पुस्तकालयभाग १८

२७ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर इश्नान करन समें जेठूवाल

गुर अवतार पीर पैगम्बर चरनीं ढठ्ठे, आपणा माण मिटाईआ। वेखो खेल पुरख समर्थे, हरि करता आप कराईआ। भगत सुहेले कर के कठ्ठे, धुर दी सेव लगाईआ। अमृत अमिउँ रस रहे झट्टे, सोहणी बरखा लाईआ। सति रहे ना किसे तीर्थ तटे, सर सरोवर ख़ाली दए कराईआ। कलिजुग अन्त अख़ीरी माण इक्क दुआरे रखे, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्मी खेल आप खलाईआ। अठसठ तीर्थ आवण भज्जे, आपणा पन्ध मुकाईआ। असां चरन चुम्मणे सज्जे खब्बे, दोवें रस वखाईआ। साडी लोकमात विच्चों मुक गई हद्दे, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को हुक्म सूरे सरबग्गे, सभ ने मन्नणा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाईआ। अमृत कहे वेखो मेरा पैंदा मुल्ल, कीमत हरि हरि आप चुकाईआ। मेरा जन्म हो गया भगतां दी विच कुल, दूजा पिता ना कोए अख्वाईआ। जिस दे लग जावां नाल बुल्ल, अन्तर आत्म रस दयां बणाईआ। कँवल नाभी खिले सच्चा फुल, पंखड़ीआं आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी रिहा बणत बणाईआ। अमृत किहा मैं आया ओस कन्ढ्ढे, जिस दा किनारा इक्क दरसाईआ। अगे पाए भगतां वंडे, दूजा हथ्थ ना कोए लगाईआ। जिन्हां दे सीने होए ठंडे, अग्नी अग्ग बुझाईआ। अबिनाशी करता इन्हां दी मन्ने, चले सद रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। अमृत कहे मेरे विच मिलणा मिठ्ठा, जिस दी धार अगम्मी नज़री आईआ। मेरा खेल होणा अनडिठ्ठा, अनुभव प्रकाश रिहा कराईआ। हुक्म दे अबिनाशी अचुता, सेवा साची सच समझाईआ। भगतां सुहाउणी साची रुत्ता, पत्त डाल्ही नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। अमृत कहे मैं औंणा ओस बाटे, जिस दा वज़न ना कोए कराईआ। भगतां पूरे करने घाटे, घाटी मंज़ल आप चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी नाल जोड़ने नाते, साक सज्जण इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी बणत रिहा बणाईआ। साचा अमृत कहे मैं अन्दर वड़ना, जन भगतां डेरा लाईआ। साचे मन्दिर चढ़ना, बहि बहि ख़ुशी वखाईआ। ढोला साचा पढ़ना, इक्को नाम ध्याईआ। जन भगतां अन्दर रलणा, आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी साची बणत बणाईआ । अमृत कहे मैं जी आयां नूं कहां जी, भगतां आप सुणाईआ। पंज वार मैनूं लैणा पी, पीआ प्रीतम दयां मिलाईआ। नाता तुट जाए पुत्तर धी, साक सजण संगी नज़र कोए ना आईआ। लेखा चुकावां साढे तिन्न हथ्थ सीं, सज्जण सुहेले देवां माण वड्याईआ। सति सतिवादी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सतिजुग रखाई नींह, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अमृत कहे मैं कोटन कोटि जुगां पिच्छों बणया, नव नौ चार मेरा ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान मेहर करया, करनी आपणी विच टिकाईआ। अमृत सोहणा जल भरया, एका इक्की रही वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। इक्की कहे एह वस्त अनमुल्ली, साची नज़री आईआ। जिस विच्चों प्रभ भर के इक्क चुली, आपणे मुख लगाईआ। जिस वेले मैं भगतां दी लग्गा बुल्लीं, कोटन बुल्ले्ह बैठण सीस निवाईआ। भाग लगावां ओस कुली, जिस कुल दा मालक कुल्ल अख्वाईआ। जे सिक्खी पिच्छे रहे भुल्ली, अगे मार्ग इक्क वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शब्द असूली, पिछली कहाणी मामूली रिहा वखाईआ।

२७ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

वीह सौ इक्की बिक्रमी कहे मोहे चढ़या चा, सचखण्ड दुआर वजी वधाईआ। किरपा कीती करते पुरख बेपरवाह, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। सच सिँघासण इक्क सुहा, दो जहानां वाली सोभा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लए बुला, निरगुण रूप नज़री आईआ। इकावन बावन रहे सीस निवा, सिर सके ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट मंगल रहे गा, दहि दिशा वजे वधाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हो के सहिज सुभा, निम्रता आपणी रहे वखाईआ। सर सरोवर तीर्थ तट गए आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। भगत सुहेले झोली रहे डाह, आशा आपणी नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार दया कमाईआ। वीह सौ इक्की कहे मेरा सुण लओ ढोला, सभ नूं दयां जणाईआ। चार जुग दे पीर पैगम्बरो परम पुरख प्रभ बणया विचोला, धुर दा मालक फेरा पाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां इक्को बोला, शब्द अगम्मी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। वीह सौ इक्की कहे मैनूं वधाई दयो आज, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी भगतां बणावण आया समाज, समग्री साची नाल ल्याईआ। दुरमति मैल धोवण आया दाग़, काया कपड़ साफ़ कराईआ। निरगुण जोत करन आया प्रकाश, घर घर दीवा बाती आप जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पूरी करन आया आस, नव नौ चार तृष्ना रिहा बुझाईआ। खैहड़ा मुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल सोया रहिण कोए ना पाईआ। नेत्र लोचन खोल्ह वेखो पुरख अबिनाश, हरि करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वखाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी कहे वेखो मेरा रंग, चार कुण्ट दयां वखाईआ। सभ दा मालक सूरा सरबंग, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस ने भगत सुहेले लाए अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ । नाम

ढोला सुणाए मृदंग, मर्द मर्दाने दए बणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के भेख पाखण्ड, साचा मार्ग इक्क समझाईआ । नाल मिलाए नूरी चन्द, गोबिन्द आपणी धार वखाईआ। सन्त सुहेलयां पाए गंढ्ढ, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुखां आत्म सेज हंढाए पलँघ, सिँघासण सोहणा इक्क विछाईआ। गुरमुखां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दना इक्को रिहा दृढ़ाईआ। सदी वीहवीं रही लँघ, करे खेल हरि रघुराईआ। जुग जन्म दी पूरी मंग, वस्त अमोलक दए वरताईआ। मानस जन्म गुरमुखां दा कदे ना होवे भंग, जो चल आए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। वीह सौ इक्की कहे मैनूं दयो वधाई, हरि वाधा रिहा वधाईआ। जन भगतां नाल कर कुड़माई, नाता धुर दा रिहा जुड़ाईआ। सच धर्म दा मार्ग रिहा वखाई, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। चार वरनां मेला ल्या मिलाई, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर लए बहाईआ। आदि जुगादी नाम रिहा जपाई, सोहँ नाद सुणाईआ। गुरमुखो, रल मिल दर्शन पाउ धुर दे माही, पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा मुकाईआ। वीह सौ इक्की कहे मैं वेखणा रंग चलूल, श्री भगवान भगतां दए चढ़ाईआ। लेखा ना गया भूल, अभुल दया कमाईआ। साचा दस्स के इक्क असूल, असलीअत आपणी दए दृढ़ाईआ। मालक दस्स के इक्क कन्तूहल, नाता सति ल्या जुड़ाईआ। महल अटल इक्क अरूज, अर्शी प्रीतम रिहा वखाईआ। भगत दुआरे कर महफ़ूज़, सेवा आपणी सच कमाईआ। गुरू गोबिन्द संगी गए झूज, तिन्हां लेखा फेर प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी कहे वेखो गुरू गोबिन्द आया, अचरज खेल रचाईआ। पतिपरमेश्वर वेस वटाया, पुरख अकाल बेपरवाहीआ । धुर संदेसा रिहा सुणाया, शब्दी नाद वजाईआ। सन्त सुहेले रिहा प्रगटाया, सुरती शब्द मिलाईआ। पिछला लेखा फोल फुलाया, गुर अवतार पैगम्बर देण वधाईआ। जिस दा संदेसा गए सुणाया, ओह ठाकर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र करे निरँकार, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, परम पुरख आप वखाईआ। लहिणा चुकाए सदी चौधवीं अन्तिम वार, चौदां तबक दए समझाईआ। वदी सुदी ना कोए शुमार, एका अंक दए दृढ़ाईआ। जगी जोत अगम्म अपार, दो जहान करे रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर प्यार, साची रीती दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। इक्की कहे मेरा वेखो मालक मित्र, पीआ प्रीतम नज़री आईआ। जो निरगुण धारों आया निकल, जोती नूर करे रुशनाईआ। इसदी किसे दे नाल नहीं मिलदी शकल, बेअकल समझ लोकाईआ। इस दा सभ तों निराला पतण जिथ्थे भगत सुहेले वसण,

डेरा बैठे जमाईआ। ओहनां दा लहिणा देवे हकण, हकुलयकीन दे जणाईआ। सिध्धा आपणे नाल करे तुअल्लकन, तुआरफ़ सभ नूं दए कराईआ। पिछले सारे करे मुअत्तल, अगला हुक्म इक्क मनाईआ। धाम वखाए साचा बैतुल, भगत दुआर रिहा समझाईआ । शब्द इशारा मार के सैनत, लक्ख चुरासी विच्चों लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लेखे रिहा वखाईआ। धुर दा लेखा भगत दवार, वीह सौ इक्की आस रखाईआ। सभ दा लहिणा दए निवार, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी लाए इक्क दरबार, दरगाह साची पर्दा दए उठाईआ। कुदरत दा कादर भगतां दा सालस, गुरमुखां नाता जोड़ जुड़ाईआ। सन्त सुहेले कढ के ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा दए वखाईआ। ओहनां दे अन्दर मेला करे बातन, बाहर नूर नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिंदे, वाहवा प्रभ तेरी वड्याईआ। असीं चारे कूटां फिर के उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चढ़दे लहिन्दे, आपणा फेरा पाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ गार आए खैहन्दे, आपणा पन्ध मुकाईआ। नेत्र लोचन अक्ख आए वेंहदे, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवन्त रल मिल इक्ट्ठे बहिंदे, कवण भूमिका मिले वड्याईआ। इक्क दूजे दा ढोला सोहला नाम किथ्थे लैंदे, सोहँ करन पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए वखाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सदके घोली, वारी बलि बलि जाईआ। धन्न भाग जे तुसां भगतां दी सुण लई बोली, दो जहानां विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां दी साहिब सतिगुर चुक्की डोली, भार आपणे कंध उठाईआ। जोत अकालण बण विचोली, धुर दा मेल रही मिलाईआ। सच दुआरा इक्को खोल्ही, ख़बर दए वड्याईआ। निज नेत्र कर के इक्क मचोली, सोई सुरत जगाईआ। प्रेम रंगण दी खेल के होली, हुलीआ भगतां दिता बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा वखाईआ। दो हज़ार इक्की बिक्रमी कहे मैं देवां होका, प्रभ दा हुक्म सुणाईआ। नेत्र वेखो चौदां लोका, चौदां दा मालक इक्क अख्वाईआ। भेव खुल्हावां जगत पोथा, पुस्तकां दयां दृढ़ाईआ। प्रभ मिलण दा अन्तिम मौका, जेहड़ा गोबिन्द गया समझाईआ। जिस ने लाया ढईए दा इक्को ढौंका, अन्तिम आपणी अक्ख खुल्हाईआ। नईआ नाम चलाए नौका, पतण बैठा धुर दा माहीआ। भगत मिलण दा रख के शौंका, सच दर बैठा डेरा लाईआ। जिस ने गुट्ट ना फड़या पौंचा, डोरी तन्द नाल बंधाईआ। जन भगतां जन्म मरन दा मेट के हौका, लक्ख चुरासी गेड़ कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। वीह सौ इक्की कहे धन्न वड्याई गुर पैगम्बर पीर, अवतार मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। वेखो आया दाता गुणी गहीर, गहर गँवर वेस वटाईआ। जिस दी नज़र ना आए

किसे तस्वीर, सो तसव्वर आपणा आप रिहा कराईआ। जन भगतां कट के शरअ ज़ंजीर, शरीअत सारी रिहा बदलाईआ। नेत्र वेखो पीर फ़कीर, सूफ़ी देण दुहाईआ। भगत सुहेले हरदिल अज़ीज़, अन्दर इक्को आस रखाईआ। गुर चेले इक्ट्ठे करे शब्द निराला मारे तीर, अणयाला आप चलाईआ। उधरों अमृत प्याए ठंडा सीर, इक्की सेर वंड वंडाईआ। अन्दर वड़ के जिस ने बदल देणी तकदीर, तोहफ़ा धुर दा झोली पाईआ। दो जहानां कटण आया भीड़, औखी मंज़ल पार कराईआ। काली मारी जाए चिट्टे उत्ते लकीर, लाअनत देवे सर्ब लोकाईआ। ना कोई मुनी रिहा पीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। वीह सौ इक्की कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सो धुर दा कलमा, कायनात दयो जणाईआ। माण तुटे वड्डे उल्मा, आलम रहिण कोए ना पाईआ । नेत्र वेखो जन भगतां प्रेम प्यार दा पैंदा सुरमा, निज लोचन करे रुशनाईआ। जिन्हां दे अन्दर इक्को मंत्र फुरना, दूजे फुरने बन्द कराईआ। जिन्हां पुरख अकाल दी प्रीती नाल जुड़ना, नाते कूड़े जगत तुड़ाईआ। साचे मन्दिर जिन्हां चढ़ना, भगवन मेला सहिज सुभाईआ। जिन्हां मुकया मरना डरना, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। जिन्हां ढोला इक्को पढ़ना, सोहँ राग अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगो ओस दी सरना, सर्ब स्वामी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत दुआरे आ के होए हैरान, हैरानी सभ दे उत्ते छाईआ। वेखो खेल श्री भगवान, हरि करता आप कराईआ। साचे अमृत कराए पान, रस इक्को इक्क वखाईआ। अगे सोहणा दिसे विधान, जिस दा लाअ ना कोए समझाईआ। जिस दा झुलदा सच निशान, चार मुनार देण गवाहीआ। छत्ती जुग दा एह एहसान, गुरमुखो तुहाडे सिर दे उत्तों लाहीआ। चारे कूकण उत्ते मुनार, चार कुण्ट सुणाईआ। दो जहान हो जाओ ख़बरदार, बेख़बर ख़बर रिहा दृढ़ाईआ। एह दाता करता भुगता दो जहानां निहकलंक नरायण नर अवतार, भरम भुलेखा रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा गोबिन्द सुत दुलार, शब्दी रूप वटाईआ। सोहणा सजया वेखो दरबार, दरगाह साची रिहा वखाईआ । जो सचखण्ड दा विहार, सो लोकमात प्रगटाईआ । एहो जिहा कदी नहीं मिल्या किसे नूं यार, याराने आपणे नाल रखाईआ। नाम तराने गावे तुहाडी वार, गीत आपणा ना कोए सुणाईआ। मस्ताने हो के मारो तुसीं छाल, दुरमति संग ना कोए रखाईआ । दीवाने हो के छड दयो संसार, दुनी दी लोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां दा नाता जुड़ गया नाल निरँकार, दूजा दर मंगण ना जाईआ। मेरे कोल नहीं कोई इशतयार, अक्खरां वाली नहीं लिखाईआ । जिन्हां ते किरपा करां अन्दर वड़के लवां उठाल, मेहर नज़र नाल तराईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, विचोला दो जहान अख्वाईआ। वेखां लेखा शाह कंगाल, वड्डा छोटा ना कोए रखाईआ। गोबिन्द सूरा वेख धुर दा लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। सच

दुआर सच्ची धर्मसाल, पुरख अबिनाशी रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखी रसम, हरि सच्चा रिहा वखाईआ। किसे मस्तक तन लाई नहीं कोई भस्म, त्रिसूल नज़र किसे ना आईआ। पीर पैगम्बर कहिण असीं खा के कहीए कसम, सुगंद नाल रखाईआ । जेहड़े भगत भगत दुआरे वसण, उहनां दा भगवान इक्को माहीआ। उहनां नूं लोड़ रही ना मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरे लँघण, जगत जहान विच ना कोए अटकाईआ। इक्को ओट अकाल दी रक्खण, दीन दयाल सीस निवाईआ। इक्को बूँद अमृत रस चक्खण, रस निझर दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखो खेल अपार, अपरम्पर दए जणाईआ। नवां खण्डां दा शृंगार, नवां रंगां दा हार नज़री आईआ। निरगुण हो के वेखे दहि दिशा अक्ख उग्घाड़, ओहला रहिण कोए ना पाईआ । पूर्ब लहिणा देवणहार उधार, सवा रती केसर आसा पूर कराईआ। ओह सुत्तयां लए उठाल, जिस दी आशा पिछली आपणे नाल रखाईआ। जिस दा सुत दुलारा सोहणा लाल, तत्तां वाला नज़री आईआ। जिस दा मेला दीन दयाल, भगवन जोड़ा रिहा जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो खेल अपार, अपरम्पर रिहा कराईआ। पंजां प्यारयां दए अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म कर्म दा रोग नवार, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जंजाल तोड़ के विच जहान, दो जहानां दए वड्याईआ। लड़ना पए ना विच मैदान, शैतान नेड़ कोए ना आईआ। बोलणा पए ना नाल ज़बान, अन्दर कलमा दए जणाईआ। झुकणा पए ना विच जहान, सीस आपणे लेखे लाईआ। पढ़ना पए ना गीता ज्ञान, वेद पुराण ना कोए जणाईआ। करना पए ना अठसठ इश्नान, अमृत जल धुआईआ। लभणा पए ना काहन, शाम नाम ना दए जणाईआ। सुरती फिरे ना पिच्छे राम, बन खोजे ना थाउँ थाँईंआ। ग्रन्थां वाली लभणी ना पए दुकान, रसना जेहवा ना कोए वड्याईआ। जो इक्क वार सच दुआरे गावण सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एहनां दा सिध्धा लेखा दए मुकाईआ। पार कराए ज़िमीं असमान, गगन मण्डल आपणे डेरा लाईआ। थिर घर वखा के झुलदा इक्क निशान, चारों कुण्ट लए जणाईआ। सचखण्ड दुआरे दरस श्री भगवान, साख्यात दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सवा रती केसर कहे मैं लग्गां ललाट, मिले माण वड्याईआ। मेरी पूरी होई आस, तृष्ना दित्ती मिटाईआ। पुरख अकाला गोबिन्द साथ, दोहां वजी वधाईआ। सच दुआरे मिली दात, दो जहानां ख़ुशी मनाईआ। अज्ज खोल्ही ओह किताब, जिस दा वरका ना कोए उलटाईआ। जिस दे अगे सारे लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। धुर दरगाही सुणाए अवाज़, ढोला अगम्म जणाईआ। वीह सौ इक्की

दा सच्चा रिवाज, हरि करता दए जणाईआ । सीस जगदीस रख के ताज, ताजां वालयां ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा इक्क वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो निशान झुलदे, आपणा रंग रहे चमकाईआ। एह करतब मालक कुल्ल दे, कुल्ल आलम रिहा जणाईआ। जिस दे सच दुआरे वेखे खुल्हदे, भगतां मिले वड्याईआ। भगत सुहेले अडोल कदे ना डुलदे, जिन्हां अन्तर आत्म आपणा जाप सुणाईआ। हुण जाप नहीं रहे बुल्ल दे, अजपा जाप देणां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो कर ध्यान, भगतां दित्ती वड्याईआ । सजदा करन दो जहान, निउँ निउँ लागण पाईआ। भगत सुहेले उस दुआरे बैठे आण, जिथ्थे इक्को रंग रंगाईआ। गोबिन्द सूरा नाल बलवान, शब्दी दाता बेपरवाहीआ। ओस दा हुक्म ओह फ़रमान, धुर संदेश सुणाईआ। साचे भगतां बणे विधान, वाधा जगत कराईआ। गोबिन्द दुलारे कर परवान, हुक्म इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। बिशन सिँघ कर ध्यान, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। विसल मार नौजवान, गुरमुख लैण अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द अगम्मी सीटी गई वज्ज, संसा हरि जू आप कढाइंदा। सन्त सुहले आए भज्ज, घर साचे मेल मिलाइंदा। इक्की इक्की विच गए बज्झ, बज्झी गंढ्ढ ना कोए खुल्हाइंदा। क्यों काअबे मुर्शद दा करना हज्ज, वेला अन्त सुहाइंदा। जिस नूं चार जुग रहे लभ, सो सनमुख सोभा पाइंदा। तुहाडी मज़्हबां वाली तोड़ के हद, दीनां विच्चों बाहर कढाइंदा। नाम सुणाए सोहँ छन्द, ढोला इक्को इक्क पढ़ाइंदा। जो पिच्छे रहे अड्ड, अगे आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। पार कर के कूड़ी हद, साचा मार्ग आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति करनी कार कमाइंदा । इक्की कहे मैं वेखे इक्की इक्की, अकलां वाले नज़री आईआ। जिन्हां सृष्टी सारी जित्ती, नाता जुड़या बेपरवाहीआ। शरअ शरीअत रही पिट्टी, नेत्र रोवे दए दुहाईआ। एह किधरों प्रभ ने लेख लिखी, लिख्तां वाला की की कार कमाईआ। नाता तोड़ के स्वर्ग बहिश्ती, दृष्टी सभ दी आपणे नाल मिलाईआ। वेखो दर ते सारे इक्ट्ठे बैठे गृहस्ती, जंगलां पहाड़ां वाले बैठे देण दुहाईआ। जन भगतो एह बड़ी सुहावणी आई मिती, वीह सौ इक्की वजी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण एह वेखो सुत दुलारे अतीत, त्रैगुण विच्चों बाहर नज़री आईआ। बाली बाले करन सच्ची प्रीत, नाता इक्को नाल रखाईआ। जिन्हां नूं होई इक्क बख्शीश, अन्दर बाहर वंड वंडाईआ । श्री भगवान दस्से ठीक, धुर दा हुक्म सुणाईआ। उठ सिँघ अमरजीत, अमलां नाल जणाईआ। बाहर लेख वेख सुरजीत, सोए सुत्ते सर्ब उठाईआ। जेहड़ी किसे ने कीती नहीं रीत, ओह आपणी

धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण इस नूं भुल्ली नहीं वादी, पिछली खेल खलाईआ। तिलक लगा के गुरमुखां दी कोलों दादी, एका आपणी दए वड्याईआ। पंजां प्यारयां मस्तक लाए तिलक लिलाटी, जोती जोत करी रुशनाईआ। जिस दा गोबिन्द बणया साथी, नाता तन जगत हंढाईआ। अगे होर वखरी साखी, शब्दी धार जणाईआ। जिन्हां दी वेद व्यास समें दी आसी, तृष्ना पंजां विच्चों वधाईआ। अन्तिम होए तेरी दासी, चरन सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण होर, अगला लेख जणाईआ। एथे तरदे वेखे ठग चोर, जिन्हां उपर मेहर नज़र उठाईआ। क्यों कलिजुग अन्तिम प्रभ नूं पई भगतां दी लोड़, लोड़ कारन होया सहाईआ। सारे उठ के दोवें हथ्थ दयो जोड़, नमों नमों सीस निवाईआ। जिस प्रभ दी सभ नूं पई लोड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण करना दरस प्रतख, सनमुख हो के सीस निवाईआ। अगे रहिणा मूल नहीं वख, विच भगतां डेरा लाईआ। इक्क वेरां प्रभ साचे खोल्ह दे अक्ख, चारों कुण्ट दरस दिखाईआ । सभ दे अन्दर जावीं वस, एहो तेरी वड्याईआ। सानूं ख़ुशी होई तेरा दुआरा वेख के इक्की हथ्थ, इक्की इक्की देण गवाहीआ। एहनां दा रुख़ बदल दे झट, सज्जा पासा इक्क बदलाईआ। इक्को वार सारे सज्जा कदम अगे लैण रख, हौली हौली चलण वाहो दाहीआ। नाल जैकारे बोलो सति, सति सति सलाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पए नठ, भज्जण वाहो दाहीआ। जिस ने फेर दित्ती उलटी लठ, गेड़ा चार कुण्ट दवाईआ। सभ दे कोलों खोह के हक, ख़ाली सभ नूं रिहा कराईआ। हुण रहिणा नहीं कोई शक, शिकवे रिहा मिटाईआ । किरपा करे पुरख समर्थ, जन भगतां दए वड्याईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, चार वरनां दए जणाईआ। दूई द्वैती मेट के फट्ट, पट्टी इक्को नाम बंधाईआ। लेखे ला के गोबिन्द रत्त, रंग आपणा इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण घुंमदा वेख्या ब्रह्मण्ड, सोहणा चक्र लगाईआ। भगत सुहेले गाउँदे वेखे छन्द, चारों कुण्ट इक्को रूप नज़री आईआ। जिन्हां दा मालक इक्क बख्शंद, रहमत नाल तराईआ। इक्कीआं इक्की इक्की वार देवे वंड, वंडण सोहणी आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इक्कीआं दे अन्दर बाहर हार, हरि का रूप नज़री आईआ। एह भगतां दा प्यार, सन्तां दा शृंगार हरि शहिनशाहीआ। एह लहिणा कर्ज़ा रिहा उतार, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। इक्क वार मुहम्मद ने कर के निमस्कार, एह आसा दित्ती जणाईआ। जिस वेले आवें सांझे यार, जलवा नूर कर रुशनाईआ। केहड़ा करें आप विहार, विवहारी दे दृढ़ाईआ। परवरदिगार किहा नाल

प्यार, हौली जेही समझाईआ। मुर्शद होके मुरीदां दयां दीदार, दिलबर हो के दलिद्र दयां गुआईआ । कल्मयां कलामां तों कढ के बाहर, अमाम इक्को मेल मिलाईआ। गोबिन्द होवे नाल नाल प्यार, त्रैगुण अतीता वेस जणाईआ। सुत दुलारे कर प्यार, प्रेम प्रीती गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हार कहिण असीं अगे पिच्छे, जन भगतां सेव कमाईआ। जगत कहाणी वाले गाउणे नहीं किस्से, किस्मत सभ दी रिहा बदलाईआ। जो प्रभ दुआरे विके, कीमत उहनां रिहा चुकाईआ। सभ तारे वड्डे निक्के, मेहर नज़र नाल तराईआ । बिशन सिँघ तेरी सीटी वी एह दस्से, सांझा यार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती जाए दस्स, आपणी वार जणाईआ। विसल सुण के होवण खड़्हे, आपणा आप ध्यान लगाईआ। पिच्छे जन्म भोग लए बड़े, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बथेरे पढ़े, कुरान अञ्जीलां मसले कर सुणाईआ। पहाड़ां पत्थरां विच वड़े, अग्नी तन तत तपाईआ । डूँग्घीआं कंदरां विच वड़े, जंगलां खोज खुजाईआ। अन्तिम कारज साडे कितों ना सरे, सालस नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त आपे आ के फड़े, धुर दी जोड़ी लए उठाईआ। आओ भगतो आपणे घरे, क्यों आपणा घर गए भुलाईआ। जिथ्थे वसे नर नरायण हरे, हरि जू आपणा डेरा लाईआ। ओथे चार जुग वेखे खड़्हे, चारे मुनारे देण गवाहीआ। जिथ्थे सत्त रंग निशाने खड़्हे, दो जहानां रहे जणाईआ। एह चाउ भगत दुआरे भगत सुहेले सदा जीउदे मरे, मरयां दे पिच्छों एहनां दा जीवण नज़री आईआ। एह चारे कहिण एह खोटे नहीं हुण होए खरे, नाम घसवट्टी उत्ते लए घसाईआ। एहनां नूं रहे ना कोई डरे, भय अवर ना कोए रखाईआ। जिन्हां ने धुर दे ढोले पढ़े, इक्को गाया बेपरवाहीआ। एहनां दे कारज वेखो सरे, वीह सौ इक्की दए गवाहीआ । ओह मिल गए इक्को धड़े, धवल देण परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ।

सोहँ शब्द सच जैकारा, जै जै जैकार दिता कराईआ। दो जहान तक्कण एह नज़ारा, निगाह नैण उठाईआ। करे खेल आप करतारा, हरि करता वड वड्याईआ। गोबिन्द दा कर्ज़ा उधारा, हरि सर्ब रिहा चुकाईआ। भगतन दा मीत मुरारा, सज्जण इक्क समझाईआ। भाग लगाए भगत दुआरा, भाग अगला हिस्सा झोली पाईआ। कूड़ा नाता जगत संसारा, गुरसिक्खां रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुरमुखो हुण चलणा चुप चाप, दस चक्र पूर कराईआ। एके नाल इक्क दा होया मिलाप, दोहां दा अंक इक्को इक्क नज़री आईआ। धुर दा मालक मिल गया बाप, पिता पुरख वड्डी वड्याईआ। जिस ने आत्म परमात्म दिता जाप, जीवण जुगत बदलाईआ। पिछले मेट के रोग संताप,

सति सति दिता समझाईआ। सेवा करे बण के दासी दास, आपणा वेस वटाईआ। हुक्में अन्दर रख के पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रिहा भुआईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन अरदास, गल विच पल्लू पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। एका कहे मेरा एका होया, इक्को रंग वखाईआ। पुरख अबिनाशी उठया सोया, नैण अक्ख उठाईआ। जन भगतां लै के आया ढोआ, अमृत मेघ बरसाईआ। गुरमुख कर के जाए नवां नरोया, जन्म कर्म दा रोग रहिण ना पाईआ। सति प्रकाश करे लोया, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। एका कहे मैं एके नाल जुड़ के, जोड़ी सच बणाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह निरगुण आया मुड़ के, आपणा वेस वटाईआ। करे खेल आपणी धार धुर दे, गहर गम्भीर आपणा भेव खुल्हाईआ। पन्ध मुकाए अनन्दपुर दे, लोआँ पुरीआँ कर्ज़ा लाहीआ। लेखे मुकावे लहिणे धुर दे, हरि संगत झोली पाईआ। भगत दुआरे मिले फेर ना विछड़दे, विछड़यां रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। एका कहे मैं वेख्या एकँकार, इकल्ला नज़री आईआ। लहिणा मुकाए तेई अवतार, पिछला मूल लेखे लाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सति सच्चे दरबार, दरगाह साची दए समझाईआ। सजदा करो एको वार, निउँ निउँ लागो पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखी तेरी रीते, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। भगत सुहेले फिरदे चुप चुपीते, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। जिन्हां मिल्या धुर दा मीते, मस्तक निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेल मिलाए ऊँच नीचे, एको रंग चढ़ाईआ। इन्द्र सिँघ कहे प्रभ आ दहलीज़े, काया खिड़की दे खुल्हाईआ । आत्म परमात्म करे रीझे, सोहणा तन शृंगार वखाईआ। लेख चुकाए पिछले दिन बीते, अगे एका दए वड्याईआ। ख़ाली रहिण ना देवे ख़ीसे, सच भण्डारा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। एका कहे मैं एका वार करां सलाम, सही सलामत नज़री आईआ। पैगम्बरां दा अमाम, दरगाह साची सोभा पाईआ। अन्तिम खेल करन आया जहान, नौबत आपणा नाम वजाईआ। कूड़ी क्रिया मेट शैतान, शरअ दित्ती बदलाईआ। भगत सुहेले इक्ट्ठे कीते आण, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ । वंडां वंड श्री भगवान, गंढ्ढ गोबिन्द नाल रखाईआ। इक्की इक्की दा पिछला दान, वीह सौ इक्की झोली नाल भराईआ। मालक बण के राज राजान, तख्त निवासी हुक्म सुणाईआ। तुहाडी इक्की दा दिलदार काहन, घनईआ वेख वखाईआ। जिस दा झुलदा रहे निशान, चार कुण्ट ना कोए निवाईआ। जिस दा बणया रहे विधान, चार जुग ना कोए बदलाईआ। जिस दा चलदा रहे पैग़ाम, आत्म करे पढ़ाईआ। जिस दा हुन्दा रहे माण, लक्ख चुरासी सीस निवाईआ। जिस दा देंदा

रहे दान, सन्त सुहेले झोली रहे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। एका कहे मैं लेखा वेख्या इक, भगत सुहेले वेख वखाईआ। जेहड़े एथे चल के आए गुरमुख गुरसिख, बण के पाँधी राहीआ। एहनां नाम दी पाई भिछ, भिच्छया इक्क वरताईआ। करवट बदल ना देवे पिठ, सनमुख दिसे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला रिहा मिलाईआ। एका कहे मैं वेखां आका, मालक नज़री आईआ । जिस दे कोल अगम्मी ख़ाका, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा टिकाईआ। जिस दा ग्रन्थां तों बाहर साका, जगत विद्या ना कोए समझाईआ। जिस दा ना कोई माई ना बापा, सिर आपणा हथ्थ देवे टिकाईआ। ना कोई ताया ना कोई चाचा, सज्जण सैण ना कोए बणाईआ। नारी कन्त ना जोड़े नाता, धी पुत्तर ना कोए वखाईआ। पूजा पाठ ना कोई गाथा, जोग अभ्यास ना कोए कराईआ। सरोवर तीर्थ ना कोए ताटा, मज्जन करन कोए ना पाईआ। वणजारा रूप खोल्ह के हाटा, सौदा हट्ट ना कोए वखाईआ । राही पाँधी पन्ध ना मारे वाटा, भज्जे ना वाहो दाहीआ। खेले खेल जगत तमाशा, आपणी धुर दी कार कमाईआ । कलिजुग अन्तिम किरपा करे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण गुरमुख वेखे चलदे, अन्दरे अन्दर इक्को नाम ध्याईआ। सच दुआरा वेखे मलदे, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जिथ्थे नाते तुटण अन्न जल दे, तृष्ना रहिण कोए ना पाईआ। दीप अगम्मी इक्को बलदे, नूर नूर नूर रुशनाईआ। एह मालक ओस घर दे, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। किसे कोलों मूल नहीं डरदे, निर्भय हो के चलण वाहो दाहीआ। पिछला कलमा कोई नहीं पढ़दे, मंत्रां वाली ना कोए शनवाईआ। इक्को तूंही तूंही करदे, सोहँ रहे राग सुणाईआ। मंज़ल आपणी आपे चढ़दे, सतिगुर पूरे ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा मुकाईआ। एका एका कहे वेखो सन्त सुहेलड़िउ, सच दयां जणाईआ। वक्त सुहञ्जणा वेखो वेल्हड़िउ, मिलणी जगदीश कराईआ। सद वसो रंग नवेलड़िउ, दरगाह साची मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कहे सुणो सिख मीतो, मित्रो दयां जणाईआ। एह ठाकर स्वामी ठांडा सीतो, सतिगुर इक्को इक्क अख्वाईआ । एसे दा नाम सदा चीतो, हिरदे विच वसाईआ। काया चोली चाढ़ो रंग मजीठो, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। एका कहे वेखो इक्क इकल्ला, हरि आया धुर दा माहीआ। भगत दुआर सुहाए महल्ला, सच दुआर दए वड्याईआ। सच निशान झुलाए उपर महल्ला, महिफ़ल इक्क लगाईआ। जन्म कर्म दा मेट दे सल्ला, सोहणा रंग रंगाईआ। गुरमुखां दा इक्क दूजे नाल फड़ा के पल्ला, प्रभ सोहणी गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। एका कहे मैं वेखी फिरदी इक्की, इक्की चक्र लाईआ। अगों सोहणी दस्सी चिठ्ठी, गोबिन्द कढ वखाईआ। नाले अक्खर नाले निष्अक्खर एह वखरी धार वाली मिती, मित्रां दए जणाईआ। जिस विच प्रगट कीती साची सिक्खी, भिक्खी आपणी इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत सुहेले लाए चक्र इक्की, एकँकार ल्या मनाईआ। जिस ने आपणी बणाई साची सिक्खी, मस्तक टिक्के सभ नूं लाईआ। आत्म परमात्म जाए खिच्ची, अन्तर अन्तर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वीह सौ इक्की कहे वेखो सोहणा सम्मत, सम्मती नाल मिलाईआ। पुरख अकाल कीती रहमत, परवरदिगार दया कमाईआ। जन भगतो तुहाडे नाल होया सहिमत, सहिम कूड़ा दए गंवाईआ। शब्द इशारा मार के सैनत, सोए कलिजुग लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाउँ थाँईंआ। वीह सौ इक्की कहे होर नहीं कोई शहिनशाह, पातशाह नज़री आईआ। जो सच सिँघासण बैठा ला, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। सत्त रंग निशाने रिहा झुला, सोहणी बणत बणाईआ। चारों कुण्ट रिहा समझा, शब्द संदेश दृढ़ाईआ। भगतां दए सलाह, साची सिख्या इक्क समझाईआ। इक्को प्रभ दर ल्या मना, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई सूर खाए ना कोई गाँ, दोहां दा मालक इक्को नज़री आईआ। मन्दिर मठ्ठ कोई माण रिहा ना, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। पीर पैगम्बर इक्ट्ठे हो के गए आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। उच्ची कूक रहे सुणा, तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अबिनाशी रिहा जणा, शब्दी सहिज सुभाईआ। रल मिल इक्ट्ठे हो के करो इक्क दुआ, ख़ाली झोली लओ भराईआ। पूर्ब लेखा लवो मुका, मुकम्मल हुक्म दए सुणाईआ। इक्को हुक्म चले ख़ुदा, ख़ुदी रहिण कोए ना पाईआ। भगतां नाल मिल के चक्खो मज़ा, मजलस इक्को नज़री आईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यार दी दस्सो वजह, क्यों चारों कुण्ट बैठा डेरा लाईआ। क्यों तुसीं दे नहीं सकदे इस नूं सज़ा, आपणा बल प्रगटाईआ। कलिजुग अन्धेरा वेख्या जगह जगह, मन्दिर मस्जिद रहे कुरलाईआ । कूड़ी शरअ अन्दर बध्धा, जगत जहान नज़री आईआ। माया ममता अन्दर वड्डा, हँकारी गढ़्ह वखाईआ। हरि सरनाई कोई ना लग्गा, क्यों बैठा मात भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, झुक झुक सीस निवाईआ । किरपा कर परवरदिगार, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। वीह सौ इक्की तों बाद साडा लेखा ना रहे विच संसार, पल्लू सारे रहे छुडाईआ। तेरे हुक्में अन्दर सेवा करीए बण के बरख़ुरदार, बाले नढ्ढे रूप वटाईआ। गोबिन्द किहा मेरा दे उधार, वस्त पिछली झोली पाईआ। साची सिक्खी कर त्यार, त्रैभवण धनी तेरी सरनाईआ। चार वरनां दा तुटे

ना कोए प्यार, बरन करे ना कोए लड़ाईआ। नज़री आए आप निरँकार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द वेख सच बणाई बणत, तैनूं दयां जणाईआ। एह गुरमुख साचे सन्त, हरि सतिगुर लए प्रगटाईआ। देवे वड्याई विच जगत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाल रखाए साचे भगत, हरि भगत दुआरे मेल मिलाईआ। आसा मनसा पूरी कर के हरस, हवस दित्ती गंवाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर के तरस, कोझे कमले लए उठाईआ। जिन्हां दे कारन निरगुण हो के आया परत, सरगुण नाता मात तुड़ाईआ। हुण पैण नहीं देणा फ़र्क, पिछला घाटा पूर वखाईआ। किसे नूं रखणा पए ना वरत, देवतयां सीस ना कोए निवाईआ। गुरुआं दा रहे ना कोई धड़त, पैगम्बरां नूं न्याज़, ना कोए खवाईआ। जे मंगण ते इक्को हरि का दरस, इक्को ओट तकाईआ। बिरहों विछोड़े अन्दर रहे तड़प, जल मीन ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गोबिन्द कहे सुणया संदेश, प्रभू तेरी सरनाईआ। भगतो एदूं वड्डा नहीं कोई नरेश, शहिनशाह रूप ना कोए धराईआ। जिस दा हुक्म सदा हमेश, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ओसे नूं करन आदेस, तुसीं सारे दयो सीस झुकाईआ। जो निरगुण हो के बदल के आया भेख, जोती जाता वेस वटाईआ। भाग लगा के सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। जोती जाता हो प्रवेश, शब्दी डंक सुणाईआ। इक्कीआं इक्कीआं दी रच के खेड, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। जन भगतो एदूं वड्डा नहीं कोई तख्त, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। इस तों परे नहीं कोई अर्श, अर्शां नूं चरनां हेठ दबाईआ। इस तों वड्डा नहीं कोई जोधा मर्द, सूरबीर अख्वाईआ। इस तों बिना वंडे ना कोई दर्द, दुखियां दा माही बेपरवाहीआ। गुर अवतार सुण के अर्ज़, पैगम्बरां पिच्छे फेरा पाईआ। सभ दा लाह के जाए कर्ज़, हिसाब अगला दए खुल्हाईआ। तुहानूं देणा पवे ना किसे दा धड़त, साफ़ बरी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। जन भगतो इस तों वड्डा नहीं कोई नरायण, नर हरि इक्को नज़री आइंदा। जो सभ दा साक सैण, जन सज्जण मेल मिलाइंदा। जिस दा जुग जुग लहिणा देण, चौकड़ी वेख वखाइंदा । साचा ढोला आया कहिण, सोहँ राग अल्हाइंदा। कलिजुग क्रिया ना वहणा वहण, शौह दरयाए पार कराइंदा। नाता तोड़ के भाई भैण, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। दरस दिखा के आपणे नैण, निज आत्म परमात्म इक्को घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन भगतो इस तों वड्डा नहीं कोई राज, दो जहान सीस निवाईआ। इस तों सोहणा नहीं कोई ताज, जगत सीस ना कोए बंधाईआ। इस तों वड्डा नहीं कोई काज, बिना भगतीउँ

भगत पार कराईआ। इस तों वड्डा नहीं कोई दास, मालक बण के नफ़र हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असां वेख्या अदली, अदालत इक्क लगाईआ । जिस ने कीती धुर दी बदली, लेखा सभ दा रिहा मुकाईआ। ओह नज़र ना आवे शकली, शहिनशाह आपणी खेल वरताईआ। जेहड़े कलिजुग भुल गए ओह बेअकलां दे बेअकली, विद्या कम्म ना आए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। गुर अवतार कहिण तेरा वेख्या इन्साफ़, सभ दी आस पुजाईआ। इन्हां इक्कीआं दे कसूर कीते मुआफ़, जो बैठे डेरा लाईआ। बाकी सभ दे धो दए पाप, दुरमति मैल धवाईआ। रूह बुत्त दोवें करके पाक, साफ सुथरे दए बणाईआ। अन्दर वड़ के खोल्ह दे ताक, पर्दा आप उठाईआ। कूड़ी क्रिया कर दे चाक, झूठी जड़्ह उखड़ाईआ। परमात्म दे दे साथ, आत्म मंग मंगाईआ। तूं हैं अनाथां दा अनाथ, निमाणयां दा माण नज़री आईआ। पतण दसदे आपणा घाट, बेड़ा दे जणाईआ। लक्ख चुरासी मुके वाट, फेरा अवर ना कोए रखाईआ। तेरा दरस कर के साख्यात, जन्म जन्म दा गेड़ा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण जन भगतो सानूं मिल गई छुट्टी, छुटकारा जगत कोलों कराईआ। असीं बहणा ओस दी कुटी, जो कोटन कोटां रिहा जगाईआ। भाग लग्गा वेखणा उहदी पुत्तीं, जिस उत्ते आपणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द नाल मिल के होई ख़ुशी, वजे सच वधाईआ। पिता पुत दी इक्को रुची, इक्को भेव खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा झोली पाईआ। गुर अवतार कहिण जन भगतो अगे तुहाडा लेखा, लिख्त लिखारी दए जणाईआ। जिस धार अगम्मी भेखा, पखण्डी देणे मिटाईआ। गुरमुखां रख्या चेता, विछड़े मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर अवतार कहिण अक्ख खोल्ह दे, ख़ालक ख़लक बेपरवाह । इके नज़र नाल सारे तोल दे, रहमत कंडा हथ्थ उठा। जन्म जन्म दे पर्दे फोल दे, दूई द्वैती परे हटा। राह दस्स दे आपणे तोल दे, झगड़े झूठे पन्ध चुका। दो जहान तैनूं फोल दे, लभ्भण थाउँ थाँ। नगारे वज गए ढोल दे, ब्रह्मण्ड खण्ड रहे नैण उठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तरा। वीह सौ इक्की कहे वेखो नगारा वजदा, जिस दा वजूद नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द सूरा इक्को सजदा, शब्दी रूप वटाईआ। इक्कीआं दे प्रेम अन्दर बज्झदा, नाता ना कोए तुड़ाईआ। झगड़ा मुक गया अगे रहिणा अड्ड दा, वखरी धार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख के तेरा रूप, ख़ुशीआं विच्चों ख़ुशी प्रगटाईआ। तेरी महिमा

सदा अनूप, कथनी कथ ना सके राईआ। तेरा लहिणा चारे कूट, दहि दिशा तेरी वड्याईआ। किरपा कर सच महबूब, मुहब्बत धुर दी दित्ती वखाईआ । भगत दुआरा उच्च अरूज, इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । गोबिन्द कहे सुणो संदेसा एको वार, शब्दी शब्द जणाईआ। जेहड़े सुत नीहां हेठां दिते सवाल, फड़ बाहों बाहर कढाईआ । सोहणे वेख के जोड़ा जोड़ा लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। लेखे लाए पिछली घाल, पूर्ब झोली पाईआ। जिन्हां दे मुख पूंझे नाल रुमाल, इक्ट्ठे कीते चाँईं चाँईंआ। जेहड़े नुहाए सरसे वाले ताल, तलवाड़े उहनां दे दिते वजाईआ। इक्कीआं इक्कीआं दा बन्न्ह के हार, हरि आपणा रूप समाईआ। जन्म मरन दा अगे छडिओ विचार, झगड़ा अज्ज तों दिता मुकाईआ। धर्म राए ना करे ख़ुआर, जम का रूप नेड़ ना आईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, काल भज्जे ना वाहो दाहीआ। महाबली हो के रक्खे नाल, सेवा महाकाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सच सरनाई देवण आया, कलि कल्की इक्क अवतार। ठांडा दर वखावण आया, भगत सुहेला भगत दवार। धर्म दा मेला मेल मिलावण आया, जिस दे पिच्छे लँघ गए कोटन जुग चौकड़ी चार। सज्जण सुहेला बण के आया, धुर दा मीत मुरार। जिन्हां सनमुख दर्शन पाया, बेड़ा कर जाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए नवार। धुर दा लेखा आप चुकावणा, करनी कार कमाईआ। इक्कीआं दा एका रंग रंगावणा, नाम मजीठी दए चढ़ाईआ। धुर दा आपणा संग निभावणा, मेला सहिज सुभाईआ । इक्कीआं ने इक्की वार इक्को वार सीस झुकावणा, नमो नमो सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इक्की इक्की चुकया मूल, अमुल दया कमाईआ। बाकी दयां दा लहिणा देणा करना वसूल, आपणा हुक्म सुणाईआ। सारे करो कबूल, काअबा इक्को देणा वखाईआ। करता कदे ना जावे भूल, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । सच सिँघासण कहे साढे तिन्न हथ्थ, पहली वार आपणा डेरा लाईआ। भगत भगवान खेल वेख समर्थ, आपणी ख़ुशी दयां जणाईआ। जन भगतो ख़ुल्ल्ही वेखो अक्ख, नैणां नैण मटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह आपणी बेपरवाही विच समाईआ। इक्की इक्की मथ्था टेक के जाणा पिच्छे हट, वेला वक्त सुहाईआ। बाकी संगत आउणी झट, डेरा सोहणे दर ते लाईआ। पिछले रहिणे ओहो अठ्ठ, बदली होर ना कोए जणाईआ। ओहो प्रेम प्यार दी रत, मस्तक तिलक नूर रुशनाईआ। ओहो सभ दा देणा हक, हकीकत खोज खुजाईआ। इक्की मिन्ट विच वकफ़ा दिता दस्स, फिर आपणी खेल लए रचाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फिर सारे गा के जस, फेर सीस

निवा के सारे पिच्छे जाओ हट, एका दूजा इक्को रंग, रंग रत्ता आप रंगाइंदा। अगला पिछला एको संग, दोहां जोड़ जुड़ाइंदा। आदि जुगादि इक्क मृदंग, हरि करता आप वजाइंदा। नित नवित दए एका अनन्द, अनन्द आत्म रस चखाइंदा । दो जहानां साचा छन्द, साचा ढोला आप अल्हाइंदा। जुग जन्म दी पूरी करके मंग, भिच्छया आपणी झोली पाइंदा। भगत सुहेला भगतां बेड़ा बन्न्ह, हरि आपणे कंध उठाइंदा। सच दुआर दे चाढ़ के चन्न, दरगाह साची आप चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराइंदा। अगला पिछला जुड़या जोड़, हरि जोड़ा आप जुड़ाईआ। गोबिन्द लग्गी निभी तोड़, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ । सच दुआरे लेखा चुकया मोर तोर, तेरा मेरा इक्को रूप दिसाईआ । कर प्रकाश अन्धेरे घोर, साचा चानण दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। अगले पिछले होए इक्ट्ठे, सोहणा संग बणाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर रत्ते, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। एथे ओथे करके सच्चे, सच समझण दए बणाईआ। जन भगतो तुसीं ओस दे दुआरे जन्में बच्चे, जो गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। अगे तों नाते हो गए पक्के, पक्की तरह समझाईआ। जिन्हां ने अमृत बाटे छके, घर मिले सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द कहे मैं वेखे आप, आपणी अक्ख खुलाईआ। जो मेरे प्रभ दा करदे जाप, धुर दा राग अल्हाईआ। मैं उहनां दा हो के दास, सेवक बण सेव कमाईआ। पतण ला के आपणे घाट, बेड़ा जगत जहान पार लँघाईआ। कूड़ी मेट अन्धेरी रात, सच नूर करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे मैं पिछला सज्जण, सांझी नज़री आईआ। कलिजुग शब्द नगारा हो के आया वज्जण, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर सदा रिहा मग्न, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा दए वखाईआ। गोबिन्द कहे मेरे सिख सुहेले, सोहणा समां सुहाईआ। दो इक्क दे हो गए मेले, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। इक्को रंग हो गए गुरु चेले, चेला गुरू विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पुरख अकाल कहे सुण गोबिन्द सज्जणा, इक्को वार दयां दृढ़ाईआ । जो करन आए प्रदखणा, चारों कुण्ट कदम उठाईआ। ओह गुरमुख कोई ना रहे सक्खणा, ख़ाली झोली दयां भराईआ। गुरमुख नेत्र खोल्ह के तकणा, लोचन नैणां नाल मिलाईआ। बिन पुरख अकाल किसे नहीं कहिणा आ मेरया मक्खणा, फड़ बाहों गोद उठाईआ। चरनां विच किसे नहीं वसणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अमृत दा रस सन्त सुहेले चखणा, भार इक्को नज़री आईआ। जिस बिरहों विछोड़ा कटणा, नाता तोड़े जुदाईआ। प्रेम प्यार दा मलके वटणा, सोहणा सगण मनाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल करनी रिहा कमाईआ। गुरमुख साचे वेख के भाउदे, ब्रह्मण्ड खण्ड ख़ुशी मनाईआ। गीत सुहागी ढोले गाउँदे, रागां नाल वड्याईआ। निउँ निउँ सारे सीस निवाउदे, झुक झुक ख़ुशी मनाईआ । पुरख अबिनाशी दर्शन पाउदे, तृष्ना तृखा बुझाईआ। सच बेनन्ती इक्क सुणाउदे, हौली हौली दृढ़ाईआ। प्रभू वास्ता इक्को पाउदे, बख्शणी सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अबिनाशी सच दृढ़ाउदा ए। इक्क अक्खर आप सुणाउदा ए। सोहणा वेला वक्त वडयाउदा ए। भगत दुआरा इक्क जणाउदा ए। जिथ्थे नर हरि आसण लाउदा ए। किरपा कर कर गुरमुख पार लँघाउदा ए। कूड़ी क्रिया मेट के डर, भाण्डा भउ भन्नाउदा ए। इक्क दूजे नाल फड़ा के पल्लू लड़, इक्क दूजे नाल गंढ्ढ पवाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आप अखवाउदा ए। मेहरवान कहे सुणो मेरे मीतो, मित्रां वांग जणाईआ। इक्को नाँ प्रभ दा चीतो, चितवित ठगोरी रहिण कोए ना पाईआ। माण मिटा के हो जाओ नीचन नीचो, हँकार नज़र कोए ना आईआ। साची करो चरन प्रीतो, प्रीतम मिले बेपरवाहीआ। हरि करनहार बख्शीशो, रहमत झोली पाईआ। सद देवणहार असीसो, हदीस इक्को इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच लगाईआ। जन भगत कहिण फेरे फिरदे, इक्की इक्की चक्र लगाईआ। नाले दर्शन करीए ओसे शेर दे, जो सिँघ रूप अख्वाईआ। जो लहिणा देणा नबेड़ दए, हुक्म इक्क सुणाईआ। चरनां विच लपेट लए, बख्शे सच सरनाईआ । रातीं सुत्तयां दिने जागदयां वेख लए, ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। अन्तिम सच दुआर सचखण्ड आपणा देस दए, मेहर नज़र तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी वेख के हरि, हरि जस सारे रहे गाईआ। भय अन्दर रहे डर, भउ इक्क जणाईआ। दर खलोते बिना सीस धड़, आसा नाल वधाईआ । सोहँ ढोला रहे पढ़, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। चारों कुण्ट वेख वेख इशारे रहे कर, सैनत नाल रहे जणाईआ। जिन्हां नूं प्रभ देवण आया वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। एहनां विद्या कोई नहीं लैणी पढ़, नाता जगत ना कोए रखाईआ। इक्को मरनी गए मर, डर आपणा गए चुकाईआ। एहनां उत्ते किरपा रिहा कर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा रिहा मुकाईआ। धुर दा लहिणा वेखे मुकदा, ख़ुशी चारों कुण्ट लए अंगड़ाईआ। वीह सौ इक्की कहे भगतां कोलों पुछदा, अन्दर बाहर खोज खुजाईआ। हुण लेखा साचा सच सुच दा, कूड़ा नाता रिहा तुड़ाईआ । लेखा चुकया जगत दु:ख दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ । सच सरनाई देवणहारा, हरि करता बेपरवाहीआ। भगत वछल हरि गिरधारा, दो जहानां वेखे थाउँ थाँईंआ। चरन कँवल दए सहारा, सिर

आपणा हथ्थ रखाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, दूजी दिसे ना कोए गवाहीआ। जिन्हां बख्शे चरन प्यारा, हिरदे अन्दर डेरा लाईआ। भगतां वखाए सच दरबारा, जिथ्थे गुरमुख बैठे आईआ। चारों कुण्ट इक्क नज़ारा, जलवा इक्को नूर ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट इक्क हुलारा, सत्त रंग निशाना रिहा वखाईआ । चारों कुण्ट इक्क मनारा, दहि दिशा रिहा समझाईआ। चारों कुण्ट इक्क जैकारा, सोहँ ढोला रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हथ्थ रखदा वेख्या स्वामी, गुर अवतार रहे जस गाईआ । शब्द अगम्मी सुणावे बाणी, धुर दा नाद जणाईआ। अमृत देवे ठंडा पाणी, रस इक्को इक्क चखाईआ । नाता तोड़ के चारे खाणी, चारे बाणी आपणी झोली पाईआ। जन भगत बणाए सुघड़ सुचज्जी सवाणी, घर मन्दिर दए बहाईआ। दीप जगाए जोत नूरानी, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जन्म कर्म दा लेख मुका आसानी, मुश्किल सारे हल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र नाल प्रभ तकदा, दो जहानां सज्जण मीत। भेव खुल्हावे आपणी अक्ख दा, शब्द जणावे धुर दा मीत। पर्दा लाहवे साचे सच दा, बख्शणहारा चरन प्रीत। जो भगतां अन्दर वसदा, सो परखणहारा नीत। लक्ख चुरासी विच्चों रखदा, काया चाढ़ के रंग मजीठ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वसणहारा धाम अनडीठ। धाम अनडिठड़ा खुल्हदा, पड़दा हरिजू दिता उठाईआ। घर वखाया एको हरि दा, भगत दुआरे सोभा पाईआ । एह लहिणा देणा चिर दा, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। कलिजुग अन्तिम शांत करे हिरदा, गुरमुखां दुआरे अमृत बरसाईआ। वेखो गेड़ा किवें गिड़दा, चारों कुण्ट जगत भवाईआ। प्रभ मालक बणे इक्को पिर दा, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। वेखो खेल अगम्मी शेर दा, जो शहिनशाह अख्वाईआ । भाणा मन्नों इक्को दलेर दा, जो धीरज रिहा धराईआ। अन्तिम लेखे सर्ब नबेड़दा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वड्याई कहे भगतो मैं देवां वड्याई, वड्डे वड्डे नज़री आईआ। जिन्हां नूं चारों कुण्ट रिहा भवाई, भावना पिछली पूर कराईआ। वेखो नाल आई सीता माई, बवन्जा पंखड़ीआं वाला हार उठाईआ। मैं उहनां पाउणा चाँईं चाँईं, जो प्रभ दी सेव कमाईआ। जो मालण वखरी बण के आई, क्षत्री ब्राह्मण सारे दित्ते तजाईआ। बिना तेरी बोली भज्जी आई, बैठी पन्ध मुकाईआ। जो सभ दा वेख्या गुसाँईं, बख्शणहारा इक्को नज़री आईआ। जिस निर्मल जोत जगाई, नूरी नूर करे रुशनाईआ। जिस धुर दा जोड़ दिता जुड़ाई, सच्चा मेल मिलाईआ। साची पट्टी नाम पढ़ाई, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ । गुरमुख सख़ी करी कुड़माई, हको हक वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहे मैं वेख्या गुरमुख घुम्मदा, घुम्मण घेरी रहे

तजाईआ । सन्त सुहेला वेख्या सतिगुर चरन चुम्मदा, · नाल मिलाईआ। झगड़ा चुकया पाप पुन्न दा, दूजा
रंग ना कोए रंगाईआ। मंत्र रहि गया इक्को फुन दा, विच्चों फुरने दए गुआईआ। राग इक्को दस्से धुन दा, अगम्मी नाद
वजाईआ। सन्त सुहेले सज्जण चुणदा, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। फड़ फड़ बाहों बेड़े बन्न्हदा, इक्को नाता जोड़ जुड़ाईआ।
करे खेल निहचल धाम अटल दा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन
भगतां अन्दर रलदा, दूजा धाम ना कोए वखाईआ। धाम कहे मैं धामां दा धाम, धरनी उत्ते मिले वड्याईआ। जिस दे उत्ते
बैठा रामां दा राम, हरि दाता बेपरवाहीआ। नज़री आवे काहनां दा काहन, हरि करता खेल खलाईआ । भगत सुहेले इक्ट्ठे
कीते आण, गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। चरन प्रीती बख्श ध्यान, साची रीती इक्क सिखाईआ। काया गढ़्ह तोड़े माण अभिमान,
निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । मेहर नज़र
नाल गुरमुख तरदा, बीस इकीसा दए गवाहीआ। जो बणया दर घर साचे दा बरदा, बन्दीख़ाना गया तुड़ाईआ । जो साहिब
स्वामी पल्लू फड़दा, अगला जोड़ जुड़ाईआ। ओह ना जम्मदा ना मरदा, लक्ख चुरासी ना कोए भुआईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र प्रभ करने आया, करता पुरख करतार। वीह सौ
इक्की रुत सुहाया, गुरमुखां करे प्यार। सुत लाडले लए उठाया, जो विछड़े जुग चार। सच दुआरे मेल मिलाया, किरपा कर
आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबार दा मालक स्वामी, समर्थ
वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी जाणे कहाणी, जुग जुग खेल खलाईआ । भगत सुहेला बण के बानी, रैहबर नज़री आईआ।
ओह दाता हो के आया दानी, दयावान दया कमाईआ। सच दवारयों देवे इक्क निशानी, निशाना सिध्धा तीर चलाईआ। जन
भगतो प्रभ नूं मिलणा होया असानी, सोहला इक्को इक्क पढ़ाईआ। सचे दर देवे पद निरबानी, महल अटल उत्ते पुचाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा पार लँघाईआ। किरपा करदा वेख्या, पारब्रह्म करतार। सच
सिँघासण कहे मैनूं आया चेतया, कुल्ल पिछला लेख वखाल। जिस वेले गोबिन्द माणी सेजया, जंगल जूह विच पहाड़। ओथे
केहड़ा संदेसा भेजया, किरपा कर के आप कृपाल। ओह अजे तक किसे नहीं वेख्या, सभ दे ठाकर दीन दयाल। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेख आपणे लाल। सच सिँघासण कहे मैनूं कुझ सुझदी, सच दयां समझाईआ।
भगतां आशा तैथों पुछदी, करे हाल दुहाईआ। कदों खेल छडणी लुक दी, लुकयां कम्म रास कोए ना आईआ। जे तेरा नाता
जुड़या खेल होणी प्यो पुत दी, पुत्तरीं भाग लगाईआ। की वड्याई गुजरी सुत दी, सच दे समझाईआ। पुरख अबिनाशी किहा

एह खेल ओसे दी रुत दी, पत्त डाल्ही रिहा महकाईआ। जिस दी कथा कहाणी नहीं मुकदी, सो मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । सिँघासण कहे मैं सुचज्जा, तेरी किरपा दिता बणाईआ। तेरे हुक्में अन्दर बध्धा, बैठा सेव कमाईआ। मैनूं आपणा समझ ना आवे अग्गा, पिच्छे दी नहीं कोए चतुराईआ। एसे कर के आया भज्जा, दर तेरे अलख जगाईआ। तूं ओस दा दस्स मज़ा, जो भगतां रिहा खुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सच सिँघासण तूं वेख मेरा राज़, हँकार विकार ना कोए रखाईआ। साची साजण रिहा साज, चार वरन दयां वड्याईआ। कोई रहे ना किसे मुहताज, ख़ाली भाण्डे दयां भराईआ। सच धर्म दा साचा करां राज, लोकमात वेख वखाईआ। सीस जगदीश धर के ताज, गोबिन्द मेले सहिज सुभाईआ। रसमां नालों वखरा रच के काज, साचा दर दए समझाईआ। नाता तोड़ के जगत समाज, समग्री गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सच सिँघासण कहे मैं किड्डा चंगा, चंगयां विच्चों नज़री आईआ। मेरा चरन चुम्मण आवे सुरस्ती जमना गंगा, बण बण पाँधी राहीआ। मेरे उत्ते बैठा सरबंगा, अपरम्पर सोभा पाईआ। बख्श के इक्क अनन्दा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरि संगत विच रहे ना कोई गंदा, कच्चे भाण्डे भन्न वखाईआ। जन भगतो एस तों अगे होर नहीं कोई डण्डा, बिन श्री भगवान अगला पन्ध नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिँघासण कहे एह इक्की इक्की आई दूजी वार, दोहरा ताल वजाईआ। एहनां दे अन्दर वसे निरँकार, निरगुण सोभा पाईआ। जिस वेले सौं जाण पैर पसार, उपर लेफ टिकाईआ । ओस वेले देवां दरस दीदार, घर घर फेरा पाईआ । जो मजलसां दा यार, भगतां दा उधार, सन्तां दा प्यार, गुरमुखां दी धार, धार रिहा प्रगटाईआ । सख़ियां दा कन्त भतार, सज्जणां दा सिरजणहार, मर्दां दा मददगार, बेपरवाही बेअन्त बेअन्ता कल्लयां नूं कल्ला हो के दरस दिखाईआ। सभ तों वड्डा वड दरबार, जिथ्थे वसे आप निरँकार, चारों कुण्ट वेखे संसार, ज़िमीं असमानां पड़दा पाड़, ब्रह्मण्डां खण्डां खोल्ह किवाड़, निरगुण नूरी जोत कर रुशनाईआ। मैं सभ दा साजण मीता, वखरी दस्सां रीता, नाता तोड़ मन्दिर मसीता, तपावण तपे ना कोए अंगीठा, धक्का देवे ना कोए नीचा, ऊँचो ऊँच आपणा घर वखाईआ। मेरा खेल सदा अनडीठा, जन भगतां भाणा मीठा, लहिणा झोली पाए पिछला कीता, मज़दूरी सभ दी रिहा चुकाईआ । जन भगतो अगे तुहानूं लवा दिता वज़ीफ़ा, धुर दा हक फ़क्क तुहाडे नाँ कराईआ। बेशक तुसीं तोड़ जाओ प्रीता, प्रीतम भुल कदे ना जाईआ। वेखो दर्शन सिँघ दे हथ्थ वसीका, सोहणा लेखा रिहा लिखाईआ। पंजां प्यारयां दे हथ्थ नतीजा, नीतीवान दए समझाईआ।

जो लक्ख चुरासी सख़ियां दा सोहणा जीजा, जीवण जुगती रिहा जणाईआ। अगे ना कोई गुरुआं दा भतीजा, इक्को पुरख अकाल नज़री आईआ। ना कोई हिस्सा मंगे विच कनालां बीघा, ब्रह्मण्ड खण्ड तुहाडयां चरनां हेठ दबाईआ । जिस नूं कहिंदे सन्त खुल्ल्हे नैण तीजा, इस तीजे नैण तों परे डेरा लाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिंदे मीता, मित्र प्यारा इक्क अख्वाईआ। जिस ने राम नूं किहा मेल मिलाया आपणे नाल सीता, सीता दे राम दा राम नज़री आईआ। एका रूप सुहाया हस्त कीटा, जिस दे पिच्छे गोबिन्द ताया अंगीठा, साढे तिन्न हथ्थ लेखा गया चुकाईआ। उस दा भर के नाम दा ख़ीसा, जन भगतो तुहानूं दए हदीसा, जगदीश एका नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे सभ दे रिहा मुकाईआ। वीह सौ इक्की कहे मेरी आसा पुन्नी, पूरन पतिपरमेश्वर पाया। भगत सुहेले मिल गए गुणी, गहर गम्भीर जिन्हां आपणे नाल मिलाया। मैं दोहां दी कहाणी सुणी, जो सोहँ ढोला रहे गाया। ओथे झुक गए सारे मुनी, जोगीशर सीस ना कोए उठाया। एह वखरी वेख के धुनी, धुन आत्मक राग शरमाया। जिस लक्ख चुरासी छाणी पुणी, जीव जंत खोज खुजाया। जन भगतां पुकार सुणी, दूर दुराडा चल के आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआर इक्क वसाया । भगत दुआरा वस्या एक, एका मिले वड्याईआ। दर घर साचे बख्शे टेक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चार मुनारे दुराडे रहे वेख, चार निशाने नाल झुलाईआ। जिस ने चारों कुण्ट हुक्म दिते भेज, धुर फ़रमाने बेपरवाहीआ। सच सिँघासण बहि के सेज, साची गाथा रिहा गाईआ। चारों कुण्ट रिहा वेख, लुक्या कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इक्की इक्कीआं पावण इक्कीआं, आपणी कल वरताईआ। वाहवा ठंडीआं होईआं अक्खीआं, प्रभ दर्शन शांत कराईआ। बिन जल मीन ना हो तड़फीआं मच्छिआं, माहीगीर मिल्या बेपरवाहीआ। कोझीआं कमलीआं कर के अच्छीआं, बिनां रूप दित्ती वड्याईआ। जेहड़ीआं थलां विच रुल के मर गईआं सस्सीआं, उहनां तों अगे गुरमुख पुचाईआ । वजी वधाई अगे दीआं गंढ्ढां हो गईआं पक्कीआं, फेर ना कोए खुल्हाईआ। माण मिल गया सवा रतीआं, जो रतन रंग रंगाईआ । एहनां दा लेखा देणा सच्चीआं, रैण भिन्नड़ी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रैण कहे मैं लैणी रेण, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। मैं बणनां उहनां दी भैण, जो भगवन रहे ध्याईआ। मैं इक्को वार रो के पाउणा वैण, दुखड़ा देणा सुणाईआ। जिस नूं मन्दिर मस्जिदां विच लोकीं कहिण, ब्राह्मण मुल्लां शेख़ मुसायक कूड़ी अक्ख नाल तकाईआ। सतिजुग मिल्या ना कोई सज्जण सैण, कलिजुग साध पल्ले गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। इक्की कहे सुण निमाणी,

तैनूं दयां जणाईआ। जे मिल जाए प्रभ इक्को हाणी, हाण लाभ रहे ना राईआ। साचे घर दी बण सवाणी, सुघड़ सुचज्जी रूप वटाईआ। मैं छड्ड के चारे खाणी, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोए भवाईआ। मैं भुल के चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरे अन्दर सोभा पाईआ। हुजरा वेख नूर नुरानी, जोती ज़ाता करे रुशनाईआ। अमृत प्रेम ठंडा पाणी, निझर झिरना दए झिराईआ। इक्को मिले प्रभ निशानी, धुर दरगाही झोली पाईआ। एह इक्कीआं दी खेल महानी, इक्की इक्की जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। इक्की इक्की वारी करो अरदास, हिरदे अन्दर इक्क ध्याईआ। साहिब सतिगुर सदा वसणा साडे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। वीह सौ इक्की पूरी होवे आस, तृष्ना दे बुझाईआ । जे असीं आत्म तेरी ज़ात, क्यों परमात्म दूर कराईआ। तेरी सोईए सुंदर खाट, सेजा आपणी लैणा टिकाईआ। असीं तक के आए दूर दुराडी वाट, बण के पाँधी राहीआ। साची मिल के भगत जमात, भगवन आपणा आप गंवाईआ। सानूं सोहणी दिसे आउण वाली रात, जो बैठी अक्ख खुल्हाईआ । जिस विच मिलणी ओहो दात, जो दयावान वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। इक्की अन्दरों बाहरों जाओ झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। सारे कहो साडा पैंडा गया मुक, अगे पन्ध रिहा ना राईआ। नाता जुड़ गया प्यो पुत, गोबिन्द मिल्या धुर दा माहीआ। साडी झोली पा दे कुछ, ख़ाली झोली दे भराईआ। दुखियां दर्द वंड दु:ख, दर्दीआं दर्द आपणे कोल रखाईआ। अन्दर बहि के जाईं छुप, आत्म सेजा आसण लाईआ। सोहणी वेख मौली रुत, सुहञ्जणी वजी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सभ दे हथ्थ रखाईआ। हथ्थ रखे हरि निरँकारा, मेहरवान दया कमाईआ। तुहाडा पिछला चुकया उधारा, सीस निवा के भज्जो वाहो दाहीआ । तुहाडे पिच्छे होरनां दी वारा, जो बैठे आस तकाईआ। एह सभनां दा मित्र प्यारा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। निक्कयां वडयाँ दा इक्ट्ठा कराए इक्क दुआरा, मेहर नज़र अगे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, सिर सभना आपणा हथ्थ टिकाईआ।

बालां नढ्ढयाँ जोड़ जुड़दा, धुर दा रंग रंगाईआ । दर आया ख़ाली कोई ना मुड़दा, घर वजे सच वधाईआ। एह खेल अगम्मी गुर दा, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ । भेव अभेदा खोल्ह दे स्वामी, शब्द कहाणी इक्क सुणाईआ। नाता तोड़ के चारे खाणी, हरि ख़ावंद इक्क मिलाईआ। पद दे के धुर निरबाणी, परमानंद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे चाँईं चाँईंआ। जन

भगत सुहेले चाउ घनेरा, आत्म घर वजे वधाईआ। ठाकर मिल्या प्रभ एको नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस दा एथे उथ्थे दो जहान खुल्हा वेहड़ा, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले चरन कँवल रिहा बहाईआ। झगड़ा चुका के मेरा तेरा, इक्को रंग रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी कार कमाईआ। वेख नज़ारा हरि निरँकार, चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड लैण अंगड़ाईआ। सति पुरख निरँजण करे कराए अगम्म विहार, विवहारी आपणी कार कमाईआ । लहिणा देणा मुकाए गुरु अवतार, पीर पैगम्बर पर्दा दए उठाईआ। भगत सुहेला इक्क अकेला पावे सार, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। वसणहारा सदा जुग चार, खाणी बाणी पावे सार, लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त लए उभार, गुर चेले मेले आण, शब्द निराला लाए बाण, अणयाला तीर चलाईआ। आत्म अन्तर दे के ज्ञान, कूड़ी क्रिया मेटे जहान, धर्म वखाए इक्क निशान, भगत दुआरे रिहा झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह दा खेल अनोखा, जुग चौकड़ी रहे जस गाईआ। जन भगतां नाल करे कदे ना धोखा, साचे सन्तां गोद उठाईआ। शब्द अगम्मी लगा के काया मन्दिर अन्दर चोटा, सोई सुरती दए उठाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोता, नूर नुराना डगमगाईआ। लेखा मुका के चौदां लोका, चौदां विद्या दा लहिणा देणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहारा वर, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। जन भगत सुहेलीओ तुहाडा वखरा पन्थ, पशू पंछी रहे जस गाईआ। तुहाडा पुरख अकाल इक्को कन्त, जिस दा अक्खर समझ किसे ना आईआ। तुहाडी काया मन्दिर अन्दर वजदा संख, धुन आपणा राग शनवाईआ । तुहाडी महिमा सदा अगणत, बेअन्त रिहा गिणाईआ। तुसां ढोला पढ़ना सोहँ मंत, दूजी लोड़ रही ना राईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी मिल्या कन्त, कन्तूहल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए लिखाईआ । धुर दा लेखा कहे मैं वेखे नन्न्हे नन्न्हे बच्चे, गुरमुख रूप वटाईआ। बाहरों दिसण मिट्टी भाण्डे कच्चे, काया माटी पोच पुचाईआ। अन्तर प्रेम प्रीती रत्ते, रतन अमोलक हीरे रूप वटाईआ। साहिब सरनाई साची ढठ्ठे, पुरख अकाल इष्ट मनाईआ। एहनां दे लहिणे देणे मुके इक्ट्ठे, हिसाब सके ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नन्न्हे नंने्ह बच्चे अन्तर करन पुकार, धुर दा ढोला गाईआ। साडी बुद्धी दा मालक तूं निरँकार, मन मति ना कोए चतुराईआ। तेरी सोझी आई ना विच संसार, ज्ञानी बोधी बैठे मुख भवाईआ। हउमे रोगी रोण ज़ारो ज़ार, जगत विजोगी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। एह भगतन मौजी ढोले गाउँदे सोहँ जैकार, नाअरा इक्को इक्क लगाईआ। जिस नूं वेंहदयां तकदयां लभदयां लँघ गए जुग चौकड़ी कोटन वार, बण बण पाँधी राहीआ। सो साहिब स्वामी कल कल्की अवतार,

कल काती फेरा पाईआ। डेरा लाए भगत दवार, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। गोबिन्द लहिणा कर्ज़ उतार, देणा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप ख़ुदाईआ। सच ख़ुदाई धुर दा नूर, परवरदिगार आप अखवाइंदा । जोती जाता बण मशहूर, मसला हक हक सुणाइंदा। जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, शमस पुठ्ठी खल्ल लुहाइंदा। सो साहिब हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाइंदा। जन भगतां दा मज़दूर, सेवक हो के सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि लेखा लेख चुकाइंदा। लेखा चुका कहे सिँघासण, सच सच दृढ़ाईआ। मेरे साहिब श्री भगवान पुरख अबिनाशण, तेरी बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा तैनूं भालण, भज्जण वाहो दाहीआ। तेरा रूप नज़र ना आए किसे जोत अकालण, अकल कल तेरी वड्याईआ। धन्न भाग जे भगतां आएयों मंत्र नाम सिखालण, सोहणा धुर दा राग जणाईआ । गूढ़्ही नींद सुत्तयां आएयों उठालण, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बण के आएयों मालण, सोहणे फूलन हार चढ़ाईआ । सख़ी सुहेली बण के आएयों गवालण, प्रेम मटकी सीस उठाईआ । शब्द अगम्मी वजावण आएयों तालण, नानक गोबिन्द धार जणाईआ । दूई दा पड़दा आएयों उठालण, दीन मज़्हब लेख मुकाईआ। गूढ़्ही नींदे आएयों सवालण, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सच दुआरा आएयों वखालण, सचखण्ड पड़दा आपे लाहीआ। जुग चौकड़ी जन्म दे विछड़े आएयों भालण, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सच सिँघासण कहे मेरे महबूब, तेरी मुहब्बत बेपरवाहीआ। एहनां वखा आपणी मंज़ले मकसूद, जो आए पाँधी राहीआ। नाम संदेसा दे के इक्क दाऊद, हज़रत कीती पढ़ाईआ। साचा कलमा दस्सया जिस दा नहीं कोई वजूद, वसल घर घर रिहा कमाईआ। भगत दुआरे कर महफ़ूज़, हिफ़ाज़त नाल दिते टिकाईआ। सन्तां संग सदा मौजूद, गुरमुखां अंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सच सिँघासण कहे मेरे भगवान, वाहवा तेरी वड वड्याईआ । मैं वेखां झुलदे निशान, जो ज़िमीं असमानां विच देण गवाहीआ। सच संदेसा सुणान, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। उठो वेखो नेत्र खोलो्ह वाली दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जन भगत दुआरे बण महिमान, परदेसी आपणा फेरा पाईआ। जो तारन आया बिरध बाल जवान, नन्न्हे आपणी उंगली लाईआ। जिस ने नाता मुका के कूड़ जहान, नाता सच दिता जुड़ाईआ। अगली मुश्किल करे असान, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क तराईआ। मेहर नज़र दा मालक स्वामी, साहिब सतिगुर इक्क अखवाइंदा। सर्ब घटां दा अन्तरजामी, लक्ख चुरासी खोज खुजाइंदा। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर पढ़दे बाणी, शब्द संदेसा इक्क सुणाइंदा। जिस दा वासा

चारे खाणी, हर घट बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाइंदा । सच सिँघासण लग्गा वेख के दौड़ी आई टिकट, टिकटिकी आपणी इक्क लगाईआ। प्रभू तेरा वड्डा वेख्या भरोसा सिदक, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरे भगत सुहेले रहे विलक, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जे आएयों थोड़्ही देर दे के दरस ग्यों खिसक, निरगुण आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लहिणा दए मुकाईआ। टिकट कहे मैं काग़ज़ नहीं गत्ता, अक्खरां वाला रूप ना कोए वटाईआ। मैं जन भगतां लैणा यार मिला, जो मालक इक्क अख्वाईआ। जिस दा लगे किसे ना पता, समझ विच ना कोए समझाईआ। जो बिरहों बैरागी हो के फिरे नठ्ठा, चारों कुण्ट रिहा जगाईआ। जिस ने दर्शन दिता धन्ने नूं विच्चों वट्टा, पत्थरां विच्चों आपणा फेरा पाईआ। ओह शब्द सुणाए सच्चा, आत्म परमात्म नाता दिता जुड़ाईआ। गोबिन्द बणा के बच्चा, पिता पूत खेल वखाईआ। झोली पा के हकीकत हका, हकूमत साची दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अलक्खना अलक्खा, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। टिकट कहे मेरा मुल्ल नहीं कोई टका, कीमत जगत कोए ना पाईआ। मैं छड के आई मदीना मक्का, हुजरयां परे सुटाईआ। मैं छड्डया मन्दिर मसीत मठ्ठा, गुरुदुआर ना फेरा पाईआ। भगत दुआर लग्गा अच्छा, जिथ्थे गुरमुख डेरा लाईआ। जिथ्थे इक्को नाम रटा, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक्क वखाईआ। टिकट कहे मैं नहीं विचोली, विचला भेव जणाईआ। मैं ओस दर दी गोली, जो गोलयां गले लगाईआ। मैं समझण आई परम पुरख दी बोली, जो भगतां रिहा समझाईआ। जेहड़ी गठड़ी पुरख अकाल अगम्मी खोल्ही, उहदे अगे झोली डाहीआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार साचा तोल तोलीं, तेरे अगे अरज़ोईआ। वड्डयां छोटयाँ इक्को रंग मौलीं, मौला हो के नज़री आईआ। तेरे भगत तेरे प्रेम दी खेलण होली, दूजा रंग ना कोए चढ़ाईआ। जे बहावें ते अन्तिम आपणी डोली, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। टिकट कहे मैनूं मिल गए मौके, मिली माण वड्याईआ । जिस ने नौ दुआरे रोके, गुरमुख आपणे नाल मिलाईआ। अगे जाण नूं पुच्छण वाले खलोते, हुक्म रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। टिकट कहे मैं बोलां सच, सच दयां जणाईआ। जिस वेले गुरमुख मैनूं लाउदे हथ्थ, नौ दुआरे अन्दर सोभा पाईआ। मेरी पिछली मिट गई मति, भगतां वाली रीती मैनूं चंगी भाईआ। उहनां नाल मिल के गावां जस, ढोला राग सुणाईआ। ग़रीब निमाणी मिल गया हक, ख़ाली झोली लई भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची

देवे माण वड्याईआ। टिकट कहे जिस वेले मेरे उत्ते गुरमुख कीते दस्ख्त, नाम सच्चा दिता लिखाईआ। मेरी ओसे वेले गई दुरमति, गुरमति इक्को नज़री आईआ। धुर दरगाही वेख्या समर्थ, हरि दाता बेपरवाहीआ । मेरी पिछली गई ग़ुरबत, कूड़ी क्रिया परे सुटाईआ। मेरी कोझी कमली दी हो गई मुरम्मत, सच ठठिआर हथ्थ ल्या उठाईआ । मेहरवान कीती रहमत, रहम नाल पार लँघाईआ। मैं भगतां नाल हो गई सहिमत, आपणा नाता ल्या जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नाता रिहा बंधाईआ। टिकट कहे मैं वेख्या अन्दर नज़ारा, हरि करता रिहा वखाईआ। जिन्हां ने इक्क वार कीती चरन निमस्कारा, निउँ निउँ लागे पाईआ। तिन्हां दा होया सच दरबारा, दरगाह साची मूल चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दिता एहनां सहारा, सदा आपणे नाल मिलाईआ। मज्जन ना कोई तीर्थ तट किनारा, चरन धूढ़ इश्नान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। टिकट कहे जिस वेले मैनूं भगतां कीता कबूल, आपणे नाल मिलाईआ। मैं किहा मेरा लहिणा होया वसूल, पिछला लेखा दिता मुकाईआ । एहनां नाल मिलके बणाया असूल, असलीअत वेखां चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दा इक्को सच्चा महबूब, सद सति विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। टिकट कहे जन भगत वेखो मेरे अलख, वीह सौ इक्की दए गवाहीआ। एह धुर फ़रमाना तुहानूं होया सति, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मेरी प्रभ ने मानणी सेज, दर घर साचे आसण लाईआ। जन्म कर्म दी तुहाडी मिट गई रेख, लेखा अवर ना कोए जणाईआ। भगत दुआरा तुहाडा देस, नर निरँकारा तुहाडा माहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाईआ। टिकट कहे मैं हो गई ख़ुश, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मेरे महबूब सुल्तान सभ नूं ल्या पुछ, जो अन्दर आए ख़ुशी जणाईआ । सच दवारयों कोई ना जावे रुस, रुसयां रिहा मनाईआ। जन भगतो जे मैनूं लओ पुछ, तुहानूं दयां दृढ़ाईआ। जेहड़े कूड़े चीथड़ सिर ते लए चुक, अन्तिम कम्म किसे ना आईआ। पिच्छे कोटन कोटि जन्म गए मुक, लक्ख चुरासी जून फंद मुकाईआ। किसे ने सोची नहीं एह सोच, किवें मिले बेपरवाहीआ। चारे खाणी आए भोग, कूकर सूकर रूप वटाईआ। धन्न भाग करो हुण मिल्या नाल संयोग, क्यों पल्लू रहे छुडाईआ। जिन्हां नूं ठाकर दी मिल गई मौज, ओह ठोकर जगत गए लगाईआ। सतिगुर मिलना नहीं रोज़, वेला गया हथ्थ ना आईआ। पिच्छो किस दी करो खोज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। टिकट कहे मैं तुहाडी बण के साथन, सच्चा संग वखाईआ। तुहानूं आई आखण, धुर संदेश सुणाईआ। जेहड़ा घनईआ खांदा रिहा माखण, मटकीआं भन्न वखाईआ। जेहड़ा राम लाउदा रिहा आसण, दसरथ बेटा नज़री आईआ। जेहड़ा मूसा मूँह दे भार डिग्गा जलवा तके

बातन, चन्द नूर रुशनाईआ। जेहड़ा ईसा दस्से साचण, ख़ुदावंद इक्को इक्क जणाईआ। जिस नूं मुहम्मद झुक झुक कीता अदाबण, सीस सीस निवाईआ। जिस नानक निरगुण नूर कीता प्रकाशण, जोती जोत डगमगाईआ । जिस गोबिन्द लेखे लाया लालण, बाल बाला सेव कमाईआ। हरि साहिब स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेले आया भालण, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। गुरमुखो मैं तुहाडे अगे सवालण, साची झोली दित्ती वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे सभ दे रिहा मुकाईआ। टिकट कहे मेरा इक्क सलोक, सोहलयां वाला जणाईआ। तीजी वार लेखा मुकाए तीन लोक, तिन्नां पार लँघाईआ। जिस दी खोज कोई ना सक्या सोच, समझ रमज़ विच समझाईआ। बाहरों वेख के काया माटी पोश, अन्दर आत्म देवे माण रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर हथ्थ रख के कहे गोबिन्द, मिले माण वड्याईआ। जन भगतो मिट गई चिन्द, चिखा दित्ती बुझाईआ। दाता हो के गहर गुणी गहिंद, झोली ख़ाली दित्ती भराईआ। भाग लगावां तुहाडे काया माटी पिण्ड, साढे तिन्न हथ्थ दयां वड्याईआ। झगड़ा मुक जाए सुरप्त राजा इन्द, मेघधार मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। अमृत धार वहा के सागर सिन्ध, ताल सुहावा दयां जणाईआ । भगत अनादी बणा के बिन्द, सच दुलारे गोद उठाईआ। दीन दयाल कहे बख्शिंद, बख्शिश साची झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। अन्तिम लेखा वेखो मुकदा, हरि करता आप मुकाईआ। जो सच सरनाई झुकदा, निवयां उपर लए चढ़ाईआ । नाता जोड़ के प्यो पुत दा, संग धुर दा लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। वड्याई मिली प्रभू दर आ के, आदर शब्द जणाईआ। ख़ुशी ख़ुशी जाओ सीस निवा के, इक्क दा सवा सभ नूं दिता जणाईआ। भगतां विच मिलो जा के, सोहँ ढोला आत्म परमात्म गा के, जगत विछोड़ा लैणा गंवाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी रुत सुहा के, सोहणा रंग चढ़ाईआ। सत्त पोह दा सति आपणी झोली पा के, सति सतिवादी नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस पा के, हरस सर्ब मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिक्खां टिक्का प्रेम प्यार दा मस्तक लाईआ।