पुस्तकालयभाग १८

१९ पोह २०२१ बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड जंडिआला गुरू ज़िला अमृतसर

भगती कहे प्रभ किरपा कीती चंगी, दयावान दया कमाईआ। अगे मैनूं वी मिल जाऊ सौण नूं मंजी, मिट्टी ख़ाकी डेरा तजाईआ। मेरा खहिड़ा छुट जाऊ जंगलां विच फिरना ना पऊ पैरीं नंगी, तटां विच फिर फिर पाणी विच ठरन दी लोड़ रही ना राईआ। मैं कुकर्मीआं दे भार चुक चुक सिरों हो गई गंजी, कलिजुग साध बहुते कुकर्मी नज़री आईआ। मैं भेखीआं पखण्डीआं विच बहि के हो गई गंदी, यति सति रिहा ना राईआ। प्रभ कन्त हुंदयां मैनूं कूड़ कुड़यारां कीता रण्डी, सुहागी मेल ना कोए मिलाईआ। मार्ग हुंदयां मैनूं लै गए टेडी डण्डी, इशारयां नाल बुलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मैं आपणी हुन्दी वेखी भण्डी, सारे देण दुहाईआ। मेरी औध एसे करके हंढी, वेला वक्त गया आईआ। प्रभू कटण लग्गा तंगी, दुष्वारी रिहा मिटाईआ। फेरा पा के विच नवखण्डी, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। मेरी वेख के कंडयां नाल पाटी अंगी, साहिब नूं तरस गया आईआ। मेरी वेख के विच्चों भज्जी होई दन्दी, मेहर रिहा कमाईआ। मेरी वेख के पिठ्ठ नगी, उत्ते ओढण रिहा टिकाईआ । मेरी वेख के कन्नों लथ्थी डण्डी, डण्डौत आपणी रिहा सुणाईआ। मैं भगतां दी बणना संगी, नाता लैणा जुड़ाईआ। जिन्हां दे अन्दर नूर चढ़ना नौचन्दी, चन्द चांदना करे रुशनाईआ। जेहड़े पुरख अकाल बणाउणे आपणे भुजंगी, उहनां नाल आपणा मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। भगती कहे मेरा होणा छुटकारा, प्रभू कलिजुग कसाईआं कोलों लए बचाईआ। जेहड़े मेरा तकदे सहारा, बग बप्पड़े बण के बैठे डेरा लाईआ। मेरा दे इशारा, जगत विकार रहे कमाईआ। मेरा दे अधारा, दूसरयां रहे भरमाईआ। एहो जिहे साधां तों प्रभ करन लग्गा किनारा, कूड़यां दी किशती रिहा डुबाईआ। साचे भगतां बख्शे प्यारा, प्रीती प्रीतम इक्को वार जुड़ाईआ। जिन्हां दा ठाकर सच्चा मीत मुरारा, गहर गम्भीर सागर नज़री आईआ । उन्हां नाल मिलके ओसे दी करां निमस्कारा, जिस दे हुक्मे अन्दर भज्जी फिरी वाहो

दाहीआ। ओह सजनां दा सजन मीतां दा मीता शहिनशाहां दा शहिनशाह पातशाहां दा पातशाह भगतां दा वणजारा, सेवादारा नज़री आईआ। ऊँचो ऊँच जिस दा दरबारा, लक्ख चुरासी घड़न भन्न्हणहारा, सचखण्ड दुआरे बैठा सोभा पाईआ। भगत सुहेला एकँकारा, बख्शे सच्चा सच प्यारा, चरन प्रीती जोड़ जुड़ाईआ। जिस दा सोहँ इक्क जैकारा, दो जहानां करे ख़बरदारा, पीर पैगम्बरां रिहा उठाईआ। उस दा करां दरस दीदारा, जो सांझा दिसे यारा, यारड़ा इक्को नज़री आईआ। चरन धूढ़ी टिक्का मस्तक लावां छारा, घोली घोल आपणा आप वारां, माण ताण अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। चंगा होया प्रभ ने बणा के इक्को भगत दुआरा, भगतां नूं इक्को घर दिता बहाईआ। जे किसे नूं लभ्भणा पए निरँकारा, ओथे आवे भज्जा वाहो दाहीआ। साख्यात दर्शन पाए नेत्र लोचन नैण करे दीदारा, अग्नी तत आत्म अन्तर दए बुझाईआ। एसे कारन भगती कहे मैं भगवान दी किरपा भागां वाली हो के उस दर आ के करां निमस्कारा, निमस्कार कर के फेर बाहर निकल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान हरि दातार, जिस दा दीर्घ वखरा प्यार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भजनां दा भजन बन्दगी दी बन्दगी, भगती दी शक्ती, शक्ती दी मुक्ती, सख्ती नाल आपणे चरनां विच टिकाईआ।

भगती कहे जिस वेले भगत दुआर जावांगी। राह विच इक्क लकीर खिच्च वखावांगी। ओस दे अन्दर प्रभू दी तस्वीर बणावांगी। उहनूं तक के नाल नज़ीर, नज़र ओहदे विच रखावांगी। जिस दे विच्चों मेरी लभ्भे तकदीर, पर्दा ओहला परे हटावांगी । जे मैनूं दिस पैण ओह सन्त सुहेले मेरे वीर, ओहनां वेख गल घुट के जफ्फी पावांगी। ओहनां विच्चों जे इक्की दे दए मैनूं धीर, मैं धुर दा साक बणावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे इक्क वर, जिस दी किरपा आपणा रंग रंगावांगी। भगती कहे जिस वेले अन्दर जावां लँघ, हौली जेही आपणा मुख तों घूँगट उठाईआ। मेरी सारी लहि जाए संग, अक्खां वाला हया परे हटाईआ। इक्को अकाल दयाल साख्यात नज़री आवे उत्ते पलँघ, जिस दा रंग जलवा नूर इलाहीआ । मैं ओस दे चरनां डिग्गां निशंग, निशावर आपणा आप कराईआ। ओथे सारे रोवण दीपक सारे रोण पतंग, क्यों पतंगयां दा मरन दे पिच्छों उहनां दा वजूद नज़री आईआ। एहदा ना कोई वजूद ना कोई अंग, इच्छया भिच्छया विच झोली पाईआ। चरन नाल छोह के ओहदे जोगी हो के, दस्सां हाल रो के, मैनूं रखीं भगतां संग, सच्चा संग बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा बख्शंद, बख्शिश विच्चों दया दया दया दए कमाईआ।

१९ पोह २०२१ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड जंडिआला गुरू ज़िला अमृतसर

भगती कहे तेरे भगत तैनूं किवें ध्याउणगे। केहड़ा आसण केहड़ी सेज केहड़ी दिशा मुख रखाउणगे। केहड़ी कहाणी केहड़ा किस्सा, केहड़ा नाद वजाउणगे। केहड़ी कूट केहड़ी दिशा, केहड़ा राह तकाउणगे। केहड़ा रस मानण मिठ्ठा, कूड़ी क्रिया परे हटाउणगे। केहड़ी वस्त देवां हिस्सा, ख़ाली भाण्डे भराउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव खुलावे साचे दर, किस बिध तेरा दर्शन पाउणगे। जिन्हां आपणी दया कमावांगा। सिध्धा चरनां विच लगावांगा। दूजा ध्यान ना कोए रखावांगा। चारों कुण्ट नज़री आवांगा। ज़िमीं असमान इक्को रंग रंगावांगा। इक्को ढोला नाम पढ़ावांगा। दूजा विचोला ना कोए रखावांगा। सोहँ सो बोला इक्क सिखावांगा। भगतां वरगा आपे हो, भगतां विच आपणा डेरा लावांगा। वखरा निराला सृष्टी दृष्टी नालों करके मोह, इष्टी आत्म नज़री आवांगा। बिन अक्खां आत्म करके लो, साचा घर इक्क समझावांगा। मन वासना खोह, आपणे रंग रंगावांगा। जो इक्क वार चरन कँवल कँवल चरनां उत्ते गया छोह, उस दा लक्ख चुरासी गेड़ कटावांगा । भगतां नाल ना करां ध्रोह, लक्ख चुरासी जून विच ना फिरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखावांगा। भगती कहे ओह केहड़ा दुआर, सच दे समझाईआ। जिथ्थे करें सच प्यार, सच सिँघासण बहि के ख़ुशी मनाईआ । ग़रीब निमाणयां देवें तार, बिरध बालां होएं सहाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण हो के सरगुण वेखें संसार, महासार्थी आपणा नाउँ धराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलिजुग वेखीं ख़ुआर, घर घर हैरानी छाईआ। दर ठांडा दिसे ना कोए दरबार, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सच दे समझाईआ। सच दुआरा इक्क रखावांगा । भगत सुहेला सेव कमावांगा। इक्क अकेला वेस वटावांगा। गुर चेला रंग रंगावांगा। आत्म सेज पलँघ डेरा लावांगा । जिथ्थे दूसर कोई ना सके लँघ, ओह घर आपणा आप बणावांगा। नाम निधान शब्द मृदंग, ढोला राग अगम्मी राग सुणावांगा । लेखा चुका के सूरज चन्द, जोती दीपक इक्क जगावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म दे के अनन्द, रस आपणा आप वखावांगा। आत्म परमात्म टुट्टी गंढ्ढ, धुर दा जोड़ जुड़ावांगा। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश रहमत भगतां झोली पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावांगा। भगती कहे किड्डी सोहणी चंगी गल्ल, सुखल्ली इकल्ली आपणी दित्ती जणाईआ। ना कोई कीता वल छल, सिध्धा मार्ग दिता लाईआ। जिस नूं लभ्भदे भगत ओह आया भगतां वल्ल, भगत वछल आपणा फेरा पाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अन्दर रल, रल मिल सोहणा झट लँघाईआ। तीर निशाने नाल मारया सल, शब्दी धार आर पार लँघाईआ। भगतां गुरमुखां दे अन्दर डेरा बैठा मल्ल, अन्दरे अन्दर प्रेम

रिहा वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। भगती कहे मैं की करां निमाणी, निमाणयां वरगी बैठी सीस निवाईआ । जन भगतां मिल्या धुर दा सिध्धा सच्चा हाणी, जोड़ा जोड़ी आपणा ल्या बणाईआ। सच सुणा के धुर दी बाणी, साचा राग दिता समझाईआ। अमृत बख्श के आत्म पाणी, अन्तर दित्ती वड्याईआ। पूर्बले जन्मां दी दस्स कहाणी, चारे खाणी विच्चों बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाईआ। दीन दयाल वेखो दया कमाउदा, वक्खो वख वेख वखाइंदा। पूर्ब जन्म दा विछोड़ा मेल मिलाउदा, पर्दा ओहला आप उठाइंदा। पंजां सालां वाला पटा पाड़ वखाउदा, अगला पटा धुर दा आप बणाइंदा। किसे धरनी विच नहीं हल चलाउदा, आत्म अन्तर वेख वखाइंदा। पिछला बीजया फल हुण झोली पाउदा, छेती छेती सभ दे भार वंडाइंदा। श्री भगवान बाहरों कुछ अन्दरों कुछ कमाउदा, कच्छू मच्छू सारे चरनां हेठ दबाइंदा । कच्छक मच्छक नाल कहे कशप, कपल मुनी नाल वड्याईआ। जेहड़ा सिँघासण थले वड़या सी सर्प, सांख योग सिखण आई कपल दी माईआ। ढाई घंटे थले आ के रिहा सी तड़प, दए हाल दुहाईआ। कोई मेरी करे मदद, थल्लयो बाहर कढाईआ। फेर प्रभ अगे कीती अर्ज़, पाई हाल दुहाईआ। प्रभू जे मैनूं वी बणाउदा मर्द, बन्दा हो के एस बन्दे दा भार परां दिन्दा सुटाईआ । आवाज़ आई मेरी तेरे नाल शर्त, तैनूं दयां समझाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्तिम आप आया परत, तेरा लहिणा दयां मुकाईआ। ओसे दा लेखा ते ओसे दा लहिणा देण आया धड़त, सवरन सिँघ तेरा हिसाब किताब पिछला पूर कराईआ। कृष्न वाली कहाणी नालों ओह हिसाब अगला फ़र्क, पहले तों पहला दिता समझाईआ। अजे विचला नहीं फोलया कोई वरक, तिन्न सौ नड़्हिनवें जन्म दा लेखा ना कोए लिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा करा के दरस, तेरी तृखा दित्ती बुझाईआ ।

१९ पोह २०२१ बिक्रमी जेठूवाल

भगती कहे हुक्म मन्नया प्रभ दा, देवे माण वड्याईआ। मैं नाता तोड़ के सभ दा, सगली चिन्त गंवाईआ। पिछले लेखां दा बन्न्ह के बस्ता, आपणे सीस उठाईआ। शब्दी धार पुच्छ के रस्ता, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। बोल जैकारा इक्क अलख दा, नाअरा दिता सुणाईआ। खेल वेखां पुरख समर्थ दा, जो सच दुआरे रिहा कराईआ। जन भगतां पैज जो रखदा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ग़रीबां नूं वेख के हसदा, ख़ुशीआं विच समाईआ। भेव खुल्हावे आपणी हद दा, पड़दा दए उठाईआ । मेल मिलावे आपणी अक्ख दा, निज नेत्र जोड़ जुड़ाईआ। सौदा वखावे आपणे हट्ट दा, जो निरगुण हो के रिहा वरताईआ।

मैं लाहा लवां उहदे सख़ावत वाले हथ्थ दा, जो मेहर रिहा वरताईआ। मेरे कोल किराया नहीं सी बस द, भज्जी वाहो दाहीआ । ख़ाली बाईसिकल वेख्या किशन सिँघ जट्ट दा, मगर चढ़ गई चाँईं चाँईंआ। जो अन्तर आत्म माला रटदा, रट्टा कूड़ दिता सर्ब मिटाईआ । जो भाणे अन्दर वसदा, धुर दा राणा रिहा रिझाईआ। सिर कदमां उत्ते सटदा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ । कर्मां दी गठड़ी उलटदा, जन्मां दा डेरा ढाहीआ। संसार तों पासा वटदा, प्यार दे विच समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए वड्याईआ। भगती कहे मैं हौली आई निकल, आपणा आप छुपाईआ। जिस वेले चढ़ी उपर बाईसिकल, कलिजुग साध वाजां रहे लगाईआ। मैं आख्या मैं नाता छडिआ मुलम्मा पित्तल, सुवरन हो के पारस अंग लगाईआ। ओस नूं मिलणा जिस दा रूप कोई ना सके चित्र, चलित्र सके ना कोए जणाईआ। मैं सारे छड के फ़िकर, ख़ाकयां वालयां नालों पल्ले गई छुडाईआ। मेरी सुत्ती उठी अकल, रमज़ रही लगाईआ। जिस दा भगतां नाल तुअलक, ओसे नाल आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जो सिध्धा आया गुरमुखां मुतअल्लक, मुताला करके रिहा जणाईआ। जिस नूं पीर पैगम्बरां मन्नया मुतबरक, पाकीज़ा रूप नूर इलाहीआ। ओस दे चरन दुआरे बहणा करके सफ़र, सफ़ा-ए-हस्ती आपणी आप मिटाईआ। जिस दा दर्दीआं वाला सोहणा टब्बर, बिन भगती भगत नज़री आईआ। जिन्हां दा मालक शेर बब्बर, सूरबीर बेपरवाहीआ। जिन्हां दा लेखा चुक्कणा मढ़ी कबर, काअब्यां विच ना सीस निवाईआ। ओस दा सोहणा वेख के अदल, आदत पिछली रही बदलाईआ । मैं हुण भगतां दी लैणी मदद, मदद देण वाली मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रेम प्यार दी मैनूं देवण वस्त, रसद धुर दी झोली पाईआ। मैं वी मालक तक्कां जिस दा वसेरा उत्ते अर्श, फर्श धरनी दए वड्याईआ। मैं निमाणी कर के तरस, हरिजन साचे जोड़ जुड़ाईआ। किते पिच्छा ना देवे परत, अभागण दर दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। भगती कहे मैं आ के हीरा घाट कन्ढ्ढे, आपणा नक्क ल्या डुबाईआ। मार के छाल उपरों डण्डे, सिध्धी नहावण तीर्थ जाईआ। ओथे बैठी वेखी रोंदी माता गंगे, गंगा आपणा नीर वहाईआ। मैनूं दस्सण लगी एह सारे हो गए साथों चंगे, जो नित प्रभ दा दर्शन पाईआ। अगे साडे अमृत किल्लीआं उत्ते रहि जाणे टंगे, रस रहिण कोए ना पाईआ। साडे चूंडे होणे नंगे, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। जन भगत सुहेले प्रभू नाल रहे हंढे, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ । जो नाम निधाना इक्को वंडे, वस्त अमोलक झोली पाईआ। चल बेनन्ती करीए जे तेरे नाल साडी मन्ने, मिन्नतां नाल लईए मनाईआ । जिस उधारे जट धन्ने, रविदासे रंग रंगाईआ। जिस नामे दे फड़ के छन्ने, दुध कटोरा भोग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शे सच सरनाईआ। भगती कहे मैं तिन्न वेरां राह विच डिग्गी, आपणीआं रगड़ां रही वखाईआ।

मेरी पाट गई सोलां तणीआं वाली झग्गी, लहिंगा लीरो लीर वखाईआ। मेरे सिर विच्चों डिग्ग पई कंघी, दन्दासे वाली दातन आई गंवाईआ। मैं हो गई पैरीं नगी, मस्तक टिक्का कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगे ला के बैठा पाबन्दी, बिन भगतां दर ठांडे लँघण कोए ना पाईआ। भगती कहे कुछ करां मिन्नत, दोए जोड़ सरनाईआ। मैं वेख्या चारों सिम्मत, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। मेरी मेट ख़ुआरी ज़िल्लत, ज़ाहर ज़हूर दया कमाईआ । जन भगतां बख्श मिल्लत, मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गंगा कहे सुण भैण अड़ीए, तैनूं दयां जणाईआ। उठ दोवें ढोला इक्को पढ़ीए, सोहँ जै जैकार कराईआ। अन्दर अरज़ोई इक्क करीए, आसा सच रखाईआ। किस बिध तेरे दुआरे वड़ीए, प्रभू भेद दे खुल्हाईआ। सच सरनाई इक्को पड़ीए, ढह ढह माण मिटाईआ। प्रभू आपणे मिलण दे आपे दस्स देवे ज़रीए, जो ज़र्रं ज़र्रं विच समाईआ। सानूं कटणे ना पैण तसीहे, तसबी माला बाहर आई सुटाईआ। भगतां संग मिल के रहीए, नाता सच जुड़ाईआ। जो कहिण ओहो कुछ कहीए, आपणी दस्सीए ना कोई चतुराईआ। जिथ्थे कहिण ओथे बहीए, भूमिका मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। भगती कहे मेरे हरि नरायण, नर अवतार तेरी सरनाईआ। कुछ बेनन्ती आई कहिण, सच दयां सुणाईआ । मैं मन्नया तेरा कहिण, हुक्में अन्दर दुहाईआ। कुछ दे दे मेरा देण, ख़ाली झोली रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। श्री भगवान कहे अगे आ नेड़े, पर्दा दयां उठाईआ। भगतां वेख वसदे खेड़े, कुण्डी खिड़की दयां खुल्हाईआ। जिन्हां मेरे प्रेम प्यार अन्दर चरनी ला लए डेरे, चरन चरनोदक मुख छुहाईआ। उहनां दे बाहर अन्दर दे मुक गए गेड़े, जंगलां वाले झेड़े रहिण ना पाईआ। जे तूं आई उहनां दे वेहड़े, तेरा विलकणा दयां गंवाईआ। उठ वेख सवाणी ओह ढोले गाउँदे मेरे मेरे, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। लक्ख चुरसी विच्चों थोड़े बथेरे, जिन्हां देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी कार आप कमाईआ। प्रभू जिस वेले मैं पहलों उठ के भज्जी, जन भगत राह तकाईआ। मेरे कंडा चुभ्भ गया सज्जी अड्डी, हेठों उपर मुख रखाईआ। मैं हो गई भार पब्बीं, कुछ अगे नेड़े आईआ। मैनूं दर्द डाढी लगी, मैं रो के दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। इक्क पैर विच कंडा गया चुभ, अगला दु:ख वखाईआ। दूजा चिक्कड़ विच गया खुभ, ज़ोर बथेरा लाईआ। फेर हउके नाल निकली मेरी भुब्ब, उच्ची कूक दिता जणाईआ। कूक नाल मैनूं आई सुझ, किसे अन्दरों पर्दा दिता उठाईआ। मैं ना सकां बुज्झ, कवण रिहा जणाईआ। अचानक वज्जी हुज्झ, मेरी वक्खी दित्ती भनाईआ। धौणों फड़ के दिता टुम्ब, अक्ख

दित्ती खुल्हाईआ। जां वेख्या ते शाह सुवार दे घोड़े दा वज्जा सुम्ब, जिस सुरती दित्ती बदलाईआ। जिस दी सुनिहरी दिसी दुम्ब, नेत्र नैण अक्ख वेख शरमाईआ। मैं कुरलाई वांग कूंज, कूक के सुणाईआ। मेरे हन्झू किसे नहीं दिते पूंझ, माणक मोती रूप वटाईआ। ओस वखाया मैनूं आपणा इक्क अरूज, जो अचरज नज़री आईआ। जिथ्थे ना कोई एक ना दूज, दुतीआ रूप ना कोए वटाईआ। इक्क मंज़ल ते इक्क मकसूद, इक्क बैठा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। भगती कहे सुम्ब नाल मैं वेख्या घोड़ा, हक दयां जणाईआ। मैनूं नज़री आया जोड़ा, इक्क गोबिन्द दूजा गोबिन्द दा माहीआ। जिन्हां दा फ़र्क रुहानी थोड़्हा, असमानी नूर इक्क रुशनाईआ। ओस दी धूढ़ दा मेरे मस्तक लग गया भोरा, मेरा भरम रिहा ना राईआ। मैं समझ गई एह ओहो जोधा सूरा, बीरता जिस दी करे वड्याईआ। एस दे चरना बिना होर नाता दिसे कूड़ा, जीवण जगत ना कोए वड्याईआ। फेर वेख्या भगतां दा दिस्या मज़दूरा, जो प्रेम अन्दर नेम अन्दर राम हो के सेव कमाईआ। होर तकया ओह बख्श जाए जन्म कर्म दे कीते कसूरा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ओस वेले भगती कहे मैं आख्या हुण मेरा मतलब हो जाए पूरा, अधूरा रहिण कोए ना पाईआ। मेरे नालों मेरे उत्ते चाढ़ देवे रंग गूढ़्हा, जिस दा रंग ललारी रंगण वाला नज़र कोए ना आईआ। फेर मैं कहां मेरी हथ्थीं बाहीं सगनां वाला सोहे चूड़ा, जिस दी बणत किसे सुन्यार ना कदे बणाईआ। फेर वेखां रविदास मारी फिरे बुकल इक्क भूरा, हौली हौली आपणा कदम उठाईआ। मैनूं ख़ुशी होई मैं हुण भगत दुआरे दा हूंझां कूड़ा, सोहणी सुचज्जी सेव कमाईआ। जो श्री भगवान दा सच दस्तूरा, चलां ओस रज़ाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आसा मनसा करे पूरा, पूरी प्रभ पूरन आपणी दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा सगला मेटे दु:ख वसूरा, विछोड़ा अगला दए चुकाईआ।

२० पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

भगती कहे मैं वेख्या खेल प्रभ दा संग भगतां, साजण हो के दया कमाईआ। सुहञ्जणी रैण सुहावे वेला वक्ता, वाहवा आपणा रंग रंगाईआ। शहिनशाह हो के वेख्या बणया मंगता, दर दरवेश फेरा पाईआ। वड्डा माण देवे गुरसिख साची संगता, संग आपणा नाल रखाईआ। ज्ञान देवे बोध अगाधा बण के पंडता, धुर दा सोहला आप सुणाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दए जणाईआ। नाता जोड़के नार कन्ता, कदर करे थाउँ थाँईंआ। मेल मिला के साचे सन्ता, सति सतिवादी धार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा तराईआ। भगती कहे रातीं मूल

ना सुत्ती, भज्जी वाहो दाहीआ। पहली वेर कट के आपणी बुत्ती, चार कुण्ट गुरमुख वेख ख़ुशी मनाईआ। सभ दी अन्तर परमात्म आत्म लगी वेखी रुच्ची, नींदर विच रहे ध्याईआ। एहनां बुद्धी होई सुच्ची, सुरती सूख़म रूप वटाईआ। उजल वेखे मुखी, नूर ज़हूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। भगती कहे मैं फिरदी रही रैण भाउदी, आपणा पन्ध मुकाईआ। भगतां ताल रही वजाउदी, धुर दा राग सुणाईआ। सोहँ ढोला रही गाउँदी, भैण भाईआं रही जणाईआ। साचा दर रही सुहाउदी, घर आपणे बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता देवणहार वड्याईआ। भगती कहे मैं वेख्या रैण सबाई, सभना ध्यान लगाईआ। अन्तर याद इक्को आई, हिरदे हरि रहे वसाईआ। जगत कुरीती प्रीती नाता गए तुड़ाई, साची रीती इक्क अपनाईआ। मन्दिर मसीती गए तजाई, ढोला गीती इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेहरवान दया कमाईआ। भगती कहे मैं वेख्या भज भज, रैण सबाई वाहो दाहीआ। भगत सुहेले भगवन रहे सद्द, अन्तर आत्म ख़ाहिश वधाईआ। साहिब स्वामी लँघ आ हद्द, जगत हदूद परे हटाईआ। साचा ढोला सुणा छन्द, सोहणा राग अल्हाईआ। भगतां वाला दे अनन्द, सन्तां वाला रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगती कहे मेरा चुकया भौ, भय दूजा रहिण कोए ना पाईआ। एका नईआ नौका नाउँ, नाम निधाना लए तराईआ। एका साहिब स्वामी पकड़े बाहों, जगत चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। निथाव्याँ देवे थाउँ, न्यासरयां आस वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। भगती कहे मैं वेख्या मेहरवान, महबूब बेपरवाहीआ। जिस दा झुलदा इक्क निशान, दो जहानां आप उडाईआ। जिस दा हुक्म इक्क तमाम, सके ना कोए मिटाईआ। जिस दा नाउँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो भगतां पार लँघाईआ। सोहँ दे के आपणा दान, दाते रिहा बणाईआ। ओसे दी चरनी डिग्गी आण, निउँ निउँ सीस निवाईआ। चरन कँवल उपर धवल दे माण, मेहर नज़र टिकाईआ। अबिनाशी करते दे फ़रमान, सुखन सच दिता जणाईआ । सद वसणा भगतां नाल, धुर दा नाता दयां बणाईआ। एहनां नाल होवे कल्याण, कर्मां कांडां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर समर्थ हथ्थ आपणा आप रखाईआ।