पुस्तकालयभाग १८

२६ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

जगत विछोड़ा मुके चोरी, चोरां दा चोर मालक दया कमाइंदा। प्रेम प्रीती चरन कँवल नाता बन्न्हे शब्द डोरी, धुर दी तन्दी तन्द आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन्म कर्म दे विछड़यां नाता पूर्ब रिहा जोड़ी, लहिणा देणा झोली पाइंदा। शब्द अगम्मी चाढ़ के घोड़ी, शाह अस्वारा वागां आपणे हथ्थ रखाइंदा। जेहड़ी वस्त जन भगतां सदा लोड़ी, सो अमोलक झोली आप पाइंदा । अगे वास्ते सभ नूं देवे होड़ी, होका दे के इक्क दृढ़ाइंदा। जो मालक ख़ालक आत्म परमात्म दा अगला मोहरी, मेहरवान इक्को

नज़री आइंदा। ओस दे कोलों अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर क्या करे कोई चोरी, पर्दा कौण छुपाइंदा। चोरी नसणा कीहदे कोलों जग, कदमां वाला पन्ध मुकाईआ। जो बैठा उपर शाह रग, घर आपणे डेरा लाईआ। जिस हुक्में अन्दर काया तत्तां अन्दर ल्या सद्द, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाईआ। जो कोट जन्म दे विछड़े लए लभ, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जे ओस कोलों दब्बे पैर जाए कोई लँघ, ओह अनसुरत सुरती ना आपणी कदे बन्हाईआ। ओह जगत सिँघासण सुत्ता ना वेखो पलँघ, हर घट आत्म सेजा डेरा लाईआ। जे ओसदा गा के जाओ छन्द, ढोला नाम सुणाईआ। सो साहिब स्वामी प्रीतम प्यारा परम पुरख सच चढ़ावणहारा रंग, कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धुआईआ। गुरमुखो तुसीं ओस दे नूरी चन्द, क्यों कलिजुग बदलां हेठ आ के आपणा मुख छुपाईआ। जिस दा खेल कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, खण्ड खण्ड सभ नूं रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सभ दा रिहा मुकाईआ। चोरी कर जे कोई लावे दाअ, पल्लू आपणा लए छुडाईआ। फेर एह परम पुरख काहदा मलाह, जो आत्म परमात्म बेड़े रिहा तराईआ। एहदे कोलों काहदी लैणी सलाह, जेहड़ा सुत्तयां ग़फ्लत विच आपणा आप भुलाईआ। जे मनों जाणो समझो पुरख अकाल सच्चा शहिनशाह, फेर सदा चलो हुक्म रज़ाईआ। ओह आदि जुगादी धुर दा पिता माँ, गुरमुख बाल अंञाणे आपणी गोद उठाईआ। जिस त्रेता द्वापर कलिजुग पकड़ी बांह, जन्म जन्म आपणे चरन दित्ती वड्याईआ। ओस दे कोलों क्या लए कोई छुपा, ओहला पर्दा विच ना कोए रखाईआ। गुरमुख कदे ना सतिगुरू नूं सके उठा, सतिगुर सदा जागदा नींदर विच ना कदे आईआ। बेशक ओह बड़ा बेपरवाह, आपणी बेपरवाही विच समाईआ । जे कोई कहे इसनूं नहीं कुछ पता, पल्ले आपणे लओ छुडाईआ। एह खेल पुरख समर्था, अबिनाशी करता आपणे विच छुपाईआ । जिस कारन एह विहार वखाउणा सी अक्खां, एसे कारन चोरी दिते भजाईआ। जो अन्दर वड़के दिन्दा मत्तां, मन मणका आप भवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। गुरमुख कदे ना हुन्दे चोर, चोरां वाली रीत ना कोई कमाईआ। गुरमुखो प्रभ दे अगे काहदा ज़ोर, जो आपणे गेड़े विच रखाईआ। जिस विहार ते विवहारी नूं आपणी सी लोड़, ओसे दा लुड़ींदा वक्त ल्या सुहाईआ। बिना सद्दयां पुच्छयां दर तों दिते तोर, तुरत आपणा हुक्म फेर सुणाईआ। बधक तिन्नां ने हथ्थ फड़ना पंख खम्ब मोर, इक्क इक्क सज्जे हथ्थ टिकाईआ। साढे दस इक्को वार करके उपर चौर, सीस निवा के लक्ख लक्ख शुकर लैणा मनाईआ। अगला खेल करना प्रभ कुछ होर, लेखा फेर दए समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बरीख़ाने विच्चों बरी कर दए चोर, अदालत विच्चों अदली हुक्म इक्क सुणाईआ। सतिगुर दुआबा जिथ्थे दोहां दा मेल, भूमिका वखरी दए जणाईआ। जिस गृह दीपक बले बिन बाती तेल, जोती

जोत जोत रुशनाईआ। जिथ्थे साहिब स्वामी सज्जण सुहेल, मन्दिर रिहा सुहाईआ। ओस दुआबे दा दोहरा खेल, बिन ख़ालक समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मी हुक्म रिहा वरताईआ। जिथ्थे दोहां दा मेल ओथे हुन्दा सूम, सुरत शब्द दोहां रिहा तड़फाईआ। कलिजुग अन्तिम बदलणहारा कानून, कायदा आपणा होर जणाईआ। भगवन भगतां पिच्छे लिख के कानून, हुक्म धुर दा दए सुणाईआ। सूमां तों बणा के प्रेमां दा मज़मून, मजमूआ इक्को दए बणाईआ। नुकता उड़ा के नून, नज़र आपणी नाल तकाईआ। मन हँकारी मेटके फरऊण, फ़ैसला धुर दा इक्क सुणाईआ। प्रीती अन्दर करके ममनून, नमों नमों दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी बेपरवाहीआ। सूमां विच्चों सूम कहिण दुआबा, अन्तर भेव समझ कोए ना पाईआ। जिन्हां दा लहिणा पिछला हिसाबा, लेखा रिहा वखाईआ। सति सच जोड़ के नाता, बिधाता आपणा रंग रंगाईआ । पिछला खोल्ह के ख़ुलासा, ख़ालस सिख्या दए समझाईआ। जो चुक के ल्यांदा सिरां उत्ते आटा, आटा नहीं एह गोबिन्द बाटा नज़री आईआ। जिस वेले माछूवाड़े आई सी इक्क राता, रैण भिन्नड़ी आपणी ख़ुशी मनाईआ। ओस वेले ओस मंगी दाता, ख़ाली झोली अगे वखाईआ । कुछ मैनूं बख्श सौग़ाता, देवणहार तेरी सरनाईआ। गोबिन्द आख्या, अज्ज इस तों अगला कोई होर साका, जिस दी साख़ी कदे ना अगे बणाईआ। जिस वेले आवे मेरा प्रभू अबिनाशा, देवणहार वड्डी वड्याईआ। मैं वी होवां उस दे साथा, धुर दा संग रखाईआ। जन भगतां वेखणहार तमाशा, धर्म अखाड़ा सच लगाईआ। ओने चिर नूं ओस रैण अन्धेरी विच इक्क निक्की जेही कीड़ी चुक्की आउँदी सी आटा, आ के गोबिन्द भेंट चढ़ाईआ। मैं वजूदों निक्की तेरी भेंटा करां जो वस्त मेरे कोल दाता, दयावान तेरी इक्क सरनाईआ। उधरों प्रहलाद ने मारी इक्क आवाज़ा, पिछला लेखा रिहा जणाईआ। तेरा थम्मां वाला नाता, मैनूं पूर्ब रिहा उठाईआ। गोबिन्द किहा एह इक्क होर अचरज नाता, तैनूं दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कीड़ी किहा आह लै आपणी भेंटा, सभ कुछ तेरे भेंट चढ़ाईआ। मेरा रखीं चेता, अभुल भुल कदे ना जाईआ। जिस वेले अकाल पुरख फेर बणावे आपणा बेटा, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। ओस वेले मैं तेरी धार देखां, मेरा नेत्र नैण देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द किहा वाह प्रेममत्ती कीड़ी, चीउँटी तैनूं दयां वड्याईआ। जिस वेले पुरख अकाल दी चलण लगी पीढ़ी, जन भगतां दए वड्याईआ । कलिजुग वेला होवे अख़ीरी, आख़र दयां समझाईआ। आपणा खेल करां तकदीरी, समझ सके कोए ना राईआ। आपे पातशाह आप आपणे हथ्थ रक्खां वज़ीरी, मुसाहिब दूजा ना कोए जणाईआ। आपे शरअ आपे ज़ंजीरी, डोरी आपणा तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कीड़ी किहा मैं बाली निक्की, निक्कयां विच्चों नज़री आईआ । गोबिन्द कोई मैनूं दे दे चिठ्ठी, धुर दा लेखा दे समझाईआ। गोबिन्द किहा जिस वेले मैं ग़रीबां दी प्रगट कीती सिक्खी, साख्यात रूप प्रगटाईआ। ओस वेले होवेगी वीह सौ इक्की मिती, तैनूं दयां जणाईआ। तूं चीऊँटी मैं कोई वड्डा रिखी, पूर्ब दा नाता मेरे नाल जुड़ाईआ। ओह दुहथ्थड़ा मार के पिट्टी, रो रो रही सुणाईआ। नाले आपणी नीवीं कर के धौण निक्की, चरनां उत्ते टिकाईआ। दस्स मैनूं ओह रीती, जिस नाल तेरी प्रीती लगे बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा जिस वेले मेरे भगतां दा पकवान बणे ठीकी, एह तेरा आटा गोबिन्द आपणा बाटा भरके आपणे विच टिकाईआ। ओस वेले वरतावां हो के साख्याता, हथ्थो हथ्थ आपणी सेव कमाईआ। ओस किहा मैं नहीं जाता, की तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। कीड़ी किहा कुछ खोल्ह के दस्स, आपणा भेव जणाईआ। किस खेड़े नगर गृह जाएं वस, धाम सिँघासण कवण देवें वड्याईआ। गोबिन्द किहा हस, सम्बल डेरा नाल मेरा दाता बेपरवाहीआ। तेरा लहिणा देणा झोली पावां हक, मेहर नज़र नाल तराईआ। ओस किहा मैं इकल्ली किस तरह तेरे कोल आवां नठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओस किहा एह तेरे संगी अठसठ, अठ्ठ सौ अंकड़े सठ्ठां हिन्दसयां नाल वड्याईआ। उहनां दा तेरे नाल करके इक्ट्ठ, आपणा मेल मिलाईआ। दुआबा नहीं ओह प्रेम दा रस, जिस रस विच आपणा अमृत रिहा भराईआ । एसे करके आपणा हुक्म दस्स, घरो घरी संदेशे दिते पहुंचाईआ। किसे ने भार नहीं चुकणा सिर ते गठ, ओह प्रभ नूं सेवा हथ्थीं करनी आईआ। स्वांगी बण के करे खेल नटुआ नट, बाज़ीगर हो के आपणा डंक वजाईआ। की होया जे एह आपणे सिर ते चक, पिछला लेखा चकनां चूर ल्या कराईआ। अगे हौले भार देवे रख, सारयां दा भार इके उत्ते पाईआ। इस तों भार आपणे उत्ते लए रख, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जो एस लंगर नूं लए छक, संसा रोग रहे ना राईआ। नाले पिछला इक्ट्ठ, संग पुरख समर्थ, गोबिन्द दा हथ्थ, दाता होर नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे हुण करे बस, अगला लेखा फेर दए लिखाईआ।

मक्की कहे मैथों चंगा साग, जो सगवां नाता रिहा जुड़ाईआ। साग कहे मक्की नूं मिल्या मैथों चंगा सुहाग, जो मालक दाता बेपरवाहीआ। पुरख अबिनाशी दोहां नूं कहे तुहाडा इक्को जिहा मेरे नाल जुड़या नात, वडा छोटा रहिण कोए ना पाईआ । जिहो जिहा मैं ओहो जिहा तुहाडा स्वाद, तुहाडे स्वाद दा रस मेरे अन्तर अमृत नज़री आईआ। जिस दे नाल भगतां मिलण

दा उपजे इक्क वैराग, बिरहों विछोड़ा तीर लगाईआ। एसे दा कारन हँस बणाउणे काग, कागों हस उडाईआ। सभ तों वड्डी वस्त प्रेम वाली मिली आज, सुहञ्जणी घड़ी रही सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला छड्डया नहीं अजे रिवाज, भगतां कारन सुक्के टुकड़े खा के आपणी ख़ुशी मनाईआ।

सरसा किहा मेरी इक्को आह, हौकयां नाल सुणाईआ। जिन्हां गोबिन्द बणया मलाह, बेड़ा लोकमात तराईआ। उहनां दित्ती सच सलाह, साची सिख्या इक्क समझाईआ। तुसां रखणी आस तका, आसा आपणी नाल जणाईआ। जिस वेले आवे बेपरवाह, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। सभ दा लेखा लहिणा देणा दए चुका, मूल नज़र कोए ना आईआ। सच दुआरे लए बुला, हुक्म संदेसा नाम सुणाईआ। चरन कँवल बख्श सरना, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, इक्को रंग रंगाईआ। धुर दा मालक बणे पिता माँ, पूत सपूते गोद उठाईआ। सच दुआरे देवे थाँ, महल अटल कर रुशनाईआ । इक्क दृढ़ावे आपणा नाँ, ढोला सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पकड़नहारा ओहनां बांह, जिन्हां सरसे करके गया जुदाईआ।

एह पिछला लेखा साका, साख़ी धुर दी रिहा जणाईआ। मोदीख़ाने लैण गए सी आटा, झोली नानक अगे डाहीआ ।
ओस भर के मारया छाबा, बिन कीमत पल्ले पाईआ। एहनां पुच्छया कोए हिसाबा, रकम दे समझाईआ। ओस ने किहा
एहो तुहानूं लाभा, मेरा दर्शन ल्या पाईआ। हो के लाजवाबा, ढह पए सरनाईआ। मुसलयां नूं नज़री आया ओहो काअबा,
जिस दा मम्बा मनार चरन दुआरे सीस निवाईआ। निउँ के कीता आदाबा, कलमा इक्क दृढ़ाईआ। साडा लेखा वेख केहड़ी
किताबा, कुतबख़ाने फोल फुलाईआ। नानक किहा, जिस वेले आवे परवरदिगार सांझा, बेपरवाह फेरा पाईआ। ओह तुहाडा
बणे पिता माता, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। तुहाडा अगला पिछला मेटे हिसाबा, दो जहान रहिण कोए ना पाईआ। एह
मेरा तुहाडे नाल वाअदा, मुकम्मल नाता रिहा जुड़ाईआ। पुरख अकाल मिले सच बाकायदा, बाकी लेखा वेख वखाईआ।
तुसीं ओस दे नालों बेशक अलैहदा, ओह तुहाडा नूर आपणे विच समाईआ। तुहाडा लेखा उस दे नाल रहेगा, एथे ओथे
धुर दा संग बणाईआ। जिस वेले परम पुरख तख्त निवासी साडे बहेगा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। दो आबे दा वहीर
दोहां दी धार विच्चों वहेगा, वहण प्रेम इक्क वहाईआ। ओस वेले थोड़्हा लेखा तुहाडे कोलों लवेगा, सवा मण जोड़ देवे जुड़ाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दे मोदीख़ाने दा आटा ओस वेले खावेगा। पल्ले तुहाडे गंढ्ढ बंधावेगा। वेले नाल खुल्हावेगा। गठड़ी सभ दी फोल फुलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा सभ दी झोली पावेगा।

जन भगतो तुहाडे नाल हंढां, भगतां बिना भगत दुआरे कम्म कुछ ना आईआ। बिन साचयां भगतां कूड़ा खेड़ा रंडा, माटी इट्ट मिले ना कोए वड्याईआ। बिन साचयां भगतां ना कोई मंज़ल ना कोए डण्डा, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। बिन साचयां भगतां ना कोए ढोला ना कोए छन्दा, प्रभ दा राग ना कोए सुणाईआ। जे भगत ना होण प्रभू किन्हां दा बणे बख्शंदा, बख्शिश किस दी झोली पाईआ। एसे करके भगतो तुहाडे पिच्छे आप बणया अन्धा, तुहाडे नेत्र दिते खुल्हाईआ। तुहाडे चरनां हेठ वगा के गंगा, पूर्ब लहिणा माण मिटाईआ। अन्तर आत्म दे के अनन्दा, अनन्दपुर वासी मेला मेलया सहिज सुभाईआ । वेखण आया सूरा सरबंगा, घर भगतां वजे शनवाईआ। बिना बन्दगी किसे कम्म नहीं आउणा बन्दा, बंदयां विच्चों बन्दा गुरमुख गुरसिख हरि आपणा लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा लेखे रिहा लगाईआ।

जेठूवाल कहे मैं कूड़ कुड़यारा, जगत माण ना कोए वड्याईआ। जिन्हां भगतां मिल्या नर निरँकारा, निरगुण आपणा जोड़ जुड़ाईआ। ओहनां पिच्छे बण गया भगत दुआरा, दो जहान वजी वधाईआ। मैं उहनां नूं निउँ निउँ करां निमस्कारा, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। तुहाडे नाल मिल के मेरा वजया नगारा, नौबत आपणी सेव कमाईआ। जिस वेले अन्दर तक्कां, तुहाडे नालों चंगा नहीं कोई होर दुआरा, सोभनीक मन्दिर नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दे अन्तर इक्को नाद शब्द धुन जैकारा, सोहँ ढोला रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मालवा छड आ वस्या माझे, मजलस भगतां नाल रखाइंदा। मालवे तों वखरे नहीं वसण वाले दुआबे, दोहां दा इक्को रंग रंगाइंदा। सोहणा मिलके बणावण आया समाजे, समझ भगतां दी आपणे नाल रखाइंदा। पिछले कौल इकरार दे पूरे करे वाअदे, वाअदा ख़िलाफ़ ना आप अखवाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां इक्क शब्द कहेगा, जिस दा कहिणा दो जहान ना कोए उलटाइंदा।

सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। एकँकारा शहिनशाह, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता वाली दो जहां, श्री भगवान जोधा सूरबीर अख्वाईआ। पारब्रह्म प्रभ सुहाए साचा थाँ, तख्त निवासी वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा रचन रचा, बिन छप्पर छन्न दए वड्याईआ। दीवा बाती कमलापाती जोड़ जुड़ा, साचा नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह आप अख्वा, धुर दी धार आपणे हथ्थ रखाईआ। हक मुकामे डेरा ला, परवरदिगार आपणी कल धराईआ। लाशरीक नूर ख़ुदा, सच तौफ़ीक इक्क रखाईआ। पड़दा ओहला आप उठा, मुख नकाब ना कोए टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। सच दुआरा सोभावन्त, हरि करता आप सुहाइंदा। साहिब स्वामी श्री भगवन्त, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आसण लाइंदा। आदि अन्त इक्को कन्त, कन्त कन्तूहल सोभा पाइंदा। आपे जाणे आपणी बणत, घड़न भन्न्हण समर्थ स्वामी आप अखवाइंदा। आपणी महिमा आप जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोए दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दरबारा इक्क सुहाइंदा। धुर दरबारा धाम सुहञ्जणा, हरि करता दए वड्याईआ । आदि पुरख आदि निरँजणा, जोती जाता बेपरवाहीआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह साचा सज्जणा, मीत मुरारा इक्क अख्वाईआ। तख्त निवासी शाहो भूप सुल्तान दरगाह साची सजणा, दर दुआरा इक्को दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी आपणी खेल खलाईआ। सो साहिब स्वामी हरि करतारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दरगाही वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी आपणी धार रखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, नित नवित कर कर हित पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा फेरा पाइंदा। शब्द संदेसा नर नरेशा देवणहारा सदा जुग चारा, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा हुक्म मनाइंदा। रूप अनूप सति सरूप निराकार निरवैर धरनेहारा, गुर अवतार पीर पैगम्बर काया माटी चोला तत तन हंढाइंदा। बोध अगाधा शब्द अनादा अनुरागी राग सुणावणहारा, धुर दा ढोला मंत्र नाम कलमा हक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे वेख वखाइंदा। सच दुआरे दा मालक आप, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादी वड प्रताप, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ । जुग चौकड़ी थापण थाप, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर लक्ख चुरासी घड़त घड़ाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म देवणहारा जाप, रसना जिहवा ढोला बत्ती दन्द जगत सुणाईआ। जीव जंत साध सन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे कर मुहताज, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणी कार कमाईआ। दो जहानां श्री भगवाना ब्रह्मण्डां खण्डां करनहारा राज, पुरी लोअ आकाश

पाताल आपणा हुक्म मनाईआ। उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज रक्खणहारा निवास, चारे खाणी आपणा रंग रंगाईआ। चारे जुग चारे बाणी करनहारा प्रकाश, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला राग अल्हाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा साथ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी सेवा लाईआ। वाक् भविख्त बोलणहारा वाक्, धुर संदेसा नर नरेशा अगम्म अगम्मड़ा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर , शाह पातशाह सची वड्याईआ। शाह पातशाह हरि शहिनशाह, पुरख अकाला इक्क अखवाइंदा। सचखण्ड निवासी सच दुआरे डेरा ला, दरगाह साची सोभा पाइंदा। शब्द अनादी सुत एका जा, पूत सपूता आप वडियाइंदा। थिर घर साचे दए बहा, चरन कँवल सुहाइंदा। सुन्न अगम्म भेव चुका, पर्दा ओहला आप उठाइंदा। लेखा जाणे थाउँ थाँ, थान थनंतर गगन गगनंतर वेख वखाइंदा। मंत्र ढोला इक्क सुणा, आपणा नाम आप प्रगटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करनेहारा, हरि करता वड वड्याईआ । लेखा जाण सदा जुग चारा, चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, पंज तत मेला सहिज सुभाईआ। त्रैगुण माया ला अखाड़ा, दो जहानां नाच नचाईआ। हुक्म संदेसा वारो वारा, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। कागत कलम ना लिखणहारा, भेव अभेदा ना कोए समझाईआ। नमो नमो नमो करन सर्ब निमस्कारा, सजदयां विच सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। सद वड्याई देवे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ । निहकर्मी जाणे आपणा कर्म, दो जहान समझ किसे ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ढहिंदी रहे सरन, सरनगति इक्क दृढ़ाईआ। कोटन कोटां विच्चों भगत सुहेले मंज़ल चढ़न, जिन्हां आपणा राह जणाईआ। सच दुआरे दर्शन करन, जलवा तक नूर इलाहीआ। हकीकत वाला कलमा इक्को पढ़न, नाता कायनात तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक इक्क अख्वाईआ। धुर दा मालक परवरदिगार, बेपरवाही विच समाइंदा। हुक्म संदेशे दे के गया वारो वार, गुर अवतार पैगम्बर आप पढ़ाइंदा । जुग चौकड़ी वेखणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खोज खुजाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां पावणहारा सार, अञ्जील कुरान खाणी बाणी पर्दा आप उठाइंदा। लहिणा देणा देवणहारा तीर्थ अठसठ किनार, चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाइंदा। भेव अभेदा खोलणहारा लेखा जाणे सच सचे दरबार, धुर दरबारी आप अखवाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करदा एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ । विष्न ब्रह्मा शिव बख्श के टेक, दर इक्को इक्क समझाईआ। तेई अवतारां लिख के लेख, भविख्त गया समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र पेख, लोचन नूर करे रुशनाईआ। निरगुण सरगुण दे के भेत,

नानक गोबिन्द बूझ बुझाईआ। अगला लिख के अगम्मी लेख, सति सतिवादी दिता सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम कलकाती बदले रेख, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो वसे अगम्मड़े देस, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जिस दा शब्द निराला संदेश, दो जहानां करे शनवाईआ। लक्ख चुरासी लए वेख, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी सदी वीहवीं खेले आपणी खेड, धुर दरबारी आपणा फेरा पाईआ। सच दुआरा हरि निरँकारा इक्क इकल्ला माणे आपणी सेज, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। शब्द संदेसा नर नरेशा सच दुआरे देवे भेज, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी करे आप, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जो सृष्ट सबाई थापन रिहा थाप, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर गए आख, वाहद मालक जलवा नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं मूसा ईसा नूरी मन्नया गाॅड, रहबर दो जहान अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी करे करतारा, कुदरत करता वेख वखाइंदा। जिस नूं नमो नमो निमस्कारा करदे गए तेई अवतारा, चरन धूढ़ी सर्ब लगाइंदा। जिस दे दर ते ईसा मूसा बणे भिखारा, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। जिस नूं नानक गोबिन्द किहा पुरख अकाला, अकल कलधारी वेस वटाइंदा। जिस दा दो जहानां शब्द अगम्मी लौदे नाअरा, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त ना कोए सालांहयदा। जिस दा रूप रंग रेख वरन बरन ज़ात पात ना सके कोई विचारा, हरफ़ हरूफ़ अक्खरां वाली वंड ना कोए रखाइंदा। जिस दा जलवयां तों बाहर नज़ारा, कल्मयां तों बाहर नगारा रागां नादां ब्रह्मादां विच हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दा खेल अगम्म अपारा, करे कराए करनेहारा, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर करके गए सजदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी साचे धाम वसदा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जो लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त लहिणा देवे हक दा, हकूक सभ दी झोली पाईआ। जो नित नवित दो जहान गुर अवतार पीर पैगम्बर घलदा, लोकमात सेवा लाईआ। जो मालक ख़ालक निहचल धाम अटल दा, अछल छल करे बेपरवाहीआ। सो लेखा चुकावे पूर्ब लिखी गल्ल दा, जो पीर पैगम्बर गए ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। पूर्ब लेख कहे धुर दा सलोक, अनरागी राग जणाईआ। हरि का भाणा कोई ना सके रोक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां संदेसा दिता जिस वेले प्रगट होवे निर्मल जोत, जोती जाता बेपरवाहीआ । दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना करे खोज, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जुग चौकड़ी जिस दी मंगदे गए मंग, आपणी झोली अगे डाहीआ । जिस नूं कहिंदे सूरा सरबंग, सूरबीर बेपरवाहीआ। जिस दा वजदा नाम मृदंग, नित नवित करे शनवाईआ। जिस दा नूरी चमके चन्द, जोती जोत डगमगाईआ । जिस दी सरगुण नाल गंढ्ढ, निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर जुग चौकड़ी जाण लँघ, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा कर मानण इक्क अनन्द, अन्तर अन्तर इक्क लिव लाईआ। जिस दा ढोला आदि जुगादि जुग चौकड़ी गाउँदे सोहणा छन्द, सो साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह खेल खिलाउणा, जुग चौकड़ी गए सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम जिस ने लेख मिटाउणा, भेख अवल्लड़ा रूप वटाईआ। जोती ज़ाता पुरख बिधाता नाउँ धराउणा, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। कलि कल्की हरि फेरा पाउणा, सम्बल देस सुहाईआ। पूर्ब लेखा सर्ब चुकाउणा, आसा पूर वखाईआ। सुत दुलारा शब्दी इक्क प्रगटाउणा, चारों कुण्ट दए दुड़ाईआ। पर्दा ओहला आप उठाउणा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा वक्त सुहाउणा, तीस बतीसा भेव दए खुल्हाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां इक्को रंग रंगाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । गोबिन्द लहिणा वेख वखाउणा, माछूवाड़ा याद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । गोबिन्द लेखा अगम्म अथाह, चौदां विद्या समझ कोए ना आईआ। चौदां लोक भेव सके ना पा, चौदां तबक ना कोए जणाईआ । चौदस चन्द कर ना सक्या कोए रुशना, अमावस कूड़ ना कोए मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को गए ध्या, ध्यान इक्को नाल लगाईआ । दर दरवेश हो के मंगदे गए दुआ, तोबा तोबा करके सीस निवाईआ। नामां सलामां वाले ढोले गए गा, घर घर जगत पढ़ाईआ। वड अमामा करके गए सलाह, सिफ्त सिफ्तां नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाईआ। आपणी खेल करे करतार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। हुक्में अन्दर गुर अवतार, पीर पैगम्बर लए जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पिच्छो होया एह विहार, विवहारी आप दृढ़ाईआ। जिस दा इशारा दे के गए नाल प्यार, प्रेम नाल समझाईआ। कलि कल्की लए अवतार, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। जिस नूं जन्मे जणे ना कोई विच संसार, मात पित ना कोए अख्वाईआ। जिस दा गोबिन्द सुत दुलार, जोबनवन्ता नज़री आईआ। जिस दा खण्डा शब्द कटार, ब्रह्मण्डां रिहा चमकाईआ। जिस दा हुक्म चले जुग चार, चौकड़ी मेटे कोए ना राईआ। सो खेल करे अपार, अपरम्पर बेपरवाहीआ। पूर्ब लहिणा सभ दा दए निवार, मकरूज़ कर्ज़े दए चुकाईआ। लक्ख चुरासी कर के भाल, भगत सुहेले लए उठाईआ। निरगुण सरगुण बणे दलाल, शब्द विचोला नज़री

आईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। दीवा बाती इक्को बाल, कमलापाती वेख वखाईआ। आत्म परमात्म वसे नाल, महातम आपणा दए जणाईआ। चार जुग दी आसा सभ दी रखे नाल, सोया कोए रहिण ना पाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा होए दिहाढ़, वार थित मिले वड्याईआ। दस्स के गए गुरू अवतार, गोबिन्द आपणी शहादत गया भुगताईआ। जिस वेले वीह सौ इक्की बिक्रमी आवे विच संसार, वड संसारी आपणा फेरा पाईआ। हुक्म संदेसा देवे इक्को वार, इक्क इकल्ला लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जुग चौकड़ी मुकदयां मुकदयां आ गया बीस इकीस, वजे सच वधाईआ। प्रगट हो के हरि जगदीश, जगदीशर खेल वखाईआ। नव नौ चार गए बीत, आपणा पन्ध मुकाईआ। अगे हुक्म चलणा ठीक, धुरदरगाही आप सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो बैठे हो अतीत, नाता त्रैगुण तुड़ाईआ। ओहनां दी पिछली वेखणी वसीअत, जो हुक्में अन्दर दित्ती लिखाईआ। जिस दे अन्दर सभ दी इक्को वलदीअत, पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। ओस ने दस्सणी सच असलीअत, असल आपणा रूप दरसाईआ। दो जहान बिना पुरख अकाल किसे दी नहीं कोई मलकीअत, मालक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल वेखो करदा, कुदरत दा मालक फेरा पाईआ। हुक्म संदेसा इक्को घलदा, वीह सौ इक्की वजे वधाईआ। जो मालक निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड निवासी रिहा अख्वाईआ। ओह लहिणा देणा जाणे घड़ी पल दा, कोटन कोटि जुग चौकड़ी आपणे पलक विच लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाना दए संदेश, वीह सौ इक्की बिक्रमी ख़ुशी मनाईआ। दो जहानां नर नरेश, लोकमात फेरा पाईआ। वेखो वस्या सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जिस दा रूप रंग ना कोए रेख, चक्र चिहन् ना कोए जणाईआ । मुच्छ दाड़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। जोत सरूपी धर के भेख, अछल छलधारी आपणा फेरा पाईआ। दो जहानां खेले खेड, ब्रह्मण्ड खण्ड कार कमाईआ । ज़ाहर ज़हूर कर के तेज, जोती जलवा करे रुशनाईआ। चार जुग दा पिछला वेखे लेख, जो कातब कलम नाल गए लिखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़रिसत सभ दी रिहा कढाईआ। चार जुग दा वेख हिसाब, हरि करता ख़ुशी मनाइंदा। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए याद, यादाशत सभ दी आपणे विच रखाइंदा। ओहनां दा लेखा वेख के ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो दस्स के गए राज़, भेव अभेदा आप समझाइंदा। नित नवित प्रेम प्रीती अन्दर जो रख के गए आस, आसा मनसा वेख वखाइंदा। गहर गम्भीर सर्ब गुणतास, बेअन्त दया कमाइंदा। नौ सौ चुरानवे जुग पिच्छों

सुहञ्जणी रुत आई छब्बी पोह दी रात, रुतड़ी आपणी लए बदलाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दए चुकाईआ। छब्बी पोह दी रात आई जग, वीह सौ इक्की बिक्रमी ख़ुशी मनाईआ। नेत्र रो के कहे प्रभू गुर अवतार पैगम्बर सारे सद्द, हुक्म संदेशा इक्क सुणाईआ। सचखण्ड दुआरे खुल्ल्हे ओहनां दी अक्ख, आलस नज़र कोए ना आईआ। तेरा वेखण खेल प्रतख, साख्यात बेपरवाहीआ। दूर दुराडे नेड़े आवण भज्ज, बण के पाँधी राहीआ। सच दुआरे जावण सज, चरन कँवल ख़ुशी मनाईआ। वेख प्रभू सदी वीहवीं रही लँघ, मुहम्मद कहे चौधवीं दए दुहाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा अन्ध, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सुरती सभ दी होई रंड, शब्दी कन्त ना कोए हंढाईआ। नाम चिल्ला खिच्चे ना कोई कमंद, धनुष हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखे दे मुकाईआ। रैण कहे प्रभ तेरा लेखा लहिणा, मैनूं पिछला नज़री आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा मन्न के कहिणा, तूं आएयों निरगुण हो के वेस वटाईआ। भगत सुहेले हो के बहणा, भगवन दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणा इक्क दरसाईआ । छब्बी पोह दी रात कहे सुण मेरे ठाकर, ठोकर सभ नूं दे लगाईआ। तेरे दर दे बरदे बणन चाकर, चक्रवरती भज्जण वाहो दाहीआ। तेरे चरन कँवलां विच झुक के करन सच्चे आदर, आदर्श आपणा दे वखाईआ। तूं जोधा सूरबीर बहादर, बल आपणा इक्क वखाईआ। तूं रहमतां दा कादर, कुदरतां दा साबर, अदल इक्को इक्क कमाईआ। कूड़ी क्रिया कर कतल, मकतूल लेखे दे चुकाईआ। तूं प्यार मुहब्बत दा फ़ाज़ल, क्यों सदी वीहवीं होयां ग़ाफ़ल, ग़फ्लत सभ दी दे मिटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरा करके गए तुआरफ़, सदी चौधवीं मन्न सफ़ारश, ख़ालस आपणा नूर चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा झोली पाईआ। छब्बी पोह कहे मेरे गहर गम्भीर, उठ निरगुण लै अंगड़ाईआ। तेरे हथ्थ मेरी तकदीर, तकसीर दे बदलाईआ। नेत्र खोल्ह गुरू अवतार पीर, पैगम्बर आपणा हुक्म वरताईआ। कूड़ी क्रिया कर अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म मनाईआ। कूड़ी शरअ कट ज़ंजीर, तन्द रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा चुक जाए ग़रीब अमीर, बेनज़ीर हो सहाईआ। आपणी दस्स सच तस्वीर, लेखा चुके शाह हकीर, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। छब्बी पोह कहे मैनूं याद आया पिछला चेता, चेतावनी नाल दयां जणाईआ । गोबिन्द कहि के गया मेरा पुरख अकाल आवे इक्को नेता, मालक दो जहान अख्वाईआ। गुर अवतारां दा चुकाए लोकमाती ठेका, पैगम्बरां मूल आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दे सरनाईआ। छब्बी पोह कहे मैं आ गई मात, आपणा फेरा पाईआ।

सो पुरख निरँजण दे दे दात, धुर दी वस्त इक्क वरताईआ। हरि पुरख निरँजण हो जा साथ, सगला संग बणाईआ । एकँकार पुच्छ वात, क्यों बैठा मैनूं भुलाईआ। आदि निरँजण कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे गंवाईआ । अबिनाशी करते साचा जोड़ नात, चरन मिले सरनाईआ। श्री भगवान सुणा गाथ, ढोला बेपरवाहीआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बण के माई बाप, गोदी आपणी लै उठाईआ। जुग चौकड़ी दा लेखा मैनूं याद, वेद व्यासा दए गवाहीआ । मूसा हुक्में अन्दर मन्न के गया पाक, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ । ईसे किहा मेरा आवे बाप, मेरे पिच्छे फेरा पाईआ। मुहम्मद किहा मेरा अमाम वड्डा साक, सज्जण नूर ख़ुदाईआ। नानक किहा निरगुण निरवैर आवे आप, कल कल्की फेरा पाईआ। गोबिन्द किहा प्रगट होवे साख्यात, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा शब्द इक्को वजणा नाद, मुरलीआं वाला रहिण कोए ना पाईआ। दो जहान जिस ने खोल्हणा राज़, पर्दा आप उठाईआ। सचखण्ड दा सच रिवाज, लोकमात चलाईआ। पंचम मुख दा रख ताज, कल्गी तोड़े दए वड्याईआ। नाम संदेसा बोध अगाध, अगम्मी करे पढ़ाईआ। सति सतिवादी साची धारा लावे मात, लोक परलोक हुक्म सुणाईआ । भगत सुहेले रख के साथ, सन्त सज्जण लए मनाईआ। गुरमुखां पुच्छे वात, गुरसिक्खां गोद उठाईआ। कूड़ी क्रिया झोली जावे पाट, ओढण सीस रहिण ना पाईआ। कल्मयां वाली ना रहे जमात, नामां वाली ना रहे सुग़ात, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। अक्खरां वाली ना रहे लुगात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म वरताईआ। छब्बी पोह कहे प्रभ ला दे छहबर, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। तूं निरगुण दाता सभ दा रहबर, तेरी रहमत बेपरवाहीआ। तैनूं झुकदे वेखे मुहम्मद अहिमद, वलीआं दे वली तेरी वड्याईआ। गुर अवतार तेरे नाल होए सहिमत, जुग जुग सिमतां विच फेरा पाईआ। तेरे नाम करके मेहनत, मेहनत कर के गए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। छब्बी पोह कहे मैनूं याद आई कहाणी बीती, देवां सच सुणाईआ। तेरी जुग चौकड़ी पिछली रीती, रीतीवान दयां समझाईआ। तेरा लेखा वेख्या सदी चौधवीं मन्दिर मसीती, शिवदुआले मठ खोज खुजाईआ । प्रभू तेरे नाल किसे दी लगी नहीं प्रीती, जगत यराने रहे हंढाईआ। साधां सन्तां साफ़ रही ना नीती, धीरज यति सन्तोख ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर तेरे इक्क अरज़ोईआ। छब्बी पोह कहे मेरी अरज़ोई अर्ज़, आरज़ू इक्क सुणाईआ। पूरा कर आपणा फ़र्ज़, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। पिछला गोबिन्द दा तेरे सिर कर्ज़, लेखा दे चुकाईआ। तेरा कुछ नहीं हुन्दा हर्ज, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, भिन्नड़ी रैण दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों होया मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। गुर

अवतार पैगम्बर जो दे के गए पैग़ाम, कल्मयां विच बन्द कराईआ। निउँ निउँ मंगदे गए दान, ख़ाली झोलीआं अगे डाहीआ। सदी वीहवीं मेरे सिर करदे गए एहसान, आपणा एहसान चढ़ाईआ। जिस वेले आवे श्री भगवान लेखे सभ दे दए मुकाईआ। शरअ लड़े ना कोए शैतान, शरीअत ना कोए चतुराईआ। दीन मज़्हब ना कोई आण, दूजा हुक्म ना कोए मनाईआ। इक्को हुक्म इक्क फ़रमान, इक्को हाकम दए सुणाईआ। इक्क गोबिन्द लेखा लिख के गया महान, सृष्ट सबाई भेव चुकाईआ। साची सिक्खी लोकमात होणी प्रधान, चार वरनां रंग चढ़ाईआ। जिन्हां दा पुरख अकाल इष्ट ईमान, दूजा गुरदेव नज़र कोए ना आईआ। तीर्थ तट मूल ना जाण, सर सरोवर ना कोए नहाईआ। नाता तोड़ के शास्त्र सिमरत वेद पुराण, इक्को पुरख अकाल मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे क्यों होया प्रभू चुप, ख़ामोशी विच समाईआ। उठ वेख अन्धेरा घुप्प, चार वरन ना कोए रुशनाईआ। दीन दयाल हो के तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। आपणे भगतां आपे पुच्छ, जो तैनूं रहे ध्याईआ। क्यों निरगुण हो के बैठा लुक, साख्यात रूप धराईआ। कलिजुग पैंडा जाए मुक, सतिजुग साचे दे वड्याईआ। गोबिन्द वेख दुलारा सुत, पिता पूत जोड़ जुड़ाईआ। जिस दे नाल मौले तेरी रुत, सुहञ्जणी रैण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दे वखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे प्रभ वेख आपणे भगत, भउ आपणा दे जणाईआ। जिन्हां विछोड़ा आया जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सच दुआरे कर तरस, दीदार आपणा इक्क कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव अभेव आप खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी आप सुणौदा ए। भिन्नड़ी रैण आप समझौदा ए। जिस दा लहिणा देणा ओहो मूल चुकाउदा ए। सच संदेसा आया कहिण, शब्दी ढोला राग अल्हाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाउदा ए। सच करनी कार कमावांगा । छब्बी पोह तेरी रुत सुहावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे के आपणी सो, सचखण्ड दुआरे आप उठावांगा। जिस जगत विच्चों हो के गए निर्मोह, मुहब्बत उसे नाल जुड़ावांगा। निरगुण जोती कर के लो, प्रकाश इक्क प्रगटावांगा। भगतां मीता आपे हो, भगवन हो के खेल खलावांगा। जो विछोड़े अन्दर रहे रो, तिन्हां आपणा रंग रंगावांगा। दो जहानां ढोआ ढो, वस्त अमोलक झोली पावांगा। चार जुग दी पिछली वस्त खोह, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिरावांगा । साचे भगतां नाल करे ना कोई धरो, दरोही आपणा नाम जणावांगा। सतिजुग निशानी रहि जाए छब्बी पोह, वदी सुदी उहनां नाल मिलावांगा। मैं इक्क दा इक्क दोहां दा दो, दोहां दा इक्क आपणा नूर चमकावांगा। जिस दे नाल परमात्म हो के गया छोह, उस दी आत्म आपणे रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म

इक्क मनावांगा। धुर दा हुक्म इक्क मनावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलावांगा। सुरप्त इन्द अक्ख खुल्हावांगा। करोड़ तेतीसा फड़ हिलावांगा। त्रैगुण माया नाल रलावांगा। पंज तत पर्दा आप उठावांगा। आसा मनसा खोज खुजावांगा। मन मति बुध आप समझावांगा। साचे अस्व बहि के कुद, दो जहानां पन्ध मुकावांगा। गोबिन्द हुण करना पए ना युद्ध, शब्द धार इक्क वखावांगा। लोकमात रहे ना कोई लुक, पड़दा सच्चा आप चुकावांगा। पीर पैगम्बरां पैंडा जाए मुक, सदी चौधवीं आपणे लेखे लावांगा। जो भगत सुहेले गए रुस्स, फड़ बाहों गले लगावांगा। जेहड़े एस निशानउँ गए उक, उहनां लक्ख चुरासी विच भुआवांगा। गेड़ा कदी ना जावे मुक, मात गर्भ विच टिकावांगा। लेखा कदी ना जावे छुट, बन्धन कूड़ा इक्को पावांगा। जिन्हां नूं गोबिन्द बणाया पुत, उहनां नूं आपणी गोद बहावांगा। उजल कर के साचा मुख, जन्म जन्म दा रोग गंवावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वक्त आप सुहावांगा। साचा वक्त सच सुहावांगा। कलि कल्की आप अख्वावांगा। साचा डंका शब्द वजावांगा। राउ रंकां आप उठावांगा। दुआर बंका इक्क सुहावांगा। जोती तनका शब्द लगावांगा। जन भगतां मन दा फेर के मणका, मनों कामना पूर करावांगा। भेव खुल्हा के साढे तिन्न हथ्थ तन का, तन्द सतार इक्क हिलावांगा। भाण्डा कूड़ी क्रिया भन्न के भरम का, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तरावांगा। छब्बी पोह कहे प्रभ हुण लै सद्द, गुर अवतार आपणे दर बुलाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले रहे सज, तख्त निवासी तेरी मिली सरनाईआ। लेखा मुकया मक्के काअबे हज्ज, हुजरा हक दिता वखाईआ। मन्दिर मुनारे बैठे तज, सजदा इक्को इक्क कराईआ। नग़मा नाम सुण के नद, सदमा पिछला रहे चुकाईआ । आबेहयात पी के मदि, अमृत रस मुख चवाईआ। साची सेजा चढ़े भज, सिँघासण इक्को डेरा लाईआ। तेरा दरस करन रज, तृष्ना तृखा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पैगम्बर लए बुलाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वखाल आपणा घर, घरोगी पर्दा दे उठाईआ। पिछला पूरा करदे वर, वारता अगली दे जणाईआ। निरभउ चुका दे डर, भय डर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पुरख अबिनाशी आया इक्क वैराग, प्रेम विच बिगसाईआ। हुक्म देवे ग़रीब निवाज़, शहिनशाहां दा शहिनशाह दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जाओ जाग, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। लोकमात वेखो लग्गा भाग, भगत दुआर वजी वधाईआ। जिथ्थे बैठा शहिनशाह आप, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। रूह बुत्त जन भगतां दोहां करे पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। नाम भण्डारा दे के दात, ख़ाली झोली रिहा भराईआ। मेल मिला के साची रात, रैण ख़ुशी वखाईआ । चार वरन दी इक्क जमात, क्षत्री

ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर हो के सदा साथ, बातन आपणी सेव कमाईआ। लहिणा देणा चुका के मस्तक माथ, पूजा पाठ इक्को इक्क समझाईआ। पुरख अकाल सभ ने मन्नणा बाप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नात, बिधाता आपणी गंढ्ढ पुआईआ। उठ के चलो वेखो खेल तमाश, आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो इक्ट्ठे, सचखण्ड साचे लैण अंगड़ाईआ। चलो वेखीए पुरख समर्थे, जो बैठा वेस वटाईआ। भगत सुहेला भगतां पैज रक्खे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिन्हां ने मन्दिर मस्जिद शिवदुआले सारे छड्डे, भगत दुआरे बहि के ख़ुशी मनाईआ। इक्को प्रेम प्यार अन्दर रत्ते, रती रत्त नाल रंगाईआ। इक्को नूर वेखण इक्को अक्खे, दोए लोचन बन्द कराईआ। जिन्हां दे पिछले लहिणे देणे उहनां दी झोली घत्ते, गहर गम्भीर होया सहाईआ। गुर अवतारां पीरां पैगम्बरां दे पाड़ के पिछले पटे, मालक इक्को इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सारे उठे तेई अवतार, इक्क दूजे वल रहे तकाईआ। चलो चलीए आपणा पन्ध मार, भज्जीए वाहो दाहीआ। हुक्म सुण के ईसा मूसा मुहम्मद आपणी अक्ख उठाण, चारों कुण्ट नैण खुल्हाईआ। की संदेसा देवे परवरदिगार, सांझा यार रिहा जणाईआ। नानक गोबिन्द हो के ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। मिले मेल पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो जुग चौकड़ी लहिणा देणा लेखा रिहा निवार, पूर्ब झोली रिहा पाईआ। अगला हुक्म वरते करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। जो बैठा सच दवार, भगत सिँघासण डेरा लाईआ। देवे दरस इक्क दीदार, दीद ईद करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मी हुक्म आप मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गए हल, आपणा कदम उठाईआ। दूर दुराडे आवण चल, बण के पाँधी राहीआ। सच दुआरा लैण मल्ल, दर दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दूर दुराडे आए नेड़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। चलो वेखीए भगत केहड़े केहड़े, चार जुग दे विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। प्रभ चरन लगाए जिन्हां डेरे, आसण बैठे जमाईआ। उहनां दे अन्दरों मुके अन्धेरे, कूड़ कुड़यारा रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता झगड़े नबेड़े, हउमे हंगता गए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आ के करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हरि करते कलि कल्की अवतार, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा सोहणा लग्गा दरबार, सोहणी बणत बणाईआ। सन्त सुहेले दे वखाल, जो बैठे सोभा पाईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, धुर दा हुक्म सुणाईआ। उठो चलो मेरे नाल, आपणी उंगली लवां लगाईआ। उहनां दा दस्सां हाल, जिन्हां मिल्या प्रभ बेपरवाहीआ।

नाता तोड़ के काल महाकाल, चरन कँवल दित्ती सरनाईआ। त्रैगुण माया ना कोए जंजाल, जीवण जुगत दित्ती समझाईआ। अगे बैठा वेख सिँघ पाल, जो पल पल दर्शन पाईआ। गोबिन्द ओसे दा सोहणा लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ । जिस दे फल लग्गा डाल्ह, गुरमुख बूटे नज़री आईआ। उस दा देवे ना कोई अहिवाल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना आईआ। चार जुग दा लेखा वेखे महान, जो गुर अवतार पीर पैगम्बर ब्याना गए कराईआ। निरगुण दाता हो के मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुरमुख मेरा भगत सुहेला काहनां दा काहन, भगत जनां नूं वेख वेख प्रभ आपणी ख़ुशी मनाईआ । गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती जिन्हां दी चरन धूढ़ करे इश्नान, आपणी रक्खे ना कोई माण वड्याईआ। ओह भगत सुहेले गुर अवतार पीर पैगम्बरो प्रभ दे होए महिमान, धुरदरगाही परौहणे नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ देवे सद माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो आउ लओ तक, तुहानूं दयां वखाईआ। जिन्हां दा तुहाडे जिंना हक, ओहनां दी झोली पाईआ। इस विच रहे ना कोई शक, शकूक सारे दयां गंवाईआ। हिरदे अन्दर हरि जू वस, डेरे घर घर रिहा जमाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, तीर्थ तट ना कोए नुहाईआ। इक्को सोहला इक्को ढोला जणा के गाथ, सोहँ करे पढ़ाईआ। चार वरनां बणा के जमात, ऊँच नीच मेल मिलाईआ। निरगुण हो के होया साथ, सगला संग निभाईआ । एका गोबिन्द बणा के बाप, पिता पुरख वजी वधाईआ। वेखो रसूल पाक, जो वाहिद नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर पीर अवतारो पैगम्बरो वेख लओ सोहणे सिख, हरि साचा सच दृढ़ाईआ । जिन्हां दा लहिणा देणा रिहा लिख, पिछले लेखे पूर कराईआ। एथे उन्हां ना देवे पिठ, सनमुख हो के नज़री आईआ। हिरदे वसे सदा सुहेला नित, नवित आपणी कार कमाईआ। भगत भगवान दुआरे गया विक, वेखो कीमत आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो मेरा लाल, हरि आपणे रंग रंगाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों करके भाल, चरन सरन दित्ती वड्याईआ। धूढ़ सरोवर नुहाए ताल, दुरमति मैल धुआईआ । ओथे किसे दी नहीं मजाल, दूजी मजलस ना कोए लगाईआ। जिन्हां दा कीता हल आप सवाल, ओन्हां दा लेखा रहे ना राईआ । लक्ख चुरासी विच्चों भाल, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विच्चों बोलया गोबिन्द, शब्दी आवाज़ लगाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह गहर गम्भीर गुणी गहिंद, तेरी एह वड वड्याईआ। भगत सुहेले वेखे तेरी अनादी बिन्द, मात पित ना कोए पिता माईआ। जिन्हां दे अन्तर अमृत रस वहाया सागर सिन्ध, निझर झिरना दिता झिराईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण गुरमुख, हरिजन साचे नज़री आईआ। जिन्हां दा जन्म जन्म दा मेटया दु:ख, कर्म कर्म दा रोग गंवाईआ। ममता मिटा के चिन्ता भुख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । कूड़ी क्रिया बूटा रिहा पुट, साचा फुल्ल इक्क महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लैंदे हौका, आह इक्को वार सुणाईआ। सचमुच उहो आ गया मौका, जो दस्स के गए जणाईआ। जिस दा दे के गए होका, सो हाकम बेपरवाहीआ। जिस दा भाणा किसे ना रोका, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा गोबिन्द सुत ते गुरमुख पोता, पिता पूत वजे वधाईआ। जिस दे दर ते ना कोई वड्डा ना कोई छोटा, इक्को रंग सर्ब रंगाईआ। जिस दा नाम इक्को सलोका, इक्को करे पढ़ाईआ। इक्को वसणहारा कोठा, दूजी छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। इक्को नूर इक्को जोता, इक्को ज़हूर रिहा वखाईआ। इक्को सरोवर मारे गोता, दूजी धार ना कोई बणाईआ। इक्को पुस्तक इक्को पोथा, इक्को करे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं आ गए फिरदे, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेख्या खेल विछुन्ने चिर दे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। नज़ारे तक नरायण निर दे, निराकार खेल वखाईआ। जो भगतां वसे हिरदे, जिन्हां दा हिरदा समझ कोए ना पाईआ। एह प्यारे होए ओसे दे बरदे, जो प्रीतम सभ दा नज़री आईआ। एहनां गेड़ अन्दरों बाहरों गिड़दे, सतिगुर पूरे लठ भवाईआ। एह मालक बण गए ओस पिड़ दे, जिथ्थे गोपी काहन नाच नचाईआ। एहनां भण्डारे मिल गए हरि दे, समर्थ पुरख दिता वरताईआ। एह सेवक हो गए ओस बब्बर शेर केहर दे, जिस दा भय मन्ने सर्ब लोकाईआ। नाते छड के मिट्टी दे ढेर दे, अन्तिम जोती जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पीर पैगम्बर कहिण सानूं थोड़्ही मिली फ़ुरसत, सच कहाणी रहे जणाईआ। दर दुआर ओस दे , जेहड़ा अर्शां तों परे डेरा लाईआ। जिस दा हुक्म सदा दरुसत, कूड़ी क्रिया नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पीर पैगम्बर गुर आए वेख के बोली धरनी, धरती रही जणाईआ । मैनूं ठंड पई लग के उसदे चरनी, जो आपणा कदम टिकाईआ । रस वेख्या एस दी सरनी, सरनगति सरनाईआ। मैनूं भुल गई विद्या पढ़नी, जगत ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे झुक, वाहवा प्रभू तेरी वड्याईआ । असीं आ के वेख्या एहनां दा मुख, जेहड़े तेरा नाम ध्याईआ। नाल वेख्या तेरा गोबिन्द सुत, जिस दा जलवा नूर ख़ुदाईआ । तेरी धारों आया उठ, जोती जाता वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, साडा लेखा दे वखाईआ। सारे लेखा लओ मंग, हरि करता आप जणाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर लओ निशंग, निशा नाल सभ दी झोली भराइंदा। जो ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआँ लोआँ आया लँघ, विष्न ब्रह्मा शिव चरनां हेठ दबाइंदा । जिस दा नाम अगम्मा वजे मृदंग, ताल तलवाड़ा नज़र किसे ना आइंदा। जो स्वामी ठाकर परवरदिगार हो के वस्या भगतां संग, मुरीद मुर्शद दया कमाइंदा। जिस दा लहिणा देणा आत्म अन्तर इक्क अनन्द, परमानंद आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति साची कार कमाइंदा। गुरुआं विच्चों कहिण गुरदेव, देवत सुर सीस निवाईआ। प्रभू साडी लेखे ला लै सेव, जुग चौकड़ी जो कमाईआ । तूं दाता अलख अभेव, अगम्म अथाह तेरी वड्याईआ। तूं वसें निहचल धाम सदा निहकेव, सच सिँघासण सोभा पाईआ। तेरी सिफ्त करे क्या कोई रसना जिहव, बुद्धिवान ना कोए वड्याईआ। जुग चौकड़ी सानूं दिता भेज, लोकमात सेव लगाईआ । अन्तिम वसे तेरे देस, सरन मिली सरनाईआ। लेखा लिख के गए लेख, जो हुक्म दिता जणाईआ। कुझ लहिणा गुर दस्मेश, दहि दिशा वेख वखाईआ। जे हुक्म देवें ते करां पेश, पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सभ दे हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल हो दयाल, आपणी दया कमाइंदा। साचा लेखा दस्स दे लाल, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। भेव अभेदा खोल्ह देवां अहिवाल, पड़दा ओहला परे हटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराइंदा। गोबिन्द किहा प्रभू एह तेरी चिठ्ठी, जेहड़ी आपणे आप फड़ाईआ। हरफ़ां नाल नहीं एह लिखी, कलम चली ना कोए शाहीआ। जगत नेत्र किसे ना दिसी, दोए लोचण रहे शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ । पुरख अकाल किहा गोबिन्द एह खोल्ह, भेव दयां जणाईआ। इस दे अन्दर इक्क बोल, सोहँ ढोला दिता लिखाईआ। तैनूं बणाउणा धुर दा विचोल, विचोला इक्को नज़री आईआ। लक्ख चुरासी तोलणा तोल, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया देणी विरोल, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। प्रभ दा नाम वजाउणा ढोल, डंका इक्को हथ्थ उठाईआ। सति धर्म दा दुआरा देणा खोल्ह, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। हर घट अन्दर जाणा मौल, मौला हो के नज़री आईआ। तेरे नाल करां कौल, इकरार दयां लिखाईआ। जिस वेले प्रगट होवां उपर धौल, निहकलंका रूप वटाईआ । मैनूं समझ ना सके कोई पंडत पांधा रौल, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मार के रोल, भगत सुहेले लवां जगाईआ। अमृत आत्म दे के पौहल, रस इक्को दयां वखाईआ। स्वामी हो के वसां कोल, जगत विछोड़ा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द वेख अगला लेखा, सो करता आप जणाईआ । जिस दा नूर दस दस्मेशा, ओह मालक धुर दा माहीआ। कलिजुग

अन्त धारना भेखा, जोती जामा वेस वटाईआ। डेरा लाउणा तेरे देसा, सम्बल नाउँ सालाहीआ। भगत उधारन मेरा होणा पेशा, पेशीनगोई दयां जणाईआ। जन्म कर्म दा मेट के लेखा, भरम भुलेखा दूर कराईआ। तेरे सुत दुलारे चाढ़ के भेंटा, सेवा इक्क सुणाईआ। आप बण के खेवट खेटा, बेड़ा आपणे कंध रखाईआ। सदी वीहवीं फेर करावां चेता, इक्की अगली गंढ्ढ पुआईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दा लोकमात रहे कोई ना ठेका, दीनां मज़्हबां झगड़ा दयां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द पढ़ अगली सतर, सति सतिवादी दए जणाईआ। जेहड़ा लेख अगम्मी पत्र, पत्रका विच समझ ना कोए समझाईआ। उस दा सिख़र पुरख अबिनाशी आवे उतर, जोती धार आप प्रगटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन शुकर, शुक्रिए विच सीस निवाईआ। जो भगत सुहेले चुक के कुच्छड़, आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द वेख अगली धार निक्की, जो आख़र दयां जणाईआ। की कुछ कहिंदी प्रभू दी चिठ्ठी, फ़रमाना की समझाईआ। केहड़ा लेख केहड़ी मिती, मित्र प्यारा रिहा बणाईआ। केहड़ी वार केहड़ी थिती, घड़ी पल कवण सुहाईआ । गोबिन्द वेख के आपणी अक्खीं, अन्तर ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल कहाणी दस्सी सच्ची, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्तिम नारी नाता तोड़ के पती, दुहागण रूप वटाईआ। साध रहे कोई ना सती, मन वासना काम चलाईआ। बुध मति रहे ना रती, मन मति होए हल्काईआ। भाई तक्के भैण सकी, पिता पुत्तर धी अक्ख उठाईआ। साची पढ़े कोई ना पट्टी, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। गुर का शब्द कीमत पए ना रती, रती रत्त ना कोए सुकाईआ। साची चले कोई ना हट्टी, वणजारा कूड़ कुड़यारा नज़री आईआ। काहन नूं मिलण वाली रहे कोई ना सख़ी, सीता सुरती राम ना करे कुड़माईआ। सभ दी नरद पै जाए नट्टी, सार पाश खेल उलटाईआ। चारों कुण्ट तपे भठ्ठी, त्रैगुण अग्नी तत तपाईआ। जोत बुझ जाए मोम बत्ती, नूरी नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द अगली पढ़ सतर, हरि सतिगुर आख सुणाया। कलिजुग रहिणा कोई ना मित्र, मित्र धरोही जगत सबाया। ओस वेले गोबिन्द करना फ़िकर, तैनूं दयां समझाया। तेरा मेरा सभ ने छडणा ज़िकर, सीस जगदीश ना कोए निवाया। ओस वेले मैं आपणी धारों आवां नितर, जोती जामा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस अनेका रूप वटाया। गोबिन्द वेख अक्ख खोल्ह, पुरख अबिनाशी रिहा जणाईआ। कलिजुग कूड़ा डंका वजणा ढोल, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ देण दुहाईआ। माया ममता पैणा रोल, कूड़ी क्रिया भज्जे वाहो दाहीआ । साची वस्त रहिणी ना किसे कोल,

ख़ाली हथ्थ फिरे लोकाईआ। नेत्र नैण रोणा धरनी धौल, आपणा हाल सुणाईआ। तेरे नाल मेरा कौल, कल्मयां वालयां होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। गोबिन्द अगे बोल की पढ़ना, सच दयां जणाईआ। कलिजुग अग्नी कूड़ी विच सभ ने सड़ना, तेरे मेरे नालों होए सर्ब जुदाईआ । काया मन्दिर किसे ना वड़ना, हिरदे हरि नज़र किसे ना आईआ। ठग चोर यार हो सभ ने मन्दिरां अन्दर फिरना, बहु रूपी भेख वटाईआ। सतिगुर पल्लू किसे ना फड़ना, कूड़े नाते जगत जुड़ाईआ। धुर स्वामी मिले कोए ना सरना, मरना मरना करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा जिस वेले हालत होवे एह जगत, सिदकी नज़र कोए ना आईआ। तूं केहड़े वसें उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम डेरा लाईआ। क्यों ना तैनूं आवे तरस, रहमत दे दाते मेरी इक्क अरज़ोईआ। ओस वेले पुरख अबिनाशी किहा मैं निरवैर हो के आवां परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ । लक्ख चुरासी विच्चों वेख के भगत, सन्त सुहेले जोड़ जुड़ाईआ। जिन्हां दे राह विच रहिण ना देवां कोई अटक, मार्ग इक्को इक्क वखाईआ। ओन्हां दी आपणे कोल रक्खां फ़रद, फ़रिसत हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस वेले वीह सौ इक्की बिक्रमी दा आया वक्त, रैण भिन्नड़ी नाल रलाईआ। निरगुण हो के देवां दरस, गोबिन्द तेरा नित नूर रुशनाईआ। सभ दी तपदी काया मन आत्मा सीतल कर दयां सरद, ठंडक इक्क वरताईआ। ग़रीब निमाणयां नाल वंड के दर्द, दुखियां दा दु:ख आपणी झोली पाईआ। जगत कसाई हथ्थ फड़े ना कोई करद, कतलगाह ना कोए बणाईआ। सूर गाँ खाण वाले सारे आवां वरज, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जोधा सूरबीर बण के मर्दाना मर्द, मुद्दा सभ दा वेख वखाईआ। करां खेल इक्क असचरज, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। चिठ्ठी कहे मेरा वाहवा लिख्या सिरलेख, लिख्त मिली वड्याईआ। जिस दा जलवा इक्को तेज, तजरबा ओस दा बेपरवाहीआ। ओस आपणा खोल्हणा भेव, पर्दा इक्क चुकाईआ। मालक हो के देवी देव, देवत सुर लए हिलाईआ। जन भगतां वेख के पिछली सेव, सेवक आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चिठ्ठी कहे मेरे विच लिखी इक्क इक्की, सरगुण निरगुण नज़री आईआ। नाल सुहावे सोहणी मिती, बिन अक्खरां वंड वंडाईआ। जेहड़ी जगत जहान ना दिसी, दहि दिशा ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेख रिहा वखाईआ । चिठ्ठी दा लेख वखाउदा ए। गोबिन्द अक्ख इक्क खलाउदा ए। प्रतख ओट इक्क वडयाउदा ए। मौजूद हो के इक्क सुणाउदा ए। हदूद आपणी वंड वडाउदा ए। मकरूज़ आपणा आप बणाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खलौ्हदा

ए। भेव अभेदा सच खुल्हावांगा। गोबिन्द तेरा लेख लिखावांगा। वस के साचे देस, सोहणा रंग रंगावांगा। शब्द अगम्मी भेज, भाण्डा भरम भन्नावगा। सुहञ्जणी माण के सेज, आसण इक्क वछावांगा। भगत भगवान दी रच के खेड, ख़ालक ख़लक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमाएगा। तेरा परमेश्वर वेस वटाएगा। जगतेश्वर दया कमएगा। महेश्वर वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराएगा। आपणी कल धरावांगा। जोती जाता वेस वटावांगा। वेदी सोढी दोवें अन्त तजावांगा । मौजी हो के ठाकर आवांगा। चोजी हो के वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावांगा। गोबिन्द वेख अगली कहाणी, चिठ्ठी विच्चों दयां जणाईआ। जिस दी सति इक्क निशानी, दो जहान देण गवाहीआ । जिस दा पद इक्क निरबाणी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। दो जहानां बण के हुक्मरानी, संदेसा इक्को इक्क समझाईआ। लक्ख चुरासी बण के बानी, बाणा आपणा लवां बदलाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी चार जुग दी कठ्ठी करके ढाणी, घर इक्को दयां वखाईआ। जिथ्थे परम पुरख दी परम पुरख गावे बाणी, विद्या पढ़न वाला नज़र कोए ना आईआ। जिस दे तीर्थ ओसे दा पाणी, जिस दी आत्मा ओसे दा परमात्मा हाणी, निराली आपणी खेल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सच करनी कार कमावांगा। सतिजुग साची धार प्रगटावांगा। भगत सुहेले यार बणावांगा। मन्दिर मुनार सर्ब तजावांगा। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर डेरा लावांगा। रविदास चम्यार नाल मिलावांगा। शब्द खण्डा इक्क हथियार प्रगटावांगा। लेखा जाण के कोट ब्रह्मण्डां, नव खण्डां चरनां हेठ दबावांगा। गोबिन्द तेरा चाढ़ के नूरी चन्दा, नुराना आपणे नाल मिलावांगा। दीन दयाल हो बख्शंदा, बख्शिश रहमत झोली पावांगा। मैं बाहरों सृष्टी नूं नज़री आवां बन्दा, अन्दर पुरख अकाल हो के डेरा लावांगा। लक्ख चुरासी तोड़ के माण घमंडा, शब्द डण्डा सभ दे सीस टिकावांगा । भगतां अन्दर रहिण ना पावे कोई गंदा, कूड़ कुड़यारां परे हटावांगा। गुरसिक्खां दे चरनां हेठ वगा के गंगा, पिछला माण सर्ब मिटावांगा। जोग अभ्यास रहे कोई ना धन्दा, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावांगा। साची करनी कार इक्क करावांगा। साची सरनी इक्क रखावांगा। साची ख़ुशी इक्क समझावांगा । साची पढ़नी इक्क पढ़ावांगा। साची मरनी इक्क समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलावांगा। गोबिन्द कहे मैं सुण के होया ख़ुश, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। तेरे भाणे अन्दर हो के चुप, बैठा सीस निवाईआ । जिस वेले अन्धेरा होवे घुप, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। तूं किथे बहें लुक, आपणा आसण लाईआ। किथे वेखां तेरा मुख,

जोती दर्शन पाईआ। कुछ दस्स मैनूं दर तेरे रिहा पुछ, बन्दना सीस निवाईआ। पुरख अबिनाशी प्या तुठ, सहिज नाल समझाईआ । सुण मेरे लाडले पुत, तैनूं दयां जणाईआ। जिस वेले कलिजुग पैंडा रिहा होवे मुक, निरगुण हो के आवां चाँईं चाँईंआ। तेरा बूटा ना जावे सुक, पत्त डाल्ही वेख वखाईआ। सच हरयावल जावे फुट, रुत बसन्त बहार बणाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों भगत सुहेले गोदी लवां चुक, फड़ बाहों गले लगाईआ। अन्दर वड़ के लवां पुछ, डूँग्घा मन्दिर खोज खोजाईआ। आपणे नाम दी पढ़ा के तुक, तुख्म तासीर दयां बदलाईआ । सच भण्डारा वंडां मुफ्त, कीमत सके ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क रखाईआ। गोबिन्द मार्ग सच लगावांगा। काया माटी कच वेख वखावांगा । जो मनुआ रिहा नच, प्रेम डोरी नाल बंधावांगा। जो अग्नी रही तप, अमृत मेघ नाल शांतक सति करावांगा। जो सुरती रही कूड़ी वासना नठ, सच सुच इक्क दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क वखावांगा। साचा खेल कर वखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। वीह सौ इक्की रुत सुहाएगा। साची सिक्खी फेर बणाएगा। जिस दी धार होवे तिक्खी, जगत खण्डा मुख शरमाएगा। एह एसे कारन दित्ती चिठ्ठी, धुर दा हुक्म आप जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाएगा। गोबिन्द किहा सिक्खी केहड़ी, प्रभ मैनूं दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा जिन्हां नूं आपणी चाढ़ां बेड़ी, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ । उहनां दी लोकमात फेर ना होवे फेरी, जन्म जन्म ना कोए भुआईआ । मैं उहनां दा ठाकर ओह सिक्खी मेरी चेरी, चेला गुर इक्को नज़री आईआ। लक्ख चुरासी विच्चों मैनूं थोड़्ही जही बथेरी, जिस दी घाल कीती बिरथा कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू अच्छा, तेरी बेपरवाहीआ। श्री भगवान किहा सुण बच्चा, तैनूं दयां समझाईआ। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी वाला भाण्डा कच्चा, पिल्ला विच्चों नज़री आईआ। दोहां ने मिल के ढालणा सच्चा, जिस दी किस्म ना कोए समझाईआ। हुण तैनूं थोड़्हा जिहा दिता पता, फेर बहुता दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। गोबिन्द ओह सिक्खी होवन मेरे भगत, भागां वाले नज़री आईआ। जिन्हां दी लेखे ला के बूँद रक्त, आपणा रंग दयां चढ़ाईआ। अन्तर आत्म दे के शक्त, सुरती शब्द मिलाईआ। विच रहिण ना देवां फ़र्क, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। तहरीरी कर के लिख्त पढ़त, मेला सहिज सुभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सुण के बचन छब्बी पोह हस्सी, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। वाहवा प्रभू तूं सभ दा कमलापती, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं तेरी सिक्खी वेखां अक्खीं, जो भगतां दएं वड्याईआ। चरन प्रीती तेरी ढठ्ठी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ।

राह तके सवा रती, केसर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मेरी ओहनां नाल बात सच्ची, जिन्हां नूं बातन मिलदा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक होए सहाईआ। सवा रती केसर कहे हस, सोहणा ढोला गाईआ। प्रभू मेरी खोलणी अक्ख, दर्शन देणा कराईआ । जिस वेले प्रगट होवें पुरख समर्थ, आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेले करें वख, गुर चेले मेल मिलाईआ। उहनां नाल मिला के हथ्थ, धुर दा जोड़ लएं जुड़ाईआ। धुर दा मार्ग दस्स, करें सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दयां रंगाईआ। मैं धुर दा रंग रंगावांगा। साचा धुर दा ताल वजावांगा। अनन्दपुर दा वक्त सुहावांगा । धुर दा जोड़ जुड़ावांगा। मोर तोर दा लेख मुकावांगा। अन्ध घोर दा वक्त चुकावांगा। पंज चोर दा डेरा ढावांगा। सुरत शब्द दा नाता जोड़, सोहणा घर वसावांगा। भाण्डा भरम दा फोड़, फुरना इक्को नाम फुरावांगा। डूँग्घे वहिण विच रुढ़या जांदा लवां मोड़, डण्डा शब्द इक्क उठावांगा। कलिजुग फेर ना पावे शोर, शहिनशाह हो के हुक्म मनावांगा। इक्को मंत्र फुरना फुरे फोर, फुरने सभ दे बन्द करावांगा। भगत भगवान दा नाता जोड़, जोड़ी आपणे नाल रलावांगा । साचे चाढ़ के शब्द घोड़, वागां आपणे हथ्थ रखावांगा। जिस वेले गोबिन्द मैनूं आपणे भगतां दी पई लोड़, उस वेले सिक्खी सच प्रगटावांगा। जिन्हां दे विच ना कोई ठग रहे ना चोर, कूड़यां ना नाल रलावांगा। अग्गे आपणे लवां तोर, पिच्छे आपणा हुक्म सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। निरगुण हो के फेरा पावेगा। सन्त सुहेले आप जगावेगा। गुर चेले मेल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमावेगा। गोबिन्द कहे ओह भगत सुहेले, मैं नेत्र वेख वेख बिगसाईआ। जिस वेले होवण मेले, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। साची सिक्खी दी सुणो बणत, हरि सतिगुर आप बणाईआ। चार जुग दे पिछले सन्त, भगवन वेख वखाईआ । चिरी विछुंनयां मेला कन्त, आत्म सेज सुहाईआ। सोहणी बणाए बणत, समर्थ बेपरवाहीआ। लेखा चुका के आदि अन्त, अन्तष्करन खोज खुजाईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़ के रंगत, रंग आपणा दए रंगाईआ। गुरमुख कोई ना रहे मंगत, दूजे दर ना झोली डाहीआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी छब्बी पोह जिन्हां नूं मिलावे आपणी संगत, तिन्हां दा सगला संग निभाईआ। उहनां नूं लोड़ रहे ना किसे पंडत, मुल्ला शेख़ संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे इक्क सरनाईआ। जिन्हां सरन देवे स्वामी, साहिब आपणी दया कमाईआ। शब्द सरूपी दे निशानी, निशाना अणयाला तीर चलाईआ। बोध अगाध सुणा के बाणी, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। अन्तर आत्म दे के पद निरबाणी, घर साचे दए बहाईआ। जलवा दे के जोत नूरानी, निरँजण नूर करे रुशनाईआ।

आत्म सेज इक्क सुहानी, सोभावन्त वखाईआ । आत्म रस दे के पाणी, शांतक सति कराईआ। नाता तोड़ के चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज विच्चों बाहर कढाईआ। चरन कँवल बख्श, ध्यानी, इष्ट इक्को इक्क मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सिक्खी इक्क समझाईआ । साची सिक्खी दा इक्क असूल, हरि करता आप बणाइंदा। धुर संदेसा दे माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। चार वरन ना जावण भूल, अभुल आप दरसाइंदा। सभ दा लेखा चुके मूल, लहिणा हिसाब मुकाइंदा। नाता जुड़े कन्त कन्तूहल, हरि कन्त इक्क अखवाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा राह आप वखाइंदा। साची सिक्खी दा सच्चा रस्ता, रैहबर दए वखाईआ। सभ नालों छोटा सभ नालों सस्ता, सहिजे दए समझाईआ। पोथीआं वाला बन्न्हणा ना पए बस्ता, इक्को सोहँ ढोला गाईआ। इक्ट्ठा करना ना पए काग़ज़ां दस्ता, इशारा अवर ना कोए जणाईआ। पार कराए अर्शां फर्शां, साचे चरनां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साचा लेखा आप मुकौदा ए। साची करनी आप कमाउदा ए। जुग जुग आपणा हुक्म वरताउदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप पढ़ाउदा ए। सन्त सुहेला सदा जगाउदा ए। गुर चेले जोड़ जुड़ाउदा ए। जग मेले आप मिलाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खिलाउदा ए। साची खेल कहे मैं होई रात, रुतड़ी नाल मिलाईआ। सताई पोह दी दिसे प्रभात, जो बैठी अक्ख खुल्हाईआ। भगतां मिल्या साचा बाप, दाता धुरदरगाहीआ। सोहँ दस्सया जाप, आत्म परमात्म करी पढ़ाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नात, नाता धुर दा ल्या बणाईआ। दर्शन दे के साख्यात, सगली चिन्द मिटाईआ। गुरमुख बणा के पारजात, इक्को रंग रंगाईआ। पर्दा खोल्ह के दस्से नाल वज़ाहत, सिफ्तां नाल सलाहीआ। जन भगतां देणी इक्क सुग़ात, धुर दी दात वरताईआ। ऊँच नीच दोवें करके पाक, साफ़ सुथरे दए बणाईआ। इक्कीआं इक्कीआं दी सति जमात, सोहणी वंड वंडाईआ । साचे तख्त बहि प्रभ आप, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। चारों कुण्ट कर तलाश, शब्द सन्त सुहेले लए उठाईआ । आपणी पूरी कर के ख़ाहिश, भगतां आपणे नाल मिलाईआ। नाता तोड़ के हड्ड मास, नाड़ नाड़ करे रुशनाईआ। सदा सुहेला वसे पास, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप जणाईआ। धुर दा लेखा जणावण आया, हरि करता बेपरवाह। साचा मार्ग लावण आया, नूर नुराना इक्क ख़ुदा। पीर पैगम्बर दर बुलाया, सद्दा हुक्म सुणा। गुर अवतार चरन टिकाया, सिर सके ना कोए उठा। सच दुआर इक्क वखाया, भगत भगवन्त आप सुहा। धुर दा ढोला इक्को गाया, शब्द अगम्म दिता जणा। कूड़ी क्रिया वक्त चुकाया, सतिजुग साचा समां रिहा सुहा। पिछली आदत

दए बदलाया, मार्ग अगला इक्क वखा। कुदरत कादर खेल रचाया, मार्ग दो जहानां ला। साजण मीता बण के आया, पुरख अबिनाशी वेस वटा। गोबिन्द सुत नाल रलाया, दो जहानां सुत्तयां रिहा जगा। शब्द ख़ुमारी नाम चढ़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमा। साची करनी करनेहारा, हरि वडा वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो भगत दुआरा, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। जिथ्थे शब्दी इक्क इशारा, दूजी सैनत ना कोए लगाईआ। उठ के वेखो गुरसिख रिहा ना कोई कुँवारा, हरि कन्त ल्या प्रनाईआ। जिन्हां दा वजदा सच नगारा, विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिन्हां दा सताई पोह लगणा अखाड़ा, पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाईआ । धुरदरगाही वेखण आया लाड़ा, जोती जाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाह प्रभ, तेरी वड वड्याईआ। जुग जन्म दे विछड़े जिस लए लभ, खोजी हो के खोज खुजाईआ। प्रेम प्यार अन्दर लए सद्द, दूजा हुक्म ना कोए सुणाईआ। जिन्हां दे नाल मिल के अगला लाउणा मघ, रस्ता इक्क वखाईआ। सच दुआर हरि निरँकार इक्को कराउणा हज्ज, महबूब हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे दर्शन पाउगे। जिस वेले परम पुरख दा चलया रथ, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाउगे। जिस दा लेखा इक्की हथ्थ, हथ्थां वालयो आपणे ख़ाली हथ्थ सर्ब कराउगे। जे नाल भगतां मिल के गाओ जस, फेर दर्शन प्रभ दा पाउगे। जिन्हां दे हो के आया वस, वस्तू उहनां नाल आपणी झोली भराउगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा बूझ बुझाउगे। धुर संदेसा धुर फ़रमाना, धुर दरगाही आख सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों वक्त इक्क सुहाणा, सुहञ्जणी घड़ी नाल मिलाईआ। तख्त निवासी हो के धुर दा राणा, शहिनशाह आपणा डेरा लाईआ। जन भगतां देवे इक्को दाना, दाता हो के झोली पाईआ। दूजे दर मंगण किसे ना जाणा, पिछला लेखा सर्ब मुकाईआ। हरि संगत मिल के इक्को गाणा, सोहँ ढोला आप पढ़ाईआ। इक्की इक्की जोड़ जुड़ाणा, एकँकार रंग रंगाईआ। साची गंढ्ढ इक्क पवाणा, पंडत पांधा ना कोए समझाईआ। साचा मार्ग इक्क लगाणा, चार वरनां अठारां बरनां मेल मिलाईआ। चारों कुण्ट आप भवाणा, दहि दिशा वेख वखाईआ। लहिणा देणा ज़िमीं असमानां, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। दुआर दस्से इक्क भगवाना, चरन कँवल सच वखाईआ। जन भगतो तुहाडा इक्क निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो, जिस वेले इक्की इक्की होए इक्ट्ठे, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। तुहाडे वेंहदयां सभ दे ढह जाणे भठ्ठे, पिछला लेखा दए मुकाईआ। तुसीं रल के बण जाओ भाई

सके, मतरेआ रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दे लक्ख चुरासी विच्चों बच्चे, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दरसाईआ। जिस वेले इक्की इक्की गंढ्ढ पवाउणगे। साची सिक्खी ओह अखवाउणगे। गोबिन्द नूं दित्ती चिठ्ठी, चिठ्ठी दा मुल पवाउणगे। चार कुण्ट विच्चों थोड़ी जेही दिसी, दहि दिशा फेर अलख अलाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल विच समाउणगे। जन भगत कहिण प्रभ धुर दे ठाकर, सच दे समझाईआ। साढे तिन्न हथ्थ भाग लगा दे काया गागर, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। दर आया घर दे दे आदर, आदर्श आपणा इक्क वखाईआ। तेरे बिरहों विछोड़े अन्दर होए पाग़ल, जगत जहान कहे शुदाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। एह भगत तेरे सौदागर, साचा वणज दे वखाईआ। तेरा कर्म करते कादर, कुदरतां दा मालक इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दी झोली दे भराईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरे दर दे मंगते, मंगण अन्तिम आईआ। सानूं अन्दरों बाहरों रंग दे, रंगण इक्क चढ़ाईआ। अनन्दपुरी वाले आपणा ओह अनन्द दे, जिस विच आपणा आप समाईआ। साडी जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ दे, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरी बेपरवाहीआ । साडा माण हँकार तोड़ के हँ ब्रह्म दे, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। बिन तेरी किरपा भगत कदी ना जम्मदे, मात गर्भ कदे ना आईआ। लेखे मुका दे चिन्ता ग़म दे, इक्को ख़ुशी दे वखाईआ। नाता तोड़ दे काया तन दे, निर्मल जोत कर रुशनाईआ । हुण असीं मन दी आखी कदे नहीं मन्नदे, मनसा तेरे नाल रलाईआ। जे बरदे हो गए गुजरी दे चन्द दे, दूजे सीस ना कदे निवाईआ। जे किरपा करें अमृत पीते तेरी प्रेम प्यारी खण्ड दे, इक्कीआं आपणा रस वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग झोली आए अडदे, तेरे अगे डाहीआ। हुण पैंडे वेख अख़ीरी हद दे, आपणी हालत रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन भगतो सताई पोह रंग रंगाउगे। साचे सन्तो धर्म दा संग बणाउगे। दूर होए आपणे मन तों, काया मन्दिर इक्क वसाउगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे ख़ुशी मनाउगे। जन भगतो साचे घर बहावांगा। पन्ध मुका के नौ दर, दसवां सहिज सहिज खुल्हावांगा। पंजां चोरां दा चुक्के डर, पंचम नाद शब्द सुणावांगा। सुरती तुहाडी अन्दर वड़, गुड़ती आपणा नाम दवावांगा। तुहाडी मंज़ल पौड़ी चढ़, गृह मन्दिर सोभा पावांगा। सच पुच्छो दरस देवां घर घर, एसे तरह नज़री आवांगा। जे तन छोड़ के जाओ मर, मरन तों पहलां आपणी गोद टिकावांगा। जिन्हां सोहँ ढोला ल्या पढ़, उहनां दा ज़ामन दो जहान बण जावांगा। जेहड़े इक्कीआं विच गए रल, उहनां नाल मिल के आपणा झट लँघावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सभ दे हथ्थ

रखावांगा। सिर सभ दे हथ्थ रक्खांगा। भगतां अगला मार्ग दस्सांगा। पिच्छा दे कदी ना नस्सांगा। हिरदे अन्दर वसांगा। सद सनमुख हो के हस्सांगा। तुहाडे प्रेम दा ढोला रटांगा। विचोला हो के चक्कांगा। आउँदा जांदा कदे ना अक्कांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, फड़ आपणे चरनां हेठां रक्खांगा । जन भगत कहिण की देवें लारा, अछल छलधारी आपणा छल वखाईआ। श्री भगवान कहे मेरा तुहाडे अगे हाढ़ा, दोए जोड़ सीस निवाईआ। धुर दा करां इक्क प्यारा, जो लगी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। तुहाडा बण के आवां वणजारा, निरगुण हो के फेरा पाईआ। अगे बणना नहीं बेएतबारा, एतबार आपणा देणा कराईआ। एह कूड़ा नहीं यारा, यराना धुर दा रिहा लगाईआ। एह मालक फिरदा आया नहीं आवारा, तुहाडे कारन वेस वटाईआ। जेहड़ा गोबिन्द नाल उधारा, इक्कीआं दी झोली पाईआ। एह सिक्खां दा सिक्दारा, अन्तर आत्म आशा पूर कराईआ। तुहाडा भर के जाए भण्डारा, भाण्डा ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी सेवा आप कमाईआ। जन भगत कहिण प्रभ असीं बैठे अनभोल, समझ कुछ ना आईआ। झूठा मार के ना जाईं रोल, रौले विच रखाईआ। साहिब सतिगुर कहे मैं पूरा तोल के जावां तोल, आपणा कण्डा आप उठाईआ। पहलों वड्याई देवां उपर धौल, फेर सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जोती जाता हो के जावां मौल, गुरमुखां अन्दर डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्क दूजे नूं कहिण वेखो प्रभ दा यराना, यारी भगतां नाल रखाईआ। नाले गावे सच तराना, तरह तरह रिहा समझाईआ। पार कराए बाल नादाना, छोटे बच्यां गोद उठाईआ। वेखो खेल करे श्री भगवाना, भगवन आपणी धार वखाईआ। एहनां नूं दस्स के इक्क टिकाणा, इक्की इक्की जोड़ जुड़ाईआ। इक्को झुल्ले सत्त रंग निशाना, सत्तां दीपां दए वड्याईआ। जोत सरूप पहर के बाणा, बाण निराला तीर चलाईआ। जिस तख्तों लाह के जाणा राजा राणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्क टिकाणा, चरन कँवल मिले वड्याईआ। गुर अवतार कहिण पैगम्बरो करो तोबा, तोबा तोब सुणाईआ। जिस दी सुणदे रहे सोभा, सो साहिब फेरा पाईआ। कोई नज़र ना आवे दूजा, निरगुण आपणी खेल वखाईआ। जिस दा भेव अगम्मी गूझा, बिना रमज़ ना कोए समझाईआ। सानूं ऐउँ जापदा जिवें साडा पन्ध मुका, हुक्का ख़ाली नज़री आईआ। गट्टे दी थाँ विच देणा तुक्का, तुख्म सभ दा रिहा गंवाईआ। ताअ चढ़या ना रहिणा मुच्छां, लबां सभ दीआं रिहा कटाईआ। माण रहिणा इक्को गोबिन्द सुता, सुत दुलारे वजे वधाईआ। वेखो ख़ुदावंद करीम किधरों उठया सुत्ता, बेनज़ीर आपणा फेरा पाईआ। सिध्धा मुर्शद मुरीदां वल झुका, आपणा सीस निवाईआ । एह रिवाज तोड़ के पुट्ठा, साडी समझ दित्ती

बदलाईआ। अगे किसे नहीं खाणा कुट्ठा, झटका हलाली दोहां करे सफ़ाईआ। कूड़ी क्रिया पुट के बूटा, सच फुलवाड़ी इक्क लगाईआ। भगतां दे के प्रेम दा हूटा, शब्द हुलारे इक्क चढ़ाईआ। भेव चुका के एका दूजा, दुतीआ रूप दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत कादर बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर कहिण किथ्थों आ गया साडा शरीक, लाशरीक फेरा पाईआ। आपणे हथ्थ रक्ख तौफ़ीक, साडी तब्हा दित्ती बदलाईआ। दूर दुराडा चल के आया नज़दीक, निरगुण बण के पाँधी राहीआ। साडे नाल हुण केहड़ा करू प्रीत, जिन्हां नूं मिल्या परवरदिगार नूर इलाहीआ। असीं रहि गए बीच दे बीच, आर पार ना कोए समझाईआ। मुहम्मद कहे मैं काहनूं कीती तस्दीक, मेरा अमाम आवे नूर ख़ुदाईआ। ईसा कहे मैं काहनूं रखी उडीक, जिस मेरा लेखा दिता मुकाईआ। मूसा कहे मैं क्यों कोहतूर उत्ते नक नाल कढ्ढी लीक, वास्ता इक्को पाईआ। नानक कहे मैं आख्या ठीक, धुर फ़रमान जणाईआ। गोबिन्द कहे ओसे दी सभ बख्शीश, जो झोली रिहा भराईआ। बीस इकीसे जिस ने बदलणी रीत, मन्दिर मसीत पन्ध मुकाईआ। झगड़ा मुकाउणा ऊँच नीच, ज़ात पात दए गंवाईआ। जन भगतां आउणा करीब, मंज़ल पिछली पिच्छे हटाईआ। अगे देणी सच तरतीब, जगत जहान जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर कहिण किधरों आया शौकीन, ताजां वाला फेरा पाईआ। साडे उत्तों सभ दा चुकया जाणा यकीन, जो यके बाद दीगरे जगत आए समझाईआ। हाए बौहड़ी दरोही इस दी सभ तों वखरी तलीम, नग़मा इक्को रिहा सुणाईआ। इस दी शान वेख अज़ीम, साडे नैण रहे शरमाईआ। सानूं करना पए तसलीम, सदी चौधवीं रही समझाईआ। एह मालक गुणी ग़नीम, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जिस दी सिफ्त करे अलिफ़ ये नुकते बिना नून मीम, सीन समझ कोए ना पाईआ। जिस ने साडी दीनां मज़्हबां वाली रहिण नहीं देणी तकसीम, इक्को रंग दए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पीर पैगम्बर कहिण किथ्थों वाहिद आ के ला ल्या मुजरा, मुफ़लिस आपणा फेरा पाईआ। मक्के काअबे वाला चरनां हेठ दबा के हुजरा, हज़रतां आपणा हुक्म मनाईआ। साडे हथ्थीं डण्डे फड़ा के वांग सुथरा, आपणे ढोले रिहा सुणाईआ। हुण लुकीए केहड़ी नुकरा, चारों कुण्ट इक्को नज़री आईआ। जिस दी सृष्टी कहिंदे रूप कुतरा, ओस कुतर कुतब दा मालक बेपरवाहीआ। जिस गोबिन्द नूं आ के किहा उठ मेरया पुत्तरा, तेरे नाम दी वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रहमत रिहा कमाईआ। पीर पैगम्बर कहिण किथ्थों आ गया दाऊद, दोहरा फेरा पाईआ। जिस साडी मंज़ल दस्सी मकसूद, मकसद आपणा रिहा जणाईआ। सभ तों हो के ऊँचो ऊँच, अगम्म अथाह दए वड्याईआ। ओथे साडी नहीं कोई सूझ, समझ ना कोए चतुराईआ । जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पैगम्बर पीर कहिण किथ्थों आ गया मलंग, शब्द मतैहरा हथ्थ फड़ाईआ। जिस नूं वेख सानूं बाहरों आवे रंज, अन्दरों ख़ुशी वखाईआ। जिस ने साडा भन्न्हणा गंज, ठोकर इक्क लगाईआ। जिस दा मुहाणा अगम्मी वञ्झ, चप्पू दो जहान वखाईआ। जो मुरीदां होया संग, मुर्शद बेपरवाहीआ। जिस दा राह तके चौधवीं चन्द, नेत्र अक्ख उठाईआ । जिस ने पाउणी कायनात ठंड, कलमा इक्क पढ़ाईआ। दीन दयाल होणा बख्शंद, मेहर नज़र टिकाईआ। साडी मेट देणी ओस वंड, वरभण्ड इक्को हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पीर पैगम्बर कहिण किधरों आ गया कल्मयां दा मालक, बिन अक्खरां जो कलमा रिहा जणाईआ। एसे नूं दस्सदे रहे सभ तों ओहले वसे ख़ालक, ख़लक हथ्थ किसे ना आईआ। सचमुच बण के आ गया सालस, नूर नुराना वेस वटाईआ। जिस दा रूप अगम्मी ख़ालस, सो ख़ालस ख़ालसे लए बणाईआ। दीनां मज़्हबां वाली चढ़ी रहे ना कोई पालिश, अन्दरों बाहरों साफ़ कराईआ। शरअ वाली रहे ना नालिश, कूड़ा नाता दए तुड़ाईआ। साची दे के इक्क इबादत, इक्को नाम समझाईआ। जिस दा इक्को भेख इक्क इबारत, इक्को सतर वड्याईआ। जिस दी करदे गए सिफ़ारश, सो शफ़ाख़ाना आप रिहा खुल्हाईआ। जन भगतो तुहाडा बण के गया वारस, वास्ता तुहाडे नाल रखाईआ। कोई मक्के लभ्भे कोई काअबे लभ्भे कोई दीन लभ्भे कोई दुनी लभ्भे कोई मज़्हब लभ्भे कोई पुराण दे फोले पाते, कोई मन्दिर लभे कोई मसीत लभे कोई गुरदुआरे दे वेखण अहाते, कोई शास्त्र लभण कोई पुराण कोई वेदां दे दस्सण ख़ुलासे, गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण, ओह सारे उठो वेखो साख्याते, सभ दा मालक इक्को नज़री आईआ । जिस दी बणनी इक्क जमाते, करे इक्क पढ़ाईआ। जे सच पुच्छो ओहने पढ़ के सभ दे अन्तिम फ़ाते, फ़तवा सभ ते देणा लगाईआ । जन भगतां दे के नजाते, निज घर आपणा देणा वखाईआ। ओह, इसदे कोल पिछले सभ दे खाते, पर्दा सके ना कोए लुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी खेल वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण किथ्थों आ गया फिरदा तुरदा, मजलसां दा मालक बेपरवाहीआ। दुनिया कहे प्रभू आदि जुगादी मुर्दा, बंदयां वाला रूप नज़र कोए ना आईआ। सच पुच्छो एह मालक आया धुर दा, शहादत साडी रिहा रखाईआ। पीर पैगम्बर कहिण एह किसे दे मोड़यां नहीं मुड़दा, जो मुड़के आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदि अन्त शुरु दा, शरअ दा मालक आप हो जाईआ। पीर पैगम्बर कहिण ओह वेखो शरअ शरमाउदी, आपणी अक्ख ना कोए उठाईआ। नेत्र नैणा नीर वहाउदी, हन्झूआं हार बणाईआ। हौली हौली बोल सुणाउदी, ज़बान ना कोए हिलाईआ। मैं जिस दा राह तकाउदी, ओह आया बेपरवाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरे कोलों

पल्लू छुडाउदी, नाता ओस दे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग आपणा रिहा वखाईआ । शरअ कहे मैं बेशक होई शरमाकल, नैण ना सकां उठाईआ। मेरी चौधवीं सदी दा मातम, सारे मेरे नाल रलके सोग लओ मनाईआ। अगे मालक सभ दा बणना साथण, सगला संग निभाईआ। मैनूं कोझी कमली नूं करनी पैणी नहीं फेर दातन, दन्दासा मुख दे नाल छुहाईआ। नैणी कज्जल पा के . . . . .। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक्क सुहाईआ। शरअ कहे मैं वेख्या गृह, मन्दिर धुर दा नज़री आईआ। जिथ्थे भगतां दा स्वामी बहे, अबिनाशी करता डेरा लाईआ। ओथे दीन मज़्हब कोई ना रहे, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म दा ढोला कहे, दूजी सिफ्त ना कोए सुणाईआ। चार जुग दे पिछले वक्त गए, अगला लेखा नज़री आईआ। जिस दा सिँघासण भगतां दे विचकारे जाणा डहि, सोहणा रंग रंगाईआ। ओस ने हुक्में अन्दर सृष्टी कर के लै, लहिणा सभ दा देणा मुकाईआ। गुरमुख विरले जाणे रहि, जिन्हां दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। शौह दरया दी वगणी नै, नईआ नौका सभ दी दए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । पीर पैगम्बर कहिण सवेरे वेखणी खेल अगम्म, हरि अगम्मड़ा कार कमाईआ। जिस भाग लगाउणा काया माटी चम्म, अन्तर दृष्टी आप खुल्हाईआ। भगतां दा भगतां नाल पल्लू बन्न्ह, सोहणी गंढ्ढ वखाईआ। नाम पदार्थ दे के धन, ख़ाली झोली देणी भराईआ। लेख चुकाए गुजरी चन्न, बन्धन सारे दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर लेखा देणा, मजलस बेपरवाहीआ। भगत भगवान मन्नणा कहिणा, दोवें इक्क रज़ाईआ। इक्क दूजे दा दर्शन नैणा, दीद चशम वड्याईआ। इक्को मन्दिर दोहां बहणा, दूजी वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र कहे मेरा ओह नज़रीआ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस ने चीर वखाया ज़करीआ, ज़िकर नाल रही जणाईआ। जिस मनसूर सूली चढ़ाया सिख़रीआ, चोटी आपणी दित्ती वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म वरतणा इक्क नवाब दा । खेल होणा हक जनाब दा। नग़मा सुणना रब्बी रबाब दा। सजदा वेखणा इक्क अदाब दा। नज़ारा तकणा इक्क महिराब दा। लेखा वेखणा इक्क हिसाब दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर ख़ताब दा। धुर ख़ताब इक्क जणाउदा ए। सच महबूब दया कमाउदा ए। मंज़ल इक्क चढ़ाउदा ए। जन भगतो तुहाडा असल दा मुका के सूद, कुलज़र रकम आप बणौदा ए। नाता तोड़ के कूड़ झूठ, सच सुच नाल प्रनाउदा ए। धर्म दुआरे बणाके पूत, पिता पुत जोड़ जुड़ाउदा ए। इक्को धागा इक्को सूत, ताणा पेटा

आप अखवाउदा ए। तुहाडा काया तत कलबूत, काया काअबा इक्क दरसौदा ए। साढे तिन्न हथ्थ कर महफ़ूज़, चारों कुण्ट वेख वखाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाउदा ए। साढे तिन्न हथ्थ कहे मैं तेरा मुनारा, दूजा मालक नज़र कोए ना आईआ। तेरी जोत तेरा नज़ारा, जलवा तेरा बेपरवाहीआ। तेरा अमृत तेरा फुहारा, तेरा रस इक्को मज़ा रिहा चखाईआ। दस्स छड के तेरा दुआरा, होर दर केहड़ा वेख वखाईआ। जे तूं नहीं परवरदिगारा, सानूं सच दे समझाईआ। जुग चौकड़ी तूं देंदा रिहों लारा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां इशारे नाल समझाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों जन भगतां नूं मिल्या छब्बी पोह दा दिहाढ़ा, वेला वक्त आपणी दए गवाहीआ। प्रभू तेरे कोल हुण भगतां नहीं कढ्ढणा हाढ़ा, आपणा लेखा तेरे कोलों झोली पुआईआ। याद रख बिन भगतां होवें ख़ुआरा, तेरा मेली विच संसार नज़र कोए ना आईआ। असीं प्रभू तेरा सहारा, जद आवें तैनूं आपणे विच लुकाईआ। साथों बाहर करके वेख किनारा, तेरा नाम कोई लैण ना पाईआ। क्यों किहा गोबिन्द ने सथर चंगा यारा, बिन यारड़े सथर सेज ना कोए हंढाईआ। तूं भगतां बिना कुँवारा, तेरा नाता लोकमात ना कोए जुड़ाईआ। तूं फिरदा रहें आवारा, तैनूं आपणे घर कोई वड़न ना देवे राईआ। तूं साडा शुकर कर भगतां लँघण दिता आपणा भगत दुआरा, टिकट तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दे वखाईआ। पुरख अकाल तूं लै के भगतां कोलों टिकट, अन्दर लँघया चाँईं चाँईंआ। दस्स हुण किथे जावें ख़िसक, चारे कुण्ट बैठे नज़री आईआ। जिन्हां नूं तेरे नाल इश्क, ओह जगत माशूकां गए भुलाईआ। जिन्ना चिर मस्तक ला के ना जावें तिलक, तेरी होण नहीं देणी जुदाईआ। सच पुच्छें तेरे वैराग अन्दर तेरे विछोड़े अन्दर सारे रहे विलक, अन्दरे अन्दर धाहीं रहे सुणाईआ। वेखीं किते भगवान, भगतां नाल कर के ना जावीं इल्लत, आपणा इलम देणा समझाईआ। तेरे पिच्छे लग के जे साडी होवे ज़िल्लत, ख़ुआरी तेरी झोली पाईआ। असीं हुण नहीं करनी मिन्नत, कठ्ठे हो के तेरे उत्ते ज़ोर देणा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों साडे विच आई हिम्मत, हौसला रहे वधाईआ। असां हुण केहड़ी करनी सुन्नत, जो लबां लैणीआं मुंडाईआ । सभ दी चुकी मलकीअत, भगतां दा इक्को वेला रिहा सुहाईआ। दस प्रभू एह किहनूं देणी दौलत, जेहड़ी आपणे अन्दर छुपाईआ। तेरा राग सदा अनबोलत, छत्ती राग भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे दे वड्याईआ। प्रभू भगतां विच आ गई शक्ती, शख्सीअत आपणी गए बदलाईआ। बिन भगतां तेरी साढे तिन्न हथ्थ दी केहड़ा चुक्के अर्थी, फर्श देवे कौण वड्याईआ। भगतां नाल मिल के तेरी बणदी हस्ती, हस्त कीट तेरा ढोला गाईआ। हुण आएयों, साडी बस्ती, बिस्त्रा तेरा दिता लगाईआ। हुण तेरी चलण नहीं देणी मर्ज़ी, कुछ

आपणी अर्ज़ देणी सुणाईआ। प्रभू जे तूं साडा दर्दी, दु:ख आपणी झोली लै पाईआ। जे वड्याई देणी अगे वरगी, थम्म्हां नाल तपाईआ। जे किसे नूं अग्ग नाल साड़ना ठारना नाल सर्दी, जलधारा विच भुआईआ। जे किसे नूं उठाउणा वेले सरघी, सन्धया पूजा देणी जणाईआ। जे भेखां वाली साडे तन ते पाउणी वरदी, कपड़े देणे रंगाईआ। एह गल्ल सानूं दिसे असचरज दी, अचरज कहाणी रहे जणाईआ । जे ओट लै लई मर्द मर्दाने मर्द दी, फिर लोड़ रहे क्यों दूजी राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सभ दी झोली पाईआ। जन भगत कहिण सुण अवतारां दे अवतार, गुरुआं दे सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। तेरी महिमा दा नहीं सुमार, कोटन कोटि शमअ जग जग काया मन्दिर अन्दर करन रुशनाईआ। असीं मंगदे मंग बण भिखार, तेरे अगे झोली डाहीआ। चार वरन बणा दे यार, इक्को जोड़ जुड़ाईआ। दीन मज़्हब दा रहे ना कोई बीमार, साचे जाम दा दारू दे प्याईआ। वडयाँ छोटयाँ रहे ना कोई सुमार, साची गणत दे वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां कोलों तेरे हथ्थ आया इख्त्यार, आख़र आपणा हुक्म सुणाईआ। अगों बोल के किहा अकाल, भगतो थोड़्हा दयां समझाईआ। मैं गोबिन्द नूं बणा के आपणा मुख्त्यार, हक उस दे कोल फड़ाईआ। जिस दा पहलों तुहानूं करना पए दीदार, पिच्छों उहदे विच्चों मेरा नूर नज़री आईआ। एह कटण नहीं आया बेगार, सेवक हो के सेव कमाईआ। एहदी नवीं नवीं रफतार, रफ़ता रफ़ता लेखा रिहा चुकाईआ। प्रेम प्यार दी करे गुफ़तार, सति सच पढ़ाईआ। सज्जणां दा सज्जण यारां दा यार, मित्रां दा मित्र नज़री आईआ। कुदरतां दा कादर पैगम्बरां दा सरदार, अवतारां दा अवतार सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मजलस इक्क लगाईआ। जन भगत कहिण तेरी मजलस किथे, हरि करते दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा भगत सुहेले वसदे जिथ्थे, ओह डेरा नज़री आईआ। जिस दे पोह सताई निकलणे सिट्टे, सीटी भगत हथ्थ फड़ाईआ। एसे कारन पीर पैगम्बर पिट्टे, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। सभ दे रस होए फिके, मिठ्ठा गुरमुखां विच समाईआ। उत्तों मारनी धौल थल्लउँ खिच्चणे गिट्टे, दाअ जट्टां वाला लाईआ। मूँह दे भार सभ नूं सिट्टे, उत्तों हौली जेही दबाईआ। सभ दे लेख हो जाण चिट्टे, कलमे लिखण वाली शाही रहे ना राईआ। तेई अवतार जापण बच्चे निक्के, निक्कयां बाल्याँ वरगे नज़री आईआ । राम कृष्न फिरदे पिच्छे पिच्छे, झोली आपणी रहे वखाईआ। प्रभ साडे केहड़े आए हिस्से, केहड़ी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा मालक वेख वखाईआ। राम कृष्न कृष्न राम ऐह वेखो आपणी सीता, चरन दुआरे नज़री आईआ। काहन वेख लै आपणी गीता, जो अठ दस बैठी सीस निवाईआ। याद कर लओ वेला बीता, पिछली कहाणी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा

शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडी निमस्कार, दर तेरे सीस निवाईआ। साडा लहिणा चुकया संसार, वक्त गया विहाईआ। असीं तेरे बरख़ुरदार, नन्न्हे नन्न्हे नज़री आईआ। तूं आदि जुगादी सरदार, शहिनशाह बेपरवाहीआ। तेरा हुक्म मन्नया जुग चार, चौकड़ी गई विहाईआ। अगे तेरे होए पनहार, दर ते सेव कमाईआ। भगतां कर प्यार, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। सवेरे तेरा होर चंगा विहार, सानूं सभ नूं नज़री आईआ। तेरयां भगतां तैनूं देणा नुहाल, अगम्मी सेव कमाईआ । जिथ्थों अमृत करना पान, भगवान तेरी वड्याईआ। एहो जेहा ज़ाहर ज़हूर किसे नूं मिल्या नहीं दान, मशहूर मिसल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सुणो इक्क बात, सच्ची दयां जणाईआ। जिस वेले लँघ गई छब्बी पोह दी रात, सताई दी सुबह लए अंगड़ाईआ। ओस वेले वंडणी इक्क सौग़ात, धुर दी आप रखाईआ। भगतां दी इक्कीआं दी बणनी जमात, इक्की इक्की गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। निहकर्मी आपणा कर्म कमाउणा ए। भगत भगवान रंग रंगाउणा ए। धुर दा संग बणाउणा ए। नाम मृदंग वजाउणा ए। अमृत जाम प्याउणा ए। रस इक्को इक्क वखाउणा ए। हस हस मेल मिलाउणा ए। दस्स दस्स मार्ग समझाउणा ए। वारस हो के हक समझाउणा ए। ख़ालस हो के ख़ालसा फेर प्रगटाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क वडयाउणा ए। सच दुआरा इक्क वड्यावांगा। भगत मुनारा इक्क सुहावांगा । चार निशान आप झुलावांगा। तख्त सोहणा इक्क बणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। तख्त साहिब सुल्तान इक्को सजेगा। भगत दरबार धुर दा लगेगा। चारों कुण्ट चार निशान सजेगा। धर्म नगारा इक्को वजेगा। ख़ुद मुख्त्यार भगत सुहेले आपे सद्देगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर खेल आपे हस्सेगा। जन भगत ख़ुशी मनाउणगे। साचे सन्त ढोले गाउणगे। गुरमुख दर्शन पाउणगे। गुरसिख अक्ख खुल्हाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वक्त सुहञ्जणा आप सुहाउणगे। वक्त सुहञ्जणा आप सुहावांगा। तिलक ललाटी इक्क लगावांगा। औखी घाटी पार चढ़ावांगा। दूर वाटी नेरन नेर वखावांगा। धुर दा बण के साथी, सगला संग निभावांगा। आत्म परमात्म हो के पाठी, जस आपणा आप दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द पूरी कर के आखी, आख़र आपणा हुक्म मनावांगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां दा भागी सन्तां दा वैरागी, वैराग त्याग आपणे नाल प्रनावांगा।