पुस्तकालयभाग १८

१२ माघ २०२१ बिक्रमी अर्जन सिँघ दे गृह बस्ती खलील

जोत कहे मैं जागदी, जाग्रत रूप नज़री आईआ। शब्द कहे सुणो आवाज़ मेरे नाद दी, अगम्म अथाह रिहा सुणाईआ । ब्रह्म कहे वेख खेल मेरे महाराज दी, मेहरवान आपणी धार चलाईआ। आत्म कहे मैं ओस दी पैज स्वारदी, जिस मेला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची कार कमाईआ। जोत कहे सुण शब्दी संगी, सच दयां दृढ़ाईआ। शब्द कहे सुण ब्रह्म भुयंगी, कुछ तैनूं दयां बताईआ। ब्रह्म कहे आत्म पर्दा लाह के हो जा नंगी, ओहला दे उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख कूड़ी क्रिया जगत पखण्डी, सति सच ना कोए समझाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां अन्तर आत्म मिले कोई ना डण्डी, रैहबर राह ना कोए वखाईआ । धुर दा ढोला गीत गोबिन्द साहिब स्वामी गाए

कोए ना छन्दी, शहिनशाह सीस ना कोए निवाईआ। वरन बरन चार कुण्ट दहि दिशा जगत विकारा झूठी पाबन्दी, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। दीन दुनी होई नंगी, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। वस्त मिले ना कोए मंगी, ख़ाली हथ्थ सर्ब कुरलाईआ । जीवां जंतां आई तंगी, तंगदस्त दिसे लोकाईआ। सुरत सवाणी हो गई रंडी, हरि जू कन्त ना कोए हंढाईआ। काया चोली बिन भगत किसे ना रंगी, रंग चलूल ना कोए चढ़ाईआ। मेरी दरोही विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। जगत विद्या होई अन्धी, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाईआ। फिरी दरोही तट किनारे कन्ढ्ढी, सरोवर मारन धाहींआ। सज्जण सहेली सख़ी मिले कोए ना चंगी, चातृक रूप ना कोए वटाईआ। सच प्रेम प्रीतम नाल कोई ना हंढी, जगत प्रेमिका बैठी रूप वटाईआ । चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना आवे दुर्गन्धी, सुगंधी सच ना कोए भराईआ। साधां सन्तां जगत विकारां लाई मण्डी, निरवैर मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। शब्द कहे सुण जोत अकालण, सति सच दयां दृढ़ाईआ। ब्रह्म कहे मैं करां सवालण, आपणी झोली डाहीआ। आत्म कहे मैं बण के साची मालण, सोहणी सेव कमाईआ। चारे मिल के बणीए मात दलालण, सति दलाली इक्क कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आत्म कहे सुण ब्रह्म मीता, सच दयां दृढ़ाईआ। शब्द रहे सदा अतीता, अपणे विच समाईआ। जोत प्रकाश इक्को कीता, नूर नूर रुशनाईआ। चारों मिल के होए ठांडे सीता, अग्नी तत रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चार कहिण कुछ करीए खेल, आपणी कार कमाईआ । पंजां तत्तां करके मेल, धुर मेला जोड़ जुड़ाईआ। घर मन्दिर बणा नवेल, गृह आपणा रंग रंगाईआ। दीप जगा बिन बाती तेल, सति सच कर रुशनाईआ। अचरज कर अगम्मा खेल, शब्द नाद धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। शब्द जोत आत्म ब्रह्म चारे कहिण बणाईए बंक, पंज तत काया सोभा पाईआ। करीए खेल बहु बिध अनक, अगणत धार चलाईआ। दे वड्याई जीव जंत, लक्ख चुरासी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। चार कहिण साडा लग्गा नेंह, नाता इक्को जोड़ जुड़ाईआ। एन्हां मिल के बणाई देह, सोहणा रंग रंगाईआ । वस्त अमोलक अगम्मी शै, पुरख अकाल आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पंज तत कहिण क्यों सानूं कीता कठ्ठा, मेला ल्या मिलाईआ। भेव खोल्ह के दस्स दयो रता, समझ समझ विच प्रगटाईआ। जोत किहा एह शब्द बणाया सच्चा, घाड़त ल्या घड़ाईआ। ब्रह्म किहा मैनूं एसे रक्खा, दित्ती माण वड्याईआ। आत्म कहे मैं अन्दरे वसां, सोहणा डेरा लाईआ। पंजां तत्तां किहा कुछ

होर दस्सां, आपणा हाल जणाईआ। मैनूं केहड़ा मिलणा भत्ता, धीरज कवण धराईआ। मैं किस दी आस रक्खां, नेत्र नैण उठाईआ । किस दे सहारे वसां, बैठां राह तकाईआ। शब्द किहा मैं कहाणी तैनूं इक्को वार दस्सां, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। करे खेल पुरख समर्था, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। खेल कराए हका, हकीकत खोज खुजाईआ। तेरा लहिणा देणा गोबिन्द हथ्था, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। तेरा पहला लेख इक्क पाउ दा वट्टा, सोहणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा खेल वखाईआ। पंज तत सुणो कर ध्यान, शब्दी शब्द जणाईआ। तुहाडा लेखा विच जहान, हरि करता आप चुकाईआ। जुग चौकड़ी चलदा रहे पकवान, साची वंड ना कोए वंडाईआ। सेवा कर के जाण सीता राम, गोपी काहन फेरीआं पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे के जाण पैग़ाम, नानक गोबिन्द हो प्रधान, सच प्रधानगी इक्क कमाईआ। पंजां तत्तां दी धार पंज करे परवान, पंजां देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द इक्क फ़रमान, सच संदेसा दए सुणाईआ। इक्क दो पाओ आटा पल्लू सारे गंढ्ढ बंधाण, पंजां प्यारयां झोली दए भराईआ। ओस वेले ओन्हां दा धड़वाई इक्क तरखाण, चुताली साल उमर गणाईआ। ओस सभ दी झोली पाया दान, हुक्म मन्नया बेपरवाहीआ। गोबिन्द फेर किहा नाल ज़बान, धुर संदेसा दिता जणाईआ। कुछ मंगो बाल अंञाण, देवणहार दया कमाईआ । अगों बोलया ओह बाढी नीवां कर ध्यान, नेत्र अक्ख शरमाईआ। मेरा वाधा कर जहान, वाअदा इक्क समझाईआ। हुक्म होया चारे कर के बलीदान, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाईआ । जिस वेले मेरे नाल होवे मेरा भगवान, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। तेरे इक्क पाओ दा इक्क सेर बणे आण, इक्क तों चार दए वखाईआ। पंजां पिच्छे हरिसंगत खाए तेरा पकवान, मंगत रहिण कोए ना पाईआ। तूं होणा वड्डा धनवान, भगत बलवान रूप वटाईआ। तेरा लहिणा चुकावे आण, अभुल आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पाओ कहे मेरे गुणे चौगुणे चार, चौथे जुग अन्त मिली वड्याईआ। एहो जिहा जे सभ नूं मिले आधार, भुक्खा रहिण कोए ना पाईआ। भरया रहे भण्डार, अतोट अतुट वरताईआ। गोबिन्द नहीं प्रेमीआं दा प्यार, निमाणयां दा माण नज़री आईआ। सज्जणां दा सज्जण विच संसार, दातयां दा दाता नूर ख़ुदाईआ। करनहारा सच विहार, बिवहारी आपणी खेल वखाईआ। पिछला कर्ज़ा दिता उतार, धुर दा लेखा झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगे बणया रहे सदा दलाल, विचोला हो के सेव कमाईआ।

१३ माघ २०२१ बिक्रमी हरी सिँघ दे गृह पिण्ड खलील बस्ती

इक तों बणया चार, चार कुण्ट करां जणाईआ। चौथे जुग दा सच प्यार पतिपरमेश्वर इक्क रखाईआ। पूर्ब लहिणा देणा देवे विच संसार, वड संसारी दया कमाईआ। भगत सुहेला बण गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर वेखे थाउँ थाँईंआ। जन्म कर्म दा लेखा रिहा विचार, पूर्ब पिछला खोज खुजाईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरगुण देवणहार वड्याईआ। सच दुआरे दे के माण, अभिमान दिता गंवाईआ। मेला मेल के विच जहान, जन भगतां संग करी कुड़माईआ। मैनूं ख़ुशी होई महान, अन्तर अन्तर लए अंगड़ाईआ। मैं देवां इक्क ब्यान, आपणी आवाज़ सुणाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सन्त सुहेले करे परवान, धरनापत आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पाओ कहे प्रभ कीती मेहर, दीन दयाल दया कमाईआ। मैं इक्क चार तों होया सेर, वाधा आपणे हथ्थ रखाईआ । किरपा कीती सिँघ शेर, शेअर हिस्सा आपणा नाल मिलाईआ। पूर्ब जन्म दे विछड़े भगवन आंदे घेर, घेरा बन्दी इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सेर कहे मैं वक्त दा रिहा हो के सवा, सम्मत सोलां ध्यान लगाईआ। चौथा हिस्सा मिल्या सी बावा आदम माई हवा, परवरदिगार झोली पाईआ। दर बेनन्ती दोए जोड़ ओन्हां मंगी दुआ, दाअवा इक्को घर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। सेर कहे मेरा सवा सवाया, नानक निरगुण सरगुण धार चलाईआ। किरपा करी हरि रघुराया, पुरख अकाल वस्त अमोलक झोली पाईआ। सच भण्डार जिस वरताया, जगत फ़कीरां दिता खवाईआ। कालू धन कूड़ लुटाया, माया ममता मोह चुकाईआ। ओस वेले इक्क पाओ इक्क साधू ने पल्ले गंढ्ढ बंधाया, नानक चरनां नाल छुहाईआ। नानक निरगुण सरगुण बोल जणाया, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सच दस्स एह क्यों चुराया, आपणी गंढ्ढ बणाईआ। ओस किहा मैनूं अन्दरों किसे हुक्म सुणाया, धुर दी धार रिहा दृढ़ाईआ। इक्क पाउ दा लेखा गोबिन्द हथ्थ नज़री आया, एसे कर के पोटली लई बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी वेख वखाईआ। इक्क पाउ कहे मैनूं आया पिछला ख़िआल, मैं सच दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले रावण सीता पिच्छे हो बेहाल, बनखण्ड आपणा फेरा पाईआ। ओस वेले इक्क पाओ सीता देण लगी सी दान, सज्जा हथ्थ खप्परी वाला उठाईआ। उधरों रावण हँकारी बलवान, बल आपणा दिता प्रगटाईआ । जिस वेले बांह फड़ी ओह होई हैरान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। हाए की होया राम, रमईआ समझ कुछ ना आईआ । ओस वेले इक्क पाउ आटा डुल्हिआ जिस दी धूढ़ उडी ज़िमीं असमान, आपणा रूप बदलाईआ। सीता किहा इस विच्चों मेरा भगवान खांदा

सी पकवान, प्रेम रस रस विच मिलाईआ। धुर दरगाहों आवाज़ आई महान, निरगुण आपणा हुक्म जणाईआ। पश्चाताप ना कर बाल अंञाण, धुर दी धार दयां जणाईआ। इस दा लेखा कलिजुग अन्तिम चुकणा आण, हरि करता आप मुकाईआ । निरगुण निरवैर निरँकार निराकार होवे प्रधान, जोती जाता वेस वटाईआ। ओस वेले जन भगतां ग़रीब निमाणयां दे के धुर दा दान, साचा वक्त लए सुहाईआ। इक्क इक्क दा चार निशान, चार चार दा मालक नौजवान, श्री भगवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। सुण के बचन सीआ हो गई चुप, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। उधरों रावण लई चुक, भज्जा वाहो दाहीआ। इक्क ख़िआल आया मैं कर ना सकी कुछ, फड़ के आपणी झोली लैंदी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। उधरों इक्क पाउ कहे मैं डिग्गा नहीं धरत, धवल दी आसा पूर कराईआ। मेरी तेरे नाल शर्त, शर्तीया दयां समझाईआ। जिस वेले तेरे राम दा राम आया परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ । ओस वेले मैं की करां दरस, आपणे नेत्र नैण खुल्हाईआ। दोए जोड़ बेनन्ती करां अर्ज़, आरज़ू सच सुणाईआ। जे प्रभू तैनूं दुखियां दा दर्द, ग़रीबां हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा दए मुकाईआ। सीआ किहा सुण मेरी बात, सच दयां जणाईआ। तूं रखणी याद, बिन लेखिउँ लिख्त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिस वेले किरपा कर आप महाराज, मेहरवान फेरा पाईआ। ओस वेले मैनूं खाण वाले होण सन्त भगत सच्चे साध, गुरमुख गुरसिख रूप वटाईआ । ओन्हां नूं इक्को जेहा आवे स्वाद, रस इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए मुकाईआ। आटा कहे मैं रलया नहीं धूढ़, मिट्टी विच ना कोए रलाईआ। मैनूं नज़री आया इक्को नूर, नूर नुराना शहिनशाहीआ। जिस दे हुक्म अन्दर मजबूर, चले ना कोए वड्याईआ। जो बख्शणहारा कसूर, जन्म जन्म दी दुरमति मैल धवाईआ। जो वसणहारा नेड़े दूर, सनमुख हो के दरस वखाईआ। सो साहिब स्वामी मेरी अर्ज़ करे मन्ज़ूर, बेनन्ती बिना चरन टिकाईआ। जे सीआ सच पुछें जिस दिन सूली चढ़ना मनसूर, इक्क पाओ दा भोजन ढाई पहर पहलों ओह खाईआ। ओस ने फेर दस्सणा इक्क दस्तूर, धुर दा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सीआ कहे सुण इक्क पाओ आटे, तैनूं दयां जणाईआ। मैनूं ऐं जापदा जिस वेले गोबिन्द अमृत प्याउणा इक्क बाटे, ग़रीब निमाणयां रंग चढ़ाईआ। ओस वेले तूं पूरे करने घाटे, पंजां देणी वड्याईआ। तेरा तोल तोले जिस दे बस्त्र होण पाटे, हँकार विकार नज़र कोए ना आईआ। उस दा लहिणा अगे होर जापे, तैनूं दयां जणाईआ। जिस वेले आवे परम पुरख समराथे, लोकमात वेस वटाईआ। उस नूं इक्ट्ठी कर के देवे दाते, इक्क तों चार

मिले वड्याईआ। एह प्रभ दे डूँग्घे खाते, जुग चौकड़ी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस वेले जन भगतां बन्न्हे आपणे नाते, भगतां मेल मिलाईआ । ओस वेले इक्को हुक्म संदेसा आखे, शब्द करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। आटा कहे एह की दस्सया, हैरानी मेरे उत्ते आईआ। पुरख अकाल किवें आवे नस्सया, लोकमात फेरा पाईआ। सीता किहा जिस वेले रैण अन्धेरी होवे मस्या, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कूड़ गुबार उडे घट्टया, अन्धा धुंद लोकाईआ । पिता पूत पैण रट्टया, भैण भाई करे लड़ाईआ। साचा तोल तोले ना किसे वटया, ठग्गी चोरी यारी घर घर नज़री आईआ । ओस वेले इक्क भगत इक्क भगवान विच रहि जाए सतया, बाकी साबत नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करता तेरी मेरी हल करे समस्या, समर्थ पुरख वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आटा कहे बड़ा समां लभ्मा, कलिजुग अन्त दिता जणाईआ। सीता कहे पता नहीं ओस दे घर एह इक्क निक्का जिहा दमा, साह लैंदयां कोटन जुग जाण विहाईआ। जिस धरती विच्चों तूं जम्मा, मिली माण वड्याईआ। मैनूं पत्थरां नाल भन्नां, पीस पीस के चकना चूर दिता कराईआ। एह मेरा कटोरा जेहड़ा इक्क पा दा छन्ना, एह अष्टावर्क मेरे पिता जनक नूं दे के गया चाँईं चाँईंआ । ओस नूं मैं अज्ज पहली वार मिणा, बाहर आ के हथ्थों दिता डुल्हाईआ। पता नहीं एहदा होर खेल किन्ना, मेरी समझ ना कोए समझाईआ। अगम्मी आवाज़ आई एहदा लेखा जुग तिन्नां, त्रेता द्वापर कलिजुग राह तकाईआ। जिस वेले आवे श्री भगवना, भगवन आपणा फेरा पाईआ। फेर इक्क तों हो के चवंना, सेर आपणा नाउँ धराईआ। सवा सवा खेल किसे ना मन्ना, साहिब हथ्थ वड्याईआ। जिस वेले भाग लगाया सी रोटी धन्ना, ओस वेले इक्को पाओ आटा ल्या गुन्हाईआ। जिस वेले भोग लगाया नामे दे छन्ना, इक्क पाओ दुध ओहदे विच टिकाईआ। जिस वेले कबीर भुक्खा डरदा करदा सी अन्ना अन्ना, इक्क पाओ रसद ओहदे घर मंगाईआ। मैं की दस्सां इस प्रभू दा नहीं कोई बन्ना, पता नहीं किस बिध केहड़े वेले केहड़ी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। पाउ कहे वेखो मेरा होया वाधा, प्रभ अपणी दया कमाईआ । इक्क दिन हुक्म मिल्या ध्रू दे दादा, शब्द दिता जणाईआ। इक्क पाउ धरनी विच गाॅडा, उत्ते सवा गिठ मिट्टी दित्ती चढ़ाईआ। ओस पुच्छया की एह राज़ा, समझ ना कोए वड्याईआ। हुक्म होया जिस वेले आवे आपा, आपणा फेरा पाईआ । ओस वेले एह लेखा पूर कराए घाटा, घाटी मंज़ल इक्क जणाईआ। शाहां नालों ग़रीबां करे वाधा, अदली बदली आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदि जुगादा, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। पाउ कहे इक्क दिन बनारस जांदी आ गई शाहणी,

पाओ आटा आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। रविदास दे कोल आ के गंढ्ढावण लग्गी सी पानही, टुट्टे चमड़े गंढ्ढ पवाईआ । हौली जेही रविदास दी फूहड़ी उत्ते रक्ख के पीण लग्गी सी पाणी, अस्सी कदमां उत्ते कूँआं नज़री आईआ । रविदास ख़ुशी नाल मैनूं रम्बी ला के किहा एह की चुक ल्याई सवाणी, थोड़्हा भार उठाईआ। ओस वेले मैनूं सुणी इक्क अगम्मी बाणी, धुर दी आवाज़ आईआ। एस रविदास कोलों कोई लै के जाईं निशानी, चम्म गंढ्ढण वाला चमड़े रिहा तराईआ। मैं वेख्या गंढ्ढ दे अन्दरों मार ध्यानी, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं नज़र आया उहदा चिहरा नूर नुरानी, दोए लोचन प्रभ नेत्र नाल मिलाईआ। मैं वेख के उहदी पेशानी, आपणा पसचाताप दिता गंवाईआ। इस दे कोल नहीं कोई बेईमानी, कूड़ी क्रिया ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। उधरों आई शाहणी ओहन वेख्या मेरी गंढ्ढ नूं लग्गी रम्बी, क्यों चम्यार दित्ती लगाईआ । ओह अन्दरों बाहरों कम्बी, अक्ख ग़ुस्से वाली बदलाईआ। किथ्थों ठग बैठा पखण्डी, रम्बी आपणा वेस वटाईआ। चम्यारा नहीं एह तैनूं दिसदी मेरी गंढ्ढ बन्न्ही, घुट्ट के उत्ते दो गंढ्ढां पाईआ। तेरी क्यों आसा हो गई मंदी, इस नूं हथ्थ दिता लगाईआ। मैं आपणे भगवान नूं कहां एहदी चम्यारी हो जाए रंडी, जिस मेरा जन्म भृष्ट दिता कराईआ। मैं एह किसे मन्दिर चढ़ाउणी सी अच्छी सुगंधी, सुगंद खा के घरों आईआ। जे मैनूं पता हुन्दा मैं पै जांदी किसे होर डण्डी, आपणा राह बदलाईआ । ग़ुस्से नाल किहा की तेरी कोई अक्ख अन्धी, तैनूं पता नहीं मैं वड्डे घराने वाली सोहणी हार शृंगार ला के एथे आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा खिलाईआ। हस के किहा रविदास माई रम्बी नहीं चंगी मैं ला देवां आर, उहदे वेंहदयां आर दित्ती छुहाईआ । ओह रो पई धाहां मार, दुहथ्थड़ पट्टां उत्ते लगाईआ। एह वाक्या कोई ठग चम्यार, जेहड़ा मेरा आटा लुट्टण वास्ते मैनूं रिहा सताईआ। हुण की करां किस नूं दस्सां हाल, बिहबल हो कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। ग़ुस्से विच शाहणी फड़न लग्गी गंढ्ढ, हथ्थ हौली जेही दिता हिलाईआ। हथ्थ लगदयां उहदे अन्दर पै गई ठंड, साख्यात इक्को नज़री आईआ। चरनीं डिग्ग के कहे तूं बख्शंद, मेरी भुल दे बख्शाईआ। एह इक्क पाउ जिथ्थे चाहें ओथे दे वंड, मैनूं लोड़ रही ना राईआ। ओस ने किहा तूं अजे अगे होर करना पन्ध, जो ढाई कोस नज़री आईआ। जे आखें एह तेरी आपणे सिर उत्ते चुक के पंड, अगे देवां पुचाईआ। ओस किहा हुण एथे आपणी कथा कर दे बन्द, मैं आपणा आप गई भुलाईआ। मैनूं दस्स तैनूं किस ने दस्सया एह ढंग, तपदे हिरदे शांत दए कराईआ। रविदास किहा इक्क मेरा साहिब जिस दा ना कोई रूप ना कोई रंग, रेख सके ना कोए समझाईआ। जिस वेले ओह किरपा करे ओसे वेले आ जाए अनन्द, दु:ख सुख इक्को

रंग वखाईआ। ओस ने ओसे वेले खोल्ह के आपणी गंढ्ढ, रविदास दे चरनां उत्ते दित्ती टिकाईआ। ओस ने छेती नाल फड़ के मिट्टी दे भाण्डे विच लई रख, पंज उंगलां नाल छुहाईआ। नाले तक्क के नाल आपणी अक्ख, सोहणी दृष्टी दित्ती पाईआ। इक्क पाउ तेरा गोबिन्द हथ्थ, जस उहो देवे वड्याईआ। इक्क पा ने किहा मेरा पूरा नहीं होया हक्क, मैं पाओ दा पाउ नज़री आईआ। उधरों सीता दी ख़ाहिश आ गई झट, ओह आपणा हाल रही सुणाईआ। रविदास इक्क वारी बोल कुछ दस्स, होर वाधा एहदा दे कराईआ। ओस किहा जिस वेले फेर मैनूं मेरा भगवान लए सद्द, आपणा मेल मिलाईआ । इक्क तों दुगणा मेरा अद्ध, दुगणे तों चौगुणा गोबिन्द दए कराईआ। चार चार दा पंजां नूं इक्को जेहा हक्क, क्यों रविदास ने पंजा दिता लगाईआ। सारे ख़ुशी नाल पए हस, प्रभ दा शुकर मनाईआ। आटे किहा सुणो मेरी बात, मैं तुहानूं दयां जणाईआ। तुसीं सारे याद रखणा बारां माघ दी रात, जिस दी वदी सुदी सके ना कोए बदलाईआ । एह लेखा लहिणा देणा हथ्थ पुरख अबिनाश, करता अबिनाशी होए सहाईआ। ओसे वेले जन भगतां दी इक्ट्ठी होए जमात, सति सतिवादी रूप वटाईआ। पंजां सेरां दी सोहणी गुज्झे परात, पाणी ठंडा नाल मिलाईआ। ओस वेले सारयां मारनी झात, आपणा पर्दा लाहीआ। इस तों अगे जन भगतां मिलणी दाद, धुर दी दौलत हरी हरि हरिजन झोली पाईआ। सीता किहा एह खाणा नहीं एह होवेगा ओह राम वाला खाज, जिस खाज नूं राम खा के राम विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लहिणा देणा लेखा पूर करावे ख़ास, ख्वाहिश सभ दी आपणे नाल रलाईआ।

१३ माघ २०२१ बिक्रमी राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

पुरख अकाल बदल के आपणा सफा, सफ़ा सभ दी दित्ती उठाईआ। कूड़ा लेखा कर के रफ़ा, अन्दरों बाहरों दूर कराईआ । सच दुआर पका के मता, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। दो जहान संदेसा पता, पतिपरमेश्वर आप समझाईआ। दो जहान साचा सख़ा, साहिब सुल्तान इक्क अख्वाईआ। जुग चौकड़ी जिस भगतां पर्दा रक्खा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ओस दा खेल सदा अकथा, कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जिस चलाया रथा, बण रथवाही सेव कमाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जिस भाग लगाया मस्तक मथ्था, जोती नूर कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले जिस निरगुण सरगुण दरस कराया अक्खा, प्रतख पर्दा लाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण दाता पुरख बिधाता निरगुण धारों आया नठ्ठा, नेरन नेरा आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी गावे जस्सा, अक्खर हरूफ़ ढोलयां सिफ्तां

नाल सालाहीआ। जिस दा आदि अनादी साचा सुत इक्को बच्चा, पिता पूत वेख वखाईआ। सो सज्जण सुहेला इक्क इकेला प्रेम प्रीती देवणहारा रसा, आत्म रस हो के वस आपणा आप जणाईआ। जो नित नवित जुगा जुगन्तर लहिणा देणा पूर्ब जन्मां साहिब मुकाए हथ्थो हथ्था, जगत उधार ना कोए रखाईआ। जिस दा घट वसेरा नेरन नेरा धाम सुहाए उपर शाहरगा, आसण सिँघासण इक्क वड्याईआ। जिस दा नूर प्रकाश जोती दीपक अगम्म अथाह इक्को जगा, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। जिस दा शब्द अनाद अनहद अनाहत बिन ताल तलवाड़यों वज्जा, सुरंगी सारंग नज़र कोए ना आईआ। जिस दे हथ्थ सृष्टी दृष्टी इष्टी लज्जा, लाजावन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त इक्को नज़री आईआ। जिस दा नगारा जुग चौकड़ी चारा गुर अवतार पीर पैगम्बर हो के वज्जा, वजूद वसल असल आत्म परमात्म इक्क कराईआ। सो दर दरवेश नर नरेश शाह पातशाह प्रेम प्रीती अन्दर बज्झा, डोरी तन्द ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को इक्क वखाईआ। जिस दा मक्का काअबा पीर फ़कीर औलीआ गौंस शाह हकीर करदे हज्जा, लातस्वीर बेनज़ीर पीरन पीर आपणा फेरा पाईआ। जो नित नवित लक्ख चुरासी नाल करे दग़ा, जन्म जन्म देवे सज़ा, कर्म कर्म गेड़ विच रखाईआ। जिस दा कोई ब्यान कर ना सके वजह, खोजयां हथ्थ किसे ना लभ्भा, टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ देण दुहाईआ। जिस दा खेल सदा सदा, बिरध बाल जुआन वड्डा छोटा नढ्ढा, गहर गम्भीर चोटी चढ़ अख़ीर शाह मनीर आपणी खेल वखाईआ। जिस दा एथे ओथे दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल पुरी लोअ दबा, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ । जिस दा आदि अन्त जुगा जुगन्त वड्डा छोटा उच्चा लभ्मा कोई जाण ना सक्या कद्दा, सच सबूत बिन कलबूत महबूब भेव ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक इक्क अख्वाईआ। धुर दा मालक है केहड़ा, कवण दए जणाईआ। जिस ने दीन मज़्हब गुर अवतार पीर पैगम्बर पाया झेड़ा, झगड़े विच सर्ब लोकाईआ । जिस दा वखरा निराला उच्चा मन्दिर देहुरा, बांका छोहरा आसण लाईआ। जिस दा सभ नालों वखरा ताजी अस्व घोड़ा, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा मेहर वाला मुहब्बत विच्चों निकलया निक्का जिहा भोरा, जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा वरताईआ । सो समर्थ स्वामी अन्तरजामी दूर दुराडा वस्या आ के कोला, नेरन नेरा सोभा पाईआ। जिस वेले जन भगतां रल मिल इक्ट्ठे हो के इक्को वार किहा तेरा झल्लया ना जाए विछोड़ा, विछड़े जन्म कर्म पूर्ब मेल मिलाईआ। नाल लहिणा देणा मुका के रविदास चमारे जो ढोवणहारा ढोरा, जोड़ी जोड़ा आपणे नाल रखाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा पर्दा लाहे थोड़्हा थोड़्हा, हौली हौली आपणा रंग रंगाईआ। जिस दे अगे वड्याई चतुराई ना चले कोई ज़ोरा, जोरू ज़र बैठे सीस निवाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां साचे सन्तां पै गई लोड़ा,

सस्से उपर ला के होड़ा, हँ ब्रह्म टिप्पी बिन्दी आपणा रंग वखाईआ। नौ नव चार जेहड़ा काग़ज़ रख्या कोरा, कलम शाही लेख ना कोए लिखाईआ। ओस दे उत्ते लिखणा इक्को भगतां दे प्यार वाला मरोड़ा, मुड़ के लेख ना कोए बदलाईआ। एह कोई जगत कहाणी नहीं कहावत टैगोरा, टकयां वाली कीमत ना कोए पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण सरगुण बण के आप विचोला, अगला पिछला मेला रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा खलाईआ। साची खेल हुन्दी किथे, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। इधर उधर अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर जगत नैण किसे ना दिसे, अक्ख प्रत्तख दरस ना कोए गुसांईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां उत्ते दीन मज़्हब ज़ात पात छोटे वड्डे राउ रंक राज राजान सारे विसे, इष्ट आपणा आप रखाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा आपणा अगम्मी लेख लिख के घल्ले सारे चिठ्ठे, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। इकावन बावन सारे हो गए इक्ट्ठे, तरप्पण बैठे सीस निवाईआ । पंज चार हट गए रट्टे, छे सत्त लेखा गए मुकाईआ। अठ्ठ नौ रो रो पिट्टे, कूकण देण दुहाईआ। दस दस मिल के निकलण सिट्टे, बीस इकीस रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सज्जण इक्क अख्वाईआ। साहिब सज्जण कौण, कवण दए बुझाईआ। जिस दे चरन छोह ना सके उनन्जा पाउण, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख प्रतख दरस कोए ना पाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे ढोले सोहले गाउण, राग नाद बोध अगाध शब्द नाद धुर दा हाल सुणाईआ। भगत भगवान मिल मिल जिस दी सेजे सौण, सुहञ्जणी रुत्त घड़ी पल दिवस रैण मिले माण वड्याईआ। हैरान हो के सारे पछताउण, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। झट संदेसा आया कोई सुणाउण, बेख़बर उठो वेखो नेत्र खोलो जागरत जोत आया जगाउण, सर्ब स्वामी अन्तरजामी पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। रुठड़े आया मनाउण, दुरमति मैल आया धवाउण, सच सरूप आया नहाउण, ताल इक्को इक्क वखाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों आया कढाउण, सच दुआर आया बहाउण, महल अटल इक्को दए जणाईआ। जुग जन्म दा पिछला लेखा झोली आया पाउण, इक्क पा दा सवा आया कराउण, वाधा अगे आया कराउण, बिध आपणी आप कराईआ। डुब्बदे पाहन आया तराउण, हैवान इन्सान दोवें लेखे आया लाउण, कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढाईआ । भगत भगवान इक्क रंग आया रंगाउण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उजड़े आया वसाउण, दर्दीआं दुखड़े आया वंडाउण, दूजी आस ना कोए रखाईआ।

१३ माघ २०२१ बिक्रमी साधू सिँघ दे घर बस्ती तेगा सिँघ वाली

पंज सेर कहे मोहे आया अनन्द, सुख शांतक रूप समाईआ। मेरा लेखा मुका के गुजरी चन्द, चन्द चांदना रिहा चमकाईआ । जिस दी सिफ्त रसना जेहवा करे ना कोई बत्ती दन्द, अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। जिस दा राह तकदयां जुग चौकड़ी गए लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा वेस वटाईआ। जिस दा नाम संदेसा देंदयां गुर अवतारां पीर पैगम्बरां खाणी बाणी लिखे छन्द, रागां नादां विच जणाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी नित नवित घर घर वजदा रिहा मृदंग, बिन तन्दी तन्द सतार हलाईआ। जो मालक ख़ालक दो जहानां सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह अख्वाईआ । जिस दी एथे ओथे दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड साची वंड, आकाश पाताल पुरी लोअ आपणा हुक्म चलाईआ । जो साहिब सुहेला इक्क अकेला जन भगतां नंगी होण ना देवे कंड, समर्थ स्वामी अन्तरजामी पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। अनन्द कहे मोहे आया सुख, हरि शांतक सति दिता कराईआ। दर्शन पा के होया ख़ुश, गृह वज्जी सच वधाईआ। जन्म कर्म दा मिटया दु:ख, दर्द रिहा ना राईआ। खाण पीण तृष्ना मिटी भुख, हउमे ममता मोह चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी साची बणत बणाईआ। पंज कहे मैं वेख्या खेल अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा कराईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। नव नव चार पिच्छो ल्या अवतार, जोती जामा हरि हरि रामा निरगुण आपणा नूर करे रुशनाईआ। दो जहानां करनहारा ख़बरदार, मर्द मर्दाना आपणा हुक्म सुणाईआ । उठो वेखो नेत्र खोलो्ह निज लोचण दरस करो निरँकार, गृह मन्दिर घट घट आत्म सेजा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग समाईआ। पंज कहिण जिन्हां साडा ल्या रस स्वाद, रसना जिहवा भोग लगाईआ । परम पुरख पतिपरमेश्वर दा कीता धन्नवाद, श्री भगवान निउँ निउँ सीस निवाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सुणन इक्क अवाज़, तेरा मेरा ढोला सोहँ सच सुणाईआ। उहनां लेखा मिट गया वाद विवाद, विख अमृत रूप दवे बणाईआ। सो सन्त सुहेले धुर दे साध, जिन्हां सद्दे देके आपणे अंग लगाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता विच्चों देवे काढ, निरलेप अलेप आपणे विच समाईआ। सच दुआर हरि निरँकार पुरख अकाल करे लाड, पिता पूत वेख वखाईआ। देवणहारा साची दाद, देवत सुर रिख मुन जन झोली सर्ब भराईआ। बिस्मिल रूप होवणवाला विस्माद, घट घट रिहा समाईआ। बिन आलस निंद्रा नेत्र लोचन नैण अक्खां रिहा जाग, जगजीवण दाता वड वड्याईआ । वस्त अमोलक काया गोलक नाम भण्डारा देवणहारा दात, अनमंगी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पंज

सेर कहे मैं पंचम पाया, दरगाह साची एथे ओथे वजी वधाईआ। जिस दा ढोला नानक निरगुण सरगुण बणाया, गहर गम्भीर बेनज़ीर चोटी चढ़ अख़ीर दहि दिशा वेख वखाईआ। ठाकर स्वामी अन्तरजामी मौला बणके आया, धुर संदेसा नर नरेशा एकँकारा आप दृढ़ाईआ । आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी पूर्ब लहिणा रिहा मुकाया, नित नविता कर कर हित अबिनाशी अचुता गुरमुख गुरसिख आपणे गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। बेपरवाह साहिब स्वामी, हरि करता इक्क अखवाइंदा। उसदी सुणो अगम्म कहाणी, जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान भेव कोए ना पाइंदा। जो साहिब सुल्तान श्री भगवान जन भगतां देवणहारा सच निशानी, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच महिव इक्को रंग रंगाइंदा। जो आदि जुगादी तख्त निवासी शाह पातशाह सच्चा सुल्तानी, राजन राज भूपत भूप भगवन आपणे रंग समाइंदा। जिस दे पिच्छे गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के आपणी गए कुरबानी, करबला देवणहार गवाहीआ। जिस दा लेखा कोए ना जाणे ज़िमीं आसमानी, ब्रह्मण्ड खण्ड नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जिस दा जलवा इक्को नूर नूरानी, परवरदिगार बेपरवाह हक मुकामे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। पंच कहे मैं पाया पंचायण, गुर सतिगुर देवणहार वड्याईआ। खेल अगम्मी वेख्या निज नेत्र नैण, जगत नैणां वालयां नज़र किसे ना आईआ। सच स्वामी मिल्या इक्क रसैण, दर घर साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र कहे मेरी सदा आदत, अदल आदल हो के इक्क कमाईआ। मुर्शद हो के मुरीद वेखां करन वाले अबादत, सतिगुर हो के सन्त सुहेले गुर चेले खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी मेटणहारा कूड़ी क्रिया बग़ावत, माया ममता हउमे हंगता आसा गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ । सरनाई कहे मैं ओसदी सरनगति, जो साहिब स्वामी इक्क अखवाइंदा। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम गए जप, सचखण्ड दुआरे सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सोभा पाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त रहे नच, नटुआ हो के आपणा सांग वरताइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर काया माटी पंज तत बणी कच, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलाइंदा । ओह साहिब स्वामी लेखा जाणे पुरख समर्थ, पुरख अकाला दीन दयाला साची धर्मसाला खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पर्दा ओहला आप चुकाइंदा। पंज कहिण क्यों असीं होए प्रधान, मिली माण वड्याईआ। एह खेल श्री भगवान, बुद्धिवान ना कोए समझाईआ। इसदा लेख ना विच जहान, काग़ज़ कलम शाही देवे ना कोए गवाहीआ। इस दा अक्खरां वाला नहीं फ़रमान, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। इसदा ढोला गाया

ना जाए नाल ज़बान, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धारा आप बंधाईआ। धुर दी धार दी खेल धरत, धरनी धवल वजी वधाईआ। प्रतीनिध हो के पतिपरमेश्वर आया परत, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। कीता कौल इकरार गुर अवतारां नाल पूरी करे शर्त, शरअ शरीअत असलीअत आपणी दए समझाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा निरगुण सरगुण रहिण ना देवे कोई फ़र्क, फ़ैसला धुर दा आप जणाईआ। जोधा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाईआ। गुरमुख साचे सन्त जनां जन्म कर्म दी पिछली वेखे फ़रद, अभुल भुल कदे ना जाईआ। ख़ालक ख़लक विच खेल करे असचरज, अचरज लील्हा आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंज कहिण सानूं आई ख़ुशहाली, मिल मिल आपणी ख़ुशी बणाईआ। श्री भगवान साडी करे दलाली, विचोला इक्को बेपरवाहीआ। खेल वेख जोत अकाली, अकल बैठी मुख भवाईआ। ठाकर स्वामी हो के जन भगतां दर बणे सवाली, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी अलख जगाईआ। साची वस्त अमोलक हथ्थ ना आवे भाली, लक्ख चुरासी भज्जे वाहो दाहीआ। बिन भगत भगवान वजे ना कोए सच्ची ताली, धुर दा ताल ना कोए वजाईआ। साची वस्त किसे नज़र ना आवे थाली, पर्दा सके ना कोए उठाईआ । अमृत फल नज़र ना आए कोई डाल्ही, सिम्मल कूड़ नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं वेख्या करदा, हरि करता दया कमाइंदा । गुर अवतार पैगम्बर जिस तों डरदा, सिर उपर ना कोए उठाइंदा। सो गुरमुखां काया मन्दिर अन्दर वड़दा, साढे तिन्न हथ्थ खोज खुजाइंदा। आत्म परमात्म हो के वरदा, धुर दा जोड़ जुड़ाइंदा। कूड़ कुड़यारा अन्दरों कढदा, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा । साचा मार्ग सति सतिवादी दस्सदा, मंत्र इक्को इक्क समझाइंदा। लेखा मुका के सीआं साढे तिन्न हथ्थ दा, जन्म मरन भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। वेले अन्त कन्त भगवन्त पत रखदा, समर्थ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। संदेसा दे के धुर दे जस दा, सोहँ ढोला इक्क दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। करनी कहे मेरा वड्डा करता, कुदरत दा मालक इक्क अख्वाईआ। ना जन्मे ना कदे मरदा, जुग चौकड़ी खेल वखाईआ। निरभउ हो कदे ना डरदा, भय विच सर्ब लोकाईआ। जो वेस अनेक करदा, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। भगत भगवान बणा बरदा, बन्दना इक्को इक्क समझाईआ । मेल मिला साचे हरि दा, हरि रंग दए रंगाईआ। खेल अनोखा नरायण नर दा, समझ किसे ना आईआ। सच भण्डारा आपे भरदा, सच देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संगी इक्क अख्वाईआ। धुर दा संगी हरि भगवन्त, हरि करता इक्क अखवाइंदा। नाम पदार्थ

दे के मणीआ मंत, माया ममता मोह चुकाइंदा। तन वजूद चाढ़ के रंगत, काया माटी आप सुहाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, शब्द अनादी नाद जणाइंदा। भेव खुल्हा के धुर दी संगत, हरि सगला जोड़ जुड़ाइंदा। दूजे दर होवे कोई ना मंगत, गुरमुख गुर गुर आपणे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। करनी कहे मैं वेख्या कादर, करता बेपरवाहीआ। आदि जुगादी धुर दा आदल, अदालत इक्को इक्क लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा रहे तबादल, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत जिस सदी चौधवीं कीते पाग़ल, सुरती सुरत ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल रिहा वखाईआ। करनी कहे मैं वेख्या कर्म जुग, कांडां विच आपणा आप गंवाईआ । साची चोग लए कोई ना चुग, रसना रस ना कोए भराईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया सृष्टी भरया दु:ख, शांतक सति ना कोए वरताईआ । उजल करे ना कोए मुख, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। बिन भगवान जन भगत बणाए ना कोए सुत, दुलारे रूप ना कोए वखाईआ। कलिजुग अन्तिम पैंडा रिहा मुक, वेला वक्त दए गवाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला साची धारों आवे उठ, आप आपणा फेरा पाईआ। जगत जहान गुरमुखां उपर जाए तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। सतिगुर रंग सदा अनडीठ, काया कपड़ आप चढ़ाईआ। वेखणहारा धुर दा मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। कलिजुग बदलणहारा रीत, सतिजुग साचा राह वखाईआ । लहिणा देणा मुका के हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। जन भगत वसावणहारा धाम अतीत, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। पंज बहण जिन्हां गाया सोहँ गीत, तूं मेरा मैं तेरा इक्को रंग समाईआ । ओन्हां लेखा मुकया मन्दिर मसीत, काया काअबा काया अन्दर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आप, हरि करता दया कमाईआ। भगत सुहेला माई बाप, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया मेट रोग संताप, हउमे हंगता दए गंवाईआ। सति सतिवादी दस्से जाप, सोहँ ढोला दए पढ़ाईआ। रूह बुत्त कर के पाकी पाक, ख़ाकी माटी सोभा पाईआ। लेखा लहिणा देणा कर के बेबाक, भविख्त वाक् अगला दए जणाईआ। जन भगतो तुहाडा बणया धुर दा साथ, हरि संगी सगला संग निभाईआ। चार वरन बणा के इक्क जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। धुर दी करनी करनहारा, हरि करता इक्क अखवाइंदा । कल कल्की लै अवतारा, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। शब्दी शब्द बोल जैकारा, धुर दा ढोला सच सुणाइंदा। लेख चुकावणहारा वारो वारा, नित नवित वेख वखाइंदा। पूर्ब जिन्हां देवणहार आधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप मुकाइंदा। साचा लेखा मुके जग, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। सन्त सुहेले सज्जण सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। नाम ख़ुमार चाढ़ के रंग, रंगत इक्को दए वखाईआ। मानस जन्म ना होवे भंग, एथे ओथे दए वड्याईआ। सति प्रेम दा दे के अनन्द, अनन्द इक्को इक्क जणाईआ। गुरसिख गोबिन्द चाढ़ के आपणे चन्द, चन्द नूर करे रुशनाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुख रंग रंगे हरि सतिगुर, शब्द ललारी सेव कमाईआ। पूर्ब लेखा झोली पाए धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। श्री भगवान जन भगतां पई लोड़, लोड़ींदे सज्जण वेख वखाईआ। आत्म परमात्म विछड़ी रिहा जोड़, दुखड़े दर्द कटाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, साचा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां वसे सदा कोल, पर्दा ओहला परे हटाईआ।