पुस्तकालयभाग १८

२५ पोह २०२१ बिक्रमी अमरजीत सिँघ, सुरजीत सिँघ दे नवित पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

पच्ची पोह सचखण्ड निवासी सारे वेखण, शब्द सिँघासण ध्यान लगाईआ। याद करन पूर्ब सवा रती केसर, जिस दा लेखा प्रभ दे हथ्थ नज़री आईआ। वीह सौ पंदरां बिक्रमी जिस दा भेव खुल्हाया थानेसर, धुर दा रागी नाद सुणाईआ। ओस दा अन्तिम चुकणा लेखण, लेखा आपणे हथ्थ जणाईआ। दूर दुराडा चल के आया नेत नेतन, निज गृह आपणा डेरा लाईआ । जुग चौकड़ी लहिणा आया नबेड़न, झगड़ा दो जहान मुकाईआ। धुर दा गेड़ा आया गेड़न, लक्ख चुरासी लठ भवाईआ। भगत सुहेले आया मेलण, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड वेखण ओह सवा रती, जिस दी रत गोबिन्द नाल रंगाईआ। जिस दा मालक इक्को कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ । जिस दी गुरमुख सुआणी सच्ची सख़ी, भगत सुहेली नज़री आईआ। जिस दे कोल पवण अगम्मी पक्खी, शांतक सति सति वरताईआ । जिस दा हुक्म संदेसा सारे आई दस्सी, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। जिस दे पिच्छे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फिरदे रहे जपी तपी हठी, जोग अभ्यास जगत कमाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर खाणी बाणी चार जुग लिखी, लिख्त भविख्त नाल रखाईआ। तिस साहिब दी सभ ने वेखण आउणा निराली सिक्खी, जिस दी समझ किसे ना आईआ। ओसे वेले गोबिन्द पढ़ के सुणाउणी ओह अगम्मी चिठ्ठी, जिस दीआं सतरां अंक ना कोए बणाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर अर्जन तपया भठ्ठी, तत्ती रेत सीस पवाईआ। जिस दे हुक्में अन्दर गोबिन्द बच्चे नीहां हेठ गया रखी, निउँ निउँ बैठा सीस निवाईआ। उस दा खेल वेखणा सभ ने अक्खीं, लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दा राग किसे ना गाउणा भट भट्टी, भटकणा सभ दी आप मिटाईआ। जिस दा नाम किसे ना मिलणा विच्चों हट्टी, बण वणजारा आप वरताईआ। जिस दी इक्को शब्द सरूपी मत्ती, मति मतांतर होर ना कोई रखाईआ। जिस दी पढ़न वाली अगम्मी पट्टी, ढोला इक्को इक्क सुणाईआ। जिस दी कुल्ली कदी ना ढठी, छप्परी छन्न ना कोई बदलाईआ। सो साहिब स्वामी हरिसंगत करके कठ्ठी, इक्ट्ठी देवे माण वड्याईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। भगत जन केसर सवा रती रहे तक, चार जुग दे ध्यान लगाईआ। किस बिध भगतां मिले हक, पुरख अबिनाशी दए वड्याईआ। जिस दी करनी कर कर गए थक, थकावट विच बैठी सर्ब लोकाईआ। ओह खेल करे समर्थ, महिमा अकथ दए दृढ़ाईआ। जिस दा लेखा इक्की हथ्थ, एकँकार आपणी खेल खिलाईआ । सीता सुआणी जो रही दस्स, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। उधरों केसर सवा रती लए अंगड़ाई, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। चौथे जुग मेरी वारी आई, वारता आपणी रिहा दृढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी खेल रचाई, रच रच वेखे सच्चा माहीआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लहिणा रिहा चुकाई, देणा सभ दी झोली पाईआ । भगत सुहेले रिहा मिलाई, अंगीकार आप अख्वाईआ। गोबिन्द मेला सहिज सुभाई, धुर दरगाही आप कराईआ। सुत दुलारे दए वड्याई, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे पाईआ। सवा रती कहे मैं आसा पुन्नी, आशा होर वधाईआ। प्रभ ठाकर मिल्या वड गुण गुणी, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जिस ने पुकार सच दुआरे सुणी, रहमत रैहम कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सवा रती कहे मैं दस्सां प्यार, आदि जुगादी दयां जणाईआ। जिस वेले नव नौ चार पिच्छों आवे कल कल्की अवतार, निहकलंका आपणा नाउँ धराईआ। गोबिन्द दुलारा होवे नाल, घर मेला सहिज सुभाईआ। भगत सुहेले लए उठाल, गुरमुख आण जगाईआ । सच दुआरे लए बहाल, मन्दिर इक्क वधाईआ। लेख चुका के शाह कंगाल, शहिनशाह दए वड्याईआ। मुरीदां पुच्छे मुर्शद हाल, हालत सभ दी खोज खुजाईआ। चार जुग दे चारे लाल, गोबिन्द आपणा पर्दा लाहीआ। दो नीहां हेठ सवाल, भगत दुआर सोभा पाईआ। उत्ते रख के चार मीनार, चारों रंग दए रंगाईआ। लाल गुलाला नज़री आवे दो जहान, ख़ून रत नाल वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तकदे रहे वारो वार, वारता आपणी नाल सुणाईआ। जिस वेले निहकलंक कलि आवे कल्की अवतार, जोती जाता वेस वटाईआ। भगत वछल मीत मुरार, मुरारी सभ दा बेपरवाहीआ । सत्त रंग निशाना सचखण्ड निवासी देवे चाढ़, चव्ही हथ्थ माण रखाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी राह तके सांझे यार, पलक आपणी अक्ख खुल्हाईआ। किस वेले देवे दरस दीदार, दीदां दा दीद करे रुशनाईआ। चौहां दा लेखा विच संसार, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। चार निशाने छत्ती फ़ुट दे उत्ते देवे चाढ़, शाह पातशाह आपणा हुक्म मनाईआ। चार रक्खे सिँघासण चार दीवार, साढे तिन्न हथ्थ उपर सोभा पाईआ। नौवां प्रीतम सिँघ लए उठाल, जिस दा लेखा जाणे हरि रघुराईआ। सवा रती कहे मैं फेर भगतां करां प्यार, आप आपणी सेव कमाईआ। गोबिन्द दा सुत दुलार, वड वड्डा सोभा

पाईआ। अमरजीत सिँघ कर के ख़बरदार, इक्की हार हथ्थ फड़ाईआ। इक्कीआं नूं पावे एका एक वार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। अन्दर अन्दर दे आधार, साचा मन्दिर दए वखाईआ । उच्ची बोल शब्द जैकार, साचा नाअरा दए लगाईआ। बाहरली इक्की कर वीचार, साची सिक्खी दा सिदक दए निभाईआ। सुरजीत सिँघ साची सिख्या आप सिखाल, देवे भिच्छया माण वड्याईआ। इक्कीआं दा होर प्यार, इक्की हारां नाल लड़ी दए बंधाईआ । उहनां दा इक्क होर उधार, सतिजुग दा झोली पाईआ। जिस दा लहिणा सनक सनातन अगम्म अपार, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । उहनां विच्चों सन्त नाल प्यार, ब्रह्मा सुत भेव खुल्हाईआ। जिस ने मंगी मंग अपार, दूर दुराडी अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले साख्यात निरगुण निरवैर आप लए अवतार, लोकमात फेरा पाईआ। मैं तेरा दरस करां सच सचे दरबार, जिथ्थे भगत सुहेले डेरा लाईआ। उहनां विच्चों प्रीतम सिँघ दा सुत बलदेव सिँघ कुमार, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सवा रती कहे मैं रही उडीक, जुग चौकड़ी गए विहाईआ । धन्न भाग मेरी नेड़े आए तारीख, बुढ्ढी दादी दए गवाहीआ। जिस दी गोबिन्द कुक्ख रिहा ठीक, ठीकर काया भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सवा रती कहे मैं पहलों ओस दी होणा भेंटा, जिस मिली माण वड्याईआ। जिस जाया गोबिन्द बेटा, गहर गम्भीर आपणा रंग रंगाईआ। जो खेवट बणया खेटा, दो जहानां बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । सवा रती कहे मैं चाढ़ना रंग, रंग रंगीला इक्क रंगाईआ। जिस पत्नी माणी गोबिन्द सेज सच पलँघ, नाता जगत जुगत जुड़ाईआ। दे के अन्तर आत्म अनन्द, परमानंद विच समाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, अगे लेखा जोड़ जुड़ाईआ। फेर खा के आपणी सुगंद, कसम नाल किस्मत भगतां देणी बदलाईआ। जिस दे पिच्छे जुग चौकड़ी माणदी रही अनन्द, रस आपणा आपणे नाल रखाईआ। ओह सूरबीर जोद्धे होणे बलंद, जिन्हां दे पिच्छे बुलंदी उत्ते निशाने दिते झुलाईआ। मनजीत, जगदीश, हेठों निकल के भगत दुआरे दी कंध, चन्द लोकमात रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सवा रती कहे मैं वेखणे ओह अठ्ठ, पंज कटारां वाले नज़री आईआ। पंजे प्यारे जिन्हां दे अन्दर रिहा वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। ओह दो ख़ाली हथ्थ जो पिछले जन्म दे शेर, वेद व्यासा लहिणा रिहा नबेड़, लेखा झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सवा रती कहे मैं वेखणे दो हथ्थ ख़ाली, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिन्हां दा मालक इक्क बनवाली, शाह पातशाह नज़री आईआ। जिस दे दर ते खड़े सवाली, सो भिच्छया दए वरताईआ । फल लगाए काया डाल्ही, अमृत रस

दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । सवा रती कहे मैं बदल देणी तकदीर, तदबीर आपणी इक्क जणाईआ। शरअ दी कट ज़ंजीर, लाशरीक देणा मिलाईआ। मेरे विच इक्क तौफ़ीक, मैं अदनयां तख्त बहाईआ। जेहड़ा साहिब दे वस्या नज़दीक, ओह नज़दीकी धुर दा नज़री आईआ । दोहां शेरां विच्चों इक्क जसबीर इक्क मनजीत, उत्तर पच्छिम दोवें दिशा वखाईआ। अठ्ठवां खेल करे प्रभ ठीक, ठाकर बेपरवाहीआ । नौवें दी कर बख्शीश, नव रस कूड़े दए चखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रख आपणी तौफ़ीक, तोहफ़े सभ दी झोली पाईआ। सीता सुआणी दए दुहाई, गल विच पल्लू पाईआ। पारब्रह्म प्रभ तेरे हथ्थ वड्याई, वड वडे की तेरी सिफ्त सलाहीआ। स्त्री पुरुष इक्को जेही देणी सरनाई, वड्डा छोटा ना कोए बणाईआ। वीह सौ इक्की सभ दी आशा मंगण आई, दर तेरे अलख जगाईआ। वडयाँ छोटयां नढ्ढयाँ बाल्याँ विच ना फ़र्क रखाईं, जो तेरा चरन ध्यान रखाईआ। की होया जे पिच्छे तारे सधने वरगे कसाई, जिन्हां छुरी परे सुटाईआ। मैं इक्को वार बेनन्ती कर के वस्त मंगण आई, दर ठांडे फेरा पाईआ। कोटन कोटि जन्म दे विछड़े पापी देणे तराई, जो तेरे गुरमुखां विच मिलके तेरा ढोला गाईआ । मैं फेर पैगम्बरां नाल सुअम्बरां विच मिल के दयां वधाई, आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। तिन्न जुग मैं रख बैठी रही आस, ध्यान तेरे चरन लगाईआ। बेशक मेरा राम मेरे पास, राम दे राम तेरी बेपरवाहीआ। मैं करन आई इक्क बात, बेनन्ती रही सुणाईआ। जिस वेले अज्ज होई सी अद्धी रात, अधवाटे आ के मिल्यों माहीआ। नाल वेखी रविदास दे हथ्थ कलम दवात, कलमे वालयां रिहा समझाईआ। आओ वेखो तक्को मारो झात, झटपट आपणा भेस बदलाईआ। जिस नूं मिलयां सचखण्ड दुआरे दी मिल गई सच जमात, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। तेरा नूर तक के वाहिद, मैं जनक सपुत्री आपणी वलदीअत गई भुलाईआ। मैं वेखणा तेरा ओह समाज, जेहड़ा अष्टावक्र दे हिरदे विच रखाईआ। मैं लै के आउणा इक्क बवन्जा पंखड़ीआं वाला फुल गुलाब, जिस दी महक महव तेरे विच समाईआ। तेरे चरनां रख के धूढ़ी मस्तक लावां ख़ाक, ख़ालस तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल उठाईआ। मेहर नज़र दे मालक, महबूब सच गुसाँईंआ। आदि जुगादी धुर दे पालक, तेरीआं बेपरवाहीआं। मैं वेखण आई तेरे भगत सुहेले ख़ालस, जिन्हां नूं गोबिन्द ख़ालस गया समझाईआ। जिन्हां दी साख्यात तूं सचखण्ड दुआरे सच सिँघासण बहि के करनी अदालत, अदल आपणा इक्क कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । मेरी सुरती कहे मैं सदा तकदी आई इक्की, इक्की इक्की ध्यान लगाईआ। जिस विच्चों तेरी धार निकले तिक्खी,

तिक्खे तीर निशाने रही चलाईआ। जिस दे विच अगम्मी चिठ्ठी, बिनां चिठ्ठी रसैण हथ्थ फड़ाईआ। ओह गोबिन्द अजे पूरी खोल्ह के नहीं डिठ्ठी, अनडिठड़ी कहाणी क्या कोई सके समझाईआ । मैनूं त्रेते दी याद जिस वेले प्रभू ने किहा आवे वीह सौ इक्की, एका एकँकार फेरा पाईआ। दस ग्यारां दी धार कर इक्ट्ठी, रती आपणा रंग रंगाईआ। स्त्री पुरुष बणा के बच्चीआं बच्ची, बचपन आपणी गोद वखाईआ। मैनूं यकीन आया ओह धार शब्द होण लगी सच्ची, सचमुच ओह वेला वक्त सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा खेल वखाए अखीं, मुड़ के मुड़दी पैरीं फेरा पाईआ।

साची सिख्या धुर दा दान, पुरख अकाल दया कमाईआ। पिता पुत वाला नाता समझो ना विच जहान, कूड़ा नाता दिता तजाईआ। जद तक्को श्री भगवान, भगवन बेपरवाहीआ। सिक्खां विच सिख गुरमुखां विच गुरमुख सन्तां विच सन्त भगतां विच भगत हो के मिलो आण, माण हँकार नेड़ ना कोए रखाईआ। जिन्हां नूं प्रभू कीता परवान ओह तुहाडे सदा महिमान, दर आवण चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दे हथ्थ मेरा निशान उहनां सिर मेरा एहसान एहसान भुल कदे ना जाईआ। कूड़ी सृष्टी कूड़ा जहान, थिर रिहा ना कोई नौजवान, पीर पैगम्बर सारे सफ़ा गए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सिक्खी विच सिख हो के जाणा मिल, धुर दी करे पढ़ाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर फ़र्क ना आवे तिल, तिलकण बाज़ी सृष्टी नज़री आईआ। दुनीदारां वरगा रखणा नहीं दिल, दिलगीर हो के रंजश ना कोए वधाईआ। जिन्हां नूं स्वामी प्रभू आप गया मिल, मिलके गोबिन्द गोद बहाईआ। जिस दा आसण सिँघासण ब्रह्मण्डां खण्डां विच कदे ना जाए हिल, दो जहानां मालक इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द बच्चे नहीं भगत प्यार, गुरमुखां रंग रंगाईआ। गुरमुखां पिच्छे तुहाडा विहार, सतिकार करे लोकाईआ। एह ज़िंदगी दिन दो चार, साल महीने बरस लँघदयां देर लगे ना राईआ। प्रभू दा आदि जुगादि कदी ना टुट्टे प्यार, जुग चौकड़ी आपणे नाल रखाईआ। खा खा सृष्ट सबाई सुत्ती पैर पसार, छत्ती भोजन पदार्थ कम्म किसे ना आईआ। साध सन्त जो जन चढ़ के मंज़ल उपर पहाड़, तन माटी ठंडक विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सभ दा मालक बेपरवाहीआ। सुत दुलारे गोबिन्द दे करो शुकर, ख़ुदी नेड़ कोई ना आईआ। की होया जे ओस दे पुत्तर, जो पुत्तरां भेंट चढ़ाईआ। पुरख अकाल ओस दा लहिणा देण तों गया नहीं मुकर, मुकम्मल आपणा वेस वटाईआ। मेहरवान हो के चुक्के कच्ुछड़, कुछ सिख्या दए समझाईआ। वेख्यो, किते लालच ना करना जगत रोटी टुक्कर, भगतां दी सेवा विच भगवन दए वड्याईआ। एसे कारन साहिब सतिगुर निरगुण धारों आया उतर, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा वेख

वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सभ दा झोली पाईआ। बच्चे बणना ते भगत बच्चे, जगत बच्यां मिले ना कोए वड्याईआ । सच्चे बणना ते सतिगुर दे सच्चे, सच सांचे विच ढाल के रिहा वखाईआ। आपे पत तुहाडी रखे, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तुहाडे मस्तक लाउणे टिक्के, टिकटिकी इक्को रंग रंगाईआ। अजे तक दात बख्शण वलों रखे सभ दे काग़ज़ चिट्टे, प्रेम प्रीती नाल आपणे नाल रिहा फिराईआ। जिस वेले आपणी वस्त अमोलक धारा काया मन्दिर अन्दर रक्खे, बोध बोधी दए बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़े नाते सारे छड्डे, नाल भगतां अड्डे बैठा जमाईआ। अमरजीत जे रहिणा अमर, अमृत रूपी शब्द इक्क जणाइंदा। छब्बी पोह साढे दस वजे बन्नणी कमर, कमरकसा इक्क वखाइंदा। सोहणा रचके आप सुअम्बर, भगवन वंड वंडाइंदा। छोटा वीर तेरे मगर, सगण इक्को मुख लगाइंदा । मस्तक टिक्का देवे रंगण, जन्म जन्म दा लेख झोली पाइंदा। चार कुण्ट उठ के मेरे भगतां दी वेखणी शकल, जिन्हां दी अकल आपणे नाल मिलाइंदा। ना मैं बदलां ते ना मेरे भगत जाण बदल, बदला सभ दी झोली आपे पाइंदा। एहो इन्साफ़ एहो अदल, जो सनमुख हो के दया कमाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बहि के धुर दे पतण, गुरमुख सुहेले आप तराइंदा।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी बीबी चरनो दे गृह जेठूवाल

भगत भगवन्त हरि हरि तारना, तरनी तरन दया कमाईआ। जन्म जन्म दा कर्म संवारना, स्वारथ इक्को दए रखाईआ। कूड़ कुड़यारा रोग निवारना, धुर दी सिख्या इक्क समझाईआ। हिरदे हरि का शब्द विचारना, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। पुरख अकाल सरन निमस्कारना, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत उधारन साहिब स्वामी, पुरख अकाल अखवाइंदा। आदि जुगादी अन्तरजामी, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। सतिजुग जिस दे नाल बाकी रही कहाणी, उस दा लहिणा बाकी कलिजुग अन्तिम झोली पाइंदा। वेखणहारा दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछली भगती दी चरन प्रीती निशानी, निशा नाल निशाना इक्क लगाइंदा।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी सुरजीत कौर दे नवित जेठूवाल

जोबन बैठी रही अतीत, त्रेते पट्टी बन्न्ह के ख़ुशी मनाईआ। अन्तर होया सीत, शांतक सति समाईआ। बाल्मीक दस्सया

इक्क गीत, सोहँ ढोला दिता सुणाईआ। जिस वेले मेरे राम दी बदली रीत, दो जहानां वेख वखाईआ। ओह सभ दी वेखणहारा नीत, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। मैं बच्ची तैनूं देवां असीस, इशारे नाल समझाईआ। ओह ठाकर धुर दा जगदीश, जगदीशर इक्क अख्वाईआ । लहिणा चुकावे हस्त कीट, लेखा सभ दी झोली पाईआ। चाढ़े रंग मजीठ, शब्द ललारी वेख वखाईआ । मिठ्ठे करके कौड़े रीठ, अमृत रस भराईआ। दो जहानां लेखा जाणे ठीक, अभुल भुल कदे ना जाईआ । जिस वेले डल्ले दी गोबिन्द नाल होवे प्रीत, नाता जुड़े धुर दरगाहीआ। ओस वेले मेहरवान मेहर करके तेरे उत्ते करे बख्शीश, मेला अगला लए मिलाईआ । तेरा नाउँ अक्खरां वाला सुरजीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार दया कमाईआ।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे नवित जेठूवाल

साहिब सतिगुर खेल अपार, हरि करता वेख वखाईआ। नित नवित वेखणहार, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। पंदरां सौ पैंती दा शुभ दिहाढ़, पंझी पोह रुत गिणाईआ। नानक नाल खेडदे सी बाल चार, चौहां दे विच्चों छोटा नंता नाम अख्वाईआ । ओस दे हिरदे आया विचार, सुरती सुरत लए अंगड़ाईआ। बच्यां वाला छड के विहार, चरनी सीस दिता निवाईआ। तूं दस्स मैनूं यार, नानक केहड़ा यार तेरे नाल अंग लगाईआ। जिस दी मस्ती अन्दर रहिंदा तेरा ध्यान, चुप चुपीता बहि के झट लँघाईआ। नानक ओसे वेले नेत्र नैण ल्या उठाल, दोए नैणां नाल तकाईआ। मेरा सज्जण मीत मुरार, दो जहानां मालक आप अख्वाईआ। मैं ओस दा कर दीदार, दिवस रैण ख़ुशीआं विच समाईआ। नंते किहा पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मैनूं वी दे वखाल, किस घर बैठा आसण लाईआ। अगों बोल के दीन दयाल, कन्न विच आवाज़ जणाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त लोकमात आए जामा धार, निहकलंका रूप वटाईआ। तेरा लहिणा देणा दए निवार, आसा मनसा पूर कराईआ । अठ्ठे पहर दरस दीदार, नेत्र अक्ख रंग चढ़ाईआ। तेरा बच्चया बच्चयां वाला प्यार, बचपन आपणी झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा होवे आप सहार, दर्शन दीद देवे दीदार, गुरमीत गुर गुर चरन सरनाईआ।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे नवित जेठूवाल

कबीर कहे वेखो लेखा पाल सिँघ दी कुल दा, कलम शाही हैरानीआं नाल जणाईआ। लेखा चुकदा वेखो पिछली कीमत मुल दा, अनमुलड़ा रिहा चुकाईआ। देवणहार दातार कदे ना भुलदा, अभुल बेपरवाहीआ। जिस दा गुरमुख लोकमात कदे

ना रुलदा, डुबदयां पार लँघाईआ। जिस गृह सत्त रंग निशाना झुलदा, सभनां रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कबीर कहे मैं वेखी निराली भगती, सच दयां जणाईआ। किरपा कर के प्रीतम अर्शी, फर्श उत्ते वेखण आईआ। तूं दाता हो के देवें दरसी, दरस दीदार कराईआ। इक्क दिन कबीर किहा साढे ग्यारां साल दी मैनूं मिल गई लड़की, राह विच बैठी रही कुरलाईआ । उहदी माँ ने उहदे नाल कीती सख्ती, मतरेई घरों दिता कढाईआ। उस दे कोल सी इक्क तख्ती, फट्टा ढाई फुट नज़री आईआ। उस दे उत्ते इक्क पट्टी लगी सी जिसती, चौड़ी ढाई इंच गिणाईआ। उस नूं उहदे विच्चों कबीर दी शकल सी दिसदी, नेड़े आए तों वेख के ख़ुशी मनाईआ। मैनूं दस्स आह तस्वीर किस दी, जिन मेरी फट्टी उत्ते दित्ती चमकाईआ। कबीर किहा एह उस दी, जिस तेरी मेरी बणत बणाईआ। बच्ची किहा मैनूं कुछ होश नहीं, सचमुच दे दृढ़ाईआ। ओस किहा कुझ ख़ामोश रहीं, वेला वक्त दूर दुराडा नज़री आईआ। आपणे नेत्र अक्खां वेख लईं, सनमुख दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों रखाईआ। कबीर ने किहा जां नैण तकया, अन्तर ध्यान लगाईआ। अगों बचन मिल्या सच्चया, सच दिता समझाईआ। एह काया माटी कचया, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कबीर किहा हस के सुण बच्चा, तैनूं दयां जणाईआ। मैं ओस दा लेखा दस्सां, जो दहि दिशा वेख वखाईआ। जिस दे नाल मिल के वसां, झट आपणा रिहा लँघाईआ । हुण ओह दिसदा नहीं जगत वालीआं अक्खां, मेरे नाल प्रीती अन्दरे अन्दर रखाईआ। मैं बड़ी मुश्किल नाल लभया मसां, दिवस रैण मिन्नतां कर कर रिहा मनाईआ। एस विच्चों की देवां हिस्सा, तेरी झोली पाईआ । लड़की किहा ओह सभ दा पिता, मालक इक्क अख्वाईआ। की होया जे तैनूं दिता, साडी झोली ओसे कोलों दे भराईआ। कबीर ने किहा मैनूं इक्क वेख लैण दे चिठ्ठा, जिस दा लेखा बेपरवाहीआ। ओह काग़ज़ कोरा चिट्टा, हरफ़ हरूफ़ ना कोए दृढ़ाईआ । ओस विच्चों नज़र आया जिस दा अगे अख़ीरी सिट्टा, कलिजुग दए गवाहीआ। जिन्हां दा पाल सिँघ होवे पिता, पता पतिपरमेश्वर दए जणाईआ। एह ओसे दा होवे पुत निक्का, निक्कयों वड्डे दए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ओह पिछला याद रख्या चेता, चितावणी नाल दए समझाईआ।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी बीबी पालो दे नवित जेठूवाल

लेक्खयां विच्चों लेख कर के पूरा, लिख्ती लिख्त नाल तराईआ। गुरमुखां सभ हिस्सा कर के पूरा, पूरन पूरन विच

समाईआ । अगे नाता रहे ना कूड़ा, सच बिधाता मेल मिलाईआ। बख्शिश करके चरन धूढ़ा, गूढ़्हा रंग दए रंगाईआ। नाम ख़ुमारी दे सरूरा, सुरत शब्दी संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ। मेहर नज़र नाल वेखे पार लँघदे, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे नाते जुड़ गए नाल गुजरी चन्द दे, अनन्द मंगल विच समाईआ। ओन्हां दे पैंडे मुक गए पन्ध दे, लक्ख चुरासी विच ना कोए भुआईआ। ओह कर इश्नान सच सरोवर गंग दे, दुरमति मैल गए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला देवणहार वड्याईआ। सदा सुहेले की तेरी सिफ्त, सिफ्तां वाल्या दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा मैनूं भगतां मिलण दा इश्क, जेहड़ा इश्क आशक माअशूक दोवें ना सकण कोए कमाईआ। जिन्हां दे मस्तक लाउणा तिलक, लिलाटी लाट वखाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के दृष्ट, दृश इक्को दिता वखाईआ। जिन्हां दी भगतां नाल अगे पक्की नहीं सी फ़रिसत, उन्हां दा लेखा अगे दिता बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धीरज सन्तोख देवे सिदक, सदमा रोग दए गंवाईआ।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी कृपाल सिँघ दे नवित जेठूवाल

कृपाल उपर होए कृपाला, किरपन गले लगाइंदा। मार्ग दे के सच सुखाला, साची सिख्या सिख समझाइंदा। आत्म परमात्म सोहँ माला, सच प्रीती नाल जुड़ाइंदा। सचखण्ड दुआर दे के सची धर्मसाला, धर्म दा धर्म आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सिर रख हथ्थ आप निरँकार, निरवैर दया कमाईआ । भगत सुहेला बण के मीत मुरार, निर्धन हो के फेरा पाईआ। सन्त सुहेले लए उभार, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा कर के आर पार, सुमार गुरमुखां विच कराईआ।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी साधू सिँघ दे नवित जेठूवाल

हरि जू लेखा लेख पूर्ब लभदा, खोजणहारा हर घट थाँईंआ। जिस दा लहिणा होवे सच दा, जन ओसे मेल मिलाईआ। एह खेल नहीं किसे दे वस दा, श्री भगवान आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ । जुग जुग पैज भगतां रखदा, सन्तां होए सहाईआ। गुरमुखां नाता जोड़ के आपणी अक्ख दा, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। फेर अन्दर हो के वसदा, घर मन्दिर डेरा लाईआ। दे प्रेम आपणे रस दा, रस्ता सिध्धा दए समझाईआ। हुण वेला पुरख अकाल दे जस दा, दूजी लोड़ रही ना राईआ। जो

घड़या जो बणया सो ढठदा, जुग चौकड़ी गए फेरीआं पाईआ। नाता रिहा ना किसे तत अठ्ठ दा, नौ दर बैठण पन्ध मुकाईआ। जन भगतां इक्को नाम शब्द वसीला हक दा, दलीलां कूड़ीआं दए बदलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिहनां दरस पाया समर्थ दा, सोहणा समां गए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे चार जुग दे रथ दा, बण रथवाही बेपरवाही भगत सुहेले उपर रिहा चढ़ाईआ।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी रूप सिँघ दे नवित जेठूवाल

भगतन आशा कहे प्रभ जोड़ी जोड़ी जा, जोड़ी आपणे नाल जुड़ाईआ। कूड़ कुकर्मां नूं कूड़ी धार रोढ़ी जा, आपणी दया कमाईआ। जगत विकार तों होड़ी जा, हुक्म नाल समझाईआ। मनमुखां तों चोरी जा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां डोरी आपणे नाल बंधा, बन्धन प्रेम दा इक्को पाईआ। मस्तक टिक्का चन्दन ला, जलवा नूर कर रुशनाईआ। जिन्हां दे अंगण गया आ, ओन्हां दा लेखा रहिण कोए ना पाईआ। जगत दलिद्रीआं दलिद्र दे गवा, प्रेम आपणा रंग रंगाईआ । जन भगत कहिण प्रभू तेरे तों वडा होर केहड़ा ख़ुदा, ख़ुद ख़ुदी दे मिटाईआ। जे तूं भगतां वल होवें सिध्धा, सिध्धा आपणा मेल मिलाईआ। फेर क्यों ना उधरे वड्डा निक्का, ग़रीब निमाणा पिच्छे रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत कहिण प्रभू वेखीं मेल के ना देवीं किसे सज़ा, अपणी अक्ख बदलाईआ। जे बख्शीं चरन प्रीती साचा मज़ा, मजलस गुरमुखां विच जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान तेरे हुक्में अन्दर बध्धा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां दे के धुर दा सद्दा, घर साचे ल्या मिलाईआ।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी जरनैल सिँघ दे नवित जेठूवाल

हरि सतिगुर सेवा अगम्मा फल, अमृतां विच्चों अमृत नज़री आईआ। जिस नूं खाधयां मिले निहचल धाम अटल, पदवी इक्को इक्क जणाईआ। सच दुआरा लैण मल, चरन कँवल सरनाईआ। किसे दे हिलायां मूल ना जाण हल, पासा सके ना कोए बदलाईआ। पुरख अबिनाशी होया जिन्हां दे वल, वलवले सारे दए चुकाईआ। लोड़ रही ना गंगा जल, मन्दिरां सीस ना कोए निवाईआ। सिध्धा सच दुआरे देवे घल, घड़ी पल ना कोए अटकाईआ। सोहँ नाम दा वजदा जाए टल्ल, टल्लीआं वाले बैठण मुख शरमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा जन्म कर्म दा लेखा दिता उथल, पिच्छे बाकी ना कोए रखाईआ।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी आसा सिँघ दे गृह जेठूवाल

आ यार प्यारे संगी, पिछला संग जणाईआ। ओह तेरी गाथा लगी चंगी, जेहड़ी हिरदयों लई प्रगटाईआ। भावें मैनूं आवे तंगी, मेरे गोबिन्द नूं अक्ख सके ना कोए उठाईआ। हथ्थ पा के आपणी चण्डी, चण्डका रूप वटाईआ। मैं सभ नूं देवां दंडी, हुक्म मेरे बेपरवाहीआ। ओस वेले धुर दी आई इक्क सुगंधी, पवण विच समाईआ। तेरा लेखा चुकणा विच्चों ख़ाने बन्दी, बन्दगी अगली दयां जणाईआ। जिस वेले डेरा लाउणा रावी कन्ढ्ढी, काया कुल्ली जगत हंढाईआ। ओस वेले होणा साहिब सूरा सरबंगी, तेरा लेखा वेख वखाईआ। चरन प्रीती दे के ठंडी, आत्म ठंड दए वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मनसा पूर कराए मंगी, बहुरंगी आपणा रंग रंगाईआ।

२५ पोह २०२१ बिक्रमी गुरनाम सिँघ दे नवित

प्रीतम दा पिछला मित्र, मित्रां वाले दया कमाईआ। काया माटी बाहरों पित्तल, अन्तर सुवरन नूर डगमगाईआ। जिस दी धारों आया निक्कल, ओह आपे वेख वखाईआ। याद करा के पिछली मिसल, मसला अगे रिहा समझाईआ। हरि सरनाई साचा वसण, धाम दुआरा इक्क वड्याईआ। सृष्ट सबाई दिसे मिथन, मिथ्या होई सर्ब लोकाईआ। जो आपणा आप आया जित्तण, सो हरि चरन कँवल ध्यान रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम प्यार प्रीती नाल अन्दरों बाहरों करके सिकल, सोहणा रंग दए चमकाईआ।