३ माघ २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
कलिजुग कूड़ कुड़यार कहे वाह पुरख समर्थे, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। माया ममता कूड़ा मोह कहे मैं हथ्थ रख्या मथ्थे, भाग नसीब आपणा वेख वखाईआ। जिस वेले तकया जन भगत होए इक्ट्ठे, सच दुआरे डेरा लाईआ। मेरी शरमाउण लगी
अक्खे, नेत्र नैण बैठे आपणा आप भुआईआ। इस दे कोलों केहड़ा बचे, जो दो जहानां वेख वखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कहे असीं उठ नठ्ठे, भज्जीए वाहो दाहीआ। पता नहीं हुण केहड़े ख़ाने घत्ते, गुरमुखां अन्दरों बाहर कढाईआ। कलिजुग वाले झूठे लैण नहीं देणे एस रसे, जेहड़ा रस आत्मक रिहा जणाईआ। जो इसदे प्रेम प्यार विच फसे, साडी मुहब्बत गए तुड़ाईआ। तेरे चरनां नालों जन भगत कदे ना हटे, जगत हटवाणे डेरा ढाहीआ। रंग अगम्मी इक्को रत्ते, गूढ़्हा आप चढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। कूड़ कुड़यार कहे मैं हो गया अन्धा, नेत्र नज़र कुछ ना आईआ। मैं भुल के समझ बैठा प्रभू कोई बंदयां वरगा बन्दा, तत्तां वाला रूप वटाईआ। नेड़े आ के वेख्या सभ दे सिर विच मारी जाए डण्डा, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को ढोला सुणा के छन्दा, संसे रिहा मुकाईआ। जो जन्म कर्म दा गंदा, फड़ बाहों गले लगाईआ। नाम निधाना फड़ा के डण्डा, पौड़्हे आपणे लए चढ़ाईआ। जिथ्थे ना कोई कुंजी ना कोई जंदा, दरबान नज़र कोए ना आईआ। इक्को इक्क इकल्ला साहिब बख्शंदा, सति दुआरे डेरा लाईआ। जिस नूं चाहे आपणी किरपा नाल चरन प्रीती देंदा, दूसर मिले ना कोए वड्याईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच निउंदा, निव निव सीस झुकाईआ। हुक्म संदेश सति जन भगतां कहिंदा, कहि कहि आप समझाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा भाणा आप सैहंदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलिजुग वहण वेख के वहिन्दा, वाहवा आपणा फेरा पाईआ। तख्त निवासी साचे तख्त बहिंदा, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। वेखो खेल जो होणा आइंदा, भेव अभेद खुल्हाईआ। चार जुग दा जो थक्का मांदा, देवे सच सरनाईआ । कूड़ कुड़यारा कहे मैं की करां जिधर वेखां गुरमुख सोहँ ढोला गांदा, मेरा तेरा राग अल्हाईआ। जिस दा गोबिन्द नाल वाअदा, वाहिद इक्को गया आईआ। गुरमुखां तके फ़ाइदा, बाकी फाके विच लोकाईआ। जिस दा कानून इक्क कायदा, हुक्म इक्क जणाईआ। ओह खेल करे बकायदा, तरतीब आपणे हथ्थ रखाईआ। कूड़ी क्रिया कर के अलैहदा, दर दवारयों दित्ती दुरकाईआ। जेहड़ा आत्म परमात्म नाल कीता मुआइदा, ओसे नूं तोड़ चढ़ाईआ। गुरमुखां दे के रयायता, रवायत नाल पार रिहा लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कूड़ कुड़यार कहे जिस वेले मस्तक हथ्थ धरया, उंगलां मुख नाल छुहाईआ। ओस वेले अन्दरे अन्दर कूड़ कुड़यारा डरया, भय भउ सिर मनाईआ। मैं किथ्थे गया फड़या, छुडावण वाला नज़र कोए ना आईआ। ओस वेले इक्को तरला करया, तृष्ना लई वधाईआ । तूं अबिनाशी करता आदि जुगादि कदे ना मरया, सद जीवण रूप वखाईआ। हे प्रभू तेरे दुआरे आ के जे कूड़ विकार ना तरया, होर दस्स केहड़े दुआरे जाईआ। किरपा कर नरायण नरया, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। तूं सच दस्स
की तूं साडा नहीं घाड़न घड़या, जगत नाता ल्या जुड़ाईआ। क्यों सानूं कुकर्मी करके फड़या, तेरे हुक्में अन्दर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए वड्याईआ। कुकर्म कहे मैं बेशक कूड़, कुड़यारा नज़री आईआ। जगत विद्या वलों मूढ़्ह, मूर्ख रूप वटाईआ। प्रभू तेरे भगतां नाल मिल के मैं वी ला लई मस्तक धूढ़, धूढ़ी टिक्का इक्क रमाईआ। क्यों नहीं मेरे मुआफ़ करदा कसूर, रहमत इक्क वखाईआ। मैं जाणदा तूं भगत वछल ज़रूर, सन्तां होएं सहाईआ। हुण केहड़ा तूं दूर, सनमुख बैठा नज़री आईआ। तेरा भण्डारा सदा भरपूर, देंदयां तोट रहे ना राईआ। कूड़ कुड़यारा कहे हे प्रभू जे असीं ना होईए तूं किस दा बख्शें कसूर, रहमत किस दे उत्ते कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे लैणा तराईआ। कूड़ कुड़यारा कहे जे मैं ना हुन्दा, भगवन सच दयां जणाईआ। फेर तैनूं केहड़ा ध्याउदा, तेरी लोड़ रैहन्दी ना राईआ। जे तूं सभ नूं इक्को जिहा बणाउदा, इक्को घर वखाईआ। फेर केहड़ा तेरे चरनी सीस निवाउदा, टिक्के मस्तकां नाल छुहाईआ। बिना मेरे तेरे सति सच नूं कौण प्रगटाउदा, उस दा रूप कवण समझाईआ । मैं तेरे अगे झोली डांउदा, भिच्छया इक्को मंग मंगाईआ। जो तेरा दर्शन पाउदा, उस दा लहिणा देणा पूर्ब पाप कुकर्म देणा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। कूड़ कुड़यार कहे प्रभू होया चंगा, तूं साहिब स्वामी सहिजे मिल्या आईआ। जाणा प्या ना कोल गंगा, आपणा पन्ध मुकाईआ। वजौंणा प्या ना कोए सुरंगा, किल्ली तन्द कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कूड़ कुड़यारा कहे बेशक मैं कुकर्म, अभुल तेरी सरनाईआ। प्रभू जे मैं चंगा नहीं सां ते मैनूं काहनूं दिता जन्म, घर घर विच दिता वसाईआ। मैनूं एस दे विच भरम, मेरा भुलेखा दूर कराईआ। मैनूं सारे उठे फड़न, आपणे हथ्थ फैलाईआ। मैं मंगी तेरी सरन, सच मिले वड्याईआ। बख्श दे आपणा चरन, चरनोदक मुख चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे पाईआ। कूड़ कुड़यारा कहे मेरा खेल सुहञ्जणा, घर घर आप वखाईआ। मैं किसे दे उत्ते चढ़न नहीं दित्ती तेरी रंगणा, आपणा बल वधाईआ । हुण तेरे कोलों दान इक्क मंगणा, आपणी झोली डाहीआ। मैं जन भगतां नूं जांदी वार कर लवां बन्दना, निउँ के सीस निवाईआ । मुड़ के फेर भगत दुआरा नहीं लँघणा, तेरा रूप अनूप ना कोए वखाईआ। तेरा टुटया नाता आपणे नाल गंढ्ढणा, साचा मेला लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। कूड़ कुड़यारा कहे मैं कलिजुग कीती सेवा, चाकर रूप वटाईआ। किसे नूं नज़र नहीं आउण दिता देवी देवा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ । सभ दे मस्तक ला के थेवा, कूड़ी क्रिया दित्ती जणाईआ। साचा मंत्र जपया नहीं गया किसे कोलों जेहवा, आत्म
रंग ना कोए रंगाईआ। तेरे कोल प्रभू इक्क बड़ा तिक्खा दिसदा संधेवा, जिस दे नाल जड़्हां दएं उखड़ाईआ। अबिनाशी करते तेरा नौजवानां वरगा भरेवा, बस्त्र भूष्ण सोहणे रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कूड़ कुड़यारा कहे मैं गया पुठा, शब्दी चोट लगाईआ। मैं लभ्मा रहि गया इक्क मुट्ठा, आपणा आप मिटाईआ । हुण मैं चलया लहिंदी गुठ्ठा, पल्ला भगतां नालों लैणा छुडाईआ। मैं वेखणा जा के ओह अंगूठा, जो काग़ज़ कोरे उत्ते टिकाईआ । दर्शन करना तेरे गोबिन्द पुत्ता, जो पतिपरमेश्वर तेरे विच समाईआ। उस दे हुक्म अन्दर साडी बदल के रुत्ता, रुतड़ी आपणा मुख भवाईआ। सभ दा पन्ध मुक्का, बैठे ढेरीआं ढाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अबिनाशी अचुता, भगत सुहेले पार लँघाईआ। कूड़ कुड़यार कहे प्रभू औह वेख काम क्रोध मेरे आए कुड़म, दोवें इक्क दूजे नाल पग्गां रहे बदलाईआ। भुलेखा पाईए साडे उत्ते कोई ना लगे जुरम, वेस आपणा रहे बदलाईआ। हौली जेही चोरी चोरी पिच्छे लगे मुड़न, आपणी अक्ख चुराईआ। अजे पहला पैर चुक के लगे सी तुरन, तुरत उपरों हुक्म गया आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हुक्म होया इधर आउ कुड़म कुड़मेटे, तुहाडी मिलणी दयां कराईआ। पिछले पूरे कर के ठेके, अगे दा लेखा दयां चुकाईआ। काम क्रोध कूड़ कुड़यार अक्ख चुक के वेखे, सानूं कौण रिहा सुणाईआ। हुक्म होया तुसीं नहीं जाणदे जिस भगवान दे भगत बेटे, उहो रिहा डराईआ। जो जुग चौकड़ी लोकमात सभ नूं भेजे, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तर वेखे, अन्तिम कलिजुग फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणेदार इक्क अख्वाईआ। कूड़ कुड़यार कहे ना कुड़म रहे ना कुड़माई, कुड़मेटा बैठा मुख भवाईआ । ना धी रही ना जवाई, नाता बन्धन ना कोए बंधाईआ। इक्को मिल्या बेपरवाही, जो सति सतिवादी नज़री आईआ। दर्शन कर के पिछली मिटी जुदाई, दु:ख दलिद्र डेरा ढाहीआ। तेरे भगतां अन्दरों निकल के जाईए चाँईं चाँईं, मुआफ़ कर के साडी भुल देणी बख्शाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी सरनाई, तूं सभ दा मालक इक्को नज़री आईआ।
४ माघ २०२१ बिक्रमी गुरचरन सिँघ दे गृह जेठूवाल
हरि शब्द कहे हरि सति स्वामी, आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्क अखवाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्तरजामी, घट घट अन्दर भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा सुल्तानी, नर निरँकारा इक्क अखवाइंदा। जुग
चौकड़ी ख़ालक ख़लक खेले खेल महानी, बेपरवाही धुर दरगाही आपणा हुक्म सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी गा के गए शब्द अगम्मी बाणी, रागां नादां वेदां सिफ्त सलांहयदा। चार कुण्ट दहि दिशा जिस दा जलवा नूर नुरानी, जोती जाता डगमगाइंदा। सो पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां उत्ते करे मेहरवानी, महबूब मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। आत्म परमात्म देवे सच ध्यानी, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। सतिगुर शब्द कहे प्रभ इक्को दाता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी वेखणहार तमाशा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जन भगतां देवणहारा नाम सुग़ाता, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कलिजुग अन्त मिटे अन्धेरी राता, सतिजुग साचा नूर चन्द रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आदि जुगादि गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सणहारा साची गाथा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी ढोला इक्क सुणाईआ। वसणहारा बाहर रागां नादां, शास्त्र वेद पुराणां समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ इक्क इकल्ला एकँकार, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। वसणहारा ठांडे दरबार, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ । बोलणहारा नाम जैकार, मंत्र आपणा इक्क सुणाईआ। ल्याउणहारा मात अवतार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। लेखा जाण सर्ब संसार, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले लए उबार, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। गुरसिक्खां बख्शे चरन प्यार, सच प्रीती इक्क दृढ़ाईआ। अन्तर आत्म खोल्ह किवाड़, पर्दा ओहला दए उठाईआ। मेट मिटा के पंचम धाड़, भेव आपणा आप समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ सर्ब व्यापी, घट घट बैठा नज़री आईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल वड्डा प्रतापी, दो जहानां सोभा पाईआ। नित नवित जिस दा अगम्म अगम्मड़ा जापी, पीर पैगम्बर ढोले सोहले रागां नादां विच सुणाईआ। जो जन भगतां लहिणा देणा देवे बाकी, पूर्ब जन्म वेख वखाईआ। भाग लगा के काया माटी, ख़ाकी पंज तत भेव चुकाईआ। अमृत आत्म जाम प्याए बणके साकी, रस निझर मुख लगाईआ। मंज़ल चढ़ाए औखी घाटी, फड़ बाहों पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर इक्क अख्वाईआ। साहिब सतिगुर हरि समर्थ, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले मार्ग दस्स, पड़दा ओहला आप उठाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा । सुरती शब्दी गोपी काहन वखाए रास, मण्डल मण्डप आप नचाइंदा। कूड़ी क्रिया विच्चों काढ, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। मेटणहारा वाद विवाद, माया ममता मोह तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
हरि सतिगुर सति इक्क अखवाइंदा। हरि सतिगुर सति श्री भगवान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जन भगतां देवे साचा दान, नाम भण्डार झोली पाईआ। सच दुआर वखाए इक्क निशान, कूड़ निशाने सर्ब मिटाईआ। चरन कँवल उपर धवल देवे माण, बख्शे सरन सची सरनाईआ। कूड़ कुड़यारा मेटे विच जहान, दुतीआ भाउ रहिण ना पाईआ। घर स्वामी मिले आण, अन्तरजामी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द सोई सुरत आप उठाईआ। सतिगुर शब्द सदा मेहरवान, आलस निंद्रा दूर कराइंदा। मेल मिला के धुर दे काहन, बंसरी इक्को नाम सुणाइंदा। विछोड़ा मुके सीआ राम, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाइंदा। साचा शब्द सुणे धुनकान, अनहद नादी नाद वजाइंदा। ठाकर गहर गम्भीर मिले आण, बेनज़ीर दरस वखाइंदा। आसा मनसा पूरी करे श्री भगवान, माया ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक्क सुहाइंदा। सतिगुर शब्द सुहावे मन्दिर गृह, साढे तिन्न हथ्थ काया माटी वजे वधाईआ। जिस घर पुरख अकाला दीन दयाला रहे, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल शब्द अगम्मी कहे, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । सतिगुर शब्द सदा सद सच्चा, आदि जुगादि इक्क जणाइंदा। निरवैर पुरख कदे ना होवे कच्चा, काची गगरीआ आपणा रंग रंगाइंदा। सच दुआर शब्द संदेसा देवे पक्का, कूड़ी वंड ना कोए वंडाइंदा। निज नेत्र लोचन दरस कराए अक्खां, सनमुख आपे नज़री आइंदा। अमृत आत्म जाम प्याए साचा रसा, रस रसीआ इक्क प्रगटाइंदा। जिन्हां भगतां दे अन्तर वसा, वसल आपणा सच समझाइंदा। कूड़ कुड़यारा ओन्हां दा मथा, जूठ झूठ माया ममता मोह मिटाइंदा। दो जहानां बणे सखाई सख़ा, सगला संग निभाइंदा। नाता तोड़ के तत्तां अठ्ठां, नौ दुआरे पन्ध चुकाइंदा । दस्म दुआरी बहि के हस्सा, हस्ती आपणी विच मिलाइंदा। भगत वछल भगवन जन भगतां पिच्छे फिरे नस्सा, जुग चौकड़ी आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर शब्द वड वड्डा इक्क अखवाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मेरी कोई ना सोचे सोच, सोच विच कदे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरा दर्शन रहे लोच, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी मेरी करदे खोज, छतीस राग पर्दा रहे उठाईआ। मेरा खेल सदा लोक परलोक, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। अन्दर वड़ के माणा सच्ची मौज, आत्म सेजा बहि के सोहणी ख़ुशी मनाईआ। दूई द्वैती हउमे कट के रोग, धुर संजोग दयां कराईआ। चरनां हेठ दबा के मुक्ती मोख, मुफ्त आपणे नाल मिलाईआ। जन्म कर्म दा होए ना कोई विजोग, नाता धुर दा दयां जुड़ाईआ। नाम अगम्मी ला के चोट, शब्द नगारा दयां वजाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत,
घर विच घर करां रुशनाईआ। जिन्हां गुरमुखां सोहँ ढोला गाया सलोक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा भेव रिहा ना राईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आदि जुगादि सदा निर्दोष, दोषी लक्ख चुरासी रिहा ठहराईआ।
४ माघ २०२१ बिक्रमी बचन सिँघ दे गृह जेठूवाल
साहिब सतिगुर सदा कृपाल, दीन दयाल दयानिध अखवाइंदा। सृष्ट सबाई वेखणहार जहान, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। दाता दानी देवणहारा दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। गुरमुख सुहेले वेखे आण, नित नवित वेस वटाइंदा । पूर्ब लहिणा चुकाए बख्शे माण, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाइंदा। साहिब सतिगुर सर्ब जग मीत, मित्र प्यारा इक्क अखवाइंदा। जन भगतां दस्स के साची रीत, रैहबर राह इक्क दृढ़ाइंदा। लेखा चुका के हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाइंदा। पुरख अकाल सच प्रीत, चरन सरन सरनाई इक्क समझाइंदा। सन्त साजन ढोला गीत, धुर दुआर राग इक्क अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी दया कमाइंदा । सतिगुर समर्थ सर्ब गुणवन्ता, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म मनाईआ। लक्ख चुरासी बणा बणता, घड़न भन्न्हण समर्थ स्वामी हर घट खोज खुजाईआ । सुरत शब्द नार कन्ता, सोभावन्त सुहागण दए वड्याईआ। नाम निधान धुर दा मंता, मंत्र आपणा इक्क पढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर सर्ब पतवन्ता, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दे वड्याई जीव जंता, ज़ात आपणी विच मिलाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। सतिगुर पूरा एका एक, अकल कल अखवाइंदा। लोकमात बख्शे चरन टेक, सचखण्ड दुआरे जोती जोत मिलाइंदा। धाम वखा के अगम्मड़ा देस, महल अटल इक्क वखाइंदा। जिथ्थे वसे नर नरेश, नर निरँकारा सोभा पाइंदा। जन भगतां खोल्ह के आपणा भेत, अभेव आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। सतिगुर पूरा सर्ब दा संग, संगी धुर दा नज़री आईआ। धुन नाद वजाए मृदंग, शब्द राग सुणाईआ। काया चोली चाढ़े रंग, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म विछोड़ा कटे रंड, परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। निज आत्म निज घर निज गृह बख्शे निजानंद, अनन्द विच्चों परमानंद प्रगटाईआ। जिन्हां बख्शया साचा छन्द, सोहँ राग दिता समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डोरी बन्न्ह के तन्द, गंढ्ढ आपणे नाल पुआईआ।