पुस्तकालयभाग १८

२१ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

इक्की पोह कहे पहलों इक्क कर मुआफ़, इक्क नाल इक्की दे वड्याईआ। इक्कीआं दा इक्की इक्की साथ, एकँकार जोड़ जुड़ाईआ। इक्की इक्की सभ नूं देवे दात, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। सारे भगतां दी इक्की बणादे इक्की वाली रात, प्रभ दी इक्की विच्चों बाहर रहिण कोए ना पाईआ। प्रभ दी इक्की गोबिन्द दी जमात, शब्द दी दात झोली दे भराईआ। धुर दी सौग़ात चरन कँवल नात, आत्म ज़ात परमात्म आपणे विच समाईआ। भगत अगे रहे ना कोए बदमाश, छब्बी पोह देणा हुक्म सुणाईआ। नौ जन्म पिच्छों पुच्छी जिस दी वात, निरगुण हो के दया कमाईआ। उस दा लहिणा करके साफ़, पिछला पाप दिता धुआईआ। अगला हुक्म दिता आख, अकल चले ना कोए वड्याईआ । हरि सरनाई भगतां पित मात, सन्तां जोड़ जुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार वड्याईआ। फड़या ठग लभ्भया चोर, छलीआ नठ कोए ना जाईआ । वेखे जग प्रभ खेल करे होर, बलीआ आपणा बल प्रगटाईआ। चरन सद्द आपणी पूरी करे लोड़, अन्धघोर दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हुक्म अन्तर रिहा सुणाईआ। तारा सिँघ अगे फेर ना करीं ठग्गी, ठग्गां वाली रीती कम्म किसे ना आईआ। कूड़ी सृष्टी माया वाली तजीं, तज अभिमान भगवान श्री सीस निवाईआ। चरन कँवल इक्को लगीं, चार कुण्ट भज्जीं ना वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । तारा सिँघ कहे मैं ना चोर रहां ना ठग, यारी ना कोए कमाईआ। ब्राह्मणी दे मिलण दी मेरी अजे नहीं बुझी अग्ग, थोड़्ही हिरस नाल रखाईआ। जे उहनूं देवां छड, मेरा लेखा कवण चुकाईआ। सतिगुर कहे पुरख अकाल कहे दीन दयाल कहे कुझ पिछला कर याद, सच दयां समझाईआ। जिस वेले सहिज सभाउ इक्की सौ वाली आई सी आवाज़, मेहर नज़र नाल दृढ़ाईआ । तेरे साहमणे ओह पूरा करके काज, साख्यात दिता वखाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा सौहरयां वाला दाज, जगत माया ना कोए वड्याईआ। जे रविदास नाल मिलके कुझ करा लैंदों हिसाब, दाता दानी देंदा झोली पाईआ। इक्कीआं बस्त्रां वाला ख़िताब, फेर वी तेरे तन पहनाईआ। इक्कीआं तोलयां वाला हिसाब, नाम दा मुंदरा तेरे गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर कर के पिछला लेख मुकाईआ। इक्की पोह आख्या मैं इक्की अज्ज, अजब कहाणी रही सुणाईआ। भगत दुआरे अन्दर कोई ना रहे ठग, ठगोरी सके ना कोए कमाईआ। ठग सभनां नूं देवे दस्स, उच्ची कूक सुणाईआ। मैं पै गया ओस दे वस, जेहड़ा लेखे रिहा चुकाईआ। सवा घंटा साहमणे खड़्हो के लैणा तक, अणथक अक्ख उठाईआ । पुरख अबिनाशी पुरख समर्थ, दया दए कमाईआ। ग़रीब निमाणयां पिच्छे

ढाई जौं आप छक, गुरमुख भण्डारे नाल रजाईआ । सवा इक्की सेर दुद्ध बणा के भत्त, मिठ्ठा रस चखाईआ। आप ला के आपणी बाहरों अक्ख, अन्दरों सारी रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जन भगतां दर्शन देवे जिहनूं मिले उहनूं छाती नाल लावे झट, झटकयां नाल उठाईआ। नाले अपणा वास्ता अगे घत्त, घर दा भेव खुल्हाईआ। फेर हौली जेही हस, शब्द राग जणाईआ। बच्यां नाल पिता हो के जाए वस, नाता धुर दा आप बणाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म कर्म धर्म वरम सरन दुखड़े दिते कट, पिछला लेखा रिहा ना राईआ।

पल्लू कहे प्रभ वेख पलक, आपणा ध्यान लगाईआ। मेरा नाता छुटया ख़लक, जगत ख़ुदी दित्ती गंवाईआ। तेरा करके दरस, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। धन्न वड्याई जे भगतां देवें वरज, कूड़ी क्रिया ना संग रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी मन्ज़ूर करनी अर्ज़, तेरे भगतां दे गल विच एहो जेही फाँसी ना कोए लटकाईआ। धुर सिँघासण कहे मैनूं करके ख़ाली, क्यों आपणा आसण लाईआ। ना कोई लेफ़ ना निहाली, तकिया उपर ना कोए टिकाईआ। श्री भगवान कहे पिच्छे वेख मार ध्यानी, जिस वेले नौ जन्म दी तैनूं दित्ती वड्याईआ। ओस वेले रविदास दे कोल कोई सोहणयां बस्त्रां वाली नहीं सी निशानी, इक्को ख़ाली मंजी दित्ती डाहीआ। ओसे दा मुकदमा पिछला लहिणा चुकणा दीवानी, गिरफ़तारी वरंट तेरे आपणे नाल ल्याईआ। पूर्बले जन्मां दी इक्ट्ठी करके बाहरों फड़ी शैतानी, अन्दर ल्या के सिँघासण हेठां दित्ती रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिँघासण जिउँ भावे तिउँ करदा कार, लहिणा देणा देवे विच संसार, रविदास नाल पिछला उधार, ब्राह्मण दा बेड़ा करना पार, एसे कारन तेरा पर्दा दिता उठाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं याद, सतारां सौ बत्ती बिक्रमी पिछली याद कराईआ। इक्की पोह जगत सिँघसण सुत्ता सी रात, तन सुख आसण डेरा लाईआ। पुरख अकाल मारी इक्क आवाज़, धुर संदेसा आप जणाईआ। उठ सुत लै धुर दी दात, अनमोल अनमुल्ल अनडिठड़ी तेरी झोली पाईआ। नैण नेत्र खोल्ह के वेख्या नेत्र मार के झात, शहिनशाह शाह पातशाह साख्यात नज़री आईआ। फड़ के बाहों हलूणे नाल दिता आख, हुक्म नाल जणाईआ। उठ तैनूं वखावां कुछ स्वाद, सच रस बिन रसना मुख लगाईआ। मैं मुठ चों कढ के ढाई दाणे दिते दाद, कणक नालों जौं लए वटाईआ। फेर हौली जेही दिता आख, प्रेम नाल दृढ़ाईआ। धुर दी कहाणी दस्सां बात, अगम्मड़ा भेव खुल्हाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी दी इक्की पोह दी जिस वेले आवे रात, सच रस तेरा तेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द

आह लै ढाई दाणा, धुर दा हिस्सा तेरी झोली पाईआ। एह इक्क दिन तेरी माता गुजरी नूं दे गया सी तेरा नाना, प्रेम नाल हथ्थ फड़ाईआ। जिस वेले तेरे घर जम्मे बाल अंञाणा, ओस दे मुख सगन देणा लगाईआ। सतारां सौ तेई बिक्रमी भुल गई तैनूं खवाणा, अमानत तेग़ बहादर हथ्थ रखाईआ। ओह छड के पटणे वाला टिकाणा, देस असाम डेरा लाईआ। तूं मंग मंगी मेरा दयो पीण खाणा, समझ किसे ना आईआ। मैं जानणहार सभ कुछ जाणा, दो जहानां वेख वखाईआ। उधरों तेग़ बहादर प्रेम नाल चब के किहा किड्डा रस महाना, शांतक सति सति वरताईआ। एहो जिहा पुरख अकाल सदा देंदा रहे खाणा, नाले भाणे विच रखाईआ। धुर दी आवाज़ आई इस दी मंग मंगे बाल नादाना, जो जीव जोत करे रुशनाईआ। तेग़ बहादर किहा मेरे पिच्छो एह सभ कुछ एसे ने पीणा खाणा, आपणा लेखा एसे दी झोली पाईआ। नौ खण्ड एसे दे अधीना, एसे दा हुक्म मनाईआ। एसे दा ठांडा सीना, एसे दा अमृत रस जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल किहा तेग़ बहादर की आया रस, रस्ते विच पुच्छ पुछाईआ। साथ मुक्खों किहा हस, कवण इस दी वंड वंडाईआ। ओस किहा झट, पुरख अकाल तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल किहा कुछ एस तों अगे दस्स, तेग़ बहादर निउँ के सीस झुकाईआ। दीन दयाल मस्तक उत्ते रक्ख के हथ्थ, उंगली नाल दबाईआ। ओह बोल प्या सच, सच तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल फेर किहा इशारे नाल तक, शब्दी नाद वजाईआ। जां तकया गोबिन्द तत्तां वाला सरीर गया छड, तन माटी नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल किहा फेर खोल्ह अक्ख, धुर दा हुक्म जणाईआ। फेर वेख्या गोबिन्द शब्द रूप प्रतख, आदि जुगादी नज़री आईआ। तेग़ बहादर किहा प्रभू एह की कहाणी अकथ, भेव दे खुल्हाईआ। श्री भगवान किहा जिस वेले मैं होवां प्रगट, निरगुण हो के वेस वटाईआ। एह शब्द सुहेला गोबिन्द होवे मेरे साथ, रूप अनूप धराईआ । सृष्ट सबाई चार कुण्ट दहि दिशा कलिजुग अग्नी चढ़े ताप, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख वधे संताप, भुखयां भुख ना कोए मिटाईआ । ओस वेले जन भगतां माण रक्खण वास्ते मात, हरि गोबिन्द खेल खिलाईआ। दुखियां दा दे के साथ, दर्दीआं दा दर्द वंडाईआ। गुरमुखां नूं खवा के साचे सीर दी भात, आप एसे ढाई दाणे नाल झट लँघाईआ। ओसे दे पिच्छों ख़ुशीआं नाल घर घर देंदा रहे सौग़ात, वस्त अमोलक आपणी झोली पाईआ। तेग़ बहादर किहा प्रभू मेरा क्यों नप्पया मस्तक माथ, उंगली नाल दबाईआ। पुरख अकाल किहा तैनूं दस्सी जाच, तूं आपणे सुत देणा समझाईआ। जगत शहीदी खेल तमाश, कोटन कोटि गए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप प्रगटाईआ। तेग़ बहादर क्यों तेरे मस्तक उंगली दब्बी, सच दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त मैं आपणा नूर प्रगट

कीता रब्बी, दो जहानां कर रुशनाईआ। ओस वेले होवेगी वीह सौ इकीवीं सदी, सद्दा दे दे दयां जणाईआ। तेरे सुत दुलारे नूं बख्शणी ओह गद्दी, जेहड़ा जगत गुरू फेर कोई ना सके बदलाईआ। पंजां तत्तां वाली देह सभ ने छड्डी, तत्तां वाला गोबिन्द रहिण कोए ना पाईआ। ओस वेले तेग़ बहादर आपणे मस्तक विच्चों थोड़्ही ख़ून दी धार कढ्ढी, प्रभ चरन दित्ती लगाईआ। ओस जोत सरूप अगम्मड़े अगम्मढ़ी मार के अड्डी, धरनी हेठां साढे तिन्न हथ्थ दित्ती दबाईआ। तेरा लेखा लगाउणा साची यद्दी, पुत पोतरे हुक्म मनाईआ। जिस दा लहिणा फेर देवां कदी, कुदरत दा मालक हो के ख़लक दा दाता बेपरवाहीआ। तेग़ बहादर किहा ओह केहड़ी सुहञ्जणी घड़ी, कवण रुत वड्याईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले प्रेम प्यार मेहर मुहब्बत दी भगतां उत्ते लावां झड़ी, अमृत इक्क बरसाईआ। चार जुग दे विछड़यां बणावां लड़ी, आपणे गोबिन्द लड़के वरगे लड़न भिड़न वाले लवां बणाईआ। जो चढ़न पौड़े हरि दे, हिरदे हरि हरि वसाईआ। बिना पुरख अकाल किसे तों ना डरदे, भय सिर ना कोए टिकाईआ। उहनां दे वास्ते दरवाज़े खोल्ह देवां लैहन्दे चढ़दे, दक्खण पहाड़ ना कोए अटकाईआ। उहनां नूं मालक बणा देवां ओस घर दे, जिस दा मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । तेग़ बहादर किहा एह केहड़ी रमज़, इशारयां तों बाहर जणाईआ। एस नूं केहड़ा जावे समझ, कवण देवे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा एह कोई वड्डा नहीं ग़ज़ब, हैरानी ना कोए वखाईआ। एह निराला खेल वखरा अजब, अच्छी तरह दृढ़ाईआ। जिस वेले गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा रिहा ना कोए अदब, अदालत सच ना कोए कराईआ। चार कुण्ट झगड़ा नज़री आवे दीन मज़्हब, साचा सलाम ना कोए समझाईआ। गोबिन्द इशारे उत्ते चले ना कोई कदम, सच मार्ग ना कोए अपणाईआ । ओस वेले प्रभ खेल करे आप अव्वल, इलाही नूर कर रुशनाईआ। देवे वड्याई धरनी धवल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा देवे बदल, अदल इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। पुरख अकाल किहा तेग़ बहादर एह बिना सतरां तों मज़मून, शब्द इशारे नाल तैनूं दयां जणाईआ। जिस वेले सचखण्ड दा बदलण लग्गा कानून, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। साचा धुर दा दस्स असूल, असलीअत दयां वखाईआ। की तैनूं मेरा हुक्म कबूल, कि सीस देवें फिराईआ। फड़ ज़ोर नाल दिता हलूण, अन्दर बाहर दिता जगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप सुणाईआ। धुर दा हुक्म दस्से आप निरँकार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गोबिन्द दा होवे गोबिन्द नाल प्यार, गोबिन्द गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। गोबिन्द दा लहिणा देणा देवे जुग चार, चौथा जुग दए गवाहीआ। गोबिन्द गोबिन्द पिच्छे बेटे वार जाए चार, चार यारी नाता जगत तुड़ाईआ। गोबिन्द गोबिन्द पिच्छे

मंगे वस्त अपार, सूलां सथर सेज हंढाईआ । गोबिन्द गोबिन्द पिच्छे होए बेदार, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। गोबिन्द गोबिन्द पिच्छे करे उधार, लहिणा देणा धुर दा वेख वखाईआ। गोबिन्द गोबिन्द पिच्छे लेखा दए निवार, बाकी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। तेग़ बहादर कहे भगवन केहड़ी तेरी रीती, कलिजुग अन्त लएं प्रगटाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले मैं ढईए पिच्छों आवां गोबिन्द दी वेखण बाग़ीची, गोबिन्द आपणी उंगली नाल लगाईआ। गुरमुखां बख्श के सच प्रीती, प्रीतम इक्को दयां जणाईआ। हुक्मी धार खेल अनडीठी, अगम्मड़ा हो के वेख वखाईआ। भगत भगवान गोबिन्द जवान, तिन्नां दी बणावां इक्को रीती, रीतीवान आप अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझा बण के लाशरीकी, शिरक्त कूड़ी दयां गंवाईआ। भेव खुल्हा के आपणा इक्क हकीकी, हिकमत आपणी दयां दृढ़ाईआ। सोहँ रूप सभ तों नज़दीकी, आत्म परमात्म इके घर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। तेग़ बहादर जिस वेले चब गया ढाई जौं, ख़ुशीआं नाल अन्दर लए लँघाईआ। जिस वेले राती गया सौं, आप आपणे विच समाईआ। ओस वेले ओह खाधे होए कुरलाउण लगे वांग काउँ, कूक कूक सुणाईआ। जे गुजरी ना भुल जांदी माउँ, गोबिन्द आपणे मुख लैंदा लगाईआ। झट तेग़ बहादर किहा तुसीं ना पछताओ, पश्चाताप ना कोए रखाईआ। एह हुक्म बेपरवाहो, जो आपणे भाणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। जौं, पश्चाताप ना करो आप, प्रभ उत्ते ओट लओ तकाईआ। ओह सभ दा देवणहारा साथ, सगला संग निभाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त रूह बुत्त कोई नहीं दिसणा पाक, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। गुर अवतारां पीर पग़म्बरां छड देणा साथ, धुर दा संग ना कोए निभाईआ। ओस वेले पुरख अकाल प्रभ आप आउणा बण के धुर दा बाप, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। ओस सोहणा सुखाला दस्सणा जाप, गुरमुखां करे पढ़ाईआ। नाल गोबिन्द पैणा जाग, शब्दी शब्द लए अंगड़ाईआ । फेर मिले ओह दात, पारब्रह्म प्रभ दयावान दया कमाईआ। इक्की इक्की दी आवे रात, इक्क इकल्ला होए सहाईआ। नाल भगतां होवे जमात, सोहणी बणत बणाईआ। मात पिता वाला पिछला तोड़ के नात, गुरमुखां नाता आपणे नाल जोड़ जन्म सतिगुर घर दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। तेग़ बहादर किहा जौं ना कर भरम, कूड़ा भाण्डा दे भनाईआ। जिस वेले निहकर्मी कीता कर्म, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द दी मिली शरन, सरन इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जुग जुग रिहा चुकाईआ। जुग जुग लेख चुकावणहारा, हरि करता वड वड्याईआ। कलिजुग अन्त निरगुण नूर जोत करे उज्यारा, जोती जाता आप अख्वाईआ। लहिणा देणा चुकावे

उधारा, गोबिन्द लेखा लेखे विच रखाईआ। ढईआ दा ढाई ढाईआं दा बेपरवाही करे सच प्यारा, विहारा आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र नाल नाता जोड़े बूँद रक्त, जगत मात पिता धुर दा संग ना कोए निभाईआ। आपणी बख्श के साची शक्त, शख्सीअत इक्को दए दृढ़ाईआ। जिस वेले सुहञ्जणा आया वक्त, लहिणा देणा सभ दा वेख वखाईआ। गुरमुख बणा के भगत, भगवन करे पढ़ाईआ। नेत्र करा के दरस, लोचण ख़ुशी मनाईआ। अमृत मेघ बरस, इक्को रस चखाईआ। सोहँ ढोला बोल खड़क, सोई सुरत उठाईआ । जिन्हां पिच्छे आया परत, उहनां लए जगाईआ। जिन्हां पिच्छे गोबिन्द लाई शर्त, उहनां शरअ दए वखाईआ। गुरमुखो अर्श फर्श तों पार प्रभ दा मज़्हब, अदब विच सदा रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। एह बचन सुण के जबराईल आया फ़रिश्ता, निउँ निउँ रिहा सीस निवाईआ। एह खेल किस किस दा, कुछ मैनूं दयो जणाईआ। मैनूं कुछ नहीं दिसदा, सुण के भज्जा वाहो दाहीआ। पुरख अकाल किहा मेरा एह खेल नित दा, जुग जुग आपणे हथ्थ रखाईआ। कोटन कोटि मुहम्मद एस दुआरे उत्ते विकदा, कीमत नज़र कोए ना आईआ। तेरा संदेसा हुण अगे कोई नहीं लिखदा, धुर दा हुक्म आप जणाईआ। एह मार्ग चलणा प्यो पुत दा, बूटा सभ दा पुट्ट वखाईआ। झगड़ा रहिणा नहीं कोई लुट दा, कूड़ी लुट करे कोई ना राईआ। रिश्ता जुड़ना ख़ून विच ख़ून अबिनाशी अचुत दा, चेतन आपणी धार वखाईआ। जिस दा लहिणा कदे नहीं मुकदा, देंदा रहे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जौं कहिण कदों आवे वक्त सुहेला, गोबिन्द मुख लगाईआ । पुरख अकाल नाल होवे मेला, मिलणी जगदीश आपणे घर जणाईआ। इक्को रंग हो जाए गुरू चेला, चेला गुरू समझ कोए ना पाईआ। भगतां बण के सज्जण सुहेला, गुरमुखां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। ढाई जौं कहिण की भुक्खे खा के पोह दी रात इक्की, ध्यान इक्क नाल लगाईआ। पुरख अकाल किहा नहीं भुक्खा ओह भुखयां दी बणाए सिक्खी, जिस सिक्खी विच्चों साख्यात नज़री आईआ। खोल्ह के वेखे आपणी चिठ्ठी, जो बिना चिठ्ठी रसायण अगम्मी मालक दित्ती फड़ाईआ। जिस दी धार सदा चिट्टी, दूजा रंग ना कोई चढ़ाईआ। जिस दी प्रेम नाल प्रीती, प्यार नाल वड्याईआ। जिस भगत सुहेले लगाउणी सच बाग़ीची, बूटे धुर दे मात प्रगटाईआ। आप करे सच तस्दीकी, तसल्ली नाल आपणा आप तसलीम कराईआ। हुक्म संदेसा शब्द हदीसी, हरिजन दए जणाईआ। प्यार दा ख़ून मुहब्बत दा मजमून, मेहरवान दए लिखाईआ। सोहँ दा कानून, कलिजुग मेट फिरऊन, कूड़े फ़ारम सारे पाड़ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सुण के बचन

आत्म बोला, भगतां वलों रिहा सुणाईआ। प्रभू तेरे घर दा गोला, सेवक नज़री आईआ। इक्क भगत इक्क भगवान होर काहदा रौला, तीजा हिस्सा कौण वंडाईआ। पुरख अकाल किहा मेरा गोबिन्द नाल कौला, जिस वेले आवां उपर धौला, तेरा मेला सहिज सुभाईआ। ओह भगतो तुहाडा विचोला, सेवक सेवा वाला गोला, मौला वाला मौला, हरि करता नाल रखाईआ। बिन गोबिन्द बिन मेरे कोई रूप बणे ना सोहँ शब्द ढोला, अक्खरां वाला शब्द कम्म किसे ना आईआ। गुरमुखो, बिना गोबिन्द सच प्यार दा खेले कोई ना होला, हुलीआ बदल के कुल्लीआं विच डेरा कोए ना लाईआ। बिन श्री भगवान बणे कोई ना तोला, तराज़ू धुर हथ्थ ना कोई उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभू जे कोई धोखे विच पा दए रौला, ओस दा भेद दे समझाईआ। पुरख अबिनाशी किहा ओह खोल्ह के पर्दा ओहला, भाण्डा भरम भउ भनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभू किवें लगे पता एह गोबिन्द, शब्द दुलारा नज़री आईआ। पुरख अकाल किहा जिस तरह मैं बणाया गोबिन्द आपणी बिन्द, एसे तरह गोबिन्द आपणी बिन्द तुहानूं लए बणाईआ। तुहाडी मेट के सगली चिन्द, चिन्ता परे दए हटाईआ। भरम भुलेखे विच सृष्टी कोलों आपणी कराए निन्द, ओस दा फल तुहाडी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ओह खेल करे इंञ, जिस तरह जननी जन मिल मिल बाले रही जाईआ। भगत जन होए हैरान, प्रभू नूं रहे जणाईआ। ओह किस बिध सानूं बाले बणाएगा आण, बच्यां वांग गोद उठाईआ। श्री भगवान किहा ओह मेरा मेरे नाल मिल के होवे मेहरवान, मेहर नज़र आपणी इक्क जणाईआ। पहलों सत्त रंग दा सति निशान, भगतां घर उठाईआ। फेर बटवारे दा बण महिमान, रविदासे दा लेख झोली पाईआ। जुग चौकड़ी दे विछड़े लए वेख, विछड़यां मेल मिलाईआ। फिर हुक्म नाल खोल्हे भेत, शब्दी पर्दा लाहीआ । लहिणा दे के अर्जन दी तत्ती रेत, दुखियां दु:ख मिटाईआ । फेर भगतां नाल कर के हेत, सच प्यार लए बणाईआ। आपणी इक्क चीची विच मार के नौ छेक, छेकड़ तुहाडा लेखा दए बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ लिखके दए भेज, बिन रक्त बूँद तों ख़ून नाल ख़ून तासीर नाल तासीर आपणी लए मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा दान, दयावान आपणी दया कमाईआ।

सुण के बचन ख़ुशी होई चीची, दसां रही सुणाईआ। भगत भगवान गोबिन्द दी चलण लगी रीती, तीजी धार ख़ुशी वखाईआ। झोली पैण लगी पिछली कोई कीती, करतब आपणा रही वखाईआ। भगतां दी बणन लगी रीती, नीतीवान रिहा समझाईआ। लोड़ ना रहिणी मन्दिर मसीती, मसला इक्को वार हल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, सद देवणहार वड्याईआ। चीची कहे मेरे उत्ते नम्बर लाओ नौ, नव नौ चार लेख मुकाईआ। प्रभ दा पूरा हो जाए गौं, आसा विच समाईआ। लेखा मुक जाए ढाई जौं, जो बैठे राह तकाईआ। अबिनाशी करता नौ खण्ड पृथ्मी आवे भौं, आपणा फेरा पाईआ। गोबिन्द सूरा नाल दर्शन दे के आवे इक्की सौ, इक्क इक्क नाल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। चीची कहे मैं आखां नाल रोहब, हुक्म नाल सुणाईआ। जिन्हां गोबिन्द दी मानणी मौज, ख़ुशीआं विच समाईआ। जंगलां दी छडणी खोज, पर्बतां दा डेरा ढाहीआ। हंगता दा कटणा रोग, भाण्डा भरम भनाईआ । ग़मी दा कटणा सोग, हंगता दा गढ़्ह तुड़ाईआ। प्रेम दी चुगणी चोग, सोहँ दा ढोला गाईआ। पाल सिँघ नौ वारी तिक्खी धार दए चोब, रत गोबिन्द बाहर कढाईआ। “ सोहँ ” गुरमुख सिँघ लिख देणा हिरदा सोध, शुध आपणा आप कराईआ। पुरख अकाल दे वेख चोज, चारों कुण्ट रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा झोली पाईआ। ख़ून कहे मैं बण के लहू, लालां सच्चयां दयां जणाईआ। अन्दर वड़ के सभ नूं कहूँ, सुत्यां दयां उठाईआ। उहनां दे नाल रल के बहूँ, जो भगवन रहे मनाईआ। उहनां दी सेजे चढ़ के सऊँ, जो आसण रहे विछाईआ। उहनां दा लहिणा दऊँ, जो आपणा आप सरसे भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा दित्ती लगाईआ। गोबिन्द कहे मेरे ख़ून दा कतरा, कातिल मकतूल दोवें पार कराइंदा। गुरमुखां अगे रिहा कोई ना ख़तरा, ख़तरे विच्चों बाहर कढाइंदा। पढ़ना पए ना कोए पत्रा, पुस्तक हथ्थ ना कोए वखाइंदा। लेखा कोई ना जाणे सतरां, हरफ़ां नाल ना कोए सलांहयदा। जिन्हां दे वास्ते अर्शी प्रीतम उतरा, दाता बेपरवाहीआ। गोबिन्द बणाया पुत्तरा, पिता पूत मिले वड्याईआ। कौल इकरारों मूल ना मुकरा, लैहणे दा लहिणा देणे दा देणा देवणहार आया वाहो दाहीआ। सन्त सुहेले चुक्के कुछड़ा, आपणी गोदी लए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । ख़ून कहे, नहीं मैं ख़ून दा कतरा, तबकां सबक रिहा सिखाईआ। जन भगतां लेखा मुके दु:ख दा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। नाता जोड़ के पिता पुत दा, पतण आपणे लए बहाईआ। जिथ्थे दूजा अवर ना कोए पुछदा, इक्को श्री भगवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। ख़ून कहे मैं सेवा कीती रात इक्की, बीस इकीस वजे वधाईआ। जन भगतां धुर दा मज़मून मिले चिठ्ठी, सोहँ लाल गुलाला नज़री आईआ। गोबिन्द याद आए पिच्छी, पिछला लेख दृढ़ाईआ। किड्डी सोहणी होणी छब्बी पोह मिती, मित्रां लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दए लगाईआ । साचा मार्ग कहे प्रभू मेरी अरदास, अरदासे करन वाला पूरी ना कोए कराईआ।

गोबिन्द तेरा तूं गोबिन्द दे पास, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर दिसदे तेरी निक्की निक्की शाख़, बहार दीआं टहणीआं वांग आपणा आप गए महकाईआ । बिन तेरी किरपा भगतां मिले ना कोए साख्यात, सिध्धा मेल ना कोए मिलाईआ। जेहड़ी वस्त तेग़ बहादर मंगी दात, ओह अनुभवता विच दे जणाईआ। जिस वेले दिल्ली दरबारे देण लगा सी सास, ढाई इंच तेग़ गर्दन तों नेड़े नज़री आईआ। ओस वेले इक्क बचन दिता सी आख, ढाई अथ्थरू नेत्रां विच्चों वहाईआ। एह मेरा कतरा फुल्ल गुलाब, महक विच देणा महकाईआ । जो मैनूं दस्सया लेखा हिसाब, शब्दी धार प्रगटाईआ। ओस दा मैं अन्त मंगणा हिसाब, तेरे अगे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर तेग़ बहादर किहा जिस वेले खण्डा नेड़े आया ढाई इंच, सीस दा दर्शन पाईआ। ओस कीती इक्क मिन्नत, अर्ज़ कर सुणाईआ। एह शरअ शैतान दी इल्लत, जलादां हथ्थ वड्याईआ। मेरी तेरे नाल मिलत, मुलाकात वास्ते भज्जा वाहो दाहीआ। दस्स की मेरी सिफ्त, पड़दा दे उठाईआ। तेग़ बहादर किहा तेरी पुरख अकाल बदले किस्मत, गोबिन्द दए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म संदेसा इक्क सुणाईआ। जगत खण्डे कर वार, तेरी वारी आईआ। तैनूं घड़या लुहार तरखाण, जगत राजानां हथ्थ फड़ाईआ । जिस वेले मेरा साहिब होवे मेहरवान, पुरख अकाल वेस वटाईआ। गोबिन्द सूरा नौजवान, आपणे अंग लगाईआ। ओस वेले आपणा इक्को खण्डा करे प्रधान, शब्दी शब्द प्रगटाईआ। तुहाडा लेखा मुका के जहान, कूड़ी सफ़ा दए उठाईआ। ओस वेले प्रभ दे हुंदयां भगत होवे ना कोए कुरबान, सिक्खां दा सीस ना कोए कटाईआ। प्रगट हाज़र होए आप आण, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जिस दी करे ना कोई पहचान, शब्दी शब्द खेल वखाईआ। घाउ ला के राज राजान, शाह सुल्तानां दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। खण्डा कहे मैं जिस वेले छोहया नाल गर्दन, गर्दिश चारों कुण्ट नज़री आईआ। मैनूं नज़री आया गुरू अर्जन, जो तत्ती तवी बैठा ख़ुशी मनाईआ। मेरे अन्दर उठया दर्दन, दु:ख लैण अंगड़ाईआ। मैं आपणे आप नूं कर के मर्दन, मर्द दिता बणाईआ। दोए जोड़ पुरख अबिनाशी अगे कीती अर्ज़न, अरज़ोई इक्क सुणाईआ। तेरा खेल असचरजन, अचरज तेरी वड्याईआ। मैं वेखे प्यारे तेरे हरिजन, जो हरदम तेरा नाम ध्याईआ। बेशक मैं ओन्हां दा अड्ड कीता सिर धड़ तन, ओन्हां दा तत फेर तेरे विच समाईआ। ओह खण्डा कहे मैनूं ऐं दिसदा ओह गुजरी दा चन्न, खण्डा तेरा तेरे कोलों मंग मंगाईआ। पहलों पंजां तत्तां दे कूड़े भाण्डे लए भन्न, फेर शब्दी हो के शब्दी धार नाल करे सफ़ाईआ। भगत सुहेले बेड़ा बन्न्ह, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। ओस दी धार पीर पैगम्बरां लैणी मन्न, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म संदेसा इक्क सुणाईआ। खण्डा कहे मैनूं वीह सौ इक्की बिक्रमी दिसदी नेड़े, ढाई जौं देण गवाहीआ। जिस वेले श्री भगवान भगतां दे आउणा विच घेरे, चारों कुण्ट गुरमुख नज़री आईआ। गोबिन्द दे अन्दर लगणे डेरे, डेरे दा मालक मालक दा सालस इक्को रंग वखाईआ। गुरसिक्खां चाउ घनेरे मिटदे जाण अन्धेरे, चांदनी चन्द चमकाईआ। इक्की इक्की जिस वेले इक्की मारे गेड़े, दूर दुराडा दिसे नेड़े, पन्ध आपणा आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। इक्की कहे इक्की इक्की लड़ी, इक्की जोड़ जुड़ाईआ। जिस वेले आवे ओह घड़ी, साढे दस वक्त सुहाईआ। छब्बी पोह दी रात पहलों लगी रहे झड़ी, ओस झड़ी दे नाल जड़ी छबी दी सताई, सताई दा माही मुड़ के फेरा पाईआ। ओस वेले वजणी इक्क वधाई, हरि संगत ढोला लैणा गाई, जो आपणी रत नाल लिखाईआ। जिस ने तारया सधना कसाई, ओह तुहाडा बणया राही, रत आपणी बाहर कढाईआ। लेखा तुहाडी झोली पाई, विछड़े रिहा मिलाईआ। ढोले रिहा सुणाई, फड़ के तारे बाहीं, गल आपणे नाल लगाईआ । अठ्ठां सेवा दए समझाई, पंजां हथ्थ कटार फड़ाई, दो हथ्थ जोड़ पैण सरनाईआ। इक्क फुल्लां हार तन छुहाई, चार कुण्ट हरि संगत ख़ुशीआं इक्क वखाईआ। सिँघासण कहे सुहञ्जणी रुत्त आई, दिलां दा मालक सच दुआरे सोभा पाईआ। शाह पातशाह सच्चा शहिनशाही, आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। छब्बी पोह दा खेल वेखण वास्ते, पाल सिँघ, ओह रुपया रोया, जेहड़ा ख़ून रत नाल दिता रंगाईआ। ओह कहे मैं इक्क तों सवा होया, आपणा वाधा रिहा वखाईआ। पुरख अबिनाशी नवां नरोआ, भगत दुआरे बहि बहि भगतां दए वड्याईआ। मैं इक्की नूं लै के जाणा ढोआ, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। गुरमुख गुरसिख ओह कदे ना मोआ, जो प्रेम प्यार अरदासा प्रभ दे अगे दए सुणाईआ। इक्कीआं दा इक्की इक्कीआं दे अगे खलोया, एकँकार बेपरवाहीआ। जिस नूं आपणी लड़ी नाल परोया, ओह ओसे वरगा होया, जो होका दे के रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । इक्क कहे मैं सवा हो के चढ़ना भेंटा, भगतो आपणा आप तुहाडे नाल मिलाईआ। मैं तक के वेंहदा रिहा किवें भगत भगवान दा बणे बेटा, नाता धुर दा लए जुड़ाईआ। मैनूं उन्नी कत्तक दा अजे चेता, वीह सौ अठारां दए गवाहीआ। गुरमुखो एह अरदासे दा तुहाडा अख़ीरी लेखा, अगे हिसाब लैण वाला रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इक्की इक्की इक्की इक्की सारे लैणे वंड, बचया कोए रहिण ना पाईआ। इक्की इक्की इक्की इक्की पाए गंढ्ढ, आपणा नाता लैणा जुड़ाईआ। इक्की इक्की इक्की चाढ़ के चन्द, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। इक्की इक्की

इक्की होए बख्शंद, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। इक्की इक्की विच कर के बन्द, बन्दगी दए दृढ़ाईआ। इक्की इक्की निभाए संग, धुर दा साथ बणाईआ। इक्की देवे आप अनन्द, रस इक्को इक्क चखाईआ। इक्की मन्दिर वेखे लँघ, सरगुण निरगुण पर्दा लाहीआ। सच सिँघासण बैठ सूरा सरबंग, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। खड़े कर प्यारे पंज, पंजां खड़ग खण्डा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। साढे दस कहे मेरी क्यों एह वंड, प्रभ ने दित्ती पाईआ। पता नहीं की एहदा अनन्द, सिफ्त की जणाईआ। पुरख अकाल कहे तूं की जाणें एह खेल सूरा सरबंग, खेल बेपरवाहीआ। जिस वेले ढाई जौं खा के तेग़ बहादर मंगी सी मंग, दिन दा वक्त साढे दस दा नज़री आईआ। दस साल एहदा भेत रख्या बन्द, वीह सौ तेरां बिक्रमी पहली वार तेरी वंड वंडाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां साढे दस दे के दंड, डण्डा आपणा मगर वखाईआ। अगे भगतां बेड़ा बन्न्ह, दिन दीवीं दए तराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला बण के संग, साथ इक्को नज़री आईआ। सुण के बचन रैण भिन्नड़ी आ गई भज्जी, आपणा पन्ध मुकाईआ। की प्रभू तूं अज्ज भगतां मिलणा सचीं, सच दे दृढ़ाईआ। मैं वी ओन्हां दा दर्शन करां अक्खीं, सारी रात अक्ख खुल्हाईआ। आउँदा जांदा तारदा नवारदा मेहरवान मेरे नाल हस्सीं, हँसमुख तेरी बेपरवाहीआ। मैं पिछली गल्ल याद रखी, जेहड़ी माछूवाड़े गोबिन्द दित्ती समझाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी ख़ून रती, रतन अमोलक हीरे गुरमुख दए बणाईआ। इक्को नाम दी दस्स के पटी, पटेदारी पिछली ख़त्म कराईआ। सज्जण हो के भरे ना चट्टी, अगे मिले ना कोए सज़ाईआ। मैं एसे कारन आई नठ्ठी, भज्जी वाहो दाहीआ। पहलां वेखां ओह जो गुरमुखां दी संगत इक्ट्ठी, इक्ट्ठे हो के प्रभ दा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होणा सहाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं बणना चोबदार, भगतां दे घर घर डेरा लाईआ । जिस वेले उहनां दे दर लँघे करतार, दर्शन कर के ख़ुशी मनाईआ। फेर उच्ची कूकां कूकां मार, बौहड़ी बौहड़ी कर के दयां सुणाईआ। सारे उठो होवे ख़बरदार, गुरमुख आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिस ने ख़ून दा सांझा तुहाडे नाल करया प्यार, सोहँ मज़मून दिता लिखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्क घर बार, जगत जहान दुनिया दित्ती तजाईआ। इक्क दा सवा उधार, रुपईआ रो के करे पुकार, भेंटा चढ़ना साचे यार, जो यारड़ा सथर इक्क हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं वेखणे अज्ज इक्की सौ घराने, साढे तिन्न हथ्थां वाले नज़री आईआ । जिन्हां मिलणा श्री भगवाने, भगवन आपणा फेरा पाईआ। ओन्हां दी हिलदी वेखणी ज़बाने, किस बिध प्रभ दे ढोले गाईआ। किस तरह बदल गए आपणे ज़माने, नाता सृष्टी नालों तुड़ाईआ। साफ़ करा के बरीख़ाने, लेखा धुर दा रिहा मुकाईआ। जिन्हां

दे गृह प्रभ सुहाउणे महिमानख़ाने, महव आपणा दरस कराईआ। ओन्हां तों बलिहार जावां कुरबाने, करबला वाला ओन्हां नूं सीस निवाईआ। क्यों, जिन्हां नूं प्रभू आप पहचाने, पिछला लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने, भगवन आपणे घर वसाईआ।

२२ पोह २०२१ बिक्रमी आत्मा सिँघ फ़ौजा सिँघ, प्यारा सिँघ, दरबारा सिँघ पिण्ड मलूवाल ज़िला अमृतसर

ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान पए नच, पुरी लोअ आकाश पाताल आपणी ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव पए हस, करोड़ तेतीसा सुरप्त आपणा राग अल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पए नठ, भज्जण वाहो दाहीआ। तट किनारे मारन उछाले अठसठ, समुंद सागर लैण अंगड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ज़िमीं असमान अक्ख खोल्ह के झट, मुख पड़दा ल्या उठाईआ। चलो वेखीए खेल पुरख समर्थ, जो निरगुण करता रिहा कराईआ। बीस इकीसा देवे धुर दा हक, हकीकत धुर दी झोली पाईआ। शब्द अगम्मी ल्या सद्द, संदेसा हुक्म आप सुणाईआ । धुर दा मार्ग रिहा दस्स, सति सति करे पढ़ाईआ। लेखा चुका के तत अठ, नव दस भेव खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सारे उठे लैण अंगड़ाई, बेदार आपणा आप कराईआ। चलो वेखीए बेपरवाही, नर निरँकारा दर्शन पाईआ। जिस दे हुक्में अन्दर दो जहान बैठे सीस निवाई, सिर सके ना कोए उठाईआ। कलिजुग अन्तिम मेटणहारा कूड़ी शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। साचा मार्ग रिहा लगाई, जन भगत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चलो वेखीए हरि निरँकारा, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। जिस दा खुल्ल्हया इक्क दरबारा, चार कुण्ट दए वड्याईआ। भगत वछल जन सन्तां करे प्यारा, गुरमुखां गोद उठाईआ। जिस दा गुरू गुरदेव दे के गए लारा, इशारा इक्क समझाईआ। सो कर्ज़ा लाहे उधारा, पूर्ब झोली पाईआ। चरन कँवल दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखीए इक्की, एकँकार रिहा बणाईआ । शब्द सुत कहे एह खेल प्रभू अनडिठ्ठी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। बिन हरि भगत किसे ना दिसी, मनमुख समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। साची इक्की दस्स भगवान, गुर अवतार रहे जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरा गाउँदे गए गान, गहर गम्भीर कर वड्याईआ। गोबिन्द सिक्खी बणाई नाल कृपान, खण्डा खड़ग उठाईआ। उस तों परे केहड़ा निशान, सच

निशान दे समझाईआ। सच स्वामी हो मेहरवान, पड़दा ओहला दे खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी दयावान, दीन दयाल दए समझाईआ। जिथ्थे ना कोई खण्डा खड़ग दिसे कृपान, जगत रूप ना कोए वखाईआ। ना कोई घाड़त घड़े लोहार तरखाण, बाढी सेव ना कोए कमाईआ। ना कोई शाह पातशाह होवे हुक्मरान, रईइत राउ नज़र कोए ना आईआ। ना कोई हट वणजारा होवे दुकान, कीमत सके कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ केहड़ी तेरी इक्की इक, इक्को वार समझाईआ। सच दुआरे आवे दिस, पर्दा रहिण कोए ना पाईआ। जिस दे अन्दर बाहर कोई नहीं भिट्ट, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आपणे रंग रंगाईआ। जिन्हां नूं दर्शन देवें नित, निज नेत्र कर रुशनाईआ। जिन्हां दा पतिपरमेश्वर हो के बणयों पित, पुरख अकाल आप अख्वाईआ। जिन्हां दी नंगी होण ना देवें पिठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिन्हां दे हथ्थ विच देणी चिट, धुर दे टिकट आप फड़ाईआ। अगे दा झगड़ा मुकणा नित, लोकमात फेर ना कोए सताईआ। दस्स वड्याई देणी किस किस, किस्मत नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। पैगम्बर कहिण गुरू अवतार सच सिक्खी दा केहड़ा रूप, एकँकार दे जणाईआ। जिस दा डंका चार कूट, दहि दिशा करे शनवाईआ। जिस दा झगड़ा मुकणा जूठ झूठ, सच सुच समझाईआ । जिस दा सोभावन्त सुहाणा पंज तत कलबूत, काया काअबा नूर ख़ुदाईआ। जिस दे घर स्वामी मिलणा महबूब, श्री भगवान आपणा फेरा पाईआ। जिस दा महल अटल सुहाणा अरूज, अर्श कुर्श दोवें भेव खुल्हाईआ। जिन्हां दी मंज़ल इक्क मकसूद, चरन कँवल इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दे चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी सिक्खी दा केहड़ा रंग, रंग रंगीले दे जणाईआ। कवण आत्म कवण परमात्म कवण देवे अनन्द, निजानंद कवण समाईआ। कवण ढोला कवण गीत कवण छन्द, कवण बख्शंद होए सहाईआ। कवण कर्म कुकर्म करे खण्ड खण्ड, नाता तोड़ के जेरज अंड, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ पार लँघाईआ। कवण ख़ुशी करे बन्द बन्द, निरगुण नूर चाढ़ चन्द, जगत अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। कवण साजण मीत होवे संग, कवण नाम वजाए मृदंग, कवण शब्द ढोला गाईआ। कवण वस्त देवे वंड, अन्तर आत्म पावे ठंड, त्रैगुण माया अग्न ना लागे राईआ। कवण दुआरे मेल करे सूरे सरबंग, कूड़ी क्रिया मेट के भेख भखण्ड, पल्लू गंढ्ढ आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दे समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी सिक्खी दा केहड़ा कपड़, ओढण कवण सीस टिकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल किहा मेरा प्रेम सहारा उहनां दा छप्पर, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। ओह पढ़ के इक्को सतर, सति भूमिका बैठण आसण लाईआ।

ओहनां दा इक्को मालक इक्को मित्र, सज्जण मीत इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेख दे दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरे सिक्खां दी केहड़ी गिणती, जो एकँकार इक्की आप बणाईआ। किस हिसाब पैमाने विच मिणती, नाप कवण जणाईआ। कवण वेखे जोधा सूरबीर हिम्मती, बलधारी फेरा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल किहा मेरा भगत उपजे चार सिमती, चारों कुण्ट वड्याईआ। उहनां दी लम्बाई चौड़ाई नहीं कोई इंची, ढाई इंच दा लेखा तेग़ बहादर गया समझाईआ । जिन्हां दा मालक जोधा बीर पुरख अकाल इक्को हिम्मती, दो जहानां वेखे थाउँ थाँईंआ। उहनां करन ना देवे किसे दी मिन्नती, मिन्नतां विच सीस ना कोए झुकाईआ। उहनां लोड़ रहे ना किसे काया पिण्ड दी, ब्रह्मण्ड देण तजाईआ। धार दे के आपणे अनन्द दी, सति सच विच समाईआ। ओह खेल श्री भगवान दी, दूजा सके ना कोए जणाईआ। एह वस्त सत्त रंग निशान दी, निशाने तीर रिहा चलाईआ। गुरमुख गोपी ओस काहन दी, जो काहनां वरगे काहन रिहा प्रगटाईआ। हरिजन सीता ओस राम दी, जो कोटन कोटि सुरतीआं रिहा उपजाईआ। एह खेल दो जहान दी, दूआ पहला दए गवाहीआ। एका कहे एह निशानी ओस नौजवान दी, जेहड़ा नईआ नौका पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। श्री भगवान कहे मेरी इक्की दा एका, इक्को वार बणाईआ। दूए दी दो जहान टेका, टेक इक्को इक्क समझाईआ। दोहां मिल के होए एका भेखा, वेस अवल्लड़ा आप जणाईआ। लेखा चुक जाए मुल्ला शेख़ा, पंडत पांधा लोड़ रहे ना राईआ। प्रभ दी इक्की विच मिल के हो जाए बुध बिबेका, अठसठ तीर्थ लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ इक्की दा दस्स मूल, अमुल दे जणाईआ। उधरों शंकर सुट्ठ के हथ्थों त्रिसूल, बहि गया आसण लाईआ। ब्रह्मा कहे दस्स प्रभू असूल, सच सच समझाईआ। विष्नूं कहे एह खेल मामूल, बेपरवाह दी बेपरवाहीआ। जिन्हां चरन कँवल बख्शे आपणी धूल, धवल उत्ते लए प्रगटाईआ। हो के साजण धुर दा कन्त कन्तूहल, करनी कार लए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान दए वड्याईआ। श्री भगवान कहे मेरी सिक्खी सुणो असल, असलीअत दयां दृढ़ाईआ। जिन्हां दा निरगुण निरवैर निरँकार निराकार करे वसल, मेला आपणे नाल मिलाईआ। सो साहिब सुल्तान दी साची नसल, रूप रूप विच्चों प्रगटाईआ। जिन्हां दी पूरी हो जाए मज़ल, पाँधीआं वाला पन्ध चुकाईआ। ओह ढोला गा के ग़ज़ल, इक्को नाम ख़ुशी मनाईआ। काया विच्चों काया जावे बदल, बदली जगदीश कराईआ । तख्त निवासी साचे तख्त बहि के करे अदल, अदालत इक्को इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल कहे

मेरी सिक्खी सति, सति सतिवादी हो के दयां जणाईआ। अन्दर वड़ के देवां मति, बाहरों करां ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म दे के रस, निझर धारा इक्क चवाईआ। सच दुआर मिलण दी अक्ख, प्रतख दयां खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई नालों करके वख, वखरा राह जणाईआ। शब्द अनादी दे के हक, झोली ख़ाली दयां भराईआ। ओह तेरा मेरा गावण गाथ, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। पहलों बण के भगत जमात, समाज साचा लैण प्रगटाईआ । फेर इक्की दा एकँकार खेले खेल तमाश, लोकमात वेख वखाईआ। साचे सन्त कर प्रकाश, नूरो नूर दए चमकाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तुहाडी ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग वखाईआ। किसे नूं होण ना देवे निराश, बीस इकीसा बेपरवाहीआ। साची सिक्खी दा साचा साथ, संगी हो के आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण एह किस मंगी मंग, सिक्खी भगतां दे बणाईआ। अबिनाशी करते किहा एह खेल मेरा बहुरंग, समझ कोए ना पाईआ। जिस वेले सरगुण निरगुण चढ़ाया चन्द, जोती जोत कर रुशनाईआ। ओस वेले शब्दी सुत आपणी झोली अड्ड, नेत्र रो रो आप सुणाईआ। प्रभू वेखीं, करीं ना मैनूं अड, तत्तां विच फसाईआ। मैं तेरा रूप तेरी यद, विश्व नाउँ धराईआ। कदे ना होवां तैथों अलग, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दे समझाईआ। शब्द सुत किहा नमों आदि, प्रभ अगे सीस निवाईआ। तेरा खेल सदा ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी शरनाईआ । तूं नित नवित भेख वटाएं स्वांग, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। मैं साची मंगां मांग, तेरे अगे झोली डाहीआ। मेरी आशा इक्को तांघ, तृष्ना दए दुहाईआ। कवण वेला प्रभ भगतां देवें साथ, धुर दा संग बणाईआ। ढोला सुणा के गाथ, इक्को करें पढ़ाईआ। दीनां वेखें नाथ, अनाथां सिर हथ्थ टिकाईआ। सन्तां पुच्छें बात, सतिगुर फेरा पाईआ। लेखा लिख के कलम दवात, काग़ज़ शाही दएं वड्याईआ। आपणे नाल बंधा के नात, नाता चरन जुड़ाईआ। दरस दिखा के साख्यात, सनमुख हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरम भुलेखा दे कढाईआ। सुत दुलारा कहे मेरे प्रभ ठाकर, भगवन दे जणाईआ। दो इक्क दा केहड़ा कादर, कुदरत दे समझाईआ। भगत सुहेला केहड़ा आदल, अदली बदली वेख वखाईआ। सच इक्की दा दस्स महातम, मतलब आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पुरख अकाल कहे मैं एकँकार, नव नौ चार पिच्छो फेरा पाईआ। मंगदे रहिण सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा ध्यान लगाईआ। बरदे रहिण गुर अवतार, ख़ादम नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत करदे रहिण पुकार, अञ्जील कुरान कूक कूक सुणाईआ। रोंदे रहिण जुग चौकड़ी चार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दीन मज़्हब दा हुन्दा रहे पसार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड वंडाईआ।

कल्मयां हुन्दा रहे इज़हार, शरअ करदी रहे लड़ाईआ। नाम दी वजदी रहे सतार, रसना जेहवा ढोले गाईआ। सभ तों वखरी निराली प्रभ दी कार, हरि करता दए जणाईआ। शब्द सुत लैणा विचार, अबिनाशी अचुत बूझ बुझाईआ। जिस वेले भिच्छया मंग के जावण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर मेरी ओट रखाईआ। सारे कहिण तूं ही निरँकार, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं दाता परवरदिगार, जलवा नूर ख़ुदाईआ। रहमत कर आप मेहरवान, महबूब अक्ख खुल्हाईआ। ओस वेले वेखां मार ध्यान, आपणा पड़दा आप उठाईआ। चारों कुण्ट दिसे शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। साबत दिसे ना कोए ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढाईआ। ओस वेले प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बल आपणा दयां जणाईआ। दीनां मज़्हबां तों बाहर निशान, दो जहानां दयां वखाईआ। सभ तों वखरा निराला बणा के विधान, वाधा आपणे हथ्थ रखाईआ। सिध्धा भगतां मिलां आण, दूसर नाता ना कोए जुड़ाईआ। ओहनां नाल मिल के खेलां विच जहान, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। आत्म अन्तर दे के ब्रह्म ज्ञान, साची विद्या करां पढ़ाईआ। ओहनां दा मन्दिर सुहावा बणा के मकान, मकबरयां विच्चों बाहर कढाईआ। झुला के धर्म सति दा इक्क निशान, दो जहानां करां शनवाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो आउ वेखो धुर दा काहन, धुर दरबारी हरि निरँकारी जोती ज़ाता पुरख बिधाता निरगुण नूर करे रुशनाईआ। दो इक्क दा खेल महान, इक्को इक्की होए प्रधान, साची सिक्खी प्रभ दर परवान, जिस दी ज़ात पात दीन मज़्हब समझ कोए ना पाईआ। ऊँच नीच राउ रंक वेखे राज राजान, शाह पातशाह इक्को हुक्म सुणाईआ। सो इक्की जो किसे दर ना विकी, इष्ट पुरख अकाल रही मनाईआ। ओहनां दे पिच्छे गोबिन्द ने खोल्ह के पढ़ी चिठ्ठी, जिस अन्दर हुक्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता रिहा कमाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सिक्खी वेखणी साख्यात, हरि सतिगुर आप बणाईआ। लेखा लिख के नाल कलम दवात, कल्मयां वालयां लए निवाईआ। हुक्म दे के कायनात, दो जहानां करे पढ़ाईआ। जलवा नूर नेत्र नैण शरमाए आफ्ताब, उच्च अरूज शाह पातशाह इक्को बैठा सोभा पाईआ। जगत जगदीशर सभ दा ईश्र जन भगतां होण ना देवे किसे दा मुहताज, मुहब्बत आपणा रंग रंगाईआ। एस इक्की नूं कदे ना लगे दाग़, दुरमति मैल नज़र कोए ना आईआ। इक्की दा मालक इक्क सुहाग, पतिपरमेश्वर धुर दा माहीआ। जिस अन्तर आत्म लाई जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असां सिक्खी दी वेखणी रस्म, रस्ता देवे कौण जणाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू मेरे नाल खाधी कसम, कसम नाल किस्मत सभ दी दयां बदलाईआ। इक्को जणा के आपणा इस्म, इशारा इक्को इक्क लगाईआ। तत्तां वाला तार के जिस्म, जोती नूर करां रुशनाईआ। दरश दिखावां नूरे चशम,

बातन ज़ाहर दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां धूढ़ी टिक्का लावे भस्म, जो वीह सौ दस बिक्रमी सिँघासण हेठां दित्ती दबाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो एह शब्द गुर दी सिक्खी, जेहड़ा जन्म मरन विच कदे ना आईआ। एहदी उहो पुराणी दस्सी होई मिती, जो गोबिन्द गया समझाईआ । जिस वेले आवे वीह सौ इक्की, एकँकार देवे माण वड्याईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारी रैण दुहथ्थड़ मार पिट्टी, बौहड़ी बौहड़ी कर के रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सुल्तान वेख वखाईआ । साहिब सुल्तान कहे वेखो गुरदेव, अन्तर आपणा ध्यान लगाईआ। अबिनाशी करते लेखे लाउणी सेव, जो जन सेवक हो के गए कमाईआ। धाम सुहा के इक्क निहकेव, निहचल डेरा लाईआ। पर्दा खोल्ह के अलख अभेव, भेद दए समझाईआ। जन्म रस दा साचा मेव, धुर दा फल खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सरनाईआ। पुरख अकाल कहे एह इक्की दी आशा, अर्श फर्श दोवें रहे लगाईआ। एस इक्की दा खुलासा, ख़ुद सक्या ना कोए समझाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्क दे अगे करदे गए अरदासा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। कल्मयां विच पढ़दे गए निमाज़ां, हुजरयां विच धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। मनाउदे गए विच काया काअबा, मक्का मुकम्मल इक्को ध्यान लगाईआ। सच महबूब वेखदा रिहा तमाशा, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। आपणा भेव ना दस्सया किसे ख़ुलासा, वज़ाहत नाल ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। अबिनाशी करता कहे एह इक्की किसे विच ना आई अकल, विद्या मिले ना कोए वड्याईआ। जिस दा सिध्धा प्रभ दे नाल तुअल्लक, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। उस दा लेखा केहड़ा करे मुअत्तल, धुर दा हुक्म ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चार वरनां दी इक्को जेही शक्ल, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। अबिनाशी करते बीस इकीसे होया आपणा मतलब, भगतां कारन फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान भेव खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिंदे नाल ज़ोर, हनोरयां नाल जणाईआ। प्रभू सच सिक्खी दी केहड़ी लोड़, पर्दा दे उठाईआ। वेख कोटन कोटि मन्दिरां मस्जिदां शिवदुआलयां मठ्ठां विच तेरे अगे रहे हथ्थ जोड़, गुरदुआरे अरदासे रहे सुणाईआ । पुरख अबिनाशी कहे वेखो तुसीं आप तक के ग़ौर, आपणा आपणा ध्यान लगाईआ। एह बाहरों साफ़ ते अन्दरों चोर, यराने कूड़े रहे निभाईआ। एहनां दी दरगाह सच नहीं कोई लोड़, कलिजुग अन्तिम रिहा कुरलाईआ । एसे कारन आप गया बौहड़, निरगुण हो के फेरा पाईआ। गुर अवतारो पीरो पैगम्बरो तुहाडी पिछली मुक गई दौड़, अगला पन्ध दिता चुकाईआ। तुसीं सदी वीहवीं मिठ्ठा रस कलिजुग कर ना सके कौड़, कूड़ी क्रिया ना कोए गंवाईआ। सति धर्म दा सिर ते झुले किसे ना चौर, सचखण्ड

मिले ना माण वड्याईआ। कलिजुग साध सन्त अन्दरों होर ते बाहरों होर, जगत मिसालां देण चन्द चकोर, आपणी प्रीत ना कोए लगाईआ । बीस इकीस तों बाद जो दरगाह आवे वापिस देवां मोड़, बिन मेरी किरपा सचखण्ड वड़न कोए ना पाईआ। सभ नूं पए पुरख अकाल दी लोड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू एह तेरी धार नीकी, निक्कयां निक्कयां विच्चों नज़री आईआ। तेरी खेल लक्ख चुरासी जीव जी की, घट घट रिहा समाईआ । तेरी भगती साची दस किन कीती, भगतां दे जणाईआ। पुरख अकाल कहे जिसनूं बख्शी चरन प्रीती, उसनूं भगती दी लोड़ रही ना राईआ। नाल उठ खलोता गोबिन्द सुत ओस किहा जिन्हां दा लेख लिख्या गया नाल ख़ून चीची, उहनां दा चार कुण्ट इक्को मालक नज़री आईआ। दो जहान दी सची आवाज़ शब्द दी वजणी सीटी, सतिगुर आपणा नाद सुणाईआ। झोली पाउणी सभ दी घाल कीती, लेखा हथ्थो हथ्थ वरताईआ। हरि दा भगत लेखा चुका जाए मन्दिर मसीती, शिवदुआले मठ्ठां विच्चों लभ्भण किछ ना जाईआ। जिस दी खेल ओसे ने कीती, निरँकार दी इक्को रीती, देवणहार दो जहान वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे विच रखाईआ। इक्की कहे मैं एके पिच्छे वेख्या दूआ, दो जहान नज़री आईआ। दो जहानां दे मालक ने भगतां वास्ते खोल्हया बूहा, दरवाज़ा बन्द ना कोए कराईआ। बख्श लईआं ओह विछड़ीआं रूहां, पूर्ब जन्मां मेल मिलाईआ। जगत अन्धेर मिटा के धूंआँ, साचा चन्द दिता चमकाईआ। ख़ुशी करके साढे तिन्न करोड़ लूआं, रोम रोम वजे वधाईआ। माण वड्याई दे के दोहां, चेले गुरू पार कराईआ। पुरख अकाल कहे मैं उहनां जोगा होवां, जो हौकयां नाल मेरा नाम ध्याईआ। अबिनाशी करता कहे मैं उहनां दे वैराग विच रोवां, जो अन्तर आत्म मेरा ध्यान लगाईआ। उहनां दी आत्म सेजा सोवां, जो प्रेम सिँघासण रहे विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवणहारा थाउँ थाँईंआ। इक्की कहे मैं पाउणी गोपाल नाल गंढ्ढ, परम पुरख दए वड्याईआ। जन्म कर्म दी तपदी नूं पावे ठंड, अमृत मेघ वरसाईआ। इक्क इक्की दी अज्जे पाए गंढ्ढ, एकँकार आपणे नाल जुड़ाईआ। जिस नूं खोल्ह ना सके कोई दन्द, जगत हथ्थां चले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। इक्की कहे मैनूं याद आया पिछला चेता, गोबिन्द ख़ुशी नाल जणाईआ। जिस वेले गुरुआं अवतारां पैगम्बरां पीरां दा मुकणा ठेका, ठेकेदार नज़र कोए ना आईआ। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां होणा भेंटा, आपणा आप मूल चुकाईआ। ओस वेले परम पुरख दे नाल निरगुण धार शब्द अगम्मी होणा बेटा, निरवैर रूप नज़री आईआ। जो सच सिँघासण होणा लेटा, सोभावन्त आपणा डेरा लाईआ। ओस बण के खेवट खेटा, बेड़ा भगतां लैणा उठाईआ। धर अवल्लड़ा वेसा, जोती नूर रुशनाईआ।

डेरा ला के माझे देसा, सम्बल देणी वड्याईआ। जन भगतां चुका के लेखा, लिख्ती लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक होए सहाईआ। इक्की कहे मैं इक्कीआं नाल पाउणा जोड़, इक्क इक्क दयां वड्याईआ। जिवें गोबिन्द पुरख अकाल दी निभे तोड़, एसे तरह भगत भगवान इक्क दूजे दा सगला संग निभाईआ। प्रभ दी सिक्खी नूं सके ना कोए विछोड़, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। शौह दरयाए सके ना कोई रोढ़, लक्ख चुरासी विच ना कोए भवाईआ। जिस रविदास ने ढोए ढोर, खलड़ी खल लुहाईआ। ओह सदा वसे कोल, नाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिख्या वाली सिक्खी इक्क प्रगटाईआ। सिख्या दित्ती आप प्रभ, पढ़ावण वाला दूजा नज़र कोए ना आईआ। लक्ख चुरासी विच्चों लभ, मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। सच दुआर वखा के हद, हदूद अन्दर ल्या टिकाईआ। क्रिया कूड़ी विच्चों कढ, रंग धुर दे लए रंगाईआ । सन्त सुहेले सज्जण सद्द, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। सच प्रेम दी प्या के मध, नाम ख़ुमारी दित्ती चढ़ाईआ। वड्याई दे के विच जग, जीवण जुगत दित्ती समझाईआ। सच प्रेम नाल बज्झ, आपणा बन्धन पाईआ। इक्की इक्की दा जोड़े तन्द, तन्द सितार आपणा नाम रबाब वजाईआ। अन्दर बाहर इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। ढोला सुणा के छन्द, संसे दए चुकाईआ। घर स्वामी दे के परमानंद, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। एह सिक्खी दी सोहणी वंड, जिस नूं वेखण आवे गुजरी चन्द, गुर अवतार पीर पैगम्बर होवण संग, विष्न ब्रह्मा शिव वजाए मृदंग, करोड़ तेतीसा नाल पावे डण्ड, उच्ची कूके दए सुणाईआ। आउ वेखीए ओस दुआरे लँघ, जिथ्थे बैठा साहिब बख्शंद, नाते जोड़ के ब्रह्म हँ, पारब्रह्म देवणहार वड्याईआ। जन भगतां ला के अंग, कूड़ी क्रिया मेट के भेख भखण्ड, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। इक्की कहे मेरे विच ना होणी अलामत, आलम उल्मा आलमीन दयां जणाईआ । मैं रहिणा सही सलामत, सद आपणे रंग समाईआ। मैनूं लगणी नहीं कोई अलामत, कूड़ा रंग ना कोए रंगाईआ। मैं प्रभू दी सदा अमानत, भगतां दा रूप वटाईआ। मेरी इक्को शब्द गुर देवे ज़मानत, ज़ुमेवार इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। धुर दा हुक्म हुक्म आप, आपणा आप जणाईआ। नव नौ चार पिच्छो खेलया खेल तमाश, लोकमात वेस वटाईआ। धुर दा दे के साथ, भगतां जोड़ जुड़ाईआ। इक्की इक्की इक्की इक्की दे के गाठ, गठड़ी आपणे सिर उठाईआ। जुग चौकड़ी दा लहिणा दे के इक्को रात, रातीं सुत्तयां पार लँघाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार सदा साथ, समर्थ पुरख सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।