२३ पोह २०२१ बिक्रमी जीवण सिँघ दे गृह पिण्ड मल्लूवाल ज़िला अमृतसर
पिछले बचन दा लेखा गया मुक, साढे बाई साल देण दुहाईआ। दुक्खां विच्चों गया दु:ख, दर्दां विच्चों दर्द मिटाईआ। सुक्खां विच्चों उपजा के सुख, सुख अगला दए वखाईआ। लहिणा कुछ देणा कुछ, दोहां दा मालक इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। दो दा अगला कहे ढईआ, बाई साढे अंक बणाईआ। जगत जहान प्रभ किरपा नाल चलदी नईआ, संसार सागर विच तारीआं लाईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या धुर दा सईआ, सच किनारा दए वखाईआ। राए धर्म ना कढ्ढे वहीआ, वाहिद आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। साढे बाई साल कहिण जिस वेले सिँघ दिलबीर नूं पई सी पीड़, दर्द दे के दु:ख दिता जणाईआ। उधरों सिँघ पूरन दी होई सी अख़ीर, तन माटी अग्नी तत तपाईआ। उधरों शेर सिँघ तन तों लाह के चीर, नहर किनारे नज़री आईआ। बाहों फड़ के गुरसिक्खां दा निक्का जिहा वीर, तिन्न वार पाणी विच डुबाईआ। शब्द हुक्म जीवण सिँघ साडी भेंटा दे दे चीज़, जो मुख विच्चों बाहर कढाईआ। साडा लहिणा सदा ठीक, देवण विच कन्नी ना कोए कतराईआ । एस ने अगे पाई तारीख, असां लेखा दिता चुकाईआ। ओस दिन तों अजे तक नहीं होया ठीक, सिर्फ़ रुपईए पंज दे के थोड़्हा थोड़्हा झट लँघाईआ। अगे वास्ते कर के जाए तस्दीक, हुक्म नाल लेखा पिछला साफ़ कराईआ। अगे घरानयां वरगा घर गुरमुखां वरगा गुरमुख होए वसनीक, सोहणी बणत बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछले लेखे उत्ते मार के जाए लीक, अगे दु:ख ना लागे राईआ।
२३ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
इक्की कहे तेरा केहड़ा ताज तख्त, तख्त निवासी दे दृढ़ाईआ। कवण कानून मज़मून होवे सख्त, रमज़ समझ दे जणाईआ । कवण लेखा होवे अर्श फर्श, दो जहान पड़दा लाहीआ। कवण हुक्म देवें सख्त, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। केहड़ी गोबिन्द नाल शर्त, शरअ दे वखाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर तरस, रहमत अक्ख खुल्हाईआ। निरवैर हो के आएयों परत, प्रेम प्रीती इक्क वड्याईआ। जन भगतां केहड़ा दसें इश्क, माशूक रंग रंगाईआ। मस्तक केहड़ा लावें तिलक, जोत ललाट करें रुशनाईआ। किस बिध मेटें कूड़ी हिरस, शांतक सति वरताईआ। किस बिध लाहवें आपणा कर्ज़, मकरूज़ हिसाब चुकाईआ। इक्की कहे मैं होई असचरज, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार
दे दरसाईआ। इक्की कहे दस्स मंज़ल घाटी, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। मुके पन्ध अगली वाटी, दूर दुराडा डेरा ढाहीआ। साचा ढोला सुणा धुर दी साखी, सख़ा सोदरा इक्को नज़री आईआ। सुनेहड़ा दे अगम्मी पाती, शब्दी धारा नाम समझाईआ। लेखे लगा रूह बुत्त ख़ाकी, ख़ालस आपणा रंग धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। इक्की कहे मैनूं दे संदेसा, बिन कन्नां कन्न जणाईआ। जोती जामा धार के भेसा, क्यों बैठा मुख छुपाईआ । एह केहड़ीआं तेरीआं खेडां, ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। एह केहड़ीआं तेरीआं तेग़ां, जो चमक नाल चमकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। इक्की कहे दस्स आपणा इकीसा, सति सच समझाईआ। कवण हुक्म सच हदीसा, हज़रत कर पढ़ाईआ। रूप धर नीकण नीका, निरवैर खेल खलाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों जगत आई एह तारीखा, तरीका तरतीब वार दे दृढ़ाईआ। तेरे लहिणे देणे दा रहे होर ना कोए तसनीफ़ा, वसीका इक्को नज़री आईआ। तेरी नाम कहाणी नज़म दा बणे ना कोए लतीफ़ा, नग़मा इक्को इक्क सुणाईआ। पैगम्बर पीर रहे ना कोए ख़लीफ़ा, ख़ुफ़िया राज़ ना कोए छुपाईआ। जन भगतां आपणयां दे वज़ीफ़ा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुरमुखां कोलों हुन्दीआं नहीं बहुतीआं तारीफ़ां, थोड़्हे लेखे बहुते विच गिणाईआ। तूं तारनहारा बाल अज़ीज़ां, मेहर नज़र आपणी इक्क टिकाईआ। साचे भगतां करें रीझां, जगत जगदीश दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। इक्की कहे मैं क्यों बणाई निक्की, एकँकार दे जणाईआ। पुरख अकाल कहे तूं कलिजुग खेल लैणी नजिठ्ठी, सतिगुर वंड वंडाईआ। डूँग्घी धार दी अनोखी चिठ्ठी, चिठ्ठीआं दा मालक लए खुल्हाईआ। जो अन्दरों बाहरों चिट्टी, काला हरफ़ लिख्या ना किसे शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार सरनाईआ। इक्की कहे दस्स मेरी सेवा, चरन कँवल सीस निवाईआ । तूं मालक वड देवी देवा, देवत सुर तेरा ध्यान लगाईआ। तूं वसणहारा सचखण्ड निवासी साचे धाम निहकेवा, निहचल धाम डेरा लाईआ। तूं आदि जुगादी अलख अभेवा, अगम्म अथाह तेरी बेपरवाहीआ। सच दुआर दा गुरमुख साचे दे दे मेवा, अमृत रस अंमिउँ आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा दया कमाईआ। इक्की कहे इक्कीआं दा मालक, सरगुण निरगुण नज़री आईआ। जिस दा रूप सृष्ट सबाई ख़ालक, ख़ालस गुरमुख रिहा जगाईआ । सदा सुहेला बण के पालक, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। हरिजन सुहेले उठा के आपणे बालक, बाल्मीक नालों अगे लए लँघाईआ। जिथ्थे नाम दी सच अदालत, अदल इक्को इक्क जणाईआ। गुरमुखां लेखा पार करे बिन सफ़ारश, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दूसर करे ना कोई मुज़ाहमत, मिसल आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान वड्डी बेपरवाहीआ। इक्की कहे की मेरी सेवा कोई गुरमुखां दे गट्ट, कन्नी लड़ी तन्द बंधाईआ । जिस दा लेखा ना जावे छुट, छुट्टे सर्ब लोकाईआ। भगत भगवान दोहां दा उज्जल होवे मुख, सुख सागर रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच इक्की दा अगला एका, भगतां देवे साची टेका, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ।
२४ पोह २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे नवित पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
दो जहान कहिण देखो बिप्प दा मिटया सदमा, सुदामे सधर पूर कराईआ। सच सरनाई मिली विच कदमां, कुदरत दा कादर होए सहाईआ। माण दवा दे विच्चों कोटन कोटि अरबां पदम पदमां, पद इक्को इक्क दिता दरसाईआ। अबिनाशी करते श्री भगवान नाम अगम्मा सुणाया नग़मा, धुर दा ढोला आप जणाईआ। सच सरनाई चरन धूढ़ कराया मजना, दुरमति मैल रही ना राईआ। सच दुआर हरि करतार किरपा धार अलख अगम्म अथाह आपे सदणा, देवणहार सची वड्याईआ। प्रेम प्रीती साची नीती अन्दर करे मग्ना, जोती नूर ज़ाहर ज़हूर एकँकार कर रुशनाईआ। महल अटल उच्च मनार बहाया अदना, नीचों ऊँच बख्शणहार सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण वेखो बिप्प, जिस दी बिपता रही ना राईआ। पुरख अकाल प्रभ मिल्या इक्को पित, पतिपरमेश्वर वड्डी वड्याईआ । जिस दा वखरा निराला अनोखा सभ तों हित, हितकारी हो के जोड़ जुड़ाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेला करे नित, नवित आपणी खेल खलाईआ। दो जहान श्री भगवान रखे साया हेठ, अग्नी तत पोह ना सके राईआ। जुग जन्म दा लहिणा देणा देवणहारा हथ्थो हथ्थ, धुर दा लेखा झोली पाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा साहिब सुल्तान पुरख समर्थ, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। धुर संदेसा नर निरँकारा इक्क अकेला इक्क देवे दस्स, अन्तर आत्म भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिंदे वेखो बिप्प दा मीत, हरि करता नज़री आईआ । जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी वसे सदा अतीत, त्रैगुण लेखा रिहा मुकाईआ। जो सदा सहारा नीचण नीच, नीकण नीके वड्डे वड दए बणाईआ। जिस दे विच इक्क तौफ़ीक, मेहर नज़र मुहब्बत विच उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर अवतार कहिण पैगम्बर वेखो जगत दलिद्री, जिस घर दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ । जिस नूं जगत जहान कहिंदा इस दी काया बिगड़ी, सुहप्पण नज़र कोए ना आईआ।
इक्क दिन बिप्प खाण लगा सी खिचड़ी, चावल मोठां नाल रलाईआ। उधरों अठ्ठां गुरमुखां दी टोली निकली, आए वाहो दाहीआ। उहनां सुदामे दी कुल्ली पुच्छ लई, आंढ गुआंढ दित्ती जणाईआ। गृह आ के ओसे दे वस्त मंग लई, अगे आपणी झोली डाहीआ। साडा भुक्ख्यां दा कोई संग दईं, तृष्नां तृप्त मिटाईआ। जो कुछ पक्का सो साडे हिस्से डंग दईं, नेत्र रो के रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मंगी मंग बिप्प दवार, आपणी झोली डाहीआ। उसदे घर खिचढ़ी दे चमचे चार, सवा पाउ नज़री आईआ। ब्राह्मण करके निमस्कार, दोए जोड़ सीस निवाईआ। पहलों तुहानूं लवां खुआल, फिर आपणा पेट भराईआ। अठ्ठां नूं इक्को दिता थाल, प्रेम नाल हथ्थ फड़ाईआ। ओहनां विच्चों इक्क तेरां साल दा सी बाल, जो रो के दए दुहाईआ। मैनूं भुख ने कीता निढाल, मेरी तृष्न ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। उधरों छोटा गया बिटर, आपणा मुख भवाईआ। उधरों उडदा आ गया इक्क तित्तर, कोल बहि के राग अल्हाईआ। तिस दा सभ तों वडा मित्र, कृष्ना नज़री आईआ। एह ओसे विच रल के होया उहदा खिच्चढ़, जेहड़ी खिचड़ी तुहानूं रिहा खवाईआ। विच्चों चौंह ने किहा तैनूं केहड़ा फ़िकर, तूं घर दी सवाणी वांग रिहा समझाईआ। पता नहीं ओह सुदामे गया विसर, याद विच याद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। तित्तर कहे मैं देवां भाख्या, फ़रमाना धुर जणाईआ। जो मेरे साहिब मैनूं आख्या, सो भगत दुआरे दिता दृढ़ाईआ। सुण रोण वाले निक्के काकया, तुहानूं चौहां दयां समझाईआ। तुहाडा हिस्सा लहिणा देणा बाकया, लोकमात नज़री आईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त आवे पुरख अबिनाशया, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। ओस वेले तुहाडा सुदामा बणे बापया, जगत पिता अख्वाईआ। जो तुसां मैनूं सवाणी रूप आख्या, चौहां दा नाता नारी रूप वखाईआ। जो बैठे चुप चपातया, माणख विच्चों माणस देही लैण पलटाईआ। अठ्ठां दा होवे इक्को बापया, सिर सभ दे हथ्थ रखाईआ। उधरों आई अगम्मी आवाज़िआ, तित्तर चुप कराईआ। ना बोल सची भाषया, भाख्या अगली ना कोई समझाईआ। तेरा लहिणा इक्क वार पहलों गुर दस्मेस्या, लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। तित्तर किहा की आई आवाज़, मैनूं समझ लगी ना राईआ। मेरे मालक खोल्ह दे राज़, पड़दा दे उठाईआ। तेरे अगे मेरी अरदास, बेनन्ती कर जणाईआ। धुर दरगाही हुक्म आया साच, भगत दुआर वर सराप देण दी कीती क्यों वड्याईआ। इस दा लहिणा सतिगुर हाथ, गुर गुर लेखा दए मुकाईआ। तेरा मूल चुकाउणा गोबिन्द बाज़, बाज़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। उसदा अगला खेल तमाश, सच दए वड्याईआ। नीचां विच्चों बिप्प दा साथ, सगला नज़री आईआ। अगे
गोबिन्द जाए आख, धुर संदेश सुणाईआ। जिस वेले मेरा पुरख अकाल आवे बाप, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। ओस वेले एहदा वड्डा करे प्रताप, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चरन प्रीती दे के बणावे दास, सेवक साची सेव कमाईआ। मंज़ल चाढ़ के आपणे घाट, पन्ध अगला पिछला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । तित्तर किहा हथ्थ जोड़, नमो नमो सीस निवाईआ। गोबिन्द मेरी तेरे हथ्थ डोर, जोड़ी धुर दी लए जुड़ाईआ। जे तेरे बिना कोई होर, उसदा पल्लू दे फड़ाईआ । मैनूं ओसे दी लोड़, जो मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। उधरों खिचड़ी रही बोल, आपणा हाल सुणाईआ। मैनूं थाल विच्चों कढ के पा दयो विच कौल, हिस्सा अठ्ठवां बाहर कढाईआ। बाकी खावो इक्क इक्क चौल, मोठां दाणा मुख ना कोए लगाईआ। मैं सच जणावां आपणा अन्दर फोल, धुर दा भेव सुणाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त अबिनाशी करता उपर आवे धौल, धरनी उत्ते फेरा पाईआ। जोती जाता हो के जाए मौल, हर घट वासी नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अठ्ठे खावण दाणा इक्क इक, अठ्ठां तत्तां माण गंवाईआ। सच दवारयों मंग के भिख, झोली अगे डाहीआ। अबिनाशी करते मेहरवान लेखा दे लिख, लहिणा मूल चुकाईआ। तेरा दर्शन करीए नित, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। खिचड़ी कहे मैं बणके भप्पा, भला दिता जणाईआ। भप्पे दा अख़ीरी अक्खर पप्पा, पप्पे दा कन्ना पाल सिँघ दए वड्याईआ। जिस दा किसे नूं नहीं कुछ पता, पतिपरमेश्वर इक्को गंढ्ढ पवाईआ। उहदा लेखा बंस सरबंस सभा, अब्बा इक्को दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां वेख वखाईआ। खिचढ़ी कहे मैं बणके गई मिल, आपणा रूप वटाईआ। मेरा कोई समझ ना सके दिल, दलील कीहदे नाल रखाईआ। मैनूं खाण वालयो करयो कोई ना ढिल, इक्को ढोला लैणा गाईआ। परे हटा के कूड़ी सिल, पर्दा ओहला लैणा उठाईआ। कर प्रकाश आपणे तिल, जलवा जोती दर्शन पाईआ। वेख्यो, बचन करके ना जाइउ हिल, हिम्मत नाल तोड़ निभाईआ। अगम्म अथाह प्रभ का खेल, हरि करता आप खिलाईआ। बेशक वसणहारा धाम नवेल, घट घट बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। उधरों तित्तर बोलके करे वाअदा, मैं धुर दी कथा दयां सुणाईआ। जिस विच्चों मैनूं नज़री आए फ़ायदा, सो कहाणी दयां समझाईआ। मेरा गोबिन्द नाल होया मुआयदा, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। साहिब सतिगुर दा इक्को काइदा, असल असूल सके ना कोए बदलाईआ। बेशक तन माटी करके होणा अलाहिदा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। कलिजुग अन्त जिस वेले गोबिन्द परम पुरख दा बणके
आउणा नुमाइंदा, लोकमात वेस वटाईआ। ओस वेले बिप्प सुदामे गोबिन्द नाल मिल के इक्को होणा दादा, दूजा नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । खिचड़ी विच आ गए तिन्न रोड़, जो आपणी आवाज़ सुणाईआ। प्रभू आपणे नाल जोड़, जोड़ी धुर दी लै बणाईआ। जां भगत दुआरे छोड़, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। साडा कोई माणसां वरगा नहीं बोल, रसना जिहवा नज़र कोए ना आईआ। जे बिप्प सुआणी सानूं ल्या घोल, चावल विच मिलाईआ। तूं कढ्ढके बाहर अडोल, आपणे चरन देणी सरनाईआ। साडा तोल के जाणा तोल, तुल्हा आपणा नाम वखाईआ । वेखीं मात ना देवीं वरोल, साडी कीमत किसे ना पाईआ। साडे धन्न भाग जे आए तेरे कोल, तिन्नां नूं देणी इक्क शरनाईआ। ओने चिर नूं सुदामे आपणी गठड़ी लई खोल्ह, जिस विच नौ दाणे जौं रिहा टिकाईआ। उस हौली जेही किहा बोल, आपणा बचन सुणाईआ। तुहानूं तिन्नां नूं विच्चों वरोल, अगे आपणी गंढ्ढ बन्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तिन्ने रोड़ सुदामे फड़, आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। पुरख अकाल किहा वेखीं ना जाईं छड, पल्लू झाड़ वखाईआ। बेशक एहनां दा तन माटी नहीं हड्ड, ख़ाकी रूप नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करते किहा सुदामे एहनां नाल चलणी तेरी यद, कलिजुग अन्त मिले वड्याईआ। मैं निरगुण हो के आवां भज्ज, बण के पाँधी राहीआ। एह जो सज्जण बैठे अठ्ठ, अठ्ठां नाता तेरे नाल जुड़ाईआ। तेरे सतारे बणा के अक्ख, प्रतख दयां वखाईआ । चार चार दी वंड वख, स्त्री पुरुष नज़री आईआ। धी पुत्तर बणा के नत, धुर दा लेखा दयां मुकाईआ। आप वसां सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। मेल मिला के नाल रविदास, रस्ता आपणा इक्क समझाईआ। इक्क प्रभ नूं लोड़ ख़ास, आपणी ग़र्ज़ दए जणाईआ। जिस वेले कलिजुग आई अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ओस वेले बणाउणी इक्क जमात, चार वरनां जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी गोबिन्द पहलों गा के जाए गाथ, अक्खरां नाल पढ़ाईआ। एह तित्तर मार के जाए नाल बाज़, फेर मित्र दए बणाईआ । ओह मित्र सिँघ वरयाम, जिस दा तेरा जोड़ जुड़ाईआ। दूर दुराडा छड के आया ग्राम, प्रेम प्रीती इक्क वखाईआ। दोहां दा मालक श्री भगवान, अभुल भुल कदे ना जाईआ। अगे खेल इक्क महान, कलिजुग वेला वक्त दए गवाहीआ। वीह सौ इक्की होया प्रधान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। छब्बी पोह खेल नौजवान, नौबत आपणा नाम जणाईआ । सताई पोह बणा के विधान, साची सिख्या दए समझाईआ। पाल सिँघ दा सुत नौजवान, गोबिन्द रंग रंगाईआ। गोबिन्द बाले कर परवान, दो नीहां हेठ दबाईआ। दोहां नूं दे के सच्चा माण, इक्की सेर दा अमृत रस पहलों उहनां मुख लगाईआ। फेर रविदास चमारे मिल के तुसां अमृत करना पान, पंज पंज वार रसना नाल छुहाईआ। पंजां प्यारयां मिल के गाउणा गान,
धुर दा ढोला इक्क अल्हाईआ। इक्कीआं एका वार करे परवान, इक्की इक्की जोड़ जुड़ाईआ। जिस वेले इक्की कराउण इश्नान, ओसे वेले इक्कीआं कोलों इक्की सेर पाणी बाहर लए कढाईआ। जो पहलों चरन छोहे आण, अमृत बणे भगवान, संगत नूं मिले दान, दाता दानी दया कमाईआ। नाल हथ्थ विच उठाउणा सत्त रंग निशान, सिँघ प्रीतम तेरी सेवा इक्क लगाईआ। भुल ना जाणा बण नादान, अभुल रिहा समझाईआ। ओस वेले तेरे कोलों इक्क रस लैणा खाण, अन्तर आत्म मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। उधरों तित्तर रो के प्या हस, आपणा हाल सुणाईआ । मैं उजड़ के जाणा वस, दर घर साचे सोभा पाईआ। प्रभ दा गाउणा जस, ढोला नाम जणाईआ। करे खेल पुरख समर्थ, महिमा अकथ दए जणाईआ। जिस वेले इक्की इक्की चार कुण्ट चलणा रथ, गर्दिश विच सर्ब लोकाईआ। उस वेले कदी कदी प्रभ खोल्ह के दोवें अक्ख, प्रतख आपणा दरस दए कराईआ। जिन्हां चमकौर विच आया रख, खड़ग खण्डा मेल मिलाईआ। उहनां दा पर्दा लाह के झट, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हरि संगत देवे दस्स, गोबिन्द दा गोबिन्द मेल मिलावे सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई हरि निरँकारा, अभुल भुल कदे ना जाईआ। बिप्प सुदामे तेरा विहारा, विवहारी आप कराईआ। नौबतां वाला नाम नगारा, तुरीआ वाला राग सुणाईआ। कलीआं वाला कल अवतारा, कल कलेश दए मिटाईआ। रवि दा मीत मुरारा, दासां दा दास वेस वटाईआ। कवीआं दा सहारा, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बिप्प सुदामा हो के चुप, अन्तर ध्यान लगाईआ। बिन रसना जेहवा हलायां ल्या पुछ, प्रभू की रिहा तूं गाईआ। की जो कुछ किहा एह सचमुच, कि वल छल करके रिहा सुणाईआ। श्री भगवान किहा एस विच झूठ नहीं तुछ, तिल मातर नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले मैं निरगुण धारों आया उठ, लोकमात फेरा पाईआ। भगत वछल हो के जावां तुठ, मेहर नज़र नाल तराईआ। पिछला लहिणा देणा एसे तरह निबेड़ां हो के चुप, रौला जगत ना कोए रखाईआ । एहनां दा नाता तेरे नाल जोड़ां धीआं पुत, जो अठ्ठे बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब लेखा लिख लिख सभ दी झोली पाईआ।
२५ पोह २०२१ बिक्रमी सवेरे पंज वजे हरि भगत दुआर जेठूवाल
पंझी पोह कहे मैनूं याद आई ओह पंझी, वीह सौ बारां बिक्रमी पिच्छे ध्यान लगाईआ। उन्नी हाढ़ जिन्हां नूं वस्त वंडी, सच भण्डारा इक्क वरताईआ। जन भगत चला के मार्ग सिध्धी डण्डी, डण्डौत धुर दी दित्ती सखाईआ। सन्त सुहेले चाढ़ के चन्द नौचन्दी, दो जहान करी रुशनाईआ। अन्तर कढ के वासना गंदी, सच सुगंधी विच भराईआ। पुरख अकाल नाल मिलण दी ला के पाबन्दी, बन्दीख़ाने सर्ब तुड़ाईआ। ढोला सुणा के सोहँ छन्दी, सोहणा रूप दिता बदलाईआ। बिन मंगयां वस्त झोली पाई अनमंगी, वड्डे वड्डी कीती बेपरवाहीआ। अबिनाशी करते सभ तों लगी खेल एह चंगी, जो अचरज आपणी आप कराईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर अकठ्ठे करके सारे बणाए संगी, सगला संग वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दर दरवेश रहे मंगी, अलख अगोचर तेरी इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । पंझी पोह कहे मेरा दो पंज दा मेला, सरगुण पंजां नाल देवे वड्याईआ। लेखा मुकणा गुर चेला, चेला गुरू इक्को घर नज़री आईआ। नव नौ चार पिच्छों होया वक्त सुहेला, सुहञ्जणी घड़ी ख़ुशी वखाईआ। जोबनवन्ता हरि अलबेला, बलधारी आपणी कल वरताईआ। वसणहारा धाम नवेला, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। पंझी कहे दो पंज दा यार, निरगुण निरँकार नज़री आईआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, चौकड़ बैठी सीस झुकाईआ। जिस नूं सजदे करदे गुर अवतार, पीर पैगम्बर चरन ध्यान रखाईआ। जिसदे विष्न ब्रह्मा शिव बरख़ुरदार, नढ्ढे बाले सेव लगाईआ। ओह सुणन संदेसा एको वार, हरि करता आप जणाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात रिहा प्रगटाईआ। जिसदा लहिणा इक्क तों दो दो तों चार, चार दा मालक इक्क अख्वाईआ। पूर्ब कर्ज़ देणा उतार, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । पंझी पोह कहे मैं लाया पंजा, शहादत पिछली दयां जणाईआ। जिस वेले दीन दयाल कृपाल प्रभ ठाकर गोबिन्द दिता इक्क अनन्दा, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। सच सिँघासण सुहा के इक्क मंजा, मजलस आपणे नाल लगाईआ। इक्क नानक इक्क सुरंगा, इक्क तार सतार हिलाईआ। इक्क साहिब सूरा सरबंगा, हुक्मी हुक्म वरताईआ। इक्क मंज़ल पौड़ी डण्डा, अगम्म अथाह वखाईआ। इक्क रविदास वाला सुक्का मंडा, टुकड़ा हिस्सा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पंझी पोह कहे इक्क दिन आई पंझी पोह दी रैण, राम दसरथ बेटे मिली वड्याईआ। सीता सवाणी उठ के आई कहिण, रघुनाथ, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। मैं कुछ नेत्र तकया नैण, पता नहीं की तेरी बेपरवाहीआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जनक सपुत्री किहा जिस वेले होए सवा पंज, मेरे अन्तर अन्तर नज़री एह कुछ आईआ। नाले ख़ुशी ग़मी नाले रंज, नाले हस्ती वेखी बेपरवाहीआ। नाले धनुष चिल्ला वेख्या तीर कमंद, भथ्था अगम्म रूप वटाईआ। मैं नूरी नूर चमकदा वेख्या चन्द, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। मैं वेख के होई अनन्द, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। तक के वेख्या उहदी इक्को नाल गंढ्ढ, जिस नूं सके ना कोए खुल्हाईआ। अगे उहदे हिस्से टुकड़े कीते चार वंड, चौथा जुग दए गवाहीआ। दोहां नूं नीहां हेठां दिता दब्ब, मेरे उत्ते हैरानी आईआ। दोहां नूं धार तलवार दिता कट, फट आपणा इक्क चलाईआ । मैं वेख के सीने उत्ते रक्खे हथ्थ, नेत्र नैण बन्द लए कराईआ । एह की खेल पुरख समर्थ, समझ कुछ ना आईआ। अग्गों आई इक्क आवाज़, बेपरवाह दिता समझाईआ। कलिजुग वेखां खेल तमाश, त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। सुत दुलारा कर के इक्क प्रकाश, नूर नुराना नूर कर रुशनाईआ। गोबिन्द कर के दासी दास, सेवा सच दृढ़ाईआ। अन्तिम प्रगट होवां आप, जोती जाता वेस वटाईआ। भगत सुहेला बण के बाप, नाता धुर दा लवां जुड़ाईआ। सन्त सुहेला हो के साख्यात, सज्जण साचे लवां उठाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा पुच्छे फेर वात, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सीता किहा सुण मेरे रघुपति, रघुनाथ दयां जणाईआ। विच्चों मेरी थोड़ा चिर खुल्ही अक्ख, मैं वेख वेख हैरानी आपणे अन्दर ल्याईआ। उधरों नींद आ गई फेर झट, मैनूं सुरत रही ना राईआ। अगला हुक्म पुरख अबिनाशी इक्क होर दिता दस्स, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ । इक्को गृह मन्दिर वखाया जो रिहा वस, बाकी खेड़ा नज़र कोए ना आईआ। ओथे भगत भगवान दा गाउँदे जस, सोहँ नाम सुणाईआ। दो जहानां नालों बैठे वख, वखरा डेरा लाईआ। ख़ुशीआं अन्दर रहे नच, प्रेमी ताल वजाईआ। प्रभू वेख्या होर खेल तमाश, अचरज लील्हा हरि जणाईआ। पति परमेश्वर देवे साथ, इक्क गोबिन्द नूर संग मिलाईआ। उस दा फड़ के सज्जा हथ्थ, साजन ल्या बणाईआ। उस दी चीची विच्चों कढ्ढके रत, रती रत लेखे पाईआ। जन भगतां धुर दा लेखा लिख के साचो सच, सच दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सीता कहे मैं थोड़ी सुत्ती, मेरी सुरती किसे दित्ती समझाईआ। जिधर वेखां भगतां भगवान नाल लगी रुची, सीता राम ना कोए ध्याईआ। मैं वेख्या सभ दी औध मुकी, घनईआ बंसरी ना कोए सुणाईआ । मैं जाणया पीर पैगम्बरां कुरानां वाली बग़ले रहि गई गुच्छी, मसला पढ़ ना कोए सुणाईआ। मैं समझया वेदां पुराणां शास्त्रां वाली गई रुत्ती, बहार ख़िज़ां रूप वटाईआ। मैं समझया भगत भगवान नाता जुड़या प्यो पुत्तीं, पतिपरमेश्वर आपणे रंग रंगाईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे
ओस नूं रहे झुकी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंझी पोह कहे विच्चों थोड़्ही आई जाग, ढाई सकिंट सोझी पाईआ। प्रभ दा वेख्या इक्क वैराग, भगतां पिच्छे नीर वहाईआ। भगतां वेख्या इक्क सुहाग, जो प्रभ दी ओट तकाईआ। शब्द अगम्मी सुणी आवाज, मैनूं रही सुणाईआ। निरगुण सरगुण दा होवे प्रताप, दूआ पहला दए गवाहीआ। पंजां नाल पंच पंचायण पतिपरमेश्वर सच चलाउणा राज, दो जहानां हुक्म मनाईआ। पंझी पोह पीर पैगम्बरां गुर अवतारां हुक्म संदेसे नाल रखाए साथ, साचा जोड़ बणाईआ। उठो वेखो मार झात, झाकी इक्को इक्क जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छो भगतां मिली एह रात, जिन्हां नूं रातीं सुत्यां अर्श ते ल्या उठाईआ। प्रभातां विच्चों आई ओह प्रभात, जो प्रभू ने आपणी झोली विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंझी पोह कहे मैनूं याद आई पिछली पंझी, जो भगत दुआरे गुरमुखां मिली वड्याईआ । ग़मी चुका के जगत रंजी, प्रभ रंजश दित्ती मिटाईआ। ख़ाना तोड़ के कूड़ कुड़यारा बन्दी, बन्दना इक्को दित्ती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । पंझी पोह कहे मैं बण के पंझी दी पंगत, लोकमात बैठी आसण लाईआ। ओस वेले वेखी पहली वार सोहणी संगत, जो गुरमुख रूप नज़री आईआ। उधरों ब्रह्मा फिरदा आया पंडित, धुर संदेश नाल सुणाईआ । जिस दा लहिणा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। उस दा इक्को चलणा मंत्र, साची बणतर रिहा बणाईआ। भगत सुहेला होणा अन्तर, अन्तष्करन वेख वखाईआ। कर प्रकाश ब्रह्म निरन्तर, जोती जोत डगमगाईआ। दे वड्याई साचे सन्तन, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। भाग लगाए काया माटी नव तन, दहि दिशा भेव चुकाईआ। सुरत सवाणी करे मरदन, मदद आपणी नाल उठाईआ। लेखे लाए बिना भेंट कराए सीस गर्दन, बलीदान आपणा आप कराईआ । नेत्र नीर वहा के वेखे गोवर्धन, आपणा मुख शरमाईआ। जिन्हां दे उपर पुरख अकाल पावे पड़दन, ओन्हां तत्ती वा ना लागे राईआ। जिन्हां नूं श्री भगवान घर घर नेंदा आए वरजण, भगत भण्डारा दए खवाईआ । पिछला लेखा मुक जाए कर्ज़न, मकरूज़ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। सीता कहे मैं वेख्या खेल प्रभ, प्रभू दयां जणाईआ। जिस वेले पंझी पोह दी आवे हद्द, कलिजुग अन्त दए गवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर प्रभ ने लए सद्द, साथ मैनूं हुक्म सुणाईआ। मैं वी उठ के चलां भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ । चरनी लगां ढठ, धूढ़ी टिक्का लाईआ। कुछ सेवा प्रभू दस्स, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सीता कहे मैं हुक्म सुणया सति, पुरख अकाल दिता जणाईआ। जिस वेले वक्त सुहञ्जणा आवे वत, वस्त धुर दी आप वरताईआ।
भगत सुहेला हो प्रगट, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। तैनूं सद्दा दे के झट, धुर दा हुक्म मनाईआ। तूं पाँधी हो के आउणा नठ, घर साचे फेरा पाईआ। तेरा सेवा करन दा इक्को हक, तैनूं दयां जणाईआ। पहलों आपणा राम लवीं लभ, जिस दे नाल नाता तन जुड़ाईआ। फेर अगे वेखीं वध, आपणा पन्ध मुकाईआ। नज़री आए पुरख समर्थ, दाता दानी शहिनशाहीआ। जिस दा लहिणा इक्की हथ्थ, इक्की इक्की वंड वंडाईआ। भगतां देणा हक, भगवन हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र नाल सेवा दस्से, सच सच समझाईआ। जिस वेले इक्की गुरमुख होवण इक्ट्ठे, इक्क दूजा संग मिलाईआ। पुरख अबिनाशी निरगुण सरगुण खेल करना समर्थे, समर्थ आपणा जोड़ जुड़ाईआ। गोबिन्द दे अन्दर हो के वसे, दोहां दा मेला सहिज सुभाईआ। अगला मार्ग इक्को दस्से, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तेरी सेवा दस्से निरँकार, निरगुण आप जणाईआ। जिस वेले किरपा करे सति करतार, करता पुरख बेपरवाहीआ। इक्कीआं नाल कर प्यार, एका गंढ्ढ दए पुआईआ। धुर दा हुक्म दस्से सरकार, सति सच दए जणाईआ। दोहां दा लेखा विच संसार, लहिणा झोली पाईआ। तूं आपणा लहिंगा लैणा स्वार, सिर ओढन इक्क टिकाईआ। उधरों गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती होवन तेरे नाल, आवण पन्ध मुकाईआ। जल भरया सुहावा होवे ताल, सच सुगंध समाईआ। तुसां हौली हौली जन भगतां विच मिलणा आण, चढ़दी दिशा मुख रखाईआ। जिस वेले प्रभू दा होण लगे इश्नान, इक्की सेर वंड वंडाईआ। तूं ओस वेले चरन मलणे आण, चरनोदक चुली मुख लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सीता कहे कर निमस्कार, प्रभू तेरी सरनाईआ। मैं वेखां तेरा एह विहार, कलिजुग अन्तिम सरन मिले सरनाईआ। जेहड़ा अमृत तूं करना त्यार, रस आपणा विच भराईआ। पहलों ओन्हां देणा प्याल, जो तेरे हो के आपणा आप तेरी भेंट चढ़ाईआ। फेर फल लगाउणा ओस डाल्ह, जो गोबिन्द बूटा गया लगाईआ। ओन्हां तों बचया मैनूं देणा प्याल, ओसे नूं आपणी झोली ख़ुशी नाल पाईआ। मेरा एहो मन्न सवाल, बेनन्ती इक्क जणाईआ। तूं पातशाहां दा पातशाह तूं लेखे लाउणे कंगाल, कोझयां कमल्यां गोद उठाईआ। ओस वेले मैं आखां आपणे राम वेख राम, ओह राम सभ दा पिता माईआ। जिस दी करे ना कोए पहचान, जगत ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। जिस नूं बनवास कटणा पए ना विच बीआबान, जंगलां विच ना डेरा लाईआ। तख्त निवासी नौजवान, जोबनमत्ता इक्क अख्वाईआ। गुर अवतारां मार इक्क आवाज़, राम राम देणा समझाईआ। आओ वेखो जिस दे सीस उत्ते सोहणा ताज, ताजां वालयो तजरबा एहदे कोल बेपरवाहीआ। सारे रल मिल करो आदाब, अदब नाल सीस निवाईआ। जिस पंझी पोह दी सारी रात, दो जहानां
विच फिर फिर आपणी ख़ुशी वखाईआ। जनक सपुत्री कहे मेरी रखीं लाज, पिछली याद जिस नूं चेते आईआ। मेरा पूरा कीता ख़वाब, सुफ़ना सच रिहा वखाईआ। द्वापर ना खुल्ल्ही आंख, कलिजुग अन्त ल्या जगाईआ। मैं भगतां दी हो के दासी दास, भगत दुआरे साची सेव कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगला लेखा अगे खोल्हे आप, जिस दा सभ तों वड्डा प्रताप, जाप इक्को इक्क जपाईआ।