पुस्तकालयभाग १८

२५ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

अगम्म अथाह खेल पुरख अबिनाश, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों भिन्नड़ी आई रैण रात, दिवस घड़ीआं पलां विच पन्ध मुकाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पीर पैगम्बर गए जाग, सचखण्ड दुआरे अक्ख खुल्हाईआ। वेखो खेल पुरख अबिनाश, करता करनी आपणी कार कमाईआ। जिस दी नित नवित रसना जेहवा बत्ती दन्द करदे रहे याद, खाणी बाणी रागां नादां विच राग अल्हाईआ। जिस दा वेस अनेका ब्रह्मण्ड खण्ड विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड करे रुशनाईआ। जिस दा नाम नगारा नौबत वजे आदि जुगादि, जुग चौकड़ी हुक्म सुणाईआ। एथे ओथे दो जहानां सति सतिवादी सच्चा राज, शब्द हकूमत इक्क समझाईआ। जिस दे सीस सुहञ्जणा सच्चा धुर दा ताज, तख्त निवासी वड्डी वड्याईआ।

कलिजुग अन्त श्री भगवन्त इक्क अकेला खोल्हण आया राज़, बेपरवाह पर्दा आप उठाईआ। पीर पैगम्बर सजदे करके अर्शां फ़र्शां जिस दे कदमां पढ़न निमाज़, रोज़ा हकीकत हक विच जणाईआ। जो सदा सुहेला भगतन मीता देवणहारा साथ, निरगुण सरगुण आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान गावे गाथ, अञ्जील कुरान सिफ्त सालाहीआ । जिस नूं खाणी बाणी कहे पुरख समराथ, अलख अगोचर अगम्म अथाह वड वडा इक्क अख्वाईआ। जिस दा आत्म परमात्म लक्ख चुरासी नाल नात, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ । भिन्नड़ी रैण कहे मैं वेखां वक्त सुहेला, हरि करता खेल रचाईआ। पतिपरमेश्वर इक्क अकेला, निरगुण हो के वेस वटाईआ। लेखा जाण गुरू गुर चेला, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। दो जहान वाली जोत अकाली बण के सज्जण सुहेला, साख्यात सति सरूपी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। रैण कहे मैं वेखां गोबिन्द मीत, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। जिस दी वखरी निराली सभ तों वखरी रीत, धार अगम्मी रिहा दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के सच प्रीत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। धाम वखा के इक्क अनडीठ, सचखण्ड साचा रिहा समझाईआ। धुर दा ढोला गा के गीत, देवणहार वड्डी वड्याईआ। लेखा चुका के हस्त कीट, ऊँच नीच रंग रंगाईआ। घर मिटा के मन्दिर मसीत, मसला इक्को हक सुणाईआ। जो पुरख अकाल दीन दयाल गोबिन्द कर के गया वसीअत, ओह पर्दा दए उठाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त अगे रखे इक्क असलीअत, असल आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मोहे चाउ घनेरा, अन्दर बाहर वजी वधाईआ। हरि ठाकर स्वामी मिल्या मेरा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जिस ने दो जहान चुकाउणा झेड़ा, झगड़ा मेटे जगत लोकाईआ। भगतां बन्न्हणा बेड़ा, सन्तां होए सहाईआ। गुरमुखां वसाउणा खेड़ा, काया माटी साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। गुरसिक्खां नज़री आउणा नेरन नेरा, निज नेत्र कर रुशनाईआ। सच सुहेला जानणहारा आपणा वेला, वार थित दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा दृढ़ाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं वेख वेख थक्की, जुग चौकड़ी गए विहाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां मिल्या कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दे हथ्थ लहिणा देणा सवा रती, केसर आपणा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी इक्क अख्वाईआ । भिन्नड़ी रैण कहे मैं देवां संदेसा, नेत्र अक्ख सर्ब खुल्हाईआ। फड़ उठावां विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, गणपति ग़फ्लत विच नज़र कोए ना आईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सां कर के हेता, हितकारी

दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पिछला कर लओ चेता, भविख्त वाक्ां नाल समझाईआ । जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सारे मन्नदे नेता, मालक दो जहान अख्वाईआ। जिस दे कोलों दीन मज़्हब दा लोकमात पंजां तत्तां वाला मिलदा ठेका, चार कुण्ट दहि दिशा आपणी वंड वंडाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के दस्सणहारा भेता, अनुभव आपणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा चुकाईआ । भिन्नड़ी रैण कहे मैं की दस्सां, मेरे उत्ते हैरानी आईआ। सदी वीहवीं इक्को ओट तक्कां, प्रभ चरन सरन सरनाईआ। दोवें मीट के आपणीआं अक्खां, निज नेत्र राह तकाईआ। कवण दुआरे मिले पुरख समर्था, सच सिँघासण डेरा लाईआ। वाहो दाही उठ के नठ्ठां, भज्जां पन्ध मुकाईआ । सीस उहदे कदमां उत्ते सुट्ठां, जो सगली चिन्द मिटाईआ। जिस गोबिन्द नाल सुहाउणीआं रुत्तां, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। जिस माण रखाउणा गुरमुख पुत्तां, पिता आपणी दए वड्याईआ। उस दे कोलों सच दी निशानी इक्को पुच्छां, जिसदी समझ ना कोए समझाईआ। जेहड़ा अमृत दिता नाल घुट्टां, पंचम मुख लगाईआ। जिस दे नाल बदल गया जुस्सा, जिस्म इस्म आपणा दिता बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं पुछणी बात, प्रभू अगे कर अरज़ोईआ। साहिब स्वामी गोबिन्द तेरे साथ, शब्दी बेटा सेव कमाईआ। थिर घर निवासी तेरा खेल तमाश, सचखण्ड तेरी बेपरवाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों एह सुहञ्जणी आई रात, जिस दी रुतड़ी इक्क महकाईआ। मैं राह तकदे वेखे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड अक्ख खुल्हाईआ। जिस दी पीर पैगम्बर करदे गए तलाश, चौदां तबकां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे जिस वेले ईसा मूसा मुहम्मद परवरदिगार मारी रमज़, महीना रमज़ान दिता जणाईआ। अन्दरे अन्दर थोड़्ही दे के समझ, भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं होवे ग़ज़ब, चारों कुण्ट हैरानी छाईआ । झगड़ा होवे दीन मज़्हब, ज़ात पात करे लड़ाईआ। खाणी बाणी रहे कोई ना अदब, सतिगुर सीस ना कोई निवाईआ। धर्म दुआरे चुके कोई ना कदम, अधर्म रूप लोकाईआ। बाहरों माटी पोचया दिसे बदन, अन्तर काम क्रोध लोभ मोह हल्काईआ। सोहणी तत्तां वाली नज़री आवे शक्ल, अन्दरों बेअकल भुलया बेपरवाहीआ। आशा कारन पूरा करन मतलब, तुअल्लक प्रभ दे नाल ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण वेखे खेल बेपरवाहीआ। भिन्नड़ी रैण कहे जिस वेले पीर पैगम्बर प्रभ सुणाई अगम्मी आवाज़, अव्वल नूर कर जणाईआ। सजदयां विच दस्सी निमाज, हुक्में अन्दर वड्याईआ। भेव अन्दर खोल्ह के राज़, रहमत दित्ती कमाईआ। बख्शिश दी मुख लगा के

न्याज़, न्यामत इक्क वरताईआ। मुहम्मद दोवें जोड़ के हाथ, चरन प्या सरनाईआ । परवरदिगार सांझे यार लाशरीक तेरा साथ, सभ तों चंगा नज़री आईआ। आपणे मिलण दा कीता आप इतफ़ाक, मेहर नज़र अक्ख खुल्हाईआ। मेरा इक्को तेरे नाल वाक्, अगला वाक्या दे समझाईआ। जिस वेले प्रगट हो के आवें आप, पीरां दे पीर पैगम्बरां दे पैगम्बर अमामां दे अमाम, जलवा नूर कर रुशनाईआ। किस दा देवें सच्चा साथ, मुर्शद मुरीद कवण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे जणाईआ। भेव अभेदा दस्स दे मालक, पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ । तूं आदि जुगादी ख़ालक, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। तूं नित नवित बणें सालस, दो जहानां अदल कमाईआ। तूं भगत भगवान तूं सूफ़ीआं दी सिफ्त करें ख़ालस, आलस निंद्रा जगत चुकाईआ। तूं लावें सच अदालत, सच सिँघासण सोभा पाईआ । मुहम्मद किहा तेरे दर ते लँघे ना कोई बिना इजाज़त, दूर दुराडे सारे डेरा लाईआ। तेरा दरस अपारा धुरदरगाही नयामत, रस इक्को इक्क वखाईआ। सदी चौधवीं जिस वेले आई क्यामत, आपणी क्यामगाह दे समझाईआ। जिथ्थे आपणयां दी दएं ज़मानत, बरीख़ाना नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे प्रभ धुरदरगाही दया कमाउदा ए। आदि पुरख अबिनाशी करता, शब्द अगम्मी हुक्म सुणाउदा ए। कलमा कायनात दा बरदा, चौदां तबक वेख वखाउदा ए। सच संदेसा इक्को घलदा, नर नरेशा हुक्म वरताउदा ए। लेखा जाणे निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी महिफ़ल आपणे घर लगाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाउदा ए। मेहर नज़र आप उठाउदा ए। पतिपरमेश्वर वेख वखाउदा ए। धुर संदेश इक्क सुणाउदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाउदा ए। गुर अवतार पैगम्बर दे संदेश, आलस निंद्रा दूर कराउदा ए। उठो नेत्र तको, सच दुआरा लैणा पेख, जो लोकमात वडयाउदा ए। निरगुण धर के आया भेख, जोती जामा वेस वटाउदा ए। सम्बल वस्या आपणे देस, गोबिन्द मेला मेल कराउदा ए। धुरदरगाही नर नरेश, निरँकारा इक्को इक्क अखवाउदा ए। जो कलिजुग अन्तिम खेले अगम्मी खेड, जिस दा भेव कोए ना पाउदा ए। जोती जलवा करके तेज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आप जगाउदा ए। जन भगतां करके धुर दा हेत, हितकारी हो के मेल मिलौदा ए। निज आत्म परमात्म लए वेख, लोचन इक्को अक्ख खुलाउदा ए। लहिणा देणा गुर दस्मेश, दहि दिशा झोली पाउदा ए। जिस दी शब्द अगम्मी दो धारी दिसे तेग़, खण्डा खड़ग नाम चमकाउदा ए। जिस माछूवाड़े हंढाई सेज, सूलां सत्थर डेरा लाउदा ए। ओहदा मालक प्रितपालक ख़ालक सभ कुछ रिहा वेख, अनडिठड़ी कार कमाउदा ए। जिस दे पिच्छे अर्जन तत्ती पवाई सीस रेत, अग्नी मठ तपौदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

सति करनी कार कमाउदा ए। भिन्नड़ी रैण कहे प्रभ कार कमाउदा ए। निहकलंका नाउँ रखाउदा ए। काल महाकाल चरनां नाल रखाउदा ए। दो जहानां पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाउदा ए। जुग चौकड़ी पिच्छों निरगुण करन आया विहार, विवहारी आपणी रचन रचाउदा ए। कलिजुग कूड़ी क्रिया दए निवार, सतिगुर साचा मार्ग लाउदा ए। जिस इक्की दी गोबिन्द करके गया पुकार, ओह इक्की एकँकार आप बणाउदा ए। चार वरन दी सिक्खी कर त्यार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जोड़ जुड़ाउदा ए। साचा गुलशन खिले बहार, बूटा गुरमुख आप प्रगटाउदा ए। भगत सुहेला मीत मुरार, इक्क अकेला वेख वखाउदा ए। जिस दा राह तकदे रहे जुग चार, चौकड़ी आपणा हुक्म वरताउदा ए। सो प्रगट हो के आए विच संसार, कलि कल्की नाम प्रगटाउदा ए। बीस इकीसा हरि जगदीसा हो के ख़बरदार, ख़बर संदेसा इक्क सुणाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाउदा ए। बेख़बर देवे धुर दी ख़बर, शब्द संदेश सुणाउदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो बैठे रहे करके सबर, सबर सबूरी सभ दी लेखे लौदा ए। वीह सौ इक्की बिक्रमी करन आया अदल, अदालत इक्को इक्क जणाउदा ए। जिस ने कलिजुग कूड़ी क्रिया देणी बदल, सतिजुग साचा राह वखाउदा ए। माया ममता मोह हँकार करके कतल, शब्द खण्डा इक्क चमकाउदा ए। भगत सुहेले मेल के पतण, गोबिन्द तेरे नाम रंगाउदा ए। सन्त सुहेले आया रखण, सिर आपणा हथ्थ टिकाउदा ए। शब्द अगम्मी कर के यतन, यथा योग आपणी सेव कमाउदा ए। पुरख अबिनाशी हो के बेवतन, वतन गुरमुखां आप सुहाउदा ए। सन्त सुहेले गुरमुख अनमोल कढ्ढके रतन, रती रत रंग नाल रंगाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत आप बणाउदा ए। साची बणत बणावण आया, पारब्रह्म करतार। भगत सुहेले लए उठाया, गुर चेले मीत मुरार। गोबिन्द मेला सहिज सुभाया, अन्दर बाहर करे प्यार। साचा मन्दिर इक्क वडियाया, साढे तिन्न हथ्थ मनार। जोती जाता डगमगाया, नूरो नूर करे चमत्कार। शब्द अगम्मी राग सुणाया, अनहद वजी इक्क धुन्कार। अमृत आत्म जाम पिलाया, निझर झिरना झिरे ठंडा ठार। बूँद स्वांती मुख चुआया, अमृत रस देवे अपर अपार। वेला वक्त जिस सुहाया, थित वार रलाई नाल। भगतन मीता चल के आया, सचखण्ड निवासी विच संसार। जगत जगदीशा फेरा पाया, कलि कल्की हो मेहरवान। नाम हदीसा इक्क सुणाया, गाथा गाए दो जहान। मन्दिर मसीतां वक्त चुकाया, आत्म परमात्म मेला मेल मिलाए आण। ऊँचां नीचां राउ रंकां इक्को रंग रंगाया, इक्को समझाए सच्चा गाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल आया तराण। भिन्नड़ी रैण कहे जुग चौकड़ी पिच्छों आई पोह छब्बी, शाह पातशाह वेख वखाईआ। जिस दे हुक्में अन्दर बद्धी, लक्ख चुरासी दिसे लोकाईआ। एह जोत अगम्मी रब्बी, रहमत

विच समाईआ। जेहड़ी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां विच्चों किसे ना लभी, मठ्ठां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। भगत प्रेमण सन्त सुहेलण प्रीती अन्दर बद्धी, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग वेख के वीहवीं सदी, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। भगतां दे प्रेम विच रंगी, रंगत आपणी रही वखाईआ। सन्त सुहेले बण गए संगी, धुर दा संग इक्क जणाईआ। कूड़ा नाता तुट्टा जगत पखण्डी, भेखाधारी रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सति धर्म दी लाउणी इक्को डण्डी, डण्डौत साची दए जणाईआ। सुरत सवाणी रहिणी कोई ना रंडी, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म मिलणा इक्क अनन्दी, पुरी अनन्द वाला देवे सच्चा माहीआ। जुग जन्म दे विछड़यां रही गंढ्ढी, डोरी शब्दी तन्द जुड़ाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी आई सभ तों चंगी, गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। भगत दुआरे आउणा चल के पैरीं नंगी, जोड़ा चरन ना कोए छुहाईआ। ढोला गाउणा इक्को सोहँ छन्दी, नानक निरगुण निरवैर निरँकार निराकार गया समझाईआ। जो गोबिन्द मंग अन्तिम वेले मंगी, पुरख अकाल अगे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो वेला वक्त सुहाईआ। वेला वक्त सुहावणा, सोहणी मिले वड्याईआ। पोह छब्बी रुत सुहावणा, रुतड़ी नाल महकाईआ। हरि भगतां रंग रंगावणा, सति मजीठी दए चढ़ाईआ। गोबिन्द मेला मेल करावणा, विछोड़ा पिछला मेटे जुदाईआ । इक्कीआं इक्कीआं संग निभावणा, सगला संग बणाईआ। प्रेम डोरी नाल बंधावणा, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। मस्तक टिक्का इक्को लावणा, सवा रती राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं वेखी वीह सौ इक्की दी आस, आसा भरी ख़ुशी मनाईआ। मैं दर्शन तक के पुरख अबिनाश, आप आपणा गई भुलाईआ। मैनूं पिछले भगत दी आई याद, मेरी अक्ख प्रतख लई अंगड़ाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल लक्ख चुरासी सुणे ना कोए फ़रयाद, इक्को दाता नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कट के गए आपणी वाट, जुग चौकड़ी पाँधी हो के फेरा पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गीता वाली लिख के गाथ, सृष्ट सबाई दृष्टी गए जणाईआ । मंज़ल चढ़न वाली दस्स के बात, कहाणीआं वाली कहावत गए बणाईआ। अन्त कूक पुकार करदे रहे दिवस रात, पुरख अबिनाशी अगे सीस झुकाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त होवे अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। तुध बिन सहाई होवे ना पुरख अबिनाश, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ । गोबिन्द मीता ठांडा सीता अन्तिम गया आख, शब्द संदेसा गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। वीह सौ इक्की कहे मैं आई एक, एकँकार देवे वड्याईआ। मैं साची बख्शणी इक्क टेक, भगत भगवान देणी सरनाईआ। गोबिन्द लेखा धुर संदेश, सन्त सुहेले देणा

जणाईआ। कलिजुग कूड़ी मिटणी खेड, लोकमात रहिण ना पाईआ । पुरख अबिनाशी घट घट वासी सन्त सुहेला इक्क अकेला भगतां मिल के दए संदेश, धुर दा ढोला इक्क जणाईआ। सच दुआरे हरि निरँकारा लैणा पेख, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जामा श्री भगवान धर के आया भेख, बिन रंग रूपी आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख गुरसिख लिखण आया लेख, लेखा आपणे हथ्थ जणाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्नदे सम्बल देस, सो साढे तिन्न हथ्थ काया दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ । धुर दी करनी करे करता पुरख, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। लक्ख चुरासी नाम कसवट्टी परख, गुरमुख थोड़े्ह बाहर कढाईआ । दीन दुनी दोवें कर के तरक, तुरत आपणा मेल मिलाईआ। जेहड़ी गोबिन्द नाल शर्त, ओह शरअ विच पूर कराईआ। पिच्छे रहिण ना देवे फ़र्क, अगला नाता जोड़े बेपरवाहीआ। जिस दे वैराग अन्दर वैरागी हो के त्यागी हो के बैरागी रहे तड़प, सो तड़पणा दए बुझाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार हो के आवे परत, प्रतीनिध हो के फेरा पाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी दा सोहणा बरस, बरसी गुर अवतार पीर पैगम्बर मिल के रहे मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक्क वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्ह के अक्ख, प्रतख वेखण हरि गुसाईआ । इक्क दूजे नूं रहे दस्स, ख़ुशीआं ढेले गाईआ। चलो चलीए ओथे नठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। पोह छब्बी नूं जिथ्थे भगतां होणा इक्ट्ठ, पुरख अकाल दए वड्याईआ। जिथ्थे गोबिन्द दी लेखे लगी रत, रती रत नूर चमकाईआ। तेई अवतार कहिण सिर कदमां उत्ते दईए सट, मिटे माण वड्याईआ । ईसा मूसा मुहम्मद कहिण बोलीए नाअरा हक, जो हकीकत दए जणाईआ। नानक गोबिन्द कहिण पुरख अकाल इक्को सच, जो सभ दा पिता माईआ। भगत अठारां कहिण चरनी जाईए ढठ, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। सतिजुग कहे मैनूं लोकमात रख, वेला वक्त दए गवाहीआ । कलिजुग कहे मैनूं कर वख, कूड़ कुड़यारयां कोलों पल्लू दे छुडाईआ। सति धर्म कहे मैनूं सारे गए छड, संगी नज़र कोए ना आईआ। नेत्र रोवण तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ । मेरी रही कोई ना पति, पतिपरमेश्वर तेरे अगे दुहाईआ। धाहां मारन मन्दिर शिवदुआले मठ, गुरुदुआर हाहाकार कर सुणाईआ। प्रभू तेरे मिलण दी साफ़ रही ना किसे दी अक्ख, नेत्र नैण ना कोए रुशनाईआ। धर्म दवारयां उत्ते धीआं भैणां रहे तक, गुर का भय सीस ना कोए रखाईआ। धुर दा इष्ट सारे गए छड, दृष्ट सच ना किसे खुल्हाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, जगत वासना होए हल्काईआ। गोबिन्द सूरा सूरबीर बोले सरबग, धुर दा हुक्म सुणाईआ। प्रभू दे हुक्में अन्दर एह लगी चारे कुण्ट अग्ग, दहि दिशा रही तपाईआ। काअबे वालयां भुल्लया हज्ज, मक्के

वालयां मसला हल ना कोए कराईआ। कूड़ी माया कूड़ा लब, लुबे-लुआब रहे कुरलाईआ । परवरदिगार सांझा यार मिले ना किसे रब्ब, रब्बी नूर ना कोए रुशनाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी काया ग्रामी घर लए कोई ना सद्द, बंक दुआरे मात बहाईआ। अबिनाशी करते तेरे तों हो गए सारे अड्ड, वखरा बैठे राह जणाईआ। एसे कारन बीस इकीसा कहे सदी चौधवीं होई हद, हज़रत हज़रतां लेखा दे मुकाईआ। अगे चाढ़ के आपणा रंग, साचा कलमा दे समझाईआ । तेरे नाम दा वजे मृदंग, नग़मा इक्क शनवाईआ। भगत सुहेला हो के रहिणा संग, धुर दा संग निभाईआ। एह अन्त अख़ीरी तेरी वंड, ब्रह्मण्ड राह तकाईआ। की होया जे पुरी छड ग्यों अनन्द, अनन्द भगतां विच सदा रखाईआ। उहनां पिच्छे निरगुण हो के मारया पन्ध, मंज़ल पिछली दूर रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सुणा के छन्द, सोहँ सच सरूप समाईआ । वाहवा गुरू गुरदेव स्वामी पाए ठंड, धुर दा जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं करनी कार इक, एका इक्की दयां वड्याईआ। जिस वेले परम प्यारे प्रभ दे मित्र वेखां सिख, जिन्हां दे अन्तर सिख्या साची भाईआ। ओसे वेले दो जहानां वाली मैनूं आवे दिस, दहि दिशा करे रुशनाईआ। मैं वड्यावां किस किस, सिफ्तां की सलाहीआ। पुरख अकाल जिस दे हथ्थ रख्या पिठ, सो मूर्ख मूढ़्हा मुग्ध अंञाण गुरमुख रूप वटाईआ। जिस वेले तेई पोह गोबिन्द खोल्ह के पढ़ी आपणी चिट, जो चिठ्ठी पुरख अकाल आपणी हथ्थ फड़ाईआ। ओस विच अगम्म दा लेखा दिता लिख, जिस दी अज्ज तक समझ किसे ना आईआ। जग नेत्र ना आए दिस, दोए लोचन जगत शरमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। चिठ्ठी कहे मेरा गोबिन्द चुकणा पड़दा, पड़दयां वाल्यो दयां जणाईआ । जिस जगत जहान बचाउणा सड़दा, अमृत मेघ बरसाईआ। जिस दे अगे कोई ना अड़दा, भय विच सर्ब लोकाईआ। जो पुरख अकाल दा बरदा, सुत दुलारा नज़री आईआ। उहदा नाता पिछला चिर दा, नवीं कहाणी ना कोए सुणाईआ। ओह मालक दिलां दे दिल दा, दिलबर बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्म अन्दर दो जहान कदे ना हिलदा, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा भुआईआ। ओह भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिक्खां दिने जागदयां रातीं सुत्तयां सुफ़न सखोपत जागरत तुरीआ विच मिलदा, तुरत आपणा मेल मिलाईआ। लेखा चुकाए अम्बर नील दा, नीले वाला आपणा फेरा पाईआ। ओथे लेखा नहीं किसे दलील दा, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। ओथे झगड़ा नहीं किसे वकील दा, वुकला देवे ना कोए सफ़ाईआ। ओथे वक्त नहीं किसे अपील दा, धुर फ़रमाना इक्को वार सुणाईआ । एह लेखा छैल छबील दा, जो धुर दा बांका दिसे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान कहे मेरा गोबिन्द सुत, पुरख अकाल देवे वड्याईआ । जिस नाल मौलणी दो

जहानां रुत, कलिजुग वज्जे अन्त वधाईआ। गुरमुख गुरसिख होए ख़ुश, मनमुख नेत्र नैणां नीर वहाईआ । कूड़ी क्रिया सच दवारयों कढ्ढे कुट्ट, भेख पाखण्ड नाता दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वड्याई देवे इक्क इकल्ला, अकल कल बेपरवाहीआ। गुरमुखां वसा के सच महल्ला, महिफ़ल आपणे नाल लगाईआ। इक्कीआं दा इक्क इक्क नाल बन्हाउणा पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ जुड़ाईआ। दूई द्वैती मेट के सल्ला, सलल आपणा रंग रंगाईआ। धाम वखा के निहचल इक्क अटला, उच्च मनारा देणा समझाईआ। लेखा चुकाए जलां थलां, महीअल बेड़ा पार लँघाईआ। शब्द सरूपी बोल के इक्को हल्ला, हालत सभ दी देणी बदलाईआ। कोई नहीं करनां वला छला, साख्यात हो के दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह दा खेल अगम्म, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। भगतां नाल भगतां बन्न्ह, कन्न नाल मिलाए कन्न, मन नाल मन दए मिलाईआ । इक्को राग सुणाए कन्न, कमल्यां कोझयां सोझी देवे पाईआ। शब्द अगम्मी पदार्थ झोली पाए धन, धुर दे धनी दए बणाईआ। धरतमात दे सोहणे चाढ़ने चन्द, चौधवीं चन्द नैण शरमाईआ। अन्दरों बाहरों ख़ुशी करके बन्द बन्द, बन्दगी इक्को दए वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्क अनन्द, अनन्दपुरी वाला गुरमुख गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। अख़ीर नंगी होण ना देवे कंड, ब्रह्मण्ड खण्ड बैठे सीस निवाईआ। जिस दी तिक्खी धार वाली चण्ड प्रचण्ड, चण्डका आपणा नूर रही चमकाईआ। लेखा जाण के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। सो भगत सुहेला बणके आया संग, धुर दा संग वखाईआ। दिन दीवीं सनमुख हो के नेत्रां अन्दर पावे ठंड, मंत्र आपणा इक्क समझाईआ। दाता हो के दात देवे वंड, भिखारी हो के भिच्छया प्रेम दी आपणी झोली पाईआ । बख्शिशां दा मालक हो के बख्शंद, रहमतां दा मालक रहीम इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल जाणे सूरा सरबंग, दूजा हिस्सा ना कोए वंडाईआ। उधरों बोल प्या सताई पोह दा दिन, आपणी कहाणी रिहा जणाईआ। जिस दा लेखा हिसाब ल्या मिण, मिणती हथ्थां विच वंडाईआ। ओस गोबिन्द दे दस्सणे चिन्न्ह, चिन्ता सारी देणी गंवाईआ । जिस दा लेखा तिन्न दिन, पंझी पोह निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी समर्थ पुरख वड्डी वड्याईआ। धरनी धरत धवल कहे प्रभू मेहरवान, मैं निमाणी आशावन्ती आसा पूर कराईआ। दाते दानी दयावान श्री भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक्क सरनाईआ। नव नौ चार चौकड़ी जुग पिच्छों वेख्या तेरा सत्त रंग निशान, सत्तां दीपां इक्को हुक्म मनाईआ। जिस दे थल्ले परम पुरख दा चलणा इक्क विधान, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को राह वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन जिस नूं सजदे करन आण,

निउँ निउँ बन्दना डण्डौत विच सीस झुकाईआ । जिस दा मालक दो जहानां हुक्मरान, शब्द संदेसा इक्को रिहा दृढ़ाईआ। उस दा पैमाना ना जाणे कोई विच जहान, जगत बुद्धी चले ना कोए वड्याईआ। मैं झोली अड्ड के चरनीं ढठ्ठके मंगां धुर दा दान, दर तेरे अलख जगाईआ। तूं काहनां दा काहन रामां दा राम, पुरख अबिनाशी तेरी सच सरनाईआ। किरपा कर इक्क महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। धरनी कहे मैं दर ते मांगत, भिखारन नज़री आईआ। मेरी तेरे कोल अमानत, नव नौ चार देण गवाहीआ। जिन्हां मेरी भरी ज़मानत, आप आपा भेंट चढ़ाईआ । उहनां दा लेखा सही सलामत, तेरे दर ते नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। धरनी कहे मेरे पुरख समर्थ, मालकां दे मालक ख़ालकां दे ख़ालक तेरी इक्क सरनाईआ। तेरे भगतां मेरी खोल्ही अक्ख, सुत्ती लई जगाईआ। मैनूं दिता दस्स, शब्दी ढोला गाईआ । पुरख अकाला दीन दयाला होया प्रगट, जोती जाता वेस वटाईआ। सच दुआरा खोल्ह के हट्ट, भगत दुआरे सोभा पाईआ। साची सिख्या दे के मति, ब्रह्म विद्या रिहा पढ़ाईआ। कूड़ा तोड़ के जगत नत, साचा मेला आप मिलाईआ। गुरमुखां खोल्ह के अन्तर अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। इक्कीआं इक्कीआं दी पा के वंड, ब्रह्मण्ड चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा कराईआ। धरनी कहे प्रभू पा दे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। तेरे भगत सुहेले लोकमात दे अगम्मी चन्द, बिन चन्द सतार करन रुशनाईआ। मेरी ओहनां नाल मिल के प्रेम वाली मंग, मांगत हो के रही सुणाईआ। तेरा निशाना श्री भगवाना उच्चा होवे साढे तिन्न हथ्थ, कमर आपणी नाल बंधाईआ । ना वध्ध ना घट्ट, पैमाना इक्को इक्क जणाईआ। सभ कुछ तेरे वस, वास्ता कर के रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल पुरख समर्थ, भगत निशाना फड़ा के साढे तिन्न हथ्थ, हद अगली इक्क जणाईआ।