पुस्तकालयभाग १८

२७ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल रात दे समें

पुरख अकाल गया तुठ, दयावान दया कमाइंदा। गोबिन्द सुत दुलारे उठ, धुर दा हुक्म सुणाइंदा। चल वेखीए तेरे गुरसिख

सुत, जिन्हां पूर्ब मेल मिलाइंदा। जिन्हां अमृत पीता घुट, रसना मुख नाल छुहाइंदा। उहनां कोलों दोवें लईए पुछ, भेव अभेद आप सुणाइंदा। गुरमुखो बोल के दस्सो आपणा दु:ख, दुखियां दु:ख आप वंडायदा। जे अग्नी लगी मात कुक्ख, जन्म कर्म दा रोग मिटाइंदा। जे तृष्ना दी लगी भुख, ममता मोह चुकाइंदा। जे कोई घाटा धी पुत, ओह वी झोली पाइंदा। जे बूटा रिहा सुक, ओह वी हरा कराइंदा। जे सतिगुर नालों गए रुठ, रुठिआं फेर मनाइंदा। जे ओहले हो के गए लुक, लुकयां आ के बाहर कढाइंदा। जे भुल के बण गए कपुत, फिर वी पुत्तर बणा के गोद उठाइंदा। जे प्रीती करनों गए छुट, ओह वी प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाइंदा। जे ग़ुस्से विच आ के गए रुुस, ओह वी रुसयां फेर मनाइंदा। जे रस्ते जांदयां गए घुस्स, ओह वी फड़ के राहे पाइंदा। जे बिरहों विछोड़े विच होए चुप, ओह वी शब्दी नाद वजाइंदा। जे पैंडा कर कर गए थक्क, ओह वी थकावट दूर कराइंदा। जे दरस कर कर गए अक्क, ओह वी नेत्र नैण नाल मिलाइंदा । जे सेवा कर कर गए घस तुहाडे हथ्थ, आपणे हथ्थ तुहाडयां पैरां हेठां विछाइंदा। जे दम चढ़ गया नठ नठ, अगल वाढी हो के मेल मिलाइंदा। जे कोई तुहाडे अन्दर झगड़ा अठसठ, ओह वी किरती क्रिया बाहर कढाइंदा। गुरमुख सन्त सुहेल्यो अन्तर ख़ाहिश देणी सच दस्स, दहि दिशा आप जणाइंदा। जे प्रभ नालों हो गए वख, विछड़े फड़ के फेर जुड़ाइंदा। जे तुहाडी वेखण वाली रहि नहीं गई अक्ख, ओह वी निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। उठ गोबिन्द कुछ पिछली कर याद, तैनूं दयां वखाईआ। जिन्हां कीती अन्तिम फ़रयाद, अन्तिम लेखे दयां लगाईआ । उहनां दा खेड़ा होण नहीं दिता बरबाद, उजड़े फेर लए वसाईआ। सति सरूप विच कर के विस्माद, बिस्मिल इक्को रंग रंगाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कर के आज़ाद, बन्दीख़ाना दिता तुड़ाईआ। धुर दरगाही बख्श के राज, दरगाह साची दे राजे दिते बणाईआ। तेरे सिर ते रख के ताज, तख्त सारे दिते उलटाईआ। भगतो तुहाडी रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । गोबिन्द तुहाडा मुहताज, आत्म दरसी नज़री आईआ। एहदा अगला वेखो रिवाज, सोहणी बणत बणाईआ। दासां दा दास, सेवकां दा सेवक नज़री आईआ। पाकां दा पाक, रसूलां दा रसूल नूर ख़ुदाईआ। आसां दा आस, आसा मनसा पूर कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। गोबिन्द मैनूं ऐउँ जापदा जिवें गुरसिख अन्दर करदे घुस घुस, उच्ची आवाज़ ना कोए सुणाईआ। बहुते कहिंदे सानूं मिल्या नहीं कुछ, लारे लप्पयां विच लँघाईआ। वीह सौ इक्की रही मुक, प्रभ दी समझ कोए ना आईआ। कोई कहे ऐवें दूर दुराडे आए पुज, आपणा पन्ध मुकाईआ। कोई कहे सानूं कुछ नहीं गया सुझ, समझ विच ना कोए समझाईआ। कोई कहे पता नहीं किथ्थे बैठा लुक, जगत नेत्र नज़र ना

आईआ। कोई कहे ऐवें दस्से गोबिन्द दा बुत्त, सम्बल नगरी नाउँ धराईआ। गोबिन्द कहे मैं ठीक उसे दा सुत, जो दाता इक्क अख्वाईआ । जन भगतो गुरमुखो साचे सन्तो मैं तुहाडे अगे गया झुक, दो जहान आपणे अगे झुकाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भे मैनूं थोड़्हे मुठ, जिन्हां दी गिणती इक्की विच गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तूं वेखें चढ़दे लैंहदे, दक्खण पहाड़ फेरा पाईआ। मैनूं ऐं भासदा सन्त सुहेले विच्चों थोड़्हे नीती नाल चरनीं ढहिंदे, बहुते वेखो वेखी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक्क वरताईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द तैनूं कुछ होर दस्सां, अगली कहाणी दयां जणाईआ। मेरीआं तेरीआं होईआं पक्कीआं गठ्ठां, अन्दर लेखा सभ कुछ दयां जणाईआ। लक्ख चुरासी दी पाउण आया अक्खीं घट्टा, ओहला पड़दा इक्क जणाईआ। नाले लावण आया वट्टा, माणस मानुख दिते भुलाईआ । नाले घर घर पाया रट्टा, दीन मज़्हब छेड़ छिड़ाईआ। नाले कूड़ी क्रिया नाल फटा, पट्टी सके ना कोए बंधाईआ। खेल कर के बाज़ीगर नटा, स्वांगी सांग दिता वरताईआ। नाले हो के तीर्थ तटा, जमना गोदावरी सुरस्ती गंगा मींढी दित्ती खुल्हाईआ। नाले हो के मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठा, साधां सन्तां सुरत दित्ती गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ कुछ गुरसिख आए दस्सण, आपणा हाल सुणाईआ। बहुते वीह सौ इक्की तों बाद आए नस्सण, पल्लू लए छुडाईआ। बहुते चरनी ढठ पिच्छे हटण, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कहे एह केहड़ी गल्ल, प्रभ मैनूं दित्ती सुणाईआ। मैं अजे इक्क खेल वेख्या कल्ह, कलमे वाले तेरे दर ते सीस निवाईआ। तेरा वरते स्वांग ते वडा छल, घड़ी पल समझ किसे ना आईआ । तेरा खेल जल थल, महीअल आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे सुणो गुरसिक्खो, सच सच देवां समझाईआ। प्रभ मिलणा तुहानूं किथ्थों, ओह खेड़ा दयो दरसाईआ। ओह निकलणा केहड़ी विथ्थों, आपणा रूप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा सुणाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ एह मैनूं दिसदे चार जुग दे विछड़े, ग़ौर नाल तक के रिहा जणाईआ । जिन्हां विच्चों बहुते चढ़े चोटी सिख़रे, थोड़्हे अध विचकार डेरा लाईआ। वेखण कोटन कोटां विच्चों थोड़्हे नितरे, जो आपणा आप साफ़ कराईआ। जिन्हां तेरे मेरे पढ़े फ़िकरे, फ़िकर साचे गए गंवाईआ। मैं नहीं जाणदा पुरख अकाल तूं किवें इन्हां दे चित्र चित्रे, सोहणे मुखड़े दिते बणाईआ। तेरी प्रेम प्रीती धार विच्चों निकले, सोहणा आपणा रंग वखाईआ। मैं हैरान होवां जिस वेले बिशन सिँघ ने मारी विसले, आवाज़ इक्को इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं पहली वार वजदी वेखी विसल, लोकमात गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। जिस दे विच्चों तेरा रूप नज़री आया असल, असलीअत दित्ती समझाईआ। हुण अगे वास्ते मैनूं ऐं जापदा जिवें तूं भगतां दी सेजे चढ़ के करना वसल, आत्म अन्तर डेरा लाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों भगतां नूं दवा के दख़ल, मलकीअत साची देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवें माण वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे गोबिन्द, ख़ालस तैनूं दयां वड्याईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सभ दे कोलों लै लै चारज, ख़ाली सभ नूं दे कराईआ। सच मलकीअत तेरे नाँ करा दयां दाख़ल, ख़ारज हुक्म इक्क सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा दूजा होर ना कोए वारस, वाअदा तेरे नाल रखाईआ। जे तूं इन्हां दी कीती सफ़ारश, जो बैठे डेरा लाईआ। मैं कर के सच अदालत, सभ नूं पार कराईआ। वेखो केहड़ी लिखी इबारत, कल्मयां दी लोड़ रही ना राईआ । जिन्हां नेत्र नैणां इक्को वार कीती ज़िआरत, ज़ाहर ज़हूर एका संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ आदि जुगादि तेरा हकूक, मैनूं इक्को नज़री आईआ। जिधर वेखां उधर मौजूद, ख़ाली थाँ ना कोए वखाईआ। तूं साडी आएयों हदूद, लोकमात फेरा पाईआ। तैनूं कोई ना सके बूझ, समझ सके ना कोए चतुराईआ। जिस दी सेवा पिच्छे बंस सरबंस गया झूज, आप आपा भेंट चढ़ाईआ। ओह लेखा तुड़ाए एका दूज, दूआ एके नाल मिलाईआ। मालक बण के हरि महबूब, मुहब्बत ख़ाना रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे चाँईं चाँईंआ। गुरमुखो दस्सो आपणा हाल, हालत तुहाडी वेख वखाईआ। कोट जन्म तुहानूं खांदा रिहा काल, लाड़ी मौत करदी रही कुड़माईआ। जन्म जन्म दी घालदे रहे घाल, जून अजूनी डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां अगे करदे रहे सवाल, आपणी झोली डाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ जांदे रहे धर्मसाल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सीस निवाईआ। तीर्थ तटां उत्ते वहिण वैंहदे वेंहदे रहे ताल, जल धारा नाल रलाईआ। सर्दी विच ठरदे रहे स्याल, गर्मी विच अग्नी तत तपाईआ। जंगलां विच फिरदे रहे मृगां वाली चाल, मृगशाला हेठ वछाईआ। पहाड़ां उत्ते घालदे रहे घाल, चोटीआं उत्ते डेरे जमाईआ। ब्राह्मण साध बण के परौंठे रखाउदे रहे विच थाल, खीरां भोग लगाईआ। फ़कीर फक्कर हो के न्याज़ां दा लभदे रहे स्वाद, जिहवा रस वधाईआ। बैरागी हो के सुणाउदे रहे आवाज़, ढोले नाद वजाईआ। संगतां विच खोल्हदे रहे राज़, बत्ती दन्द सिफ्त सलाहीआ। लेखे लिखदे रहे नाल कलम दवात, शाही नाता जोड़ जुड़ाईआ। नहाउदे रहे उठ के प्रभात, सन्धया मठ्ठां विच लँघाईआ। ध्यान रखदे रहे इष्ट दुर्गा मात, सिँघ सवार ध्यान लगाईआ। हथ्थ जोड़दे रहे उत्ते आकाश, देवता सूरज

चन्द मनाईआ । धरती दी खोजदे रहे ख़ाक, तन वजूद उत्ते रमाईआ। जटा जूट वधाउदे रहे झाट, भस्म भस्म तन रंगाईआ। साधां नूं मिलण पिच्छे कटदे रहे वाट, रातीं उठ उठ दूर दुराडे नेड़े आईआ। तन वेस वटाउदे रहे जनेऊ नाल, कपड़ कच्छ तहिमत वेस वटाईआ। कल्मयां नामां नग़म्यां दा लैंदे रहे स्वाद, ढोलयां विच वजदी रही वधाईआ। ज्ञानां विच हुन्दे रहे बरबाद, काया चोले कोट बदलाईआ। किसे दी दस्स संखां वाली आवाज़, कोई बंसरी दित्ती सुणाईआ। किसे ने दस्सया उहदा खेल तमाश, जो अन्दरे अन्दर वखाईआ। किसे ने गोपीआं वाला कर के नाच, नटूआं वरगा सांग बदलाईआ। किसे ने बणा के जगत समाज, हिस्से दिते वंडाईआ। किसे ने गा के छत्ती राग, ढोले दिते सुणाईआ। किसे ने धो के दुरमति दाग़, दो चार दिते तराईआ। किसे ने कपड़ लाह के होए नांग, तन लंगोट ना कोए रखाईआ। किसे ने हथ्थ विच फड़ मतैहरे डांग, मुच्छां वट्ट लए चढ़ाईआ। किसे दा तन पाकन पाक, किसे पलीत दिता जणाईआ। किसे दा थोड़्हा जिहा खोल्ह के ताक, निक्की जेही बत्ती दित्ती जगाईआ। किसे नूं दस्स के भविख्त वाक्, अगला खेल समझाईआ। किसे नूं सूरबीर बणा के राठ, हथ्थ खड़ग दित्ती उठाईआ। किसे दे हथ्थ फड़ा के नाद, तम्बूरे दिते वजाईआ। किसे दी रातीं सुत्तयां खोल्ह के जाग, जुगत इक्क दृढ़ाईआ। किसे दी आपणे हथ्थ विच फड़ के वाग, चारों कुण्ट भवाईआ। किसे दा निम्हां जिहा जगा के चिराग़, साढे तिन्न हथ्थ कीती रुशनाईआ। किसे नूं हौली जेही विच्चों काढ, आपणी गोद उठाईआ। किसे नूं लडा के धुर दा लाड, सुत दुलारा ल्या बणाईआ। सच पुच्छें गोबिन्द तेरे बिना किसे नूं दिता नहीं ताज, महाराज हो के तख्त ना कोए सुहाईआ । हुण उठ वेख सिक्खां दे हालात, पुछदे थाउँ थाँईंआ। जे किसे ने पिच्छे जन्म विच कटी हवालात, ओन्हां दा लेखा पूर कराईआ । उहदा लेखा मुकावां नाल कलम दवात, अगे फड़न वाला नेड़ कोए ना आईआ। जे कोई होर डूँग्घी राज़ वाली बात, ओह वी दे जणाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ तेरा मेला होया नाल इतफ़ाक, तूं लभयां हथ्थ किसे ना आईआ। की होया हीर पिच्छे रोंदे गए चाक, एह तेरे चाकर मैनूं नज़री आईआ। अगे मेट दे इन्हां दी वाट , पिछला पन्ध मुकाईआ। फड़ के चाढ़दे आपणे घाट, घाटे पूर वखाईआ। एह सुहञ्जणी आ गई रात, जेहड़ी दिन दी ख़ुशी नाल नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। जे तूं मेरा इन्हां दी आपणे नाल मिलावें ज़ात, फ़र्क रहिण कोए ना पाईआ। जे तेरे मेरे हुंदयां इन्हां नूं करना पए पाठ, पूजा कम्म किसे ना आईआ। तूं सूरबीर गोबिन्द कहे मैं जट्ट ते दोवें राठ, रट्टा दयां मुकाईआ। मेरी तेरे अन्दर आई गांठ, लोकमात खोल्ह ना कोए वखाईआ। जगत कहे जेहड़ी पीची जाए ओह खुल्ल्हे नाल दांत, दन्दीआं नाल तुड़ाईआ। गोबिन्द कहे तेरा मेरा लेखा लिखदे नाल कलम दवात, बिन कलम कदे होर ना कोए जणाईआ। ओह वी

वेखे भगतां नाल की स्वाद, अन्दर वड़ के ख़ुशी मनाईआ। नाले मैं तैथों होर सिख लवां जाच, क्यों भगतां दित्ती वड्याईआ। अगों हस के किहा पुरख अबिनाश, ओह कुछ तैनूं दयां समझाईआ। क्यों, इन्हां ने गाई मेरी गाथ, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द लाह दे पिछला आलस, जगत दलिद्र रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द कहे बण तूं मेरा सालस, साचा लेखा दे मुकाईआ। पुरख अकाल कहे उठ वेख आपणे ख़ालस, ख़ालस तैनूं देवां जणाईआ। जिन्हां नूं बिन तेरे मेरे होर नहीं कोई लालच, दरस प्यासे बैठे आसण लाईआ। एह कोई कहाणी नहीं रसना वाली वाचक, शब्द अगम्मी धार जणाईआ। एह बच्चे नढ्ढे मेरे तेरे याचक, यथार्थ इक्को आस रखाईआ। मेरा हुक्म तूं बण जा कातब, तेरी लेखणी कलम शाही दए वड्याईआ। हुण इक्क दूजे दे हो के मुख़ातब, मुफ्त भगतां दईए तराईआ। क्यों तूं मेरा मैं तेरा वाकिफ़, एह पुराणी रीती चली आईआ। भगत तारना सानूं दोहां नूं वाजब, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। इन्हां नूं केहड़ी लोड़ लभण दी गीता वाले महातम, जेहड़े अठारां अध्आयां विच सुणाईआ। मैं ज़ाहर तूं अन्दर हो जा बातन, दोवें इक्को रंग तेरा मेरा नज़री आईआ। सन्त सुहेले सोहँ ढोला आखण, वजे सच वधाईआ। ओह असीं कोई नहीं करना हाजन, शाहां दे शाह दित्ती सरनाईआ। असीं कोई नहीं दुर्गा वाली करनी दातन, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। असां लभणा नहीं होर कोई साथन, दोहां मिल के सिध्धा दो जहान पार लँघाईआ। जे कोई साडी कहाणी आवे वाचण, ओस दी सोच समझ चले कोई ना राईआ। उठ सूरबीर आपणे घोड़े उत्ते पा पाखर, ज़ीन शब्दी तंग कसाईआ। साहिब सुल्तान नाल मिल के ला आसन, शाहसवार आपणी लै अंगड़ाईआ। तैनूं केहड़ी लोड़ देण दी भाषण, जिन्हां दे अन्दर वड़ जाएं उहनां नूं लएं जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गोबिन्द कहे गुरमुखो दस्सो तुहानूं की तंगी, आपणा हाल रिहा जणाईआ। अज्ज वस्त मिले मूँहों मंगी, सच नाल समझाईआ। जेहड़ी कदी किसे नूं नहीं वंडी, तुहाडी झोली देवां पाईआ। तुहाडी आत्म ना होवे रंडी, मालक हो के आपणे नाल मिलाईआ। तुहाडी जन्म जन्म दी कटी गई तंगी, ओह वेखो तुहाडे मुख सलाहीआ। सृष्ट सबाई कहे पखण्डी, मैं पखण्डां दा पखण्ड कर के रिहा वखाईआ। पर तुहानूं ला सिध्धी डण्डी, डण्डौत इक्को दित्ती जणाईआ। अगे रही ना कोई पाबन्दी, शरअ वाले गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे तुहाडा दर्शन कर के ख़ुशी मनाईआ। सारे कहिण एह साथों चंगी, जेहड़ी तेरे हुक्म अन्दर खेल नज़री आईआ। असीं इस कर के ख़ुशी एथे कोई साधां सन्तां वाली नहीं मंडी, इक्को दाता बेपरवाहीआ। ना कोई हँकारी ना कोई घुमंडी, आत्म रसीए बैठे डेरे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल एहनां नूं

चक्क लै आपणी कंधीं, भार आपणे उत्ते उठाईआ। पुरख अकाल किहा सुण गोबिन्द पुत्तर, वाहवा दित्ती जणाईआ। एहनां नूं चुक के आपणे कुछड़, लोरीआं नाल लवां परचाईआ। जे मैथों बदोबदी जाण उतर, फड़ के उपर लवां उठाईआ। जिस आपणा कीता शुकर, धन्न भाग जे चार जुग दे विछड़े मैनूं मिले आईआ। जे मैनूं एह पुच्छण, मैं सभ कुछ दयां समझाईआ। जे भुल के सच्चा राह घुस्सण, फिर वी अन्दर वड़ के मूहरे दयां लगाईआ। जे डागां सोटे फड़ के मैनूं कुट्टण, फिर वी हौसला कर के छाती अगे दयां डाहीआ। जे मेरे नेड़े लग्गण ढुक्कण, नाल लै के आपणी छाती लवां लगाईआ। जे शेर बघेले हो के लग्गण बुक्कण, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ । जे कोई जन्म कर्म दा दस्सण दुखण, दुखड़े चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू एह कोझे कमले, आपणी बुध ना कोए रखाईआ। एह बांवर दिसदे बवले, चतुर ना कोए वड्याईआ। कुछ दिसदा एहनां नूं इक्को चढ़या अमले, जगत अमलां तों आपणा कदम बाहर रखाईआ। एह जट्ट सिरां ते रक्खण वाले शमले, टौहर आपणा रहे वखाईआ। एहनां नूं क्यों प्रभ करदा बन्द विच काया गमले, पत्थर पाड़न वाले मैनूं नज़री आईआ। मेरे घर जम्म पए, पिता इक्को ल्या बणाईआ। एहनां नूं तारन बिना होर केहड़ा कम्म बाकी रहे, लेखा अवर तूं जणाईआ। जे प्रभू तूं एहनां दे कोल सदा रहें, अन्दर मेरा डेरा लाईआ। फेर एहनां की कोई कुछ कहे, धर्म राए वरगे निउँ निउँ लग्गण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दाता इक्क अख्वाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू एह निक्के अजे बच्चे, बच्यां वाली बुध एहनां विच रखाईआ। पुरख अकाल किहा नहीं, एह सभ दे नालों चंगे, चंगी एहनां दी वड्याईआ। जिन्हां मिल्या तेरा संगे, साथी बण के सोभा पाईआ। एहनां चढ़ना ओस डण्डे, जिस दी मंज़ल ना कोए समझाईआ। पुरख अकाल उठाउणा आपणे कंधे, मेहरवान हो के सेवा सच कमाईआ। दो जहान चरनां हेठ लताड़ के लँघे, ब्रह्मण्ड खण्ड नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाईआ। गोबिन्द किहा करनी दे करते, कुछ मैनूं दे जणाईआ। किस बिध उपर आए धरते, धरनी उपर फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर तैथों डरदे, सजदे कर कर सीस निवाईआ। सूफ़ी तेरा कलमा पढ़दे, इष्ट तेरा इक्क जणाईआ। गुर अवतार तेरे बरदे, दोए जोड़ पैण सरनाईआ। दो जहान पाणी तेरा भरदे, अठसठ चरन रहे धुआईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड अगे ना खड़्हदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरे खेल अगम्मी नर दे, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। पर्दे लाहदे ओस घर दे, जिस घर बैठा आसण लाईआ। गुरसिक्खां नूं हुण होर कोई वर दे, पिछली कीती सारे गए भुलाईआ। प्रभू तूं हुण आपणी रीती छड दे, मैं तैनूं सची रिहा सुणाईआ। जे मेरे पिच्छे एह लड़ के मर गए, आपणा आप मिटाईआ।

हुण एहनां दे भण्डार भरदे, सच दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दे वड्याईआ। गोबिन्द की दिता आख, मैनूं फिर दे समझाईआ । प्रभू जे सच्च दस्सां तूं आखणा गुस्ताख़, क्यों तैनूं सके ना कोए जणाईआ। तूं मेरा पिता मात, मैं तेरा पूत अख्वाईआ। जे तूं मैनूं ना देवें आप, दस्स किहदी झोली पाईआ। दस्स मेरे बिना केहड़ा नाथ, सज्जण सच अख्वाईआ। तेरे हुक्में अन्दर मैं चरनां हेठ दबाए पृथ्मी आकाश, प्रकाश तेरा नूर रुशनाईआ। जे मेरे भगतां दी ना पुच्छी वात, पुरख अकाल तेरी मेरी होवे सदा लड़ाईआ। एह आए मेरे घाट, पतण आपणा दे वखाईआ। नहीं ते मैं तेरे नाल कदी नहीं करनी बात, रुस्स के पिच्छा लवां भवाईआ। पुरख अकाल किहा वाह गोबिन्द शाबाश, एहो तेरी वड्याईआ। फ़िकर ना करीं सारयां दा खोल्ह देवां ताक, अन्दर वड़ के करां रुशनाईआ। पिच्छे ऐवें कहिंदे रहे बात, साधां हथ्थ कुंजी आईआ। जिस कारन ओह लिखण वाले लिखाया एह वाक्, ओह अज्ज तक समझ किसे ना आईआ। ऐवें बणदे रहे राठ, अक्खरां नाल कर कर पढ़ाईआ। दूरों सुणदे रहे बात, साहमणे खड़ा करके किसे समझ ना दए समझाईआ। पिच्छों कहाणी पाउदे बात, उंगलां सतरां उत्ते फिराईआ। सभ कुछ ओस दे हाथ, ओह दाता बेपरवाहीआ। जिस दे चरन चुम्मदे कोटन कोटि त्रैलोकी नाथ, राम दसरथ बैठे सीस निवाईआ। झुकदे वेखे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल देण दुहाईआ। नाता नहीं जुड़या किसे दा साक, जो सज्जण हो के गले लगाईआ। गोबिन्द किहा मैं मन्नदा तूं सांझा सारयां दा बाप, एह तेरी बेपरवाहीआ। ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... (तकरीबन २० पंने)।

२८ पोह २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

दुआबे दे दिन पंज, पंजां पंजां जोड़ जुड़ाईआ। बाकी उहनां नाल मिलके करन संग, पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। इक्की माघ जिथ्थे मर्ज़ी डाह ल्यो पलँघ, मिलके ख़ुशी मनाईआ। पा के आवां सभ नूं ठंड, अमृत मेघ बरसाईआ। दे के आवां अनन्द, शांतक सति वरताईआ। तुहाडे कर्मां कुकर्मां दी चुक के आवां पंड, सिर आपणे भार उठाईआ। कुछ होर दस्स के आवां छन्द, किस बिध सारयां दा नाता जोड़ जुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा पूरी करे आप मंग, मंगतयां अगे मांगत हो के आपणी झोली डाहीआ।

२९ पोह २०२१ बिक्रमी बीबी प्यारो दे गृह

अमृत कहे मैं दस्सां की, अमरापद मिले वड्याईआ। बलिहारी हरि चरन कँवल जावां थी, सचखण्ड निवासी दित्ती माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी बदल के लीह, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सति धर्म दी रखके नींह, हुक्म आपणा इक्क सुणाईआ । भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ सीं, पड़दा ओहला वेख वखाईआ। जन भगत बणा के पुत्तर धी, नाता बणया बेपरवाहीआ। मैं ख़ुश होया मैनूं भगतां ल्या पी, प्याला हथ्थां वाला बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अमृत कहे जिस वेले हथ्थां दा बणया प्याला, मेरी पलक लई अंगड़ाईआ। वेख्या खेल दीन दयाला, दयानिध दया कमाईआ। मेरा अन्तर होया ख़ुशहाला, ख़ुशी ग़मी इक्को रंग समाईआ। करया खेल श्री भगवाना, मेहर नज़र उठाईआ। जिन्हां हथ्थां नाल भगतां कराया इश्नाना, आपणी सेव कमाईआ। उहनां हथ्थां नाल मुख सुहाना, रस जाम लब लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अमृत कहे चंगा होया मैनूं हथ्थां नाल पीता, बरतन अगे ना कोए रखाईआ। हथ्थ कहिण साडा अन्तर होया ठांडा सीता, जिस वेले तली उपर टिकाईआ। तली कहे मैं तक के वेख्या नाल नीझां, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सच दिस्या जिवें एह हथ्थ प्रभ चरन छोह के करन प्रीता, धूढ़ी ख़ाक एहनां नाल रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल वखाईआ । अमृत कहे जेहड़े हथ्थ भगतां प्रभ चरन लगे, सीस नाल मिलाईआ। ओहो हथ्थ गुरमुखां डाहे अगे, प्यार नाल मैनूं विच ल्या टिकाईआ। ओस वेले मेरे सारे संसे लथ्थे, सोग रिहा ना राईआ। जिस वेले गुरमुख पीण लगे अन्दरों हस्से, ख़ुशी मेरे उत्ते आईआ। मैं उठ के वेख्या प्रेम दी ख़ातर इक्क दूजे नूं पैंदे धक्के, वड्डे छोटे इक्क दूजे दे हेठां उत्तों थल्ले दी हथ्थ लँघाईआ। कई गोडयां भार ढठ्ठे, बहुत्यां ज़ोर दिता वखाईआ । मैनूं बड़ी ख़ुशी आउँदी जिस वेले गुरमुख अगे हथ्थ वखाउदे इक्ट्ठे, इक्क दे दो दो नज़री आईआ। मैं ओस वेले प्रभू अगे वास्ते घत्ते, बेनन्ती कर सुणाईआ। हे प्रभू जेहड़ा गुरमुख अज्ज मेरा रस चट्टे, ओह तेरे विच समाईआ। जन्म कर्म दे रहिण ना रट्टे, झगड़ा अगे ना कोए वखाईआ। इन्हां दे लेखे लाउणे टेके मथ्थे, मस्तक आपणा तिलक छुहाईआ। बिन तेरी किरपा कदे कोई भाण्डे ना होए पक्के, कच्चे सारे नज़री आईआ। मैनूं ऐं दिसदा जिवें एह सारे मेरे नालों अच्छे, जिन्हां दे पिच्छे मैनूं मिली वड्याईआ। प्रभू एह रस बिन तेरयां भगतां होर कदी किसे नूं ना पचे, शांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। अमृत कहे चंगा होया, प्रभ चंगी दित्ती वड्याईआ। मैं समझ चुका सां कि मैं वीहवीं सदी अख़ीरी मोया, मेरा साथी नज़र कोए ना आईआ।

क्यों गोबिन्द वरगा सिख मुड़ के गोबिन्द रूप ना होया, काया गोर दरस कोए ना पाईआ। धन्न भाग तूं मुड़ के फेर लै के आएयों ढोआ, धुरदरगाही आपणा फेरा पाईआ। हुण कोई मैनूं पुच्छे मैं फेर नवां नरोया, अगे नालों वड्डा नज़री आईआ। जिस वेले गुरमुखां ने मैनूं आपणे मुख अन्दर चोया, मैं चुस्ती चलाकी नाल थल्ले दी बजाए कुछ उत्ते चढ़ के आपणा आसण लाईआ। मेरा भेत तेरे बिना जाणे ना कोया, काया कुफ़ल ना कोए खुल्हाईआ। मैं प्रभू सेवा कर के दुरमति मैल नूं बाहरों कर के आया विछोया, हौली हौली दिता वहाईआ। एसे कर के अठाई दी रात ख़ुशी नाल सोया, प्रभू ने मैनूं थापड़ के दिता सवाईआ। हुण फेर उठ खलोया, भज्जां वाहो दाहीआ। जिस दे रसना नाल छोया, उसनूं छोहर बांका दिता बणाईआ। सूत्र साचे तुहाडे नाल परोया, रविदास दे पाणे वाली चस दित्ती जणाईआ। भेव चुका के एका दोया, दुतीआ भाउ दिता मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे हैरान हो के कहिण एह की होया, अनहोणी खेल प्रभ ने दित्ती कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। अमृत किहा जिस वेले भरे पंज घुट्ट, गुरमुख मुख लगाईआ। मैं ओसे वेले हो के ख़ुश, ख़ुशहाली आपणी दित्ती जणाईआ। तुहाडी मौले सोहणी रुत्त, पत्त डाल्ही रंग रंगाईआ। सच फुलवाड़ी आवे फुट्ट, धुर दी महक महकाईआ। एथे ओथे तुहानूं लए पुच्छ, पुश्त पनाह प्रभ आपणा हथ्थ टिकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाता जोड़ के साचे सुत, सति सतिवादी ल्या बणाईआ। अमृत आखे प्रभू मैनूं इक्क वेरां विच्चों आ गया रोण, मैं अक्खां उत्ते हथ्थ लए टिकाईआ। क्यों विष्न ब्रह्मा शिव थोड़्हा जिहा आए सी विच्चों खोहण, मैं आपणा आप आपणे विच ल्या लुकाईआ। फेर कर के उच्ची धौण, तेरे वल लई उठाईआ। प्रभू एह कौण, मैनूं दे समझाईआ। ओसे वेले तेरा गोबिन्द पिच्छे आ गया हटाउण, अग्यों पिच्छे दिते हटाईआ। फेर प्रेम नाल प्यारा हो के लग्गा आप वरताउण, क्यों आपणा आप पंजां प्यारयां दी भेंट चढ़ाईआ। मैं ओसे वेले लग्गा गाउण, गोबिन्द ढोला बेपरवाहीआ। नाले कहां धन्न वड्याई जेहड़ा उजड़े आया वसाउण, सोहणे मन्दिर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ओने चिर नूं अमृत दा बोल प्या निक्का जिहा डिग्गा होया तुबका, करे हाल दुहाईआ। बौहड़ी मैं हो गया मुर्दा, गुरमुख मैनूं हथ्थ ना कोए लगाईआ। मैथों नाता तुट गया सतिगुर दा, भगतां नालों होई जुदाईआ। ओहदा दु:ख सुण के वेख के झुरदा, प्रभ रहमत आप कमाईआ। ओसे वेले इक्की मिन्ट दा वकफ़ा दे के आया तुरदा, चरन छुहा के लेखा ल्या मुकाईआ। इक्कीआं इक्कीआं इक्कीआं दा मालक क्यों ना सभ नूं पुछदा, जो दर ते आस रखाईआ। जिन कतरे दा लहिणा बणाउणा इक्क घुट दा, घुट तों अतुट दिता वरताईआ। अमृत कहे मेरी जे बूँद कोलों ओस वेले पुछदा, ओह आपणी अगम्मी कहाणी

दए सुणाईआ। जन भगतो एह प्यारा दुखियां दे दु:ख दा, दर्दीआं दा दर्द वंडाईआ। जे एहनूं मेरा दर्द ना हुन्दा क्यों सिँघासण उत्तों उठदा, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं ख़ुश होई इस दे कोल भण्डारा ओह सुख दा, जेहड़ा सुखणा लैण वालयां हथ्थ किसे ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे उजल मुख दा, जो मुख मुख आपणे अमृत लाईआ।

२९ पोह २०२१ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे नवित जेठूवाल

इक दिन बाले नानक नूं गन्ना दिता जिस दी इक्की पोरी, ढाई हथ्थ उतला हिस्सा बाकी दिता रखाईआ। हथ्थ नाल दिता मरोड़ी, हिस्सा अड्ड वंडाईआ। उस ओस वेले कीता बौहड़ी, दित्ती हाल दुहाईआ। बाल्या बाकी नानक नाल मिल के हुन्दे जोड़ी जोड़ी, मैनूं वखरा दिता बहाईआ। बाले किहा अज्ज दिन लोहड़ी, रस चखण नूं साडा वी जी कर आईआ। गन्ने किहा मेरा नहीं कोई ज़ोरी, पर अधीन रिहा कुरलाईआ। उधरों नानक बोल प्या हौली, हौली जेही आख सुणाईआ। एह की गल्ल केहड़ी घुंडी खोल्ही, मैनूं दयो जणाईआ। बाले किहा एह ऐवें पाउदा रौली, गन्ना देवे प्या दुहाईआ। ओस किहा मेरी रुत्त अजे पूरी नहीं मौली, आपणा रंग वखाईआ। उधरों बाले ने जेब विच्चों कढ्ढ लई कौली, पैर हेठां दब्ब के ज़ोर नाल वट दिता चढ़ाईआ। ओस गन्ने ने आपणी रत रस धार डोल्ही, हाए सी ना कोए सुणाईआ। उधरों गुरु नानक ने सज्जे हथ्थ दी उंगली विच डुबो लई, पोटे नूं ला के आपणे मुख विच लाईआ। ओस वेले उस ने किहा मैं घोल घोली, आपणा आप गंवाईआ । सतिगुर मैनूं रख लै आपणी काया अन्दर चोली, मेरा दुखड़ा दे मिटाईआ। गुरु नानक किहा बहुता ना बोलीं, तैनूं दयां समझाईआ। तेरे प्यार रस दी रस बणना विचोली, भगवन रिहा जणाईआ। ओस किहा एह धार वखरी निरोली, समझ कोए ना पाईआ। नानक किहा जिस वेले मेरा मालक आपणयां भगतां दी चुकण आवे डोली, लोकमात फेरा पाईआ। ओसे वेले तेरी गंढ्ढ फेर लवे खोल्ही, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ । इक्की गंढ्ढां पा बैठीआं झगड़ा, इक्ट्ठीआं रहीआं जणाईआ। कुछ सानूं दस्स भेद अगला, तेरे अगे वास्ता पाईआ। जिस वेले ओह मालक आया सगला, मित्र बेपरवाहीआ। ओह इक्कीआं विच्चों किहनूं चंगा लगणा, किस नाल प्रेम वधाईआ। नानक किहा उस सभ दा इक्को जिहा हिस्सा रखणा, वड्डी छोटी ना कोए वड्याईआ। ओस दा हिसाब ओसे नूं जचणा, ओसे दे हथ्थ वड्याईआ। उहनां किहा कितना कि कितना, सानूं दे समझाईआ। नानक हस दे किहा निक्कीउं इतना, जिहनूं इक्की सेर दिता बणाईआ। तुसां भगतां दे दुआरे विकणा, इक्की इक्की गंढ्ढ पवाईआ। मैं

तुहाडीआं सिफ्तां दा लेख लिखणा, शब्दी देवां गवाहीआ। तुहाडा प्रेम प्यार रस मिठणा, गुरमुखां दयां चखाईआ। तुसां किसे होर उत्ते नहीं विसणा, थोड़्हा जिहा पड़दा दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

२९ पोह २०२१ बिक्रमी सन्तोख सिँघ दे नवित जेठूवाल

इक्की गंढ्ढ वाली इक्की मट्टी, मटकी आपणी लई भराईआ। निक्की तों हो के वड्डी, वड्डी खेल वखाईआ। सदीआं पिच्छों खटी खटी, वाधा सतिगुरां हथ्थ नज़री आईआ। प्रेम प्यार दी खोल्ह के हट्टी, भगत दुआरे आपणी वस्त विकाईआ। सेवा करन विच हो गई अच्छी, आपा भेंट कराईआ। इक्की सेर जल विच गई झस्सी, आपणा वजूद गई मिटाईआ। फेर ख़ुशीआं नाल हस्सी, साहिब दित्ती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेख आपणे हथ्थ रखाईआ।

२९ पोह २०२१ बिक्रमी मिलखा सिँघ दे नवित जेठूवाल

इक्की सेर आख्या प्रभू मेरी वेख मिठास, मिठ्ठत तेरा रूप समाईआ। मैनूं आया इक्क कयास, अन्दरों दलील दित्ती गंवाईआ। जे तूं वसणा भगतां साथ, पहलों आपणा आप दे मिटाईआ। मैं समझया एह ठीक बात, जेहड़ी मैनूं दित्ती जणाईआ। जिन्ना चिर ना मिटे आप, ओनां चिर बाप ना गोद उठाईआ। फेर मैं सोचया किहदे नाल बणावां साक, किस विच आपणा आप मिलाईआ। उधरों आई इक्क आवाज़, शब्द संदेसा दिता सुणाईआ। उठ वेख चरन चरनोदक प्रभ दा साफ़, पवित रूप वटाईआ। जे इस दे विच मिल जाएं तेरे पिछले जन्म कर्म कर देवे मुआफ़, माफ़ी अगली तेरी झोली पाईआ। ओस वेले मैं हैरानी विच हो गई लाजवाब, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। की एह सच कि कोई ख़वाब, कि ख़ाहमख़ाह कोई मैनूं रिहा भुलाईआ। ओने चिर नूं मेरी खुल्ह गई जाग, मैं आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जां तकयां ते नज़री आया ख़ुदावंद पाक, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करते ओसे वेले मैनूं दिता आख, उठ आपणी सेव कमाईआ। मैं जोड़ के दोवें हाथ, चरन कँवल सीस निवाईआ। प्रभू मैनूं नहीं कोई जाच, कुछ आप दे समझाईआ। ओस किहा एहनां भगतां दा दे साथ, जो साथी धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां इक्की सेर वरताउणा आपणे हाथ, मेरी झोली पाईआ। मैं ओसे वेले किहा मैनूं मन्ज़ूर एह

नात, रिश्ता एहनां नाल रखाईआ। कुछ पिछली दस्स याद, मैनूं समझ कुछ ना आईआ। शब्दी नाद वजया नानक अगे कीती फ़रयाद, नानक दा दादक देवणहारा आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी आसा तृष्ना पूर्ब प्रभ पूरन वेख वखाईआ। पोरी कहे इक्क दिन नचोड़ के मेरे रस दी भर लई मटकी, अमरदास आपणे सिर उपर उठाईआ। गुर अंगद दे अगे रख दी, रक्खण लगे गागर दित्ती भवाईआ। मैं ओस वेले जेहड़ी हालत वेखी अमरू दी अक्ख दी, दस्स सकां ना राईआ। मैं जाणया एह सेवा करे हक दी, जेहड़ा मैनूं आपणे सिर ते चुक के ल्याईआ। मैं शर्म नाल अन्दर लुक गागर दे बचदी, नाले वेखां कौण छेती नाल मेरे उत्ते पर्दा देवे पाईआ। उने चिर नूं इक्क सठ साल दी बुढड़ी आ गई डिगदी ढठणी, डंगोरी आपणे हथ्थ उठाईआ। मेरे आ के कोल ओह हौली जेही पासा वट दी, मेरा पासा दिता बदलाईआ । मैं आपणी वक्खी ठांह रखदी, टेडी हो गई मैनूं सके ना कोए उठाईआ। फेर मेरे अन्दरों आवाज़ आई गट गट दी, थोड़्ही डुल्ह के अंगद दे चरनां लग के ख़ुशी मनाईआ। ओस हस के किहा किथों आ गई प्यारी जट्ट दी, खेतां विच्चों साधां विच डेरा लाईआ। मैं ओसे वेले हस पई, दोवें हथ्थ चरनां उत्ते दिते घसाईआ। एह गल्ल नहीं मेरे वस दी, मैनूं कोई होर रिहा मिलाईआ। अंगद किहा एहदी आवाज़ सच दी, जो सच रही दृढ़ाईआ। ओस किहा मेरी पत रख लईं, तेरे दर ते आईआ। अंगद किहा मैनूं ऐं दिसदा तूं मेरे भगवान कोलों जस लईं, जिस दी सिफ्त बेपरवाहीआ। मैं ओस वेले ओहदे पट्टां उत्ते ढठ्ठ पई, क्यों किसे बच्चे ने मेरे उत्ते सोटी दित्ती लाईआ। मैं तुबका हो के टप पई, ग्यारां उंगलां उभर के आपणा अंग ल्या छुहाईआ। जिथ्थे मैं लगी ओथे ही अंगद ने उंगल रख लई, उत्तों भार दिता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रखी उंगल दित्ती चोभ, हौली जेही दित्ती दबाईआ। मैं किहा ख़ूब, मैनूं आपणे विच ल्या मिलाईआ। अंगद किहा नहीं अजे आउणा मेरा महबूब, एह मुहब्बत उहदे नाल रखाईआ। जिस दा आपणा नहीं होणा वजूद, फेर तेरा वजूद दए गंवाईआ। ओस ने किहा कोई सबूत, अंगद ने किहा भगत ते भगवान देण गवाहीआ। जिन्हां ने तेरा रस लैणा चूप, इक्कीआं इक्कीआं दा जोड़ जुड़ाईआ। ओहने किहा एह ते होया मेरा असल होर केहड़ा देवें सूद, मैनूं दे समझाईआ। अंगद किहा तेरे पिच्छे दर आयां दा कट दए सोग दूख, दुखियां दुखड़े आपणी झोली पाईआ। भगतां नूं चाढ़ के मंज़ले मकसूद, मकसद तेरा हल कराईआ। ओसे वेले साफ़ करन वालयां अगों रस दित्ती हूंझ, साफ़ सुथरे बस्त्र अंगद दे चरनां हेठां दिते विछाईआ। रस कहे मैं रो पई वांग कूंज, देंदी रही दुहाईआ। फेर मैनूं आई सूझ, किसे विच्चों दिता समझाईआ। सबर कर तेरा वक्त आउणा जिस वेले जाणा झूज, भगवन दयां चरनां विच आपणा आप ल्या मिलाईआ।

बीस इकीसा होए मौजूद, लेखा आपणा लैणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देवे असल दा ज़र सूद नाल सूद, कुलज़र सभ दी झोली पाईआ।