२९ पोह २०२१ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे नवित जेठूवाल
जिस वेले मैं आपणा आप कीता भेंट, भेंटा प्रभ दे चरन रखाईआ। मैनूं दिस्या इक्क नरेश, नर निरँकार बेपरवाहीआ । जिस दा अगम्म अगम्मड़ा देस, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। निरगुण हो के सरगुण लक्ख चुरासी रिहा वेख, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव ओस नूं करदे वेखे आदेस, निउँ निउँ सीस निवाईआ। ओस ने आपणा राज़ खोल्ह के भेत, भाण्डा भरम दिता भनाईआ। हुक्म दिता उठ के वेख, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। जिन्हां दा पूर्ब जन्म दा लेख, ओहनां दा लेखा वेखण आईआ। जोती जामा बदल के भेस, भेखाधारी आपणी कल धराईआ । किसे नज़र ना आए रूप रंग रेख, चक्र चेहन ना कोए जणाईआ। भगतां नाल मिल के खेडे खेड, वड खिलारी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। चरनी डिग के तकया असां नज़ारा, दो जहान होई रुशनाईआ। सति सतिवादी नज़री आया इक्क निरँकारा, निरवैर बेपरवाहीआ। जिस दा शब्दी इक्क इशारा, आदि जुगादि रिहा उठाईआ। ओह भगतां दा बण के प्यारा, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। चरनां दा दे सहारा, सिदक भरोसा इक्क वखाईआ। अमृत दा खोल्ह भण्डारा, रस आपणे विच रलाईआ। मैनूं याद आ गया अंगद वाला लारा, जो प्रेम नाल दिता दृढ़ाईआ। मैनूं दिस प्या नानक वाला उधारा, लहिणा पिछला रिहा मुकाईआ। मैं करके निमस्कारा, आपणी ख़ुशी प्रभ दे दर तों आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। मिठ्ठा कहे मैं घुल के आपणा आप ल्या गवा, गहर गम्भीर विच समाईआ। रस सोहणा ल्या बणा, धुर दी वंड वंडाईआ। जन भगतां मुख ल्या लगा, लागत लगी कोए ना राईआ। जेहड़ा रुपईआ भगत दुआरे थल्ले दिता दबा, वीह सौ अठारां बिक्रमी ओह ख़ुशीआं नाल बाहर आईआ । ओस किहा मैं इक्क तों होया सवा, सवाए तों डिउढे डिउढे तों दुगणे दुगणे तों चौगणे गुरमुख दयां बणाईआ। एह इक्की इक्की गोबिन्द दे पिछले गवाह, इक्क इक्की नाल इक्की इक्की होर दिते रलाईआ। रस अगम्मा इक्क प्या, आबेहयात दिता वखाईआ। दम दम दे विच रला, साह साह विच समाईआ। रग रग दे विच छुपा, ख़ून ख़ून विच टपकाईआ। मध मध दे विच प्या, रंग आपणा इक्क रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कीती खेल बेपरवाहीआ। रस
कहे मैं वेख्या रसीआ, रसम ओस दी बेपरवाहीआ। भगत सुहेले बंधे प्रेम डोरी नाल रस्सीआ, रस्ता एका दिता वखाईआ। सच दुआर खोल्ह के हट्टीआ, अमृत भण्डारा दिता वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर सुहेला होया सहाईआ। मिठ्ठा कहे मेरे नालों चंगा जल, मैनूं नज़री आईआ। जेहड़ा उपरों आया चल, चरन छूह के ख़ुशी मनाईआ। कोई नहीं जाणदा विष्नूं नूं किस तरह एहदा मिल्या फल, जिसने ब्रह्मा ल्या प्रगटाईआ। कोई ना जाणे ओह केहड़ा फुल कँवल, जिस विच्चों नूरी जोत करे रुशनाईआ। जिस ने बोलया प्रभ कहे ओहनूं थोड़्हा कमल, पूरा भेव ना कोए जणाईआ। जे नानक कबीर किहा लेखा नूर अव्वल, अल्ला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । पाणी कहे मैं नहीं जल, ना मेरी कोई वड्याईआ। एह प्रभ दा वल छल, जिस सभ दी बणत बणाईआ। की होया जे तूं मेरे विच ग्यों रल, आपणा आप छुपाईआ। मैं प्रभ दे चरन सेवा करां सदा धरती तों थल्ले पहाड़ां तों उत्ते दूर दुराडा आवां चल, कोई प्रेमी मैनूं चुक के ल्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ सभ दी रखे वड्याईआ । जल कहे मैं नहीं चंगा, सच दयां समझाईआ। हुण दस्स क्यों नहीं माण गंगा, गोदावरी दए दुहाईआ। जमना दा चले ना कोई ढंगा, सुरस्ती रही कुरलाईआ। तीर्थ तट होया नंगा, पर्दा ना कोए पाईआ। जिधर वेखां मैं रंडे दा रंडा, साथी संग ना कोए बणाईआ। जिस विच गोबिन्द फेर के गया सच्चा खण्डा, ओस ने आपणा खण्डा बाहर ल्या कढाईआ। प्रभ नाल मिलके ओह दर देवे संगा, धुर हुक्म सीस टिकाईआ। ओह स्वामी साहिब बख्शंदा, रहमत करके पाणी कहे मैनूं भगतां हथ्थ फड़ाईआ। इक्की इक्की पा के वंडां, इक्क इक्क सेर गंढ्ढ तेरे नाल रखाईआ। हुण ना तूं मैनूं कहीं ना मैं तैनूं कहां कवण चंगा ते कवण मंदा, दोहां रलमिल भगतां दे अन्दर सेवा लई कमाईआ। पिच्छों खा के शुकर मनाया गोबिन्द दे अधार दा पूर्ब मंडा, जिस ने तृप्त दिता कराईआ। ख़ुशीआं नाल गुरमुखां मस्तक ला के बिन्दा, बिन्दराबन वाला आपणे नाल मिलाईआ। अगे वेख्या भगत भगवान नूं पकवान डब्बे विच देंदा, रोटी अद्धी हथ्थ फड़ाईआ। फेर वी ओह शुकर कहिंदा, ख़ुशीआं नाल खाईआ । अन्दर बाहर हरिसंगत सारी वेंहदा, भुक्खा रहिण कोए ना पाईआ। क्यों अमृत कहे भगतां नूं सद्दया सी वरज के नेंदा, छब्बी पोह रुत सुहाईआ। अगे भगत क्यों खांदे ठेडा, राह विच कोई होर लए अटकाईआ। बेशक जन भगत जगत विच चले करके धौण टेडा, आकड़ नाल मुच्छां वट्ट चढ़ाईआ। कहे मैं पुत्त ओस पे दा, जेहड़ा भगतां दए वड्याईआ। अमृत कहे सानूं मज़ा आ गया गोबिन्द दे नेंह दा, जिस नाता अगे ल्या जुड़ाईआ। रस माण ल्या भगतां दे थें दा, थान थनंतर वजी वधाईआ । प्यार लै ल्या जोत अकालण माई दा, जो ख़ुशीआं नाल आईआ। गीत सुण ल्या सोहणा वधाई दा, जो
भगतां मुख सालाहीआ। नाता जुड़ गया बेपरवाही दा, जो पिछला विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। · जिस ने इक्ट्ठा जाम दिता
प्या, पी के गुरमुख उस दे विच समाई दा। रल मिल इक्टठयां दए वड्या, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरा मेला होया
सच्चे शहिनशाही दा।
पहली माघ २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
शब्द सुत साचे झुक, सचखण्ड दुआरे पुरख अकाल सीस निवाईआ। करे बेनन्ती प्रभ तेरे कोलों कुछ लए पुच्छ, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। श्री भगवान किहा मेरे लाडले पुत, मेहर नज़र देवां टिकाईआ। सुत दुलारा हो गया ख़ुश, ख़ुशी आपणी आपणे विच्चों प्रगटाईआ। ओसे वेले गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वल करके मुख, नेत्र नैण इशारा दिता जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जाओ उठ, हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। वेला वक्त वेखो सुहञ्जणी रुत, दरगाह साची वजी वधाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी पर्दा रिहा मुख, सो नकाब परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। शब्द सुत कहे मैं तेरा बरदा, सो पुरख निरँजण दए वड्याईआ। मैं लेखा पुछया तेरे घर दा, पर्दा ओहला दे चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तैथों रिहा डरदा, चार कुण्ट सिर ना कोए उठाईआ। नमो नमो निउँ निउँ सजदे सर्ब तैनूं रिहा करदा, निउँ निउँ लगां पाईआ। तेरा सिफ्त सलाही ढोला रिहा पढ़दा, काया काअबा नाल जणाईआ। तेरी चरन धूढ़ी टिक्का मस्तक ला ला ख़ुशीआं रिहा करदा, आपणा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा जणाईआ। पुरख अकाल किहा सुण सुत दुलार, तैनूं दयां जणाईआ। जो कुछ पुछणा दस्सां नाल प्यार, भेव सच दयां खुल्हाईआ। क्यों, तेरा मेरा इक्क विहार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उठ वेख मेरा सचखण्ड दरबार, बिन दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत करे रुशनाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कलधारी बैठा सोभा पाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। अगम्म अथाह निशाना झुल्ले सांझे यार, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। रूप रंग ना कोए सुमार, चक्र चिहन् ना कोए वड्याईआ । मैं तेरा तूं मेरी धार, धुर दी धार समझ कोए ना पाईआ। बिन नेत्र अक्खां तैनूं दयां वखाल, पड़दा ओहला आप चुकाईआ। बिन छप्पर छन्न चार दीवार वेख धर्मसाल, भगत दुलार इक्को नज़री आईआ। सुत दुलार हो ख़ुशहाल, बहि बहि सीस निवाईआ। पुरख अकाल किहा उठ मेरे लाडले लाल, तैनूं आपणी गोद लवां बहाईआ। सुत शब्द किहा मैनूं पहलों कर लैण दे प्रणाम, प्रभ चरनां सीस निवाईआ। दीन दयाल किहा मैं बख्शां माण,
सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सुत किहा प्रभू कुछ दस्स हाल, आपणी हालत दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा एह मिसल बेमिसाल, असल समझ कोए ना पाईआ। तूं मेरा नढ्ढा बाल अंञाण, तैनूं बख्शां चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। एस तों उत्ते तेरा कदे ना जाए ध्यान, सेवा करनी साची सिख्या देवां दृढ़ाईआ। ओस हस के किहा बाप तूं दाता दानी मैं तैथों मंगां दान, आपणी झोली डाहीआ। मैनूं सच दस्स प्रभू तूं मैनूं किस तरह जंम्यां बाल, केहड़ा पिता केहड़ी मेरी माईआ। श्री भगवान हस के किहा वाह मेरे लाल, तेरी ख़ुशी मेरी ख़ुशी विच समाईआ। कुछ तेरे नाल मेरा अगला होर अहिवाल, जो आपणे विच रखाईआ। मैं खेलणा खेल तेरे नाल मिल के कमाल, देणी माण वड्याईआ। सुत दुलारे तेरा धाम सुहा के थिर घर सच्ची धर्मसाल, पर्दा ओहला देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। शब्द सुत किहा मेरे साहिब वाह, वाह तेरी वड्याईआ। तूं परवरदिगार बेपरवाह, सच तौफ़ीक इक्क ख़ुदाईआ। मुकामे हक डेरा ला, जलवा नूर रुशनाईआ। चरन कँवल दे थाँ, एहो मंग धुरदरगाही झोली पाईआ। आदि जुगादि रहां तेरे संग, सगला संग निभाईआ। साहिब सुल्तान किहा चाढ़ां अगम्मी रंग, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। शब्द सुत किहा प्रभू एह ठीक, जो कुछ तेरे दर ते मंग मंगाईआ। पुरख अकाल किहा हां, मैं करां तस्दीक, अभुल हो के भुल कदे ना जाईआ । जिस वेले नव नौ चार चौकड़ी जावे बीत, लोकमात फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरे नाम दा गा के जाण गीत, सोहले ढोले राग सुणाईआ। शब्द सुत तेरी निरगुण सरगुण बन्न्हां प्रीत, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा अंग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दिता सुणाईआ। शब्द सुत अग्गों कहिंदा हस्स, प्रभू पिछली कहाणी मैनूं सारी नज़री आईआ। मैं चाहुन्दा अज्ज दा खेल दस्स, जिस वास्ते बेनन्ती रिहा सुणाईआ। जुग चौकड़ी मैं निरगुण सरगुण हो के गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल आया वस, भगतां नाल मिल मिल तेरा राग गाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण आया लख, अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी आपणा हुक्म वरताईआ। सिफ्त सलाही रसना जिहवा बत्ती दन्द जणा के आया जस, आत्म परमात्म सुरती शब्दी ढोले नाद वजाईआ। तीर अणयाला बिरहों विछोड़े अन्दर मार के आया कस, चिल्ला कमान खण्डा इक्को इक्क उठाईआ। भेव खुल्हा के आया तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती हुक्मे अन्दर भवाईआ । खेल खला के आया बुध मन मति, सृष्टी दृष्टी इष्टी हो के फेरा पाईआ। भाग लगा के आया पंज तत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश धुर दा बन्धन पाईआ। बख्शदा रिहा सदा त्रैगुण माया दात, रजो तमो सतो धुर दे हुक्म भवाईआ। जुग चौकड़ी
वेंहदा रिहा खेल तमाश, गोपी काहन मण्डल मण्डप रास वखाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर इक्क अगम्मी उपजी आस, सो साहिब देणी समझाईआ । किस बिध मेरा कीता प्रकाश, नूर विच्चों नूर प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा सुण मेरे बच्चे, धुर दी धार दयां जणाईआ। मेरे कोल कोई लोहार तरखाण दे बणे होए नहीं सच्चे, रक्त बूँद नज़र कोए ना आईआ । मेरे कोल महल अटल मुनार नहीं कोई पक्के, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। मेरे कोल कोई दूजी जननी नहीं जेहड़ी बणे नार जच्चे, जच्चा बच्चा आपणी गोद उठाईआ। मैं आदि पुरख अबिनाशी करता मेरे किसे नूं नहीं कुछ पते, पतिपरमेश्वर कहि के सारे शुकर मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे हुक्मे अन्दर रक्खे, आपणा भेव ना किसे खुल्हाईआ। जे दस्सया ते चरन कँवल ओसे सरनाई ढठ्ठे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उपर अक्ख कोई ना तक्के, कवण रूप बेपरवाह बैठा आसण लाईआ। हुण वेख बीस इकीसा हरि जगदीशा सच दुआरे कर के कठ्ठे, तेरे नाल दिते मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेपरवाहीआ। पुरख अकाल किहा कुछ इन्हां तों पुछ, जेहड़े चार जुग दे जगत मालक नज़री आईआ। इन्हां कोल की कुछ, देवण तैनूं समझाईआ। शब्द सुत बलकारी हुक्मे अन्दर गया उठ, धुर संदेश सुणाईआ। विष्नूं कुछ तुठ, मैनूं दे दृढ़ाईआ। ओह ओसे वेले गया झुक, प्रभ दा भेव कोई ना पाईआ। ओ ब्रह्मे तूं क्यों बैठा चुप्प, वेदां दे वेदांती कुछ मैनूं दे समझाईआ। बिन हरि किरपा मैनूं सारा दिसदा अन्धेरा घुप्प, मेरी अक्ख उपर नज़र ना कोए उठाईआ। मेरी तेरे चरनां विच बस, अगे वास्ता ना कोए रखाईआ। शब्द किहा शंकर खोल्ह अक्ख, कुछ मैनूं दे जणाईआ। ओस किहा मैं सिर्फ़ तेरे चरनां जावां ढठ्ठ, एहो मेरी वड्याईआ। अगे की सकां दस्स, भेव प्रभ आपणे विच रिहा छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द किहा उठ ब्रह्मे सुत कुमार, सन्त कुछ पर्दा दे उठाईआ। परम पुरख दा दस्स हाल, किस बिध इस तुहाडी बणत बणाईआ । ओह कर के निमस्कार, बैठा सीस झुकाईआ। सुत फेर मारी आवाज़, बराह आपणी लए अंगड़ाईआ। कुछ खोल्ह के दस्स राज़, कवण तेरी धार चलाईआ। ओस किहा एह मेरे दस्सण तों बाहर, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। शब्द फेर किहा यगेपुरुष खोल्ह राज़, पर्दा इक्क उठाईआ। ओस किहा मैं दासां दा दास, शहिनशाह दा भेव कोए ना आईआ। हुक्म होया अंगड़ाई लै हाव-ग़रीब, करवट लै बदलाईआ। पुरख अकाल दे खेल दी दस्स तरतीब, किस बिध आपणी रचन रचाईआ। ओस किहा मैं ग़रीब, प्रभू दा भेव कोए ना आईआ। हुक्म होया उठ नरायण, कुछ पर्दा दे उठाईआ। ओस ने किहा मैं कुछ ना सकां कहिण, मेरा दाता बेपरवाहीआ। धन्न वड्याई जे ओस आपणयां चरनां दिता बहिण, धूढ़ी टिक्का मस्तक
लाईआ । फ़रमान होया उठ कपल मुनी, आपणी मनसा दे जणाईआ। किथे प्रभ दी धुंनी, जिथ्थों तुहानूं लए प्रगटाईआ। ओस किहा ओह वड्डा गहर गम्भीर गुण गुणी, बेनज़ीर अख्वाईआ। संदेसा दिता उठ दत्ता त्रै, त्रैगुणी अतीता दे जणाईआ। जिस दा खेल अगम्मा धार अनोखी वहे, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल रिहा खलाईआ। ओस किहा मैं निमाणा केहड़ी शै, जो प्रभ दा पर्दा दयां उठाईआ। हुक्म होया रिखप देव, कुछ लेखा दे जणाईआ। जिस दी करें तूं सेव, उस दा खेल दे समझाईआ। ओस किहा ओह वसणहारा निहचल धाम सदा निहकेव, सच सिँघासण सोभा पाईआ। मैं की जाणा उसदा भेव, निउँ निउँ बैठा सीस निवाईआ। शब्द किहा पिरथू लै अंगड़ाई, कुछ मैनूं दे जणाईआ। जिस तेरी मेरी बणत बणाई, किस बिध रिहा प्रगटाईआ। ओस ने किहा मैं ना जाणा राई, ओह बेअन्त बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। फड़ उठाया मत्स, हुक्म इक्क जणाईआ। शब्द सुत किहा जिस दा नूर तेरे विच अक्स, अकल दित्ती वड्याईआ। ओस दा दस्स केहड़ा तख़ल्लस, कवण नाम कहि के सिफ्त सलाहीआ। ओस किहा मैं बेअकल, मैनूं समझ कुछ ना आईआ। मेरा उस दी किरपा नाल तअल्लुक, जो मेहर नज़र नाल देवे माण वड्याईआ। शब्द ने फेर आख्या उठ कच्छप, जल निवासी अक्ख खुल्हाईआ। तेरा प्रभ दे नाल की बंधप, मैनूं दे जणाईआ। की तेरे कोल सनद, आपणा लेखा दे दृढ़ाईआ। तूं नहीं जाणदा उहदा किथे हुन्दा अन्त, हद महिदूद रखाईआ। ओस ने किहा बेअन्त, मैं समझ सकां ना राईआ। शब्द ने किहा ओए वेख धनंतर, इधर ध्यान लगाईआ। जिस दा तूं पढ़दा मंत्र, उस दी कुछ गल्ल दे समझाईआ। ओस किहा ओह सभ दा कन्तन, कन्तूहल इक्क अख्वाईआ। असीं सारे ओसे दे दर दे मंगतण, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। शब्द ने किहा ओह कुछ दस्स भेखी बावन, बिरध ब्राह्मण रूप वटाईआ। जिस तेरा खेल खेलया बल दुआरे पकड़ा के आपणा दामन, दामनगीर दे जणाईआ। किस बिध प्रगटे प्रगटाए खेल दो जहानण, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। ओस किहा ओह साहिब सदा बेपछानण, नज़र विच नज़र किसे ना आईआ। ज़ोर नाल किहा दस्स हँस, की हस्ती बेपरवाहीआ। जिस सर्ब बणाया बंस, लक्ख चुरासी जोड़ जुड़ाईआ। ओस किहा मैनूं कुछ नहीं आउँदा अन्त, ढह के प्या सरनाईआ। शब्द ने किहा वेख नरसिँघ, आपणा बल धराईआ। जिस ने निरगुण तों मैनूं सरगुण दिता जीउ पिण्ड, थोड़्हे समें लई तत्तां वाला रूप वटाईआ। ओह केहड़े रूप रहे बख्शंद, उस दा पूरा लेखा दे जणाईआ। ओस किहा ओह गहर गम्भीर गुणी गहिंद, आपणी खेल सद आपणे विच लुकाईआ। फड़ उठाया हरी, हुक्म इक्क जणाईआ। तूं किस बिध भगतां आत्म वरी, मेला ल्या मिलाईआ। ओस दी दस्स ओह सुहञ्जणी घड़ी, जिस वेले ओस आपणा आप ल्या प्रगटाईआ। ओन ओसे वेले हथ्थ जोड़ के किहा मैं एस लेखे विच्चों बरी, सच सकां ना कोए जणाईआ। शब्द ने किहा
नरायण सच दस्स, भेव दे खुल्हाईआ। जिस ने तैनूं भेज के रक्षा कराई गज, माण मिली वड्याईआ। ओस दा खेल दस्स सच, भेव अभेव खुल्हाईआ। ओस ने ओसे वेले आपणा फड़ के नक, तिन्न वार दिता हलाईआ। ओह प्रभू पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्क समर्थ, महिमा अकथ ना कोए जणाईआ। शब्द सुत चार कुण्ट फेर वेख्या मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। उहनूं नज़री आया इक्क निक्का जिहा परस राम, जिउँ खलाउणयां नाल खेलण वाला बाल आपणी ख़ुशी मनाईआ। उहनूं पुच्छया दस्स ओह अगम्मी राम, जिस दी ना कोई पिता ना कोई माईआ। ओने चिर नूं ओथे आ गया ओही राम, जो बेटा दसरथ अख्वाईआ । उहनूं शब्द सुत ने किहा की तैनूं कोई पहचान, किस बिध मेरे राम मेरी बणत बणाईआ। ओस हो के हैरान किहा मेरे वरगे कोटन कोटि राम, ओथे बैठे सीस झुकाईआ। शब्द सुत फेर उठया बलवान, आपणा बल प्रगटाईआ। हुक्म दिता इधर आ बंसरी वाले काहन, मुरली वाले मुकन्द कुछ मैनूं दे जणाईआ। जिस तेरा तत्तां वाला बणाया निशान, उसदा निशाना दे समझाईआ। किड्डा वड्डा ओस दा अस्थान, जिथ्थे बहि के डेरा लाईआ। ओस किहा मैं ओस तों लै के आया त्रैलोकी दा दान, अगे समझ कुछ ना पाईआ। शब्द सुत ने फेर ग़ुस्से नाल किहा वेद व्यासा ज़रा इधर कर ध्यान, कुछ तैथों मैं पुच्छ पुछाईआ । की होया कुँवारी नूं जम्मया आण, प्रभ ने बणत दित्ती बणाईआ। ओह दस्स मेरा केहड़ा भगवान, किस बिध सुत शब्द कहे ओस मैनूं ल्या उपजाईआ। वेद व्यास किहा मैं करन वाला कल्याण, अक्खरां वाले ढोले गाईआ। शब्द सुत ठोकर मारी उठा दिता बुध, बुद्धी दित्ती हलाईआ। की कुछ तैनूं आई सुध, सिध्धा दे दृढ़ाईआ । जिस ने तैनूं बणाया पुत, उस दा भेव दे खुल्हाईआ। ओस ने किहा मैं ना जाणा कुछ, उस दे हुक्मे अन्दर मिली मात वड्याईआ। उधरों शब्द सुत ने चारों तरफ़ मार के गेड़ा, चक्र आपणा ल्या लगाईआ। मूसे नूं हौली जेही दो उंगलां दा मार लफेड़ा, अक्ख दित्ती खुल्हाईआ। मूँह दे भार डिग्गण वाल्या कदी उत्ते वी वेख्या ई वेहड़ा, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। जेहड़ा पिता मेरा, उस दा लेखा दे जणाईआ। ओस ने किहा उस दा भेव जाणे केहड़ा, मैं झलक पलक झल ना सकां राईआ। शब्द हुक्म नाल उठा ल्या ईसा उल सलाम, इशारा इक्क जणाईआ। मैनूं सच दस्स किड्डा वड्डा तेरा अमाम, किस बिध रिहा बणत बणाईआ। ओस ने किहा मैं ओस दी सुणन वाला अगम्मी कलाम, जो नग़मे नाल जणाईआ। ओस दा अगला खेल बेपछाण, मेरी समझ विच ना आईआ। शब्द सुत चारों कुण्ट वेख के इक्क आपणी मारी रमज़, रहमत सच कमाईआ। झट उठया मुहम्मद, आपणी लई अंगड़ाईआ। उधरों शब्द ने मारी चमक, कलमा नूर रुशनाईआ। नाल पुछया कुछ महबूब दी दस्स समझ, किस अरूज अन्दर बैठा आसण लाईआ। मुहम्मद किहा हाए एह ऐडा वड्डा ग़ज़ब, ओह सच्चे पीरां दे पीर दा मैं की सकां समझाईआ।
मैं इक्को जाणदा बरदा हो के सजदयां विच करां अदब, सीस निवा निवा ख़ुशी मनाईआ। शब्द सुत किहा वेखो अवतारां पैगम्बरां दा किड्डा वड्डा वफ़द, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। मेरा उन्हां दे कोल शब्द सुत ने अगे पुट्टया कदम, आपणा चरन टिकाईआ । जां वेख्या तकया नानक निरगुण प्रभ दी लग्गा सरन, चरन कँवल सीस टिकाईआ। शब्द किहा तेरा कवण वरन, मैनूं दे जणाईआ। नानक निरगुण किहा तूं नहीं जाणदा तेरा मेरा दाता करनी करन, दोहां दी जिस ने बणत बणाईआ। शब्द ने किहा कोई दस्स निशानी ओस दी सगण, पड़दा दे उठाईआ। नानक किहा आदि जुगादि आपणे सति सरूप विच मग्न, सचखण्ड निवासी सच सिँघासण बैठा सोभा पाईआ। नित नवित दो जहानां करे अदल, अदालत इक्को इक्क समझाईआ। जोती धारों कदे ना जावे बदल, तत्तां वाले गुरु अवतार पैगम्बर कोटां मात देवे बदलाईआ। ओस दा ना वजूद ना बदन, ततव तत ना कोए रखाईआ। जोती धार शब्दी रंगण, शब्दी धार नानक नज़री आईआ। शब्द किहा एह की दस्सया, मैनूं दे दृढ़ाईआ। नानक किहा शब्द तूं मेरे विच वस्या, तेरा मेरा इक्को बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा लेखे विच किसे ना लिख्या, अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। जिस ने तैनूं अजे तक भेत नहीं दस्सया, दस्स तेरे प्रगटाए असीं की तैनूं दईए जणाईआ। ओस वेले शब्द ख़ुशीआं नाल हस्सया, ताड़ी दित्ती लगाईआ। नानक किहा मेरी धार तेरी धार रहिण इक्टठया, कुछ पर्दा दयां उठाईआ। जिस वेले गोबिन्द पुरख अकाल बणाया बच्चया, रंग आपणा दए रंगाईआ। शब्द किहा मैनूं आया दलासा, थिर घर वजी वधाईआ। एह वेखणा ज़रूर तमाशा, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। निरगुण धार नानक किहा एह निक्की जेही आसा, वड्डी कहाणी ना कोए जणाईआ। इस तों परे अपरम्पर जिस दे उत्ते सर्ब भरवासा, देवे माण वड्याईआ। ओस दे अन्दर इक्क होर ख्वाहिशा, साची दयां जणाईआ। ओस जन भगतां देणा साथा, सगला संग निभाईआ। निरगुण हो के अन्दर करना वासा, सरगुण भेव चुकाईआ । गोबिन्द धार शब्दी प्यार ओसे दा साथा, साथी इक्क अख्वाईआ। शब्द किहा मैनूं आई धीरज, मेरी धार ने धार दित्ती बणाईआ। मेरा रूप गोबिन्द सुत प्रभ दा होणा बीरज, पुरख अकाल ओसे दी माईआ। एह खेल अगम्मी सदा अख़ीरत, आख़र दयां जणाईआ। शब्द सुत एह सभ कुछ सुणया, आपणे अन्दर ख़ुशी मनाईआ। प्रभ गहर गम्भीर वड गुण गुणया, अगम्म अथाह अख्वाईआ । जिस गोबिन्द शब्द दुलारा सुत चुणया, मेरा रूप लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। शब्द सुत दी सुण के गाथा, आदि शक्ति भवानी गई आईआ । ओस किहा गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई दस्स ना सके खुलासा, भेव अभेद जणाईआ । मैनूं हुक्म मिल्या तूं वेख जा तमाशा, सोहणा रंग वटाईआ। हुण करन आई हासा, ख़ुशीआं विच वधाईआ। शब्द आ तैनूं दस्सां जिथ्थे तेरा वासा,
वास्ता जिसदे नाल रखाईआ। शब्द सुत किहा मैनूं इक्क होर आई विचार, पूर्ब वेख वखाईआ। मेरे रूप नानक निरगुण ने गाया विच संसार, ढोले गया सुणाईआ। ओस ने मेरी धार शब्द नाल किहा ओह आपे पुरख आपे नार, नार पुरख दा विहार दोहां हथ्थां वाला रिहा वखाईआ। एह शहिनशाहां दा शहिनशाह पातशाहां दा पातशाह सच्ची सरकार, एह ख़ादमां दा ख़ादम सेवकां दा सेवादारा नारी रूप वटाईआ। दोहां दा इक्को जिहा विहार, कोई समझ सके ना राईआ। एह जोबनवन्ता सरदार, जिस ने अगम्मी खेल रचाईआ। एह आदि पुरख दा विहार, आपणा सगण आप मनाईआ। एह जोत अकालण नार मुटयार, हथ्थ शकंगण रही वखाईआ। एहनां दोहां दा सरूप इक्क इक्क दे विच्चों निकल शब्द दी धार, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ । ओस धार दा रूप सर्ब संसार, आदि जुगादि नज़री आईआ। जोधा सूरबीर बलकार, बलधारी इक्क अख्वाईआ। जिस दे हथ्थ ना खण्डा ना कटार, शस्त्र तीर कमान, बाण ना कोए चलाईआ। ओस दा हुक्म आदि जुगादि सच्चा फ़रमान, दो जहान ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । सो साहिब स्वामी अन्तरजामी करे खेल महान, महावाक् मुखवाक् वाला गा ना सके राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरन दुआरे बैठे सारे हो गए हैरान, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। शब्द ने किहा मेरा शब्द रूप गोबिन्द नौजवान, बिरध बाल नज़र कोए ना आईआ। जिस दी सेवा लगी महान, प्रीतम प्रीती इक्क जणाईआ। उहनां भगतां दी कर पहिचाण, जेहड़े जुग चौकड़ी दे बैठे राह तकाईआ। दरगाह साची दे बणा महिमान, सचखण्ड दुआरे देणे सुहाईआ। जिथ्थे कोई ना जगावे आण, सुत्तयां आवाज़ ना कोए लगाईआ। उहनां दा मेला शब्द कर दे नाल भगवान, भाग उहनां दा उहनां दी झोली पाईआ। वेला सोहणा ख़ुशीआं नाल दे दे दान, दाता दानी होए सहाईआ। उधरों इक्क होर आ गया फ़रमान, धुर दा हुक्म समझाईआ। सुणो जिस वेले इक्क साल दा सी गोबिन्द बाल अंञाण, गुजरी गोद सुहाईआ। ओस वेले लत्तों लंङी इक्क वणजारन आई चूड़ीआं चढ़ाण, ख़ुशीआं नाल उंगली उत्ते भुआईआ। चाउ घनेरा मैं दरस करां ओस जिस दा मेरे अन्दर ध्यान, मेरी सुरती खिच वखाईआ। मैं दस्स के आई मेरे काहन तों चंगा काहन, जिस दा नाम गोबिन्द रहे गाईआ। जिस वेले घर आई ओहन ख़ुशी नाल गाया राग तरान, नच टप के रौला दिता पाईआ। उधरों गोबिन्द दा मामा आया कृपाल, ओह धक्के मार के बाहर कढाईआ। किथों आ गई शैतान, ऐवें घट्टा रही उडाईआ। उस ने किहा मेरे अन्दर सधरां दा इक्क माण, ओह गोबिन्द तेरी भेंट कराईआ। गोबिन्द बच्चा जाणीजाण, इशारे नाल समझाईआ। चुप कर जिस वेले मैं ते मेरे नाल आवे भगवान, तेरा लेखा दयां मुकाईआ। नाले चार जुग दा करां कल्याण, चौथे जुग दा डेरा ढाहीआ। नाले भगतां करां परवान, पल्ले धुर दरगाही दयां फड़ाईआ। अमृत आत्म प्या के जाम, नाम ख़ुमारी दयां चढ़ाईआ। सच प्रेम प्यार नाल
उहनां मेल के करां इश्नान, एका इक्की सेवा लाईआ। एह खेल ख़ालक ख़लक करे विच जहान, महबूब मुहब्बत विच आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। एनें चिर नूं भज्जी आई नूर इलाही रब्बी, कूक कूक दए दुहाईआ। मैं पन्ध मुकाया उच्ची अड्डी, नठ्ठी वाहो दाहीआ। मैनूं पता लग गया बीतदी जाए चौधवीं सदी, सद्दे घर घर रही सुणाईआ। जिस ने गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखे ला लई पिछली गद्दी, गृह आपणे ल्या बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चूड़ी कहे क्यों मैनूं कहिंदे कंगण, सच सच दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले शब्द सुत लग्गा सी मंगण, आपणी झोली अगे डाहीआ। ओस वेले मैं भगतां सन्तां वास्ते एह दिता सी सगण, नाता सतिगुर नाल जुड़ाईआ। चौथे पद वास्ते सद्दण, सदा इक्को वार समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चूड़ी कहे नी वेखो साडे नालों चंगा तवीत, भगतो जिहनूं मिली वड्याईआ। ओह प्रभू दे सीने नाल लग के ठीक, शांत गया कराईआ। तवीत किहा सखीए मैनूं ऐउँ जापे तुहाडी मेरे नालों ज्यादा प्रीत, जो हथ्थां उत्ते चढ़ के प्रभ दे चरनां नाल लग के मिली वड्डी वड्याईआ। चूड़ी किहा नी एह कौण साडा शरीक, जेहड़ा ताहने रिहा सुणाईआ। तवीत किहा मैं दस्सया ठीक, बिना सेवा किसे नूं फल हथ्थ किछ ना आईआ । जिस ने गोबिन्द दे नाल करनी प्रीत, ओह बैठे धाम अतीत, त्रैगुण नाता गए तुड़ाईआ। मैं सच दस्सां जिथ्थे गुर अवतार पैगम्बर होए वसनीक, ओह धाम उहनां लई नज़री आईआ। इक्क होर दस्सां हुण भगतां दी प्रभ नूं सभ दे नालों चंगी उडीक, बिन अक्खां वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान खेले खेल आप अनडीठ, अनडिठ्ठड़ी कार कमाईआ।
२ माघ २०२१ बिक्रमी हरभजन सिँघ दे गृह जेठूवाल
चूड़ी कहे मैं भागांवन्त, चूड़ा कंगण रूप नज़री आईआ। किरपा करी आप भगवन्त, श्री भगवान दित्ती वड्याईआ। जिस वेले दुर्गा दी बणाई बणत, अष्टभुज रूप दिता वखाईआ। ओस वेले दस्सया इक्क मंत, सिख्या सच समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा संख विच्चों नाद वजाउणा वन्त, धुर दी आवाज़ सुणाईआ। जिस नाल उठण सारे सन्त, सुरती लए अंगड़ाईआ। ओस ने किहा की एसे नाल अन्त, अन्तिम दे जणाईआ। अबिनाशी करते किहा नहीं एह खेल अगम्मी कन्त, जो मालक कुल्ल अख्वाईआ। जिस नूं सारे करन डण्डावत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। दुर्गा किहा मैं वी ओसे दी करां मनावत, मनसा ओसे नाल रखाईआ ।
पुरख अकाल किहा मेरी आदि जुगादी रौंस, रस्ता दयां वखाईआ। बिन मेरी किरपा वज्जे ना किसे दी धौंस, लोकमात ना कोए वड्याईआ। मेरी मेहर दे तोल विच ना आए रती तोले मासे औंस, सेरां धड़ीआं नाल ना कोए मिणाईआ। जिस दे सिर उत्ते हथ्थ रक्खां ओसे दे विच होवे पहुंच, पहुंचाण वाला सिर हेठां दयां बणाईआ। हुक्म सुणा के कोटन कोटि, कोटी कोट लेख चुकाईआ। हुक्म जणा के चोट, नगारे दयां वजाईआ। हुक्मे अन्दर तेरे अन्दर रख के जोत, सोहणी सवाणी दिता बणाईआ । फेर वेखीं मेरे बिना होर लभ्भणी नहीं किते मौज, मजलस होर ना कोए बणाईआ। फिर नाल खेल करना सृष्टी मौज, मौजदार हुक्म सुणाईआ। ओस किहा कुछ मैनूं आई होश, मैं आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मेरे तक्कण लगे लोच, नैण चाँईं चाँईंआ । तेरा कदे ना होए विजोग, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। मैनूं बख्श आपणा धुर संजोग, धुर संजोगी विछड़ कदे ना जाईआ। श्री भगवान किहा तूं जाणा मातलोक, तत रूप वटाईआ। तूं गाउणा सोहँ सलोक, तेरा मेरा राग अलाईआ। तैनूं कोई ना सके रोक, अगे पिच्छे ना कोए अटकाईआ। ओस किहा प्रभू मैनूं ख़ुशी नाल आउँदा जोश, मसर्रत विच अंगड़ाईआ। मेरा काया माटी होवे पोश, जगत सवाणी रूप धराईआ। मैं रहिणा नहीं ख़ामोश, आपणा बल वड्याईआ। मैनूं कुछ होर दस्स अगली सोच, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा इक्क मेरी रखीं ओट, दूजा रूप ना कोए दिसाईआ। दुर्गा किहा मेरा पर्दा दे खोल्ह, आप आपणे रंग रंगाईआ। सच दस्स प्रभू की आवें मेरे कोल, आपणा फेरा पाईआ। साहिब किहा जिस वेले मृदंगा वजावें ढोल, संख नाद सुणाईआ। ओस वेले अगम्मी धारों पवां बोल, धुर दा हुक्म जणाईआ। तूं आपणे नेत्र लैणे खोल्ह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । अष्टभुज किहा प्रभ तेरी मेहरबानी, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। कोई आपणी दे निशानी, तेरे अगे झोली डाहीआ। मैं तेरा नूर नुरानी, जलवे विच समाईआ। चरन सरन इक्क ध्यानी, कँवल दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल पकड़ के खब्बी बांह, हौली जेही हलूणा दिता लगाईआ। उठ निमाणी कर ध्यां, सवाणी दयां बणाईआ । इक्क लै मेरा निशां, तेरे हथ्थ दयां फड़ाईआ। तेरी सोहे नाल बांह, बाज़ू मिले वड्याईआ। चार जुग रहे नाँ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा रंग रंगाईआ। जिस वेले धूढ़ उडे ज़िमीं असमां, गर्दो गुबार दिसे लोकाईआ। नाता तुट जाए पुत्तरां माँ, पिता पूत मेल ना कोए मिलाईआ । नारी कन्त दए तजा, वेसवा रूप वखाईआ। साध सन्त भगवन्त नाल मिले कोई ना, आ बैठण मुख भवाईआ। धरनी धरत रोवे मारे धा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सूरज चन्द नैण कुरला, मण्डल मण्डप हाहाकार सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू जाण छुडा, लोकमात ना कोए सहाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद
शिवदुआले मठ काम क्रोध लोभ मोह हँकार होवे हलका, आसा तृष्ना भज्जे वाहो दाहीआ। तीर्थ तटां स्त्री पुरुष नंगे लैण नहा, पर्दा उत्ते ना कोए रखाईआ। मन वासना सृष्टी बुद्धी होवे काँ, गुरमति बैठे मुख छुपाईआ। भाई भैणां लैण तका, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा जाए छा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। हरि हिरदे ना लए कोई वसा, गुर मंत्र ना कोए पढ़ाईआ। भरमे भुले सर्ब लुका, लुक्या भेत ना कोए खुल्हाईआ। शरीअत विच्चों नज़र ना आए ख़ुदा, तौफ़ीक जाणे ना कोए बेपरवाहीआ। वाहिद जलवा वेखे ना कोए रुशना, परवरदिगार सजदा ना कोए कराईआ। साचा राम लए ना कोई मना, राम रूप ना कोए समाईआ । खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानां मिले ना कोई थाँ, भूमिका सति ना कोए वड्याईआ। दिवस रैण घड़ी पल वैरागी हो के मारन धा, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। जगत अदालत सच दिसे ना कोई गवाह, शहादत हक ना कोए भुगताईआ। राज राजान कूड़ी क्रिया मुख लगावण छाह, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। धीआं मावां दा धन लैण चुरा, चोरी यारी घर घर नज़री आईआ। अष्टभुज तैनूं दयां सुणा, सहिज नाल समझाईआ। तूं किसे दी नहीं रहिणा माँ, मईआ आखण वाले सारे मुख भवाईआ। फेर ओसे वेले इक्क रुशनाई तैनूं देवां वखा, चूड़ा तेरे हथ्थां नाल पहनाईआ। चार जुग दे वेले अन्त तेरा लहिणा दयां मुका, गहिणा आपणे तन पहनाईआ। ओस किहा प्रभू ना, एह मौज वड्डी बेपरवाहीआ। श्री भगवान किहा हां, तैनूं भगतां नाल लवां मला, दर आपणे लवां बहाईआ। तेरे मंगण वास्ते जन भगतां वाला सगण झोली देवां पा, जेहड़ा तेरे मस्तक टिक्का एहो भगतां मस्तक लाईआ। तूं इक्क इकल्ली तूं वेखीं मैं कितने लैणे प्रणा, जो दर ते आ के सदा ख़ुशी मनाईआ। उन्हां खण्डा खड़ग संख चक्र गदा कुछ नहीं लैणा उठा, चार कुण्ट ना भज्जण वाहो दाहीआ। इक्को ओट लैणी तका, प्रभ मिले सरन सरनाईआ। अष्टभुज किहा प्रभू तूं बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ । तेरे हुक्म अन्दर कोई ना करे ना, अगे अड़ सिर ना कोए उठाईआ। जे तेरे भगतां मिले मैनूं थाँ, ओथे आ के ख़ुशी मनाईआ । फेर मैं वेखां प्रभू आपणे नालों चंगी तेरी चूड़ी वाली बांह, चौकड़ी जुग जाए विहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किहा एह खेल मेरा दूसर जाणे कोई ना, अन्जाणत चार जुग सरगुण सारी सृष्टी नज़री आईआ। दुर्गा किहा पुरख समर्थ, मैनूं पिछली याद आईआ। तैनूं पता जिस वेले कंगण पाउण लगयां मेरे हथ्थ नूं लाया सी हथ्थ, उंगलां नाल उंगलां दित्तीआं छुहाईआ। ओस वेले मैं तेरे हो गई वस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पर इक्क गल्ल रही जेहड़ा मैं ख़ुशी नाल तकया नहीं अक्ख, शर्म दी मारी नीवीं अक्ख रखाईआ। तूं ओस वेले हौली जेही इक्क निक्की जेही चुटकी मारी चटक, मेरे मथ्थे बिन्दी दित्ती लाईआ। मैं डरदी पिच्छे गई हट, तूं हौली जेही मेरे सीने उत्ते ठोकर दित्ती
लाईआ। मैं हो गई बेवस, आपणा आप गई भुलाईआ। तूं हौली जेही मेरे सिर उत्ते हथ्थ दिता रख, मैं चरन दुआरे ढह के ख़ुशी मनाईआ। तेरे चरनां दी धूढ़ लई चट, बल आया बेपरवाहीआ। फेर मैं किहा हुण लोकमात जावां डट, चार कुण्ट आपणा हुक्म वरताईआ। प्रभू औह वेख मैनूं नज़री आउँदी तेरी ओह ढाई इंच गोल नथ्थ, नौ बलाकां नाल जुड़ाईआ। ओह पाई नहीं मेरे नक्क, जे नक्क पा देंदो फेर तेरी मेरी होणी नहीं सी कदे जुदाईआ। वेख मैं गुत्त नाल छड्डी बन्न्ह, पिच्छे हार बणाईआ। ओस ने किहा दुर्गा तेरे नालों सोहणा मेरा इक्क होर चन्न, जेहड़ा गोबिन्द देणा चढ़ाईआ। तेरी गुत्त पिच्छों कढ्ढ उहदे गल नाल देणा बन्न्ह, सोहणा रंग वखाईआ। दुर्गा ने दोवें फड़ लए कन्न, मैं ते जाणदी मैथों वड्डा होर कोई नहीं एह वी तेरी बेपरवाहीआ। श्री भगवान किहा तूं आपे जाईं मन्न, जिस वेले तैनूं दर ते सद्द के आपणे दुआरे लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। दुर्गा कहे प्रभू मैनूं याद जिस वेले ढाई गज़ दुपट्टा दिता दुशाल, ओढण मेरे उत्ते टिकाईआ। मैं रख्या ओह संभाल, आपणे अंगण विच छुपाईआ। तेरा हुक्म सुणदी रही फ़रमान, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। मैं भुल्ली नहीं अंञाण, तेरी ओट रखाईआ। चरन कँवल रख ध्यान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग ल्याँ लँघाईआ। जिस वेले तूं किरपा कीती लालो तरखाण, मेहर नज़र उठाईआ । जन्म दे पिच्छे जन्म दा दे के दान, कर्म आपणे नाल मिलाईआ। मेरे कोलों लै के वस्त महान, ओस दे हथ्थ फड़ाईआ। तूं सभ दा जाणी जाण, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जे किशन सिँघ नहीं सी सक्या पहिचाण, अक्ख ओसे दी आप खुल्हाईआ। ओसे दी सवाणी इक्क नादान, जिसनूं रविदास दित्ती वड्याईआ। ओसे दा शृंगार इक्क महान, जो ख़ुशीआं नाल वखाईआ। ओस दा लेखा इक्क नाल नादान, जो रविदास दा मित्र नज़री आईआ। एस तों पहलों दुर्गा दे वेले एह दोवें सी दरबान, दर ठांडे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा पूर्ब नसीब, दुर्गा दा लहिणा गोबिन्द दा तवीत, मुर्शद दा कहिणा मन्नणा मुरीद, कोई ना जाणे प्रभ ने की की किस नाल कीती वसीअत, असलीअत समझ सके ना कोई राईआ।