेख्या, जिस हरि हरि बणत बणाईआ। जन्म कर्म दी मेट के रेख्या, ·षीआं

मुनीआं विच्चों दित्ती वड्याईआ। सैर करा के आपणे देस्या, पर्दा ओहला दिता उठाईआ। पिछला चुका के पेशया, अगला मार्ग इक्क समझाईआ। आप बण के दर दरवेशया, साची सेव कमाईआ। भूपत भूप रूप वटा के नर नरेशया, शाह सुल्तान होया आप सहाईआ। जिस वेले बाल्मीक ने तख्त निवासी एका वेख्या, सीस जगदीस पंच मुखी ताज सुहाईआ। उसे वेले बिन चरनां तों चरनां उत्ते लेटया, कदमां उत्ते आपणा सीस टिकाईआ। मैं तेरे उत्तों सभ कुछ वेचया, मैं मेरा रिहा ना राईआ। पुरख अकाल हस के किहा बेटया, तेरे प्रेम पिच्छे सीस दा ताज भगतां भेंट चढ़ाईआ। बाल्मीक दर्शन करके नेत नेतया, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। बाल्मीक वेख्या क्यों ताज लथ्था, सीस जगदीस ख़ाली नज़री आईआ । ओन आपणे हथ्थ मारया उत्ते हथ्था, मस्तक रेख दित्ती बदलाईआ। जां वेख्या परम पुरख परमात्म सथर सेज लथ्था, आपणा माण ताण मिटाईआ। भगतां नालों पहले जन भगतां अगे ढठ्ठा, नीवां हो के सेव कमाईआ। शब्द सुणाया बटवारे हँकार विकार दा मेरे दर ते रहे ना रट्टा, कूड़े रट्टे दयां मुकाईआ। ओस ने किहा हे परम पुरख परमात्म तूं आदि जुगादी सच्चा, सच तेरी वड्याईआ। बेशक तेरा जगत मिट्टी दा पुतला भाण्डा कच्चा, काची गगरीया बैठा डेरा लाईआ। मन वासना संसार विच नच्चा, मनसा नाल रखाईआ। फेर वी किरपा कर ओंकारया आप बणाया आपणा बच्चा, बच्चा कहि के ल्या बुलाईआ। प्रभू इक्क तेरे कोलों मंग मंगां, सिध्धी आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह देणी माण वड्याईआ। पुरख अकाल किहा की तैनूं लोड़ ? आपणी कहाणी दे जणाईआ। बाल्मीक किहा हथ्थ जोड़, बेनन्ती इक्क सुणाईआ । जिवें ठग चोर यार नूं मैनूं ल्या जोड़, आपणा बन्धन पाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्धेरा होवे घोर, तेरे भगतां नूं मेला कवण लए मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू जावण छोड़, सज्जण सख़ा सख़ाई नज़र कोए ना आईआ। दस्स कौण पकड़े उहनां दी डोर, जेहड़े डोर तेरे उत्ते रखाईआ। श्री भगवान किहा मैनूं भगतां दी सदा लोड़, बिन भगतां मेरी मातलोक ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बाल्मीक किहा मेरी होर अर्ज़, तेरे अगे अरज़ोईआ। जे तूं भगतां वंडें दर्द, दुखियां दु:ख गंवाईआ। आपणे नाल कर के लिख्त पढ़त, सिध्धा जोड़ जुड़ाईआ । किसे दा भरन ना देवें धड़त, मज़दूरी अवर ना कोए कराईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले निरगुण निरँकार निराकार हो के आवां परत, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। बाल्मीक तेरे दुआरे ते जन भगतां कोलों आपणे सिर ते रखावां खड़ग, भय विच भगतां सेव कमाईआ । बण के जोधा सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद करां थाउँ थाँईंआ। भगत उधारदयां मेरा की होणा हर्ज, हाज़र हज़ूर हो के दरस दयां दिखाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दे लहिणे बिन लहिणयों झोली पाईआ। बाल्मीक किहा इक्क होर संदेसा, धुर दरबारी दयां जणाईआ। की धारें आपणा भेसा, निरगुण साहिब दे समझाईआ । पुरख अकाल किहा पहलों सुत बणावां दस दस्मेशा, दहि दिशा वजे वधाईआ। उस दे अन्दर बाहर रहां हमेशा, घड़ी पल विछड़ ना जाईआ। जिस वेले माछूवाड़े सुआवां सूलां सेजा, जंगलां विच फिराईआ। सच संदेसा इक्को भेजां, धुर दा हुक्म बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। बाल्मीक किहा प्रभ मेरी मन्न, दोए जोड़ सीस निवाईआ। आपणे सीस ताज उहो बन्न्ह, मैं वेख के ख़ुशी मनाईआ। तेरे हुंदयां पातशाह तेरे भगतां देवे कोए ना डन्न, डंका होर ना कोए वजाईआ। सारे रसना कहिण धन्न धन्न, प्रभू धन्न तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लहिणा झोली पाईआ। पुरख अकाल किहा मैं सुहाउणा सीस, देवां माण वड्याईआ। रूप धर के हरि जगदीश, जगदीशर खेल वखाईआ। सभ तों वखरी निराली चला के रीत, धुर दा हुक्म दयां वरताईआ। सिध्धी भगतां नाल कर के प्रीत, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। मेरा भगत ना कोए जाए मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ किसे कम्म ना आईआ। उहनां दे अन्दर वड़ के दस्सां आपणा गीत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। रहमत नाल करां बख्शीश, बख्शिश सभ दी झोली पाईआ। बाल्मीक दी रो के निकली चीक, उच्ची कूक सुणाईआ । वेखीं किते मेरे वांग ना पाईं किसे दी लम्मी तरीक, अधवाटयां विच फिराईआ। बिन तेरी किरपा काया किसे ना होवे ठंडी सीत, कोटन कोटि गए धूंणीआँ ताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे नाल मिलाईआ। श्री भगवान कहे सुण बाल्मीक सुहेले, सच दयां जणाईआ। तूं इक्की साल रहिणा बेले, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। तेरे कोल रहिणे दो लेले, जिन्हां दी बकरी इक्को माईआ। उहनां दे नाल खेल प्रभू खेले, ख़ालक मालक दया कमाईआ। उधरों शिकार खेलण वाले हथ्थीं फड़ के आवण नेज़े, बलमां नाउँ धराईआ। जीव मारने जिन्हां दे पेशे, तेरे वाली अदा रखाईआ। जिस वेले आवण तेरे नेड़े, तूं हथ्थ देणा उठाईआ। ओह मित्रो दोस्तो सज्जणो मैं वी मनुष लुट्टे बथेरे, मगर कम्म कोई ना आईआ। क्यों झूठे करदे झेड़े, झगड़ा दयो मुकाईआ। आउ वेखो अन्दर वड़ के मेरे खेड़े, कुण्डी खिड़की दयां खुल्हाईआ। ओने चिर नूं इक्क जंगल विच्चों आया शेरे, आपणी भबक लगाईआ। ओथे आ गए सारे घेरे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। हकीकत हक केहड़ा नबेड़े, मारन आए, मौत सानूं अगे रही डराईआ। उधरों इक्क रिखी आ जाए ओसे डेरे, हथ्थ करमण्डली इक्क रखाईआ। ढोला गावे मेरे मेरे, सोहँ राग अल्हाईआ। हथ्थों उहनां दे डिग पए नेज़े, निगाह दित्ती बदलाईआ। नेत्र नीवां हो के वेखे, अक्ख ना कोए उठाईआ। बाल्मीक तकया प्रभ चढ़या

आत्म सेजे, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। ओस शेर ने किहा मेरे किस बिध लग्गण लेखे, लेखा दए चुकाईआ। बलमीक किहा जेहड़ा मैनूं एथे भेजे, ओह लहिणे रिहा मुकाईआ। धुर दी आवाज़ आई कलिजुग अन्तिम रखे चेते, अभुल भुल कदे ना जाईआ । जिस वेले बाल्मीक पाल सिँघ हो के प्रभ नूं पहली वार वेखे, नेत्र नैणां नाल मिलाईआ। उहो शेर फिर दरवाज़े उत्ते खड़ा प्रभ ने पाए भुलेखे, भुलेखे वाला बेपरवाहीआ। बिना हिसाब किताब पर्दा फोल ना खोल्हे भेते, आदि जुगादी सभ कुछ आपणे विच बन्द रखाईआ। ओसे दा कारन हरिसंगत हरिभगत साचे सन्त निज नेत्र नर नरायण आप पेखे, पेख पेख आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। बाल्मीक इक्क होर मंग मंगी, आपणी आस रखाईआ। प्रभू दस्स मेरा फेर होवे कौण संगी, जो तेरा जोड़ जुड़ाईआ। श्री भगवान किहा ओस अजे रम्बी नहीं चण्डी, तिक्खी आर ना कोए कराईआ। ओस दी माँ अजे नहीं जम्मीं, जिस ने पुत्तर जम्मणा नूर नुराना नूर ख़ुदाईआ। उस ने बणना तेरा तनी, मेला सहिज सुभाईआ। घुट के बन्न्हणी गंढ्ढ कन्नी, खुल्ह कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा लेखे पाईआ। बाल्मीक किहा प्रभू मैनूं आया इक्क ख़िआल, ख़िमा कर के देणा जणाईआ। थोड़ा मैनूं दस्स दे उहदा अहिवाल, मैं निशानीआं तों लवां पहिचाण, आपणी पहिचाण उहदे नाल मिलाईआ। अबिनाशी करते किहा हो के मेहरवान, मेहर नज़र टिकाईआ। बंदयां वरगा बन्दा इन्सान, पंजां तत्तां वाला रूप वटाईआ। उस दे अन्दर नूर महान, सच प्रेम श्री भगवान, रसना बोले ना कोए ज़बान, सति सरूपी नज़री आईआ। गुरमुख सिँघ कहि के मापे उहनूं बुलाण, भाई भैण कहिण साडा नाता जुड़या जहान, नार कहे सुहागी कन्त मिल्या आण, बटवारे, पुरख अबिनाशी उहनूं कहे एह भगतां दा निशान, निशाना उच्चा नज़री आईआ। जिस दा लेखा परे ज़िमीं असमान, तबक सबक पढ़ ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। बाल्मीक कहे प्रभ मेल किवें मिलदा, सति सच दे समझाईआ। भेव खुल्ल्हे किवें दिल दा, आस आस नाल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी किहा बिन हुक्मों कोई ना हिलदा, वेस अवेस ना कोए वटाईआ । जिस वेले पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा खेल खेलदा, भगत भगवन्त लए प्रगटाईआ। ओह मालक बणा के सज्जण सुहेल दा, सन्त सुहेले लए उठाईआ। एह रंग वखरा ओस नवेल दा, जो सचखण्ड बैठा बेपरवाहीआ। ओस दे हथ्थ पर्चा पास फ़ेल दा, जो अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए वड्याईआ । बाल्मीक किहा की ओह सोहणा चंगा, चंगी तरह दे जणाईआ। श्री भगवान किहा जिस दी सेवा करन गया गंगा, कसीरा कंगण रूप वटाईआ। प्रभ ने ओस नूं दिता इक्क अनन्दा, निज आत्म रस चखाईआ।

ढोआ ढोवण वाला होवे बन्दा, प्रभ दी बन्दगी विच समाईआ। कोई समझ ना सके नेत्र अन्धा, भगतां मेल मिलाईआ। ओह सीतल धार सभ नालों ठंडा, शांतक सति वरताईआ । ओह टुट्टीआं नूं पावे गंढ्ढां, पानही गंढ्ढ के झट लँघाईआ। ओस दा पुरख अकाल नाल होवे संगा, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाल्मीक रिहा जणाईआ। बाल्मीक, रविदास तों होवे गुरमुख, गुर सतिगुर दए वड्याईआ। अन्तर प्रभ नूं मिलण दी रखे भुख, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जिस दे नाल मिल के धुर दा मिलदा सुख, सुख सागर विच समाईआ। जिस दी भाग लगणा कुख, ओह धन्न जणेंदी माईआ। ओस दा सोहणा लाडला पुत, पाटे चीथड़ तन हंढाईआ। बाकी दी लिव जन्म तों बाद जावे छुट, ओस दी लिव दूण सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुछ भेव दए खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा बाल्मीक वेख भेव खुल्हदा, हरि पर्दा आप उठाईआ। पुरख अबिनाशी मालक होवे भगतां दी कुल दा, कुल मालक दया कमाईआ। लहिणा चुकावे आपणे प्यार मुल दा, घर साचे जोड़ जुड़ाईआ । गुरमुख बूटा कदे ना हुलदा, पत टहिणी दए महकाईआ। दो जहान फलदा फुलदा, सुगंधी महक वांग महकाईआ। गुलशन अन्दर ग़ुंचा अगम्मी खिलदा, आपणा रूप वटाईआ। साचे कण्डे तराज़ू तुलदा, कूड़े तक्कड़ ना कोए चढ़ाईआ। रस मिलदा प्रभू दे नाम जपिआं बुल दा, अन्तर आत्म रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल आपणे रंग रंगाईआ। बलमीक किहा की होर वड्याई, वड वड्डे दे समझाईआ। श्री भगवान किहा जद मेरी वारी आई, लोकमात दयां जणाईआ। जिन्हां बख्शां सच सरनाई, सति सतिवादी दयां बणाईआ। आत्म परमात्म कर कुड़माई, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। सोहँ ढोला राग सुणाई, पूर्ब लेखा झोली पाईआ। आत्म धुन कर शनवाई, संसा रोग मिटाईआ। रविदास चमारा लेखा दए लिखाई, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस वेले वीह सौ इक्की बिक्रमी आई, एकँकार करे रुशनाईआ । तेरी इक्की साल दी घाल लेखे लाई, पूर्ब लहिणा दए मुकाईआ। भगत सुहेले संग बणाई, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। दूर दुराडे नेरन नेरे इक्ट्ठे करके ल्याए गुसाँईं, गहर गम्भीर आपणी दया कमाईआ। पूर्ब जन्म दे विछड़े नाल मिलाई, आसा तृष्ना पूर कराईआ। नानक दी लेखणी लेखे लाई, सिद्वां सिध्धा राह वखाईआ। औह वेखो सत्ते बैठे चाँईं चाँईं, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गिद्ध कहे मैनूं मिली वड्याई, जिस विष्टे तों ल्या बचाईआ। मक्खण लुबाणा कहे मैं वेखां आपणा भाई, जो सिँघ अजमेर नाउँ धराईआ। कोयल कहे मैं गांवां चाँईं चाँईं, तेग़ बहादर दा बेटा, दो जहानां दा नेता, भगतां दा मीता, पूर्ब दा चेता, विच्चों खेतां आपणे नाल मिलाईआ। अगे धुर दरगाह दा लै के ठेका, जन भगतां सुनेहड़ा इक्को भेजा, सत्त रंग निशाना रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर

नज़र नाल तराईआ। बाल्मीक किहा प्रभ सच दृढ़ा दे, दयालू हो के दया कमाईआ। अज्ज दा पूरा भेव खुल्हा दे, क्यों सतारां पोह मिली वड्याईआ। पुरख अबिनाशी किहा दूजी वार सिर तों ताज लाह दे, पर्दा दयां उठाईआ। जिस वेले मेरे भगत मेरा ध्यान लगांदे, मैं निउँ निउँ के उहनां चरनां उत्ते सीस टिकाईआ। ओह आपणे भय दा खण्डा मेरे उत्ते चमकांदे, प्रभू भुल कदे ना जाईआ। मैं वेखां जे होवण थक्के मांदे, फड़के आपणे गले लगाईआ। जे ओह ढोले आवण गांदे, गहर गम्भीर हो के दरस दिखाईआ। सतारां पोह कबीर जुलाहा मिल्या सी घर आपणां दे, आपण दे अन्दर दर्शन पाईआ। ओस तों बाद प्यार होए सी सांझे, सगला संग निभाईआ। भगत भगवान मिल के ढोले गांदे, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा भेव रिहा ना राईआ। इक्क दूजे तों बलिहारी बलिहार बलि बलि जांदे, आप आपणा मेट मिटाईआ। वक्त सुहञ्जणे सोहणे सुहांदे, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशीआं मनांदे, वाहवा प्रभू दी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बाल्मीक किहा भगतां फ़र्ज़ तैनूं झुकणा, क्यों प्रभू तूं झुक के सीस निवाईआ। अबिनाशी करते किहा बिन मेरी किरपा पैंडा किसे ना मुकणा, भगत नज़र कोए ना आईआ। बिन मेहरवान गोदी किसे ना चुकणा, कूड़ा नाता जगत लोकाईआ। मैं बिन भगतां आदि जुगादि किसे ना झुकणा, हँकारीआं मेटां थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान भेव चुकाईआ। बाल्मीक किहा प्रभ सीस ताज रख, मेरी मन्न अरज़ोईआ। तेरा दरस करां प्रतख, साख्यात तूं ही नज़री आईआ । धन्न वड्याई जे भगतां अगे ग्यों ढठ, ढठिआं लएं उठाईआ। नाता तोड़ के तत अठ्ठ, नौ दुआरे पार लँघाईआ। दस्म दुआरी सेज सुहा के पलँघ, रंग आपणा दएं रंगाईआ। थोड़्हा दे के एथे अनन्द, फेर अगे लएं चलाईआ। सुन्न अगम्म दा मेट के पन्ध, थिर घर साचे दएं वड्याईआ। जिथ्थे शब्द दुलारा तेरा गावे छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। ओस तों अगे होवे संग, शब्द धुन राग रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची सोभा पाईआ । पुरख अबिनाशी कहे वेख सीस ताज रख्या, रक्खया करां हर घट थाँईंआ। सृष्ट सबाई वेख मिथ्या, थिर कोए रहिण ना पाईआ। उधरों गोबिन्द खोल्ह वखाई चिठीआ, जिस दा अंक इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चिठी विच्चों लभ्भा इक्क निशान, सच निशाना दए जणाईआ। जिस वेले किरपा करे श्री भगवान, वीह सौ इक्की मिले वड्याईआ। ओह भगत सुहेला इक्क अकेला साचे सन्तां मिले आण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। मेहरवान हो के देवे दान, दाता हो के दया कमाईआ। जुग जन्म दे विछड़े इक्ट्ठे कीते आण, सच दुआरे लए बहाईआ। पहलों बाल्मीक दीआं आसा मनसा पूरीआं करके विच जहान, मेहरवान हो के

दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। पोह सतारां वेख के धरनी, आपणा हाल सुणाईआ। उधरों गुर अवतार पीर पैगम्बर डिग पए चरनी, चरनोदक लै लै ख़ुशी मनाईआ। उधरों विष्न ब्रह्मा शिव आपणी दस्सण करनी, नव नौ चार जो सेव कमाईआ। उधरों देवत सुर पुछण आपणी मरनी, किस बिध लेखे दए मुकाईआ । उधरों शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी कहे तेरी केहड़ी तुक पढ़नी, जो तुख्म तासीर तेरे नाल मिलाईआ। उधरों त्रैगुण माया पंज तत प्रकृती दुआरे आई डरदी, मरदी मरदी हाल सुणाईआ। मैं दो जहानां विच कोई ज़ात ना वेखी जो तेरे अगे अड़दी, जो निउँ निउँ ना तेरे अगे सीस झुकाईआ। कलमा कायनात कहे तेरे हुक्म तों बिना रसूलां दी आसा निमाज़ कोए ना पढ़दी, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। सुरती किसे ना हुन्दी मालक आपणे घर दी, दर दर धक्के खाईआ। प्रभ घड़ी सुहञ्जणी दस्स आपणा खेल करन दी, करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर कहे मैं दस्सां महबूब, मुहब्बत विच जणाईआ। जो वसे महल अटल उच्च अरूज, अर्श फर्श समझ कोए ना पाईआ। जो दरगाह साची मुकामे हक वसे महफ़ूज़, हिफ़ाज़त अवर ना कोए जणाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी समझे ना कोई हदूद, बेहद बेपरवाहीआ। जहां तक्को तहां सदा मौजूद, दो जहानां रिहा समाईआ। सदी वीहवीं पिछला हुक्म करे मौकूफ़, मुकम्मल आपणा हुक्म जणाईआ। जिस दी सिफ्त कल्मयां कलामां नग़म्यां नामां विच लिखदे आए हरूफ़, हज़रत पैगम्बर कर के गए पढ़ाईआ। सो आपणी करनी विच होया मसरूफ़, साहिब मुसाहिब हो के सेव कमाईआ। जन भगतां देण आया सबूत, साबत सूरत इक्क वखाईआ। बाहरों तक्को तत्तां वाला कलबूत, अन्दर ना आदम जे वेखो ते ख़ादम नज़री आईआ। जिस ने भगतां कीता तुआवण, लेखा चुकाया बल राजा बावन, सत्त रंग हथ्थ झुलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भगत कहिण इकावन, एकँकार तेरी सरनाईआ। सर्ब स्वामी भगतन पकड़ीं दामन, पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। असीं वेख्या तूं सभ दे साहमणे होवें ज़ामन, ज़ुमेंवारी आपणे उत्ते टिकाईआ। ना कोई क्षत्री रिहा ब्राह्मण, शूद्र वैश दिते मिटाईआ। कलिजुग वेख अन्धेरी शामन, साचा चन्द कीता रुशनाईआ। नूर नुराना कोटन भानण, सूरज चन्द नैण शरमाईआ । भगत भगवान मिल मिल दर्शन पावण, पतित पुनीत रूप वटाईआ। मन हँकारी रहे ना रावण, कूड़ी लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। सुरती शब्दी मेल के काहनण, घनईआ बंसरी नाम सच सुणाईआ। नाम दृढ़ा के धुर दा सति नामन, नमो नमो दए समझाईआ। डंका वजे दो जहानण, फ़तिह इक्को हथ्थ रखाईआ । जन भगत सुहेला बण के आया तारन, जगत दुहेला वक्त चुकाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों आया उभारन, फड़ बाहों पार कराईआ। आया पैज संवारन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

विछड़े आया मिलावण, मिलणी जगदीश कराईआ। तृष्ना मेटण आया तामन, तृखा दूर कराईआ। देवण आया नाम निधानण, निज आत्म दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बाल्मीक कहे मैं बणया पाल, प्रितपालक तेरी सरनाईआ। मैनूं ख़ुशी होई मैं तके तेरे लाल, जो सनमुख सोभा पाईआ। जिन्हां दे पिच्छे पूर्ब जन्म दे रसत्यां विच बैठे कीते बहाल, बाहरों फड़ के नाल ल्याईआ। उहनां दा मिल के वजे ताल, निरगुण सरगुण दोहरी चोट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। पाल सिँघ कहे मैं वेख्या ख़ुद, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जो सतारां पोह एस भूमिका गए पुज, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओह पाणी दा पाणी नहीं विरोलया चिट्टा दुद्ध, सति सरूप नज़री आईआ। उहनां दा भेव पिछला कुझ, कच्छ मच्छ देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। भगवान कहे सुण बाल्मीक बटवारे, बजवाड़े दयां जणाईआ। जेहड़े लुट्टे दिन दिहाढ़े, ओह रातीं सारे पार लँघाईआ। दोवें इक्ट्ठे हो गए इक्क किनारे, जिन्हां दा तट बणया इक्क बेपरवाहीआ। इक्ट्ठे कीते एकँकारे, अकल कल आप वरताईआ। मुफ़लिस ग़रीब दर आए सारे पार उतारे, अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। की होया जे कबीर चढ़ के आपणे महल मुनारे, उच्ची कूक दिता सुणाईआ। रविदास नाल रख के रम्बी आरे, चम्यारे चम्म दृष्टी दित्ती गंवाईआ। जिन्हां दे दर दा भिखारी आप करतारे, कुदरत कादर वेखण आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक तक हारे, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। की करे खेल परवरदिगारे, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। ओह वाहवा गोबिन्द बोले इक्क जैकारे, धुर दा नाद वजाईआ। जिस हेमकुण्ड बरफ़ां विच ठारे, सो ठाकर आपणे नाल मिलाईआ। जो दिसे सचखण्ड दुआरे, निरगुण हो के सोभा पाईआ। ओह कलिजुग अन्तिम भगतां दे होया दवाले, दोहां धिरां दा मालक आपणा फेरा पाईआ। नाले पिछले देवे हवाले, अगे रखे नाले, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। बाल्मीक कहे दस्स की मैं एह सारे सचे, जेहड़े तेरा संग बणा के आईआ। पुरख अकाल कहे एहनां विच्चों इक्की बचे, बाकी सारे तेरे धक्के खा खा मेरा नाम ध्याईआ। उहनां किहा जे एस दी पत रखें, क्यों ना सानूं मिले वड्याईआ। पुरख अकाल किहा मेरे कोल हकीकत हके, हक सभ दी झोली पाईआ। जन भगतो तुसीं मेरे इक्को जिहे बच्चे, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। वेखो, गुर अवतार पीर पैगम्बर तुहानूं अगे कहिण सच्चे, झूठा इलज़ाम ना कोए लगाईआ। जो परम पुरख दी आवी विच पक्के, उस दा कच्चा पासा रहिण कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव अगों ना कोई कुछ दस्से, सारे निउँ निउँ सीस निवाईआ। मेरा भगत सुहेला एथे ओथे दो जहान ख़ुशीआं नाल हस्से, हस्ती आपणी हसरतां नाल प्रभ दी

झोली पाईआ। ओस दरगाह विच वसे, जिस दा मालक इक्को बेपरवाहीआ। ओह क्यों ना तुहाडी पत रखे, जो पतण जा के आपणे घाट लए लँघाईआ। कृष्न दे यार बधक वरगे सद्दे, जिन्हां तीर निशाना दिता लगाईआ। उहदे तीर उहदे नाल बज्झे, उहदे सूकर उत्ते आपणा रंग रंगाईआ। जो पंछी असमानां उत्तों डिग्गे, फिर भठ्ठी डाही अग्गे, अर्जन लोह तपाईआ। उस दे सिर रख के आया हथ्थे, समर्थ बेपरवाहीआ। एह क्यों सारे कीते इक्ट्ठे, सच्ची दयां जणाईआ। त्रेते अन्दर इक्क वार एह सारे अन्दरों मंग रहे मंगे, जिस वेले बटवारा लुट लुट ख़ीसे ख़ाली रिहा कराईआ। एहदे कोलों साडी केहड़ा पत रक्खे, जो होवे आण सहाईआ। श्री भगवान किहा तुसीं बच्यां दे बच्चे, एह मेरी बेपरवाहीआ। याद रक्खो कलिजुग अन्त बणावांगा अन्दरों आत्म वाले बच्चे, जिस तन ख़ाकी मगर आपे भज्जे वाहो दाहीआ। ओह केहड़ी होवे राती, सारे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल किहा सतारां पोह दी ओह प्रभाती, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जन्म जन्म दे विछड़यां, कर्म कर्म दे निखड़यां, धर्म धर्म दे बिखड़यां आपणी नाल लगाए छाती, शहिनशाह आपणा मेल मिलाईआ। घर विच घर जगाए दीवा बाती, निज नेत्र करे रुशनाईआ। बाल्मीक नाल मिलाए उस दा साथी, जिस दा जन्म रविदास पहला रहे गाईआ। उस दा लहिणा अगले दिन मकाउणा बाकी, बाकायदा तरतीब नाल लिखाईआ। जन भगतो तुहाडी ऐस जन्म दी बदल गई हयाती, हाज़र हो के दया कमाईआ। परम पुरख परमात्म आया सचखण्ड निवासी, निवास आपणे चरन रखाईआ। अगे तों पिच्छे तों तुहाडे प्रेम दा बणया रिहा पाठी, जन भगतां ढोले गाईआ । की होया जे तुसीं कदमां नाल चल के वाटी, ओह सचखण्ड छड के भज्जा वाहो दाहीआ। जां वेखे ते गुरसिख वेखे इक्क जमाती, इक्को ढोला रहे गाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो एह किड्डी सोहणी साखी, साख्यात रिहा समझाईआ। जिस दा हिस्सा ना वन्डया ते ना वंडे उर्दू फ़ारसी, अंग्रेज़ी हिन्दी पंजाबी सभ दा सांझा राह वखाईआ। कोई तन्द सितार ना वजाए रबाबी, एही लेखा रिहा जणाईआ। सभ दी आत्म सभ दा परमात्म सभ दा साथी, सगला संग दए जणाईआ। ओह अनाथां दा नाथी, दासां दा दासी, स्वासां दा स्वासी, मण्डलां दा रासी, गोपी काहन नाच नचाईआ। भगतां दी प्रभाती, सुक्खां दी राती, अमृत दी बूँद स्वांती, करन आया ठंडी छाती, सति शांतक रूप वटाईआ। वेस वटा के लोकमाती, गुरमुखां देवे दान अन्दर वड़के मारे ध्यान बजर कपाटी खोल्ह के ताकी, तकवा आपणा दए जणाईआ। सच समझो एह मिल्या इतफ़ाकी, लहिणा देणा चुकाए बाकी, मेहरवान महबूब होया सहाईआ। निगाह मारे विच महिराबी, प्यावणहारा जाम हयाते आबी, बख्शणहारा जन्म कर्म दी आज़ादी, बरबादी विच्चों बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल उठाईआ। वीह सौ इक्की दूरों पई बोल, गोबिन्द लए अंगड़ाईआ। जगत

सिँघासण सारे गए डोल, अडुल नज़र कोए ना आईआ। प्रभ दा नाउँ लै के सारे मारदे रोल, रौले विच लोकाईआ। सभ दे पर्दे आ के फोल, जो कलिजुग कूड़े गुरू रूप वटाईआ। लेखा आ के वेख उपर धौल, धरनी रही कुरलाईआ। बीस इकीसे तेरा कौल, इकरार गया आईआ। फ़र्क पैण नहीं देणा रती चौल, चौगिर्द देणा जणाईआ। आपणे नाम दा वजावे सच्चा ढोल, मृदंगा इक्को हथ्थ उठाईआ। जेहड़े तेरे भगत उहनां सद्दे कोल, कुल आपणी लए बदलाईआ। झूठी माया विच्चों रोल, वरोल के आपणे गले लगाईआ। दए वड्याई उपर धौल, धरनी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या धुर दा हाकम, तख्त निवासी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई होया मातम, ग़मी ख़ुशी ना कोए बदलाईआ। हरि के रूप दे पिच्छे ना कोए महातम, महात्मा आत्मा ना कोए उठाईआ। जलवा करे कोई ना बातन, नूर नूर ना कोए मिलाईआ। रूह बुत्त ना दिसे पाकन, ख़ाकी वजूद ना कोए वड्याईआ। जन भगत सुहेले थोड़्हे दिसण दासन, जो दरसी हो के दर्शन करके दहि दिशा प्रेम प्रीती सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नज़र विच्चों कढाईआ। सिँघासण तों पहलों धरती करे पुकार, जन भगतां रही सुणाईआ। मैनूं कराओ उहदा दीदार, जिस दा दीद इक्क रुशनाईआ। जिस दे सभ कुछ अख्त्यार, दो जहानां श्री भगवाना हुक्म सुणाईआ। जो आदि जुगादी धुर दा यार, यराने भगतां सूफ़ीआं नाल रखाईआ। जिस दा जन्नतां तों बाहर मज़ार, दरगाह साची धाम बैठा आसण लाईआ। जिस दी कल्मयां तों बाहर कलाम, जिस दा अक्खरां तों बाहर निशान, जगत जहान वेखण कोए ना पाईआ। जिस दा सदा सदा नित नवां निज़ाम, हुक्म संदेसा धुर पैग़ाम, पैगम्बरां दा पैगम्बर धुर दा अमाम, अमन दा दाता इक्को नज़री आईआ। भगतां दा भगवान, सन्तां दा मेहरवान, बटवारे दे दर ते बैठा आण, गोपीआं दा काहन, सीता दा राम, सुरती दा बिसराम, मूर्ती दा ध्यान, अकाल अकाल नज़री आईआ। दर्दीआं दा दरबान, दरवेशां दा ध्यान, नरेशां दा काल निरँकार इक्क अख्वाईआ। शब्दां दा ज्ञान, अनन्तां दा दान, सुतां दा भान, नूर चन्द रुशनाईआ। करतयां दा कल्याण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। धरनी कहे मेरी रुती वेख मिट्टी, जो धूढ़ नज़री आईआ। जिस वेले बैठा सी बाल्मीक रिखी, आपणा आसण लाईआ। इक्क दिन ओस ने हथ्थ विच सोटी फड़ के तिक्खी, मेरे विच दित्ती चुभाईआ। मैं डाह के आपणी पिठ्ठी, बैठी सीस निवाईआ। अन्दरों दुहथ्थड़ा मार के पिट्टी, रो रो कुरलाईआ। मैं वजूदों निक्की, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। उधरों इक्क राही आया जिस दे उत्ते चादर चिट्टी, ओढण इक्को नज़री आईआ। ओस ने वेख्या मैं रोंदी उहनूं दिसी, हौकयां नाल सुणाईआ। ओह मैनूं मिल के इक्क दे गया चिठ्ठी, तिन्नां हरफ़ां विच वड्याईआ।

जिस वेले परम पुरख परमात्म सन्तां दी बणावे सिक्खी, साख्यात होए सहाईआ। ओस वेले कमलीए ओस नूं लेखा दस्सीं, आपणा हाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अभुल भुल कदे ना जाईआ। मिट्टी कहे मिट्टी प्रभ दी, सिँघासण थल्ले ध्यान लगाईआ। जो सांभ रखी चिर दी, चिरी विछुन्नी आपणी झोली पाईआ। जिस विच आस ओस पिर दी, जो प्रेमीआं दा प्रेमी, नेमीआं दा नेमी, हेमीआं दा हेमी, हेमकुण्ड वाले नूं नाल मिलाईआ। जिस ने तारे सधना सैणी, रविदास चमारे दित्ती वड्याईआ। ओस दा दर्शन करां नैणीं, निज घर दर्शन आपणे पाईआ। उहदी भगतां दी संगत दी चंगी लगी बहणी, जेहड़े चुप चुपीते आत्म अतीते सच प्रीते विच समाईआ। ना ढोलक ते ना छैणे, परम पुरख दे भाणे जिन्हां ने सहिणे, सद सद ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे मुके पिछले लहिणे, अगले देणे देवणहार दे दे आपणी ख़ुशी रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। ओह मिट्टी कहे मेरी आस अंदरूनी, बाहरों सुणन कोए ना पाईआ। मेरा नाता तुटया बैरूनी, सच दयां समझाईआ । मैं दर मालक दे होई ममनूनी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं साहिब बड़ा असूली, असलीअत दे समझाईआ। तेरा भगतां नूं मिलणा गल्ल मामूली, तैनूं लभणा दुष्वार लभयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। मिट्टी कहे मैं मिट्टी नहीं माटी, मटके बणाउण वाली नज़री आईआ। जिस विच ग्वालयां दे घरों दुध जंम्यां विच चाटी, चटूरे कहिके ख़ुशी वखाईआ। जिस वेले गोबिन्द हो के भन्ने मार साटी, ठीकरीआं तोड़ वखाईआ। ओस वेले याद रखीं मैनूं इक्क गल्ल आखी, हौली जेही दित्ती समझाईआ। जे तूं ना मेरी पत राखी, तैनूं गोबिन्द कहे कोई ना राईआ । ओस ने किहा आह लै मेरी पाती, पतण दे कन्ढ्ढे तैनूं दयां फड़ाईआ। जिस वेले आया मेरा पुरख अबिनाशी, धुर दा मेरा जोड़ जुड़ाईआ। उहने बटवारे दा लहिणा देणा बाकी, हिसाब किताब लेखे विच्चों चुकाईआ। ओह ताजां दा मालक, ख़लक दा ख़ालक, भगतां दा पालक, सन्तां दा सालस हो के वेस वटाईआ। ख़ालसां दा ख़ालस, भगतां दी अमानत, सही सलामत उहनां दे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। ख़ालक कहे मैं बेशक ख़ाकी, ख़ाके सभ दे रिहा बणाईआ। जिन्ना चिर मेरी धूढ़ किसे मस्तक लगे ना ओनां चिर ना मुकदी वाटी, गुर पीर रहम ना कोए कमाईआ । मैं भगतां दा सदा साथ देवां बणके साथी, सगला संग निभाईआ। जे गुरमुख मन्नण मेरी आखी, गुरमुख मेरे वांग ख़ाक हो के प्रभ चरन धूढ़ लगा के आपणा आप देण तजाईआ। क्यों ना जगे उहनां दा दीवा बाती, घर आए क्यों ना सच्चा माहीआ । ओह किस तरह विछोड़ा होवे भगतां दा सारी राती, इकल्लयां नींद कदे ना आईआ। गोबिन्द लेखा पुरख समराथी, दासां दा दास, स्वासां दा स्वास, आसां

दा आस, प्रकाशां दा प्रकाश, निवासां दा निवास, बहुभांती आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार साचा वर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। ख़ाक कहे तां मन्नां जे सिर तों लाहवें कल्गी, कल्गी वाले आपणी कल वरताईआ। मेरा ग़रीबणी दा होवें दर्दी, भगवन हो के दर्द वंडाईआ । मैनूं तेरे थल्ले बैठयां लगे मूल ना सर्दी, जगत ठंडक नज़र ना आईआ। पिछली रात धूढ़ भगतां दी सेवा रही करदी, टिक्के मस्तक सभ दे लाईआ। मैं बैठी रही डरदी, आपणी ना अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले रैण आई मेरे यार दी, यराना पिछला याद कराईआ। बाल्मीक हुण लोड़ नहीं किसे विचार दी, विचरे होए लेखे पूर कराईआ। मैं ओस नूं कदे ना विसारदी, जो विसर गयां आपणे नाल जुड़ाईआ। मैं भुक्खी ओस दे प्यार दी, जिस दा प्रेम प्रेमिका सके ना कोए निभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पिछली धूढ़ी दी लेखे लाए मज़दूरी, ज़रूरी आपणे चरनां नाल छुहाईआ । चरनां नाल छोह के गाउँदी उठी गीत, भगतां रही सुणाईआ। वीरो तुहाडा मीत, पीरो तुहाडा बेपरवाहीआ। गुर अवतारो तुहाडा मित्र ठीक, परमेश्वर नूर ख़ुदाईआ। जिस दे विच इक्क तौफ़ीक, तुआरफ़ सिध्धा आपणे नाल कराईआ। ना भाग वेखे ना नसीब, ना कर्म जन्म समझाईआ। जिस उपर किरपा कीती ओस दा लेखे लगा सीस, जगदीस आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी इक्क अख्वाईआ । धूढ़ कहे प्रभ बन्न्ह लै सेहरा, ताज तख्त तेरा तोहे भाईआ। शहिनशाह हो के करें मेहरा, रहमत मेघ बरसाईआ। भगतां अन्दर ला के डेरा, डंका इक्क वजाईआ। सन्तां वसा के साचे खेड़ा, घर मन्दिर सुहाईआ। गुरमुखां भेव चुका के मेरा तेरा, पड़दा दिता उठाईआ। गुरमुखां कर के सच निबेड़ा, बेड़ा बन्ने दिता लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा जाणे केहड़ा, वेद कतेब शास्त्र सिमरत पुराण अञ्जील कुरान तेरीआं सिफ्तां दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी भेव खुल्हाईआ।

सभ दे बचन अनोखे सुण के बोली रैण भिन्नड़ी, भुलयां भटकयां रही सुणाईआ। पता नहीं अगे खेल किन्नड़ी, वड्डी छोटी ना कोई समझाईआ। इक्को वेख्या भगतां नाल भगवान दी हुन्दी मिलणी, मिलाप इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान आपणी दया कमाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरा निकलया हासा, हस्ती वेखी बेपरवाहीआ । मैं समझ ना सकी एह की खेल केहड़ा तमाशा, केहड़ा नटुआ आपणा सांग वरताईआ। मैं जाण ना सकी दासी के दासा, कि दस्तगीर हो के आपणा दस्त मिलाईआ। मैनूं किसे दस्सया एहदा ओहनां नाल साथा, जिन्हां नूं बख्शे आप भरवासा,

भाण्डा भरम भउ भनाईआ। उहनां दा मन्ने आखा, जिन्हां नाल एहदा जुड़या नाता, बिधाता बिध आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मोहे चाउ घनेरा, घड़ी पल ख़ुशी मनाईआ । मेरे अन्तर अन्दर लाया सच वसेरा, सिँघासण साहिब सुहाईआ। चारों कुण्ट भगतां घेरा, सोहणा रंग चढ़ाईआ। इक्टठयां दा इक्ट्ठा करे निबेड़ा, वखरी वंड ना कोए जणाईआ। बेड़ी उत्ते चाढ़ के तारया बेड़ा, बेड़े दा मालक खेवट खेटा, प्यो पिता पूत बेटा, आपणा खेल वखाईआ। आर पार वखा के लेखा, लहिणा आया चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दातार दयावान विच ध्यान सर्ब रखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं वेखे चोटी पर्बत, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर खोज खुजाईआ। हेमकुण्ड दा मालक कहे वेख्या सोहणा करतब, कल करता आपणा आप प्रगटाईआ। जन भगतां लेखा जाणे हरदम, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। मेहरवान हो के होया महिरम, महबूब नूर ख़ुदाईआ। प्यार मुहब्बत विच होया सहिमत, जन्म मरन दा सहिम गंवाईआ। रहीमां दा मालक करन आया रहमत, रहमान आपणी रमज़ लगाईआ । जन भगतो तुहानूं करनी पए ना कोई मेहनत, शब्द इशारे नाल पार लँघाईआ। जिस नूं परम पुरख दी इक्क वार लग गई सैनत, ओह सैंकड़े जन्मां दा पाप गया धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची दए बहाईआ । भिन्नड़ी रैण कहे मैं तकया शाहो भूप, राज राजाना नज़री आईआ। नूरां दा नूर सति सरूप, ज़हूरां दा ज़हूर जलवागर आप अख्वाईआ। जिस दा वसेरा चारे कूट, दहि दिशा करे रुशनाईआ। ओह नाता तोड़े झूठ, कूड़ दए मिटाईआ। सन्त सुहेले बणा के पूत, पिता पूत गोद उठाईआ। उजल कर के मुख, मुफ्त आपणा नाम झोली पाईआ। मात गर्भ दा दस दस मास अग्न तपण दा रहे किसे ना दु:ख, उलटा रुख़ ना कोए लटकाईआ। अन्तकाल अन्त पतिपरमेश्वर आपणी गोदी लए चुक, चार कुण्ट चुकन्ना हो के आपणी सेव कमाईआ। जे कोई भगत अगों लए पुच्छ, प्रभू तेरा केहड़ा घर केहड़ा दर केहड़ा थाँ, केहड़ा पिता केहड़ी माँ, केहड़ा गोद उठाईआ। ओथे श्री भगवान नूं इक्को करनी पए हां, हमारा देस गुरमुख भेख, जिस विच अलेप निरगुण बैठा आसण लाईआ। उठ बच्चया निज नेत्र पेख, तैनूं दस्सां आपणा देस, जिथ्थे कोटन कोटि रुलदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ वास्ता पाईआ। आदि जुगादि सदा रहां हमेश, नित नवित इक्को रंग समाईआ । जिस घर विच मिलदी प्रभ चरन दी टेक, टिक्का इक्को देवे मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जे कोई भगत पुछे प्रभ तेरा केहड़ा इश्क, आशकां नालों वखरा दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे ओह भगत, वेख मेरे चरनां दा इश्क खुल्ल्हे तेरी दृष्ट, जिस नूं तरसे राम ते वशिष्ट, विषयाँ वाला राम

प्रणाम कर कर सीस निवाईआ। अक्ख खोल्ह आह वेख मेरे कोल फ़रिसत, जिस नाल फ़ैसले हक सुणाईआ। ओह भगतो, वेखो रोंदे तुहाडे थल्ले स्वर्ग ते बहिश्त, तुहाडे चरन चुम्म चुम्म आपणी ख़ुशी मनाईआ। क्यों मेरा हथ्थ तुहाडी पनाह पुश्त, तुहाडे नेड़ ना आवे कोई दुष्ट, दूती सारे दयां खपाईआ। जो किहा सो दरुसत, रविदास चमारा लिख लिख दए गवाहीआ। सभ ने आपणी करनी लैणी भुगत, बिन भगतीउँ भगत पार लँघाईआ। एहो जेहा अगे समां किसे नूं नहीं मिल्या वक्त, जो वक्त दा मालक आपणे गले लगाईआ। ना किसे विच आपणी आई शक्त, सारे निउँ निउँ सीस निवाईआ। हुक्मे अन्दर करदे रहे हरक्त, लोकमात फेरा पाईआ। इक्को प्रभ दे विच बरक्त, जो बन्दीख़ाना दए खुल्हाईआ। जे कोई पिच्छे रहि गया फर्क, बाल्मीक हुण लेखा साफ़ लै कराईआ। औह वेख गोबिन्द नाल लग्गी शर्त, साहमणे हुक्म रिहा मनाईआ। मैं वेखणे दोवें तरफ़, इक्क गोबिन्द ते इक्क भगत, दोहां दा मेला सहिज सुभाईआ। एहो खेल असचरज, जिसनूं समझण वाला नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मर्दां दा मर्द, दर्दां दा दर्द, करदां दा करद, लक्ख चुरासी कट वढ ठीक कराईआ। एह गोबिन्द दी अर्ज़, आपणा पूरा करना फ़र्ज़, दो जहानां वजाउणा आपणा ताल तर्ज़, तलवाड़ा इक्को नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतो तुहानूं फेरे जहान विच निधड़क, चित्रगुप्त राए धर्म तुहाडे पैरां हेठां आपणे हथ्थ रिहा विछाईआ । नाले डरे नाले रोवे नाले पुच्छे भगतो तुहाडा जे कोई हो गया हर्ज, मैथों हर्जाना लओ भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेले सहिज सुभाउ कराईआ। भिन्नड़ी रैण कहे वेखो नी मैं अन्दरों हसदी, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। ख़ुशीआं नाल नसदी, पिछला पन्ध मुकाईआ। भगतां नूं दस्सदी, दहि दिशा सुणाईआ। खेल पुरख समर्थ दी, वेखो जगत लोकाईआ। इक्क गल सची, एहनूं कोई बख्शी होई अक्ख तकदी, दूजा वेखण कोए ना पाईआ। क्यों इस दे विच नूरी चमक हक दी, जो हकीकत दए समझाईआ। गुरमुख सख़ी वेख कदी ना थकदी, थकावट आपणी लए गंवाईआ । भगत सुहेली कदे ना अकदी, आकबत विच वेखे नूर ख़ुदाईआ। सिर चरनां उत्ते सटदी, कदमबोसी लै लै आपणा रस मख़मूरी विच बदलाईआ। एह खेल नहीं किसे दे वस दी, जिस नूं भावे आपणे नाल लए मिलाईआ। गोबिन्द किहा एह धार तिक्खी ओस फट्ट दी, जिस दा फट्टड़ कीता उठ कोए ना जाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द एह भगत जढ़ तेरी रत दी, जो गुरमुख नज़री आईआ। नीआं वाली कहाणी सच दसदी, छोटे बच्चे देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ । भिन्नड़ी रैण कहे मेरे नेत्रां अथरू किरे मोती, अम्बर धार वहाईआ। मैं पुछया क्यों, ओहनां किहा कमलीए तूं तकया नहीं ओह मालकां दा मालक नूरां दा नूर जोती, जोत सरूप बैठा आसण लाईआ।

तूं किथे रही सोती, सुत्ती ना लई अंगड़ाईआ। तैनूं अजे तक कलम दी हुज्ज नहीं मारी मोची, जेहड़ा लेखे रिहा लिखाईआ। ओह गुरमुखां दा गुरमुख गुरसिक्खां नूं देवे सोझी, दूजा भउ चुकाईआ। क्यों मेला मिल्या नाल प्रीतम चोजी, चुगली निंदया सारी दित्ती तजाईआ। ओह पिछला प्रभ दा खोजी, रातीं सुत्तयां दिने जागदयां वेखे भज्जे वाहो दाहीआ। ओह प्रेम प्यार दा रोगी, दुखड़ा आपणा रिहा फुलाईआ। प्रभू तेरी मेरी गल्ल घरोगी, घर दी घर विच दे समझाईआ। हुण साथों केहड़ी कराउणी गोडी, रम्बे हथ्थ फड़ाईआ। तैनूं लभदे चले गए बेदी सोढी, गोबिन्द दए गवाहीआ। तूं मेली धुर संजोगी, मिलाप आपणे नाल रखाईआ। सानूं दिसे ना कोई विरोधी, सभ घट तेरा नूर नज़री आईआ। जेहड़ा बुरा कहे उहनूं अजे तेरी नहीं आई सोझी, जे समझा देवें ओहवी साडे वरगा बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। आपे भगतां दे हथ्थ लावे गोडीं, गोडयां तों थल्ले चरनां वल ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दे समझाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे प्रभू वेखो रंगीला, रंगां वालयो सभ दी रंगत रिहा बदलाईआ। जिस दा कलिजुग सतिजुग सतिजुग कलिजुग दोहां दा इक्क वसीला, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। पहलों भगतां दा वेख कबीला, फेर कबरां विच्चों पीर पैगम्बर लए उठाईआ। अगे लैण ना देवे भेंटा, ताबेदारी दा इक्को हुक्म मनाईआ। सतारां पोह कहे वेखो किड्डा सोहणा ठंडा महीना, मेहर उत्ते मेहर रिहा बरसाईआ। किरपा करे ते बख्शे एक यकीना, बेएतबारी होई सर्ब लोकाईआ। दया करे बणाए आपणे अधीना, हँकारी हो के सारे रहे कुरलाईआ। किरपा करे ठंडा करे सीना, चार कुण्ट कलिजुग अग्नी अग्ग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वारिस हो के आपणी सेव कमाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं वेख्या वारस दिन्दा विरसा, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। जन्म कर्म बदल के मेटे अगली हिरसा, हवस देवे बुझाईआ। जन्म मरन दी खेल कर के बिरथा, सिध्धा इक्को राह वखाईआ। पर्दा लाह के घर थिर दा, साचे मन्दिर दए वड्याईआ। जिन्हां दा लेखा चिर दा, चिरी विछुन्नयां लेखा लेखे लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पिच्छे आपे फिरदा, फ़ाइदा घर घर रिहा पहुंचाईआ।

जे होवे ना सूम, जग लुट लुट सारा खाईआ। पहलों भगतां नाल मिला के तासीर आपणे ख़ून, ख़ालस लवां बणाईआ । फेर अमृत पीण दा जाम नाले दस्सां माजून, किस बिध रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ कुछ देवणहार वड्याईआ। जे सूम ना हुन्दा कलिजुग लैंदा लुट, ठग चोर यार बहुते नज़री आईआ। वेखो किन्यां तों ओहले

किन्यां तों पड़दे विच लुका के रख्या तुहाडा घुट, कोल बहण वालयां नूं समझ ना दित्ती राईआ। जिन्हां नूं प्याउणा उहनां नूं हौली हौली रिहा पुछ, दूर दुराडे लहिणे रिहा चुकाईआ। जिन्ना चिर प्यो कोलों पुत ना होवण ख़ुश, ओनां चिर कौण इज्ज़त कर के ख़ुशी दए वखाईआ। जे रविदास तूं रिहों चुप, मैं वी रिहा लुक, तूं पिउँ बुक्क, मैं वी पवां उठ, भगतां उपर तुठ, घुट अमृत दयां वरताईआ। एह गुस्ताख़ी नहीं कहिणा मुआफ़ी वाली सुख, विछोड़े वाला दु:ख अन्दरों दयां कढाईआ। गोदी विच चुक, उजल करके मुख, नाभी विच्चों अमृत प्यावां आपणा घुट, घुट्ट के आपणे नाल लगाईआ। फेर केहड़ा जावे छुट, केहड़ा जावे रुठ, जिस वेले रुसयां लए मनाईआ। मेरे कोल सभ कुछ, किसे होर नूं नहीं देणा कुछ, सभ तुहाडी झोली पाईआ । जिस बच्चे लई ल्या पुछ, ओह बाला तेरी अन्दर कुक्ख, निरगुण नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ । जे सूम ना हुन्दा तेरा पिता मन दा, अन्दरों दिन्दा हिलाईआ। फेर नाता जोड़दा तन दा, ब्रह्म दिन्दा भुलाईआ। तेरी बेनन्ती हुण मन्नदा, अगे दयां समझाईआ। जिस नूं घड़दा ओस नूं भन्नदा, भन्न के फेर आपणे विच मिलाईआ। क्यों ओह तेरे वरगा सोहणा बाल जणदा, जिस दा नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस वेले उहदा लेखा चुकणा काया माटी खल दा, जाण तों पहलों ख़ालस आपणा दरस दए दिखाईआ। अगे वसेरा करे ओस घर दा, जिस घर गुरमुख नज़री आईआ। एसे कारन हार नहीं सी लभदा, जे लभ जांदा फिर बेनन्ती करन दी लोड़ रहिन्दी ना राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा समें अनुसार भगतां दिन्दा फब्बदा, आपणी लोड़ रक्खे ना राईआ।